Music in Southampton

W Southampton znajdują się dwie duże sale koncertowe: Mayflower Theatre
(dawniej Gaumont Theatre) i Guildhall. W Guildhall koncertowała szeroka gama popularnych artystów, w tym Pink Floyd, David Bowie, Delirious?,Manic Street Preachers,The Killers, The Kaiser Chiefs, Amy Winehouse, Bob Dylan, Suede, Arctic Monkeys i Oasis. Odbywają się tu również koncerty muzyki klasycznej prezentowane przez Bournemouth Symphony Orchestra, City of Southampton Orchestra,Southampton Concert Orchestra, Southampton Philharmonic Choir, Southampton Choral Society oraz City of Southampton (Albion) Band.

W mieście znajduje się również kilka mniejszych sal koncertowych, w tym Brook, Engine Rooms, The 1865, The Joiners i Turner Sims, a także mniejsze lokale klubowe, takie jak Hampton's i Lennon's, oraz liczne puby, w tym Platform Tavern, Dolphin, Blue Keys i wiele innych. The Joiners gościło takie zespoły jak Oasis, Radiohead, Green Day, Suede, PJ Harvey, Manic Street Preachers, Coldplay, Verve, Libertines i Franz Ferdinand, a w Hampton's i Lennon's występowali wcześniej Kate Nash, Scouting for Girls i Band of Skulls. 

 Miasto jest domem lub miejscem urodzenia wielu współczesnych muzyków, takich jak gwiazda popu Craig David, perkusista Coldplay Will Champion, wokalista Alt-J Joe Newman, piosenkarz i autor tekstów Aqualung, były wokalista Holloways Rob Skipper, gwiazda popu z lat 80-tych Howard Jones, a także zdobywca nagrody Grammy, gwiazda popu Foxes.  

W Southampton powstało kilka aktywnych zespołów rockowych i metalowych, w tym Band of Skulls, Bury Tomorrow, Creeper i The Delays. W Southampton prężnie rozwijała się scena UK Garage, której patronem był duet Artful Dodger, założony w mieście pod koniec lat 90-tych XX wieku, a także producent UKG, grime’u i linii basowej, Royal-T, będący częścią grupy TQD utworzonej wraz z DJ Q i Flavą D.Do znanych zespołów, które już nie istnieją, należą Thomas Tantrum (rozwiązany w 2011), Kids Can't Fly (rozwiązany w 2014) i Heart in Hand (rozwiązany w 2015). 

Muzyka w Coventry

Podczas póżnych lat 70-tych i na początku lat 80-tych, Coventry było centrum Two Tone fenomenu muzycznego,
z takimi zespołami jak The Specials i The Selecter pochodzących z tego miasta,autorów wielu singlowych hitów i albumów. The Specials osiągnęli dwa numery 1 na singlowej liście przebojów między 1979/81, a mianowicie " Too Much Too Young " i " Ghost Town ". Wybitne single The Selecter to "On My Radio" i "Three Minute Hero".
 

Dziś Coventry znany jest z wielu wydarzeń muzycznych, w tym jednego z czołowych brytyjskich międzynarodowych programów jazzowych ,Coventry Jazz Festival, i wielokrotnie nagradzany Godiva Festival .Sobotni Godiva Festival,rozpoczyna parada karnawałowa w centrum miasta i przechodząc do War Memorial Park , gdzie odbywa się festiwal.
 

Wielu znaczących muzyków pochodzi z Coventry, w tym Frank Ifield , Vince Hill , Delia Derbyshire , Jerry Dammers , Terry Hall , Neville Staple , Hazel O'Connor , Clint Mansell , Julianne Regan , Lee Dorrian , Jen Ledger z Skillet , TAZ (wokalista Nation Stereo) i Panjabi MC .Brzmienie 2 Tone opracowano w okolicach Coventry w latach 70-tych roku, a dwa najbardziej znane zespoły tego gatunku to The Specials i The Selecter. Inne zespoły,to m.in.Coventry Automatics, The Primitives, Adorable, Fun Boy Three, The Colourfield, King, Jigsaw, The Sorrows, i The Enemy. Producent Pete Waterman jest też z Coventry i jest prezesem Coventry Bears .  

Muzyka w Birmingham

Historia muzyki w Birmingham obejmuje wiele gatunków muzycznych, w tym muzyki poważnej , rozrywkowej i jazzowej .Birmingham miał żywą i zróżnicowaną  muzyczną  historię muzyki popularnej i rocka, od lat 50-tych.

W dekadzie lat 50-tych takie zespoły jak Billy King and the Nightriders, Pat Wayne and The Deltas i The Dominettes zrodziły w następnej dekadzie erę Brum Beat, we wczesnych latach 60-tych dając grupy wczesnego progresywnego rocka i blues bandów takich jak Spencer Davis Group , Traffic , The Fortunes , Rockin 'Berries , Idle Race , The Moody Blues i Move (członkowie dwóch ostatnich sformowali Electric Light Orchestra i Wizzard ).
Wytwórnia magnetofonów z Birmingham- Bradmatic Ltd pomogła w rozwoju i produkcji mellotronu . W ciągu najbliższych 15 lat, mellotron miał ogromny wpływ na muzykę rockową i charakterystyczne brzmienie progresywnych zespołów rockowych.
Miasto jest często wymieniane jako miejsce narodzin heavy metalu, w końcu lat 60-tych, z Black Sabbath i Judas Priest pochodzących z Birmingham. Robert Plant i John Bonham , póżniejsi członkowie Led Zeppelin grali w zespołach, które były częścią sceny muzycznej Birmingham, grali i ćwiczyli często w mieście. Rob Halford z Judas Priest, przypisuje sukces zespołowi dzięki "Birmingham mającego [...] twarde, robotnicze przekonania [...] Mamy nie rodziły nas z srebrną łyżeczką w naszych ustach. Mieliśmy iść do pracy i pracować ciężko. Niektóre osoby, które pracują w kopalni węgla lub pracy w przemyśle samochodowym mogą twierdzić, i powiedzieć: "Ci ludzie nie pracowali dnia w swoim życiu." To nie jest prawda. Aby być w zespole - być w świecie, odnieść sukces - jest bardzo ciężka praca ".
Także w latach 60-tych,działały psychodeliczne zespoły rockowe, takie jak Velvett Fogg kultowy brytyjski zespół psychedelicznego rocka . Tony Iommi był jego członkiem w połowie 1968 roku, ale wkrótce wyjechał do tworzenia Black Sabbath . Ich jedyny album został wydany w styczniu 1969 i ponownie wydany na CD przez Sanctuary Records w 2002 roku.Istniał również Bachdenkel , który Rolling Stone nazwał "brytyjską największą nieznaną grupą ".
W roku 1970 członkowie The Move i Uglys założyłi Electric Light Orchestra oraz Wizzard .
Powojenny boom gospodarczy Birmingham uczynił go obok Londynu jednym z dwóch głównych obszarów osiedlania się imigrantów z Indii Zachodnich w 1948 roku, i przez całe lata 50-te.Dla Jamajczyków, zarówno w skali kraju, jak i dla tysięcy domowych budżetów zasilanych przysyłanymi co miesiąc funtami i dolarami (obok Wielkiej Brytanii główny kierunek jamajskiej emigracji stanowiły Stany Zjednoczone i Kanada) możliwość wyjazdu była wybawieniem. Według oficjalnych, a więc, jak należy sądzić sporo zaniżonych szacunków, w przeciągu dekady w Wielkiej Brytanii znalazło się ponad 300 tysięcy mieszkańców Indii Zachodnich, z czego połowę stanowili Jamajczycy.Dla 492 pasażerów Windrush`a, którzy 22 czerwca 1948 roku zeszli z pokładu przy Tilbury Docks, jak i dla tysięcy ich następców, zderzenie z rzeczywistością musiało być jednak co najmniej bolesne. Obraz Anglii, jako ziemi obiecanej, odbiegał znacząco zarówno od ich własnych, idealistycznych wyobrażeń, jak i od tego przedstawianego na reklamowych ulotkach rozdawanych w biurach Charliego Gomma.
Szok stanowił dla nich nie tylko, jakże odmienny od pamiętanego z ojczyzny, klimat. Po raz pierwszy w życiu dane im było bowiem zobaczyć nie tylko śnieg, ale i dopisek "nie dla kolorowych" umieszczony pod ogłoszeniem o pokoju do wynajęcia. W nowej ojczyżnie brakowało także tego, co dotychczas stanowiło nieodłączny składnik ich życia... muzyki.
Spragnieni powiewu ojczyzny jamajscy imigranci na szczęście nie musieli czekać zbyt długo. Już w 1954 roku do Londynu przybywa Duke Vin, legendarny selektor najgłośniejszego (w każdym tego słowa znaczeniu) soundsystemu pierwszej połowy lat pięćdziesiątych, Tom the Great Sebastian, szczycącego się zwycięstwem w pierwszym jamajskim sound clashu. Popularny Vinnie, choć kuszony lepszymi zarobkami przez samego Duke`a Reida (pięć funtów wobec trzydziestu szylingów, które otrzymywał za noc w Tom the Great Sebastian) miał jednak inne plany. Zamierzał stworzyć swój własny sound i uczynić to tam, gdzie nikt tego dotąd nie próbował - w Anglii.
Z jamajskiego punktu widzenia (ze względu na oczywisty brak rywalizacji) istnienie jednego soundsystemu w miescie nie ma zbyt wiele sensu, więc gdy na Landbroke Grove pojawił się Count Suckle, imigranci mogli się wreszcie poczuć prawie jak w domu. Prawie, bo początkowo, warunki w jakich odbywały się imprezy w niczym nie przypominały tych, które selektorzy, jak i ich publiczność pamiętali ze słonecznego Kingston. Nie tylko fatalna pogoda nie pozwalała na organizowanie imprez w brytyjskich miastach po prostu niewiele było miejsc, w których czarnoskórzy przybysze byliby mile widziani. Pierwsze imprezy odbywały się więc w prywatnych mieszkaniach, szkolnych stołówkach, piwnicach, czy też "shebeens" (to, pochodzące z irlandzkiego, słowo oznaczało miejsce nielegalnej sprzedaży alkoholu).
Nie tylko brak miejsc do grania nastręczał problemów. Głosniki i wzmacniacze dostępne w Anglii, również w najmniejszym stopniu nie spełniały kryteriów obowiązujących na Jamajce. Ze względu na diametralnie różną specyfikę imprez, a co za tym idzie całkowicie odmienne parametry sprzętu (pamiętajmy, że na Jamajce grywano głównie na świeżym powietrzu, a nagłaśnianie piwnicy już na pewno nikomu nie przyszłoby do głowy), w grę nie wchodziło także sprowadzenie wzmacniaczy z ojczyzny. Nie było wyjścia - konieczne było zbudowanie soundsystemu od podstaw, a znalezienie odpowiedniego fachowca nie było łatwe. Potrzeba grania i słuchania była tak silna, że wszystkie piętrzące się trudności udało się wkrótce pokonać. Już w 1956 roku w Lambeth Town Hall, w południowym Londynie, odbywa się pierwszy brytyjski clash - Sound System Battle (zarówno w 56. jak i w 57. roku wygrany przez sound system Duke`a Vina - The Tickler).
Dziś, gdy każdy szanujący się sklep zamieszcza w internecie odsłuchy wszystkich oferowanych płyt, wydaje się to nieprawdopodobne, ale zdarzało się, że w owych czasach do kupna muzyki zachęcano... śpiewając. Dla rozpoczynających nowe życie na obczyżnie jamajskich imigrantów kupno gramofonu było nie lada wydatkiem, zaś płyty na tyle tanie, że wcale częstym zjawiskiem było kompletowanie płytoteki "na zapas", by być gotowym, gdy upragniony sprzęt audio znajdzie się już w domu. Pozbawieni możliwosci zaprezentowania potencjalnemu klientowi oferowanych nagrań w pełnej krasie, sprzedawcy skazani byli całkowicie na swą elokwencję. Zapewne zabawnie wyglądały sceny rozgrywające się w zamieszkałych przez Jamajczyków dzielnicach, gdy stojący w drzwiach akwizytor wykrzykiwał: "Mam tu nowego Rolanda Alphonso - słyszałeś bracie Skatalites? Niezły odlot kolego. A to, Prince Buster - czka... czka... ba-ba-ba-baaa" – trudno uwierzyć, ale wtedy to na prawdę działało.

Czarna muzyka i czarna publicznosć często wykluczana z głównych klubów w centrum Birmingham w latach 60-tych z charakterystyczną kulturą Zachodnich Indii pojawia się tzw. blues party w dzielnicach takich jak Handsworth i Balsall Heath jako miejski równoważnik gminnych "tea party" na Jamajce . Blues party były to nielicencjonowane spotkania zazwyczaj w pustych domach, gdzie elektryczność często była połączona z zewnątrz z oświetlenia ulicznego. Wczesne bluesy zawierały elementy calypso i rhythm and bluesa , ale na początku lat 60-tych to wzrost popularności ska i od końcem lat 60-tych scena została zdominowana przez dub reggae .Wraz z końcem lat 70-tych muzyka reggae w Birmingham zeszła bardziej do getta. Wypchana z miejskich sal trafiła na nielegalne imprezy i podzieliła się na podstyle. Gdy przemoc stała się chlebem powszednim, usłyszeć ją mogli tylko najodważniejsi. Brzmienie lat 70 i 80-tych znane jako Handsworth sound przyciągało turystów z tak odległych miejsc jak Londyn , Manchester i Bristol . Znane systemy dżwiękowe, które przyniosły sławę Birmingham, a zostały przeniesione na resztę kraju to Quaker City , które powstało w 1964 r.; Duke Alloy, które wykluło się w 1966 roku i wykorzystywany przez Astro , który póżniej stał się częścią UB40 , Wassifa , Macka B ., najbardziej wpływowego brytyjskiego toster z lat 80-tych.
Sub-gatunek reggae ,Lovers rock, często słychać na imprezach bluesowych w latach 70. i 80-tych. Emocjonalny utwór nurtu Lovers Rock "Men Cry Too" nagrany przez Beshara , wciąż jest uważany za jeden z największych i najbardziej popularnych utworów w ramach sub-gatunku. W latach 70-tych, zwiększona emigracja ludności z Karaibów przyczyniła się do popularności reggae , ze Steel Pulse a i przełomowym albumem Handsworth Revolution ,który jest godnym uwagi produktem czasu.
Póżniej Musical Youth , UB40 , pierwszy prawdziwie mieszany brytyjski dub band i Pato Banton odnieśli sukces komercyjny, tak jak zespół The Beat z wytworni 2 Tone , którzy wykorzystywali elementy jamajskiej muzyki ska.
W latach 80-tych,nightclub Rum Runner odegrał znaczącą rolę w muzyce rockowej w mieście, szczególnie w przypadku supergrup new romantic Duran Duran , Dexys Midnight Runners , Stephen Duffy , The Au Pair i The Bureau ,które również pochodziły z muzycznej sceny Birmingham w tym czasie.
Przez krótki czas w połowie lat 80-tych dużą rolę w Birmingham -odgrywały zespoły political-skiffle take jak Terry & Gerry . The Charlatans , Dodgy , Felt ,Lilac Time i Ocean Colour Scene były innymi ważnymi zespołami rockowymi założonymi w tym mieście i jego okolicach w tym okresie. Pop Will Eat Itself powstała w pobliskim Stourbridge i składała się z członków zespołu z Birmingham, Neds Atomic Dustbin .
Scena hip-hop sięga co najmniej lat 80-tych, a wyprodukowała popularnych wykonawców jak Moorish Delta 7 i Brothers and Sisters. Kiedy Afrika Bambaata odwiedził Wielką Brytanię zainspirował grono raperów i DJ-ów hip-hopowych , w tym Moorish Delta 7 Elements, Juice Aleem, Roc1, Mad Flow, Creative Habits, Lord Laing, Fraudulent Movements, i DJ Sparra (dwukrotnego zwycięzcy mistrzostw mixowania DMC ).
W póżnych latach 80-tych,pionierem w tym mieście grindcore , mieszanki punka i heavy metalu, był Napalm Death . Jej gitarzysta Justin Broadrick następnie opuszcza ją po nagraniu A-side jego przełomowego pierwszego i stał się pionierem industrial metal w postaci zespołu Godflesh .
House był grany w mieście od połowy lat 80-tych, przez DJ-ów takich jak Constructive Trio, Rhythm Doctor w Powerhouse.Rhythm Doctor pracował w jednym ze sklepów sprzedających dużo 12" singli wczesnego house, Tempest. Frenchy (Constructive Trio) pracował w sklepie z płytami Summit Records & Tapes, a także zaangażowany był w radio.Pretty B Boy (Constructive Trio) miał swój sklep muzyczny naprzeciwko kościoła św Marcina.
Były takie miejsca jak 49er'S, Roccoco, Willies T Pot, Mojo, Dial B, Salvation .. które grały mieszankę, od funka, jazzu, soulu aż po house, poprzez hip-hop .
Miasto zawładnęło krajową scenę acid house z Lee Fisherem i John Slowly's Hypnosis w czwartkowe noce w Hummingbird Carling Academy Birmingham .Następnie krótko potem w tym samym miejscu,w piątkową noc Jock Lee i John Maher razem z Jock i Johnem,prezentowali DJ-ów takich jak Martin & Bear, Pretty Boy B, między innymi. Ta powodowało rozpiętość stylistyczną gości podczas weekendowych wystepów , w tym Lee Fisher, Sacha, Carl Cox, itp. Choć nielegalne party acid house pojawiały się w przed wspomnianymi , pierwszymi prawdziwym legalnymi acid party/rave w Hummingbird i były nazywane Biology, które organizował Londyn. Acid house'owe noce takie jak Spectrum miały miejsce w Tamworth i w Hummingbird w Birmingham. Land of Oz w The Dome z Paulem Oakenfoldem i Trevorem Fung w 1989 roku, miały miejsce w środę,w tę samą noc The Happy Mondays grał w The Hummingbird. Pirackie stacje takie jak Fresh FM i PCRL pomogły nagłośnić muzykę i party, które pomagają poszerzyć scenę w Birmingham. Bar West End był głównym miejscem spotkań przed parties.
Nurt electro dub reprezentowali twórcy tej muzyki Rockers Hi-Fi , Higher Intelligence Agency , big beat -Bentley Rhythm Ace , UK garage / house - The Streets i electronica- , Broadcast, Pram, Plone, Surgeon, Add N to X, Electribe 101, Mistys Big Adventure, Editors i Avrocar. Elektroakustyczna i muzyka eksperymentalna pojawiła się w mieście, przez zespoły takie jak BEAST.
Różnorodność kulturowa miasta przyczyniła się również do powstania mieszanki bhangra i ragga ,której pionierem byli Apache Indian w Handsworth.Brothers and Sisters mieli siedzibę w klubie "Coast to Coast" w starym studio telewizyjnym ATV na Broad Street na początku lat 90-tych. Potem nastał fungle junk , który przez wiele lat funkcjonował w house'owym klubie " Fun "., przynosz±c miastu The Psychonaughts , Andy Weatherall i Scratch Perverts.
Oprócz muzyki popularnej na falach radiowych, Birmingham było również świadkami boomu "invisible" music, zwłaszcza z subkontynentu indyjskiego, a także z popularności gospel i muzyki black church.
Słynni wokaliści, kompozytorzy i muzycy z Birmingham to m.in.: Joan Armatrading , Steve Gibbons , Mike Kellie (z Spooky Tooth ), Blaze Bayley (były wokalista Wolfsbane i Iron Maiden ), Keith Law (z Velvett Fogg & Jardine) Jeff Lynne , Phil Lynott , Carl Palmer (z Emerson, Lake & Palmer ), Roy Wood , Jamelia , Kelli Dayton z The Sneaker Pimps , Juice Aleem (z Big Dada Records), Martin Barre (gitarzysty Jethro Tull ), Nick Mason (z Pink Floyd ), Bev Bevan , Ali Campbell , Steve Cradock (gitarzysta Ocean Colour Scene i Paul Weller ), Stephen "Tin Tin" Duffy , Tony Iommi , Ozzy Osbourne , Denny Laine , Fritz Mcintyre (klawiszowiec Simply Red ), Christine Perfect (z Fleetwood Mac ) , Robert Plant , Nick Rhodes , Ranking Roger , John Henry Rostill (basista / kompozytor The Shadows ), Matt Skinner , Dave Swarbrick (z Fairport Convention ), John Taylor , Roger Taylor , Ruby Turner , Ted Turner (gitara / wokal, Wishbone Ash ), Peter Overend Watts , Steve Winwood i Dave Mason .
Jazz jest bardzo popularny w Birmingham od lat 20-tych zeszłego wieku,w czasie ,gdy interesująca muzyka w Anglii była raczej w dużej mierze ograniczona do Londynu . Birmingham Palais był jednym z pionierskich miejsc brytyjskiego jazzu , otwarty w Ladywood w 1920r ,zapraszający wczesne zespoły ze Stanów Zjednoczonych, takich jak Frisco Jazz Band w 1920, Benny Peyton Jazz Kings w 1921r, Paramount Six i Southern Rag-a-Jazz Orchestra w 1922r,i Bill Shenkman's Buffalo Orchestra w 1923r. Palais utrzymywał również własne zespoły z którymi łączono wizytujących amerykańskich muzyków, takich jak Sidney Bechet i Emile Christian z nowymi lokalnymi muzykami, którzy tworzyli brytyjską tradycję jazzową , takich jak Bill Harty , Billy Jones , Jack Raine i Jack Payne .
Harmonic Festival ,Mostly Jazz Festival i Międzynarodowy Festiwal Jazzowy uruchomia coroczny współczesny program przedstawiany przez promotorów i agencje rozwoju,Birmingham Jazz , pod kierownictwem Tony'ego Dudley'a-Evansa . Muzycy dowodzeni przez Cobweb Collective również organizują regularne sesje jazzowe w kilku miejscach w miescie. Wiele innych miejsc obsługuje scenę jazzową w mieście, często promowane przez Jazz Birmingham . Muzycy jazzowi związani z miastem to m.in. Andy Hamilton , Soweto Kinch, Julian Arguelles, Ronnie Ball, Tony Kinsey, Douglas "Dougle" Robinson and King Pleasure i the Biscuit Boys.
Aktywnym promotorem współczesnego jazzu w mieście jest organizacja Jazz Birmingham , która przygotowuje dziesiątki koncertów rocznie lokalnych, krajowych i międzynarodowych artystów w miejscach takich jak CBSO Centre,mac arts centre, Glee Club i Symphony Hall. Cieszy się poparciem rady miejskiej i Arts Council Of England , a także zleca nowe prace lokalnym wykonawcom i artystom o międzynarodowej renomie.
Obecne sale koncertowe Birmingham - duże i małe - to Symphony Hall w ICC, National Indoor Arena , O2 Academy Birmingham , The National Exhibition Centre , The CBSO Centre,The Glee Club, The Adrian Boult Hall w Birmingham Conservatoire, The Yardbird, mac (Midlands Arts Centre) w Cannon Hill Park, Custard Factory , Drum Arts Centre , The Jam House , oraz puby i bary z The Rainbow (Digbeth), The Bull Head (w dzielnicy Moseley), The Cross (Moseley ) Ceol Castle (Moseley), Hare and Hounds (Kings Heath) Scruffy Murphy,Jug of Ale,The Queen's Arms (centrum miasta). Leftfoot to jazz soulowe i funkowe noce przedstawiane w BBC Radio 1.
Party in the Park jest największym festiwalem muzyki w Birmingham, w Cannon Hill Park , gdzie 30.000 biesiadników w każdym wieku słucha muzyki z list przebojów. Funkcjonuje również Moseley Folk Festival (od 2006r), który odbywa się w prywatnym parku Moseley i prezentuje mieszankę nowych i uznanych artystów folkowych. Najnowszy festiwal muzyczny,który Birmingham ma do zaoferowania to Gigbeth , najpierw pilotażowo organizowany w marcu 2006 r. i teraz corocznie w pierwszy weekend listopada w Digbeth. Gigbeth jest festiwalem muzycznym, który kultywuje lokalną muzykę niezależną z regionu West Midlands.
Znane wytwórnie muzyki tanecznej to m.in. Network Records , Different Drummer , Urban Dubz Records, Badger Promotions,Jibbering Records , Iron Man, Earko , FHT i Munchbreak Records. Punch Records w Custard Factory, uruchomiła kursy tańca street dance i szkoliła dj-ów.
Chociaż scena muzyczna w mieście jest kwitnąca ,i posiada szereg studiów nagraniowych wytwórni takich jak Robannas, Rich Bitch i Madhouse (wiele z nich mają własne studio nagrań demo )to jest bardzo mało miejsc pracy na profesjonalnym poziomie. Odkąd Circle Studios otworzyła 280 m studio, w 2007, oprócz prywatnych studio w rękach UB40 i Ocean Colour Scene i mniejszych studiach takich jak Artisan Audio, nie było wysokiej klasy studio nagrań w Birmingham.
Niezależne sklepy sprzedaży płyt obejmują Swordfish Records, Tempest Records, Jibbering Records, Punch Records, Old School Daze, Dance Music Finder Records, Three Shades Records i Hard To Find Records. Summit Records sprzedaje głównie reggae.
 

Music in Yorkshire

Yorkshire ma bogate dziedzictwo muzyki ludowej i tańca ludowego,
w tym zwłaszcza tańca z długim mieczem.Pieśni ludowe gromadzono w regionie od XIX wieku i prawdopodobnie cieszyły się one większym zainteresowaniem niż inne hrabstwa północne, jednak bogate dziedzictwo północnych i industrialnych pieśni ludowych było stosunkowo zaniedbane. Dopiero podczas drugiego odrodzenia muzyki folkowej w latach 50-tych XX wieku Nigel i Mary Hudlestonowie podjęli próby przywrócenia równowagi, gromadząc dużą liczbę pieśni z Yorkshire w latach 1958–1978.

  Tradycjom muzyki ludowej Yorkshire brakowało unikalnych cech instrumentalnych, charakterystycznych dla muzyki z innych regionów, takich jak Northumbria, i wyróżniały się przede wszystkim dialekty, szczególnie w West Riding, czego przykładem jest pieśń „On Ilkla Moor Baht 'at”, prawdopodobnie napisana pod koniec XIX wieku z wykorzystaniem ludowej melodii Kentu (prawie na pewno zapożyczonej z kancjonału metodystów), ale często uznawana za nieoficjalny hymn Yorkshire.Większość pieśni ludowych Yorkshire nie była unikatowa i zazwyczaj dostosowywano je do lokalnego ukształtowania terenu i dialektu, jak w przypadku prawdopodobnie najbardziej popularnej komercyjnie pieśni Yorkshire, „Scarborough Fair”. Jednym z nietypowych utworów muzycznych jest unikatowa pieśń ludowa, prawdopodobnie wywodząca się z ballady z XVIII wieku, znanej jako „Hymn Holmfirth” lub „Pratty Flowers”. Do najwybitniejszych wykonawców folkowych z hrabstwa należą Watersonowie z Hull, którzy zaczęli nagrywać wersje pieśni ludowych z Yorkshire w 1965 roku, a których członkowie występują do dziś.

  Znany jest również urodzony w Leeds muzyk Jake Thackray, który zasłynął w latach 70-tych XX wieku śpiewaniem dowcipnych, często sprośnych piosenek, z których wiele nawiązywało do wiejskiego życia w Yorkshire, w stylu wywodzącym się z francuskiej tradycji chansonnier. Jego twórczość sprawiła, że ​​niektórzy nazywali go „Northern Noël Coward”. Inni muzycy folkowi z Yorkshire to Heather Wood (ur. 1945) z Young Tradition, krótkotrwały elektryczny zespół folkowy Mr Fox (1970–1972), The Deighton Family, Julie Matthews, Kathryn Roberts oraz nominowana do Mercury Prize Kate Rusby.

  Yorkshire słynie z kwitnącej kultury muzyki folkowej, z ponad czterdziestoma klubami folkowymi i trzydziestoma corocznymi festiwalami muzyki folkowej. W 2007 roku powstała grupa Yorkshire Garland Group, której celem było udostępnienie pieśni ludowych z Yorkshire online i w szkołach.

Yorkshire odegrało znaczącą rolę w muzyce popularnej, począwszy od niekonwencjonalnego Arthura Browna w latach 60-tych XX wieku. W następnej dekadzie David Bowie, sam pochodzący z Tadcaster w North Yorkshire, zatrudnił trzech muzyków z Hull: Micka Ronsona, Trevora Boldera i Micka Woodmanseya; razem nagrali „Ziggy Stardust and the Spiders from Mars”, album, który zyskał uznanie. Być może najważniejszym okresem dla muzyki Yorkshire w erze nowożytnej były lokalne sceny post-punkowe lat 80-tych XX wieku, kiedy to hrabstwo wydało na świat kilka znaczących zespołów, które odniosły sukces, w tym Sisters of Mercy, The Cult, Gang of Four, The Human League, Def Leppard, Heaven 17, New Model Army, Soft Cell, Chumbawamba, The Wedding Present, The Mission, The Housemartins, The Beautiful South i The Comsat Angels. 

Zainspirowane lokalną sceną post-punkową, ale także międzynarodowymi wykonawcami ekstremalnego metalu, takimi jak Celtic Frost, Candlemass i Kreator, pochodzące z Yorkshire zespoły Paradise Lost i My Dying Bride położyły podwaliny pod gatunek, który na początku i w połowie lat 90-tych XX wieku stał się gotyckim metalem. Zespół Pulp z Sheffield odniósł ogromny sukces w 1995 roku, kiedy to utwór „Common People” skupiał się na życiu klasy robotniczej w północnej Anglii.

 Lata 2000. przyniosły popularność zespołom indie rockowym i post-punkowym z tego regionu, takim jak Kaiser Chiefs i Arctic Monkeys. Ten ostatni jest rekordzistą najszybciej sprzedającego się debiutanckiego albumu w historii brytyjskiej muzyki, z albumem „Whatever People Say I Am, That's What I'm Not”. Yorkshire w znacznym stopniu przyczyniło się również do rozwoju przemysłu muzyki elektronicznej od lat 90-tych do dziś. 

 Kluby nocne w Leeds i Sheffield pomogły zbudować podwaliny dla wytwórni płytowych takich jak Warp Records. Region ten miał również wpływ na rozwój linii basowej, produkując ogromny hit „Heartbroken” T2 z 2007 roku, a także wywodząc się z niego takie zespoły grime'owe jak Scumfam. Muzykę tych i pokrewnych gatunków promuje Toddla T, DJ pochodzący z Sheffield, dawniej występujący w radiu BBC.