Julia Lee

Julia Lee (ur. 31 października 1902r - zm. 8 grudnia 1958r)  była amerykańską artystką
wykonującą muzykę bluesową, w tym odmianę określaną mianem „dirty blues” . Jej największym sukcesem komercyjnym był utwór „(Opportunity Knocks But Once) Snatch and Grab It”, który w 1947 roku dotarł na szczyt listy przebojów R&B magazynu „Billboard”. Artystka zasłynęła przede wszystkim z piosenek zawierających dwuznaczne teksty. 

 

 Julia Lee urodziła się w Boonville w stanie Missouri, w rodzinie o tradycjach muzycznych: jej ojciec, George E. Lee senior, był skrzypkiem i liderem zespołu smyczkowego, a starszy brat, George junior - saksofonistą i wokalistą. Lee dorastała w Kansas City (miejsce to widnieje również jako miejsce urodzenia w jej akcie zgonu). Istnieją pewne rozbieżności co do roku jej urodzenia: większość źródeł podaje rok 1902, podczas gdy na nagrobku widnieje rok 1903 - data ta figuruje również w akcie zgonu.  Lee uczęszczała do szkoły podstawowej Attucks Elementary School oraz szkoły średniej Lincoln High (którą ukończyła w 1917 roku). Pierwsze szlify muzyczne zdobywała w rodzinnym gronie; w wieku 10 lat zaczęła grać na pianinie, a jej nauczycielami byli utalentowani pianiści ragtime’owi, tacy jak Charlie Watts i Scrap Harris. Dalszą edukację muzyczną kontynuowała na Western University - uczelni historycznie przeznaczonej dla osób czarnoskórych, mieszczącej się w Quindaro w stanie Kansas. 

 

 Jeszcze jako nastolatka, w trakcie nauki, Lee występowała jako wokalistka z lokalnym zespołem (na kontrabasie grał w nim Walter Page). W 1918 roku rozpoczęła trwającą 15 lat współpracę ze swoim bratem, George’em E. Lee juniorem; wspólnie założyli trio (z udziałem wynajętego perkusisty) po powrocie George’a z wojska (gdzie grał na pianinie i saksofonie w orkiestrze). Już jako dziecko występowała również z triem smyczkowym swojego ojca podczas lokalnych wydarzeń. Na początku kariery zawodowej grywała akompaniamenty ragtime’owe do filmów niemych w lokalnych kinach. W latach 20-tych XX wieku George założył zespół Novelty Singing Orchestra - drugą pod względem znaczenia grupę w Kansas City (zaraz po orkiestrze Benniego Motena). Zespół -którego nazwa prawdopodobnie nawiązywała do klubu Novelty, gdzie muzycy występowali, a nie do gatunku muzycznego - działał do początku lat 30-tych; krótki epizod w jego składzie zaliczył wówczas Charlie Parker. Lee śpiewała w tej orkiestrze i grała na pianinie. 

 

Pierwsze znane nagranie Julii powstało w 1927 roku dla wytwórni Meritt Records; artystka grała wówczas na pianinie w orkiestrze George’a (istnieje możliwość, że dwa nagrania z udziałem Julii zrealizowano już w 1923 roku w Chicago dla wytwórni OKeh, lecz nigdy ich nie wydano). Nagranie to nie przyczyniło się jednak do rozwoju kariery Julii. Pierwszy sukces odniosła w listopadzie 1929 roku, nagrywając dla wytwórni Brunswick Records utwory z orkiestrą Novelty Singing Orchestra, w której pianistą i aranżerem był Jesse Stone. Julia wykonywała piosenki „He's Tall Dark and Handsome” oraz „Won't You Come Over to My House” swoim seksownym, kokieteryjnym głosem, grając jednocześnie na pianinie z wielką brawurą. Już w tych wczesnych nagraniach jej sposób interpretacji odważnych tekstów określano jako „beztroski” i „zadziorny”, a w warstwie lirycznej często pojawiały się dwuznaczności. W 1932 roku George na krótko połączył swój zespół z grupą Motena (Julia dzieliła wówczas obowiązki pianisty z Countem Basiem), jednak w 1933 roku reaktywował własny skład; wkrótce potem drogi Julii i George’a się rozeszły. 

 

W 1934 roku, w czasie Wielkiego Kryzysu, Lee zaczęła występować w Milton's Tap Room- nowym wówczas klubie nocnym dla białej klienteli - i pozostała tam aż do 1950 roku. Niechęć do koncertowania w trasie nabrała po poważnym wypadku samochodowym, który przeżyła w 1930 roku. Po występie w Topece zespół wracał do Kansas City kabrioletem prowadzonym przez drugiego męża Lee. Samochód pędził z nadmierną prędkością, dachował i wpadł do rowu; Lee została wyrzucona na tylne siedzenie i przygnieciona pojazdem, podczas gdy silnik nadal pracował. W wypadku zginął członek zespołu, muzyk o pseudonimie „Tweedy”. W rezultacie artystka pozostała głównie w Kansas City, gdzie zapewniła sobie stały angaż w lokalu Milton's. Nawiązała silną więź z bywalcami, którzy często podchodzili do jej fortepianu, by zwierzyć się ze swoich trosk; ona zaś odpowiadała na to ujmującym ciepłem i utworami utrzymanymi w stylistyce bluesowej. Mimo rosnącej popularności Lee musiała mierzyć się z problemami wynikającymi z cenzury. W latach 40-tych funkcjonariusze organów nadzorujących sprzedaż alkoholu przeprowadzili nalot na lokal Milton's Tap Room i zakazali Lee występów w klubach Kansas City, powołując się na „rodzaj wykonywanych przez nią piosenek oraz sposób ich interpretacji”. Jako utwory budzące szczególne zastrzeżenia wskazano „The Fuller Brush Man” oraz „Two Old Maids in a Bathtub”.Lee wykonywała utrzymane w ludowym duchu, lecz pikantne piosenki ze zbioru zatytułowanego *Songs My Father Taught Me Not to Sing* (Piosenki, których ojciec zabraniał mi śpiewać). Zakaz ten nie utrzymał się jednak długo, w dużej mierze dzięki interwencji wpływowych wielbicieli artystki, w tym lokalnych bankierów, prawników i redaktorów. Dave Dexter Jr., który poznał talent Lee podczas pobytu w Kansas City, dołączył do wytwórni Capitol Records wkrótce po jej założeniu w 1942 roku. 1 listopada 1944 roku nadzorował w studiu Vica Damona w Kansas City sesję nagraniową, podczas której Lee zarejestrowała dla tej wytwórni swoje pierwsze utwory (były to nowe wersje piosenek „Come On Over to My House” oraz „Trouble in Mind”). Nagrania dla wytwórni Capitol początkowo nie zyskały większego rozgłosu, więc Lee przeniosła się do działającej krótko wytwórni Premier, należącej do H. S. (Berta) Somsona, by nagrać tam kilka utworów,  .z których na uwagę zasługuje „Lotus Blossom” (znany również jako „Marijuana”).

 

  W połowie 1946 roku nagrania Lee dla wytwórni Capitol z 1944 roku zyskały popularność wśród didżejów radiowych, dzięki czemu w sierpniu Dexter podpisał z nią kontrakt i sprowadził ją do Hollywood (w drodze artystka wraz ze swoim perkusistą, Samuelem „Baby” Lovettem, napisała utwór „Gotta Gimme Whatcha Got”). Było to pierwsze nagranie dla Capitol sygnowane nazwą „Julia Lee and Her Boy Friends”.W skład zespołów sesyjnych wchodzili w różnym czasie muzycy najwyższej klasy, tacy jak: Jay McShann, Vic Dickenson, Benny Carter, Red Norvo, Nappy Lamare, Red Nichols i Jack Marshall. Wiele jej singli trafiało do stacji radiowych z wyraźnymi ostrzeżeniami, że teksty są „zbyt śmiałe, by nadawać je na antenie”.

 

 Sesja nagraniowa w studiu Capitol w listopadzie 1947 roku przyniosła nowe przeboje, takie jak „King Size Papa” (utwór utrzymujący się przez dziewięć tygodni na 1. miejscu listy przebojów R&B w 1948 roku) oraz „I Didn't Like It the First Time (The Spinach Song)”, będący „zawoalowaną odą do marihuany”. (W tym okresie menedżer Lee, Johnny Tumino, zorganizował jej występy w Nowym Jorku i Los Angeles). 5 marca 1949 roku Lee wykonała „King Size Papa” przed prezydentem Trumanem podczas uroczystej kolacji Stowarzyszenia Korespondentów przy Białym Domu. W okresie świątecznym 1948 roku wytwórnia Capitol wydała utwór „Christmas Spirits” (poruszający temat świątecznej chandry i zawierający dwuznaczny wers: „Mikołaju... miałabym ochotę na twoje długie  wąsy”). W styczniu 1949 roku piosenka ta dotarła do 16. miejsca listy przebojów R&B. Ostatnim przebojem Lee był utwór „You Ain't Got It No More” (9. miejsce w listopadzie 1949 roku); kolejne sesje nagraniowe, odbywające się aż do początku lat 50-tych, nie przyniosły sukcesu ani nie ukazały rozwoju artystycznego. „Julia pozostała artystką lokalną”. Istnieje wiele wyjaśnień tego stanu rzeczy: od powiązań Miltona Morrisa ze światem przestępczym, które uniemożliwiały jej występy poza miastem, przez niechęć Lee do podróżowania (mówiła kiedyś, że może podróżować tylko wtedy, gdy „jedną nogą twardo stąpa po ziemi”), aż po fakt, że jako konsekwentnie dobra piosenkarka z czasem zaczęła popadać w powtarzalność, czy też brak ambicji, by zrobić wielką karierę (stwierdziła kiedyś: „Jeśli nie jesteś szczęśliwy, wielkie pieniądze nie mają sensu”). Dexter uważał, że gdyby Lee zaczęła nagrywać wcześniej, stałaby się jedną z najpopularniejszych amerykańskich piosenkarek (Dexter był producentem nagrań takich gwiazd jak Nat King Cole czy Frank Sinatra): „O ileż bardziej znacząca mogłaby być jej kariera, gdyby nagrywała już jako młoda kobieta”.

 

 Ostatnia sesja nagraniowa Lee dla wytwórni Capitol zaowocowała utworem „Goin' to Chicago Blues” (1952). Późniejsze nagrania powstawały dla mniejszych wytwórni: Damon Records (dwa single; znaczna część materiału prawdopodobnie zaginęła po śmierci Vica Damona) oraz Foremost w 1957 roku. Lee nadal występowała (m.in. w klubie Cuban Room w Kansas City), a w 1955 roku pojawiła się w filmie *The Delinquents* w reżyserii wówczas mało znanego Roberta Altmana. 

 

 W 1919 roku Lee poślubiła Franka Duncana -gwiazdę i menedżera drużyny Kansas City Monarchs (grającej w lidze Negro National League), który również pochodził z Kansas City. Lee często występowała w klubach dostępnych wyłącznie dla białej publiczności; aby móc oglądać jej występy, Duncan musiał siadać w orkiestrze i udawać muzyka. Małżeństwo to przetrwało dziewięć lat; ich jedyny syn, miotacz Frank Duncan III, w 1941 roku grał w jednej drużynie z ojcem - uważa się, że byli oni pierwszym w historii zawodowego baseballu duetem miotacz-łapacz  złożonym z ojca i syna. Po rozwodzie z Duncanem, około 1927 roku, Lee wyszła za Johnny'ego Thomasa. Związek ten trwał dwa lata. To jej drugi mąż prowadził samochód podczas poważnego wypadku w 1930 roku, w którym zginął członek zespołu, a Lee została przygnieciona pojazdem. Podobno Lee jeszcze dwukrotnie wychodziła za mąż i się rozwodziła; miała też wielu partnerów, którzy - jak twierdzono -zbyt chętnie korzystali z jej pieniędzy, co znalazło odzwierciedlenie w tekście jej piosenki „Baby I Love You”. Według Dave’a Dextera Jr. to on wymyślił nazwę dla zespołu Lee - „Her Boy Friends”- nawiązując do kolejnych mężczyzn w jej życiu, którzy zdobywali jej względy i przywłaszczali sobie jej pieniądze.

 

  Julia Lee zmarła w swoim domu w Kansas City 8 grudnia 1958 rokuw wieku 56 lat; przyczyną zgonu był zawał serca, do którego doszło podczas popołudniowej drzemki. Zmarła w swoim mieszkaniu przy East Twenty-Eighth Street po występie w ramach stałego angażu w lokalu Hi Lounge. Wiadomość o jej śmierci nie odbiła się szerokim echem, gdyż została nieco przyćmiona przez zgony Tommy’ego Dorseya i Arta Tatuma. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gotta Gimme Whatcha Got/Lies	Julia Lee And Her Boy Friends	11.1946	-	-	Capitol 308	[written by Julia Lee][3[7].R&B Chart]
I'll Get Along Somehow/Young Girl's Blues	Julia Lee And Her Boy Friends	05.1947	-	-	Capitol 379	[written by Buddy Fields, Gerald Marks][5[1].R&B Chart]
(Opportunity Knocks But Once) Snatch And Grab It/I Was Wrong	Julia Lee And Her Boy Friends	10.1947	-	-	Capitol Americana A40028	[written by Sharon A. Pease][1[12][28].R&B Chart]
King Size Papa/When You're Smiling (The Whole World Smiles With You)	Julia Lee And Her Boy Friends	03.1948	-	15[3]	Capitol Americana 40082	[written by Johnny Gomez, Paul Vance][1[9][28].R&B Chart]
That's What I Like/Crazy World	Julia Lee And Her Boy Friends	05.1948	-	-	Capitol 15 060	[written by Julia Lee][6[3].R&B Chart]
Tell Me, Daddy/(It Will Have To Do) Until The Real Thing Comes Along	Julia Lee And Her Boy Friends	08.1948	-	-	Capitol 15 144	[written by Bobby Black][9[3].R&B Chart]
Christmas Spirits/Charmaine	Julia Lee And Her Boy Friends	01.1949	-	-	Capitol 15 203	[written by Red Burns][14[1].R&B Chart]
I Didn't Like It The First Time (The Spinach Song)/Sit Down And Drink It Over	Julia Lee And Her Boy Friends	04.1949	-	29[1]	Capitol 15 367	[written by Johnny Gomez, Bill Gordon][4[2].R&B Chart]
Tonight's The Night/After Hours Waltz	Julia Lee And Her Boy Friends	09.1949	-	-	Capitol 70 013	[written by Yardley Yates][13[1].R&B Chart]
You Ain't Got It No More/Oh, Chuck It (In A Bucket)	Julia Lee And Her Boy Friends	11.1949	-	-	Capitol 70 031	[written by M. H. Wax][9[1].R&B Chart]

Latimore

Benjamin William Lattimore (ur. 7 września 1939r -zm. 22 sierpnia 2026r),
znany zawodowo jako Latimore, był amerykańskim wokalistą bluesowym i R&B, autorem tekstów piosenek i pianistą. W 2017 roku Latimore został wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

  Latimore urodził się 7 września 1939 roku w Charleston w stanie Tennessee i inspirował się muzyką country, chórem swojego kościoła baptystycznego oraz bluesem. Jego pierwszym doświadczeniem zawodowym było granie na pianinie w różnych zespołach z Florydy, w tym Steve'a Alaimo. Pierwsze nagrania nagrał około 1965 roku dla wytwórni płytowej Dade Henry'ego Stone'a w Miami na Florydzie. Na początku lat 70-tych przeszedł do wytwórni Glades i w 1973 roku osiągnął swój pierwszy duży przebój, jazzową przeróbkę utworu T-Bone Walkera „Stormy Monday”, który dotarł do 27. miejsca na liście R&B. Jego pierwszym ogólnokrajowym przebojem był „If You Were My Woman”, zmodyfikowany pod względem płci cover utworu „If I Were Your Woman” (napisanego przez Pam Sawyer, Claya McMurraya i Glorię Jones, a spopularyzowanego przez Gladys Knight & the Pips), który dotarł do 70. miejsca na liście R&B.  

Największy sukces odniósł w 1974 roku, wydając „Let's Straighten It Out”, przebój numer 1 na liście R&B, który dotarł również do 31. miejsca na liście Billboard Hot 100 w USA. Potem pojawiły się kolejne hity, w tym „Keep The Home Fire Burnin'” (nr 5 na liście R&B, 1975) i „Somethin' 'Bout 'Cha” (nr 7 na liście R&B, 1976). Jego przeboje zniknęły pod koniec lat 70-tych. 

  Latimore przeniósł się do Malaco Records w 1982 roku, wydając w tej wytwórni siedem albumów z nowoczesną muzyką bluesową. Na krótko opuścił wytwórnię w 1994 roku i wydał dla niej utwór „Turning Up The Mood”, po czym powrócił do Malaco w 2000 roku z „You're Welcome To Ride”. Następnie Latimore nagrał album z wytwórnią Mela Waitersa, Brittney Records, zatytułowany „Latt Is Back”.W październiku 2007 roku Latimore nawiązał współpracę z Henrym Stone'em w nowej wytwórni płytowej LatStone, która wydała jego pierwszy od sześciu lat album zatytułowany „Back 'Atcha”. 

Kontynuował pracę jako pianista sesyjny. Ostatnio pojawił się na albumach Joss Stone „The Soul Sessions” (2003) i „Mind Body & Soul” (2004), wraz z innymi weteranami muzyki z Miami: Betty Wright, Timmym Thomasem i Williem Hale'em, a w maju 2014 roku wystąpił w programie „The Tonight Show Starring Jimmy Fallon”. W 2017 roku Latimore został wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

 Latimore zmarł 22 sierpnia 2026 roku w wieku 86 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stormy Monday/There's No End	Latimore	01.1974	-	102[3]	Glades 1716	[written by Earl Hines, Billy Eckstine][produced by Steve Alaimo][27[16].R&B Chart]
If You Were My Woman/Put Pride Aside	Latimore	04.1974	-	-	Glades 1720	[written by C. McMurry, P. Sawyer, L. Ware][produced by Steve Alaimo][70[5].R&B Chart]
Let's Straighten It Out/Ain't Nobody Gonna Make Me Change My Mind	Latimore	10.1974	-	31[12]	Glades 1722	[written by B Latimore][produced by Steve Alaimo][1[2][20].R&B Chart]
Keep The Home Fire Burnin'/That's How It Is	Latimore	04.1975	-	-	Glades 1726	[written by B. Latimore, S. Alaimo][produced by Steve Alaimo][5[16].R&B Chart]
There's A Red-Neck In The Soul Band/Just One Step	Latimore	09.1975	-	-	Glades 1729	[written by B. Latimore, S. Alaimo, Clarke][produced by Steve Alaimo][36[10].R&B Chart]
Qualified Man/She Don't Ever Lose Her Groove	Latimore	02.1976	-	-	Glades 1733	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][43[11].R&B Chart]
Somethin' 'Bout 'Cha/Sweet Vibrations	Latimore	02.1977	-	37[10]	Glades 1739	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][7[19].R&B Chart]
I Get Lifted/All The Way Lover	Latimore	07.1977	-	104[4]	Glades 1742	[written by H. W. Casey, R. Finch][produced by Steve Alaimo][30[9].R&B Chart]
Let Me Live The Life I Love/It Ain't Where You Been	Latimore	11.1977	-	-	Glades 1744	[written by Benny Latimore][produced by Steve Alaimo][49[12].R&B Chart]
Dig A Little Deeper/Let Me Go	Latimore	12.1978	-	-	Glades 1750	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][42[11].R&B Chart]
Long Distance Love/Out To Get 'Cha	Latimore	04.1979	-	-	Glades 1752	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][75[4].R&B Chart]
Goodbye Heartache/We Got To Hit It Off	Latimore	07.1979	-	-	Glades 1755	[written by Ish Ledesma][produced by Ish Ledesma, Joe Galdo][82[4].R&B Chart]
Discoed To Death/Just One Step	Latimore	12.1979	-	-	Glades 1756	[written by B. Latimore][produced by Marsha Radcliffe, Latimore][68[10].R&B Chart]
Sunshine Lady/There's No Limit To My Love	Latimore	11.1986	-	-	Malaco 2130	[written by Homer Banks, Lester Snell][produced by Wolf Stephenson][76[6].R&B Chart]
I Need A Good Woman Bad/If I Wasn't A Gentlemen	Latimore	06.1991	-	-	Malaco 2170	[written by S. Bassett, R. McCormick, L. Byrom ][produced by The Mystic Soul Bubbas][86[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It Ain't Where You Been...	Latimore	03.1977	-	181[5]	Glades 7509	[produced by Steve Alaimo]

Calvin Leavy

Wokalista i gitarzysta bluesowy, urodzony w Scott w stanie Arkansas w USA 20 kwietnia
1940 roku, zmarł 6 czerwca 2010 roku w wieku 70 lat. Młodszy brat Hosei Leavy'ego. Najbardziej znany jest z utworu „Cummins Prison Farm”, bluesowego utworu, który zadebiutował na liście R&B magazynu Billboard 2 maja 1970 roku i utrzymał się na niej przez pięć tygodni, osiągając 40. miejsce. Był to również utwór numer 1 na liście przebojów stacji WDIA w Memphis w stanie Tennessee. 

Calvin James Leavy urodził się w Scott w hrabstwie Pulaski w stanie Arkansas, jako najmłodszy z piętnaściorga dzieci. Jako dziecko śpiewał w chórze kościelnym. W okresie dojrzewania śpiewał z różnymi zespołami gospel w Little Rock. W 1954 roku założył zespół Leavy Brothers Band, który cieszył się lokalną popularnością, zanim przeniósł się do Fresno w Kalifornii. Pod koniec 1968 roku wrócili do Little Rock i grali w lokalnych klubach. Dzięki tej pracy Leavy otrzymał propozycję nagrania w E&M Studios w Little Rock. Grupa nagrała cover utworu „Tennessee Waltz” oraz piosenkę „Cummins Prison Farm” napisaną przez Billa Cole'a. Leavy wykorzystał doświadczenia więzienne jednego ze swoich braci, aby rozszerzyć treść tekstową.  Płyta została pierwotnie wydana przez Soul Beat Records, a następnie dystrybuowana w całym kraju przez Blue Fox Records, co było pierwszym wydawnictwem tej wytwórni. 

„Cummins Prison Farm” osiągnął 40. miejsce na liście Billboard R&B.  Nagrany w jednym podejściu, był jednym z 27 utworów bluesowych, które w 1970 roku trafiły na listy przebojów R&B. Leavy nagrał kolejne single dla wytwórni Aquarian, Soul Beat, Downtown i Messenger Records. Wśród nich znalazły się „Nothing but Your Love”, „Give Me a Love (That I Can Feel)” i „Goin’ to the Dogs Pt. 1”.  

Zespół nagrał również kilka utworów dla Arkansas Bicentennial Blues Project, które są zarchiwizowane na Uniwersytecie Arkansas w Little Rock. Wystąpili również w 1977 roku na Beale Street Music Festival, zanim się rozwiązali. Zakładając Calvina Leavy'ego i jego zespół, on i jego nowy zespół cieszyli się lokalną popularnością. Nagrali „Is It Worth All (That I'm Going Through)”, „Big Four”, „What Kind of Love”, „Free from Cummins Prison Farm” i „If Life Last Luck Is Bound to Change”. Dalszy sukces na listach przebojów w całym kraju był dla niego nieosiągalny, ale utrzymywał silną bazę fanów na Południu, a jego płyty często pojawiały się w lokalnych szafach grających.

 W 1991 roku Leavy został oskarżony o dokonywanie płatności na rzecz tajnego policjanta i skazany za liczne przestępstwa związane z narkotykami w lipcu 1992 roku.Został skazany na dożywocie plus dwadzieścia pięć lat więzienia. Jego pobyt w więzieniu Cummins rozpoczął się w 2004 roku. Do 2004 roku wyrok zamieniono na siedemdziesiąt pięć lat. Leavy zmarł w czerwcu 2010 roku, w wieku 70 lat, w Jefferson Regional Medical Center w Pine Bluff w stanie Arkansas. Miałby prawo do zwolnienia warunkowego za osiemnaście miesięcy.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cummins Prison Farm / Brought You To The City	Calvin Leavy	05.1970	-	-	Blue Fox 100	[written by Bill Cole][produced by Calvin C. Brown][40[5].R&B Chart]

Willy Mason

 Willy Mason (ur. 21 listopada 1984r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Dorastał na Martha’s Vineyard w rodzinie muzyków i zaczął występować i nagrywać na początku XXI wieku. Mason występował w Wielkiej Brytanii, a później koncertował na całym świecie zarówno jako artysta solowy, jak i w duecie.

  Mason urodził się w White Plains w stanie Nowy Jork, jako syn Jemimy James i Michaela Masona, autorów tekstów piosenek. Mason jest bezpośrednim potomkiem XIX-wiecznego filozofa Williama Jamesa. Kiedy Mason miał pięć lat, wraz z rodziną przeprowadził się z Tarrytown w stanie Nowy Jork do West Tisbury w stanie Massachusetts na wyspie Martha’s Vineyard.Uczęszczał do szkoły podstawowej Chilmark Elementary School do piątej klasy, szkoły podstawowej West Tisbury Elementary School oraz liceum regionalnego Martha's Vineyard Regional High School, gdzie grał w kilku lokalnych zespołach, takich jak Keep Thinking, Cultivation i Slow Leslie. Był również członkiem MVRHS Minnesingers i występował w produkcjach musicalowych.

  Pierwszym komercyjnym wydawnictwem Masona był pięcioutworowy album EP G-Ma's Basement EP. Znajdowały się na nim solowe nagrania akustyczne utworów „Live It Up”, „Hard Hand to Hold”, „Waiter at the Station”, „Not Lie Down” i „Oxygen”. Album był sprzedawany podczas występów na żywo w 2004 roku oraz w internecie. Popularność Masona wzrosła po tym, jak Sean Foley, współpracownik muzyka Conora Obersta, odkrył jego muzykę w lokalnej audycji radiowej na Martha's Vineyard. Oberst wkrótce podpisał kontrakt z Masonem dla swojej nowej wytwórni, Team Love Records, i latem 2004 roku Mason i jego brat Sam udali się do Old Soul Studios w górach Catskill w stanie Nowy Jork, aby nagrać album „Where the Humans Eat”. Sesje nagraniowe odbywały się głównie na żywo, w nie więcej niż trzech ujęciach, z udziałem gitary i wokalu Willy'ego Masona oraz perkusji Sama Masona (reżysera). Później dodano minimalne dogrywki gitary, basu i innych instrumentów. Album został wydany w Stanach Zjednoczonych w październiku 2004 roku, a w Wielkiej Brytanii przez Virgin Records w lutym 2005 roku. 

Album i jego single („Oxygen” i „So Long”) znalazły się na listach przebojów UK Singles Chart i Albums Chart w 2005 roku. Po wielu występach na żywo w latach 2004 i 2005, zwieńczonych występem na Festiwalu Glastonbury, Mason wziął urlop i wrócił do domu rodzinnego na Martha’s Vineyard. Zaczął pisać nowe piosenki i założył zespół, w którym grała Nina Violet na altówce i wokalu wspierającym, a Zak Borden na mandolinie. Na początku 2006 roku zespół rozpoczął trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie, wraz z innymi muzykami. Supportował Beth Orton, Death Cab For Cutie, Radiohead, KT Tunstall i Sondre Lerche.

  Mason wydał swój drugi album, If the Ocean Gets Rough, w marcu 2007 roku. W tym samym roku zaśpiewał również w utworze „Battle Scars” z albumu We Are the Night (2007) zespołu The Chemical Brothers. Utwór „Pickup Truck”, nagrany na żywo w wytwórni Aboveground Records w Edgartown w stanie Massachusetts, znalazł się na albumie „Radio Waves, Vol. 1”, kompilacji muzyki z Martha’s Vineyard, wydanej 29 czerwca 2007 roku, aby wesprzeć zakup sprzętu nadawczego dla WVVY-LP, nowej lokalnej stacji radiowej. W 2007 roku ukazał się również koncertowy występ z festiwalu Austin City Limits. Mason zaśpiewał również w dwóch utworach na albumie „Hawk” (2010) Isobel Campbell i Marka Lanegana. Wystąpił również w utworze „No Room For Doubt” z EP-ki Lianne La Havas „Lost & Found”  (a następnie jej debiutanckiego albumu „Is Your Love Big Enough?”), który ukazał się 21 października 2011 roku nakładem wytwórni Labour of Love. 

W 2011 roku koncertował w małych lokalach w Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii, a podczas trasy nagrał sesję na żywo w 80 Hertz Studios w The Sharp Project w Manchesterze. Singiel „We Can Be Strong” pojawił się w finale brytyjskiego sitcomu „Fresh Meat” pod koniec 2011 roku. 21 września 2012 roku Mason ogłosił wydanie swojego trzeciego albumu „Carry On”. Miał on ukazać się 3 grudnia i był to jego pierwszy album wydany przez Fiction Records. Płytę wyprodukował Dan Carey. W ramach promocji albumu Mason zagrał w pierwszym tygodniu grudnia wyprzedaną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. W listopadzie 2012 roku Mason odbył trasę koncertową z Benem Howardem jako support. W październiku 2012 roku odbył również trasę koncertową po Australii z Mumford and Sons oraz Edwardem Sharpe’em i Magnetic Zeros. W 2013 roku wystąpił na festiwalach Mumford and Sons' Gentlemen of the Road w Ameryce Północnej. EP Don't Stop Now został wydany przez Communion Records w USA 14 stycznia 2013 roku,a następnie odbył czterotygodniową trasę koncertową. Communion Records wydało w USA w 2013 roku album Carry On.

  5 lutego 2013 roku Mason i Brendan Benson nagrali płytę Upstairs w United Vol. 7. Benson wyprodukował, zmontował i dyrygował grupą znakomitych muzyków, którzy nagrywali na piętrze w United Record Pressing. Siedem utworów, wszystkie napisane przez rodziców Masona, artystów folkowych Jemimę James i Michaela Masona.We wrześniu 2015 roku Mason odbył tournée po Australii jako członek obsady „A State of Grace” Później w tym samym roku zaśpiewał w singlu Jamiego Woona „Celebration” z jego albumu „Making Time”. We wrześniu 2016 roku Mason otworzył koncert WUMB w Strand Theatre w Oak Bluffs, wykonując zestaw autorskich utworów, zanim dołączyła do niego na scenie jego żona, Marciana Jones.

  W grudniu 2016 roku Mason wystąpił na imprezie z okazji premiery płyty w The Ritz w Oak Bluffs, występując u boku Jemimy James i innych muzyków z wyspy. W maju 2017 roku Mason odbył trasę koncertową po Republice Południowej Afryki, występując w Johannesburgu i Kapsztadzie w ramach weekendowego programu, w którym wystąpili Nakhane Toure, Jamie Lee Sexton, Mark Fransman i inni lokalni artyści. W czerwcu 2017 roku Mason wystąpił w Lerwick Legion na Szetlandach, z Arthurem Nicholsonem jako supportem. W lipcu 2017 roku Mason współpracował z bułgarską wokalistką Eugenią Georgievą nad nową aranżacją chóralną utworu We Can Be Strong na festiwal Voices Now w londyńskim Roundhouse.

  Na początku 2018 roku Mason ogłosił dziewięciodniową trasę koncertową po Irlandii, z zaplanowanymi występami w Cork, Galway, Navan, Bangor, Derry, Dublinie i Limerick. W 2019 roku BBC Radio 6 Music wyemitowało sesję nagraną przez Masona 28 listopada 2012 roku w ramach programu Live Hour, prezentowaną przez Chrisa Hawkinsa.W październiku 2020 roku Mason dał koncert plenerowy w Muzeum Martha's Vineyard w Vineyard Haven.W lipcu 2021 roku wystąpił ze swoim zespołem na Sonic Revolution at the Loft, darmowym koncercie organizowanym przez Martha’s Vineyard Concert Series w Oak Bluffs. W czerwcu 2022 roku Mason dał darmowy publiczny występ w Bibliotece West Tisbury na Martha’s Vineyard. W styczniu 2023 roku wystąpił jako gwiazda wieczoru w Atwood’s Tavern w Cambridge w stanie Massachusetts. W maju 2024 roku Mason kontynuował występy na żywo, a liczne koncerty zostały udokumentowane przez JamBase. W listopadzie 2025 roku powrócił do Europy na trasę koncertową i wystąpił w Witloof Bar w Le Botanique w Brukseli ze swoim trio. We wrześniu i październiku 2026 roku Mason ma wystąpić jako gość specjalny na trasie koncertowej The Lemonheads po Wielkiej Brytanii, która obejmuje dziesięć koncertów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Oxygen	Willy Mason	02.2005	23[3]	-	Virgin VSCDX 1892	[written by Willy Mason]
So Long	Willy Mason	05.2005	45[2]	-	Virgin VS 1898	[written by Willy Mason][produced by Sam Mason, Tom Schick, Willy Mason]
Save Myself	Willy Mason	03.2007	42[1]	-	Virgin VSCDT 1928	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]
We Can Be Strong	Willy Mason	05.2007	52[2]	-	Virgin VS 1939	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where the Humans Eat	Willy Mason	02.2005	38[11]	-	Virgin CDV 2993	[produced by Willy Mason, Sam Mason, Tom Schick]
If the Ocean Gets Rough	Willy Mason	03.2007	33[3]	-	Radiate CDV 3029	[produced by Chris Shaw, Doug Easley, Willy Mason]

Rosetta Howard

Rosetta Howard (ur. 30 sierpnia 1913r - zm. 8 października 1974r) była amerykańską piosenkarką
bluesową, która nagrywała w latach 30. i 40-tych XX wieku. O jej życiu wiadomo niewiele. Urodziła się w hrabstwie Woodruff w stanie Arkansas, a później przeprowadziła się do Chicago w stanie Illinois, gdzie rozpoczęła karierę, grając z jukeboxami w klubie, w którym pracowała.Około 1932 roku rozpoczęła karierę zawodową z Jimmiem Noone i innymi liderami zespołów, w tym Sonnym Thompsonem. Od 1937 roku dokonała szeregu nagrań z Harlem Hamfats, w tym peanu na cześć marihuany „If You're a Viper” i sprośnego „Let Your Linen Hang Low”. Ten ostatni utwór został odnotowany przez jednego z dziennikarzy muzycznych jako „Howard wciągająca Joe McCoya z Kansas w seksowne żarty”. 

Nagrywała również z Herbem Morandem i Odellem Randem, którzy byli członkami zespołu. W 1939 roku nagrywała z Harlem Blues Serenaders, w którego skład wchodzili Charlie Shavers, Buster Bailey, Lil Armstrong, Henry „Red” Allen i Barney Bigard. Kontynuowała występy w Chicago w latach 40-tych XX wieku, a w 1947 roku brała udział w nagraniach z Wielką Trójką, w tym z Williem Dixonem i Big Billem Broonzym.Nagrania okazały się nieudane i artystka nie nagrywała już więcej. W latach 50-tych XX wieku śpiewała z Thomasem A. Dorseyem w Pilgrim Baptist Church w Chicago.

  Howard zmarła w Chicago w 1974 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ebony Rhapsody / When I Been Drinking	Rosetta Howard with The Big Three Trio	08.1948	-	23[1]	Columbia 37573	[written by Arthur Johnston, Arthur Johnston][8[4].R&B Chart]

Pee Wee Crayton

Connie Curtis Crayton (ur. 18 grudnia 1914r - zm. 25 czerwca 1985r),  znany jako
Pee Wee Crayton, był amerykańskim gitarzystą i wokalistą R&B i bluesa. 

 

 Crayton urodził się w Rockdale w Teksasie. Zaczął poważnie grać na gitarze po przeprowadzce do Kalifornii w 1935 roku, a później osiedlił się w Oakland. Tam chłonął muzykę T-Bone'a Walkera, który nauczył Craytona podstaw gry na gitarze elektrycznej. Crayton wypracował własne, unikalne podejście. W 1948 roku podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Modern Records. Jednym z jego pierwszych nagrań był instrumentalny utwór „Blues After Hours”, który pod koniec tego roku osiągnął 1. miejsce na liście Billboard R&B.Strona B, popowa ballada „I'm Still in Love with You” i szybszy utwór „Texas Hop” to dobre przykłady jego twórczości.

 

  W 1950 roku Crayton i jego orkiestra wystąpili na szóstym koncercie Cavalcade of Jazz, który odbył się 25 czerwca na stadionie Wrigley Field w Los Angeles i został wyprodukowany przez Leona Hefflina seniora. Tego samego dnia wystąpili Lionel Hampton, Orkiestra Roya Miltona, Dinah Washington, Tiny Davis i Her Hell Divers oraz inni artyści. Według doniesień, na koncercie było 16 000 osób. Koncert zakończył się przedwcześnie z powodu zamieszania, podczas którego Lionel Hampton grał „Flying High”.

 

  W latach 50-tych nagrywał dla wielu innych wytwórni płytowych, w tym Imperial w Nowym Orleanie, Vee-Jay w Chicago i Jamie w Filadelfii. Uważa się, że był pierwszym gitarzystą bluesowym, który grał na gitarze Fender Stratocaster, którą podarował mu Leo Fender. Jego początkowy riff gitarowy w singlu „Do Unto Others” z 1954 roku został „zacytowany” przez Johna Lennona na początku wersji B-side utworu „Revolution” wydanej przez The Beatles w Apple Records w 1968 roku. 

 

Album Craytona „Things I Used to Do” został wydany przez Vanguard Records w 1971 roku. W kolejnych latach Crayton kontynuował trasę koncertową i nagrywanie. Crayton, wieloletni mieszkaniec Los Angeles w Kalifornii, zmarł tam w 1985 roku na zawał serca. Został pochowany na cmentarzu Inglewood Park. Dziedzictwo 8 maja 2019 roku Crayton został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa przez swojego wieloletniego przyjaciela Douga MacLeoda podczas ceremonii zorganizowanej w Memphis w stanie Tennessee przez Blues Foundation.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blues After Hours/I'm Still In Love With You	Pee Wee Crayton	10.1948	-	-	Modern 624	[written by Pee Wee Crayton][1[3][13].R&B Chart]
Texas Hop/Central Avenue Blues	Pee Wee Crayton	12.1948	-	-	Modern 643	[written by Crayton, Taub][5[10].R&B Chart]
I Love You So/The Bop Hop	Pee Wee Crayton	07.1949	-	-	Modern 675	[written by Pee Wee Crayton][6[11].R&B Chart]

James Cotton

James Henry Cotton (ur. 1 lipca 1935r- zm. 16 marca 2017r)  był amerykańskim bluesowym
harmonijkarzem, wokalistą i autorem tekstów, który występował i nagrywał z wieloma innymi artystami bluesowymi, w tym z Howlin' Wolfem i Muddym Watersem, a także z własnym zespołem James Cotton Blues Band. Cotton rozpoczął swoją karierę zawodową pod okiem Sonny'ego Boya Williamsona II i grając na harmonijce bluesowej w zespole Howlin' Wolfa na początku lat 50-tych XX wieku.Spędził 12 lat koncertując z Muddym Watersem i wystąpił na płycie At Newport 60, która została uznana przez magazyn Rolling Stone za jedną z 500 najlepszych płyt wszech czasów.

  Swoje pierwsze nagrania nagrał w Memphis dla Sun Records pod dyrekcją Sama Phillipsa. W 1955 roku został zwerbowany przez Muddy'ego Watersa do Chicago i dołączenia do jego zespołu. Cotton został liderem zespołu Muddy'ego i pozostał w nim do 1965 roku.W 1965 roku założył Jimmy Cotton Blues Quartet z Otisem Spannem na fortepianie, aby nagrywać między koncertami z zespołem Muddy'ego Watersa. Ostatecznie odszedł, aby założyć własny, pełnoetatowy zespół koncertowy. Jego pierwszy pełny album, wydany przez Verve Records, został wyprodukowany przez gitarzystę Mike'a Bloomfielda oraz wokalistę i autora tekstów Nicka Gravenitesa, którzy później byli członkami zespołu Electric Flag.

  W latach 70-tych Cotton grał na harmonijce ustnej na nagrodzonym Grammy albumie Muddy'ego Watersa z 1977 roku „Hard Again”, wyprodukowanym przez Johnny'ego Wintera. 

 Cotton urodził się w Tunica w stanie Missisipi. Jego rodzice, Hattie i Moses, byli dzierżawcami gruntów rolnych i zmarli, gdy miał dziewięć lat. Zainteresował się muzyką, gdy po raz pierwszy usłyszał w radiu „Sonny Boy Williamsona II”.Opuścił dom z wujem i przeniósł się do West Helena w Arkansas, gdzie spotkał Williamsona. Przez wiele lat Cotton twierdził, że powiedział Williamsonowi, że jest sierotą, a Williamson przygarnął go i wychował -historia, którą w ostatnich latach przyznał, że nie jest prawdziwa. Williamson był jednak mentorem Cottona w jego wczesnych latach. Williamson opuścił Południe, aby zamieszkać z żoną w Milwaukee w stanie Wisconsin, z którą był w separacji, pozostawiając swój zespół w rękach Cottona. Cotton miał powiedzieć: „Po prostu mi to dał. Ale nie mogłem się z tym pogodzić, bo byłem wtedy za młody i szalony, a wszyscy w zespole byli dorosłymi mężczyznami, o wiele starszymi ode mnie”.

 Swoją karierę zawodową rozpoczął grając na harmonijce bluesowej w zespole Howlin' Wolfa na początku lat 50-tych. Swoje pierwsze nagrania jako artysta solowy dokonał dla Sun Records w Memphis w 1953 roku. W 1954 roku nagrał elektryczny bluesowy singiel „Cotton Crop Blues”, na którym znalazło się mocno przesterowane solo Pata Hare'a na gitarze elektrycznej, oparte na akordzie mocy.Cotton rozpoczął współpracę z zespołem Muddy Waters Band około 1955 roku. Wykonywał takie utwory jak „Got My Mojo Working” i „She's Nineteen Years Old”, choć nie grał na oryginalnych nagraniach; Little Walter, wieloletni harmonijkarz Watersa, grał na większości sesji nagraniowych Watersa w latach 50-tych. Pierwsza sesja nagraniowa Cottona z Watersem odbyła się w czerwcu 1957 roku i do końca dekady występował na zmianę z Little Walterem. 

W 1965 roku założył Jimmy Cotton Blues Quartet z Otisem Spannem na fortepianie, aby nagrywać między koncertami z zespołem Watersa. Ich występy zostały uchwycone przez producenta Samuela Chartersa na drugim tomie płyty Vanguard „Chicago/The Blues/Today!”. Po odejściu z zespołu Watersa w 1966 roku, Cotton koncertował z Janis Joplin, jednocześnie rozwijając karierę solową. W 1967 roku założył James Cotton Blues Band. Zespół wykonywał głównie własne aranżacje popularnego bluesa i R&B z lat 50. i 60-tych. W zespole Cottona była sekcja dęta, podobna do tej Bobby'ego Blanda. Po śmierci Blanda jego syn powiedział mediom, że Bland niedawno odkrył, że Cotton jest jego przyrodnim bratem.

 W latach 70-tych Cotton nagrał kilka albumów dla wytwórni Buddah Records, w tym „100% Cotton” z Mattem „Guitar” Murphym, jeden z najsłynniejszych albumów Cottona. Grał na harmonijce ustnej na nagrodzonym Grammy albumie Muddy'ego Watersa z 1977 roku „Hard Again”, wyprodukowanym przez Johnny'ego Wintera. W latach 80-tych nagrywał dla wytwórni Alligator Records w Chicago; powrócił do składu Alligator w 2010 roku. Zespół James Cotton Blues Band otrzymał nominację do nagrody Grammy w 1984 roku za płytę „Live from Chicago: Mr. Superharp Himself!” dla wytwórni Alligator, a także drugą nominację za album „Take Me Back” z 1987 roku dla Blind Pig Records. 

 W 1996 roku otrzymał nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy Album Tradycyjnego Bluesa” za płytę „Deep in the Blues”, wyprodukowaną przez Johna Snydera. Był również nominowany za albumy „Living The Blues” (1995), „Superharps” (2001), „Baby, Don't You Tear My Clothes” (2005) i „Giant” (2010).Cotton pojawił się na okładce lipcowo-sierpniowego numeru magazynu „Living Blues” z 1987 roku (nr 76).Jego zdjęcie pojawiło się w 40. rocznicowym numerze tego samego wydawnictwa z sierpnia-września 2010 roku. W 2006 roku Cotton został wprowadzony do Blues Hall of Fame podczas ceremonii prowadzonej przez  Blues Foundation w Memphis. Zdobył lub podzielił się z innymi dziesięcioma nagrodami Blues Music Awards.[

 W połowie lat 90-tych Cotton zmagał się z rakiem gardła, ale nadal koncertował, angażując wokalistów lub członków swojego zespołu akompaniującego. 10 marca 2008 roku wraz z Benem Harperem wystąpił podczas wprowadzenia Little Waltera do Rock and Roll Hall of Fame, grając razem utwory „Juke” i „My Babe”; ceremonia wprowadzenia była transmitowana w całym kraju na kanale VH1 Classic. 30 sierpnia 2010 roku Cotton był gościem specjalnym pożegnalnej audycji Larry'ego Monroe'a „Blue Monday”, którą prowadził w stacji radiowej KUT w Austin w Teksasie przez prawie 30 lat. Album studyjny Cottona „Giant”, wydany przez Alligator Records pod koniec września 2010 roku, był nominowany do nagrody Grammy. Jego album „Cotton Mouth Man”, wydany przez wytwórnię Alligator 7 maja 2013 roku, również był nominowany do nagrody Grammy. Gościnnie wystąpili na nim Gregg Allman, Joe Bonamassa, Ruthie Foster, Delbert McClinton, Warren Haynes, Keb Mo, Chuck Leavell i Colin Linden. Cotton grał na harmonijce ustnej w utworze „Matches Don't Burn Memories” na debiutanckim albumie zespołu Dr. Izzy Band, „Blind & Blues Bound”, wydanym w czerwcu 2013 roku.W 2014 roku Cotton zdobył nagrodę Blues Music Award w kategorii Traditional Male Blues Artist, a także był nominowany w kategorii Best Instrumentalist - Harmonijka ustna. W skład zespołu Cottona, który koncertował, wchodzili gitarzysta i wokalista Tom Holland, wokalista Darrell Nulisch, basista Noel Neal (brat gitarzysty bluesowego i harmonijkarza Kenny'ego Neala) oraz perkusista Jerry Porter. 

 Cotton zmarł na zapalenie płuc 16 marca 2017 roku w wieku 81 lat w ośrodku medycznym w Austin w Teksasie  i został pochowany 11 lipca 2017 roku na Cmentarzu Stanowym Teksasu w Austin.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The James Cotton Blues Band	James Cotton Band	12.1967	-	194[2]	Verve Forecast 3023	-
100% Cotton	James Cotton Band	01.1975	-	146[9]	Buddah 5620	[produced by Al Dotoli, James Cotton Band]

Johnny Copeland

John Clyde Copeland (ur. 27 marca 1937r- zm.  3 lipca 1997r) był amerykańskim gitarzystą i
wokalistą bluesowym z Teksasu. W 1983 roku został uhonorowany tytułem Blues Entertainer of the Year przez Blues Foundation. Jest ojcem wokalistki bluesowej Shemekii Copeland. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Blues Hall of Fame.

 

  Copeland urodził się w Haynesville w Luizjanie. Zainspirowany T-Bone Walkerem, założył zespół Dukes of Rhythm w Houston w Teksasie i zadebiutował na scenie muzycznej w 1956 roku, podpisując kontrakt z Duke Records w następnym roku. Chociaż jego wczesne płyty odniosły niewielki sukces komercyjny, stał się popularnym artystą koncertowym przez kolejne dwie dekady. Jego wczesna kariera nagraniowa obejmowała bluesa, soul i rock and rolla. Nagrywał single między innymi dla Mercury, Golden Eagle i All Boy.

 

  Jego pierwszym singlem był „Rock 'n' Roll Lily”, a później nagrał takie hity jak „Down on Bending Knees” i „Please Let Me Know”. W większości jego singli Copeland prezentował się bardziej jako wokalista niż gitarzysta. Zachęcony disco do przemyślenia swojej przyszłości, w 1976 roku przeprowadził się do Nowego Jorku  i intensywnie koncertował w miastach Wschodu. W Nowym Jorku poznał młodego producenta muzycznego Dana Doyle'a, który odegrał kluczową rolę w podpisaniu przez Copelanda kontraktu z Rounder Records.

 

  Doyle wyprodukował pierwsze wydawnictwa Copelanda dla Rounder, w tym „Copeland Special”, za który otrzymał nagrodę W. C. Handy w 1981 roku, oraz „Bringin' It All Back Home” (1985). Copeland nagrywał również z Albertem Collinsem i Robertem Crayem, zdobywając w 1987 roku nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Album Tradycyjnego Bluesa za album „Showdown!”. Podczas licznych tras koncertowych Copeland wystąpił na Long Beach Blues Festival w 1983 roku oraz San Francisco Blues Festival w 1988 roku. Copeland zagrał również na Montreux Jazz Festival w 1985 roku, jako gość u boku Steviego Raya Vaughana i jego zespołu Double Trouble. Vaughan i Copeland wykonali wspólnie utwór Boba Geddinsa „Tin Pan Alley” na albumie kompilacyjnym Vaughana „Blues at Sunrise”. Zagrał również na pierwszej edycji BRBF (Blues Peer Festival) jeszcze w tym samym roku. 

 

 Jego późniejsze lata życia były naznaczone problemami zdrowotnymi spowodowanymi wrodzoną wadą serca. Zmarł w wieku 60 lat w Columbia-Presbyterian Medical Center w Nowym Jorku w wyniku powikłań po operacji przeszczepu serca, które przeszczepiono sześć miesięcy wcześniej. Copeland mieszkał w Teaneck w stanie New Jersey. Jego córka, Shemekia Copeland, odniosła sukces jako piosenkarka. Pozostawił żonę, syna i dwie córki. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Showdown!	Albert Collins - Robert Cray - Johnny Copeland	02.1986	-	124[18]	Alligator 4743	[produced by Bruce Iglauer, Dick Shurman]

Albert Collins

Albert Collins (ur. 1 października 1932r, zm. 24 listopada 1993r) - amerykański wokalista

i gitarzysta bluesowy. Nazywany "The Iceman" oraz "Master of the Telecaster". Rozpoczął karierę pod koniec lat 60-tych, nagrał ponad 20 albumów. Wymieniany jako inspiracja wielu muzyków późniejszych pokoleń, między innymi Jimiego Hendriksa i Steviego Raya Vaughana.

Collins urodził się w Teksasie w 1932 roku, był kuzynem słynnego gitarzysty Lightnin’ Hopkinsa. Na gitarze grał od wczesnej młodości, w wieku 7 lat razem z rodziną przeniósł się do Houston. Pierwszą grupę -the Rhythm Rockers - założył w 1952 roku. 6 lat później nagrał "The Freeze", swojego debiutanckiego singla dla Kangaroo Records. Późniejsze utwory Collinsa, często instrumentalne, również nawiązywały do zimowej tematyki, jak na przykład "Icy Blue", "Don't Loose Your Cool" czy "Defrost".

Największym hitem Collinsa okazał się wydany w 1962 roku instrumentalny utwór "Frosty", który sprzedał się w milionach egzemplarzy. W 1968 roku, po wspólnym koncercie z Canned Heat w Kalifornii, Bob Hite przedstawił go w Imperial Records, która zgodziła się wydać solowy album Collinsa.

W 1978 roku dołączył do Alligator Records, gdzie nagrał 7 albumów, w tym jeden z udziałem dwóch innych sławnych gitarzystów bluesowych: Roberta Craya i Johnny’ego Copelanda. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Your Business Straight/Frog Jumpin'	Albert Collins	03.1972	-	-	Tumbleweed 1002	[written by Gwendolyn Collins][produced by Bill Szymczyk][46[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There's Gotta Be a Change	Albert Collins	02.1972	-	196[2]	Tumbleweed 103	[produced by Bill Szymczyk]
Showdown!	Albert Collins - Robert Cray - Johnny Copeland	02.1986	-	124[18]	Alligator 4743	[produced by Bruce Iglauer, Dick Shurman]

Rosetta Tharpe

Sister Rosetta Tharpe (ur. 20 marca 1915r w Cotton Plant, zm. 9 października 1973r w Filadelfii)-
amerykańska piosenkarka, kompozytorka i gitarzystka. Była pionierką muzyki popularnej XX wieku i wykonywała będące podstawą rock and rolla kompozycje gospel, zdobywając dużą popularność w latach 30. i 40-tych. Tharpe była pierwszą gwiazdą gospelu i pierwszą, którą zauważyli fani bluesa i wczesnego rock and rolla. Została później okrzyknięta „Siostrą soulu” i „Matką chrzestną rock and rolla”. Zainspirowała takich artystów rock and rollowych jak: Little Richard, Johnny Cash, Chuck Berry, Elvis Presley i Jerry Lee Lewis.

Tharpe zainicjowała pop-gospel, włączając muzykę chóralną do mainstreamu. Jako pierwszy przykład takiej twórczości wokalistki podaje się "This Train" z 1939 roku. Jej unikalne kompozycje zainspirowały takie osobowości gospel jak Ira Tucker Senior z zespołu Dixie Hummingbirds. Pomimo odnajdowania się w różnych innych komercyjnych gatunkach muzyki, Tharpe nigdy nie pozostawiła gospel.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Strange Things Happening Every Day/Two Little Fishes And Five Loaves Of Bread	Sister Rosetta Tharpe	04.1945	-	-	Decca 48009	[written by Traditional][2[11].R&B Chart]
Precious Memories/Beams Of Heaven	Sister Rosetta Tharpe And Marie Knight	07.1948	-	-	Decca 48070	[written by Sister Rosetta Thape][13[1].R&B Chart]
Up Above My Head, I Hear Music In The Air/My Journey To The Sky	Sister Rosetta Tharpe And Marie Knight	12.1948	-	-	Decca 48090	[written by Sister Rosetta Tharpe][6[9].R&B Chart]
Silent Night/White Christmas	Sister Rosetta Tharpe	12.1949	-	-	Decca 48119	[written by Franz Gruber][6[3].R&B Chart]