Melvin Endsley

Melvin Endsley (ur. 30 stycznia 1934r - zm. 16 sierpnia 2004r) był muzykiem, wokalistą i autorem tekstów piosenek, najbardziej znanym z napisania piosenki „Singing the Blues”, a także ponad 400 piosenek nagranych przez setki artystów od 1956 roku. Niektórzy z artystów, którzy nagrali jego piosenki, to Johnny Cash, Marty Robbins, Andy Williams, Paul McCartney, Stonewall Jackson i Ricky Skaggs. Na początku swojej kariery Endsley nagrywał m.in. dla RCA i MGM, jednak jego nagrania wokalne nie odniosły komercyjnego sukcesu. W 1998 roku został wprowadzony do Arkansas Entertainers Hall of Fame.

 

  Endsley urodził się w Drasco w stanie Arkansas 30 stycznia 1934 roku. Kiedy miał trzy lata, zachorował na polio, co zmusiło go do korzystania z wózka inwalidzkiego do końca życia. Od 11 roku życia spędził trzy lata w Crippled Children's Hospital w Memphis. Podczas pobytu tam słuchał muzyki country w radiu i nauczył się grać na gitarze. Po powrocie do Drasco zaczął grać w programach radiowych. Gdy miał 20 lat, jego piosenka „It Happens Everytime” zwróciła uwagę Dona Gibsona i Dorseya Burnette'a.

 

  Endsley napisał „Singing the Blues” w 1954 roku. W następnym roku zabrał piosenkę do Grand Ole Opry w Nashville, aby zaprezentować ją za kulisami. W 1956 roku piosenkę nagrał Marty Robbins, co przypisuje się umieszczeniu Robbinsa na listach przebojów. Talent pisarski Endsleya był bardzo pożądany po sukcesie Robbinsa z „Singing the Blues”. Piosenka stała się numerem jeden na listach przebojów Marty'ego Robbinsa, Guya Mitchella i Tommy'ego Steele'a. W październiku 1956 roku Guy Mitchell wydał „Singing the Blues”, po czym spędził dziewięć tygodni na pierwszym miejscu na liście przebojów Billboard w USA, od 8 grudnia 1956 roku do 2 lutego 1957 roku. Wersja Mitchella była również numerem jeden w Wielkiej Brytanii przez trzy (nie następujące po sobie) tygodnie na początku 1957 roku. Pod koniec 1956 roku i na początku 1957 roku wersja Marty'ego Robbinsa znalazła się na pierwszym miejscu na liście przebojów Billboard Hot Country Songs przez 13 tygodni, osiągając szczyt na 17. miejscu na amerykańskich listach przebojów. Inne pamiętne wersje „Singing the Blues” obejmują nagranie Billa Haleya & His Comets z 1960 r., wersję z 1963 r. autorstwa Deana Martina, wersję z 1971 r. autorstwa Black Oak Arkansas i wersję z 1981 r. autorstwa Dave'a Edmundsa. Piosenka pojawiła się również w odcinku I Love Lucy, kiedy zaśpiewali ją Vivian Vance i William Frawley w reklamie telewizyjnej Ford Motor Company promującej Edsel. W 1991 r. piosenkę wykonał na żywo Paul McCartney w programie MTV Unplugged i znalazła się na ścieżce dźwiękowej Unplugged (The Official Bootleg). 

 

Endsley odniósł dalszy sukces dzięki piosence „Love Me to Pieces”, którą w 1957 roku nagrały Jill Corey, Janis Martin i Janet Eden. Robbins i Guy Mitchell mieli hity z „Knee Deep in the Blues” w 1957 i 1991 roku. Andy Williams nagrał „I Like Your Kind of Love” w 1957 roku, podczas gdy The Browns wykonali cover „I'd Just Be Fool Enough” w 1966 roku.

 

  Inne hity to „I Ain't Getting Nowhere With You” i „Bring the Blues to My Door”. Sam Endsley nagrał „I Like Your Kind of Love” i „I'd Just Be Fool Enough”, gdy był związany kontraktem z RCA w latach 1957–58. Kiedy jego kontrakt z RCA dobiegł końca, podpisał kontrakt z MGM na rok, po czym przez dwa lata pracował w Hickory od 1960 do 1961 roku. Okazjonalnie nagrywał także dla własnej wytwórni płytowej Mel-Ark. Jego ostatnim dużym hitem był „Why I'm Walkin'”, nagrany przez Stonewall Jackson w 1960 roku.

 

 W trakcie swojej kariery Endsley napisał ponad 400 piosenek

  Endsley poślubił Carolyn Matthews 15 marca 1960 roku; mieli czworo dzieci.

 

                                         Kompozycje Melvina Endsley'a na listach przebojów

[solo] 09/1956 Singing the Blues Marty Robbins 17.US 10/1956 Singing the Blues Guy Mitchell 1.US/1.UK 12/1956 Singing the Blues Tommy Steele 1.UK 01/1957 Knee Deep in the Blues Guy Mitchell 16.US/3.UK 02/1957 Knee Deep in the Blues Tommy Steele 15.UK 05/1957 I Like Your Kind of Love Andy Williams 8.US/16.UK 08/1957 Love Me to Pieces Jill Corey 11.US 02/1980 Singing the Blues Dave Edmunds 28.UK 04/1994 Singing the Blues Daniel O'Donnell 29.UK 09/2009 Singing the Blues Cliff Richard 40.UK [with Noel Sherman & David Hill] 03/1958 Can't Get Along Without You / We Are Not Alone Frankie Vaughan 11.UK [with Chuck Berry, Buddy Holly, Jerry Allison, Norman Petty, Phil Everly, Wilbert Harrison, Earl King & Dave Bartholomew] 09/1990 The Anniversary Waltz (Part 1) Status Quo 2.UK

Ronnie Hawkins

Interesującą, aczkolwiek nieco mniej znaną w kręgach rockmanów postacią spośród artystów wykonujących muzykę country-rockową jest Ronnie Hawkins. Prawie rówieśnik trzech pozostałych (to właśnie to pokolenie tworzyło ten gatunek muzyki), a także Elvisa Presleya (dwa dni starszy od Hawkinsa), urodził się 10 stycznia 1935 w Huntsville w Arkansas. Jego muzyka wymyka się spod prostego zaszufladkowania do jakiegoś konkretnego gatunku muzycznego; widać w niej wpływy mistrzów bluesa, przede wszystkim Leadbelly’ego, czołowych przedstawicieli mocniejszej, bardziej nowoczesnej odmiany rhythm’n’bluesa (Bo Diddley), a zwłaszcza muzyki rockabilly i country o większym zabarwieniu folkowym, takiej, jaką reprezentowali np. Hank Williams i Jimmie Rodgers.

 

Nad wszystkim zaciążył bardzo popularny w drugiej połowie lat 50-tych rock’n’roll. Lata 60-te, czyli swój najlepszy artystycznie okres, spędził poza Zachodnim lub Wschodnim Wybrzeżem USA, a więc poza miejscami, w których wówczas "ważyły się losy" karier wybitnych muzyków. Mieszkał i działał w Toronto, zarobił sporo pieniędzy w Toronto’s Younge Street i paru innych nocnych klubach ze striptizem, wylansował kilka przebojów, jak "Mary Lou" i "Forty Days", ale cały czas pozostawał poza głównym nurtem tych wszystkich nowości muzycznych, które właśnie pojawiały się właśnie w Stanach m. in. za sprawą młodych twórców folkowych i w Anglii dzięki takim grupom, jak the Beatles i the Rolling Stones. Co więcej, ten naprawdę znakomity wokalista w 1959 związał się ze znakomitym kwintetem akompaniującym – the Hawks, w którym grali m. in. Roy Buchanan, prawdziwy wirtuoz gitary oraz Jaime Robbie Robertson i Levon Helm, póżniejsi członkowie słynnego zespołu the Band. 

"Jastrzębie" działali od 1957, gdy Hawkins był w wojsku i wtedy w składzie znajdowali się od czasu do czasu wykonawcy czarni, co w owym okresie dostarczało grupie niemało problemów. Szukając sławy, z biegiem czasu jeden po drugim opuszczali Toronto i Ronniego, który coraz bardziej na uboczu uprawiał swoją muzykę -bardzo specyficzny, dynamiczny gatunek country-rocka (jeśli to tak jeszcze można nazywać), tzw. razorback rock.
Pierwszego nagrania dokonał na początku 1958r w małym studiu Quality Records na Kingston Road w Toronto wraz z trzema muzykami: Willem "Pop" Jonesem (p), Jimmym Rayem Paulmanem (g) i Levonem Helmem, który grał wówczas na perkusji. Była to znana piosenka "Hey! Bo Diddley", która - choć wydana przez firmę Roulette w dwóch wersjach płytowych: jako 45-tka i 78-mka - jest dziś praktycznie nieosiągalna i stanowi prawdziwy rarytas wśród kolekcjonerów. Pierwszy singiel wydał Hawkins pod koniec lat 50-tych pod pseudonimem "Rockin’ Ronald"; był to znany z wielu wykonań utwór "Kansas City". Wraz z the Hawks debiutował piosenką Chucka Berry’ego "Forty Days" z kwietnia 1959. We wszystkich tych utworach widać, jak na sposobie śpiewania białych wokalistów zaciążyli Elvis Presley i Carl Perkins. Wkrótce nagrał swój największy w tamtych czasach przebój (7. pozycja na rhythm’n’bluesowej liście "Billboardu") - piosenkę Younga Jessiego "Mary Lou", klasyk stylu rockabilly.
 

Z jego nazwiskiem najsilniej związana jest jednak piosenka "Down in the Alley" z 1970, nagrana z Duanem Allmanem (slide g), Richardem Newellem (harm) i Scottem Cushnie (p). Zachwycony tym utworem John Lennon nagrał tekst promujący piosenkę, nadawany w stacjach radiowych, czym niewątpliwie podniósł jej popularność. To był jednak łabędzi śpiew Ronniego Hawkinsa.
Odbył niewiele tournée, koncertował - w pełnym tego słowa znaczeniu - też raczej niewiele, stąd też o jego nieprzeciętnej klasie wokalnej można przekonać się dopiero z nagrań. Wziął jednak udział w jednym z najsłynniejszych koncertów w historii rocka - w pożegnalnym występie grupy the Band we wrześniu 1976 w Winterland w San Francisco, sfilmowanym przez Martina Scorsese w słynnym "The Last Waltz". Póżniej o Hawkinsie przypomniano sobie w 1995 z okazji jego 60. urodzin; do Toronto przybyło wtedy sporo znaczących przed laty muzyków (głównie wokalistów), jak Carl Perkins i Jerry Lee Lewis, który jedynie akompaniował Hawkinsowi na fortepianie. Jaką klasę musi reprezentować muzyk, pyta retorycznie wielki znawca muzyki rock’n’rollowej i bluegrassowej, wspominany już Gary Pig Gold, dla którego wielki Jerry Lee, podupadający do tego na zdrowiu, jedzie ponad tysiąc mil, aby pograć na fortepianie.
Gold stawia wręcz tezę, że Hawkins po prostu nie wykorzystał wielkiej szansy wejścia do historii jako jeden z najsławniejszych wokalistów ery rock’n’rolla. Nie wykorzystał tego, że wraz z Levonem Helmem stworzył zalążek jednego z najsłynniejszych zespołów folk-rockowych - the Band i mógł być jego członkiem przez wiele lat. Miał otwarte drzwi miejscowej wytwórni płyt Roulette, której szef nie krył, że uważa go za "poruszającego się lepiej od Elvisa, wyglądającego lepiej niż Elvis i śpiewający lepiej niż Elvis". 

Wreszcie na koniec - początek lat 60-tych, po pierwszym "boomie" rock’n’rollowym, cechował się zmniejszaniem się liczby dobrych muzyków tego gatunku i Hawkins mógł być tym, który ponownie rozkołysze młodzież w rytm tej muzyki; zwłaszcza że jako wokalista bliski tradycji country miał wszelkie dane, aby stać się prawdziwym wielkim pionierem folk-rocka. Paradoksalnie, niezbyt dużo muzyki Ronniego słychać w dokonaniach the Band, oni zboczyli w stronę muzyki zdecydowanie folkowej (zwłaszcza po spotkaniu z Dylanem), natomiast najbardziej charakterystyczne cechy jego ostrego, rhythm’n’bluesowego, a czasem jazzowego sposobu śpiewania słychać u wokalisty Blood, Sweat & Tears - Davida Claytona-Thomasa.
W kąciku płytowym wspomnę tylko o jednym albumie, tym, który zdecydowanie polecam; jest nim składanka "The Best of Ronnie Hawkins & the Hawks" (Rhino 1990), obrazująca pierwsze pięciolecie jego pracy twórczej do "Who Do You Love" z 1963 ze wspaniałym solem gitarowym Jaime Robbiego Robertsona i powrót na amerykańskie listy przebojów w 1970 z utworem "Down in the Alley" z gościnnym udziałem Duane’a Allmana. Znajdziemy tu prawie wszystkie wymienione wyżej utwory (niestety, brak pierwszej wersji "Hey! Bo Diddley" i "Kansas City"), a ponadto nie wydaną poprzednio inną piosenkę Chucka Berry’ego "Thirty Days", nawiązuący do stylu nowo-orleańskiego utwór "Odessa" o upadłej dziewczynie z Arkansas, wykonywany m. in. przez the Beatles "Dizzy Miss Lizzy" i ukazujący wspaniałe umiejętności Hawkinsa jako wokalisty country-rockowego "Wild Little Willie". 

Hawkins zmarł wczesnym rankiem 29 maja 2022 r. w wieku 87 lat z przyczyn nieznanych.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Forty days/One of these days	Ronnie Hawkins	06.1959	-	45[8]	Roulette 4154	[written by Chuck Berry][#2 r&b; hit for Chuck Berry in 1955 as "Thirty days"]
Mary Lou/Need your lovin' [Oh so bad]	Ronnie Hawkins and The Hawks	08.1959	-	26[16]	Roulette 4177	[written by Ron Hawkins, Jacqueline Magill][oryginalnie nagrana przez Younga Jessie in 1955]
Bo Diddley/Why do you love	Ronnie Hawkins	05.1963	-	117[3]	Roulette 4483	[written by E. McDaniels][produced by Henry Glover][#1 r&b; hit for Bo Diddley in 1955]
Down in the alley/Matchbox	Ronnie Hawkins	01.1970	-	75[5]	Cotillion 44 060	[written by S. Burke, B. Burns, B. Marvin, J. C. Martin][produced by Jerry Wexler, Tom Dowd]
Bitter green/Forty days	Ronnie Hawkins	04.1970	-	118[1]	Cotillion 44 067	[written by Gordon Lightfoot][produced by Jerry Wexler, Tom Dowd]

Levon Helm

Levon Helm (właśc. Mark Levon Helm; 26.05.1940, Elaine, Arkansas, Stany Zjednoczone-=zm. 19.04.2012r Nowy Jork) - voc, dr, perc, g, mand, b, hca; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań; aktor. Przyszedł na świat w ubogiej rodzinie farmerskiej w chacie na polu bawełny niedaleko Elaine w stanie Arkansas. Od dziewiątego roku życia pomagał ojcu w uprawie bawełny. W tym czasie dostał od rodziców gitarę. Ogromnie muzykalny, sam opanował jej podstawy, a później także innych instrumentów - od mandoliny po perkusję.

 

Sukces odniósł jako wokalista i bębniarz utworzonej już w końcu lat pięćdziesiątych grupy występującej kolejno pod różnymi nazwami, m.in. The Hawks, The Canadian Squires, The Crackers i The Band, znanej ze współpracy z artystami formatu Ronniego Hawkinsa i Boba Dylana. Działał w niej z przerwą w latach 1965-1967 aż do chwili rozwiązania w 1976 i znowu od 1983. Nagrał też kilka własnych płyt.
 

Album "Levon Helm And The R.C.O. Ali Stars" powstał latem i jesienią 1977, m.in. w domu artysty w Woodstock, a ukazał się jeszcze w tym samym roku. Sam Helm podjął się obowiązków producenta, a towarzyszyła mu wieloosobowa grupa The R.C.O. All Stars, w której znalazło się wiele znakomitości, m.in. muzycy Booker T. And The M.G.'s, Booker T. Jones - k, perc, Steve Cropper - g i Donald "Duck" Dunn - b, a także Paul Butterfield - hca, voc, Dr. John - g, k, perc, voc oraz dawni koledzy z The Band, Robbie Robertson - g i Garth Hudson - acc. Dzieło wypełniła mieszanina bluesa, rhythm'n'bluesa, rock'n'rolla, soulu i country, m.in. Havana Moon Chucka Berry'ego i Sing Sing Sing Earla Kinga, ale też kompozycje samego wykonawcy i towarzyszących mu muzyków, m.in. Blues So Bad Helma, That's My Home Helma i Dra Johna oraz Washer Woman i The Tie That Binds Dra Johna. Wynikiem było dzieło rzetelne, ale nie porywające. Rozeszło się w ćwierćmilionowym nakładzie. Za suplement do niego można uznać wydaną po latach, w kwietniu 2006, płytę "Live At The Palladium NYC, New Year's Eve 1977", dokumentującą występ z towarzyszeniem The R.C.O. All Stars 31 grudnia 1977 w nowojorskim Palladium.
 

Podobny charakter co "Levon Helm And The R.C.O. Ali Stars" miał album "Levon Hełm" z 1978. Nagrany w słynnych studiach w Muscle Shoals w Alabamie z tamtejszymi muzykami, jak członkowie Booker T. And The M.G.'s, w tym Jones i Dunn, producenci dzieła, oraz m.in. Jimmy Johnson - g, voc, Wayne Perkins - g, voc, Barry Beckett - k i Bonnie Bramlett - voc. Tym razem na program złożyły się wyłącznie standardy i cudze kompozycje, m.in. Play Somethin' Sweet (Brickyard Blues) Allena Toussainta, Take Me To The River Ma Greena i Sweet Johanna The Orleans.
Największym osiągnięciem artystycznym Helma jako solisty okazała się płyta "American Son" z 1980. Powstała przypadkiem. Muzyk trafił do Barn Studios w Nashville, by nagrać singel z utworami Blue Moon Of Kentucky Billa Monroe i Working In A Coal Mine, zamówionymi przez reżysera filmu Coal Miner's Daughter (Córka górnika; 1980, reż. Michael Apted) z udziałem jego samego w roli ojca piosenkarki country, Loretty Lynn. Artyście towarzyszyli miejscowi muzycy, m.in. Fred Carter Jr. - g, mand, voc, także producent, oraz Steve Gibson - g, Clifford Robertson - k, Steve Schaffer - b i Kenneth A. Buttrey - dr. Atmosfera sesji odpowiadała Helmowi do tego stopnia, że przedłużył ją i zealizował cały album. Wynikiem była bezpretensjonalna całość zakorzeniona głęboko w tradycji country, zawierająca takie piosenki, jak Dance Me Down Easy, America's Farm, Nashville Wimmin' i Blue House Of Broken Hearts.
 

Płyta "Levon Hełm" z 1982 znowu powstała w Muscle Shoals w Alabamie z tamtejszymi muzykami, jak Dunn, także producent, oraz Cropper, Larry Byrom -g, Dan Ferguson - g, Randy McCormick - k, Scott Edwards - b, Willie Hall -dr, perc, Roger Hawkins - dr. Była świadectwem powrotu do repertuaru bliższego bluesa i rhythm'n'bluesa, m.in. Willie And The Hand Jive Johnny'ego Otisa i Lucretia Richarda Supy.
 

W następnych latach Helm niezależnie od występów w składzie The Band koncertował też w duecie z Rickiem Danko, kolegą z tego zespołu, oraz jako jeden z muzyków supergrupy Ringo Starr's All-Starr Review. Od 1996 do 1997 grał z towarzyszeniem The Crowmatrix, a świadectwem tej współpracy był przesycony znowu bluesowym duchem album "Souvenir, Vol. 1", wydany w sierpniu 2000 (m.in. koncertowe wersje Rag Mama Rag The Band oraz Milk Cow Boogie i Don't Ya Tell Henry Boba Dylana).
 

W 1998 zachorował na raka gardła i w późniejszym okresie ograniczył działalność muzyka. Wydane po długiej przerwie, w lutym 2006, płyty "The Midnight Ramble Music Sessions, Vol. 1" i "The Midnight Ramble Music Sessions, Vol. 2" dokumentowały kameralne koncerty organizowane we własnym domowym studiu w Woodstock (z towarzyszeniem zespołu Levon Helm Band, m.in. z córką Amy Helm - k, voc w składzie). Na pierwszej głównym bohaterem był muzyk bluesowy Little Sammy Davis - voc, hca, w nagraniu drugiej wziął m.in. udział Dr. John - voc, k, ale na plan pierwszy znowu wysunął się Helm, śpiewający m.in. I Want To Know i What Kind Of Man Are You Raya Charlesa oraz Don't Ya Tell Henry Boba Dylana.
 

Gościnnie uczestniczył w nagraniach m.in. Ricka Danko, Gartha Hudsona, Paula Butterfielda, Ringo Starra, Carla Perkinsa, Erica Claptona, Neila Younga, Joe Walsha, Todda Rundgrena, Nilsa Lofgrena, Davida Blue, Johna Martyna, Keitha Emersona, Bonnie Raitt, Emmylou Harris, Carlene Carter, Norah Jones, The Nitty Gritty Dirt Band i Mercury Rev. 

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Levon Helm and the RCO All-Stars	Levon Helm and the RCO All-Stars	11.1977	-	102[10]	ABC 1017	[produced by Levon Helm, The RCO All-Stars]

Dee Clark

Dee Clark (ur. 7 listopada 1938r -zm. 7 grudnia 1990r) był amerykańskim wokalista soulowym i autorem tekstów, najbardziej znanym z szeregu hitów R&B i popu z późnych lat pięćdziesiątych i wczesnych sześćdziesiątych, w tym z piosenki „Raindrops”, która stała się sprzedał się w milionach egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych w 1961 roku.

  Urodził się jako Delectus Clark lub Delecta Clark, Jr w Blytheville w stanie Arkansas i przeniósł się do Chicago w 1941 r.Jego matka, Essie Mae Clark, była śpiewaczką gospel i zachęcała syna do kontynuowania swojej miłości do muzyki. Clark dokonał swojego pierwszego nagrania w 1952 roku jako członek Hambone Kids, który odniósł pewien sukces nagrywając „Hambone” dla wytwórni OKeh. W 1953 roku dołączył do grupy R&B o nazwie Goldentones, która później przekształciła się w Kool Gents i został odkryty przez DJ-a radiowego z Chicago, Herba Kenta, po wygraniu konkursu talentów. Kent zlecił podpisanie kontraktu z Kool Gents ze spółką zależną wytwórni Vee-Jay, Falcon/Abner. Grupa nagrywała dla Falcon/Abner w 1956 roku, a także nagrała nowatorską płytę jako „The Delegates”. 

 Clark rozpoczął karierę solową w 1957 roku, początkowo podążając za stylem Clyde'a McPhattera i Little Richarda. Kiedy Little Richard tymczasowo porzucił karierę muzyczną, aby studiować Biblię, Clark dotrzymywał terminów występów Richarda na pozostałych koncertach, a także nagrywał ze swoim zespołem wspierającym, The Upsetters. W ciągu następnych czterech lat wydał kilka umiarkowanych hitów, z których dwa („Just Keep It Up” i „Hey Little Girl”) dotarły do pierwszej dwudziestki listy Billboard Hot 100). Jego nagrania dla Abner  i Vee-Jay  zostały zaaranżowane przez Rileya Hamptona.  

Jego największy singiel „Raindrops” był dramatyczną balladą z latynoskim rytmem w średnim tempie, wzmocnionym efektami dźwiękowymi ulewnego deszczu i grzmotów oraz opadającym falsetem Clarka. Został wydany wiosną 1961 roku i stał się jego największym hitem, wspinając się na drugie miejsce na listach przebojów pop i trzecie na listach przebojów R&B. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i został nagrodzony złotą płytą. „Raindrops” odniósł także międzynarodowy sukces, osiągając numer jeden w Nowej Zelandii i docierając do pierwszej dziesiątki w Republice Południowej Afryki i Belgii, a także dobrze sprzedawał się w Japonii. „Raindrops” do dziś pozostaje stałym elementem playlist stacji radiowych ze starymi przebojami i standardami dla dorosłych, a od tego czasu wykonało go także kilku innych artystów, w tym David Cassidy, Tony Orlando and Dawn oraz Narvel Felts, który zabrał piosenkę do numer 30 na liście krajów w 1974 r. Sam Clark nagrał zaktualizowaną wersję „Raindrops” w 1973 r. 

 Jednak największy hit Clarka był jednocześnie jego ostatnim. Następca „Raindrops”, „Don't Walk Away From Me” okazał się klapą, a amerykańskie listy przebojów trafił na listy przebojów jeszcze tylko dwukrotnie: „I'm Going Back to School” (1962) i „ Crossfire Time” (1963). Zanim ukazał się „Crossfire Time”, Clark przeniósł się z Vee-Jay do wytwórni Constellation. Chociaż kontynuował nagrywanie dla Constellation do 1966 roku, żadna z jego płyt nie znalazła się na krajowych listach przebojów.  

Odniósł znaczny lokalny sukces w Chicago dzięki tak znakomitym nagraniom jak „Come Closer” (1964), dwustronnemu hitowi „Warm Summer Breezes” i „Heartbreak” (1964) oraz „TCB” (1965). Później bez powodzenia nagrywał dla wytwórni Columbia, Wand, Liberty i Rocky. Clark przeżył krótkie odrodzenie w 1975 roku, kiedy jego piosenka disco „Ride a Wild Horse” znalazła się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów singli, stając się jego pierwszym hitem na brytyjskich listach przebojów od czasu „Just Keep It Up”. 

Następnie Clark występował głównie na scenie oldies. Pod koniec lat 80-tych był w poważnych tarapatach finansowych, mieszkając w motelu The Lone Oaks w Toccoa w stanie Georgia. Pomimo udaru mózgu w 1987 r., w wyniku którego został częściowo sparaliżowany i miał lekką wadę wymowy, koncertował aż do swojej śmierci 7 grudnia 1990 r. w Smyrnie w stanie Georgia na zawał serca w wieku 52 lat. Jego ostatni koncert odbył się z zespołem Jimmy'ego Gilstrapa w Portman Lounge w Anderson w Południowej Karolinie.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nobody but you/When I Call On You	Dee Clark	12.1958	-	21[17]	Abner 1019	[written by Dee Clark][3[19].R&B Chart]
Just keep it up/Whispering Grass	Dee Clark	05.1959	26[1]	18[15]	Abner 1026	[written by Otis Blackwell][9[9].R&B Chart]
Hey little girl/If It Wasn’t for Love	Dee Clark	08.1959	-	20[15]	Abner 1029	[written by Otis Blackwell, Bobby Stevenson][2[10].R&B Chart]
How about that/Blues Get Off My Shoulder	Dee Clark	12.1959	-	A:33[11];B:109[1]	Abner 1032	[A:written by Doris Payne, Frank Augustus][B:written by B. Parker][10[3].R&B Chart]
At my front door/What's Buggin' You Baby	Dee Clark	03.1960	-	56[7]	Abner 1037	[written by Ewart Abner, John Moore]
You' re lookin' good/Gloria	Dee Clark	08.1960	-	43[10]	Vee Jay 355	[written by Calvin Carter,Marion Oliver]
Your friends/Because I Love You	Dee Clark	02.1961	-	A:34[9];B:105[4]	Vee Jay 372	[A:written by Calvin Carter,Dee Clark][B:written by Dee Clark][30[1].R&B Chart]
Raindrops/I Want to Love You	Dee Clark	05.1961	-	2[16]	Vee Jay 383	[written by Dee Clark][3[11].R&B Chart]
Don't Walk Away From Me/You're Telling Our Secrets	Dee Clark	10.1961	-	104[7]	Vee Jay 409	[written by Horace Ott,Calvin Carter]
I' m going back to school/Nobody but You	Dee Clark	10.1962	-	52[7]	Vee Jay 462	[written by Dee Clark][18[3].R&B Chart]
Shook Up Over You/I'm A Soldier Boy	Dee Clark	03.1963	-	125[1]	Vee Jay 487	[written by Ty Hunter, F. Bosley]
Crossfire time/I'm Going Home	Dee Clark	11.1963	-	92[5]	Constellation 108	[written by Don Covey, Horace Ott][produced by Don Covey, Horace Ott][37[4].R&B Chart]
Heartbreak/Warm Summer Breezes	Dee Clark	08.1964	-	119[5]	Constellation 132	[written by Don Covey, Horace Ott][produced by Bill Sheppard][43[5].R&B Chart]
T.C.B./It's Impossible	Dee Clark	01.1965	-	132[1]	Constellation 147	[written by Sam Cook, Delecta Clark][produced by Bill Sheppard]
Ride a wild horse	Dee Clark	10.1975	16[8]	-	Chelsea 3025	[written by Kenny Nolan][produced by Kenny Nolan]

Tommy Cash

 Tommy Cash (urodzony 5 kwietnia 1940r)  to amerykański muzyk country. Jego starszym bratem był Johnny Casha.  

 Cash urodził się w Dyess w stanie Arkansas  jako najmłodszy z czterech synów i trzech córek Raya i Carrie (Rivers) Cash (z których jednym był Johnny Cash, urodzony osiem lat wcześniej). Już w szkole średniej założył swój pierwszy zespół. Po ukończeniu szkoły średniej zaciągnął się do armii amerykańskiej i pracował jako DJ w radiu Sił Zbrojnych. Po ukończeniu wojska Cash grał z Hankiem Williamsem Jr. i ostatecznie w 1965 roku podpisał kontrakt płytowy z Musicor Records. 

 Rok później dołączył do United Artists Records i w 1968 roku z „The Sounds of Goodbye” o mało nie znalazł się na liście Top 40 Country. Pod koniec 1969 roku, pracując dla Epic Records, wydał swój największy przebój, utwór poświęcony Johnowi F. Kennedy'emu, Robertowi F. Kennedy'emu i Martinowi Lutherowi Kingowi Jr., zatytułowany „Six White Horses”. W 1970 roku miał dwa single, które znalazły się w pierwszej dziesiątce, „One Song Away” i „Rise and Shine”, napisane przez Carla Perkinsa.  

Ostatni hit Casha, który znalazł się na liście 20 najlepszych, „I Recall a Gypsy Woman”, został wydany w 1973 roku. Cash nadal koncertuje na całym świecie. Zagrał także w filmie Złodziej rzeki z 2016 roku .  Cash jest licencjonowanym pośrednikiem w handlu nieruchomościami w Tennessee i agentem Crye-Leike Real Estate Services w Nashville. Był agentem zajmującym się sprzedażą domu Johnny'ego Casha i June Carter Cash w Hendersonville w stanie Tennessee po ich śmierci w 2003 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Six White Horses/I Owe The World To You	Tommy Cash	12.1969	-	79[6]	Epic 10540	[written by L. Murray] [produced by Glenn Sutton] [4[13].Country Chart]
Rise And Shine/The Honest Truth	Tommy Cash	04.1970	-	-	Epic 10590	[written by C. Perkins] [produced by Glenn Sutton] [9[12].Country Chart]
One Song Away/The Ramblin' Kind	Tommy Cash	07.1970	-	-	Epic 10630	[written by D. Reid][produced by Glenn Sutton] [9[11].Country Chart]
The Tears On Lincoln's Face/The Only Place For Me	Tommy Cash	12.1970	-	-	Epic 10573	[written by G. Sutton, H. X. Lewis] [produced by Glenn Sutton] [36[3].Country Chart]
So This Is Love/Love Is Gone	Tommy Cash	04.1971	-	-	Epic 10700	[written by D. Reid, L. DeWitt][produced by Glenn Sutton] [20[7].Country Chart]
I'm Gonna Write A Song/I'm Nowhere Without You	Tommy Cash	07.1971	-	-	Epic 10756	[written by G. Sutton][produced by Glenn Sutton] [28[6].Country Chart]
You're Everything/Someday When All My Dreams Come True	Tommy Cash	05.1972	-	-	Epic 10838	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Glenn Sutton] [32[2].Country Chart]
That Certain One/A Free Man	Tommy Cash	07.1972	-	-	Epic 10885	[written by D. Reid][produced by Glenn Sutton] [22[9].Country Chart]
Listen/Fool Maker	Tommy Cash	11.1972	-	-	Epic 10915	[written by T. Cash, J. Peppers][produced by Glenn Sutton] [24[8].Country Chart]
Workin' On A Feelin'/Tomorrow Will Be A New Day	Tommy Cash	05.1973	-	-	Epic 10964	[written by R. Lane, R. Porter, T. McKeon][produced by Glenn Sutton] [37[3].Country Chart]
I Recall A Gypsy Woman/You'll Need The Love (I Have For You One Day)	Tommy Cash	09.1973	-	-	Epic 11026	[written by A. Reynolds, B. McDill][produced by Larry Butler] [16[8].Country Chart]
She Met A Stranger, I Met A Train/The Only Place For Me	Tommy Cash	12.1973	-	-	Epic 11057	[written by J. Slate, D. Morrison][produced by Larry Butler] [21[7].Country Chart]

Junior Walker & The All Stars

Jr Walker to pseudonim sceniczny saxofonisty Autry De Walta II urodzonego 14.06. 1942 roku w Blytheville/Arkansas.Będąc jeszcze nastolatkiem założył swoje pierwsze instrumentalne combo,Jumping Jack w składzie:
Jr Walker-sax

Joe Neil-piano[zastąpiony przez Freda Pattona]
Paul Smith-dr i przyjął swój sceniczny przydomek.
Póżniej gra w innych lokalnych jazzowych grupach takich jak:Billy Stix Nicks and The Rhythm Rockers,do tej grupy dołączył najpierw jako wokalista a następnie gitarzysta Willie Woods.To był trzon zespołu "Jr Walker All Stars" W 1961r podpisał kontrakt z wytwórnią Moonglow na całą serię utworów instrumentalnych w których wiodącą rolę odgrywał oczywiście saxofon.W 1964 roku przechodzi do Motown,gdzie szlifował swój styl będący mieszanką rhytm' n' bluesa i soul rodem z Detroit,polegający na charakterystycznych powtarzanych riffach saxofonowych i wokale oparte na schemacie pytanie-odpowiedż.
Spółka autorsko-kompozytorska Holland-Dozier-Holland zachęciła go do nagrywania instrumentalnych wersji swoich hitów.
Pod koniec lat 60-tych nagrywa bardziej liryczne utwory,a po 1972 traci popularność i nagrywa tylko sporadycznie,minn.album "Hot shot" ,który był ukłonem w stronę disco,czy "Blow the house down" [1983]po jego powrocie do Motown z wytwórni Whitfield Rec.Wystąpił gościnnie w utworze Foreigner "Urgent".

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shotgun/Hot Cha	Jr Walker & The All Stars	02.1965	-	4[14]	Soul 35008	[written by Autry DeWalt a.k.a. Junior Walker][produced by Berry Gordy, Lawrence Horn,Berry Gordy Jr.][1[4][17].R&B Chart]
Do the boomerang/Tune Up	Jr Walker & The All Stars	06.1965	-	36[7]	Soul 35012	[written by Henry Cosby,Autry deWalt,Willie Woods][produced by Henry Crosby,Lawrence Horn,William "Mickey" Stevenson,Berry Gordy Jr.][10[9].R&B Chart]
Shake and fingerpop/Cleo's Back	Jr Walker & The All Stars	07.1965	-	29[8]	Soul 35013	[written by Autry deWalt,Willie J. Woods,Lawrence Thomas Horn][produced by Lawrence Horn,Berry Gordy Jr.,Lawrence Thomas Horn][7[13].R&B Chart]
Cleo' s back/Shake And Finger Pop	Jr Walker & The All Stars	10.1965		43[8]	Soul 35013	[written by Willie J. Woods][produced by Lawrence Horn,Berry Gordy Jr.][7[14].R&B Chart]
Cleo' s mood/Baby You Know You Ain't Right	Jr Walker & The All Stars	01.1966	-	50[6]	Soul 35017	[written by Harvey Fuqua,Autry deWalt,Willie Woods,Willie J. Woods][produced by Harvey Fuqua,Lawrence Horn,Berry Gordy Jr.][14[7].R&B Chart]
[I' m a] Road runner/Shoot Your Shot	Jr Walker & The All Stars	04.1966	12[12]	20[12]	Soul 35015	[written by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland][produced by Lamont Dozier,Brian Holland,Lawrence Horn,Berry Gordy Jr.][4[14].R&B Chart]
How sweet it is/Nothing But Soul	Jr Walker & The All Stars	07.1966	22[6]	18[11]	Soul 35024	[written by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland][produced by Harvey Fuqua,Johnny Bristol][3[14].R&B Chart]
Money (That's What I Want) Part 1/Money (That's What I Want) Part 2	Jr Walker & The All Stars	11.1966	-	52[6]	Soul 35026	[written by Janie Bradford, Berry Gordy Jr.][produced by Lawrence Horn,Berry Gordy Jr.][35[4].R&B Chart]
Pucker up buttercup/Anyway You Wannta	Jr Walker & The All Stars	02.1967	-	31[8]	Soul 35030	[written by Harvey Fuqua,Johnny Bristol,Danny Coggins][produced by Harvey Fuqua,Johnny Bristol][11[8].R&B Chart]
Shoot your shot/Ain't That The Truth	Jr Walker & The All Stars	07.1967	-	44[7]	Soul 35036	[written by Lawrence Horn,Autry deWalt,James Graves][produced by Berry Gordy,Lawrence Horn,Berry Gordy Jr.][33[3].R&B Chart]
Come see about me/ Sweet Soul	Jr Walker & The All Stars	11.1967	-	24[11]	Soul 35041	[written by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland][produced by Lamont Dozier,Brian Holland][8[12].R&B Chart]
Hip city.Part 2./ Hip City (Part 1)	Jr Walker & The All Stars	08.1968	-	31[11]	Soul 35048	[written by Janie Bradford,Autry deWalt][produced by Autry deWalt][7[12].R&B Chart]
Home cookin'/Mutiny	Jr Walker & The All Stars	01.1969	-	42[6]	Soul 35055	[written by Henry Cosby,Eddie Willis,Melvin Moy][produced by Henry Cosby][19[5].R&B Chart]
What does it take to win your love/Brainwasher (Part 1)	Jr Walker & The All Stars	05.1969	13[12]	4[16]	Soul 35062	[written by Harvey Fuqua,Johnny Bristol, Vernon Bullock][produced by Harvey Fuqua,Johnny Bristol][1[2][16].R&B Chart]
These eyes/ I've Got To Find A Way To Win Maria Back	Jr Walker & The All Stars	10.1969	-	16[13]	Soul 35067	[written by Randy Bachman, Burton Cummings][produced by Johnny Bristol][3[12].R&B Chart]
Gotta hold on to this feeling/Clinging To The Thought That She's Coming Back	Jr Walker & The All Stars	02.1970		21[10]	Soul 35070	[written by Johnny Bristol,Joe Hinton,Pamela Sawyer][produced by Johnny Bristol][2[16].R&B Chart]
Do you see my love [For you growing]/Groove And Move	Jr Walker & The All Stars	07.1970	-	32[10]	Soul 35073	[written by Jackey Beavers,Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][3[12].R&B Chart]
Holly holy/Carry Your Own Load	Jr Walker & The All Stars	12.1970	-	A:75[5];B:117[3]	Soul 35081	[written by Neil Diamond][produced by Johnny Bristol][33[4].R&B Chart]
Take me girl,i' m ready/Right On Brothers And Sisters	Jr Walker & The All Stars	08.1971	16[9]	50[9]	Soul 35084	[written by Pam Sawyer,Johnny Bristol,La Verne Ware][produced by Johnny Bristol][18[9].R&B Chart]
Way back home	Jr Walker & The All Stars	12.1971	35[2]	52[9]	Soul 35090	[written by Wilton Felder,Johnny Bristol,Gladys Knight][produced by Johnny Bristol][24[10].R&B Chart]
Walk in the night/ I Don't Want To Do Wrong	Jr Walker & The All Stars	04.1972	16[10]	46[12]	Soul 35095	[written by Johnny Bristol,Marilyn McLeod][produced by Johnny Bristol][10[10].R&B Chart]
Groove Thang/Me And My Family	Jr Walker & The All Stars	08.1972	-	-	Soul 35097	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][46[3].R&B Chart]
Gimme That Beat (Part 1)/Gimme That Beat (Part 2)	Jr Walker & The All Stars	02.1973	-	101[4]	Soul 35104	[written by Autry deWalt,Ronald Harville, Arnold Langley,Autrey DeWalt][produced by Autry deWalt][50[2].R&B Chart]
I'm So Glad/Soul Clappin'	Jr Walker	02.1976	-	-	Soul 35116	[written by Brian Holland][produced by Brian Holland,Lawrence Horn][43[8].R&B Chart]
Wishing On A Star/Hole In The Wall	Jr Walker	09.1979	-	-	Whitfield 49052	[written by B. Calvin][produced by Norman Whitfield][89[2].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shotgun	Jr Walker & The All Stars	05.1965	-	108[35]	Soul SS 701	[produced by Berry Gordy Jr., Lawrence Horn]
Soul session	Jr Walker & The All Stars	03.1966	-	130[7]	Soul SS 702	[produced by Harvey Fuqua]
Road runner	Jr Walker & The All Stars	08.1966	-	64[13]	Soul SS 703	[produced by Johnny Bristol, Henry Cosby, Lamont Dozier, Harvey Fuqua, Berry Gordy, Jr., Brian Holland, Lawrence Horn, Mickey Stevenson]
Jr Walker and The All Stars Live	Jr Walker & The All Stars	09.1967	-	119[11]	Soul SS 705	-
Home cookin'	Jr Walker & The All Stars	01.1969	-	172[4]	Soul SS 710	-
Jr Walker and The All Stars' Greatest Hits	Jr Walker & The All Stars	06.1969	-	43[18]	Soul SS 718	-
Gotta hold on to This Feeling	Jr Walker & The All Stars	11.1969	-	92[22]	Soul SS 721	[produced by Johnny Bristol]
A Gassssssssss	Jr Walker & The All Stars	09.1970	-	110[5]	Soul SS 726	[produced by Johnny Bristol]
Rainbow funk	Jr Walker & The All Stars	07.1971	-	91[14]	Soul SS 732L	[produced by Johnny Bristol]
Moody Jr	Jr Walker & The All Stars	12.1971	-	142[16]	Soul SS 733L	[produced by Johnny Bristol]

Elton Britt

Elton Britt,popularny amerykański artysta country ,najczęściej porównywany z Jimmie Rodgersem ze względu na swój jodłujący śpiew. Jego najbardziej popularna piosenka "Tam Star Spangled Banner Waving Somewhere", była pierwszym singlem country, który zyskał status Złotej Płyty za ponad milionową sprzedaż. Britt miał także ogromny wpływ na większość późniejszych artystów specjalizujących się w stylu yodeler.

 

Elton James Baker urodził się 27 czerwca 1913r, z Jamesa M. Bakera i Martelli w Zack (Searcy County), małej społeczności w Ozarks. Był najmłodszym z pięciorga dzieci i miał problemy z sercem trapiące go przez większość swojego życia. Był nazwany po ojcu i Eltonie Wilsonie, lokalnym lekarzu, który był w stanie utrzymać go przy życiu w ciągu pierwszego roku jego życia. Ponieważ stan jego zdrowia był tak delikatny, był pupilkiem swojej rodziny, która nazwała go "Cute", pseudonim używany przez cały okres jego wczesnych lat.
Baker nabył miłość do muzyki od swojej rodziny. W wieku dziesięciu lat, nabył swoją pierwszą gitarę, za 4,95 dolarów . Krótki czas później, usłyszał nagranie Jimmiego Rodgersa i był tak zachwycony, że nauczył się jodłować.
 

W 1930, Baker został poproszony, aby zastąpić młodego yodelera w grupie pod nazwą Beverly Hill Billies, popularnej z regularnego występowania w rozgłośni KMPC w Los Angeles.Chociaż był to zastępstwo zaplanowane na sześć tygodni, w końcu ten krok zadecydował o jego czterdzestodwuletniej karierze. Glen Rice, pracownik z McMillan Oil Company, właściciel KMPC, zdecydował, że nazwisko Elton James Baker niezbyt współbrzmi z muzyką hillbilly przyjmie pseudonim Elton Britt.
 

Podczas pobytu w Hill Billies, Britt zawarł pierwsze z jego czterech małżeństw. W lutym 1934 roku ożenił się Margaret Scott. Siedem miesięcy później, we wrześniu 1934 r., Margaret zginęła w wypadku samochodowym w Cleveland,w Oklahomie. W l935, Britt żeni się z Jeannie Russell, kanadyjką, która zmarła dwa dni po urodzeniu drugiego dziecka w czerwcu 1937r. W 1942 r. pojawiła się jego trzecia żona, Penny, a to małżeństwo trwało do 1958 roku, kiedy para rozwiodła się. Wreszcie, poślubił Janet Counts, kobieta dwadzieścia pięć lat od niego młodszą, pozostając z nią aż do 1970 roku. Britt miał dzieci z każdego małżeństwa z wyjątkiem jego pierwszej żony, ale żadne z nich nie kontynuowało tradycji ojca.
 

Pierwszymi nagraniami Britta były najprawdopodobniej płyty z Beverly Hill Billies,ale jest trudne do ustalenia na których wystepował.Jego pierwsze udokumentowane nagrania mają miejsce w 1933r dla wytwórni Conqueror z grupą Wenatchee Mountaineers. Około rok później, w czerwcu 1934, Britt dokonał pierwszego znaczącego nagrania, "Chime Bells" (który później stał się jego wizytówką), wraz z bratem Vernonem, z którym nagrywał przez kilka lat w latach 1930.
 

Britt pozostawał w RCA Victor w latach 1937-1956r,nagrywając w tym czasie kilka przebojów jak:"Someday" (1944), "Detour" (1946), "Candy Kisses" (1949) i "Quicksilver" (1950).Jego zdecydowanie największym hitem była patriotyczna na czas wojny piosenka "Tam Star Spangled Banner Waving Somewhere" (1942).
 

Artysta pojawił się w co najmniej dwóch filmach, Dogie (1933) oraz w westernie Laramie (1949).
W dniu 22 czerwca 1972r, Britt doznał ataku serca podczas jazdy samochodem i zmarł w McConnellsburg, Pensylwania, w szpitalu następnego dnia. Pochowany został na cmentarzu w Odd Fellows Broad Top,w Pensylwanii. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There's a star-spangled banner waving somewhere/When The Roses Bloom Again	Elton Britt	09.1942	-	7[7]	Bluebird 9000	[gold][written by Shelby Darnell/Paul Roberts]
I'm A Convict With Old Glory In My Heart/The Best Part Of Travel	Elton Britt	01.1945	-	7[1].Country Chart	Bluebird 33-0517	[written by McEnery, "Red River" Dave/Miller, Bob]
Someday/Weep No More, My Darling	Elton Britt	01.1946	-	2[18].Country Chart	Bluebird 33-0521	[written by Jimmie Hodges]
Wave to me,my lady/Blueberry Lane	Elton Britt	03.1946	-	19[1]	Victor 1789	[written by Frank Loesser/William Stein][3[9].Country Chart][side B:4[1].Country Chart]
Detour/Make Room In Your Heart For A Friend	Elton Britt	05.1946	-	5[1].Country Chart	RCA Victor 1817
Blue Texas Moonlight/Thank Heaven For You	Elton Britt and The Skytoppers	07.1946	-	6[1].Country Chart	RCA Victor 1873	[written by Cameron, Layman/Eddie Smith]
Gotta Get Together With My Gal/Rogue River Valley	Elton Britt	08.1946	-	4[1].Country Chart	RCA Victor 1927	[written by Max Rich/Van Sciver, Esther]
Chime bells	Elton Britt and The Skytoppers	10.1948	-	6[6].Country Chart	RCA Victor 3090	[written by Elton Britt/Miller, Bob]
Candy kisses	Elton Britt and The Skytoppers	03.1949	-	4[12].Country Chart	RCA Victor 21-0006	-
Beyond the sunset	The Three Suns with Rosalie Allen and Elton Britt	02.1950	-	7[4].Country Chart	RCA Victor 47-3105	-
Quicksilver	Elton Britt and Rosalie Allen with The Skytoppers	02.1950	-	3[10].Country Chart	RCA Victor 48-0168	[written by Pola, Eddie/Irv Taylor/George Wyle]
The Jimmie Rodgers blues	Elton Britt	06.1968	-	26[6].Country Chart	RCA Victor 9503	-

Narvel Felts

 Albert Narvel Felts (urodzony 11 listopada 1938r)  to amerykański wokalista muzyki country i rockabilly. Znany ze swojego strzelistego tenora i wysokiego falsetu, Felts odniósł największy sukces w latach 70-tych, najbardziej znany z „Reconsider Me” z 1975 roku.

 Urodził się w Keiser w stanie Arkansas w Stanach Zjednoczonych  i wychował w Bernie w stanie Missouri, gdzie uczęszczał do Bernie High School. Felts został odkryty podczas szkolnego pokazu talentów. Do udziału w pokazie zachęcali go niektórzy koledzy z klasy, a agent talentów był wówczas obecny na przedstawieniu. Felts nagrał swój pierwszy singiel „Kiss-a Me Baby” w wieku 18 lat   a jego kariera nabrała rozpędu dzięki pomocy Roya Orbisona i Johnny'ego Casha. Felts odniósł skromny sukces popowy w 1960 roku dzięki remake'owi „Honey Love” zespołu Drifters, który zajął niską pozycję na liście Billboard Hot 100. 

Następnie wydał takie piosenki, jak „Lonely Teardrops” i „Pink And Black Days”, ale nie zaczął odnosić sukcesów na szczeblu krajowym jako piosenkarz country aż do lat 70-tych. Jego pierwszy duży hit pojawił się w 1973 roku, wraz z coverem „ Drift Away ” Dobiego Graya . Wersja Feltsa - numer osiem na liście Billboard Hot Country Singles we wrześniu 1973 roku - była country w średnim tempie w porównaniu z wersją bluesową Graya. 

Kolejny singiel „All in the Name of Love” właśnie nie znalazł się w pierwszej dziesiątce w grudniu 1973 roku. Felts nadal odnosił skromne sukcesy przez następne półtora roku, kiedy podpisał kontrakt z ABC-Dot Records w 1975 roku. W tym roku cieszył się swoim największym hitem, coverem soulowego klasyka Johnny'ego Adamsa „ Reconsider Me ” , w którym zaprezentował swój falset i wysoki tenor. Piosenka osiągnęła drugie miejsce w sierpniu tego roku i była drugim co do wielkości hitem country roku 1975.

 Felts, który stał się znany fanom jako „Narvel the Marvel”, nadal odnosił sukcesy przez całe lata 70-te. W jego serii hitów znalazł się remake „Lonely Teardrops”, który stał się jego ostatnim hitem z pierwszej dziesiątki latem 1976 roku, oraz cover utworu „Funny How Time Slips Away” Williego Nelsona. W 1979 roku miał także numer 14 country z „Everlasting Love”. Pionierski wkład Narvela Feltsa w gatunek został doceniony przez Rockabilly Hall of Fame. 

Jest żonaty z   Lorettą Stanfield. Z ich małżeństwa zrodziło się dwoje dzieci, chociaż 14 września 1995 r. Stracili jedynego syna w wieku 31 lat, Alberta Narvela Jr. (znanego jako Bub), w wyniku wypadku samochodowego. Kiedyś Bub grał na perkusji dla swojego ojca. Jeden z jego albumów jest poświęcony jego synowi. Obecnie mieszka w Malden w stanie Missouri, gdzie okazjonalnie występuje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Honey Love/Genavee	Narvel Felts	02.1960	-	90[2]	Pink 702	[written by McPhatter,Wexler]
Drift Away/Foggy Misty Morning	Narvel Felts	07.1973	-	-	Cinnamon 763	[written by Mentor Williams][produced by Farah Production][8[11].Country Chart]
All In The Name Of Love/Before You Have To Go	Narvel Felts	11.1973	-	-	Cinnamon 771	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Farah Production][13[8].Country Chart]
When Your Good Love Was Mine/Fraulein	Narvel Felts	02.1974	-	-	Cinnamon 779	[written by J. Foster, B. Rice][14[9].Country Chart]
Until The End Of Time/Someone To Give My Love To	Narvel Felts and Sharon Vaughn	06.1974	-	-	Cinnamon 793	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Farah Production][39[2].Country Chart]
I Want To Stay/Wrap Your Arms Around The World	Narvel Felts	06.1974	-	-	Cinnamon 798	[written by Jerry Foster, Bill Rice][produced by Farah Production][26[5].Country Chart]
Raindrops/Tilted Cup Of Love	Narvel Felts	10.1974	-	-	Cinnamon 809	[written by Dee Clark][33[4].Country Chart]
Reconsider Me/Foggy Misty Morning	Narvel Felts	05.1975	-	67[6]	ABC Dot 17549	[written by Margaret Lewis, Myra Smith][produced by Johnny Morris][2[14].Country Chart]
Funny How Time Slips Away/No One Knows	Narvel Felts	09.1975	-	-	ABC Dot 17569	[written by W. Nelson][produced by Johnny Morris][12[9].Country Chart]
Somebody Hold Me (Until She Passes By)/Away	Narvel Felts	12.1975	-	-	ABC Dot 17598	[written by A. Aldridge, R. Aldridge, S. Richards][produced by Johnny Morris][10[11].Country Chart]
Lonely Teardrops/I Remember You	Narvel Felts	04.1976	-	62[4]	ABC Dot 17620	[written by B. Gordy Jr, T. Carlo][produced by Johnny Morris][5[11].Country Chart]
My Prayer/If Ever Two Were One (Then We Surely Are)	Narvel Felts	08.1976	-	-	ABC Dot 17643	[written by J. Kennedy, G. Boulanger][produced by Johnny Morris][14[6].Country Chart]
My Good Thing's Gone/I'm Afraid To Be Alone	Narvel Felts	12.1976	-	-	ABC Dot 17664	[written by J. Elgin, T. Fuller][produced by Johnny Morris][20[7].Country Chart]
The Feeling's Right/Another Crazy Dream	Narvel Felts	03.1977	-	-	ABC Dot 17680	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Johnny Morris][19[6].Country Chart]
I Don't Hurt Anymore/When We Were Together	Narvel Felts	07.1977	-	-	ABC Dot 17700	[written by J. Rollins, D. Robertson][produced by Johnny Morris][37[2].Country Chart]
To Love Somebody/Remember	Narvel Felts	09.1977	-	-	ABC Dot 17715	[written by B. Gibb, R. Gibb][produced by Johnny Morris][22[6].Country Chart]
Please/Blue Darlin'	Narvel Felts	01.1978	-	-	ABC Dot 17731	[written by Terry Skinner, Kenny Bell][produced by Johnny Morris][34[3].Country Chart]
Runaway/Free	Narvel Felts	04.1978	-	-	ABC 12338	[written by Del Shannon, M. Crook][produced by Johnny Morris ][30[5].Country Chart]
Just Keep It Up/Lonely Lady	Narvel Felts	07.1978	-	-	ABC 12374	[written by Otis Blackwell][produced by Johnny Morris][31[3].Country Chart]
One Run For The Roses/(Darling) Lie To Me	Narvel Felts	11.1978	-	-	ABC 12414	[written by Jerry Chesnut][produced by Johnny Morris ][26[5].Country Chart]
Everlasting Love/Small Enough To Crawl	Narvel Felts	01.1979	-	-	ABC 12441	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Johnny Morris][14[9].Country Chart]
Tower Of Strength/You're A Heartbreaker	Narvel Felts	08.1979	-	-	MCA 41055	[written by Bob Hilliard, Burt Bacharach][produced by Johnny Morris][33[3].Country Chart]

Frank Frost

Frank Otis Frost (ur.15 kwietnia 1936 lub 1938r - zm. 12 października 1999r)   był jednym z czołowych amerykańskich harmonijkarzy bluesowych Delty swojego pokolenia.  Większość źródeł podaje, że Frost urodził się w 1936 roku w Owernii w hrabstwie Jackson w stanie Arkansas, chociaż badacze Bob Eagle i Eric LeBlanc ze stanu Patterson w hrabstwie Woodruff ,że w 1938 roku.

 Frost rozpoczął karierę muzyczną w młodym wieku grając na pianinie w swoim rodzinnym kościele. W wieku 15 lat Frost wyjechał do St. Louis, gdzie został gitarzystą. W wieku 18 lat Frost zaczął koncertować z perkusistą Samem Carrem i ojcem Carra, Robertem Nighthawkiem. Wkrótce po trasie koncertował ponownie z Sonnym Boyem Williamsonem II przez kilka lat, który pomógł nauczyć go gry na harmonijce. Grając z gitarzystą Big Jackiem Johnsonem, Frost zainteresował się producentem płytowym Samem Phillipsem, założycielem Sun Records. Niektóre nagrania, które nastąpiły później, to „Hey Boss Man” i „My Back Scratcher”. 

Frost nagrywał także dla wytwórni Jewel cztery lata później. Materiał Sun Records i Jewel Records został ponownie wydany na jednej płycie przez Charly Records z Londynu w Anglii. 

 Pod koniec lat 70-tych Frost został na nowo odkryty przez entuzjastę bluesa, Michaela Franka, który zaczął wydawać albumy w swojej wytwórni Earwig Music Company przez trio, które teraz nazywa się The Jelly Roll Kings, po piosence Hey Boss Man. Frost pojawił się w filmach Deep Blues: A Musical Pilgrimage to the Crossroads i Crossroads. 

W późniejszych latach zdrowie Frosta podupadło, ale nadal grał. Cztery dni przed śmiercią pojawił się z Carrem w King Biscuit Blues. Zmarł z powodu zatrzymania akcji serca w Helena, Arkansas w 1999 r. i jest pochowany na Cmentarzu Magnolia w Helenie.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My Back Scratcher / Harp And Soul	Frank Frost	08.1966	-	-	Jewel 765	[written by F. Frost, C. Young][produced by Scotty Moore][43[3].R&B Chart]

Future Leaders of the World

 Future Leaders of the World to zespół rockowy założony w 2003 roku. Zespół wydał swój debiutancki album, LVL IV w 2004 roku, zanim przeszedł przez okres pod nazwą Machina, z udziałem byłego gitarzysty Evanescence, Johna LeCompta i perkusisty Rocky'ego Graya. Po przerwie zespół zreformował się w 2014 roku i wydał kolejny album pod nazwą „Future Leaders of the World”, , w marcu 2015 roku. 

Future Leaders of the World został założony przez gitarzystę i wokalistę Phila Taylora, który wraz z perkusistą Carlem Messiną i basistą Tobym Cole'em założył grupę w Buffalo w stanie Nowy Jork. Taylor nagrał demo z Shawnem Riverą z Az Yet i producentem wykonawczym Allanem Frayem w Los Angeles. W późniejszym czasie na gitarze pojawił się także Jake Stutevoss. Grupa podpisała kontrakt z Epic Records i wydała pełnowymiarowy album LVL IV. Album osiągnął 153 miejsce na liście Billboard 200 dzięki sile amerykańskich hitów „Let Me Out” (6. miejsce w Mainstream Rock, 32. miejsce na liście Modern Rock) i „Everyday” (30. miejsce w Mainstream Rock ). Grupa koncertowała z takimi grupami jak Shinedown, Seether, Crossfade, Chevelle i Alter Bridge, ale podczas ich koncertów na trasie Sno-Core dowiedzieli się, że Epic planuje rozwiązać ich kontrakt i grupa się rozpadła.

 Taylor wraz z byłymi członkami Evanescence Johnem LeComptem (gitara), Rocky Gray'em (perkusja), Jackiem Wiese (gitara) i Thadem Ablesem (bas) utworzyli nowy zespół, Machina. Od czasu odejścia Graya i LeCompta z Evanescence w maju 2007 roku, zespół utrzymuje niestrudzony harmonogram tras koncertowych i ukończył pełnowymiarową płytę wyprodukowaną i zmiksowaną przez Toby'ego Wrighta w SoundKitchen w Nashville. Główny singiel „Trust” był emitowany w umiarkowanych ilościach w stacjach radiowych w całych Stanach Zjednoczonych i nie wydał jeszcze drugiego singla. W 2012 roku Machina podpisała kontrakt z Rogue Records America i 9 października wydała swój debiutancki album „To Live and Die in the Garden of Eden”, który jest dostępny zarówno w wersji cyfrowej, jak i fizycznej na iTunes i CMDistro.com. 2009: 

Po krótkiej przerwie były wokalista Phil Taylor ogłosił na blogu zespołu MySpace, że ponownie rozpoczął projekt i zespół zreformował się w 2009 roku. Zespół wydał EP-kę zatytułowaną Delirium z 3 utworami z nadchodzącego nowego, pełnego albumu zatytułowanego Reveal. Ta EPka zawiera również akustyczną wersję „Let Me Out”. Obecny skład zespołu obejmuje Jeremy "13" na basie, Iana Severson na gitarze, Russella Bullocka na perkusji i frontmana Phila Taylora. W 2014 roku zespół zawarł umowę z wytwórnią Pavement Entertainment/SonyRed z Chicago. Nowy album Reveal ukazał się 10 marca 2015 roku, a jego pierwszy singiel „Live Again” ukazał się w XM Sirius Radio. 

W ramach wsparcia nowego albumu zespół wyruszył w pełną zimową trasę koncertową z innymi rockmanami Saliva, a także wyruszył w trasę po Japonii oraz pełną trasę po USA, która zbiegła się z wydaniem Reveal. Obecnie główny wokalista i gitarzysta Future Leaders of the World, Phil Taylor, połączył siły z nominowanym do nagrody Grammy rockowym/popowym perkusistą i perkusistą Lesterem Estelle (Pillar, Kelly Clarkson), aby tej jesieni nagrać nowy akustyczny album z 7 utworami „Off The Wall”  z nominowanym do nagrody Grammy, multiplatynowym producentem Robertem Venable. Nowy album zatytułowany „RISE” wydany przez Label Group Ent/TaylorMaydMusik/INGROOVES Universal ukaże się w grudniu 2015 roku wraz z zimową trasą koncertową.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
LVL IV	Future Leaders of the World	10.2004	-	153[1]	Epic 89 192	[produced by Mike Flynn]

Pharoah Sanders

Pharoah Sanders, właśc. Ferrell (lub Farrell) Sanders (ur. 13 października 1940r w Little Rock) - amerykański saksofonista i kompozytor jazzowy, znany zarówno z bogatej kariery solowej, jak i ze współpracy z innymi muzykami jazzowymi, przede wszystkim z Johnem Coltrane’em, jeden z laureatów Nagrody Grammy za album Blues for Coltrane: A Tribute to John Coltrane, w 2016 uhonorowany NEA Jazz Masters Award.


Uznawany za jednego z najwybitniejszych saksofonistów w dziejach jazzu, jest dysponującym unikalnym brzmieniem i łatwo rozpoznawalną techniką gry tenorzystą, który udowodnił w ciągu kilku dekad swojej kariery, iż doskonale odnajduje się w roli wykonawcy tak jazzu awangardowego i freejazzu, jak również jazzu mainstreamowego. Z powodzeniem łączy w swej muzyce fascynacje bluesem, swingiem, bebopem, free jazzem i awangardą jazzową, soulem, jazz-rockiem, psychodelią, muzyką dance i muzyką świata, w tym m.in. muzyką afrykańską i indyjską.

W superlatywach wyrażali się o nim inni saksofoniści: Ornette Coleman powiedział, iż Sanders jest „prawdopodobnie najlepszym saksofonistą tenorowym świata”, natomiast Albert Ayler rzekł, że „Trane był Ojcem, Pharoah Synem, a ja jestem Duchem Świętym”.

Przyszedł na świat w muzykalnej rodzinie w mieście Little Rock w stanie Arkansas. Jego rodzice uczyli muzyki - ojciec w szkole, matka dając prywatne lekcje. Naukę gry na fortepianie pobierał od dziadka, ponadto uczył się grać na klarnecie i perkusji. Kiedy miał lat szesnaście i uczęszczał do szkoły średniej, przeznaczonej dla Afroamerykanów Scipio A. Jones High School w North Little Rock, pod wpływem kierownika zespołu szkolnego, saksofonisty Jimmy’ego Cannona, zaczął grać na saksofonie tenorowym i flecie oraz słuchać jazzu. Wśród pierwszych jazzmanów, których muzyka go zafascynowała, stając się dlań inspiracją, znajdowali się saksofoniści - John Coltrane, Harold Land, James Moody, Charlie Parker i Sonny Rollins. Jako nastolatek grywał w klubach, zarabiając po 10-15 dolarów za wieczór. Występował głównie z zespołami bluesowymi lub rhythmandbluesowymi, m.in. koncertując u boku Bobby’ego „Blue” Blanda i Juniora Parkera.

Po ukończeniu szkoły średniej przeniósł się do Oakland w Kalifornii. Tam zamieszkał u krewnych i zaczął uczęszczać do Oakland Junior College, gdzie krótko studiował muzykę i sztukę. W regionie San Francisco Bay Area znany pod pseudonimem „Little Rock”, grał bebop, rhythm and blues i jazz, występując z takimi muzykami, jak m.in. saksofoniści Dewey Redman i Sonny Simmons, pianista Ed Kelly bądź perkusista Smiley Winters.

W roku 1961 udał się do Nowego Jorku, gdzie, nie mając środków do życia, początkowo żył w skrajnej nędzy. Kilkakrotnie zastawiał saksofon, podejmował prace niezwiązane z muzyką, chodził w postrzępionych ubraniach i nierzadko sypiał w korytarzach metra. Wkrótce zaczął grywać z doborowymi muzykami, wśród których znajdowali się m.in. związani z free jazzem i awangardą jazzową perkusista Billy Higgins, trębacz Don Cherry i Sun Ra. Z prowadzoną przez tego ostatniego Arkestrą zaczął występować w około rok od przybycia do Nowego Jorku. Grając z zespołem Sun Ra, Sanders porzucił swoje imię, Ferrell (względnie Farrell), na rzecz pseudonimu scenicznego „Pharoah”, kojarzącego się z angielskim wyrazem pharaoh, czyli „faraon” (pod tytułem Pharaoh ukazała się potem pierwsza płyta saksofonisty, który podpisany był na niej jako „Pharaoh Sanders”). Albumem dokumentującym współpracę Ra i Sandersa jest wydany w 1976 roku longplay Featuring Pharoah Sanders and Black Harold z koncertem zarejestrowanym 15 czerwca 1964 roku.

W 1963 roku założył własne combo, w którym znaleźli się pianista John Hicks, kontrabasista Wilbur Ware i perkusista Higgins. Podczas koncertu grupy w nowojorskim klubie nocnym The Village Gate na widowni znajdował się John Coltrane, któremu występ spodobał się na tyle, iż pod koniec 1964 zaprosił Sandersa do współpracy. Poczynając od roku 1965 Sanders regularnie grał z zespołem Coltrane’a, aczkolwiek nie jako oficjalny członek bandu. Ich wspólne występy wzbudzały silne kontrowersje, gdyż wykonujący „uduchowiony” free i avant-garde jazz muzycy, inspirowani dokonaniami Alberta Aylera, Ornette’a Colemana i Cecila Taylora, prezentowali skrajnie nietradycyjne podejście do uprawiania jazzu. Współpraca okazała się jednak nader udana i zaowocowała wieloma nagraniami, pośród których znalazły się takie albumy, jak Meditations, Kulu Sé Mama czy uznawany przez krytyków za arcydzieło Ascension. Zarazem Sanders powoli rozwijał swą karierę solową - w 1965 odbyła się premiera jego debiutanckiego longplaya Pharaoh (po latach wznawianego jako Pharoah’s First), na który trafił materiał nagrany we wrześniu roku poprzedniego, później ukazał się zarejestrowany w 1966 Tauhid.

Po śmierci Coltrane’a w 1967 roku (23 kwietnia Sanders grał z nim w Nowym Jorku podczas jego ostatniego występu, ogłoszonego po latach na płycie The Olatunji Concert: The Last Live Recording), nagrywał z wdową po saksofoniście, pianistką i harfistką Alice Coltrane, co zaowocowało takimi nagraniami, jak A Monastic Trio, Ptah, the El Daoud i Journey in Satchidananda. W 1968 nawiązał współpracę z Jazz Composer’s Orchestra, którą kierowali Carla Bley i Michael Mantler. Przede wszystkim jednak skupił się na prowadzeniu swoich ansambli i ogłaszaniu pod szyldem wytwórni Impulse! albumów sygnowanych własnym nazwiskiem, z których prawdopodobnie najbardziej znanym stała się powstała w lutym 1969 roku Karma, płyta, na której znalazły się dwa utwory, w tym długa, w sumie trwająca ponad pół godziny kompozycja The Creator Has a Master Plan.

W drugiej połowie lat 70-tych zaprezentował mainstreamowy album Love Will Find a Way, wydany nakładem Arista Records. Następnie związał się z wytwórnią Theresa, dla której nagrał np. Journey to the One i Rejoice. W latach 80-tych rozpoczął współpracę z wydawnictwami Evidence i Timeless - kiedy na początku lat 90-tych pierwsze z nich wykupiło Theresa Records, zaczęło wznawiać albumy Sandersa zrealizowane pod auspicjami tej wytwórni. 

W 1987 roku nagrał z McCoyem Tynerem, Davidem Murrayem, Cecilem McBee i Royem Haynesem album dedykowany pamięci Johna Coltrane’a, Blues for Coltrane: A Tribute to John Coltrane, który zdobył Nagrodę Grammy w kategorii „Best Jazz Instrumental Performance, Group”. W następnej dekadzie ukazywały się kolejne płyty, m.in. wypływający z afro-jazzowych fascynacji Message from Home oraz inspirowany muzyką Afryki, jak również Bliskiego i Środkowego Wschodu Save Our Children, pierwsze od wielu lat krążki nagrane przez Sandersa dla dużej wytwórni (Verve Records).

W nowym tysiącleciu Sanders wciąż komponuje muzykę i ogłasza nowe płyty (studyjna With a Heartbeat i in.). Daje też koncerty, nierzadko w trakcie festiwali, takich jak np. organizowany we Wrocławiu Jazztopad, gdzie muzyk wystąpił 23 listopada 2014 roku

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Karma	Pharoah Sanders	08.1969	-	188[4]	Impulse! 9181	[produced by Bob Thiele]
Thembi	Pharoah Sanders	07.1971	-	175[3]	Impulse! 9206	[produced by Ed Michel, Bill Szymczyk]
Love Will Find a Way	Pharoah Sanders	05.1978	-	163[5]	Arista 4161	-