Pokazywanie postów oznaczonych etykietą blues. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą blues. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 11 stycznia 2026

Albert King

Obok B.B. i Freddiego Kinga, Albert King jest jednym z głównych inspiratorów gitarzystów
bluesowych i rockowych. Bez niego współczesna muzyka gitarowa nie brzmiałaby tak, jak brzmi -jego styl inspirował bluesmanów od Otisa Rusha i Roberta Craya po Erica Claptona i Steviego Raya Vaughana. Od samego początku King miał swój własny styl i unikalne brzmienie. Grał lewą ręką, bez przepinania strun z praworęcznego ustawienia; to „odwrócone” granie tłumaczy jego odmienne brzmienie, ponieważ ciągnie w dół te same struny, które większość gitarzystów podciąga w górę, podciągając bluesowe nuty. 
 
 Jego pierwszy album dla Stax, zbiór singli z 1967 roku „Born Under a Bad Sign”, stał się jednym z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych albumów bluesowych końca lat 60-tych. Potężne brzmienie Kinga i jego unikalny sposób wydobywania podciągnięć ze strun gitary wywarły ogromny wpływ na fanów, zwłaszcza w rock & rollu, gdzie wielu muzyków naśladujących jego styl mogło nigdy nie słyszeć o Albercie Kingu, a co dopiero słyszeć jego muzykę. Jego styl od razu wyróżnia się spośród wszystkich innych gitarzystów bluesowych, a on sam cieszy się statusem jednego z najważniejszych gitarzystów bluesowych, którzy kiedykolwiek sięgnęli po gitarę elektryczną. 
 
Urodzony w Indianoli w stanie Missisipi, ale wychowany w Forrest City w stanie Arkansas, Albert King (urodzony jako Albert Nelson) nauczył się grać na gitarze w dzieciństwie, budując własny instrument z pudełka po cygarach. Początkowo grał z zespołami gospel - przede wszystkim z Harmony Kings - ale po wysłuchaniu Blind Lemon Jeffersona, Lonniego Johnsona i kilku innych muzyków bluesowych, zaczął grać wyłącznie bluesa. W 1950 roku poznał MC Reedera, właściciela klubu nocnego T-99 w Osceoli w stanie Arkansas. Wkrótce potem King przeniósł się do Osceoli, dołączając do zespołu The T-99, In ​​the Groove Boys. Zespół zagrał kilka lokalnych koncertów w Arkansas, oprócz The T-99, w tym kilka audycji dla lokalnej stacji radiowej. 
 
Po odniesieniu sukcesu w Arkansas, King w 1953 roku przeniósł się do Gary w stanie Indiana, gdzie dołączył do zespołu, w którym grali również Jimmy Reed i John Brim. Zarówno Reed, jak i Brim byli gitarzystami, co zmusiło Kinga do gry na perkusji. W tym czasie przyjął imię Albert King, które przyjął po tym, jak utwór B.B. Kinga „Three O'Clock Blues” stał się wielkim hitem. Albert poznał Willie Dixona wkrótce po przeprowadzce do Gary, a basista i autor tekstów pomógł gitarzyście zorganizować przesłuchanie w Parrot Records. King przeszedł przesłuchanie i nagrał swoją pierwszą sesję pod koniec 1953 roku. Podczas sesji nagrano pięć utworów i wydano tylko jeden singiel, „Be on Your Merry Way/Bad Luck Blues”. Pozostałe utwory pojawiły się na różnych kompilacjach w ciągu następnych czterech dekad. Chociaż singiel sprzedawał się przyzwoicie, nie zyskał wystarczającej popularności, aby zapewnić mu kolejną sesję z Parrot. 
 
 Na początku 1954 roku King wrócił do Osceoli i ponownie dołączył do In the Groove Boys; pozostał w Arkansas przez kolejne dwa lata. W 1956 roku Albert przeprowadził się do St. Louis, gdzie początkowo grał z lokalnymi zespołami. Jesienią 1956 roku King był gwiazdą kilku klubów w okolicy. King kontynuował występy w St. Louis, doskonaląc swój styl. W tym czasie zaczął grać na swoim firmowym Gibsonie Flying V, któremu nadał nazwę Lucy. W 1958 roku Albert cieszył się sporą popularnością w St. Louis, co doprowadziło do podpisania kontraktu z dopiero rozwijającą się wytwórnią Bobbin Records latem 1959 roku. Na swoich pierwszych nagraniach dla Bobbin, King nagrywał z pianistą i niewielką sekcją dętą, co sprawiło, że muzyka brzmiała bliżej jump bluesa niż bluesa delta czy chicagowskiego. Niemniej jednak, jego gitara zajmowała centralne miejsce i było jasne, że wypracował unikalne, mocne brzmienie. Płyty Kinga dla Bobbin sprzedawały się dobrze w okolicach St. Louis, na tyle dobrze, że King Records wypożyczyło singiel „Don't Throw Your Love on Me So Strong” od mniejszej wytwórni. 
 
 Kiedy singiel został wydany w całym kraju pod koniec 1961 roku, stał się hitem, osiągając 14. miejsce na listach przebojów R&B. King Records nadal wypożyczało od Bobbin kolejne materiały- w tym pełny album „Big Blues”, który ukazał się w 1963 roku - ale nic innego nie zbliżyło się do początkowego sukcesu „Don't Throw Your Love on Me So Strong”. Bobbin wydzierżawił również materiał wytwórni Chess, który ukazał się pod koniec lat 60-tych. Albert King opuścił Bobbin  pod koniec 1962 roku i nagrał jedną sesję dla King Records wiosną 1963 roku, która była znacznie bardziej zorientowana na pop niż jego poprzednie prace; single wydane podczas tej sesji nie sprzedały się. W ciągu roku nagrał cztery utwory dla lokalnej, niezależnej wytwórni Coun-Tree w St. Louis, prowadzonej przez wokalistę jazzowego Leo Goodena. Chociaż single te nie ukazały się w wielu miastach - St. Louis, Chicago i Kansas City były jedynymi trzema, które odnotowały sprzedaż - zapowiadały jego nadchodzącą współpracę ze Stax Records. Co więcej, cieszyły się dużą popularnością w St. Louis, tak dużą, że Gooden nie pochwalił sukcesu Kinga i odsunął go od wytwórni. 
 
 Po okresie pracy w Coun-Tree, Albert King podpisał w 1966 roku kontrakt z wytwórnią Stax Records. Nagrania Alberta dla Stax przyniosły mu sławę, zarówno w bluesie, jak i rockowych kręgach. Wszystkie jego single Stax z lat 60-tych zostały nagrane z zespołem domowym wytwórni, Booker T. & the MG's, co nadało jego bluesowi eleganckie, pełne duszy brzmienie. Ten soulowy fundament nadał Kingowi atrakcyjność crossoverową, o czym świadczą jego przeboje R&B - „Laundromat Blues” (1966) i „Cross Cut Saw” (1967) znalazły się w pierwszej czterdziestce, a „Born Under a Bad Sign” (1967) w pierwszej pięćdziesiątce. Co więcej, styl Kinga został zapożyczony przez kilku rockandrollowców, w tym Jimiego Hendrixa i Erica Claptona, którzy skopiowali gitarowe solo Alberta z „Personal Manager” w utworze „Strange Brew” zespołu Cream.  
 
Pierwszy album Alberta Kinga dla Stax, „Born Under a Bad Sign” z 1967 roku, był zbiorem jego singli dla tej wytwórni i stał się jednym z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych albumów bluesowych końca lat 60-tych. Od 1968 roku Albert King grał nie tylko przed bluesową publicznością, ale także przed tłumami młodych rockandrollowców. Często występował w Fillmore West w San Francisco, a latem 1968 roku nagrał tam nawet album „Live Wire/Blues Power”. 
 
 Na początku 1969 roku King nagrał „Years Gone By”, swój pierwszy prawdziwy album studyjny. Później tego samego roku nagrał album w hołdzie Elvisowi Presleyowi („Blues for Elvis: Albert King Does the King's Things”) oraz jam session ze Stevem Cropperem i Popsem Staplesem („Jammed Together”), a także zagrał koncert z Orkiestrą Symfoniczną St. Louis. Przez kolejne kilka lat Albert koncertował w Ameryce i Europie, wracając do studia w 1971 roku, aby nagrać album Lovejoy. W 1972 roku nagrał „I'll Play the Blues for You”, na którym akompaniowali muzycy Bar-Kays, Memphis Horns i Movement. Album miał korzenie w bluesie, ale zawierał wyraźne akcenty współczesnego soulu i funku. 
 
 W połowie lat 70-tych Stax borykał się z poważnymi problemami finansowymi, więc King opuścił wytwórnię i przeszedł do Utopii, małej filii RCA Records. Albert wydał w Utopii dwa albumy, które zawierały pewne ustępstwa wobec ograniczeń komercyjnych produkcji soulowych. Chociaż miał kilka hitów w Utopii, jego czas tam był w zasadzie okresem przejściowym, w którym odkrył, że lepiej podążać za czystym bluesem i porzucić współczesne crossovery soulowe. Subtelna zmiana stylu Kinga była widoczna na jego pierwszych albumach dla Tomato Records, wytwórni, z którą podpisał kontrakt w 1978 roku. Albert pozostał w Tomato przez kilka lat, przechodząc do Fantasy w 1983 roku, wydając dla tej wytwórni dwa albumy. 
 
W połowie lat 80-tych Albert King ogłosił przejście na emeryturę, ale nie trwała ona długo - Albert kontynuował regularne koncerty i festiwale w Ameryce i Europie przez resztę dekady. King występował aż do nagłej śmierci w 1992 roku, kiedy to 21 grudnia doznał zawału serca.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Don't Throw Your Love On Me So Strong/This MorningAlbert King12.1961--King 5575[written by Albert King][14[9].R&B; Chart]
Laundromat Blues/Overall JunctionAlbert King06.1966--Stax 190[written by Sandy Jones][29[5].R&B; Chart]
Crosscut Saw/Down Don't Bother MeAlbert King01.1967--Stax 201[written by R. G. Ford][34[6].R&B; Chart]
Born Under A Bad Sign/Personal ManagerAlbert King06.1967--Stax 217[written by Booker T. Jones, William Bell][49[2].R&B; Chart]
Cold Feet/You Sure Drive A Hard BargainAlbert King02.1968-67[4]Stax 241[written by Albert King, Al Jackson Jr.][produced by Al Jackson Jr.][20[8].R&B; Chart]
(I Love) Lucy/You're Gonna Need MeAlbert King05.1968--Stax 252[written by Booker T. Jones, William Bell][produced by Al Jackson Jr.][46[3].R&B; Chart]
As The Years Go Passing By/The HunterAlbert King03.1969-132[2]Atlantic 2604[written by Deadric Malone]
Can't You See What You're Doing To Me/Cold SweatAlbert King07.1970-127[1]Stax 0069[written by Albert King][produced by Albert King][50[2].R&B; Chart]
Everybody Wants To Go To Heaven/Lovejoy, Ill.Albert King10.1971-103[2]Stax 0101[written by Don Nix][produced by Don Nix][38[6].R&B; Chart]
Angel Of Mercy/Funky London (Instrumental)Albert King04.1972--Stax 0121[written by Homer Banks, Raymond Jackson][produced by Henry Bush, Allen Jones][42[3].R&B; Chart]
I'll Play The Blues For You (Part I)/I'll Play The Blues For You (Part II) Albert King08.1972--Stax 0135[written by Jerry Beach][produced by Henry Bush, Allen Jones][31[8].R&B; Chart]
Breaking Up Somebody's Home/Little Brother (Make A Way)Albert King02.1973-91[2]Stax 0147[written by Al Jackson, Timothy Matthews][produced by Henry Bush, Allen Jones][35[8].R&B; Chart]
That's What The Blues Is All About/I Wanna Get FunkyAlbert King01.1974--Stax 0189[written by Jerry Strickland, Bobby Patterson][produced by Henry Bush, Allen Jones][15[12].R&B; Chart]
Cadillac Assembly Line/Nobody Wants A LoserAlbert King03.1976--Utopia 10544[written by Mack Rise][produced by Bert De Coteaux, Tony Silvester][40[10].R&B; Chart]
Sensation, Communication Together/Gonna Make It SomehowAlbert King07.1976--Utopia 10682[written by Mack Rise, Mary Davis ][produced by Bert De Coteaux, Tony Silvester][80[5].R&B; Chart]
Guitar Man/Rub My BackAlbert King11.1976--Utopia 10770[written by Norbert De Coteaux, Edith Cherry][produced by Bert De Coteaux][79[4].R&B; Chart]
Ain't Nothing You Can Do/I Don't Care What My Baby DoAlbert King04.1977--Utopia 10879[written by Chuck Brooks][produced by Bert De Coteaux][95[4].R&B; Chart]
Call My Job/Love ShockAlbert King01.1978--Tomato 10001[written by Don Davis][produced by Bernie Worrell][79[4].R&B; Chart]
Chump Change/Good Time CharlieAlbert King05.1978--Tomato 10002[written by Don Davis][produced by Rudy Robinson][72[8].R&B; Chart]
The Very Thought Of You/I Get EvilAlbert King04.1979--Tomato 10009[written by Roy Noble][produced by Allen Toussaint][87[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Live Wire/Blues PowerAlbert King11.1968-150[10]Stax 2003[produced by Al Jackson Jr.]
King of the Blues GuitarAlbert King03.1969-194[5]Atlantic 8213[produced by Jim Stewart]
Years Gone ByAlbert King05.1969-133[4]Stax 2010[produced by Al Jackson Jr.]
Jammed TogetherAlbert King with Steve Cropper & Pops Staples07.1969-171[5]Stax 2020[produced by Al Bell,Al Jackson,Albert King,B. T. Jones,David Porter,Homer Banks,Isaac Hayes,Marvell Thomas,Raymond Jackson,Steve Cropper,Terry Manning]
LovejoyAlbert King07.1971-188[6]Stax 2040[produced by Don Nix]
I'll Play the Blues for YouAlbert King10.1972-140[8]Stax 3009[produced by Allen Jones, Henry Bush]
Truckload of Lovin'Albert King03.1976-166[6]Utopia 1387[produced by Bert DeCoteaux, Tony Silvester]
Albert LiveAlbert King03.1977-182[3]Utopia 2205[produced by Giorgio Gomelsky, Kevin Eggers, Phil Lawrence]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 9 stycznia 2026

Mamie Smith

Mamie Smith (z domu Robinson; ur. 26 maja 1891r - zm. 16 sierpnia lub września 1946) była
amerykańską piosenkarką. Jako wokalistka wodewilowa występowała w wielu stylach, w tym jazzie i bluesie. W 1920 roku przeszła do historii bluesa jako pierwsza afroamerykańska artystka, która dokonała nagrań wokalnych z bluesem. Willie „The Lion” Smith (bez pokrewieństwa) opisał tło tych nagrań w swojej autobiografii Music on My Mind (1964). 

 Robinson urodziła się w Cincinnati w stanie Ohio w 1891 roku. Jako rok jej urodzenia podawany jest rok 1883, ale w 2018 roku badacz John Jeremiah Sullivan odkrył jej akt urodzenia, w którym widnieje informacja o jej urodzeniu w Cincinnati w 1891 roku. W wieku około 10 lat znalazła pracę w trasie koncertowej z zespołem Four Dancing Mitchells, białym zespołem. Jako nastolatka tańczyła w zespole Salem Tutt Whitney's Smart Set.W 1913 roku odeszła od Tutt Brothers, by śpiewać w klubach w Harlemie i poślubiła Williama „Smitty'ego” Smitha, piosenkarza

  14 lutego 1920 roku Smith nagrała „That Thing Called Love” i „You Can't Keep a Good Man Down” dla nowojorskiej wytwórni Okeh, po tym jak afroamerykański autor tekstów piosenek i lider zespołu Perry Bradford przekonał Freda Hagera do przełamania bariery koloru skóry w nagraniach muzyki czarnoskórej. Wytwórnia Okeh Records nagrała wiele kultowych utworów czarnoskórych muzyków. Chociaż było to pierwsze nagranie czarnoskórego bluesmana, wszyscy muzycy wspierający byli biali. Hager otrzymał groźby od grup nacisku z Północy i Południa, które twierdziły, że zbojkotują wytwórnię, jeśli nagra czarnoskórego wokalistę. Pomimo tych gróźb płyta odniosła sukces komercyjny i otworzyła drzwi do nagrywania dla kolejnych czarnoskórych muzyków.Największymi hitami Smith  były nagrania z 10 sierpnia 1920 roku zestawu piosenek napisanych przez Perry'ego Bradforda, w tym „Crazy Blues” i „It's Right Here for You (If You Don't Get It, 'Tain't No Fault of Mine)”, również dla Okeh Records. W ciągu niecałego roku sprzedano milion egzemplarzy.Wiele z nich kupili Afroamerykanie, a sprzedaż „płyt rasowych” gwałtownie wzrosła. Ze względu na swoje historyczne znaczenie, płyta „Crazy Blues” została wprowadzona do Galerii Sław Grammy w 1994 roku, a w 2005 roku została wybrana do ochrony w Narodowym Rejestrze Nagrań Biblioteki Kongresu.

  Chociaż inni Afroamerykanie byli nagrywani wcześniej, na przykład George W. Johnson w latach 90-tych XIX wieku, ich muzyka cieszyła się dużym zainteresowaniem wśród europejskiej i amerykańskiej publiczności. Sukces płyty Smith skłonił wytwórnie płytowe do poszukiwania innych wokalistek bluesowych i zapoczątkował erę tego, co dziś nazywamy klasycznym bluesem żeńskim.    Smith kontynuowała popularne nagrania dla Okeh w latach 20-tych XX wieku. W 1924 roku wydała trzy płyty dla Ajax Records, które, choć intensywnie promowane, nie sprzedawały się dobrze. Nagrała również kilka płyt dla Victora. Odbyła tournée po Stanach Zjednoczonych i Europie z zespołem Mamie Smith & Her Jazz Hounds w ramach recenzji Mamie Smith w programie Struttin' Along.  

Okrzyknięto ją „Królową Bluesa”, a tytuł ten wkrótce podbiła Bessie Smith, nazywana „Cesarzową Bluesa”. Mamie odkryła, że ​​masowe medium, jakim jest radio, pozwala jej zdobyć nowych fanów, zwłaszcza w miastach, w których przeważała biała publiczność. Na przykład, na początku maja 1923 roku, wraz z kilkoma członkami swojego zespołu wystąpiła w programie KGW w Portland w stanie Oregon i zebrała pozytywne recenzje.W składzie Jazz Hounds (od sierpnia 1920 do października 1921) znaleźli się Jake Green, Curtis Moseley, Garvin Bushell, Johnny Dunn, Dope Andrews, Ernest Elliot, Porter Grainger, Leroy Parker i Bob Fuller, a także (od czerwca 1922 do stycznia 1923) Coleman Hawkins, Everett Robbins, Johnny Dunn, Herschel Brassfield, Herb Flemming, Buster Bailey Cutie Perkins, Joe Smith, Bubber Miley i Cecil Carpenter. Podczas nagrywania z Jazz Hounds, występowała jako Mamie Smith and Her Jazz Band, w którego skład wchodzili George Bell, Charles Matson, Nathan Glantz, Larry Briers, Jules Levy Jr., Joe Samuels, wraz z muzykami z Jazz Hounds, w tym Hawkins, Fuller i Carpenter.

  Smith wystąpiła we wczesnym filmie dźwiękowym „Jailhouse Blues” w 1929 roku. W 1931 roku wycofała się z nagrywania i występów. Do występów powróciła w 1939 roku, grając w filmie „Paradise in Harlem”, wyprodukowanym przez jej męża, Jacka Goldberga. Wystąpiła również w innych filmach, takich jak „Mystery in Swing” (1940), „Sunday Sinners” (1940), „Stolen Paradise” (1941), „Morderstwo na Lenox Avenue” (1941) i „Because I Love You” (1943).

  Smith zmarła w 1946 roku w Nowym Jorku, podobno bez grosza przy duszy Została pochowana w Frederick Douglass Memorial Park na Staten Island, na ziemi, która pozostała nieoznakowana do 2013 roku, kiedy to ostatecznie wzniesiono pomnik. Początkowo, według strony internetowej Archiwum Muzycznego Jas Obrecht, Smith został pochowany w nieoznakowanym grobie do 1963 roku, kiedy to muzycy z Iserlohn w Niemczech Zachodnich wykorzystali pieniądze z akcji charytatywnej Hot Jazz przeznaczono na zakup nagrobka z napisem „Mamie Smith (1883–1946):  Dzięki pomocy koleżanki po fachu, piosenkarki bluesowej Victorii Spivey, oraz wydawcy magazynu „Record Research”, Lena Kunstadta, Smith została ponownie pochowana w Frederick Douglass Memorial Park w Richmond w stanie Nowy Jork. Ponowny pochówek Smith został uczczony galą ku czci zmarłej piosenkarki 27 stycznia 1964 roku.Jednak, według strony internetowej kampanii z 2012 roku, Mamie Smith nadal była pochowana bez nagrobka 67 lat po swojej śmierci w 1946 roku. W 2012 roku Michael i Anne Fanciullo Cala rozpoczęli udaną kampanię mającą na celu w końcu zdobycie i postawienie nagrobka dla Smith. Para, odpowiednio dziennikarz i redaktor bluesowy, opracowała trwającą kilka miesięcy kampanię crowdfundingową na stronie Indiegogo, aby kupić nagrobek dla Smith. Akcję wsparła również organizacja charytatywna Music Cares. W ramach kampanii zebrano ponad 8000 dolarów, które przeznaczono na sfinansowanie budowy 120-centymetrowego, trawionego granitowego nagrobka z wizerunkiem zmarłej bluesmanki.Pomnik został wzniesiony z wielką pompą na cmentarzu Frederick Douglass na Staten Island w Nowym Jorku 20 września 2013 roku. Nadwyżka funduszy z kampanii została przekazana na utrzymanie terenu cmentarza. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Crazy Blues/It's Right Here For You (If You Don't Get It – 'Taint No Fault O'Mine)Mamie Smith And Her Jazz Hounds12.1920-3[11]OKeh 4169[written by Perry Bradford]
Fare Thee Honey Blues/The Road Is Rocky (But I Am Gonna Find My Way)Mamie Smith And Her Jazz Hounds02.1921-9[2]OKeh 4194[written by Perry Bradford]
Royal Garden Blues/Shim-Me King's BluesMamie Smith And Her Jazz Hounds05.1921-13[1]OKeh 4254[written by Clarence Williams, Spencer Williams]
You Can't Keep A Good Man DownMamie Smith And Her Jazz Hounds07.1921-4[5]OKeh 4305[written by Perry Bradford]
Dangerous Blues/What Have I DoneMamie Smith And Her Jazz Hounds09.1921-6[3]OKeh 4351[written by Billy Brown]
Lonesome Mama BluesMamie Smith And Her Jazz Hounds09.1922-6[4]OKeh 4630[written by Anna Welker Brown, E. Nickel & Billie Brown]
You Can Have Him, I Don't Want Him, Did'nt Love Him Anyhow Blues/Got To Cool My Doggies NowMamie Smith And Her Jazz Hounds02.1923-13[1]OKeh 4670[written by William Tracey, Dan Dougherty]
You've Got To See Mamma Ev'ry Night (Or You Can't See Mamma At All)/I'm Gonna Get YouMamie Smith And Her Jazz Hounds06.1923-13[1]OKeh 4781[written by Billy Rose, Con Conrad]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 27 października 2025

Denise LaSalle

Ora D. Allen (ur. 16 lipca 1934r- zm. 8 stycznia 2018r), znana pod pseudonimem artystycznym
Denise LaSalle, była amerykańską piosenkarką bluesową, R&B i soul, autorką tekstów piosenek i producentką muzyczną, która po śmierci Koko Taylor została okrzyknięta „Królową Bluesa”. Jej mężem był raper Super Wolf. Do najbardziej znanych utworów LaSalle należały „Trapped by a Thing Called Love”, „My Toot Toot”, „I'm So Hot” i „Down Home Blues”. 

 LaSalle, najmłodsza z ośmiorga dzieci, urodziła się jako Ora D. (lub Ora Dee) Allen 16 lipca 1934 roku w pobliżu Sidon w stanie Missisipi, na obszarze znanym wówczas jako Wyspa. Jej rodzicami byli Nathaniel A. Allen Sr. i Nancy Cooper Jej rodzina pracowała jako dzierżawcy, a ona musiała zbierać bawełnę i podejmować inne prace zarobkowe, aby utrzymać rodzinę.Wychowywała się w Belzoni od siódmego roku życia i śpiewała w chórach kościelnych lokalnych grup gospel w hrabstwie Leflore. W wieku 13 lat przeprowadziła się do Chicago, aby zamieszkać ze swoim najstarszym bratem.

  Występowała z muzykami R&B i pisała piosenki, inspirowane muzyką country i bluesem. Około 1963 roku, pracując jako barmanka w Mix's Lounge, poznała Billy'ego „The Kid” Emersona, który w tym czasie pracował dla Chess Records. Zaowocowało to rocznym kontraktem płytowym z Chess; jednak do żadnych sesji nagraniowych nie doszło. Później Emerson założył własną wytwórnię Tarpon i w 1967 roku nagrał dla niej „LaSalle”. Singiel „A Love Reputation” był skromnym regionalnym hitem. Założyła wraz ze swoim ówczesnym mężem Billem Jonesem niezależną firmę producencką Crajon.Jej piosenka „Trapped By a Thing Called Love” (1971) została wydana przez Westbound Records z siedzibą w Detroit. Osiągnęła ona 1. miejsce na krajowej liście przebojów R&B i 13. miejsce na liście Billboard Hot 100. Utwór zajął 85. miejsce na liście przebojów z końca 1971 roku. 30 listopada 1971 roku przyznano nagrodę w postaci złotej płyty RIAA za sprzedaż miliona egzemplarzy.

  Recenzując jej debiutancki album z 1972 roku o tym samym tytule, Robert Christgau napisał w książce Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981): „LaSalle wydaje się być przede wszystkim autorką tekstów piosenek, a dopiero potem piosenkarką, co może tłumaczyć pewną zawodową anonimowość w jej nietypowych nastrojach. Ale głos jest obecny - zmysłowy, ciepły, a nawet mądry, idealny do medytacyjnego funku z Memphis autorstwa [producenta] Willie Mitchella. A ponieważ jest całkiem dobrą autorką tekstów piosenek, praktycznie każdy z tych dwunastu utworów oferuje profesjonalną przyjemność”.

 Napisała również udane kontynuacje, „Now Run and Tell That” i „Man Sized Job”, które zajęły 3. i 4. miejsce w pierwszej dziesiątce list przebojów R&B, a także znalazły się na liście przebojów Hot 100. Jej wczesne hity zostały nagrane w studiu nagraniowym Hi w Memphis, prowadzonym przez Mitchella, z udziałem najlepszych muzyków sesyjnych z południa. Nadal odnosiła sukcesy i wydała trzy albumy w wytwórni Westbound. W 1976 roku przeprowadziła się do Jackson w stanie Tennessee i podpisała kontrakt z ABC Records. W ABC miała kolejny hit, „Love Me Right” (10. miejsce na liście R&B, 80. miejsce na liście pop). ABC zostało przejęte przez MCA, a LaSalle nagrała dla MCA trzy albumy. 

 Jej album z 1979 roku zawierał „Do Ya Think I'm Sexy”, a w 1980 roku wydała album „I'm So Hot”. Super Wolf nagrał  również rapowy utwór „Super Wolf Can Do It”.Kontynuowała występy na żywo i produkcję. Jej współautorska piosenka „Married, But Not to Each Other” znalazła się na składance „The Best of Barbara Mandrell” z 1979 roku. W 1982 roku LaSalle podpisała kontrakt z wytwórnią Malaco jako autorka tekstów, gdzie pisała piosenki między innymi dla Z.Z. Hill. Następnie namówiono ją do nagrania własnej płyty, co zaowocowało albumem Lady in the Street z 1983 roku.  

Kontynuowała nagrywanie dla Malaco przez 15 lat i wydała szereg albumów, które spotkały się z uznaniem krytyków, począwszy od Lady in the Street (1983) i Right Place, Right Time (1984). Jej utwory R&B, soul blues i soul były grane w miejskich stacjach radiowych w stanach południowych. W 1985 roku zdobyła jedyne uznanie na brytyjskiej liście przebojów, gdy jej cover utworu „My Toot Toot” zespołu Rockin' Sidney osiągnął 6. miejsce.Wystąpiła na Long Beach Blues Festival w latach 1984 i 1993. W 1993 roku wystąpiła również na San Francisco Blues Festival. Jej album „Smokin' in Bed” (1997) sprzedał się dobrze.

  LaSalle w wywiadach wspominała, że ​​w latach współpracy z Westbound i ABC/MCA mogła swobodnie nagrywać dowolne utwory, ale w Malaco miała większe ograniczenia. Malaco było wytwórnią bluesową i oczekiwano, że będzie nagrywać głównie „hard blues”. Po latach spędzonych w Malaco, LaSalle założyła własną wytwórnię Ordena i wydała kilka albumów, w tym „God's Got My Back”, album gospel, oraz „This Real Woman” (zestaw 2 płyt CD), który jest mieszanką wszystkiego, zawiera country, R&B, bluesa i pop. W 2002 roku LaSalle ponownie nagrywała dla nowej wytwórni, tym razem dla Ecko Records, małej wytwórni soulowo-bluesowej z siedzibą w Memphis. Pierwszym albumem był „Still the Queen”. Po ponad dekadzie nieobecności powróciła do Malaco, aby w 2010 roku wydać album zatytułowany „24 Hour Woman”. W 2011 roku została wprowadzona do Galerii Sław Bluesa. 

Jej mąż, James E. Wolfe, był w Jackson, gdzie otworzyła restaurację o nazwie Blues Legend Café. Restauracja znajdowała się pod adresem 436 E. Main Street, ale od tego czasu została zamknięta.[22] 

 LaSalle wyszła za mąż za Artica Craiga, współpracownika swojego brata A.J. w Campbell Soup, w 1956 roku, mając 22 lata. LaSalle i Craig byli razem tylko przez krótki czas, ale formalnie zakończyli małżeństwo dopiero tuż przed ślubem z drugim mężem, Billem Jonesem, w 1969 roku. Rozwiodła się z Jonesem w 1974 roku. Oboje współpracowali przy produkcji płyt i założyli niezależną firmę producencką Crajon Records. W 1977 roku wyszła za mąż za Jamesa E. „Super Wolfe” Wolfe'a Jr. Był didżejem, prowadził kilka stacji radiowych, został kaznodzieją i zmarł w 2022 roku. LaSalle miała dwoje dzieci. Po problemach z sercem i powikłaniach po upadku, w wyniku którego w październiku 2017 roku amputowano jej prawą nogę, LaSalle zmarła w otoczeniu rodziny w wieku 83 lat 8 stycznia 2018 roku. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Trapped By A Thing Called Love/Keep It ComingDenise LaSalle08.1971-13[14]Westbound 182[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][1[1][16].R&B; Chart]
Now Run And Tell That/The Deeper I Go (The Better It Gets)Denise LaSalle03.1972-46[11]Westbound 201[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][3[12].R&B; Chart]
Man Sized Job/I'm Over YouDenise LaSalle10.1972-55[9]Westbound 206[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][4[13].R&B; Chart]
What It Takes To Get A Good Woman (That's What It's Gonna Take To Keep Her)/Making A Good Thing BetterDenise LaSalle05.1973--Westbound 215[written by O. B. McClinton][produced by Crajon Enterprises][31[7].R&B; Chart]
Your Man And Your Best Friend/What Am I Doing WrongDenise LaSalle10.1973--Westbound 219[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][92[3].R&B; Chart]
Don't Nobody Live Here (By The Name Of Fool)/Good Goody GetterDenise LaSalle01.1974--Westbound 221[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][67[7].R&B; Chart]
Get Up Off My Mind/The Best Thing I Ever HadDenise LaSalle06.1974--Westbound 223[written by Denise LaSalle, Bill Jones][produced by Crajon Enterprises][96[4].R&B; Chart]
My Brand On You/Any Time Is The Right TimeDenise LaSalle04.1975--Westbound 5004[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][55[9].R&B; Chart]
Married, But Not To Each Other/Who's The FoolDenise LaSalle06.1976-102[5]Westbound 5019[written by D. LaSalle, F. Miller][produced by Crajon Enterprises][16[17].R&B; Chart]
Freedom To Express Yourself/Second BreathDenise LaSalle04.1977--ABC 12238[written by Denise LaSalle][produced by Ordena Enterprises, Inc. With Soultastic, Inc.][100[1].R&B; Chart]
Love Me Right/Fool Me GoodDenise LaSalle11.1977-80[10]ABC 12312[written by Denise LaSalle][produced by Denise La Salle][10[21].R&B; Chart]
One Life To Live/Before You Take It To The StreetsDenise LaSalle05.1978--ABC 12353[written by Denise LaSalle][produced by Denise La Salle][87[5].R&B; Chart]
Workin' Overtime/No Matter What They SayDenise LaSalle10.1978--ABC 12419[written by Denise LaSalle][produced by Denise LaSalle][70[6].R&B; Chart]
P.A.R.T.Y. (Where It Is)/Under The InfluenceDenise LaSalle02.1979--ABC 12443[written by Denise LaSalle][produced by Denise La Salle][90[2].R&B; Chart]
I'm So Hot/A Miracle, You And MeDenise LaSalle05.1980--MCA 41222[written by Denise LaSalle][produced by Denise LaSalle, Ordena][62[5].R&B; Chart]
My Tu-Tu/Give Me Yo' Most Strongest WhiskeyDenise LaSalle06.1985--Malaco 2112[written by Sidney Simien][produced by Tommy Couch, Wolf Stephenson][79[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Trapped by a Thing Called LoveDenise LaSalle02.1972-120[9]Westbound 2012[produced by Bill Jones]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

poniedziałek, 20 października 2025

Muddy Waters

Właśc. McKinley Morganfield, ur. 4.04.1915 r. w Rolling Fork w stanie Missisipi (USA), zm.
30.04.1983 r. w Downers Grove w stanie Illinois.
Muddy Waters - jedna z czołowych postaci powojennego bluesa - dorastał w Clarksdale, prowincjonalnym miasteczku w Missisipi. Najpierw uczył się grać na harmonijce. Opanowawszy, przy pomocy Scotta Bonhama, podstawy gry na gitarze, zetknął się z legendarnym Sonem Housem, który uczył go grać techniką "bottleneck". Ten początkowy okres jego kariery został udokumentowany na taśmie przez Alana Lomaxa. Objeżdżając Południe Stanów Zjednoczonych i dokonując nagrań muzyki ludowej dla Biblioteki Kongresu, ten znakomity archiwista trzykrotnie zarejestrował występy Watersa w latach 1941-42.
 

Rok później arysta przeniósł się do Chicago, gdzie zaprzyjaźnił się z Big Billem Broonzym. Wpływ i pomoc tego ostatniego okazały się istotne dla młodszego kolegi. Muddy grywał w klubach z pianistami Lee Brownem, Eddiem Boydem i Sunnylandem Slimem, a później z Jimmym Rogersem i Blue Smittym. Wkrótce zaczął korzystać z gitary wzmacnianej elektrycznie. W 1948 r. podpisał kontrakt z nowo powstałą wytwórnią Aristocrat, której nazwę zmieniono później na Chess Records. Jego drugi singel z utworami "I Feel Like Goin' Home"/ "I Can't Be Satisfied" osiągnął pewne powodzenie wśród fanów rhythm'n'bluesa. Dyskretny akompaniament Biga Crawforda na gitarze basowej pojawił się także w kolejnych utworach, m.in. w "Rollin' And Tumblin"', "Rollin' Stone" i "Walking Blues".
W nagraniach z tego okresu Waters prezentował silne związki z korzeniami bluesa z Delty Missisipi oraz wpływ Tommy'ego Johnsona, Leroya Carra i Peetiego Wheatstrawa.
 

W 1951 r. Muddy Waters grał już z zespołem, przez który przewinęli się z czasem tacy muzycy, jak Otis Spann (fortepian), Jimmy Rogers (gitara) oraz harmonijkarze: Little Walter, Walter "Shakey" Horton i James Cotton. Taka liczba utalentowanych muzyków sprawiła, że Muddy Waters Band stał się najbardziej wpływowym zespołem w Chicago i nagrał wiele znaczących utworów, wśród których znalazły się "Long Distance Call", "Hoochie Coochie Man", "Fve Got My Mojo Working", "Close To You", "Mannish Boy", "Just Make Love To Me", "You Need Love" i "I'm Ready". W nagraniach tych szczególnie wybijały się surowe dźwięki gitary lidera i jego pełen namiętności śpiew. Artysta umocnił swoją międzynarodową pozycję, odbywając w 1958 r. tournee po Wielkiej Brytanii, zaproszony przez puzonistę jazzowego Chrisa Barbera.
 

Pomimo że w pewnych kręgach spotkał się z krytyką związaną z używaniem przez niego sprzętu nagłaśniającego, oddziaływanie Watersa na nowe pokolenie białych entujastów bluesa było ogromne. Cyril Davies i Alexis Korner odeszli pod jego wpływem od muzyki skifflowej, a utworzony przez nich zespół Blues Incorporated stał się z kolei inspiracją do zaistnienia takich grup i artystów, jak The Rolling Stones, The Graham Bond Organisation czy Long John Baldry, doprowadzając do powstania brytyjskiego rhythm'n'bluesa. Jak na ironię, podczas gdy podobne grupy odnosiły sukcesy komercyjne, Waters musiał walczyć z obojętnością. Ponieważ uznano go za "staromodnego" w przededniu spopularyzowania muzyki soul, był zmuszony uwspółcześnić brzmienie i repertuar.
 

Wynikiem tego okazały się niedoceniane płyty, m.in. Electric Mud, na której znalazła się wersja utworu The Rolling Stones "Let's Spend The Night Together", ukazująca artystę w zupełnie innym świetle. Lepiej odebrany został album Fathers And Sons, w którego nagraniu wspomagali Watersa Paul Butterfield i Mike Bloomfield. Mimo wszystko twórczość artysty w latach 60. przyniosła rozczarowanie. W tym okresie w jego zespole grali m.in. Willie Smith, Sammy Lawhorn, Luther "Georgia Boy" Johnson, Pee Wee Madison, Paul Oscher i Pinetop Perkins.
 

Płyta The London Sessions przyciągnęła uwagę słuchaczy, podobnie jak pojawienie się gitarzysty na albumie The Last Waltz zespołu The Band. Muzykami jego zespołu w latach 70. byli m.in. Jerry Portnoy, Bob Margolin i Luther Johnson Junior. Prawdziwe odrodzenie popularności przyniosła jednak dopiero pełna natchnienia współpraca z gitarzystą Johnnym Winterem. Ten uczeń Watersa wyprodukował i zaaranżował utwory na czterech wspaniałych albumach wydanych przez Blue Sky, które ponownie ukazały żar i charakter muzyki Watersa, znane z jego wczesnych nagrań. Dwa z nich "Hard Again" i "I'm Ready" otrzymały nagrody Grammy. Przywróciło to odpowiednią rangę muzyce, jaką po sobie zostawił. Artysta zmarł w 1983 r. na niewydolność serca. Nadal uważany jest za jednego z najbardziej wpływowych muzyków bluesowych. W 1976 r. występował w Polsce podczas Jazz Jamboree.  

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
I Feel Like Going Home/ I Can't Be SatisfiedMuddy Waters 09.1948--Aristocrat 1305[written by Muddy Waters][11[2].R&B Chart]
Louisiana Blues/Evan's ShuffleMuddy Waters 01.1951--Chess 1441[written by Muddy Waters][10[1].R&B Chart]
Long Distance Call/Too Young To KnowMuddy Waters 04.1951--Chess 1452[written by Marshall, Paul][8[1].R&B Chart]
Honey Bee/Appealing BluesMuddy Waters 07.1951--Chess 1468[written by Muddy Waters][10[1].R&B Chart]
Still A Fool/My FaultMuddy Waters 11.1951--Chess 1480[written by Muddy Waters][9[3].R&B Chart]
She Moves Me/Early Morning BluesMuddy Waters 02.1952--Chess 1490[written by Muddy Waters][10[1].R&B Chart]
Mad Love/ Blow Wind, BlowMuddy Waters 11.1953--Chess 1550[written by Muddy Waters][6[2].R&B Chart]
I'm Your Hoochie Cooche Man/She's So PrettyMuddy Waters 03.1954--Chess 1560[written by Muddy Waters][3[13].R&B Chart]
Just Make Love To Me/Oh! YehMuddy Waters 06.1954--Chess 1571[written by W. Dixon][4[13].R&B Chart]
I'm Ready/I Don't Know WhyMuddy Waters 10.1954--Chess 1579[written by W. Dixon][4[9].R&B Chart]
Manish Boy / Young Fashioned WaysMuddy Waters 06.1955--Chess 1602[written by Mel London,McKinley Morganfield,Bo Diddley][produced by Johnny Winter,Marshall Chess][5[6].R&B Chart]
Sugar Sweet / Trouble, No More Muddy Waters 11.1955--Chess 1612[A:written by Mel London][B:written by Morganfield][A:11[2].R&B Chart][B:7[6].R&B Chart]
Don't Go No Farther / Diamonds at Your FeetMuddy Waters 07.1956-Chess 1630[written by W. Dixon][9[2].R&B Chart]
Forty Days And Forty Nights/All AboardMuddy Waters 05.1956--Chess 1620 [written by Roth][7[6].R&B Chart]
Close to You / She's Nineteen Years OldMuddy Waters 09.1958--Chess 1704[written by M- Morganfield][9[13].R&B Chart]
Manish Boy/I'm Your Hoochie Coochie Man Muddy Waters 07.198851[6]-Epic EPC 651637[written by Mel London,McKinley Morganfield,Bo Diddley]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Electric MudMuddy Waters11.1968-127[8]Cadet Concept 314[produced by Marshall Chess,Charles Stepney,Gene Barge]
Fathers and SonsMuddy Waters09.1969-70[10]Chess 127[produced by Norman Dayron]
Hard AgainMuddy Waters02.1977-143[7]Blue Sky 34 449[produced by Johnny Winter]
I'm ReadyMuddy Waters02.1978-157[6]Blue Sky 34 928[produced by Johnny Winter]
King BeeMuddy Waters05.1981-192[2]Blue Sky 37 064[produced by Johnny Winter]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 16 października 2025

T-Bone Walker

T-Bone Walker (ur. 28 maja 1910r, zm. 15 marca 1975r) (prawdziwe nazwisko Aaron Thibeaux
Walker; jego pseudonim pochodzi od wymowy jego imienia Thibeuax - Tibo, jak był nazywany przez matkę) - wybitny gitarzysta i wokalista bluesowy; wprowadził do bluesa gitarę elektryczną. Przedstawiciel bluesa teksańskiego.
 

Aaron urodził w Linden w powiecie Cass w Teksasie. Był jedynakiem. Zarówno matka Movelia jak i ojciec Rance Walker byli muzykami. Babka Aarona ze strony matki Martha, żona Edwarda Jamisona, była czystej krwi Indianką Cherokee.
Gdy Aaron miał rok, jego matka oświadczyła mężowi, że jej syn nie będzie pracował na plantacji. Przenieśli się więc ok. 1912 r. do Dallas. Jak wspomina Mama i ja byliśmy bardzo blisko. Nie uwierzyłbyś jak dobrze potrafiła grać na gitarze jeszcze zanim poślubiła mojego Tatę. Kiedy Blind Lemon Jefferson lub Huddie Ledbetter [Leadbelly] przybywali do Dallas ona od razu siadała z nimi i wspaniale śpiewali bluesa. Ja leżałem w moim łóżeczku słuchając i nie śpiąc przez połową nocy.
Był często posyłany przez matkę jako przewodnik dla niewidomego Jeffersona i zbierał pieniądze do jego cynowego kubka.
 

Gdy miał 10 lat razem z rodzinnym zespołem prowadzonym przez jego ojczyma nazwiskiem Marco Washington, wędrował po sąsiedztwie i tańczył do muzyki. Był znakomitym tancerzem potrafiącym nieustannie wymyślać nowe kroki. Był urodzonym showmanem.
W wieku 12 lat otrzymał od matki bandżo, jednak jego marzeniem była gitara, którą otrzymał w gdy rozpoczął naukę w szkole średniej. Grywał na spotkaniach i piknikach kościoła Holy Ghost (Świętego Ducha), do którego należał. Był także członkiem zespołu Lawsona Brooksa, który w każdy weekend grał w Tip Top Cafe na Central Avenue. Była to 16-osobowa grupa, więc aby być słyszanym T-Bone grał na bandżo. Jak wspomina, po jakimś czasie odważyli się grać utwory Duke'a Ellingtona.
 

Wkrótce odchodzi jednak z tego zespołu, gdyż zawsze myślał o pracy na własny rachunek. Jak wspomina, nie chciał także zostawiać samotnej matki, gdy musiał wyjeżdżać z zespołem. Zostaje zastąpiony przez Charliego Christiana. Ok. 1923 r. dołączył na krótko do Dr Breeding's Big B. Tonic Medicine Show jako piosenkarz, muzyk, tancerz i komik.
W połowie lat 20. znalazł się w trupie piosenkarzy i tancerzy prowadzonej przez piosenkarkę bluesową Idę Cox (1896-1967).
 

W 1929 r. wygrał amatorski konkurs muzyczny, którego główną nagrodą był tydzień występów ze słynnym zespołem Caba Callowaya. Calloway zezwolił Walkerowi na krótkie solowe występy w czasie wspólnych koncertów w Majestic Theater w Dallas.
Pod koniec roku łowca talentów dla firmy Columbia Records zaprosił Walkera na sesję nagraniową. 5 grudnia 1929 r. Walker, jako Oak Cliff T-Bone nagrał swoje dwa pierwsze utwory: Trinity River Blues i Wichita Falls Blues. Na następną sesję nagraniową z jego udziałem przyjdzie mu czekać aż do 1940 r.
Na początku lat 30. grał w okolicach Dallas w grupach Coley Jones Dallas String Band i Lawson Brooks Band. Na dłużej zatrzymał się w 1933 r. w hollywoodzkiej grupie białego Rosjanina Count Biloxi Band , z którą podróżował po południu USA. Jako tancerz i muzyk miał naśladować Teda Lewisa. Orkiestra grała w dobrych miejscach i Biloski dobrze płacił muzykom. Szczególnym problemem było to, że Walker był jedynym czarnym wykonawcą w grupie. Ponieważ zespół miał piosenkarkę, czasem kilku białych wdzierało się na scenę, aby pobić Walkera, który uciekał w takich wypadkach awaryjnym wyjściem pożarowym.
Towarzystwo muzyków zmuszało Walkera także do picia alkoholu, co stało się jego nawykiem i odbiło się na zdrowiu. Będąc jeszcze nastolatkiem miał już wrzody żołądka spowodowane piciem. Znalazł się w szpitalu.
 

Także jeszcze w 1933 r. pracował w Milt Larkins Band. W rok później był członkiem zespołu wybitnej pieśniarki bluesowej Ma Rainey i występowali w Fort Worth w Teksasie. Pewnego dnia podczas występów w Gem Hotel poznał Vidę Lee, którą poślubił w 1935 r. Małżeństwo przetrwało do samej śmierci artysty; mieli trójkę dzieci.
Ponieważ mieszkali wspólnie z matką Walkera, T-Bone miał problemy z utrzymaniem rodziny i postanowił przenieść się do Kalifornii do Los Angeles. Najął się jako kierowca do firmy, która transportowała samochody na Zachodnie Wybrzeże. Nie płaciła ona nic kierowcom za dostawę, ale kierowcy mieli darmowy transport. W trójkę dostarczyli do Los Angeles 6 aut, gdyż każdy samochód ciągnął za sobą drugi.
 

Zaczął występować w klubie Little Harlem w LA (1934-1939). Perkusistą w grupie był słynny showman Zutty Singleton. Wkrótce jednak i Walker mógł grać, śpiewać, tańczyć a nawet prowadzić konferansjerkę. W ciągu następnych trzech lat zaczął być sławny w Los Angeles. W latach 1936-1937 występował regularnie w słynnym klubie Trocadero w Hollywood . W latach 1939-1940 odbył turę koncertową, głównie po Środkowym Zachodzie USA, z zespołem Les Hite Cotton Club Orchestra. Występował z nim także w Golden Gate Ballroom i słynnym Apollo Theater w Nowym Jorku. T-Bone zaczyna nałogowo grać w karty o bardzo wysokie stawki.
 

Ok. czerwca 1940 r. w Nowym Jorku Walker dokonuje kolejnego nagrania - tylko jako wokalista. Towarzyszy mu orkiestra Les Hite'a; nagrany zostaje utwór T-Bone Blues dla firmy Varsity.
W tym czasie Vida i T-Bone byli rozdzieleni od 4 lat. Vida zabroniła pokazywania się Walkerowi w domu dopóki jest hazardzistą. W końcu T-Bone namówił żonę na towarzyszenie mu podczas tur koncertowych. Wtedy także praktykował i eksperymentował z gitarą elektryczną chociaż był zatrudniany jako wokalista.
 

W 1940 r. T-Bone zakłada swój zespół, z którym występuje w Los Angeles i w Chicago. Występy w chicagowskim Rhumboogie Club otwierają nową fazę jego kariery - jako showmana i znakomitego estradowca.
20 lipca 1942 r. jako gitarzysta dokonuje dla firmy Capitol Records nagrań 4 utworów z Freddie Slack and His Orchestra oraz 2 utworów ze swoim kwintetem: I Got a Break, Baby i Mean Old World. 31 lipca odbywa się kolejna sesja nagraniowa z Freddie Slack and His Orchestra. Plonem jest 7 utworów.
 

W latach 1942-1945 wraz ze swoim zespołem odbywa tury koncertowe po bazach Armii USA. W latach 1943-1944 występuje ze słynną orkiestrę Fletchera Hendersona.
Prawdopodobnie w grudniu 1944 r. nagrywa dla firmy Swinghouse utwór Low Down Dirty Shame Blues (Married Woman Blues).
 

W maju 1945 podczas sesji dla chicagowskiej firmy Rhumboogie nagrywa z Marl Young & His Orchestra sześć wczesnych wersji swoich późniejszych przebojów: Sail on Boogie, I'n Still in Love with You, You Don't Love Me Blues, T-Bone Boogie, Mean Old World Blues oraz Evening.
Po powrocie do Los Angeles jego kariera ulega przyspieszeniu. Podpisuje niezły kontrakt nagraniowy z firmą Comet Records, który pozwalał mu na nagrania dla firmy Black & White oraz na zatrudnianie najlepszych muzyków w mieście. Nad jego nagraniami czuwał Ralph Bass, który był równocześnie wielkim fanem T-Bone'a. Od połowy 1946 r. do końca 1947 r. T-Bone nagrał około 70 utworów ze znakomitymi muzykami.
 

30 września i w grudniu 1946 r. wraz z Jack McVea's All Stars i Al Killian Quintet dokonał kilkunastu nagrań dla firmy Black & White. Te nagrania uczyniły z niego ojca elektrycznego bluesa.
W tym czasie koncerty T-Bone'a Walkera okazywały się niezwykłym sukcesem. Jego taneczny talent, niebywała technika gry na gitarze, znakomity wokal, talent estradowy (np. grał w szpagacie trzymając gitarę za plecami, co powtórzył potem Jimi Hendrix bez szpagatu.) stworzyły wyjątkowe zjawisko na ówczesnej scenie bluesowej. Jak wspomina bluesman Lowell Fulson łączono wtedy na tury koncertowe trzech bluesmanów (np. Walker występował m.in. z Rayem Charlesem, Wynonie'em Harrisem, Jimmym Whitherspoonem, Big Joe'em Turnerem, Lowellem Fulsonem), z których każdy chciał występować jako ostatni, ale wszyscy w końcu zostawiali to miejsce dla Walkera.
Po 11 latach małżeństwa Vida urodziła pierwsze dziecko - córkę Bernitę ( Vida w dalszym ciągu brała udział we wszystkich turach koncertowych męża).
 

13 września odbywa się w Los Angeles słynna sesja nagraniowa, której plonem będzie największy przebój Walkera i zarazem jeden z najbardziej znanych bluesów w historii - Call it Stormy Monday (but Tuesday is Just as Bad), znany pod skróconym tytułem jako Stormy Monday.
Mniej więcej w tym czasie menedżerem Walkera został Harold Oxley, były menedżer zespołu Jimmiego Lunceforda, człowiek o olbrzymim doświadczeniu. Koncerty przyciągały tłumy i muzycy T-Bone'a byli bardzo dobrze opłacani. T-Bone nie mógł ze względów zdrowotnych pić nic innego jak tylko kozie mleko. Jednak czasami, gdy grał w karty, sięgał po alkohol i był odwożony do szpitala; koncert odwoływano. W końcu musiał na jakiś czas zaprzestać koncertowania i poddać się operacji. Zastopowało to rozwój jego kariery.
Razem ze swoim siostrzeńcem, występującym jako T-Bone, Jr. brał udział w różnych programach typu variété w nocnych lokalach i hotelach.
 

W 1960 r. jego kariera mogła ponownie się rozwijać. Count Basie zatrudnił go do występów w jego zespołem w wielkim show, w którym gwiazdami byli m.in. Ruth Brown i George Shearing. Jednak Walker czuł, że jest odsunięty na dalszy plan i po jakimś czasie odszedł z zespołu.
W 1962 r. otrzymał ponowną szansę, gdy pod firmą Rhythm and Blues USA przez promotorów niemieckich Lippmana i Raua został zaproszony na występy w Niemczech a potem w innych krajach europejskich. W skład tego zespołu wchodziła doborowa stawka bluesmanów; byli tam Memphis Slim, Shakey Jake, Willie Dixon, John Lee Hooker, Helen Humes, Jump Jackson, Sonny Terry i Brownie McGhee. Nagrali wspólnie album zatytułowany American Blues Festival, na którym T-Bone gra na fortepianie.
 

Już od końca lat 50-tych Walker nagrywał coraz mniej ze względu na zły stan zdrowia. Poprzednio rocznie ukazywał się minimum jeden album Walkera a przeważnie dwa. Pod koniec lat 60. zaczął się w Europie cieszyć olbrzymią popularnością i dla firmy Black and Blue nagrał 9 utworów, które zostały także wydane potem w USA przez firmę Delmark.
 

W 1966 r. wziął udział w jazzowym programie Jazz at the Philharmonic, z którym odwiedził Europę.
W 1967 r. wystąpił na słynnym festiwalu jazzowym Monterey Jazz Festival w Monterey w Kalifornii.
W latach 1968-1969 występował w Europie w ramach znakomitego American Folk Blues Festival.
Na początku lat 70. kilkakrotnie wziął udział w turach koncertowych Johnny Otis Revue. Po operacji nie czuł bólu żołądka, więc podczas pobytu w Paryżu zaczął znowu pić alkohol. Ponieważ zawsze dużo wydawał pieniędzy, poszedł za złymi radami swojego obecnego towarzystwa i zmienił menedżera, gdy firma Polydor Records wyraziła zainteresowanie kontraktem z nim. Od tego momentu przestał się w ogóle zajmować swoimi interesami.
 

Po powrocie od Los Angeles w 1972 r. okazało się, że za swój album otrzymał nagrodę Grammy. Zwiększyło to jego wiarę w nowego menedżera. Grał wówczas z młodymi muzykami w modnym wówczas stylu i chociaż publiczność nie była zbyt przekonana do tego, co prezentuje na koncertach, dopóki miał następne występy w planie - był zadowolony. Rzadko był wtedy trzeźwy.
W tym czasie na skutek własnej nieuwagi uległ wypadkowi samochodowemu. W szpitalu spędził kilka miesięcy. Jego Stormy Monday został nagrany przez The Allman Brothers Band, był wszędzie puszczany i to, jak i inne tantiemy z wykonań tego utworu, przynosiło mu spory dochód. Z jego zdrowiem było jednak źle, musiał być na badaniach szpitalnych co trzy miesiące.
Po ostatnim swoim występie w Nixon Theater w Pittsburghu (stan Pensylwania) czuł się już bardzo źle. 

W Nowy Rok doznał wylewu i znalazł się w domu opieki Vernon Convalescent Hospital. Zmarł 15 marca 1975 r. Podczas przejazdu pogrzebu przez Los Angeles tysiące ludzi stało na trasie przejazdu aby pożegnać jednego z największych bluesmanów i gitarzystów jakiego wydała Ameryka.
Został pochowany na cmentarzu Inglewood w Inglewood, Kalifornia.
W tym samym roku odbył się specjalny koncert w Musicians Union Auditorium poświęcony jego pamięci.

T-Bone Walker już od dzieciństwa był świetnie zaznajomiony z tradycją bluesową. Jeszcze gdy był dzieckiem w jego domu bywali Blind Lemon Jefferson i Huddie Leadbelly Ledbetter. Na jego styl gry na gitarze wpłynął najpierw Blind Lemon. Później wzorem był wybitny gitarzysta Lonnie Johnson. Ponieważ był pierwszym gitarzystą elektrycznym, więc wiele zawdzięczał swoim eksperymentom z gitarą elektryczną. Tutaj już nie mógł naśladować nikogo i sam stał się wzorem dla setek gitarzystów bluesowych i rockowych, z których najważniejsi to Duane Allman, Jeff Beck, Chuck Berry, Mike Bloomfield, Clarence Gatemouth Brown, Lonnie Brooks, Eric Clapton, Albert Collins, Pee Wee Crayton, Lowell Fulson, Gutar Slim, Buddy Guy, Jimi Hendrix, Earl Hooker, Albert King, B.B. King, Freddie King, Little Milton, Johnny Moore, Shuggie Otis, Jimmy Page, Fenton Robinson, Otis Rush, Doug Sahm, Phillip Walker, Johnny Guitar Watson, Johnny Winter.
 

Był także znakomitym wokalistą. Wzorem dla niego byli tacy wokaliści jak Ida Cox, Lonnie Johnson i Jimmy Rushing. Jednak najwięcej zawdzięczał wybitnemu pianiście i wokaliście bluesowemu Leroyowi Carrowi. Jako wokalista stał się wzorem dla takich bluesmanów jak Billy Boy Arnold, Bobby Bland, Andrew Brown, Joe Turner i niektórych spośród wymienionych powyżej.
Leroy Carr był jednym z tych, który zurbanizowali brzmienie bluesa. W latach 30. nastąpiła wzajemna wymiana pewnych elementów stylistycznych między bluesem i jazzem. Blues stał się bardziej rytmiczny i zarazem rytm bluesa stał się bardziej skomplikowany. Był wykonywany także przez duże orkiestry typu Les Hite Orchestra, w której T-Bone był i wokalistą i gitarzystą... akustycznym, gdyż muzycy Lesa nie lubili dźwięku gitary elektrycznej. Jednak praktyka w takich orkiestrach jazzowych dała Walkerowi niezwykłą intensywność swingu, który wprowadził do bluesa. Co ciekawe, obaj przyjaciele Charlie Christian i T-Bone mieli tego samego nauczyciela gry na gitarze - Chucka Richardsona. Obaj rozpoznali możliwości jakie tkwiły w elektrycznej gitarze i obaj stali się prekursorami; Christian - elektrycznej gitary jazzowej, T-Bone - elektrycznej gitary bluesowej.
Część niezwykłego i bezbłędnego wyczucia rytmu T-Bona wzięła się zapewne z tego, iż w młodości był tancerzem - tańczył solo albo z Christianem.
 

B.B. King zawsze podkreślał niezwykły dźwięk gitary T-Bona i określił go tak jak myślę, [był to] najpiękniejszy dźwięk jaki słyszałem kiedykolwiek w moim życiu. Być może osiągnął swoje brzmienie, przynajmniej w jakiejś części, specyficzną pozycją gitary, nie trzymał jej równolegle do ciała tylko pod dość sporym kątem, co większości gitarzystów sprawiłoby spore kłopoty. Dźwięk gitary T-Bone'a był zarówno ostry, intensywny jak i w tym samym momencie jednak delikatny. Miał także wspaniałe wyczucie dynamiki, którą wykorzystywał po mistrzowsku w celu nadania utworom bardziej osobistego i nieraz dramatycznego charakteru. Niezwykle łatwo przechodził z gry na jednej strunie do podkreślania dramatyzmu i dynamiki utworu potężnymi akordami. Był znakomitym gitarzystą niezależnie od tempa bluesa i, co więcej, potrafił bezbłędnie dobrać odpowiednie tempo do treści utworu. Określenie specyficznego rytmicznego grania Texas guitar shuffle wzięło się z jego utworu T-Bone Shuffle nagranego dla firmy Comet w listopadzie 1947 r. Trzeba także wspomnieć o tym, że nagrywał utwory zazwyczaj z kwartetem lub kwintetem. A jednak intensywność muzyki jest tak niesłychana, że wydaje się, iż T-Bone stoi na czele kilkunastoosobowej orkiestry.
 

Jako wokalista był nie do naśladowania. Jego frazowanie było subtelne, zmysłowe i wrażliwe. Głos lekki i ekspresyjny. Sposób śpiewania był doskonale zestrojony z jego sposobem gry na gitarze i akcentowaniem rytmu. Był zawsze emocjonalnie przekonywający niezależnie od rodzaju bluesa, który wykonywał. Czy był to blues smutny, czy był to blues wesoły - zawsze potrafił wyrazić prawdę.
Chociaż był łącznikiem pomiędzy bluesem wiejskim a miejskim, pomiędzy bluesem lat 20. a lat 40. (i dalej) i pomiędzy bluesem i jazzem - był jednak czymś więcej. Jego rola była jedyna w swoim rodzaju i trudno sobie wyobrazić jak potoczyłaby się historia bluesa i rocka bez niego. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Wichita Falls Blues / Trinity River BluesT-Bone Walker .1930--Columbia 14 506-
Mean Old World Blues / I Got a Break, BabyT-Bone Walker 04.1945--Capitol `0 033-
I'm Still in Love With You / Sail On BoogieT-Bone Walker 08.1945--Rhumboogie 4000-
Evening / T-Bone BoogieT-Bone Walker 06.1945--Rhumboogie 4002-
Mean Old World Blues / You Don't Love Me BluesT-Bone Walker 01.1946--Rhumboogie 4003-
Bobby Sox Blues / I'm Gonna Find My BabyT-Bone Walker .1947--Black & White 110-
Don't Give Me the Runaround / It's a Low Down Dirty DealT-Bone Walker .1947--Black & White 115-
No Worry Blues / Don't Leave Me BabyT-Bone Walker .1947--Black & White 111-
Call It Stormy Monday (But Tuesday Is Just as Bad) / I Know Your Wig Is GoneT-Bone Walker 01.1948--Black & White 122-
I Got a Break, Baby / Mean Old WorldT-Bone Walker .1948--Capitol 15 033-
Inspiration Blues / I'm Still in Love with YouT-Bone Walker .1948--Comet 51-
Long Skirt Baby Blues / Goodbye BluesT-Bone Walker .1948--Black & White 123-
Plain Old Down Home Blues / Midnight BluesT-Bone Walker .1948--Black & White 127-
That Old Feelin' Is Gone / Description BluesT-Bone Walker .1948--Comet 52-
West Side Baby / Lonesome Woman BluesT-Bone Walker .1948--Comet 50-
T-Bone Shuffle / First Love BluesT-Bone Walker .1949--Comet 53-
My Baby Left Me / She Is Going to Ruin MeT-Bone Walker .1949--Old Swing-Master 11-
Strollin' With Bones / Glamour GirlT-Bone Walker .1950--Imperial 5071-
Evil Hearted Woman / Travelin' BluesT-Bone Walker .1950--Imperial 5094-
Blue Mood / Got No Use for YouT-Bone Walker .1952--Imperial 5216-
Street Walking Woman / Blues Is a WomanT-Bone Walker .1952--Imperial 5202-
Papa Ain't Salty / T-Bone Shuffle T-Bone Walker 06.1955--Atlantic 1065-
Play On Little Girl / Why NotT-Bone Walker .1955--Atlantic 1074-

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 9 października 2025

Kokomo Arnold

Kokomo Arnold (ur. 15 lutego 1901r - zm. 8 listopada 1968r) był amerykańskim muzykiem
bluesowym. Urodzony jako James Arnold w Lovejoy's Station w stanie Georgia, Arnold otrzymał swój przydomek w 1934 roku po wydaniu utworu „Old Original Kokomo Blues” dla wytwórni Decca; był to cover bluesowego utworu Scrappera Blackwella o miasteczku Kokomo w stanie Indiana. Leworęczny gitarzysta slide, którego intensywny styl gry slide i szybki wokal wyróżniały go spośród współczesnych. 

 Po tym, jak nauczył się podstaw gry na gitarze od swojego kuzyna, Johna Wiggsa, Arnold zaczął grać na początku lat 20-tych. XX wieku jako zajęcie dodatkowe, pracując jako parobek w Buffalo w stanie Nowy Jork i jako hutnik w Pittsburghu w Pensylwanii. W 1929 roku przeprowadził się do Chicago i założył nielegalny biznes, który kontynuował przez cały okres prohibicji. W 1930 roku Arnold na krótko przeniósł się na południe i dokonał swoich pierwszych nagrań, „Rainy Night Blues” i „Paddlin' Madeline Blues”, pod pseudonimem Gitfiddle Jim, dla wytwórni Victor w Memphis w stanie Tennessee. 

Wkrótce wrócił do Chicago, centrum nielegalnego handlu, choć po ratyfikacji 21. poprawki do Konstytucji Stanów Zjednoczonych, kończącej prohibicję w 1933 roku, zmuszony był zarabiać na życie jako muzyk. Joe McCoy z Kansas usłyszał go i przedstawił Mayo Williamsowi, który produkował płyty dla Decca. Od pierwszego nagrania dla Decca 10 września 1934 roku do ostatniego 12 maja 1938 roku Arnold nagrał osiemdziesiąt osiem stron, z których siedem nadal pozostaje zaginionych. On, Peetie Wheatstraw i Bumble Bee Slim byli dominującymi postaciami w ówczesnych chicagowskich kręgach bluesowych.  

Peetie Wheatstraw i Arnold w szczególności wywarli również znaczący wpływ na współczesnego, pionierskiego artystę bluesa z Delty Delty, Roberta Johnsona, a tym samym na całą muzykę współczesną. Johnson przekształcił „Old Original Kokomo Blues” w „Sweet Home Chicago”, „Milk Cow Blues” w „Milkcow's Calf Blues”, a inny utwór Arnolda, „Sagefield Woman Blues”, wprowadził termin „dust my broom”, którego sam Johnson użył jako tytułu utworu. Utwór „Milk Cow Blues” Arnolda został nagrany przez Elvisa Presleya (jako „Milk Cow Blues Boogie”) w Sun Studios, wyprodukowany przez Sama Phillipsa i wydany jako jeden z jego pierwszych singli. Później wykonał go Tyler Hilton, który zagrał Elvisa w filmie „Spacer po linie” z 2005 roku. Aerosmith wykonał cover utworu „Milk Cow Blues” na albumie „Dream the Line” z 1977 roku, Dead Moon na albumie „Defiance” z 1990 roku, George Strait na albumie „Chill of an Early Fall” z 1991 roku, a Willie Nelson na albumie „Milk Cow Blues” z 2000 roku. 

W 1938 roku Arnold opuścił przemysł muzyczny i rozpoczął pracę w chicagowskiej fabryce. Odkryty na nowo przez badaczy bluesa w 1962 roku, nie wykazywał entuzjazmu wobec powrotu do muzyki, aby wykorzystać nową eksplozję zainteresowania bluesem wśród młodej białej publiczności. Zmarł na zawał serca w Chicago w wieku sześćdziesięciu siedmiu lat w 1968 roku i został pochowany na cmentarzu Burr Oak w Alsip w stanie Illinois. 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 11 stycznia 2025

Elmore James

Elmore James (ur. 27 stycznia 1918r-zm. 24 maja 1963r) był amerykańskim gitarzystą bluesowym, wokalistą, autorem piosenek i liderem zespołu. Znany był jako Król Gitary Slide, miał wyjątkowy styl gry na gitarze i poruszający głos. James urodził się jako Elmore Brooks w starej społeczności Richland w hrabstwie Holmes w stanie Mississippi (nie mylić z dwoma innymi miejscowościami o tej samej nazwie w stanie Mississippi, jedną w hrabstwie Humphreys, a drugą w hrabstwie Rankin). Był nieślubnym synem 15-letniej Leoli Brooks, pracownika rolnego. Jego ojcem był prawdopodobnie Joe Willie „Frost” James, który zamieszkał z Leolą, więc Elmore przyjął to imię. 
 
Jego rodzice w pewnym momencie adoptowali osieroconego chłopca - Roberta Holstona. Elmore zaczął tworzyć muzykę w wieku 12 lat, używając prostego instrumentu jednostrunowego ('diddley bow' lub 'jitterbug') zawieszonego na ścianie baraku. Jako nastolatek grał na lokalnych potańcówkach pod pseudonimami Cleanhead i Joe Willie James. Jego pierwszym małżeństwem była Minnie Mae ok. 1942 r. (z którą najwyraźniej nigdy się nie rozwiódł). Później ożenił się dwukrotnie, z Georgianną Crump w 1947 r. i z kobietą o imieniu Janice ok. 1954 r. (Inne doniesienia o małżeństwie Elmore'a z Josephine Harris okazały się błędnym zapisem innego Elmore'a Jamesa.) Stanie się znanym muzykiem w tamtych czasach, z nie tak małymi nagrodami w postaci prestiżu, dobrego darmowego jedzenia, nielegalnego darmowego alkoholu, kobiecych przysług, obietnicy ucieczki od ciężkiej pracy na plantacji itp., musiało być równie atrakcyjne dla Elmore'a, jak dla innych muzyków tamtych czasów i wcześniejszych, takich jak „drugi” Sonny Boy Williamson, z którym grał, i legendarny Robert Johnson, z którym prawdopodobnie również grał. 
 
 Chociaż Robert Johnson został zamordowany w 1938 roku, James (podobnie jak wielu innych muzyków) był pod silnym wpływem niego, a także Kokomo Arnolda i Tampa Reda. Elmore nagrał kilka piosenek Tampy, a nawet odziedziczył po swoim zespole dwóch swoich słynnych „Broomdusters”, „Little” Johnny'ego Jonesa (fortepian) i Odie Payne'a (perkusja). Istnieje spór co do tego, czy Robert Johnson czy Elmore napisał znak rozpoznawczy Jamesa, „Dust My Broom”. 
 
Ważną stroną charakteru Elmore'a, która mogła przyspieszyć jego upadek, było jego dożywotnie zamiłowanie do bimbru i jego produkcja, z którą zapoznał się w młodym wieku. Alkohol z pewnością zabił jego kolegów z zespołu/przyjaciół Willie Love i Johnny'ego Jonesa w stosunkowo młodym wieku, a prawdopodobnie także innych. Jego stały gitarzysta rytmiczny Homesick James utrzymywał, że jego długowieczność wynikała z tego, że nie brał udziału w intensywnych sesjach picia po - i często w trakcie - koncertów, odmowa ta nie była popularna wśród reszty zespołu. Elmore był również podobno niezwykle szybkim kierowcą, który uwielbiał polowania z bronią i psami w Missisipi, skąd wyruszał na dłuższe okresy. 
 
Podczas II wojny światowej James wstąpił do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, awansował na sternika i wziął udział w inwazji na Guam. Po zwolnieniu Elmore wrócił do centralnej części Missisipi i ostatecznie osiedlił się w Canton ze swoim adoptowanym bratem Robertem Holstonem. W tym czasie dowiedział się, że ma chorobę serca. Pracując w sklepie elektrycznym Roberta, opracował swój unikalny dźwięk elektryczny, używając części ze sklepu i nietypowego rozmieszczenia dwóch przetworników D'Armond. Zaczął nagrywać w Trumpet Records w pobliskim Jackson w styczniu 1951 roku, najpierw jako muzyk towarzyszący drugiemu Sonny Boyowi Williamsonowi, a także ich wspólnemu przyjacielowi Wille Love i prawdopodobnie innym, a następnie debiutując jako lider sesyjny w sierpniu utworem „Dust My Broom”. Był to niespodziewany hit R&B w 1952 roku i uczynił Jamesa gwiazdą.  
 
Następnie zerwał kontrakt z Trumpet Records, aby podpisać kontrakt z Bihari Brothers za pośrednictwem Ike'a Turnera (który grał na gitarze i pianinie w kilku jego wczesnych nagraniach). Jego „I Believe” było kolejnym hitem rok później. W latach 50-tych nagrywał dla wytwórni Flair Records, Meteor Records i Modern Records braci Bihari, a także dla Chess Records. Jego muzycy wspierający byli znani jako Broomdusters. W 1959 roku zaczął nagrywać prawdopodobnie swoje najlepsze strony dla wytwórni Fire Records Bobby'ego Robinsona. Należą do nich „The Sky Is Crying” (przypisywane Elmo Jamesowi i jego Broomdusters), „Stranger Blues”, „Look On Yonder Wall”, „Done Somebody Wrong” i „Shake Your Moneymaker”, które wszystkie należą do najsłynniejszych nagrań bluesowych. 
 
 Elmore James zmarł na trzeci atak serca w Chicago w 1963 roku, tuż przed trasą koncertową po Europie z tegorocznym „American Folk Blues Festival”.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Dust My Broom/Catfish BluesElmo James04.1952--Trumpet 146[written by Elmo James][9[1].R&B Chart]
I Believe/I Held My Baby Last NightElmore James02.1953--Meteor 5000 [written by Elmore James][9[3].R&B Chart]
The Sky Is Crying/Held My Baby Last NightElmore James And The Broom Dusters05.1960--Kent 331[written by Elmore James][produced by Bobby Robinson][15[5].R&B Chart]
It Hurts Me Too/Pickin' The BluesElmore James04.1965-106[4]Enjoy 2015[written by Elmore James][produced by Bobby Robinson][25[8].R&B Chart]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)