Z archiwum...rocka : New Jersey

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą New Jersey. Pokaż wszystkie posty

piątek, 24 lipca 2026

Critters

The Critters to amerykański zespół popowy z wieloma hitami w latach 60-tych XX wieku,
z których najbardziej znanym był utwór „Mr. Dieingly Sad”, który w 1966 roku znalazł się w pierwszej dwudziestce list przebojów w USA i Kanadzie.

Zespół powstał w Plainfield w stanie New Jersey w Stanach Zjednoczonych w 1964 roku, kiedy wokalista i gitarzysta Don Ciccone (ur. 28 lutego 1946r -zm. 8 października 2016r) wybrał się na koncert zespołu, w którym grał jego przyjaciel, saksofonista Bob Podstawski. Ten lokalny zespół nazywał się Vibratones i składał się z Jimmy'ego Ryana (gitara prowadząca), Kena Gorki (gitara basowa), Jacka Deckera (perkusja) i Chrisa Darwaya (instrumenty klawiszowe) oraz Podstawskiego. Ciccone był pod wrażeniem zespołu i zapytał Podstawskiego, czy mógłby umówić się z nimi na przesłuchanie. Zespół został urzeczony umiejętnościami Ciccone'a i faktem, że pisał on również piosenki. Ciccone został zaproszony do dołączenia do grupy, która zmieniła nazwę na „The Critters”, naśladując tym samym nazwy podobnych zespołów, jak Animals.

The Critters pierwotnie podpisali kontrakt z wytwórnią Musicor Records, za którą stoi Jimmy Radcliffe, który wyprodukował również ich pierwszy album „Georgianna” z utworem „I'm Gonna Give” w 1964 roku. Ostatecznie podpisali kontrakt z wytwórnią Kapp Records, a w 1965 roku nagrali piosenkę Johna Sebastiana „Younger Girl” na swój debiutancki album. Utwór został wybrany dla zespołu przez producenta Artiego Rippa. Ponieważ jednak Ciccone, Ryan i Podstawski zostali wówczas przyjęci na Uniwersytet Villanova, płyta nie została ukończona aż do końca 1965 roku. „Younger Girl” stała się popularnym przebojem popowym na początku 1966 roku i w lipcu tego samego roku osiągnęła 38. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Po nim nastąpiła piosenka Ciccone'a "Mr. Dieingly Sad", również wyprodukowana przez Rippa,która osiągnęła nr 17, jeszcze w tym samym roku, oraz "Bad Misunderstanding", która osiągnęła nr 55, jeszcze później w 1966.

Grupa miała swój ostatni hit na listach przebojów z piosenką "Don't Let the Rain Fall Down on Me" w 1967, na nr 39. Kiedy "Younger Girl" i "Mr. Dieingly Sad" osiągnęły swój sukces na listach przebojów, Ciccone opuścił już grupę, głównie z powodu wojny w Wietnamie i swojego statusu poboru w tamtym czasie.Postanowił wstąpić do Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, w których miał pozostać przez cztery lata, więc miał jakiś wybór co do tego, gdzie skończy. Dwóch innych członków Critters zostało powołanych, a pozostali dwaj członkowie zrekrutowali nowych muzyków i utrzymali Critters przy życiu przez dwa kolejne albumy. Gorka zwerbował swojego przyjaciela, Kurta Shanamana z Mountainside w stanie New Jersey, proponując im spotkanie w barze „Shades” w Westfield, aby omówić możliwość dołączenia do zespołu w studiu i podczas trasy. Zgodzili się na to po przejażdżce bordową Corvettą „427” Gorki z 1967 roku.

Po nagraniu kilku singli i jednego albumu („Younger Girl”) pierwotny zespół rozpadł się, gdy Podstawski i Decker również wstąpili do sił zbrojnych, a Darway odszedł do szkoły artystycznej. Ryan i Gorka próbowali przez jakiś czas utrzymać zespół z nowymi członkami (Jeff Pelosi (perkusja/wokal) i Bob Spinella (klawisze)), wydając dwa kolejne albumy („Touch 'n Go With The Critters” i „Critters”). Później Ryan nagrywał i koncertował z Carly Simon, zanim został gitarzystą studyjnym. Ciccone dołączył do zespołu Four Seasons i był członkiem Frankie Valli and the Four Seasons (1973–1981).Grał na gitarze, basie i śpiewał falsetem partie wokalne w utworze Four Seasons „December, 1963 (Oh, What a Night)”, a później koncertował z Tommym Jamesem i zespołem Shondells jako basista.

Gorka został agentem koncertowym i współwłaścicielem The Bitter End w Greenwich Village; zmarł 20 marca 2015 roku w wieku 68 lat.Darway założył Johnny's Dance Band, popularny zespół w okolicach Filadelfii pod koniec lat 70-tych, a następnie Chet Bolins Band.Pelosi kontynuowała karierę jako autorka tekstów piosenek i podpisała umowę wydawniczą z wytwórnią Brother Records należącą do The Beach Boys. W 2007 roku Critters reaktywowali się, gdy Ciccone został zaproszony do zespołu Skeezix, w którego skład wchodzili Albert Miller, Lenny Rocco i Milt Koster. Ich repertuar obejmował klasyczne hity wszystkich zespołów, z którymi Ciccone był związany (w tym nieznacznie zmieniony tytuł „Mr. Dieingly Sad”), a także utwory własne i covery. Zespół występował głównie na Treasure Coast na Florydzie.

Critters nagrali nowy album „Time Pieces”, który zawiera zaktualizowaną wersję „Mr. Dieingly Sad” oraz nową wersję „Younger Girl”. Zespół ogłosił rozpad latem 2013 roku. W 2012 roku Ciccone i Ryan dołączyli do byłego klawiszowca Four Seasons, Lee Shapiro, i perkusisty Gerry'ego Polci, tworząc The Hit Men.Ciccone zmarł na zawał serca 8 października 2016 roku w wieku 70 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Younger Girl/Gone For Awhile	Critters	05.1966	38[5]	42[9]	Kapp 752	[written by John Sebastian][produced by Artie Ripp]
Mr. Dieingly Sad/It Just Won't Be That Way	Critters	08.1966	-	17[11]	Kapp 769	[written by Don Ciccone][produced by Artie Ripp]
Bad Misunderstanding/Forever Or No More	Critters	12.1966	-	55[6]	Kapp 793	[written by Pete Andreoli,Vini Poncia Jr. ][produced by Artie Ripp, Peter Anders, Vini Poncia Jr.]
Marryin' Kind Of Love/New York Bound	Critters	02.1967	-	111[6]	Kapp 805	[written by Pete Andreoli,Vini Poncia Jr.,Doc Pomus][produced by Artie Ripp, Peter Anders, Vini Poncia Jr.]
Don't Let The Rain Fall Down On Me/Walk Like A Man Again	Critters	07.1967	-	39[8]	Kapp 838	[written by James Ryan][produced by Peter Anders, Vini Poncia Jr.]
Little Girl/Dancing In The Streets	Critters	10.1967	-	113[3]	Kapp 858	[written by C. Darway][produced by Artie Ripp, Peter Anders, Vini Poncia Jr.]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Younger Girl	Critters	09.1966	-	147[2]	Kapp 3485	[produced by Artie Ripp]

czwartek, 16 lipca 2026

Crampton Sisters

Crampton Sisters, to Peggy i Pat. Dorastały w Bloomfield w stanie New Jersey.
Peggy wygrała wiele konkursów talentów już w wieku dziesięciu lat. Po ukończeniu szkoły średniej uczęszczała do prestiżowej Julliard School of Music w Nowym Jorku i uczyła się gry na fortepianie klasycznym. Uczyła się u Milesa Davisa, Theloniousa Monka, Oscara Petersona i innych. To właśnie wtedy wraz z siostrą Pat założyły zespół Crampton Sisters, który zyskał sporą popularność w okolicy. Wystąpiły nawet w programie American Bandstand.

Ich jedyny przebój I Didn't Know What Time It Was został pierwotnie nagrany w 1939 roku przez Benny'ego Goodmana i Jimmy'ego Dorseya. Napisali go Richard Rodgers i Lorenz Hart. Wersja Crampton Sisters osiągnęła 92. miejsce na liście przebojów Hot 100 magazynu Billboard w 1964 roku. W grudniu 1963 roku, w ankiecie WWIN Radio 140 w Baltimore, na 38. miejscu, znalazła się grupa The Crampton Sisters z piosenką „I Didn’t Know What Time It Was” wydaną przez wytwórnię Dona Costy DCP.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Didn't Know What Time It Was / I Cried When I Found You Gone	Crampton Sisters	02.1964	-	92[2]	DCP 1001	[written by Richard Rodgers,Lorenz Hart ][produced by Upsonic Productions]

niedziela, 5 lipca 2026

Blaze

Blaze to amerykański zespół grający muzykę house, założony w New Jersey w 1984 roku.

Zespół został założony przez Josha Milana, Kevina Hedge'a i Chrisa Herberta, kiedy Herbert przedstawił Milana, członka swojego chóru kościelnego, Hedge'owi, swojemu przyjacielowi z dzieciństwa. Herbert opuścił zespół w 1991 roku, pozostawiając Milana i Hedge'a, aby kontynuowali wspólną pracę. Dorobek zespołu składa się głównie z utworów house. Na początku istnienia zespołu Herbert był wokalistą, Milan grał na pianinie, a Hedge zajmował się produkcją. Po odejściu Herberta, Hedge i Milan zaczęli dzielić się obowiązkami produkcyjnymi, wokalem i grą na większości instrumentów w utworach i albumach zespołu.

Grupa zyskała rozgłos dzięki remiksowi utworu Lisy Stansfield „People Hold On” w 1989 roku, po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Motown/MCA Records. Blaze wydali swój debiutancki album „25 Years Later” w 1990 roku, po czym Herbert postanowił skupić się na karierze bardziej zorientowanej na R&B, podczas gdy dwaj pozostali członkowie zaangażowali się w rodzącą się kulturę klubową, otwierając klub nocny o nazwie Shelter.

W 1994 roku grupa odniosła swój pierwszy duży międzynarodowy sukces produkcyjny utworem „Hideaway” De'Lacy, który później został zremiksowany przez Deep Dish. Od tego czasu Blaze wydali trzy kolejne albumy, a także kilka rozproszonych kompilacji wcześniejszych produkcji i utworów oraz niezliczone single. Rozpoczęli również współpracę z innymi znanymi nazwiskami, takimi jak „Little” Louie Vega, Barbara Tucker, Jody Watley i Full Intention.

Współczesnej publiczności zespół jest najbardziej znany z singli z udziałem Palmera Browna na wokalu, często remiksowanego „My Beat” oraz hymnu w hołdzie dla niego „I Remember House”. Najnowszy album Blaze, wydany w 2005 roku, to składanka miksów zatytułowana „Found Love”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Whatcha Gonna Do	Blaze	02.1987	92[1]	-	Champion CHAMP 36	[written by Blaze, Terry Edwards][produced by Blaze][17[10].Hot Disco/Dance;Quark 1 12"]
If You Should Need A Friend	Blaze	11.1987	-	-	Debut DEBTX 3032	[written by C. Herbert, J. Milan, K. Hedge][produced by Blaze][23[7.Hot Disco/Dance;Quark 6 12"]
So Special/Mission	Blaze	05.1990	76[2]	-	Motown ZB 43709	[written by William K. Hedge, Joshua Milan, Christopher A. Herbert][produced by Blaze][24[6].Hot Disco/Dance;Motown 4752 12"]
My Beat	Blaze with Palmer Brown	03.2001	53[2]	-	Kickin NEO 12053	[written by Blaze][produced by Blaze][19[11].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 2230 12"]
When I Fall In Love	Blaze Featuring Sybil	02.2002	91[1]	-	Kickin KICK 115	[written by Josh Milan, Kevin Hedge, Tee Alford][produced by Josh Milan, Kevin Hedge, Tee Alford]
Do You Remember House?	Blaze Feat. Palmer Brown	09.2002	55[2]	-	Slip 'n' Slide SLIP 151	[written by Josh Milan, Kevin Hedge][produced by Blaze]
Breathe	Blaze	11.2002	89[1]	-	Slip 'n' Slide SLIP 137	[written by Josh Milan, Kevin Hedge][produced by Blaze]
Most Precious Love	Blaze Presents Underground Dance Artists United For Life Feat. Barbara Tucker	05.2005	17[9]	-	Defected DFTD 100	[written by Blaze][produced by Blaze]

piątek, 24 kwietnia 2026

Naughty by Nature

Naughty by Nature udało się zręcznie wypromować wielkie, natychmiast chwytliwe hymny
na listach przebojów, zachowując jednocześnie swoją popularność wśród wiernych fanów hardcore rapu; był to jeden z pierwszych zespołów, którym udało się z powodzeniem połączyć te dwa elementy.

Grupa powstała w East Orange w stanie New Jersey w 1986 roku, gdy wszyscy trzej członkowie - MC Treach (urodzony jako Anthony Criss) i Vinnie (urodzony jako Vincent Brown) oraz DJ Kay Gee (urodzony jako Keir Gist) - uczęszczali do tej samej szkoły średniej. Początkowo nazywali się New Style, zaczęli występować na pokazach talentów i kilka lat później zostali zauważeni przez Queen Latifah, która podpisała kontrakt z zespołem i pomogła im podpisać kontrakt z wytwórnią Tommy Boy Records. Debiutancki album Naughty by Nature, zatytułowany po prostu „Naughty by Nature”, ukazał się w 1991 roku i przyniósł niekwestionowany hit w pierwszej dziesiątce listy przebojów, „O.P.P.” (co rzekomo oznaczało „własność innych ludzi”, choć uważne wsłuchanie się w tekst ujawniło, że drugie „P” oznaczało męskie lub żeńskie genitalia). „O.P.P.” uczyniło z Naughty by Nature gwiazdy crossovera, ale ich wrażliwość na getto i surowy, uliczny funk (nie wspominając o zwinnej technice rymowania Treacha) sprawiły, że stali się popularni również w hiphopowym podziemiu.

Treach rozpoczął drugoplanową karierę aktorską w 1992 roku, występując w filmie „Juice”; później grał drugoplanowe role w filmach „The Meteor Man”, „Who's the Man?” i „Jason's Lyric”, między innymi. Naughty by Nature powtórzyli swój sukces kolejnym albumem z 1993 roku, „19 Naughty III”, który przyniósł kolejny wszechobecny crossoverowy hit z okrzykiem „hej! ho!” „Hip Hop Hooray”; album trafił do pierwszej piątki i, podobnie jak poprzedni, pokrył się platyną. „Poverty's Paradise” z 1995 roku był ostatnim albumem grupy pod szyldem „Tommy Boy”; choć nie przyniósł żadnych wielkich hitów, zdobył nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Album Rapowy.

Nastąpiła kilkuletnia przerwa w nagrywaniu; w tym czasie Treach kontynuował karierę aktorską, zdobywając między innymi epizodyczną rolę w więziennym dramacie HBO „Oz”; a Kay Gee znacznie rozszerzył swoją działalność poza wytwórnią, nagrywając płyty między innymi dla Zhané, Aaliyah, Krayzie Bone i Next. Nawet poza muzyką grupa trafiła na pierwsze strony gazet; w 1997 roku Treach i Vinnie zostali aresztowani w Harlemie za nielegalne posiadanie broni, a w 1999 roku Treach poślubił Pepę z Salt-N-Pepa (związek, który rozpadł się dwa lata później).

Również w 1999 roku Naughty by Nature w końcu powróciło z nowym albumem w wytwórni Arista, zatytułowanym „19 Naughty Nine: Nature's Fury”. „Jamboree” z udziałem Zhané odniósł spory sukces, ale choć wydawało się, że zespół wraca na właściwe tory, Kay Gee odszedł, aby w pełni skupić się na karierze producenckiej. Treach i Vinnie podpisali umowę z TVT, a pierwszy album Naughty by Nature jako duet, IIcons, ukazał się na początku 2002 roku. Dynamika zespołu osłabła w drugiej połowie lat 2000., ale w 2011 roku pojawiły się plotki, że Naughty by Nature pracują nad nowym albumem zatytułowanym Anthem Inc.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
O.P.P./Wickedest man alive	Naughty By Nature	09.1991	35[4]	6[21]	Tommy Boy 988	[2x-platinum-US][written by Vincent Brown, Anthony Criss, Keir Gist, The Corporation, Herb Rooney][produced by Naughty by Nature][sample z "ABC"-The Jackson 5][5[28].R&B Chart]
Everything' s gonna be alright/O.P.P. [live]	Naughty By Nature	02.1992	76	53[20]	Tommy Boy 999	[written by Vincent Brown, Anthony Criss, Vincent Ford][produced by Naughty by Nature][sample z "No woman,no cry"-Boney M][12[17].R&B Chart]
Uptown anthem/Guard your grill	Naughty By Nature	06.1992	-	65[2].Hot 100 Singles Sales	Tommy Boy 519	[written by Vincent Brown, Anthony Criss, Keir Lamont Gist][produced by DJ Kay Gee][piosenka z filmu "Juice"][58[8].R&B Chart]
Hip hop hooray/The hood comes first	Naughty By Nature	01.1993	20[7]	8[22]	Tommy Boy 554	[platinum-US][written by Ronald Isley, Ernie Isley, Rudolph Isley, Chris Jasper ,O'Kelly Isley Jr., Marvin Isley ,Vincent Brown, Anthony Criss, Keir Gist][produced by DJ Kay Gee][1[1][21 ].R&B Chart]
It' s on/Hip hop hooray [remix]	Naughty By Nature	06.1993	48[2]	74[12]	Tommy Boy 569	[written by Anthony Criss, Vincent Brown, Kier Gist, Donald Byrd][produced by Naughty by Nature][43[13].R&B Chart]
Written on ya kitten/Klickow-Klickow	Naughty By Nature	10.1993	-	93[3]	Tommy Boy 583	[written by Anthony Criss, Vincent Brown, Kier Gist, Donald Byrd][produced by Naughty by Nature,QD III][53[11].R&B Chart]
Craziest /Holdin' fort	Naughty By Nature	04.1995	-	51[10]	Tommy Boy 670	[written by Ronald Isley, Ernie Isley, Rudolph Isley, Chris Jasper, O'Kelly Isley Jr., Marvin Isley, Vincent Brown, Anthony Criss, Keir Gist][produced by Naughty by Nature][27[13].R&B Chart][sample z "That' s all that matters baby"-Charles Wright]
Feel me flow/Hang out and hustle	Naughty By Nature	06.1995	23[10]	17[20]	Tommy Boy 7682	[gold-US][written by Anthony Criss, Vincent Brown, Kier Gist, Ziggy Modeliste, Art Neville ,Cyril Neville, Leo Nocentelli, George Porter Jr.][produced by Naughty by Nature][17[20].R&B Chart][sample z "Find yourself"-The Meters]
Clap yo hands	Naughty By Nature	09.1995	-	105[8]	Tommy Boy 7703	[written by Vincent Brown, Al Cooper, Anthony Criss, Keir Gist, Harry S. Pepper, John E. Watt][produced by Naughty by Nature][70[8].R&B Chart][sample z "Eric B. Is president"-Eric B. & Rakim i "I thank you"-Sam & Dave]
Mourn you til i join you/Nothing to lose [Naughty live]	Naughty By Nature	11.1997	-	51[12]	Tommy Boy 7427	[written by Anthony Criss][produced by Naughty by Nature][24[20].R&B Chart]
Live or Die	Naughty By Nature featuring Master P, Mystikal, Silkk the Shocker and Phiness	05.1999	-	-	Arista	[written by Keir Gist,Vincent Brown,Anthony Criss,Silkk the Shocker,Mystikal,Walter Becker,Donald Fagen][produced by Naughty by Nature,Mufi][86[5].R&B Chart]
Jamboree/On the run	Naughty By Nature feat Zhane	07.1999	51[6]	10[17]	Arista 13 712	[gold-US][written by Anthony Criss, Vincent Brown, Kier Gist, Benny Golson][produced by Naughty by Nature][4[22].R&B Chart][sample z "I' m always dancin' to the music"-Benny Golson]
Feels good [Don' t worry bout a thing]/Rah rah	Naughty By Nature feat 3LW	03.2002	44[2]	53[20]	TVT 2344	[written by Anthony Criss, Vincent Brown][produced by Naughty by Nature][25[20].R&B Chart][sample z "Feels good"-Tony! Toni! Tone!]
O.P.P./Wickedest man alive	Naughty By Nature	01.2005	71[21]	-	Tommy Boy 5046759840 [UK]	-

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Naughty By Nature	Naughty By Nature	09.1991	-	16[54]	Tommy Boy 1044	[platinum-US][produced by Naughty by Nature ,Luis Vega]
19 Naughty III	Naughty By Nature	03.1993	40[2]	3[31]	Tommy Boy 1069	[platinum-US][produced by Naughty by Nature ,S.I.D. Reynolds]
Poverty' s paradise	Naughty By Nature	06.1995	20[4]	3[18]	Tommy Boy 1111	[gold-US][produced by Naughty by Nature ,Minnesota,Brice,Kid Nyce]
Nineteen naughty nine-Nature' s fury	Naughty By Nature	05.1999	173[1]	22[17]	Arista 19 047	[gold-US][produced by Naughty by Nature ,Donald Robinson,Falonte Moore]
IIcons	Naughty By Nature	05.2002	-	15[10]	TVT 2340	[produced by Da Beatminerz,DJ Twinz,Lil' Jon,Jay "Griff",Keith "Wok" Watts,Naughty by Nature]

czwartek, 26 lutego 2026

Brat Pack

Brat Pack był amerykańskim duetem wokalnym z New Jersey.
Jego członkami byli Patrick Donovan (urodzony 26 lipca 1958r w Passaic, New Jersey) i Ray Ray Frazier. Donovan był gitarzystą artystów house/gospel CeCe Rogers i Curtisa Hairstona. Ray Ray był klawiszowcem i wokalistą w różnych nowojorskich zespołach. Produkcją Brat Pack zajęli się Robert Clivillés i David Cole, którzy stali się założycielami multiplatynowej wytwórni C+C Music Factory.

Zaczynali jako klubowi artyści muzyki house, a po sukcesie swojego pierwszego singla, Clivillés i Cole poczuli, że mają atrakcyjność dla crossoverów popu. Odbyli liczne trasy koncertowe w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych oraz wystąpili w wielu programach telewizyjnych, w tym w Soul Train, Club MTV i brytyjskim programie tanecznym The Hitman and Her. W 1990 roku wydali jeden album o tym samym tytule w wytwórni Vendetta Records, należącej do A&M Records i zajmującej się muzyką taneczną. Znalazły się na nim trzy single: „So Many Ways (Do It Properly Pt. II)”, „You're the Only Woman” i „I'm Never Gonna Give You Up”. Album „You're the Only Woman” trafił na listę Billboard Hot 100, zajmując 36. miejsce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Many Ways	Brat Pack	10.1988	81[2]	-	Breakout USA 646 [UK]	[written by Robert Clivilles, David Cole][produced by Robert Clivilles, David Cole ][7[11].Hot Disco/Dance;Vendetta 7008 12"]
You're The Only Woman	Brat Pack	02.1990	-	36[12]	Vendetta 1447	[written by David Pack][produced by Robert Clivilles, David Cole ][27[6].Hot Disco/Dance;Vendetta 7027 12"]
I'm Never Gonna Give You Up	Brat Pack	06.1990	-	71[7]	Vendetta 1502	[written by David Cole][produced by Robert Clivilles, David Cole ][32[4].Hot Disco/Dance;Vendetta 75 021 12"]

piątek, 30 stycznia 2026

Leroy Hutson

Leroy Hutson (ur. 4 czerwca 1945r) to amerykański wokalista soul i R&B,
autor tekstów, aranżer, producent i instrumentalista, najbardziej znany jako były wokalista zespołu wokalnego R&B The Impressions. Jego muzyka nawiązuje do soulu lat 70-tych, o czym wspomniano w numerze magazynu Rolling Stone z 29 czerwca 2006 roku. Jest ojcem producenta JR Hutsona.

Jako nastolatek Hutson założył Nu-Tones, czteroosobowy zespół wokalny z siedzibą w New Jersey. Wygrali kilka konkursów talentów w czasie jego nauki w szkole średniej. Pozostałymi członkami Nu-Tones byli Ronald King, Bernard Ransom, Ed Davis i Irving Jenkins. W 1968 roku, jako część duetu Sugar & Spice, Lee Hutson i Deborah Rollins nagrywali dla Kapp Records. Nagrali kilka singli z pewnym sukcesem. Ich singiel „In Love Forever” został uznany za „Najlepszą Nową Płytę Tygodnia” w lokalnej gazecie „Soul Sauce”. Dwa inne nagrane single to „Ah Ha Yeah” i „Dreams”.

Początkowo studiował stomatologię na Uniwersytecie Howarda w Waszyngtonie. Hutson mieszkał w jednym pokoju z Donnym Hathawayem, który wcześnie przerwał studia, aby zostać dyrektorem muzycznym Curtisa Mayfielda. Hutson zdecydował się zmienić kierunek studiów na teorię muzyki i kompozycję. To właśnie za sprawą Hathawaya Hutson zastąpił Curtisa w zespole The Impressions. Na Uniwersytecie Howarda Hutson dołączył do The Mayfield Singers, zespołu założonego na kampusie Uniwersytetu Howarda przez muzyka Curtisa Mayfielda, który występował w słynnym nowojorskim Apollo Theater i filadelfijskim Uptown Theater. Grupa wydała jeden singiel dla Mayfielda w 1967 roku. Tam Hutson współpracował z Donnym Hathawayem przy utworze „The Ghetto”, dając zmarłemu gwiazdorowi pierwszy przebój na początku 1970 roku.

W 1971 roku, trzy miesiące po studiach, Hutson został poproszony o zastąpienie Curtisa Mayfielda jako wokalista The Impressions. Pozostał z nimi przez dwa i pół roku i nagrał z nimi dwa albumy, po czym w zgodzie odszedł, aby poświęcić się własnej karierze kompozytora, producenta, aranżera i muzyka. Pierwszy singiel zespołu Impressions z Hutsonem w roli głównego wokalisty nosił tytuł „Love Me” i został wydany przez Curtom Records w Ameryce Północnej w czerwcu 1971 roku. 27 sierpnia 2013 roku Hutson złożył skargę przeciwko Young Jeezy'emu i innym, zarzucając, że utwór Young Jeezy'ego „Time” zawierał niewłaściwą instrumentalną część utworu The Impressions „Getting it On”, zarejestrowanego w Urzędzie ds. Praw Autorskich Stanów Zjednoczonych w 1973 roku.

W 1973 roku Hutson napisał, wyprodukował, zaaranżował i nagrał swój pierwszy solowy album „Love Oh Love”, na którym znalazł się singiel „So In Love With You”. Album został wydany przez Curtom Records. W latach 1973–1992 Hutson nagrał osiem albumów i trzynaście singli trafiło na listy przebojów w Stanach Zjednoczonych.Dzięki temu zyskał kultową rzeszę fanów na scenie soulowej. Po albumie Love Oh Love Hutson wydał albumy The Man!, Hutson, Feel the Spirit, Hutson II, Closer to the Source i Unforgettable. Ostatnia płyta Hutsona, 12-calowa EP-ka „Share Your Love”, została wydana przez brytyjską wytwórnię Expansion Records.

W 2008 roku Hutson powrócił do nagrywania pod pseudonimem Lee Hutson, wydając album „Soothe You Groove You” we własnej wytwórni Triumph oraz do pobrania. Dwa lata później, w sierpniu 2010 roku, Hutson powrócił na europejskie sceny, występując na festiwalu Suncebeat w Zadarze w Chorwacji, na festiwalu Vintage at Goodwood oraz na Indigo2 w Londynie. Wspierał go brytyjski zespół The Third Degree. Od 2017 roku twórczość Hutsona jest licencjonowana przez brytyjską niezależną wytwórnię Acid Jazz Records, która wydała album „Anthology” z jego największymi hitami, takimi jak „I Think I'm Falling In Love”, „Lucky Fellow” i „Don't It Make You Feel Good”, a także wcześniej niepublikowany utwór „Positive Forces”, na którym znalazł się instrumentalny utwór „All Because of You”. na stronie B.

Następnie wydali kolejny niewydany singiel „Now That I Found You”. W lutym 2018 roku wznowili zarówno albumy Hutson, jak i Hutson II, a obecnie są w trakcie wydawania czteroczęściowego internetowego dokumentu zatytułowanego „Leroy Hutson: The Man!”, w którym występują wieloletni fani Hutsona, tacy jak aktor i DJ radiowy Craig Charles oraz założyciel i dyrektor zarządzający Acid Jazz, Eddie Piller. Mówi się, że Piller oparł swój styl produkcji muzycznej na stylu Hutsona i wykorzystuje instrumentalny utwór „Cool Out” jako utwór otwierający jego obecny program radiowy, Eddie Piller's Eclectic Soul Show.

Konsekwentnie koncertując pod koniec lat 70. i 80-tych, Hutson wykorzystywał również swoją muzykalność do współpracy z innymi artystami Curtom: Lindą Clifford, Arnoldem Blairem i The Natural Four. Jako autor i producent współpracował z Robertą Flack („Tryin' Times”, „Gone Away”), The Natural Four („You Bring Out the Best in Me”, „Can This Be Real”), Lindą Clifford, Voices of East Harlem („Giving Love”), Arnoldem Blairem („Trying to Get Next to You”) i Next Movement („Let's Work It Out"), a ostatnio jeden z jego kultowych singli „Lucky Fellow” został przerobiony przez Snowboya na albumie Acid Jazz.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Oh Love/I'm In Love With You Girl	Leroy Hutson	07.1973	-	-	Curtom 1983	[written by A. Hutson, M. Hawkins, L. Hutson][produced by Leroy Hutson][75[2].R&B; Chart]
When You Smile/Getting It On (Theme For "Jay Johnson Affair")	Leroy Hutson	10.1973	-	-	Curtom 1989	[written by Hutson, Commander, Reeves][produced by Leroy Hutson][81[5].R&B; Chart]
Ella Weez/Could This Be Love	Leroy Hutson	06.1974	-	-	Curtom 1996	[written by L. Hutson, M. Hawkins][produced by Leroy Hutson][81[5].R&B; Chart]
All Because Of You	Leroy Hutson	03.1975	-	-	Curtom 0100	[written by L. Hutson][produced by Leroy Hutson][31[12].R&B; Chart]
Can't Stay Away/Cool Out (instrumental)	Leroy Hutson	09.1975	-	-	Curtom 0107	[written by L. Hutson, M. Hawkins][produced by Leroy Hutson][66[8].R&B; Chart]
Feel The Spirit (In '76)	Leroy Hutson And The Free Spirit Symphony	02.1976	-	-	Curtom 0112	[written by LeRoy Hutson ][produced by Leroy Hutson][26[10].R&B; Chart]
Lover's Holiday/So Much Love	Leroy Hutson	05.1976	-	-	Curtom 0117	[written by M. Hawkins, L. Hutson][produced by Leroy Hutson][68[7].R&B; Chart]
I Do, I Do (Want To Make Love To You)/Don't It Make You Feel Good	Leroy Hutson	11.1976	-	-	Curtom 0121	[written by L. Hutson, S. Harris][produced by Leroy Hutson][55[13].R&B; Chart]
Blackberry Jam/I Think I'm Falling In Love	Leroy Hutson	05.1977	-	-	Curtom 0124	[written by Leroy Hutson][produced by Leroy Hutson][82[3].R&B; Chart]
Where Did Love Go/You're A Winner	Leroy Hutson	03.1978	-	-	Curtom 0134	[written by Gil Askey][produced by Gil Askey][45[11].R&B; Chart]
In The Mood/Never Know What You Can Do (Give It A Try)	Leroy Hutson	05.1978	-	-	Curtom 0139	[written by J. Mendell][produced by Leroy Hutson][56[7].R&B; Chart]
Right Or Wrong/More Where That Came From	Leroy Hutson	11.1979	-	-	RSO 1011	[written by N. Hutson, L. Hutson][produced by Leroy Hutson][47[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Feel the Spirit	Leroy Hutson	03.1976	-	170[8]	Curtom 5010	[produced by LeRoy Hutson]

sobota, 24 stycznia 2026

Haras Fyre

Haras Fyre (ur. 5 stycznia 1953r) to amerykański wokalista, autor tekstów
i multiinstrumentalista. Po napisaniu piosenek dla Sister Sledge i Bena E. Kinga na początku swojej kariery, w duecie kompozytorskim ze swoją dziewczyną Gwen Guthrie, Fyre spędził trochę czasu w zespole akompaniującym The Drifters, po czym przeniósł się do Szwajcarii, aby zostać kompozytorem muzyki na imprezy firmowe.

Urodzony i wychowany w Newark w stanie New Jersey w Stanach Zjednoczonych, Fyre w młodości inspirował się muzyką Victora Herberta i Frankiego Valliego. Jako nastolatek Fyre nauczył się grać na puzonie swojego brata z nagrań wytwórni Chicago. Następnie rozpoczął naukę gry na basie, grając w zespole Parkway North z East Orange w stanie New Jersey, pożyczając gitarę basową Baldwin od basisty zespołu, Romeo Williamsa. W 1971 roku Fyre dołączył do lokalnego zespołu The Matchmakers, gdzie poznał wokalistkę i pianistkę Gwen Guthrie. Fyre i Guthrie nawiązali romans, zamieszkali razem i dołączyli do nowojorskiego zespołu East Coast Larry'ego Blackmona, wraz z saksofonistą The Matchmakers, Jamesem Wheelerem, i trębaczem Jerome'em McCoggle'em.

Niezależny producent drugiego albumu The East Coast powiedział Fyre'owi i Guthrie, że ich utwory nie mają wartości komercyjnej i są „niesprzedawalne”. Benny Ashburn, menedżer The Commodores, nie zgodził się z tym i pomógł im wypromować ich utwory gdzie indziej. Dema Fyre'a i Guthrie zainteresowały producenta Berta DeCoteaux z wydawnictwa muzycznego Penumbra Music, a Fyre zaczął pracować głównie jako basista na nowojorskiej scenie muzycznej. Miesiąc po opuszczeniu Wschodniego Wybrzeża, Fyre i Guthrie odnieśli swój pierwszy międzynarodowy sukces jako autorzy piosenek - utwór Sister Sledge „Love Don't You Go Through No Changes On Me”, który dotarł do 5. miejsca na krajowej liście Billboardu i znalazł się na liście „Hot 100” magazynu.

Spośród dziewięciu utworów z albumu Sister Sledge „Circle Of Love”, siedem skomponowali Fyre i Guthrie. Dwa kolejne utwory znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów US Dance Chart, a jeden z nich, „Pain Reliever”, zdobył Srebrną Nagrodę na Tokyo Music Festival w 1975 roku. Następnie Fyre i Guthrie napisali singiel powrotny Bena E. Kinga „Supernatural Thing”, a następnie „This Time I'll Be Sweeter” (od tamtej pory coverowany przez ponad 100 artystów). Fyre został wymieniony jako basista na albumie Sister Sledge jako Patrick Grant, obok swojego muzycznego idola Boba Babbitta. Haras i Guthrie napisali dżingiel „It's Happening at the Phone Company” dla AT&T, który wykonali również na żywo na kilku międzynarodowych targach z perkusistą Jimmiem Youngiem, Rudym Stevensonem i Bertem DeCoteaux na fortepianie. W tym czasie Fyre regularnie grał w zespole z perkusistą studyjnym Weather Report, Herschelem Dwelllinghamem, pianistą Natem Adderleyem Jr. i wokalistą Bobbym Hillem, zyskując przydomek „Dr. Bass”.

W ciągu dwóch miesięcy od debiutu jako kompozytor, Fyre i Guthrie napisali kilka utworów, które trafiły na listy Billboardu, ale ich współpraca z Penumbra Music wkrótce się rozpadła z powodu różnic osobistych. Guthrie zrezygnowała z pisania dla wytwórni, aby zostać solowym wokalistą sesyjnym. Tydzień później Fyre napisał ostatnią piosenkę dla Penumbra, „Satan's Daughter”, która ukazała się na albumie GG brytyjskiego artysty glam rockowego Gary'ego Glittera. Dalsze projekty, realizowane z Flemingiem Williamsem i kompozytorem filmowym Michaelem R. Colicchio, zostały porzucone.

Dzięki kontaktom z Benem E. Kingiem, Fyre przeniósł się do Londynu, aby dołączyć do zespołu akompaniującego byłej grupie Kinga, The Drifters, w której składzie w tamtym czasie grali Johnny Moore, Billy Lewis, Joe Blunt i Clyde Brown. Po dwóch latach tras koncertowych z The Drifters, Fyre wrócił do Stanów Zjednoczonych, gdzie przez cztery lata mieszkał w Connecticut, aż do momentu, gdy na stałe przeniósł się do Europy i osiadł w Szwajcarii.

Od czasu przeprowadzki do Europy, Fyre występował jako muzyk dla niemieckiej grupy ubezpieczeniowej Allianz oraz podczas wyścigów Formuły 1, gdzie w sezonie sportów motorowych występował w segmentach telewizyjnych z Norbertem Haugiem, wiceprezesem Mercedes-Benz Motorsport. Fyre, biegle władający językiem niemieckim, komponuje muzykę do transmitowanych w telewizji wydarzeń sportowych, imprez firmowych i imprez prywatnych. Występował w europejskiej telewizji jako rzecznik prasowy niemieckiej międzynarodowej firmy motoryzacyjnej Dekra. Często występował z gimnastyczką, złotą medalistką olimpijską Magdaleną Brzeską, dla której skomponował piosenkę.

Kompozycje Harasa Fyre na listach przebojów

  [with  Gwen Guthrie]
12/1974 Love Don't You Go Through No Changes on Me Sister Sledge 92.US 
02/1975 Supernatural Thing Pt. 1 Ben E. King 5.US
06/1975 Do It in the Name of Love Ben E. King 60.US
09/1976 This Time I'll Be Sweeter Linda Lewis 51.UK
03/1979 This Time I'll Be Sweeter Angela Bofill 104.US
02/2004 Supernatural Thing Freeland 65.UK

niedziela, 7 grudnia 2025

Trixter

Chociaż zespół powstał w 1983 roku w Paramus w stanie New Jersey,
przełom nastąpił dopiero w 1989 roku, kiedy to zespół przeniósł się do Hollywood (nieoficjalnej siedziby hair metalu), aby nagrywać dla wytwórni MCA Records. W następnym roku Trixter odbył trasę koncertową po kraju ze Stryperem i Donem Dokkenem, promując swój debiutancki album, który zyskał znaczące wsparcie MTV. Wokalista Peter Loran, gitarzysta Steve Brown, basista P.J. Farley i perkusista Mark „Gus” Scott stali się częstymi gośćmi stacji muzycznych, gdzie teledyski do „Give It to Me Good”, „One in a Million” i „Surrender” weszły do regularnej rotacji.

Trixter osiągnął status złotej płyty na początku 1991 roku, sprzedając się w ponad 500 000 egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych. Członkowie zespołu zwiększyli swoją popularność, dołączając do trasy koncertowej „Blood, Sweat, and Beers Tour” (w której udział wzięli również Warrant i Firehouse) oraz współtworząc ścieżkę dźwiękową do filmu „If Looks Could Kill”. Okres świetności zespołu okazał się jednak krótkotrwały. Kolejny album „Hear!” nie zdołał utrzymać popularności Trixter, a EP-ka z coverami -„Undercovers” z 1994 roku - nie mogła konkurować z nowo odkrytą popularnością muzyki grunge. Po odejściu Scotta zespół rozpadł się w 1995 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Give it to me good	Trixter	12.1990	-	65[9]	Mechanic 53 863	[written by Steve Brown][produced by Bill Wray]
One in a million	Trixter	03.1991	-	75[8]	Mechanic 54 044	[written by B. Wray, J. Wray, S. Brown][produced by Bill Wray]
Surrender	Trixter	06.1991	-	72[10]	Mechanic 54 105	[written by B. Wray, J. Wray, S. Brown][produced by Bill Wray]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trixter	Trixter	09.1990	-	28[54]	MCA 6389	[gold-US][produced by Bill Wray, Jim Wray]
Hear !	Trixter	10.1992	-	109[3]	MCA 10 635	[produced by James Barton]

czwartek, 27 listopada 2025

Pete Yorn

Od debiutu na początku XXI wieku, Pete Yorn, łącząc surowy, folkowy indie rock z alt-popem,
przyniósł mu uznanie krytyków i rzeszę fanów. Urodzony w New Jersey piosenkarz i autor tekstów po raz pierwszy osiągnął sukces dzięki złotej płycie debiutanckiej z 2001 roku, „Musicforthemorningafter”, a następnie z albumem „Day I Forgot” z 2003 roku znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów magazynu Billboard. Podczas kolejnych wydawnictw Yorn pozyskał wielu utalentowanych producentów i współpracowników, w tym Petera Bucka, Franka Blacka, Dave'a Grohla, Butcha Walkera i wielu innych. Wśród licznych solowych wydawnictw, połączył siły ze Scarlett Johansson przy popularnym albumie duetów i założył alternatywny projekt rockowy The Olms w 2013 roku. Yorn powrócił do systemu dużych wytwórni z albumem Arranging Time z 2016 roku, a następnie założył własną, która zajmowała się wydawnictwami takimi jak Hawaii z 2022 roku i The Hard Way z 2024 roku.

Pete Yorn urodził się w 1974 roku w Pompton Plains w stanie New Jersey i dorastał w pobliskim Montville, gdzie jego starszy brat Rick Yorn (hollywoodzki agent talentów) nauczył go grać na perkusji. Jako nastolatek grał również na gitarze i pisał piosenki, inspirowane brytyjskimi zespołami rocka alternatywnego, takimi jak The Cure i The Smiths. Po ukończeniu szkoły średniej studiował na Uniwersytecie Syracuse, gdzie zaczął słuchać melodyjnego rocka gitarowego i zespołów grających alternatywne country, takich jak Sloan, Teenage Fanclub i Son Volt. Po ukończeniu studiów Yorn zrezygnował z pracy i przeniósł się do Los Angeles, gdzie zamieszkał na kanapie u brata i zaczął pisać muzykę do filmów i programów telewizyjnych. Perspektywy kariery wzrosły, gdy Yorn został zaangażowany do skomponowania muzyki do filmu braci Farrelly „Me, Myself, & Irene” z Jimem Carreyem w roli głównej. Jeden z jego własnych utworów, „Strange Condition”, znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu, a następnie został wydany jako singiel, gdzie dobrze radził sobie na listach przebojów współczesnego rocka i zwiększył zainteresowanie publiczności twórczością Yorna.

Po podpisaniu kontraktu płytowego z wytwórnią Columbia, Yorn rozpoczął współprodukcję swojego debiutanckiego albumu, „Musicforthemorningafter” z 2001 roku, z Bradem Woodem i R. Waltem Vincentem. Grając na większości instrumentów, Yorn stworzył surowy, introspektywny folk-rock, który przypadł do gustu zarówno fanom, jak i krytykom. Dwa utwory z tego albumu, „Life on a Chain” i wcześniej wydany „Strange Condition”, znalazły się na szczycie listy przebojów Billboard AAA, a Yorn spędził kolejne 18 miesięcy na trasie koncertowej promującej jego debiut. Jego kolejny album z 2003 roku, „Day I Forgot”, zawierał kilka utworów Petera Bucka z R.E.M. (który wcześniej pojawił się gościnnie w singlowej wersji „Strange Condition”) i zapewnił mu pierwsze miejsce w pierwszej dwudziestce list przebojów. Rok później Yorn wydał swój pierwszy album koncertowy „Live from New Jersey”, dwupłytowy zestaw, na którym uwieczniono jego październikowy występ w Community Theater w Morristown w stanie New Jersey.

Na swoim trzecim studyjnym albumie Yorn zaprosił do współpracy takich artystów, jak Dave Grohl z Foo Fighters oraz Martie Maguire i Natalie Maines z Dixie Chicks, aby ukształtować brzmienie Nightcrawler. Album, wyprodukowany przez Butcha Walkera, ukazał się w sierpniu 2006 roku i zastąpił folkowe skłonności Yorna bardziej wyrazistym rockowym fundamentem. Jego zdolność do przyciągania uznanych producentów potwierdziła się na albumie Back and Fourth z 2009 roku, nagranym w Omaha w Nebrasce z Mikiem Mogisem, byłym członkiem Bright Eyes, a dodatkowo z Rickiem Rubinem w roli producenta. W tym samym roku Yorn powrócił z kolejnym albumem, tym razem nagranym z aktorką i wokalistką Scarlett Johansson, inspirowanym słynnymi duetami Serge'a Gainsbourga i Brigitte Bardot. Chociaż projekt został nagrany lata wcześniej, „Break Up” ujrzał światło dzienne dopiero we wrześniu 2009 roku i osiągnął 41. miejsce na liście Billboardu.

Wkraczając w kolejną dekadę, Yorn zaangażował Franka Blacka, frontmana Pixies, do produkcji swojego piątego albumu, zatytułowanego po prostu Apart, który ukazał się we wrześniu 2010 roku nakładem Vagrant Records. Kolejnym projektem Yorna był zespół The Olms, który założył w 2011 roku z J.D. Kingiem. W 2012 roku zespół nagrał album, który stał się ich debiutanckim albumem z 2013 roku. Wydany tego lata album osiągnął czwarte miejsce na liście Heatseekers magazynu Billboard. Po tym wydarzeniu Yorn powrócił do kariery solowej, podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol i ponownie współpracując z R. Waltem Vincentem, jednym z producentów swojego debiutu. Album „Arranging Time” z 2016 roku okazał się jego jedynym solowym wydawnictwem dla tej wytwórni; on i Johansson spotkali się ponownie w 2018 roku, wydając EP-kę „Apart”, będącą kontynuacją wspólnego albumu duetu „Break Up” z 2009 roku. Kolejny duet pojawił się jeszcze w tym samym roku, tym razem Yorna i Liz Phair na coverze klasyka Pixies z 1989 roku „Here Comes Your Man”.

Yorn założył następnie własną niezależną wytwórnię Shelley i w 2019 roku wydał Caretakers, poważny i introspektywny album nagrany z Jacksonem Phillipsem z Day Wave. Odsunięty od pracy przez lockdowny związane z COVID-19, Yorn sięgnął do swoich skarbców i wydał w 2020 roku dwa archiwalne albumy koncertowe („Live at the Troubadour” i „Live at the Fonda”). W 2021 roku ukazał się nagrany w domu zbiór coverów „Pete Yorn Sings the Classics”.

Na albumie studyjnym „Hawaii” z 2024 roku Yorn powrócił do bardziej minimalistycznego, akustycznego stylu, wykorzystującego bogate aranżacje smyczkowe zamiast pełnego składu. Album, wyprodukowany przez Josha Gudwina, miał rozległe i promienne brzmienie, które dobrze komponowało się z cichszym materiałem wokalisty.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Life on a chain	Pete Yorn	11.2001	-	35.Adult Top 40	Columbia 6724332	[written by Pete Yorn][produced by Pete Yorn , R. Walt Vincent ]
For Nancy [' Cos it already is]	Pete Yorn	05.2002	97[1]	28.Modern Rock Tracks	Columbia CSK 24659	[written by Pete Yorn][produced by Ken Andrews ]
Strange conditions/ Dancing In The Dark / China Girl	Pete Yorn	07.2002	119[1]	36.Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Pete Yorn][produced by R. Walt Vincent and Brad Wood]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz

Music for the morning after	Pete Yorn	04.2002	104[2]	111[43]	Columbia 62216	[gold-US][produced by Pete Yorn, Brad Wood, R. Walt Vincent, Ken Andrews, and Don Fleming]
Day i forgot	Pete Yorn	03.2003	115[2]	18[10]	Columbia 86922	[produced by R. Walt Vincent,Brad Wood, Ken Andrews, Pete Yorn]
Nightcrawler	Pete Yorn	09.2006	-	50[3]	Columbia 82796 92892 2	[produced by Butch Walker,Evan Frankfort,Ken Andrews,Michael Beinhorn,Pete Yorn,Tony Berg]
Back and Fourth	Pete Yorn	07.2009	-	32[5]	Columbia 88697 32162 2	[produced by Mike Mogis]
Break Up	Pete Yorn & Scarlett Johansson	10.2009	-	41[9]	Atco 8428	[produced by Sunny Levine]
Pete Yorn	Pete Yorn	10.2010	-	66[1]	Vagrant 626	[produced by Black Francis]
ArrangingTime	Pete Yorn	04.2016	-	63[1]	Capitol 002429802	[produced by Jeff Trott,Marc Dauer,Pete Yorn,R. Walt Vincent,Scott Seiver,Sunny Levine]

piątek, 24 października 2025

Carol Williams

Carol Williams - urodziła się w Monclair w stanie New Jersey.Wokalistka disco,była
pierwszą kobietą z którą podpisała kontrakt wytwórnia Salsoul.Współpracowała z producentem Vince Montana i grupą Salsoul Orchestra.Jej najbardziej popularnym nagraniem był utwór "More",popularny w czasie gdy muzyka disco dopiero wchodziła na salony.Singiel z tym nagraniem był pierwszą 12 calową płytą sprzedawaną w sklepach na całym świecie.

Sukces singla doprowadził do nagrania albumu 'Lectric Lady wydanego w 1977r i zawierającego " Come Back " a także klasyk klubowy " Love is You ".Sample z tego utworu użył włoski artysta DJ Spiller w instrumentalnej ścieżce "Groove Jet" z EP-ki "Mighty Miami EP",a w 2000r wokalną wersję jako "Groovejet (If This Ain't Love)" nagrała Sophie Ellis-Bextor.

Sukcesy singli zaowocowały kontraktami koncertowymi i występami w modnych wówczas klubach jak:Studio 54 i Odyssey 2001 ,a także występami telewizyjnymi z Salsoul Orchestra.W 1978r podpisuje kontrakt z kanadyjską wytwórnią Roy'a B. ,Quality,gdzie nagrywa w duecie z Tony Valorem "Love Has Come My Way".Dużą popularnością w klubach cieszą się jej utwory z albumu Reflections Of ,"Tell The World" i "Dance the Night Away".Odbywa turnee po świecie razem z The Trammps, Thelma Houston, Village People, Tom Jones i James Brown.

W 1982r lansuje rhythm'n'bluesowy hit "Can't Get Away From Your Love" nagrany dla wytwórni Vanguard."You've Reached the Bottom Line" w 1983, "What's The Deal" w 1987 , i "Queen of Hearts" nagrany w 1989r były kolejnymi utworami które trafiły na listy przebojów.Carol Williams jest ciągle aktywna występując na koncertach wspomnieniowych koncertując wspólnie z własnym zespołem.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
More	Carol Williams	.1976	-	102[3]	Salsoul 2006	[written by Norman Newell,Riz Ortolani,Gaetano Oliviero][produced by Vincent Montana, Jr.][temat z w³oskiego filmu dokumentalnego "Mondo Cane"][#8 hit for Kai Winding in 1963][98.R&B; Chart]
Come Back / Love Is You	Carol Williams	02.1977	-	29[6].Hot Disco/Dance	Salsoul 2031	[written by Vincent Montana,Carol Williams][produced by Vincent Montana, Jr.]
Shake [It easy]	Carol Williams and The Billy Mersey Band	04.1982	-	65[3].Hot Disco/Dance	Zoo York 02683	-
Can't Get Away (From Your Love)	Carol Williams	10.1982	-	38[11].Hot Disco/Dance	Vanguard 58	[written by W. Braithwaite][produced by Darryl Payne]
You've Reached The Bottom Line	Carol Williams	04.1983	-	59[5].Hot Disco/Dance	Vanguard 64	[written by M. Braithwaite][produced by Darryl Payne]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
'Lectric Lady	Carol Williams	.1976	-	-	Salsoul SZS 5506	[produced by Vincent Montana, Jr.]

poniedziałek, 1 września 2025

1910 Fruitgum Company

Nazwa zespołu odpowiadała w pełni jego muzycznej produkcji. Grupa zabłysnęła na krótko na fali
popularności "bubblegum music" pod koniec lat sześćdziesiątych. Nurt cechowały prosty taneczny rytm, infantylne teksty i chwytliwe refreny wpadające w ucho nawet głuchoniememu. Mistrzami gatunku był producencki tandem, Jeff Katz i Jerry Kasenetz, specjalizujący się w studyjnym fabrykowaniu coraz to innych zespołów, z których Fruitgum Company zdobyli największą popularność.

Partie wokalne w ich przebojach wykonywał autor tekstów, Joey Levine, a pasmo płytowych sukcesów zapoczątkował nagrany w 1968 r. singel "Simon Says" oparty na dziecięcej zabawie (odpowiedniku polskiego "Ojciec Wergiliusz uczył dzieci swoje"). Po nim przyszły kolejne: "l, 2, 3, Red Light", "Goody Goody Gumdrops", "Indian Giver" i "Special Delivery".

Sukcesy nagrań zaowocowały wykreowaniem autentycznej grupy występującej pod wodzą Levine'a aż do końca lat sześćdziesiątych, gdy jej twórcy znaleźli inną formę lokaty kapitału. (Swoistym polonicum w karierze zespołu był udział Jerry'ego Gutowsky'ego - bas i Boba Martkovitza - perkusja w jego estradowej mutacji; ).

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Simon says/Reflections from the looking glass	1910 Fruitgum Company	01.1968	2[16]	4[14]	Buddah 24	[gold-US][written by Elliot Chiprut][produced by Jeffry Katz, Jerry Kasenetz, Elliot Chiprut]
May i take a giant step [Into your heart]/[Poor old] Mr. Jensen	1910 Fruitgum Company	04.1968	-	63[8]	Buddah 39	[written by E. Chiprut][produced by Jeffry Katz, Jerry Kasenetz, Elliot Chiprut]
1,2,3 Red light/Sticky,sticky	1910 Fruitgum Company	07.1968	-	5[13]	Buddah 54	[gold-US][written by S. Trimachi - B. Trimachi][produced by Super K Productions]
Goody goody gumdrops/Candy kisses	1910 Fruitgum Company.	10.1968	-	37[9]	Buddah 71	[written by B. Carl - R. Whitelaw - J. Kasenetz - J. Katz][produced by B. Carl, J. Katz, J. Kasenetz, R. Whitelaw]
Indian giver/Pow wow	1910 Fruitgum Company	01.1969	-	5[13]	Buddah 91	[gold-US][written by B. Bloom - B. Gentry - R. Cordell][produced by B. Gentry, B. Bloom, R. Cordell]
Special delivery/No good Annie	1910 Fruitgum Company	05.1969	-	38[9]	Buddah 114	[written by B. Bloom - B. Gentry ][produced by B. Gentry, B. Bloom]
Train/Eternal light	1910 Fruitgum Company	08.1969	-	57[9]	Buddah 130	[written by R. Cordell - J. Katz - J. Kasenetz][produced by Kasenetz & Katz]
When we get married/Baby bret	1910 Fruitgum Company	11.1969	-	118[2]	Buddah 146	[written by J. J. Woods, R. Cordell][produced by R. Cordell]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Simon says	1910 Fruitgum Company	04.1968	-	162[8]	Buddah 5010	[produced by Super K Productions, Elliot Chiprut]
1,2,3, Red light	1910 Fruitgum Company	10.1968	-	163[12]	Buddah 5022	[produced by Super K Productions]
Indian giver	1910 Fruitgum Company	04.1969	-	147[8]	Buddah 5036	[produced by B. Gentry, B. Bloom, J. Katz, J. Kasenetz, M. Gutkowski, R. Cordel]