Willy Mason

 Willy Mason (ur. 21 listopada 1984r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Dorastał na Martha’s Vineyard w rodzinie muzyków i zaczął występować i nagrywać na początku XXI wieku. Mason występował w Wielkiej Brytanii, a później koncertował na całym świecie zarówno jako artysta solowy, jak i w duecie.

  Mason urodził się w White Plains w stanie Nowy Jork, jako syn Jemimy James i Michaela Masona, autorów tekstów piosenek. Mason jest bezpośrednim potomkiem XIX-wiecznego filozofa Williama Jamesa. Kiedy Mason miał pięć lat, wraz z rodziną przeprowadził się z Tarrytown w stanie Nowy Jork do West Tisbury w stanie Massachusetts na wyspie Martha’s Vineyard.Uczęszczał do szkoły podstawowej Chilmark Elementary School do piątej klasy, szkoły podstawowej West Tisbury Elementary School oraz liceum regionalnego Martha's Vineyard Regional High School, gdzie grał w kilku lokalnych zespołach, takich jak Keep Thinking, Cultivation i Slow Leslie. Był również członkiem MVRHS Minnesingers i występował w produkcjach musicalowych.

  Pierwszym komercyjnym wydawnictwem Masona był pięcioutworowy album EP G-Ma's Basement EP. Znajdowały się na nim solowe nagrania akustyczne utworów „Live It Up”, „Hard Hand to Hold”, „Waiter at the Station”, „Not Lie Down” i „Oxygen”. Album był sprzedawany podczas występów na żywo w 2004 roku oraz w internecie. Popularność Masona wzrosła po tym, jak Sean Foley, współpracownik muzyka Conora Obersta, odkrył jego muzykę w lokalnej audycji radiowej na Martha's Vineyard. Oberst wkrótce podpisał kontrakt z Masonem dla swojej nowej wytwórni, Team Love Records, i latem 2004 roku Mason i jego brat Sam udali się do Old Soul Studios w górach Catskill w stanie Nowy Jork, aby nagrać album „Where the Humans Eat”. Sesje nagraniowe odbywały się głównie na żywo, w nie więcej niż trzech ujęciach, z udziałem gitary i wokalu Willy'ego Masona oraz perkusji Sama Masona (reżysera). Później dodano minimalne dogrywki gitary, basu i innych instrumentów. Album został wydany w Stanach Zjednoczonych w październiku 2004 roku, a w Wielkiej Brytanii przez Virgin Records w lutym 2005 roku. 

Album i jego single („Oxygen” i „So Long”) znalazły się na listach przebojów UK Singles Chart i Albums Chart w 2005 roku. Po wielu występach na żywo w latach 2004 i 2005, zwieńczonych występem na Festiwalu Glastonbury, Mason wziął urlop i wrócił do domu rodzinnego na Martha’s Vineyard. Zaczął pisać nowe piosenki i założył zespół, w którym grała Nina Violet na altówce i wokalu wspierającym, a Zak Borden na mandolinie. Na początku 2006 roku zespół rozpoczął trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie, wraz z innymi muzykami. Supportował Beth Orton, Death Cab For Cutie, Radiohead, KT Tunstall i Sondre Lerche.

  Mason wydał swój drugi album, If the Ocean Gets Rough, w marcu 2007 roku. W tym samym roku zaśpiewał również w utworze „Battle Scars” z albumu We Are the Night (2007) zespołu The Chemical Brothers. Utwór „Pickup Truck”, nagrany na żywo w wytwórni Aboveground Records w Edgartown w stanie Massachusetts, znalazł się na albumie „Radio Waves, Vol. 1”, kompilacji muzyki z Martha’s Vineyard, wydanej 29 czerwca 2007 roku, aby wesprzeć zakup sprzętu nadawczego dla WVVY-LP, nowej lokalnej stacji radiowej. W 2007 roku ukazał się również koncertowy występ z festiwalu Austin City Limits. Mason zaśpiewał również w dwóch utworach na albumie „Hawk” (2010) Isobel Campbell i Marka Lanegana. Wystąpił również w utworze „No Room For Doubt” z EP-ki Lianne La Havas „Lost & Found”  (a następnie jej debiutanckiego albumu „Is Your Love Big Enough?”), który ukazał się 21 października 2011 roku nakładem wytwórni Labour of Love. 

W 2011 roku koncertował w małych lokalach w Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii, a podczas trasy nagrał sesję na żywo w 80 Hertz Studios w The Sharp Project w Manchesterze. Singiel „We Can Be Strong” pojawił się w finale brytyjskiego sitcomu „Fresh Meat” pod koniec 2011 roku. 21 września 2012 roku Mason ogłosił wydanie swojego trzeciego albumu „Carry On”. Miał on ukazać się 3 grudnia i był to jego pierwszy album wydany przez Fiction Records. Płytę wyprodukował Dan Carey. W ramach promocji albumu Mason zagrał w pierwszym tygodniu grudnia wyprzedaną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. W listopadzie 2012 roku Mason odbył trasę koncertową z Benem Howardem jako support. W październiku 2012 roku odbył również trasę koncertową po Australii z Mumford and Sons oraz Edwardem Sharpe’em i Magnetic Zeros. W 2013 roku wystąpił na festiwalach Mumford and Sons' Gentlemen of the Road w Ameryce Północnej. EP Don't Stop Now został wydany przez Communion Records w USA 14 stycznia 2013 roku,a następnie odbył czterotygodniową trasę koncertową. Communion Records wydało w USA w 2013 roku album Carry On.

  5 lutego 2013 roku Mason i Brendan Benson nagrali płytę Upstairs w United Vol. 7. Benson wyprodukował, zmontował i dyrygował grupą znakomitych muzyków, którzy nagrywali na piętrze w United Record Pressing. Siedem utworów, wszystkie napisane przez rodziców Masona, artystów folkowych Jemimę James i Michaela Masona.We wrześniu 2015 roku Mason odbył tournée po Australii jako członek obsady „A State of Grace” Później w tym samym roku zaśpiewał w singlu Jamiego Woona „Celebration” z jego albumu „Making Time”. We wrześniu 2016 roku Mason otworzył koncert WUMB w Strand Theatre w Oak Bluffs, wykonując zestaw autorskich utworów, zanim dołączyła do niego na scenie jego żona, Marciana Jones.

  W grudniu 2016 roku Mason wystąpił na imprezie z okazji premiery płyty w The Ritz w Oak Bluffs, występując u boku Jemimy James i innych muzyków z wyspy. W maju 2017 roku Mason odbył trasę koncertową po Republice Południowej Afryki, występując w Johannesburgu i Kapsztadzie w ramach weekendowego programu, w którym wystąpili Nakhane Toure, Jamie Lee Sexton, Mark Fransman i inni lokalni artyści. W czerwcu 2017 roku Mason wystąpił w Lerwick Legion na Szetlandach, z Arthurem Nicholsonem jako supportem. W lipcu 2017 roku Mason współpracował z bułgarską wokalistką Eugenią Georgievą nad nową aranżacją chóralną utworu We Can Be Strong na festiwal Voices Now w londyńskim Roundhouse.

  Na początku 2018 roku Mason ogłosił dziewięciodniową trasę koncertową po Irlandii, z zaplanowanymi występami w Cork, Galway, Navan, Bangor, Derry, Dublinie i Limerick. W 2019 roku BBC Radio 6 Music wyemitowało sesję nagraną przez Masona 28 listopada 2012 roku w ramach programu Live Hour, prezentowaną przez Chrisa Hawkinsa.W październiku 2020 roku Mason dał koncert plenerowy w Muzeum Martha's Vineyard w Vineyard Haven.W lipcu 2021 roku wystąpił ze swoim zespołem na Sonic Revolution at the Loft, darmowym koncercie organizowanym przez Martha’s Vineyard Concert Series w Oak Bluffs. W czerwcu 2022 roku Mason dał darmowy publiczny występ w Bibliotece West Tisbury na Martha’s Vineyard. W styczniu 2023 roku wystąpił jako gwiazda wieczoru w Atwood’s Tavern w Cambridge w stanie Massachusetts. W maju 2024 roku Mason kontynuował występy na żywo, a liczne koncerty zostały udokumentowane przez JamBase. W listopadzie 2025 roku powrócił do Europy na trasę koncertową i wystąpił w Witloof Bar w Le Botanique w Brukseli ze swoim trio. We wrześniu i październiku 2026 roku Mason ma wystąpić jako gość specjalny na trasie koncertowej The Lemonheads po Wielkiej Brytanii, która obejmuje dziesięć koncertów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Oxygen	Willy Mason	02.2005	23[3]	-	Virgin VSCDX 1892	[written by Willy Mason]
So Long	Willy Mason	05.2005	45[2]	-	Virgin VS 1898	[written by Willy Mason][produced by Sam Mason, Tom Schick, Willy Mason]
Save Myself	Willy Mason	03.2007	42[1]	-	Virgin VSCDT 1928	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]
We Can Be Strong	Willy Mason	05.2007	52[2]	-	Virgin VS 1939	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where the Humans Eat	Willy Mason	02.2005	38[11]	-	Virgin CDV 2993	[produced by Willy Mason, Sam Mason, Tom Schick]
If the Ocean Gets Rough	Willy Mason	03.2007	33[3]	-	Radiate CDV 3029	[produced by Chris Shaw, Doug Easley, Willy Mason]

Rosetta Howard

Rosetta Howard (ur. 30 sierpnia 1913r - zm. 8 października 1974r) była amerykańską piosenkarką
bluesową, która nagrywała w latach 30. i 40-tych XX wieku. O jej życiu wiadomo niewiele. Urodziła się w hrabstwie Woodruff w stanie Arkansas, a później przeprowadziła się do Chicago w stanie Illinois, gdzie rozpoczęła karierę, grając z jukeboxami w klubie, w którym pracowała.Około 1932 roku rozpoczęła karierę zawodową z Jimmiem Noone i innymi liderami zespołów, w tym Sonnym Thompsonem. Od 1937 roku dokonała szeregu nagrań z Harlem Hamfats, w tym peanu na cześć marihuany „If You're a Viper” i sprośnego „Let Your Linen Hang Low”. Ten ostatni utwór został odnotowany przez jednego z dziennikarzy muzycznych jako „Howard wciągająca Joe McCoya z Kansas w seksowne żarty”. 

Nagrywała również z Herbem Morandem i Odellem Randem, którzy byli członkami zespołu. W 1939 roku nagrywała z Harlem Blues Serenaders, w którego skład wchodzili Charlie Shavers, Buster Bailey, Lil Armstrong, Henry „Red” Allen i Barney Bigard. Kontynuowała występy w Chicago w latach 40-tych XX wieku, a w 1947 roku brała udział w nagraniach z Wielką Trójką, w tym z Williem Dixonem i Big Billem Broonzym.Nagrania okazały się nieudane i artystka nie nagrywała już więcej. W latach 50-tych XX wieku śpiewała z Thomasem A. Dorseyem w Pilgrim Baptist Church w Chicago.

  Howard zmarła w Chicago w 1974 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ebony Rhapsody / When I Been Drinking	Rosetta Howard with The Big Three Trio	08.1948	-	23[1]	Columbia 37573	[written by Arthur Johnston, Arthur Johnston][8[4].R&B Chart]

Pee Wee Crayton

Connie Curtis Crayton (ur. 18 grudnia 1914r - zm. 25 czerwca 1985r),  znany jako
Pee Wee Crayton, był amerykańskim gitarzystą i wokalistą R&B i bluesa. 

 

 Crayton urodził się w Rockdale w Teksasie. Zaczął poważnie grać na gitarze po przeprowadzce do Kalifornii w 1935 roku, a później osiedlił się w Oakland. Tam chłonął muzykę T-Bone'a Walkera, który nauczył Craytona podstaw gry na gitarze elektrycznej. Crayton wypracował własne, unikalne podejście. W 1948 roku podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Modern Records. Jednym z jego pierwszych nagrań był instrumentalny utwór „Blues After Hours”, który pod koniec tego roku osiągnął 1. miejsce na liście Billboard R&B.Strona B, popowa ballada „I'm Still in Love with You” i szybszy utwór „Texas Hop” to dobre przykłady jego twórczości.

 

  W 1950 roku Crayton i jego orkiestra wystąpili na szóstym koncercie Cavalcade of Jazz, który odbył się 25 czerwca na stadionie Wrigley Field w Los Angeles i został wyprodukowany przez Leona Hefflina seniora. Tego samego dnia wystąpili Lionel Hampton, Orkiestra Roya Miltona, Dinah Washington, Tiny Davis i Her Hell Divers oraz inni artyści. Według doniesień, na koncercie było 16 000 osób. Koncert zakończył się przedwcześnie z powodu zamieszania, podczas którego Lionel Hampton grał „Flying High”.

 

  W latach 50-tych nagrywał dla wielu innych wytwórni płytowych, w tym Imperial w Nowym Orleanie, Vee-Jay w Chicago i Jamie w Filadelfii. Uważa się, że był pierwszym gitarzystą bluesowym, który grał na gitarze Fender Stratocaster, którą podarował mu Leo Fender. Jego początkowy riff gitarowy w singlu „Do Unto Others” z 1954 roku został „zacytowany” przez Johna Lennona na początku wersji B-side utworu „Revolution” wydanej przez The Beatles w Apple Records w 1968 roku. 

 

Album Craytona „Things I Used to Do” został wydany przez Vanguard Records w 1971 roku. W kolejnych latach Crayton kontynuował trasę koncertową i nagrywanie. Crayton, wieloletni mieszkaniec Los Angeles w Kalifornii, zmarł tam w 1985 roku na zawał serca. Został pochowany na cmentarzu Inglewood Park. Dziedzictwo 8 maja 2019 roku Crayton został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa przez swojego wieloletniego przyjaciela Douga MacLeoda podczas ceremonii zorganizowanej w Memphis w stanie Tennessee przez Blues Foundation.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blues After Hours/I'm Still In Love With You	Pee Wee Crayton	10.1948	-	-	Modern 624	[written by Pee Wee Crayton][1[3][13].R&B Chart]
Texas Hop/Central Avenue Blues	Pee Wee Crayton	12.1948	-	-	Modern 643	[written by Crayton, Taub][5[10].R&B Chart]
I Love You So/The Bop Hop	Pee Wee Crayton	07.1949	-	-	Modern 675	[written by Pee Wee Crayton][6[11].R&B Chart]

James Cotton

James Henry Cotton (ur. 1 lipca 1935r- zm. 16 marca 2017r)  był amerykańskim bluesowym
harmonijkarzem, wokalistą i autorem tekstów, który występował i nagrywał z wieloma innymi artystami bluesowymi, w tym z Howlin' Wolfem i Muddym Watersem, a także z własnym zespołem James Cotton Blues Band. Cotton rozpoczął swoją karierę zawodową pod okiem Sonny'ego Boya Williamsona II i grając na harmonijce bluesowej w zespole Howlin' Wolfa na początku lat 50-tych XX wieku.Spędził 12 lat koncertując z Muddym Watersem i wystąpił na płycie At Newport 60, która została uznana przez magazyn Rolling Stone za jedną z 500 najlepszych płyt wszech czasów.

  Swoje pierwsze nagrania nagrał w Memphis dla Sun Records pod dyrekcją Sama Phillipsa. W 1955 roku został zwerbowany przez Muddy'ego Watersa do Chicago i dołączenia do jego zespołu. Cotton został liderem zespołu Muddy'ego i pozostał w nim do 1965 roku.W 1965 roku założył Jimmy Cotton Blues Quartet z Otisem Spannem na fortepianie, aby nagrywać między koncertami z zespołem Muddy'ego Watersa. Ostatecznie odszedł, aby założyć własny, pełnoetatowy zespół koncertowy. Jego pierwszy pełny album, wydany przez Verve Records, został wyprodukowany przez gitarzystę Mike'a Bloomfielda oraz wokalistę i autora tekstów Nicka Gravenitesa, którzy później byli członkami zespołu Electric Flag.

  W latach 70-tych Cotton grał na harmonijce ustnej na nagrodzonym Grammy albumie Muddy'ego Watersa z 1977 roku „Hard Again”, wyprodukowanym przez Johnny'ego Wintera. 

 Cotton urodził się w Tunica w stanie Missisipi. Jego rodzice, Hattie i Moses, byli dzierżawcami gruntów rolnych i zmarli, gdy miał dziewięć lat. Zainteresował się muzyką, gdy po raz pierwszy usłyszał w radiu „Sonny Boy Williamsona II”.Opuścił dom z wujem i przeniósł się do West Helena w Arkansas, gdzie spotkał Williamsona. Przez wiele lat Cotton twierdził, że powiedział Williamsonowi, że jest sierotą, a Williamson przygarnął go i wychował -historia, którą w ostatnich latach przyznał, że nie jest prawdziwa. Williamson był jednak mentorem Cottona w jego wczesnych latach. Williamson opuścił Południe, aby zamieszkać z żoną w Milwaukee w stanie Wisconsin, z którą był w separacji, pozostawiając swój zespół w rękach Cottona. Cotton miał powiedzieć: „Po prostu mi to dał. Ale nie mogłem się z tym pogodzić, bo byłem wtedy za młody i szalony, a wszyscy w zespole byli dorosłymi mężczyznami, o wiele starszymi ode mnie”.

 Swoją karierę zawodową rozpoczął grając na harmonijce bluesowej w zespole Howlin' Wolfa na początku lat 50-tych. Swoje pierwsze nagrania jako artysta solowy dokonał dla Sun Records w Memphis w 1953 roku. W 1954 roku nagrał elektryczny bluesowy singiel „Cotton Crop Blues”, na którym znalazło się mocno przesterowane solo Pata Hare'a na gitarze elektrycznej, oparte na akordzie mocy.Cotton rozpoczął współpracę z zespołem Muddy Waters Band około 1955 roku. Wykonywał takie utwory jak „Got My Mojo Working” i „She's Nineteen Years Old”, choć nie grał na oryginalnych nagraniach; Little Walter, wieloletni harmonijkarz Watersa, grał na większości sesji nagraniowych Watersa w latach 50-tych. Pierwsza sesja nagraniowa Cottona z Watersem odbyła się w czerwcu 1957 roku i do końca dekady występował na zmianę z Little Walterem. 

W 1965 roku założył Jimmy Cotton Blues Quartet z Otisem Spannem na fortepianie, aby nagrywać między koncertami z zespołem Watersa. Ich występy zostały uchwycone przez producenta Samuela Chartersa na drugim tomie płyty Vanguard „Chicago/The Blues/Today!”. Po odejściu z zespołu Watersa w 1966 roku, Cotton koncertował z Janis Joplin, jednocześnie rozwijając karierę solową. W 1967 roku założył James Cotton Blues Band. Zespół wykonywał głównie własne aranżacje popularnego bluesa i R&B z lat 50. i 60-tych. W zespole Cottona była sekcja dęta, podobna do tej Bobby'ego Blanda. Po śmierci Blanda jego syn powiedział mediom, że Bland niedawno odkrył, że Cotton jest jego przyrodnim bratem.

 W latach 70-tych Cotton nagrał kilka albumów dla wytwórni Buddah Records, w tym „100% Cotton” z Mattem „Guitar” Murphym, jeden z najsłynniejszych albumów Cottona. Grał na harmonijce ustnej na nagrodzonym Grammy albumie Muddy'ego Watersa z 1977 roku „Hard Again”, wyprodukowanym przez Johnny'ego Wintera. W latach 80-tych nagrywał dla wytwórni Alligator Records w Chicago; powrócił do składu Alligator w 2010 roku. Zespół James Cotton Blues Band otrzymał nominację do nagrody Grammy w 1984 roku za płytę „Live from Chicago: Mr. Superharp Himself!” dla wytwórni Alligator, a także drugą nominację za album „Take Me Back” z 1987 roku dla Blind Pig Records. 

 W 1996 roku otrzymał nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy Album Tradycyjnego Bluesa” za płytę „Deep in the Blues”, wyprodukowaną przez Johna Snydera. Był również nominowany za albumy „Living The Blues” (1995), „Superharps” (2001), „Baby, Don't You Tear My Clothes” (2005) i „Giant” (2010).Cotton pojawił się na okładce lipcowo-sierpniowego numeru magazynu „Living Blues” z 1987 roku (nr 76).Jego zdjęcie pojawiło się w 40. rocznicowym numerze tego samego wydawnictwa z sierpnia-września 2010 roku. W 2006 roku Cotton został wprowadzony do Blues Hall of Fame podczas ceremonii prowadzonej przez  Blues Foundation w Memphis. Zdobył lub podzielił się z innymi dziesięcioma nagrodami Blues Music Awards.[

 W połowie lat 90-tych Cotton zmagał się z rakiem gardła, ale nadal koncertował, angażując wokalistów lub członków swojego zespołu akompaniującego. 10 marca 2008 roku wraz z Benem Harperem wystąpił podczas wprowadzenia Little Waltera do Rock and Roll Hall of Fame, grając razem utwory „Juke” i „My Babe”; ceremonia wprowadzenia była transmitowana w całym kraju na kanale VH1 Classic. 30 sierpnia 2010 roku Cotton był gościem specjalnym pożegnalnej audycji Larry'ego Monroe'a „Blue Monday”, którą prowadził w stacji radiowej KUT w Austin w Teksasie przez prawie 30 lat. Album studyjny Cottona „Giant”, wydany przez Alligator Records pod koniec września 2010 roku, był nominowany do nagrody Grammy. Jego album „Cotton Mouth Man”, wydany przez wytwórnię Alligator 7 maja 2013 roku, również był nominowany do nagrody Grammy. Gościnnie wystąpili na nim Gregg Allman, Joe Bonamassa, Ruthie Foster, Delbert McClinton, Warren Haynes, Keb Mo, Chuck Leavell i Colin Linden. Cotton grał na harmonijce ustnej w utworze „Matches Don't Burn Memories” na debiutanckim albumie zespołu Dr. Izzy Band, „Blind & Blues Bound”, wydanym w czerwcu 2013 roku.W 2014 roku Cotton zdobył nagrodę Blues Music Award w kategorii Traditional Male Blues Artist, a także był nominowany w kategorii Best Instrumentalist - Harmonijka ustna. W skład zespołu Cottona, który koncertował, wchodzili gitarzysta i wokalista Tom Holland, wokalista Darrell Nulisch, basista Noel Neal (brat gitarzysty bluesowego i harmonijkarza Kenny'ego Neala) oraz perkusista Jerry Porter. 

 Cotton zmarł na zapalenie płuc 16 marca 2017 roku w wieku 81 lat w ośrodku medycznym w Austin w Teksasie  i został pochowany 11 lipca 2017 roku na Cmentarzu Stanowym Teksasu w Austin.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The James Cotton Blues Band	James Cotton Band	12.1967	-	194[2]	Verve Forecast 3023	-
100% Cotton	James Cotton Band	01.1975	-	146[9]	Buddah 5620	[produced by Al Dotoli, James Cotton Band]

Johnny Copeland

John Clyde Copeland (ur. 27 marca 1937r- zm.  3 lipca 1997r) był amerykańskim gitarzystą i
wokalistą bluesowym z Teksasu. W 1983 roku został uhonorowany tytułem Blues Entertainer of the Year przez Blues Foundation. Jest ojcem wokalistki bluesowej Shemekii Copeland. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Blues Hall of Fame.

 

  Copeland urodził się w Haynesville w Luizjanie. Zainspirowany T-Bone Walkerem, założył zespół Dukes of Rhythm w Houston w Teksasie i zadebiutował na scenie muzycznej w 1956 roku, podpisując kontrakt z Duke Records w następnym roku. Chociaż jego wczesne płyty odniosły niewielki sukces komercyjny, stał się popularnym artystą koncertowym przez kolejne dwie dekady. Jego wczesna kariera nagraniowa obejmowała bluesa, soul i rock and rolla. Nagrywał single między innymi dla Mercury, Golden Eagle i All Boy.

 

  Jego pierwszym singlem był „Rock 'n' Roll Lily”, a później nagrał takie hity jak „Down on Bending Knees” i „Please Let Me Know”. W większości jego singli Copeland prezentował się bardziej jako wokalista niż gitarzysta. Zachęcony disco do przemyślenia swojej przyszłości, w 1976 roku przeprowadził się do Nowego Jorku  i intensywnie koncertował w miastach Wschodu. W Nowym Jorku poznał młodego producenta muzycznego Dana Doyle'a, który odegrał kluczową rolę w podpisaniu przez Copelanda kontraktu z Rounder Records.

 

  Doyle wyprodukował pierwsze wydawnictwa Copelanda dla Rounder, w tym „Copeland Special”, za który otrzymał nagrodę W. C. Handy w 1981 roku, oraz „Bringin' It All Back Home” (1985). Copeland nagrywał również z Albertem Collinsem i Robertem Crayem, zdobywając w 1987 roku nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Album Tradycyjnego Bluesa za album „Showdown!”. Podczas licznych tras koncertowych Copeland wystąpił na Long Beach Blues Festival w 1983 roku oraz San Francisco Blues Festival w 1988 roku. Copeland zagrał również na Montreux Jazz Festival w 1985 roku, jako gość u boku Steviego Raya Vaughana i jego zespołu Double Trouble. Vaughan i Copeland wykonali wspólnie utwór Boba Geddinsa „Tin Pan Alley” na albumie kompilacyjnym Vaughana „Blues at Sunrise”. Zagrał również na pierwszej edycji BRBF (Blues Peer Festival) jeszcze w tym samym roku. 

 

 Jego późniejsze lata życia były naznaczone problemami zdrowotnymi spowodowanymi wrodzoną wadą serca. Zmarł w wieku 60 lat w Columbia-Presbyterian Medical Center w Nowym Jorku w wyniku powikłań po operacji przeszczepu serca, które przeszczepiono sześć miesięcy wcześniej. Copeland mieszkał w Teaneck w stanie New Jersey. Jego córka, Shemekia Copeland, odniosła sukces jako piosenkarka. Pozostawił żonę, syna i dwie córki. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Showdown!	Albert Collins - Robert Cray - Johnny Copeland	02.1986	-	124[18]	Alligator 4743	[produced by Bruce Iglauer, Dick Shurman]

Albert Collins

Albert Collins (ur. 1 października 1932r, zm. 24 listopada 1993r) - amerykański wokalista

i gitarzysta bluesowy. Nazywany "The Iceman" oraz "Master of the Telecaster". Rozpoczął karierę pod koniec lat 60-tych, nagrał ponad 20 albumów. Wymieniany jako inspiracja wielu muzyków późniejszych pokoleń, między innymi Jimiego Hendriksa i Steviego Raya Vaughana.

Collins urodził się w Teksasie w 1932 roku, był kuzynem słynnego gitarzysty Lightnin’ Hopkinsa. Na gitarze grał od wczesnej młodości, w wieku 7 lat razem z rodziną przeniósł się do Houston. Pierwszą grupę -the Rhythm Rockers - założył w 1952 roku. 6 lat później nagrał "The Freeze", swojego debiutanckiego singla dla Kangaroo Records. Późniejsze utwory Collinsa, często instrumentalne, również nawiązywały do zimowej tematyki, jak na przykład "Icy Blue", "Don't Loose Your Cool" czy "Defrost".

Największym hitem Collinsa okazał się wydany w 1962 roku instrumentalny utwór "Frosty", który sprzedał się w milionach egzemplarzy. W 1968 roku, po wspólnym koncercie z Canned Heat w Kalifornii, Bob Hite przedstawił go w Imperial Records, która zgodziła się wydać solowy album Collinsa.

W 1978 roku dołączył do Alligator Records, gdzie nagrał 7 albumów, w tym jeden z udziałem dwóch innych sławnych gitarzystów bluesowych: Roberta Craya i Johnny’ego Copelanda. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Your Business Straight/Frog Jumpin'	Albert Collins	03.1972	-	-	Tumbleweed 1002	[written by Gwendolyn Collins][produced by Bill Szymczyk][46[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There's Gotta Be a Change	Albert Collins	02.1972	-	196[2]	Tumbleweed 103	[produced by Bill Szymczyk]
Showdown!	Albert Collins - Robert Cray - Johnny Copeland	02.1986	-	124[18]	Alligator 4743	[produced by Bruce Iglauer, Dick Shurman]

Rosetta Tharpe

Sister Rosetta Tharpe (ur. 20 marca 1915r w Cotton Plant, zm. 9 października 1973r w Filadelfii)-
amerykańska piosenkarka, kompozytorka i gitarzystka. Była pionierką muzyki popularnej XX wieku i wykonywała będące podstawą rock and rolla kompozycje gospel, zdobywając dużą popularność w latach 30. i 40-tych. Tharpe była pierwszą gwiazdą gospelu i pierwszą, którą zauważyli fani bluesa i wczesnego rock and rolla. Została później okrzyknięta „Siostrą soulu” i „Matką chrzestną rock and rolla”. Zainspirowała takich artystów rock and rollowych jak: Little Richard, Johnny Cash, Chuck Berry, Elvis Presley i Jerry Lee Lewis.

Tharpe zainicjowała pop-gospel, włączając muzykę chóralną do mainstreamu. Jako pierwszy przykład takiej twórczości wokalistki podaje się "This Train" z 1939 roku. Jej unikalne kompozycje zainspirowały takie osobowości gospel jak Ira Tucker Senior z zespołu Dixie Hummingbirds. Pomimo odnajdowania się w różnych innych komercyjnych gatunkach muzyki, Tharpe nigdy nie pozostawiła gospel.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Strange Things Happening Every Day/Two Little Fishes And Five Loaves Of Bread	Sister Rosetta Tharpe	04.1945	-	-	Decca 48009	[written by Traditional][2[11].R&B Chart]
Precious Memories/Beams Of Heaven	Sister Rosetta Tharpe And Marie Knight	07.1948	-	-	Decca 48070	[written by Sister Rosetta Thape][13[1].R&B Chart]
Up Above My Head, I Hear Music In The Air/My Journey To The Sky	Sister Rosetta Tharpe And Marie Knight	12.1948	-	-	Decca 48090	[written by Sister Rosetta Tharpe][6[9].R&B Chart]
Silent Night/White Christmas	Sister Rosetta Tharpe	12.1949	-	-	Decca 48119	[written by Franz Gruber][6[3].R&B Chart]

Albert King

Obok B.B. i Freddiego Kinga, Albert King jest jednym z głównych inspiratorów gitarzystów
bluesowych i rockowych. Bez niego współczesna muzyka gitarowa nie brzmiałaby tak, jak brzmi -jego styl inspirował bluesmanów od Otisa Rusha i Roberta Craya po Erica Claptona i Steviego Raya Vaughana. Od samego początku King miał swój własny styl i unikalne brzmienie. Grał lewą ręką, bez przepinania strun z praworęcznego ustawienia; to „odwrócone” granie tłumaczy jego odmienne brzmienie, ponieważ ciągnie w dół te same struny, które większość gitarzystów podciąga w górę, podciągając bluesowe nuty. 

 

 Jego pierwszy album dla Stax, zbiór singli z 1967 roku „Born Under a Bad Sign”, stał się jednym z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych albumów bluesowych końca lat 60-tych. Potężne brzmienie Kinga i jego unikalny sposób wydobywania podciągnięć ze strun gitary wywarły ogromny wpływ na fanów, zwłaszcza w rock & rollu, gdzie wielu muzyków naśladujących jego styl mogło nigdy nie słyszeć o Albercie Kingu, a co dopiero słyszeć jego muzykę. Jego styl od razu wyróżnia się spośród wszystkich innych gitarzystów bluesowych, a on sam cieszy się statusem jednego z najważniejszych gitarzystów bluesowych, którzy kiedykolwiek sięgnęli po gitarę elektryczną. 

 

Urodzony w Indianoli w stanie Missisipi, ale wychowany w Forrest City w stanie Arkansas, Albert King (urodzony jako Albert Nelson) nauczył się grać na gitarze w dzieciństwie, budując własny instrument z pudełka po cygarach. Początkowo grał z zespołami gospel - przede wszystkim z Harmony Kings - ale po wysłuchaniu Blind Lemon Jeffersona, Lonniego Johnsona i kilku innych muzyków bluesowych, zaczął grać wyłącznie bluesa. W 1950 roku poznał MC Reedera, właściciela klubu nocnego T-99 w Osceoli w stanie Arkansas. Wkrótce potem King przeniósł się do Osceoli, dołączając do zespołu The T-99, In ​​the Groove Boys. Zespół zagrał kilka lokalnych koncertów w Arkansas, oprócz The T-99, w tym kilka audycji dla lokalnej stacji radiowej. 

 

Po odniesieniu sukcesu w Arkansas, King w 1953 roku przeniósł się do Gary w stanie Indiana, gdzie dołączył do zespołu, w którym grali również Jimmy Reed i John Brim. Zarówno Reed, jak i Brim byli gitarzystami, co zmusiło Kinga do gry na perkusji. W tym czasie przyjął imię Albert King, które przyjął po tym, jak utwór B.B. Kinga „Three O'Clock Blues” stał się wielkim hitem. Albert poznał Willie Dixona wkrótce po przeprowadzce do Gary, a basista i autor tekstów pomógł gitarzyście zorganizować przesłuchanie w Parrot Records. King przeszedł przesłuchanie i nagrał swoją pierwszą sesję pod koniec 1953 roku. Podczas sesji nagrano pięć utworów i wydano tylko jeden singiel, „Be on Your Merry Way/Bad Luck Blues”. Pozostałe utwory pojawiły się na różnych kompilacjach w ciągu następnych czterech dekad. Chociaż singiel sprzedawał się przyzwoicie, nie zyskał wystarczającej popularności, aby zapewnić mu kolejną sesję z Parrot. 

 

 Na początku 1954 roku King wrócił do Osceoli i ponownie dołączył do In the Groove Boys; pozostał w Arkansas przez kolejne dwa lata. W 1956 roku Albert przeprowadził się do St. Louis, gdzie początkowo grał z lokalnymi zespołami. Jesienią 1956 roku King był gwiazdą kilku klubów w okolicy. King kontynuował występy w St. Louis, doskonaląc swój styl. W tym czasie zaczął grać na swoim firmowym Gibsonie Flying V, któremu nadał nazwę Lucy. W 1958 roku Albert cieszył się sporą popularnością w St. Louis, co doprowadziło do podpisania kontraktu z dopiero rozwijającą się wytwórnią Bobbin Records latem 1959 roku. Na swoich pierwszych nagraniach dla Bobbin, King nagrywał z pianistą i niewielką sekcją dętą, co sprawiło, że muzyka brzmiała bliżej jump bluesa niż bluesa delta czy chicagowskiego. Niemniej jednak, jego gitara zajmowała centralne miejsce i było jasne, że wypracował unikalne, mocne brzmienie. Płyty Kinga dla Bobbin sprzedawały się dobrze w okolicach St. Louis, na tyle dobrze, że King Records wypożyczyło singiel „Don't Throw Your Love on Me So Strong” od mniejszej wytwórni. 

 

 Kiedy singiel został wydany w całym kraju pod koniec 1961 roku, stał się hitem, osiągając 14. miejsce na listach przebojów R&B. King Records nadal wypożyczało od Bobbin kolejne materiały- w tym pełny album „Big Blues”, który ukazał się w 1963 roku - ale nic innego nie zbliżyło się do początkowego sukcesu „Don't Throw Your Love on Me So Strong”. Bobbin wydzierżawił również materiał wytwórni Chess, który ukazał się pod koniec lat 60-tych. Albert King opuścił Bobbin  pod koniec 1962 roku i nagrał jedną sesję dla King Records wiosną 1963 roku, która była znacznie bardziej zorientowana na pop niż jego poprzednie prace; single wydane podczas tej sesji nie sprzedały się. W ciągu roku nagrał cztery utwory dla lokalnej, niezależnej wytwórni Coun-Tree w St. Louis, prowadzonej przez wokalistę jazzowego Leo Goodena. Chociaż single te nie ukazały się w wielu miastach - St. Louis, Chicago i Kansas City były jedynymi trzema, które odnotowały sprzedaż - zapowiadały jego nadchodzącą współpracę ze Stax Records. Co więcej, cieszyły się dużą popularnością w St. Louis, tak dużą, że Gooden nie pochwalił sukcesu Kinga i odsunął go od wytwórni. 

 

 Po okresie pracy w Coun-Tree, Albert King podpisał w 1966 roku kontrakt z wytwórnią Stax Records. Nagrania Alberta dla Stax przyniosły mu sławę, zarówno w bluesie, jak i rockowych kręgach. Wszystkie jego single Stax z lat 60-tych zostały nagrane z zespołem domowym wytwórni, Booker T. & the MG's, co nadało jego bluesowi eleganckie, pełne duszy brzmienie. Ten soulowy fundament nadał Kingowi atrakcyjność crossoverową, o czym świadczą jego przeboje R&B - „Laundromat Blues” (1966) i „Cross Cut Saw” (1967) znalazły się w pierwszej czterdziestce, a „Born Under a Bad Sign” (1967) w pierwszej pięćdziesiątce. Co więcej, styl Kinga został zapożyczony przez kilku rockandrollowców, w tym Jimiego Hendrixa i Erica Claptona, którzy skopiowali gitarowe solo Alberta z „Personal Manager” w utworze „Strange Brew” zespołu Cream.  

 

Pierwszy album Alberta Kinga dla Stax, „Born Under a Bad Sign” z 1967 roku, był zbiorem jego singli dla tej wytwórni i stał się jednym z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych albumów bluesowych końca lat 60-tych. Od 1968 roku Albert King grał nie tylko przed bluesową publicznością, ale także przed tłumami młodych rockandrollowców. Często występował w Fillmore West w San Francisco, a latem 1968 roku nagrał tam nawet album „Live Wire/Blues Power”. 

 

 Na początku 1969 roku King nagrał „Years Gone By”, swój pierwszy prawdziwy album studyjny. Później tego samego roku nagrał album w hołdzie Elvisowi Presleyowi („Blues for Elvis: Albert King Does the King's Things”) oraz jam session ze Stevem Cropperem i Popsem Staplesem („Jammed Together”), a także zagrał koncert z Orkiestrą Symfoniczną St. Louis. Przez kolejne kilka lat Albert koncertował w Ameryce i Europie, wracając do studia w 1971 roku, aby nagrać album Lovejoy. W 1972 roku nagrał „I'll Play the Blues for You”, na którym akompaniowali muzycy Bar-Kays, Memphis Horns i Movement. Album miał korzenie w bluesie, ale zawierał wyraźne akcenty współczesnego soulu i funku. 

 

 W połowie lat 70-tych Stax borykał się z poważnymi problemami finansowymi, więc King opuścił wytwórnię i przeszedł do Utopii, małej filii RCA Records. Albert wydał w Utopii dwa albumy, które zawierały pewne ustępstwa wobec ograniczeń komercyjnych produkcji soulowych. Chociaż miał kilka hitów w Utopii, jego czas tam był w zasadzie okresem przejściowym, w którym odkrył, że lepiej podążać za czystym bluesem i porzucić współczesne crossovery soulowe. Subtelna zmiana stylu Kinga była widoczna na jego pierwszych albumach dla Tomato Records, wytwórni, z którą podpisał kontrakt w 1978 roku. Albert pozostał w Tomato przez kilka lat, przechodząc do Fantasy w 1983 roku, wydając dla tej wytwórni dwa albumy. 

 

W połowie lat 80-tych Albert King ogłosił przejście na emeryturę, ale nie trwała ona długo - Albert kontynuował regularne koncerty i festiwale w Ameryce i Europie przez resztę dekady. King występował aż do nagłej śmierci w 1992 roku, kiedy to 21 grudnia doznał zawału serca.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Throw Your Love On Me So Strong/This Morning	Albert King	12.1961	-	-	King 5575	[written by Albert King][14[9].R&B; Chart]
Laundromat Blues/Overall Junction	Albert King	06.1966	-	-	Stax 190	[written by Sandy Jones][29[5].R&B; Chart]
Crosscut Saw/Down Don't Bother Me	Albert King	01.1967	-	-	Stax 201	[written by R. G. Ford][34[6].R&B; Chart]
Born Under A Bad Sign/Personal Manager	Albert King	06.1967	-	-	Stax 217	[written by Booker T. Jones, William Bell][49[2].R&B; Chart]
Cold Feet/You Sure Drive A Hard Bargain	Albert King	02.1968	-	67[4]	Stax 241	[written by Albert King, Al Jackson Jr.][produced by Al Jackson Jr.][20[8].R&B; Chart]
(I Love) Lucy/You're Gonna Need Me	Albert King	05.1968	-	-	Stax 252	[written by Booker T. Jones, William Bell][produced by Al Jackson Jr.][46[3].R&B; Chart]
As The Years Go Passing By/The Hunter	Albert King	03.1969	-	132[2]	Atlantic 2604	[written by Deadric Malone]
Can't You See What You're Doing To Me/Cold Sweat	Albert King	07.1970	-	127[1]	Stax 0069	[written by Albert King][produced by Albert King][50[2].R&B; Chart]
Everybody Wants To Go To Heaven/Lovejoy, Ill.	Albert King	10.1971	-	103[2]	Stax 0101	[written by Don Nix][produced by Don Nix][38[6].R&B; Chart]
Angel Of Mercy/Funky London (Instrumental)	Albert King	04.1972	-	-	Stax 0121	[written by Homer Banks, Raymond Jackson][produced by Henry Bush, Allen Jones][42[3].R&B; Chart]
I'll Play The Blues For You (Part I)/I'll Play The Blues For You (Part II)	Albert King	08.1972	-	-	Stax 0135	[written by Jerry Beach][produced by Henry Bush, Allen Jones][31[8].R&B; Chart]
Breaking Up Somebody's Home/Little Brother (Make A Way)	Albert King	02.1973	-	91[2]	Stax 0147	[written by Al Jackson, Timothy Matthews][produced by Henry Bush, Allen Jones][35[8].R&B; Chart]
That's What The Blues Is All About/I Wanna Get Funky	Albert King	01.1974	-	-	Stax 0189	[written by Jerry Strickland, Bobby Patterson][produced by Henry Bush, Allen Jones][15[12].R&B; Chart]
Cadillac Assembly Line/Nobody Wants A Loser	Albert King	03.1976	-	-	Utopia 10544	[written by Mack Rise][produced by Bert De Coteaux, Tony Silvester][40[10].R&B; Chart]
Sensation, Communication Together/Gonna Make It Somehow	Albert King	07.1976	-	-	Utopia 10682	[written by Mack Rise, Mary Davis ][produced by Bert De Coteaux, Tony Silvester][80[5].R&B; Chart]
Guitar Man/Rub My Back	Albert King	11.1976	-	-	Utopia 10770	[written by Norbert De Coteaux, Edith Cherry][produced by Bert De Coteaux][79[4].R&B; Chart]
Ain't Nothing You Can Do/I Don't Care What My Baby Do	Albert King	04.1977	-	-	Utopia 10879	[written by Chuck Brooks][produced by Bert De Coteaux][95[4].R&B; Chart]
Call My Job/Love Shock	Albert King	01.1978	-	-	Tomato 10001	[written by Don Davis][produced by Bernie Worrell][79[4].R&B; Chart]
Chump Change/Good Time Charlie	Albert King	05.1978	-	-	Tomato 10002	[written by Don Davis][produced by Rudy Robinson][72[8].R&B; Chart]
The Very Thought Of You/I Get Evil	Albert King	04.1979	-	-	Tomato 10009	[written by Roy Noble][produced by Allen Toussaint][87[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Live Wire/Blues Power	Albert King	11.1968	-	150[10]	Stax 2003	[produced by Al Jackson Jr.]
King of the Blues Guitar	Albert King	03.1969	-	194[5]	Atlantic 8213	[produced by Jim Stewart]
Years Gone By	Albert King	05.1969	-	133[4]	Stax 2010	[produced by Al Jackson Jr.]
Jammed Together	Albert King with Steve Cropper & Pops Staples	07.1969	-	171[5]	Stax 2020	[produced by Al Bell,Al Jackson,Albert King,B. T. Jones,David Porter,Homer Banks,Isaac Hayes,Marvell Thomas,Raymond Jackson,Steve Cropper,Terry Manning]
Lovejoy	Albert King	07.1971	-	188[6]	Stax 2040	[produced by Don Nix]
I'll Play the Blues for You	Albert King	10.1972	-	140[8]	Stax 3009	[produced by Allen Jones, Henry Bush]
Truckload of Lovin'	Albert King	03.1976	-	166[6]	Utopia 1387	[produced by Bert DeCoteaux, Tony Silvester]
Albert Live	Albert King	03.1977	-	182[3]	Utopia 2205	[produced by Giorgio Gomelsky, Kevin Eggers, Phil Lawrence]

Mamie Smith

Mamie Smith (z domu Robinson; ur. 26 maja 1891r - zm. 16 sierpnia lub września 1946) była
amerykańską piosenkarką. Jako wokalistka wodewilowa występowała w wielu stylach, w tym jazzie i bluesie. W 1920 roku przeszła do historii bluesa jako pierwsza afroamerykańska artystka, która dokonała nagrań wokalnych z bluesem. Willie „The Lion” Smith (bez pokrewieństwa) opisał tło tych nagrań w swojej autobiografii Music on My Mind (1964). 

 Robinson urodziła się w Cincinnati w stanie Ohio w 1891 roku. Jako rok jej urodzenia podawany jest rok 1883, ale w 2018 roku badacz John Jeremiah Sullivan odkrył jej akt urodzenia, w którym widnieje informacja o jej urodzeniu w Cincinnati w 1891 roku. W wieku około 10 lat znalazła pracę w trasie koncertowej z zespołem Four Dancing Mitchells, białym zespołem. Jako nastolatka tańczyła w zespole Salem Tutt Whitney's Smart Set.W 1913 roku odeszła od Tutt Brothers, by śpiewać w klubach w Harlemie i poślubiła Williama „Smitty'ego” Smitha, piosenkarza

  14 lutego 1920 roku Smith nagrała „That Thing Called Love” i „You Can't Keep a Good Man Down” dla nowojorskiej wytwórni Okeh, po tym jak afroamerykański autor tekstów piosenek i lider zespołu Perry Bradford przekonał Freda Hagera do przełamania bariery koloru skóry w nagraniach muzyki czarnoskórej. Wytwórnia Okeh Records nagrała wiele kultowych utworów czarnoskórych muzyków. Chociaż było to pierwsze nagranie czarnoskórego bluesmana, wszyscy muzycy wspierający byli biali. Hager otrzymał groźby od grup nacisku z Północy i Południa, które twierdziły, że zbojkotują wytwórnię, jeśli nagra czarnoskórego wokalistę. Pomimo tych gróźb płyta odniosła sukces komercyjny i otworzyła drzwi do nagrywania dla kolejnych czarnoskórych muzyków.Największymi hitami Smith  były nagrania z 10 sierpnia 1920 roku zestawu piosenek napisanych przez Perry'ego Bradforda, w tym „Crazy Blues” i „It's Right Here for You (If You Don't Get It, 'Tain't No Fault of Mine)”, również dla Okeh Records. W ciągu niecałego roku sprzedano milion egzemplarzy.Wiele z nich kupili Afroamerykanie, a sprzedaż „płyt rasowych” gwałtownie wzrosła. Ze względu na swoje historyczne znaczenie, płyta „Crazy Blues” została wprowadzona do Galerii Sław Grammy w 1994 roku, a w 2005 roku została wybrana do ochrony w Narodowym Rejestrze Nagrań Biblioteki Kongresu.

  Chociaż inni Afroamerykanie byli nagrywani wcześniej, na przykład George W. Johnson w latach 90-tych XIX wieku, ich muzyka cieszyła się dużym zainteresowaniem wśród europejskiej i amerykańskiej publiczności. Sukces płyty Smith skłonił wytwórnie płytowe do poszukiwania innych wokalistek bluesowych i zapoczątkował erę tego, co dziś nazywamy klasycznym bluesem żeńskim.    Smith kontynuowała popularne nagrania dla Okeh w latach 20-tych XX wieku. W 1924 roku wydała trzy płyty dla Ajax Records, które, choć intensywnie promowane, nie sprzedawały się dobrze. Nagrała również kilka płyt dla Victora. Odbyła tournée po Stanach Zjednoczonych i Europie z zespołem Mamie Smith & Her Jazz Hounds w ramach recenzji Mamie Smith w programie Struttin' Along.  

Okrzyknięto ją „Królową Bluesa”, a tytuł ten wkrótce podbiła Bessie Smith, nazywana „Cesarzową Bluesa”. Mamie odkryła, że ​​masowe medium, jakim jest radio, pozwala jej zdobyć nowych fanów, zwłaszcza w miastach, w których przeważała biała publiczność. Na przykład, na początku maja 1923 roku, wraz z kilkoma członkami swojego zespołu wystąpiła w programie KGW w Portland w stanie Oregon i zebrała pozytywne recenzje.W składzie Jazz Hounds (od sierpnia 1920 do października 1921) znaleźli się Jake Green, Curtis Moseley, Garvin Bushell, Johnny Dunn, Dope Andrews, Ernest Elliot, Porter Grainger, Leroy Parker i Bob Fuller, a także (od czerwca 1922 do stycznia 1923) Coleman Hawkins, Everett Robbins, Johnny Dunn, Herschel Brassfield, Herb Flemming, Buster Bailey Cutie Perkins, Joe Smith, Bubber Miley i Cecil Carpenter. Podczas nagrywania z Jazz Hounds, występowała jako Mamie Smith and Her Jazz Band, w którego skład wchodzili George Bell, Charles Matson, Nathan Glantz, Larry Briers, Jules Levy Jr., Joe Samuels, wraz z muzykami z Jazz Hounds, w tym Hawkins, Fuller i Carpenter.

  Smith wystąpiła we wczesnym filmie dźwiękowym „Jailhouse Blues” w 1929 roku. W 1931 roku wycofała się z nagrywania i występów. Do występów powróciła w 1939 roku, grając w filmie „Paradise in Harlem”, wyprodukowanym przez jej męża, Jacka Goldberga. Wystąpiła również w innych filmach, takich jak „Mystery in Swing” (1940), „Sunday Sinners” (1940), „Stolen Paradise” (1941), „Morderstwo na Lenox Avenue” (1941) i „Because I Love You” (1943).

  Smith zmarła w 1946 roku w Nowym Jorku, podobno bez grosza przy duszy Została pochowana w Frederick Douglass Memorial Park na Staten Island, na ziemi, która pozostała nieoznakowana do 2013 roku, kiedy to ostatecznie wzniesiono pomnik. Początkowo, według strony internetowej Archiwum Muzycznego Jas Obrecht, Smith został pochowany w nieoznakowanym grobie do 1963 roku, kiedy to muzycy z Iserlohn w Niemczech Zachodnich wykorzystali pieniądze z akcji charytatywnej Hot Jazz przeznaczono na zakup nagrobka z napisem „Mamie Smith (1883–1946):  Dzięki pomocy koleżanki po fachu, piosenkarki bluesowej Victorii Spivey, oraz wydawcy magazynu „Record Research”, Lena Kunstadta, Smith została ponownie pochowana w Frederick Douglass Memorial Park w Richmond w stanie Nowy Jork. Ponowny pochówek Smith został uczczony galą ku czci zmarłej piosenkarki 27 stycznia 1964 roku.Jednak, według strony internetowej kampanii z 2012 roku, Mamie Smith nadal była pochowana bez nagrobka 67 lat po swojej śmierci w 1946 roku. W 2012 roku Michael i Anne Fanciullo Cala rozpoczęli udaną kampanię mającą na celu w końcu zdobycie i postawienie nagrobka dla Smith. Para, odpowiednio dziennikarz i redaktor bluesowy, opracowała trwającą kilka miesięcy kampanię crowdfundingową na stronie Indiegogo, aby kupić nagrobek dla Smith. Akcję wsparła również organizacja charytatywna Music Cares. W ramach kampanii zebrano ponad 8000 dolarów, które przeznaczono na sfinansowanie budowy 120-centymetrowego, trawionego granitowego nagrobka z wizerunkiem zmarłej bluesmanki.Pomnik został wzniesiony z wielką pompą na cmentarzu Frederick Douglass na Staten Island w Nowym Jorku 20 września 2013 roku. Nadwyżka funduszy z kampanii została przekazana na utrzymanie terenu cmentarza. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crazy Blues/It's Right Here For You (If You Don't Get It – 'Taint No Fault O'Mine)	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	12.1920	-	3[11]	OKeh 4169	[written by Perry Bradford]
Fare Thee Honey Blues/The Road Is Rocky (But I Am Gonna Find My Way)	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	02.1921	-	9[2]	OKeh 4194	[written by Perry Bradford]
Royal Garden Blues/Shim-Me King's Blues	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	05.1921	-	13[1]	OKeh 4254	[written by Clarence Williams, Spencer Williams]
You Can't Keep A Good Man Down	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	07.1921	-	4[5]	OKeh 4305	[written by Perry Bradford]
Dangerous Blues/What Have I Done	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	09.1921	-	6[3]	OKeh 4351	[written by Billy Brown]
Lonesome Mama Blues	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	09.1922	-	6[4]	OKeh 4630	[written by Anna Welker Brown, E. Nickel & Billie Brown]
You Can Have Him, I Don't Want Him, Did'nt Love Him Anyhow Blues/Got To Cool My Doggies Now	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	02.1923	-	13[1]	OKeh 4670	[written by William Tracey, Dan Dougherty]
You've Got To See Mamma Ev'ry Night (Or You Can't See Mamma At All)/I'm Gonna Get You	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	06.1923	-	13[1]	OKeh 4781	[written by Billy Rose, Con Conrad]

Denise LaSalle

Ora D. Allen (ur. 16 lipca 1934r- zm. 8 stycznia 2018r), znana pod pseudonimem artystycznym
Denise LaSalle, była amerykańską piosenkarką bluesową, R&B i soul, autorką tekstów piosenek i producentką muzyczną, która po śmierci Koko Taylor została okrzyknięta „Królową Bluesa”. Jej mężem był raper Super Wolf. Do najbardziej znanych utworów LaSalle należały „Trapped by a Thing Called Love”, „My Toot Toot”, „I'm So Hot” i „Down Home Blues”. 

 LaSalle, najmłodsza z ośmiorga dzieci, urodziła się jako Ora D. (lub Ora Dee) Allen 16 lipca 1934 roku w pobliżu Sidon w stanie Missisipi, na obszarze znanym wówczas jako Wyspa. Jej rodzicami byli Nathaniel A. Allen Sr. i Nancy Cooper Jej rodzina pracowała jako dzierżawcy, a ona musiała zbierać bawełnę i podejmować inne prace zarobkowe, aby utrzymać rodzinę.Wychowywała się w Belzoni od siódmego roku życia i śpiewała w chórach kościelnych lokalnych grup gospel w hrabstwie Leflore. W wieku 13 lat przeprowadziła się do Chicago, aby zamieszkać ze swoim najstarszym bratem.

  Występowała z muzykami R&B i pisała piosenki, inspirowane muzyką country i bluesem. Około 1963 roku, pracując jako barmanka w Mix's Lounge, poznała Billy'ego „The Kid” Emersona, który w tym czasie pracował dla Chess Records. Zaowocowało to rocznym kontraktem płytowym z Chess; jednak do żadnych sesji nagraniowych nie doszło. Później Emerson założył własną wytwórnię Tarpon i w 1967 roku nagrał dla niej „LaSalle”. Singiel „A Love Reputation” był skromnym regionalnym hitem. Założyła wraz ze swoim ówczesnym mężem Billem Jonesem niezależną firmę producencką Crajon.Jej piosenka „Trapped By a Thing Called Love” (1971) została wydana przez Westbound Records z siedzibą w Detroit. Osiągnęła ona 1. miejsce na krajowej liście przebojów R&B i 13. miejsce na liście Billboard Hot 100. Utwór zajął 85. miejsce na liście przebojów z końca 1971 roku. 30 listopada 1971 roku przyznano nagrodę w postaci złotej płyty RIAA za sprzedaż miliona egzemplarzy.

  Recenzując jej debiutancki album z 1972 roku o tym samym tytule, Robert Christgau napisał w książce Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981): „LaSalle wydaje się być przede wszystkim autorką tekstów piosenek, a dopiero potem piosenkarką, co może tłumaczyć pewną zawodową anonimowość w jej nietypowych nastrojach. Ale głos jest obecny - zmysłowy, ciepły, a nawet mądry, idealny do medytacyjnego funku z Memphis autorstwa [producenta] Willie Mitchella. A ponieważ jest całkiem dobrą autorką tekstów piosenek, praktycznie każdy z tych dwunastu utworów oferuje profesjonalną przyjemność”.

 Napisała również udane kontynuacje, „Now Run and Tell That” i „Man Sized Job”, które zajęły 3. i 4. miejsce w pierwszej dziesiątce list przebojów R&B, a także znalazły się na liście przebojów Hot 100. Jej wczesne hity zostały nagrane w studiu nagraniowym Hi w Memphis, prowadzonym przez Mitchella, z udziałem najlepszych muzyków sesyjnych z południa. Nadal odnosiła sukcesy i wydała trzy albumy w wytwórni Westbound. W 1976 roku przeprowadziła się do Jackson w stanie Tennessee i podpisała kontrakt z ABC Records. W ABC miała kolejny hit, „Love Me Right” (10. miejsce na liście R&B, 80. miejsce na liście pop). ABC zostało przejęte przez MCA, a LaSalle nagrała dla MCA trzy albumy. 

 Jej album z 1979 roku zawierał „Do Ya Think I'm Sexy”, a w 1980 roku wydała album „I'm So Hot”. Super Wolf nagrał  również rapowy utwór „Super Wolf Can Do It”.Kontynuowała występy na żywo i produkcję. Jej współautorska piosenka „Married, But Not to Each Other” znalazła się na składance „The Best of Barbara Mandrell” z 1979 roku. W 1982 roku LaSalle podpisała kontrakt z wytwórnią Malaco jako autorka tekstów, gdzie pisała piosenki między innymi dla Z.Z. Hill. Następnie namówiono ją do nagrania własnej płyty, co zaowocowało albumem Lady in the Street z 1983 roku.  

Kontynuowała nagrywanie dla Malaco przez 15 lat i wydała szereg albumów, które spotkały się z uznaniem krytyków, począwszy od Lady in the Street (1983) i Right Place, Right Time (1984). Jej utwory R&B, soul blues i soul były grane w miejskich stacjach radiowych w stanach południowych. W 1985 roku zdobyła jedyne uznanie na brytyjskiej liście przebojów, gdy jej cover utworu „My Toot Toot” zespołu Rockin' Sidney osiągnął 6. miejsce.Wystąpiła na Long Beach Blues Festival w latach 1984 i 1993. W 1993 roku wystąpiła również na San Francisco Blues Festival. Jej album „Smokin' in Bed” (1997) sprzedał się dobrze.

  LaSalle w wywiadach wspominała, że ​​w latach współpracy z Westbound i ABC/MCA mogła swobodnie nagrywać dowolne utwory, ale w Malaco miała większe ograniczenia. Malaco było wytwórnią bluesową i oczekiwano, że będzie nagrywać głównie „hard blues”. Po latach spędzonych w Malaco, LaSalle założyła własną wytwórnię Ordena i wydała kilka albumów, w tym „God's Got My Back”, album gospel, oraz „This Real Woman” (zestaw 2 płyt CD), który jest mieszanką wszystkiego, zawiera country, R&B, bluesa i pop. W 2002 roku LaSalle ponownie nagrywała dla nowej wytwórni, tym razem dla Ecko Records, małej wytwórni soulowo-bluesowej z siedzibą w Memphis. Pierwszym albumem był „Still the Queen”. Po ponad dekadzie nieobecności powróciła do Malaco, aby w 2010 roku wydać album zatytułowany „24 Hour Woman”. W 2011 roku została wprowadzona do Galerii Sław Bluesa. 

Jej mąż, James E. Wolfe, był w Jackson, gdzie otworzyła restaurację o nazwie Blues Legend Café. Restauracja znajdowała się pod adresem 436 E. Main Street, ale od tego czasu została zamknięta.[22] 

 LaSalle wyszła za mąż za Artica Craiga, współpracownika swojego brata A.J. w Campbell Soup, w 1956 roku, mając 22 lata. LaSalle i Craig byli razem tylko przez krótki czas, ale formalnie zakończyli małżeństwo dopiero tuż przed ślubem z drugim mężem, Billem Jonesem, w 1969 roku. Rozwiodła się z Jonesem w 1974 roku. Oboje współpracowali przy produkcji płyt i założyli niezależną firmę producencką Crajon Records. W 1977 roku wyszła za mąż za Jamesa E. „Super Wolfe” Wolfe'a Jr. Był didżejem, prowadził kilka stacji radiowych, został kaznodzieją i zmarł w 2022 roku. LaSalle miała dwoje dzieci. Po problemach z sercem i powikłaniach po upadku, w wyniku którego w październiku 2017 roku amputowano jej prawą nogę, LaSalle zmarła w otoczeniu rodziny w wieku 83 lat 8 stycznia 2018 roku. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trapped By A Thing Called Love/Keep It Coming	Denise LaSalle	08.1971	-	13[14]	Westbound 182	[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][1[1][16].R&B; Chart]
Now Run And Tell That/The Deeper I Go (The Better It Gets)	Denise LaSalle	03.1972	-	46[11]	Westbound 201	[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][3[12].R&B; Chart]
Man Sized Job/I'm Over You	Denise LaSalle	10.1972	-	55[9]	Westbound 206	[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][4[13].R&B; Chart]
What It Takes To Get A Good Woman (That's What It's Gonna Take To Keep Her)/Making A Good Thing Better	Denise LaSalle	05.1973	-	-	Westbound 215	[written by O. B. McClinton][produced by Crajon Enterprises][31[7].R&B; Chart]
Your Man And Your Best Friend/What Am I Doing Wrong	Denise LaSalle	10.1973	-	-	Westbound 219	[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][92[3].R&B; Chart]
Don't Nobody Live Here (By The Name Of Fool)/Good Goody Getter	Denise LaSalle	01.1974	-	-	Westbound 221	[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][67[7].R&B; Chart]
Get Up Off My Mind/The Best Thing I Ever Had	Denise LaSalle	06.1974	-	-	Westbound 223	[written by Denise LaSalle, Bill Jones][produced by Crajon Enterprises][96[4].R&B; Chart]
My Brand On You/Any Time Is The Right Time	Denise LaSalle	04.1975	-	-	Westbound 5004	[written by Denise LaSalle][produced by Crajon Enterprises][55[9].R&B; Chart]
Married, But Not To Each Other/Who's The Fool	Denise LaSalle	06.1976	-	102[5]	Westbound 5019	[written by D. LaSalle, F. Miller][produced by Crajon Enterprises][16[17].R&B; Chart]
Freedom To Express Yourself/Second Breath	Denise LaSalle	04.1977	-	-	ABC 12238	[written by Denise LaSalle][produced by Ordena Enterprises, Inc. With Soultastic, Inc.][100[1].R&B; Chart]
Love Me Right/Fool Me Good	Denise LaSalle	11.1977	-	80[10]	ABC 12312	[written by Denise LaSalle][produced by Denise La Salle][10[21].R&B; Chart]
One Life To Live/Before You Take It To The Streets	Denise LaSalle	05.1978	-	-	ABC 12353	[written by Denise LaSalle][produced by Denise La Salle][87[5].R&B; Chart]
Workin' Overtime/No Matter What They Say	Denise LaSalle	10.1978	-	-	ABC 12419	[written by Denise LaSalle][produced by Denise LaSalle][70[6].R&B; Chart]
P.A.R.T.Y. (Where It Is)/Under The Influence	Denise LaSalle	02.1979	-	-	ABC 12443	[written by Denise LaSalle][produced by Denise La Salle][90[2].R&B; Chart]
I'm So Hot/A Miracle, You And Me	Denise LaSalle	05.1980	-	-	MCA 41222	[written by Denise LaSalle][produced by Denise LaSalle, Ordena][62[5].R&B; Chart]
My Tu-Tu/Give Me Yo' Most Strongest Whiskey	Denise LaSalle	06.1985	-	-	Malaco 2112	[written by Sidney Simien][produced by Tommy Couch, Wolf Stephenson][79[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trapped by a Thing Called Love	Denise LaSalle	02.1972	-	120[9]	Westbound 2012	[produced by Bill Jones]