Z archiwum...rocka : Wyniki wyszukiwania: Evanescence

Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Evanescence, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty

środa, 14 listopada 2018

Evanescence

Evanescence - amerykański zespół rockowy, założony w Little Rock, w stanie Arkansas w 1995r przez wokalistkę/pianistkę Amy Lee i gitarzystę Bena Moody'ego. Po nagrywaniu prywatnych mini albumów, zespół w 2003 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Wind-up Records i wydał swój pierwszy, studyjny album Fallen. Sprzedał się on w 17 milionowym nakładzie. Dzięki niemu, zespół wygrał dwie nagrody Grammy, a w całej swojej karierze, był do niej nominowany siedem razy . Rok po Fallen, zespół wydał pierwszy album koncertowy, zatytułowany Anywhere but Home, który sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. W 2006 zespół wydał drugi, studyjny krążek The Open Door, sprzedany w ponad 5 milionowym nakładzie.

Skład zespołu zmieniał się parokrotnie: David Hodges odszedł w 2002, współzałożyciel Ben Moody w 2003 (podczas trasy koncertowej), basista Will Boyd w 2006, następnie gitarzysta John LeCompt i perkusista Rocky Gray w 2007. Dwie ostatnie zmiany doprowadziły do przerwy, a następnie do kontynuacji trasy koncertowej z tymczasowymi członkami.

W 2009 roku najnowszy skład zespołu ogłosił, że zespół powróci z Evanescence, trzecim studyjnym albumem, który został zgodnie z zapowiedzią wydany 11 października 2011. Zadebiutował on na 1 pozycji Billboard 200 z 127,000 sprzedanych egzemplarzy. Według examiner.com, album również zadebiutował na 1 pozycji w rankingach; The Rock Albums, Digital Albums, Alternative Albums, i The Hard Rock Albums Charts. Pierwszy singiel What You Want został wydany 9 sierpnia 2011. Drugi - My Heart Is Broken został wysłany do stacji radiowych 31 października 2011. 2012 rok zespół spędził na koncertowaniu i promowaniu nowego albumu, z innymi zespołami, w tym z The Pretty Reckless i Fair to Midland .

Zespół Evanescence, został założony przez wokalistkę, pianistkę i autorkę tekstów Amy Lee, oraz byłego gitarzystę i autora tekstów - Bena Moody. Spotkali się oni w 1994 roku na młodzieżowym obozie w Little Rock, gdzie Moody usłyszał Lee grającą "I'd Do Anything For Love (But I Won't Do That)" Meat Loafa na pianinie. Pierwszymi wspólnymi piosenkami były Solitude i Give Unto Me, obie napisane przez Amy oraz Understanding i My Immortal napisane przez Bena. Piosenki były opracowywane przez obydwu artystów i oboje mieli do nich prawa autorskie.

Dwie z ich piosenek, były grane w lokalnych stacjach radiowych, dzięki temu zwiększyła się lokalna popularność zespołu i popyt na koncerty. Gdy zespół wreszcie pojawił się na żywo, stał się jedną z najpopularniejszych rozrywek w okolicy. Po eksperymentowaniu z nazwami takimi jak Childish Intentions i Stricken, zdecydowali się na Evanescence, co oznacza "zanikanie" lub "blednięcie" od słowa evanesce, które oznacza zniknąć.

Zespół wydał trzy demówki, kategorii EP. Pierwsza zatytułowana Evanescence EP (1998), została wyprodukowana w 100 kopiach i sprzedana, podczas wczesnych występów na żywo. Druga pt. Sound Asleep EP, również znana jako Whisper EP (1999). Była również trzecia demówka nazwana Mystary EP (2003). Pierwsza pełnometrażowa CD demówka, Origin (2000), została wyprodukowana w ok. 2,5000 kopii i sprzedana podczas koncertów. Origin i Epki zawierają demowe wersje kilku piosenek z ich debiutanckiego albumu Fallen. Podczas radiowego wywiadu, Lee i Moody zachęcali fanów do pobierania ich starszych utworów z Internetu.

Producent Pete Matthews pierwszy raz zetknął się z zespołem w Ardent Studios, w Memphis. Przesłuchiwał ich demówki, wraz ze swoją przyjaciółką z Wind-up Records, Dianą Meltzer. Meltzer, po usłyszeniu My Immortal zainteresowała się zawarciem kontraktu z zespołem - ''Wiedziałam, że to będzie strzał w dziesiątkę''. Po podpisaniu kontraktu zespół został przeniesiony do Los Angeles, dostając mieszkanie, miejsce na próby i siłownię. Lee otrzymała zajęcia aktorskie, wokalne oraz ruchu scenicznego. Po prawie dwóch latach producent Dave Fortman zaczął prace nad ich pierwszym studyjnym albumem Fallen.

Na początku 2003 roku skompletowali skład. Do zespołu dołączyli ich przyjaciele, John LeCompt, Rocky Gray i Will Boyd, wszyscy oni pracowali nad wcześniejszymi piosenkami Evanescence. Szukając sponsora, chcąc promować Fallen, Evanescence przyjął ofertę firmy produkującej gry video Nintendo, by jechać w trasę koncertową zatytułowaną Nintendo Fusion Tour w 2003.

Fallen utrzymywał się przez 43 tygodnie na Billboard Top 10; pokrył się 7-krotną platyną w Stanach Zjednoczonych; oraz został sprzedany w 17 milionowym nakładzie na całym świecie. Płyta, utrzymywała się również przez 103 tygodnie na Billboard 200 oraz była jedną z ośmiu płyt w historii, która utrzymała się co najmniej rok na Billboard Top 50 .

22 października 2003 roku Moody opuścił Evanescence podczas europejskiej trasy koncertowej promującej Fallen, rzekomo z powodu różnic w twórczości. W wywiadzie, kilka miesięcy później, Amy Lee powiedziała: ''...doszliśmy do wniosku, że jeśli coś się nie zmieni, nie będziemy w stanie dokonać kolejnego nagrania. (...) W końcu jesteśmy grupą z prawdziwego zdarzenia, a nie tylko Ben i ja oraz kilkoro obcych zebranych w jednym miejscu''.

Amy powiedziała, że odejście Bena z powodu napięć w zespole, to była niemal ulga. W wywiadzie wyznała: ''Myślę, że to jest dokładnie to, czego się spodziewałam. On jest bardziej pod wpływem popu, a także, wiesz, byciem komercyjnym, mam na myśli sprzedawanie albumów: To ta część jego, w której się często nie zgadzaliśmy. Ja, chciałam robić coś bardziej artystycznego, a on, coś, co ludzie chcieliby usłyszeć''. Moody został zastąpiony przez Terryego Balsamo z Cold.

Debiutancki singiel Evanescence - Bring Me to Life, gościnnie z wokalem Paula MacCoya z 12 Stones, był światowym hitem, który osiągnął 5 pozycję, na amerykańskiej liście Billboard Hot 100. Singiel, stał się numerem jeden w Wielkiej Brytanii i na tej pozycji utrzymywał się przez cztery tygodnie od czerwca do lipca 2003. Równie popularny utwór - My Immortal zadebiutował na 7 pozycji w USA i Wielkiej Brytanii, a obie piosenki zostały wykorzystane w filmie Daredevil. Bring Me to Life zyskało uznanie na 46th Grammy Awards w 2004 roku, gdzie zespół wygrał Best Hard Rock Performance i Best New Artist oraz byli nominowaniu w dwóch innych kategoriach. Dwa pozostałe single z Fallen to Going Under (5 pozycja U.S. Modern Rock Tracks, 8 pozycja UK Charts) i Everybody's Fool (36 pozycja U.S. Modern Rock Tracks, 23 pozycja UK Charts); wszystkie był promowane przez teledyski.

Ponadto, Fallen jest na 6 pozycji "Top Bestselling Albums of the Last 10 Years". Po sprzedaży ponad 7 milionów kopii w Stanach Zjednoczonych i 17 milionów na całym świecie.

Nowy skład Evanescence, wydał w 2004 roku koncertowe DVD/CD pt. Anywhere but Home. DVD zawiera koncert w Paryżu, a także materiały zza kulis trasy. Na płycie znajdują się również utwory Breathe No More (ze ścieżki dźwiękowej filmu Elektra), Farthwe Away, oraz cover zespołu Korn Thpoughtless. Album, sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy na całym świecie.

Rzecznik prasowy wytwórni, potwierdził w dniu 14 lipca 2006, że basista - Will Boyd opuścił zespół z powodu "kolejnej dużej trasy koncertowej", oraz "chęci bycia blisko ze swoją rodziną". W wywiadzie, dla MTV, zamieszczonym na ich stronie w dniu 10 sierpnia 2006, Lee ogłosiła, że Tim McCord, były członek Revolution Smile, zajmie jego miejsce.

Nagrywanie płyty, odbywało się powoli z kilku powodów, m.in. pragnienie Amy, by bez pośpiechu, zmaksymalizować proces twórczy, projekty innych członków zespołu, udar mózgu Terryego i utrata ich byłego menedżera. Mimo, że Lee ogłosiła na Evboard, że ich nowy album będzie ukończony w marcu 2006, premiera została przesunięta, ponieważ rzekomo "Wind-up Records chciało nanieść poprawki w utworze Call Me When You're Sober", który został wysłany do stacji radiowych 7 sierpnia 2006. 13-utworowa płyta The Open Door ukazała się w Kanadzie i USA 3 października 2006; w Wielkiej Brytanii 2 października; a w Australii 30 września 2006 roku. Album został sprzedany w 447,000 egzemplarzach w Stanach Zjednoczonych w ciągu pierwszego tygodnia i zdobył numer 1 w rankingu Billboard 200, stając się 700-tym albumem nr 1 od początku powstania rankingu Billboard w 1956 roku. Teledysk do Call Me When You're Sober został nakręcony w Los Angeles i jest oparty na bajce Czerwony Kapturek. The Open Door, można było zamówić przedpremierowo w sklepie iTunes od 15 sierpnia 2006; teledysk do Call Me When You're Sober również wtedy został udostępniony.

Trasa koncertowa, promująca nową płytę, rozpoczęła się 5 października 2006 w Toronto. W ciągu tego roku odwiedzili Kanadę, USA oraz Europę. Trasa, była kontynuowana w dniu 5 stycznia 2007 – Kanada (razem z zespołem Stone Sour), Japonia i Australia (z zespołem Shihad), następnie wrócili do Stanów Zjednoczonych na kolejną wiosenną trasę (z Chevelle oraz Finger Eleven). W ramach trasy koncertowej, Evanescence grali w Argentynie na festivalu Quilmes Rock 07 w dniu 15 kwietnia 2007 wraz z Aerosmith, Velvet Revolver i lokalnymi zespołami. Wzięli również udział w Family Values Tour 2007 m.in. z Korn. Europejską trasę zamknęli koncertem w Amphi in Ra'anana, Izrael 26 czerwca 2007, a trasę promującą album, zakończyli w dniu 9 grudnia 2007[11].

W czerwcu 2009, na stronie internetowej Evanescence, Amy Lee napisała, że zespół był w trakcie tworzenia materiału na nowy album, który miał zostać wydany w 2010 roku. Stwierdziła, że ta muzyka będzie ewolucją poprzednich prac i będzie lepsza, silniejsza i bardziej interesująca. Zespół zagrał "secret show" w Manhattan Center Grand Ballroom w Nowym Jorku 4 listopada 2009, z kolegami z wytwórni Civil Twilight. Bilety na koncert wyprzedano w ciągu 5 minut. Koncert ten podgrzał atmosferę przed występem na Maquinária Festival w São Paulo, Brazylia, który odbył się 8 listopada.

Zespół, wszedł do studia 22 lutego 2010 roku. Will Hunt powrócił jako perkusista, podczas gry drugi perkusista i programista, Will "Science" Hunt pomagał w pisaniu, ale ostatecznie nie dołączył do Evanescence. David Campbell, który wcześniej pracował nad The Open Door, wrócił do pracy nad zapisami smyczkowymi, a data premiery albumu została już przewidziana przez producenta Steve Lillywhite. Jednak później, Lee, stwierdziła, że Steve nie był odpowiedni i został on zastąpiony przez producenta Nicka Raskulinecz. Zespół zaczął nagrywanie, a premiera została przesunięta z sierpnia na wrzesień 2010. Jednakże, w dniu 21 czerwca 2010, Lee ogłosiła na EvThreads.com, że Evanescence tymczasowo opuszcza studio, by znaleźć twórczą przestrzeń i dalej pracować nad albumem. Amy Lee, napisała również, że wytwórnia Wind-up Records przechodzi niepewny okres, który dodatkowo opóźnia wydanie płyty. Zespół wrócił do studia na początku kwietnia 2011 z producentem Nickem Raskulinecz, który pracował nad muzyką dla Alice in Chains i Foo Fighters, aby kontynuować pracę nad trzecim studyjnym albumem Evanescence. Powiadomiono fanów, że krążek zostanie wydany pod koniec 2011 roku. Ogłoszono również, że Troy McLawhorn po opuszczeniu zespołu Seether powrócił do Evanescence.

12 czerwca 2011, Amy Lee na pośrednictwem swojego konta na Twitterze oznajmiła, że Troy McLawhorn oficjalnie powrócił do Evanescence, a premiera płyty przewidziana jest na 4 października 2011. Później, 11 lipca, News MTV podało, że data została przesunięta na 11 października, a pierwszym singlem będzie What You Want. Zespół nagrał album w Blackbird Studio, w Nashville. W wywiadzie dla Kerrang!, Lee wyjawiła, że tytułem będzie Evanescence. Zdecydowanie się na taki tytuł było spowodowane jej miłością do Evanescence. Inne motywy na albumie, to ocean, poszukiwanie wolności i miłość.

Trasa promująca Evanescence rozpoczęła się w dniu 17 sierpnia 2011, koncertem w War Memorial Auditorium, w Nashville. Zespół występował na Rock on the Range w Winnipeg, 20 sierpnia, oraz Rock in Rio, 2 praździernika, wraz z Guns N' Roses i System of a Down, a także z brazylijskimi artystami Pitty i Detonautas Roque Clube. Po serii koncertów w Ameryce Północnej, w listopadzie, Evanescence wyruszyło do Europy, by grać w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Francji, przy wsparciu The Pretty Reckless i australijskiego zespołu ME. Evanescence wystąpił na koncercie Pokojowej Nagrody Nobla w dniu 11 grudnia 2011 roku, na którym zagrali Lost in Paradise oraz Bring Me to Life, potem powrócili na tournée do Ameryki Północnej. W lutym 2012 koncertowali w Japonii z Dazzle Vision, w tym samym miesiącu występowali również w innych krajach południowo-wschodniej Azji. W marcu 2012 zespół można było zobaczyć w Australii i Nowej Zelandii z Blaqk Audio. Od kwietnia do lipca, Evanescence koncertowało w Europie i Ameryce Północnej, z kilkoma przystankami w Afryce i na Bliskim Wschodzie[potrzebny przypis].

Evanescence przerwali swoje tournée, by wziąć udział w Carnival of Madness Tour, razem z Halestorm, Cavo, New Medicine i Chevelle. Ta trasa rozpoczęła się 31 lipca w Springfield, Illinois i trwała do 2 września 2012, kończąc się w Buffalo, Nowy Jork. Oficjalna trasa promująca najnowszy album została wznowiona w październiku, z przystankami w Ameryce Południowej, Kostaryce i Panamie. Następnie seria koncertów w Anglii, kończąc w dniu 9 listopada 2012, w Wembley Arena, w Londynie. Lee ogłosiła, że zespół robi sobie przerwę - Na końcu każdej długiej trasy trzeba doprowadzić swoją głowę do porządku.

Amy Lee twierdzi, że napisała piosenkę do filmu z 2005 roku, Opowieści z Narnii: Lew, Czarownica i Stara Szafa lecz została odrzucona ze względu na ciężkie brzmienie. Inna piosenka, również rzekomo napisana dla Narnii , to inspirowana Mozartem Lacrymosa. Producenci filmu jednak odrzucili ją i stwierdzili, że Amy nigdy nie była upoważniona do pisania muzyki do filmu, i nigdy nie planowano użyć muzyki tworzonej przez Evanescence.

W 2010 roku Evanescence wydali Together Again - piosenkę stworzoną dla The Open Door, ale nigdy nie opublikowaną. Została ona wydana przy pomocy ONZ, a wszystkie pieniądze na niej zarobione zostały przekazane na odbudowę Haiti, po trzęsieniu ziemi.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bring me to life	Evanescence feat Paul McCoy	05.2003	1[4][90]	5[32]	Epic 8734881	[platinum-US][platinum-UK][written by Amy Lee/Brian Moody/David Hodges][produced by Dave Fortman][piosenka z filmu Daredevil]
Going under	Evanescence	10.2003	8[9]	-	Epic 6743522	[written by Amy Lee/Brian Moody/David Hodges][produced by Dave Fortman]
My immortal	Evanescence	12.2003	7[26]	7[32]	Epic 6745422	[gold-US][gold-UK][written by Amy Lee/Brian Moody/David Hodges][produced by Brian Moody/Dave Fortman]
Everybody' s fool	Evanescence	06.2004	24[5]	36.Modern Tracks Chart	Epic 6747992	[written by Amy Lee/Brian Moody/David Hodges][produced by Dave Fortman]
Call Me When You're Sober	Evanescence	09.2006	4[15]	10[22]	Wind-Up 82876894162	[platinum-US][ written by Amy Lee , Terry Balsamo][produced by Dave Fortman]
Lithium	Evanescence	01.2007	32[4]	-	Wind-Up 88697042062	[ written by Amy Lee ][produced by Dave Fortman]
Together Again	Evanescence	03.2010	-	103[1]	Wind-Up	-
What You Want	Evanescence	09.2011	72[5]	68[1]	Virgin/Wind Up USWU 31100060	[ written by Amy Lee/Terry Balsamo/Tim McCord ][produced by Nick Raskulinecz]
Lost in Paradise	Evanescence	10.2011	174[1]	99[1]	Wind-Up	[ written by Amy Lee ][produced by Nick Raskulinecz]


Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fallen	Evanescence	05.2003	1[1][173]	3[200]	Epic 05108792	[7x-platinum-US][4x-platinum-UK][produced by Dave Fortman]
Anywhere but home	Evanescence	11.2004	-	39[14]	Wind-up 13 106 [US]	[gold-US][produced by Dave Fortman]
The Open Door	Evanescence	10.2006	2[37]	1[1][39]	Wind-up 82876860822	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Dave Fortman]
Evanescence	Evanescence	10.2011	4[26]	1[1][27]	Virgin/Wind-up 6788792	[gold-UK][produced by Nick Raskulinecz]
Synthesis	Evanescence	11.2017	23[2]	8[2]	RCA 88985420252	[produced by Amy Lee,Will B. Hunt]

poniedziałek, 8 sierpnia 2022

Future Leaders of the World

Future Leaders of the World to zespół rockowy założony w 2003 roku. Zespół wydał swój debiutancki album, LVL IV w 2004 roku, zanim przeszedł przez okres pod nazwą Machina, z udziałem byłego gitarzysty Evanescence, Johna LeCompta i perkusisty Rocky'ego Graya. Po przerwie zespół zreformował się w 2014 roku i wydał kolejny album pod nazwą „Future Leaders of the World”, , w marcu 2015 roku.

Future Leaders of the World został założony przez gitarzystę i wokalistę Phila Taylora, który wraz z perkusistą Carlem Messiną i basistą Tobym Cole'em założył grupę w Buffalo w stanie Nowy Jork. Taylor nagrał demo z Shawnem Riverą z Az Yet i producentem wykonawczym Allanem Frayem w Los Angeles. W późniejszym czasie na gitarze pojawił się także Jake Stutevoss. Grupa podpisała kontrakt z Epic Records i wydała pełnowymiarowy album LVL IV. Album osiągnął 153 miejsce na liście Billboard 200 dzięki sile amerykańskich hitów „Let Me Out” (6. miejsce w Mainstream Rock, 32. miejsce na liście Modern Rock) i „Everyday” (30. miejsce w Mainstream Rock ). Grupa koncertowała z takimi grupami jak Shinedown, Seether, Crossfade, Chevelle i Alter Bridge, ale podczas ich koncertów na trasie Sno-Core dowiedzieli się, że Epic planuje rozwiązać ich kontrakt i grupa się rozpadła.

Taylor wraz z byłymi członkami Evanescence Johnem LeComptem (gitara), Rocky Gray'em (perkusja), Jackiem Wiese (gitara) i Thadem Ablesem (bas) utworzyli nowy zespół, Machina. Od czasu odejścia Graya i LeCompta z Evanescence w maju 2007 roku, zespół utrzymuje niestrudzony harmonogram tras koncertowych i ukończył pełnowymiarową płytę wyprodukowaną i zmiksowaną przez Toby'ego Wrighta w SoundKitchen w Nashville. Główny singiel „Trust” był emitowany w umiarkowanych ilościach w stacjach radiowych w całych Stanach Zjednoczonych i nie wydał jeszcze drugiego singla. W 2012 roku Machina podpisała kontrakt z Rogue Records America i 9 października wydała swój debiutancki album „To Live and Die in the Garden of Eden”, który jest dostępny zarówno w wersji cyfrowej, jak i fizycznej na iTunes i CMDistro.com. 2009:

Po krótkiej przerwie były wokalista Phil Taylor ogłosił na blogu zespołu MySpace, że ponownie rozpoczął projekt i zespół zreformował się w 2009 roku. Zespół wydał EP-kę zatytułowaną Delirium z 3 utworami z nadchodzącego nowego, pełnego albumu zatytułowanego Reveal. Ta EPka zawiera również akustyczną wersję „Let Me Out”. Obecny skład zespołu obejmuje Jeremy "13" na basie, Iana Severson na gitarze, Russella Bullocka na perkusji i frontmana Phila Taylora. W 2014 roku zespół zawarł umowę z wytwórnią Pavement Entertainment/SonyRed z Chicago. Nowy album Reveal ukazał się 10 marca 2015 roku, a jego pierwszy singiel „Live Again” ukazał się w XM Sirius Radio.

W ramach wsparcia nowego albumu zespół wyruszył w pełną zimową trasę koncertową z innymi rockmanami Saliva, a także wyruszył w trasę po Japonii oraz pełną trasę po USA, która zbiegła się z wydaniem Reveal. Obecnie główny wokalista i gitarzysta Future Leaders of the World, Phil Taylor, połączył siły z nominowanym do nagrody Grammy rockowym/popowym perkusistą i perkusistą Lesterem Estelle (Pillar, Kelly Clarkson), aby tej jesieni nagrać nowy akustyczny album z 7 utworami „Off The Wall” z nominowanym do nagrody Grammy, multiplatynowym producentem Robertem Venable. Nowy album zatytułowany „RISE” wydany przez Label Group Ent/TaylorMaydMusik/INGROOVES Universal ukaże się w grudniu 2015 roku wraz z zimową trasą koncertową.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
LVL IV	Future Leaders of the World	10.2004	-	153[1]	Epic 89 192	[produced by Mike Flynn]

czwartek, 4 listopada 2021

Seether

Seether, zespół rockowy pochodzący z Republiki Południowej Afryki. Jego założycielem i wokalistą jest Shaun Morgan, prywatnie były narzeczony Amy Lee, wokalistki zespołu Evanescence. Saron Gas, bo tak początkowo nazywała się kapela, wydał swoją pierwszą płytę - Fragile - w 2000 roku w RPA. Po sukcesie płyty w ojczyźnie zespołem zainteresowała się Wind-up Records. Muzycy podpisali kontrakt z wydawnictwem, jednak musieli zmienić nazwę. Wybrali „Seether” inspirując się singlem Veruca Salt i wyjechali do USA. Pierwszą płytą starego-nowego zespołu był Disclaimer, na którym znalazły się trzy single - Fine Again, Driven Under oraz Gasoline. Los chciał jednak, żeby tylko Fine Again odniosło jakikolwiek sukces.

Po wydaniu Disclaimera muzycy byli ciągle „w trasie” dając regularnie koncerty z nadzieją, że ich popularność wzrośnie. Po skończeniu trasy koncertowej chcieli wrócić do studia by coś nagrać, jednak wcześniej zobowiązali się pomóc Evanescence w ich trasie obejmującej cały glob. W tym czasie skomponowali nową wersję ballady „Broken” w której głosu udzieliła Amy Lee. Piosenka odniosła sukces podczas koncertów, więc muzycy- po ich skończeniu - wkroczyli do studia by ją nagrać wraz z Amy Lee.”Broken”, razem z „Sold me” znalazło się na soundtracku do filmu Punisher, co przyniosło zespołowi większą popularność, szczególnie w USA, Wielkiej Brytanii i Australii. Disclaimer II, rozszerzony o kilka nowych piosenek i remixów z wcześniejszej płyty, trafił na półki sklepów w 2004 roku.

Rok później zespół wydał kolejną płytę, zatytułowaną Karma and Effect. Krążek miał nazywać się początkowo Catering to Cowards, ale muzycy zrezygnowali z tej nazwy. Podczas trasy koncertowej promującej nową płytę Seether wydał kolejną. One Cold Night, bo taką nosi nazwę, powstała jednak z konieczności - Shaun Morgan cierpiał bowiem na kłopoty z brzuchem, zdecydował więc, że zagrają akustyczne wersje piosenek z Karma and Effect oraz innych albumów po to, aby nie rezygnować z występu.

23 października 2007 roku ukazał się nowy, długo oczekiwany album zespołu - Finding Beauty In Negative Spaces. Znalazło się na nim 12 kawałków, najbardziej promowanym jest oczywiście “Fake It”. Płyta została bardzo ciepło przyjęta przez fanów, jednak jest wciąż postrzegana jako gorsza od Disclaimera II.


Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fine again	Seether	12.2002	-	61[20]	Wind-Up 675285 2	[written by Shaun Morgan ,Dale Stewart][ produced by Jay Baumgardner]
Driven under	Seether	06.2003	-	122[2]	album cut	[ produced by Jay Baumgardner]
Broken	Seether feat Amy Lee	09.2004	106[2]	20[21]	Wind-Up 875007 2	[platinum-US][written by Shaun Morgan ,Dale Stewart][produced by Bob Marlette]
Remedy	Seether	07.2005	-	70[5]	Wind-Up	[gold-US][written by Shaun Morgan ][produced by Bob Marlette]
Truth	Seether	01.2006	-	123[1]	Wind-Up	[written by Shaun Morgan ][produced by Bob Marlette]
Fake It	Seether	01.2008	-	56[20]	Wind-Up	[platinum[written by Shaun Morgan, Dale Stewart, John Humphrey ][produced by Howard Benson]
Rise Above This	Seether	06.2008	-	91[11]	Wind-Up	[written by Shaun Morgan ,Dale Stewart, John Humphrey][produced by Howard Benson]
Breakdown	Seether	01.2009	-	106[12]	Wind-Up	[written by Shaun Morgan ,Dale Stewart, John Humphrey][produced by Howard Benson]
Careless Whisper	Seether	05.2009	-	63[8]	Wind-Up	[gold-US][written by George Michael, Andrew Ridgeley][produced by Ross Petersen, Seether]
Country Song	Seether	06.2011	-	72[18]	Wind-Up	[written by Shaun Morgan ,Dale Stewart, John Humphrey, Troy McLawhorn][produced by Brendan O'Brien]
Tonight	Seether	11.2011	-	113[14]	Wind-Up	[written by Shaun Morgan ,Dale Stewart, John Humphrey, Troy McLawhorn][produced by Brendan O'Brien]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Disclaimer	Seether	09.2002	-	92[41]	Wind-Up 13068	[gold-US][produced by Jay Baumgardner]
Disclaimer II	Seether	07.2004	117[5]	53[33]	Wind-Up 13 100	[platinum-US][produced by Jay Baumgardner,Bob Marlette]
Karma and effect	Seether	06.2005	-	8[30]	Wind-Up 13 115	[platinum-US][produced by Bob Marlette]
Finding Beauty in Negative Spaces	Seether	11.2007	-	9[93]	Wind-Up 13 127	[platinum-US][produced by Howard Benson]
Holding Onto Strings Better Left to Fray	Seether	06.2011	-	2[21]	Wind-Up 13 250	[produced by Brendan O'Brien]
Seether: 2002–2013	Seether	11.2013	-	22[2]	Wind-Up 13 397	[produced by Brendan O'Brien, Howard Benson]
Isolate and Medicate	Seether	07.2014	78[1]	4[15]	The Bicycle Music Company 35553	[produced by Brendan O'Brien]
Poison the Parish	Seether	06.2017	72[1]	14[2]	Spinefarm FAN 00003 [UK]	[produced by Shaun Morgan]
Si Vis Pacem, Para Bellum	Seether	09.2020	-	37[1]	Fantasy FAN 00819	[produced by Shaun Morgan]

wtorek, 9 lutego 2016

Hawthorne Heights

Hawthorne Heights jest post hardcore'ową kapelą powstałą w Dayton, Ohio w czerwcu 2001r. W jego skład wchodzi obecnie JT Woodruff (wokal, gitara rytmiczna), Matt Ridenour (gitara basowa, wokal), Mark McMillon (gitara prowadząca, wokal ) i Chris Popadak (perkusja).
Zespół początkowo nosił nazwę A Day in the Life, ale zmienił swoją nazwę wraz z tym jak zmieniała się ich muzyka i skład kapeli.
Ich pierwszy album The Silence in Black and White został wydany w 2004 roku. Album na początku słabo się sprzedawał, lecz przez teledysk do piosenki "Ohio Is for Lovers", który niebawem zaczął być puszczany w MTV, zespół odniósł sukces w radiu.
24 listopada 2007 roku Casey Calvert został znaleziony martwy we własnej koi w busie zespołu podczas trasy koncertowej. Pomimo oficjalnej wersji rodziny Caseya o zawale, pojawiły się informacje o rzekomej śmierci z powodu przedawkowania i złego samopoczucia psychicznego. Zespół poświęcił mu kawałek "For Become One" na swojej nowej płycie, jednocześnie dodając, że pozostaną w obecnym składzie. "We don't need another guitarist. We don't need another screamer. If the fans want screaming, they can provide it themselves" - mówi perkusista zespołu. Casey miał 26 lat.
W czerwcu 2014 roku ogłoszono odejście oryginalnego perkusisty Erona Bucciarelliego. W dniu 20 stycznia 2015 roku ogłoszono, że Micah Carli (gitara prowadząca) opuścił zespół.

Zespół odniósł sukces za sprawą dwóch pierwszych albumów, wydanego w 2004r, The Silence in Black and White ,i w 2006r, If Only You Were Lonely , które zdobyły certyfikat Złotej Płyty .Ich drugi album zadebiutował jako nr 1 na liście Billboard Independent Albums chart i nr 3 na liście Billboard 200.Są oni również dobrze znani ze swojego singla z 2006r "Saying Sorry", który osiągnął status złotego, i zadebiutował jako nr 7 na Billboard Hot Modern Rock Tracks.
Trzeci album zespołu , Fragile Future , został wydany w dniu 5 sierpnia 2008 roku przez Victory Records ponownie po długiej batalii prawnej między dwoma stronami. Hawthorne Heights wydał swój czwarty album w Wind-up Records (którzy reprezentują również popularne zespoły takie jak Evanescence , Creed i Cartel ) w dniu 1 czerwca 2010 roku ,zatytułowany Skeletons , zadebiutował na 50 pozycji na liście Billboard 200 .
Następnie wytwórnia Victory, wydała album "greatest hits", zatytułowany Midwesterners: The Hits , w dniu 9 listopada 2010 roku .Wkrótce potem, Hawthorne Heights opuszcza Wind-up Records, aby otworzyć własną wytwórnię płytową, Cardboard Empire. Za pośrednictwem tej nowej wytwórni, zespół wydał trylogię EP-ek, począwszy od Hate wydanego 23 sierpnia 2011r, a następnie Hope wydany 5 czerwca 2012r.

Po podpisaniu kontraktu z Red River Entertainment w 2013 roku, zespół odroczył wydanie trzeciej EP-ki w trylogii i wydał album koncepcyjny długogrający zatytułowany " Zero " w dniu 25 czerwca 2013 roku .Zespół zagrał na Vans Warped Tour 2013. We wrześniu 2015 roku zespół wydał Hurt, trzecią EP-kę z trylogii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ohio Is for Lovers	Hawthorne Heights	.2004	-	-	Victory	[produced by Jay Orpin][34.Alternative Songs]
Niki FM	Hawthorne Heights	10.2005	-	-	Victory	[written by JT Woodruff][40.Alternative Songs]
Saying Sorry	Hawthorne Heights	06.2006	-	87[2]	Victory	[produced by David Bendeth][7.Alternative Songs]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Silence in Black and White	Hawthorne Heights	01.2005	-	57[59]	Victory 220	[platinum-US][produced by Sean O'Keefe/Dan Duszynski]
If Only You Were Lonely	Hawthorne Heights	03.2006	85[2]	3[15]	Victory VR 266	[gold-US][produced by David Bendeth]
Fragile Future	Hawthorne Heights	08.2008	-	24[4]	Victory VR 456	[produced by Jeff Schneeweis]
Skeletons	Hawthorne Heights	06.2010	-	50[1]	Wind-up 60150-13162-2	[produced by Howard Benson]
Zero	Hawthorne Heights	07.2013	-	118[1]	Red River RRE-CD-055	[produced by Brian Virtue]

poniedziałek, 5 lutego 2024

Chevelle

Chevelle- amerykański zespół grający metal alternatywny i hard rock. Zespół został założony w 1994 roku przez dwóch braci Pete’a i Sama (w 1996 roku dołączył trzeci z braci - Joe, który w 2005 roku został zastąpiony przez szwagra Deana). Nazwa zespołu pochodzi od ulubionego samochodu ich ojca (Chevrolet Chevelle).

Współpracując z inżynierem dźwięku Steve’em Albinim, Chevelle wydał swój debiutancki album Point #1 przy pomocy wytwórni Steve’a Taylora Squint Entertainment w maju 1999 roku. Album był skrytykowany za powtarzalną strukturę piosenek, ale pomimo tego został dobrze przyjęty. Tytułowa piosenka „Point #1” i „Mia” zostały wydane jako single i stworzono do nich teledyski. Oprócz tego, oba single otrzymały nagrodę Dove Award w kategorii: „Hard Music Song”: „Mia” w 2000 roku i „Point #1” w 2001 roku a sam album został nagrodzony w kategorii „Hard Music Album” w 2000 roku.

W 2002 roku zespół odszedł od starej wytwórni. Grupa postanowiła dołączyć do Epic Records po usłyszeniu albumu L.D. 50 zespołu Mudvayne. Album Wonder What's Next został wydany w 2002 roku. Single „The Red”, „Closure” i „Send the Pain Below” zagościły na wysokich pozycjach różnych rockowych toplist. Album pokrył się platyną (ponad 1.000.000 sprzedanych kopii) w czerwcu. Sukces zespołu zaowocował występem na Ozzfeście i trasą koncertową z Audioslave po Europie.

Trzeci album This Type of Thinking (Could Do Us In) we wrześniu 2004 roku i przyniósł po raz kolejny trzy hitowe single: „Vitamin R (Leading Us Along)”, „The Clincher” i „Panic Prone”. Piosenka „Vitamin R (Leading Us Along)” dotarła na pierwsze miejsce toplisty Mainstream Rock Chart i była bardzo często puszczana w MTV i MTV2. Piosenka „The Clincher” pojawiła się w grze Madden NFL 2005. Album okazał się kolejnym sukcesem i pokrył się złotem (ponad 500.000 sprzedanych kopii). Zespół promował album na trasie koncertowej z zespołami: Taproot i 30 Seconds to Mars. Chevelle zakończyło rok na trasie koncertowej supportując zespół Nickelback.

Czwarty album Vena Sera został wydany 3 kwietnia 2007 roku i sprzedał się w 62.000 kopiach w ciągu pierwszego tygodnia, debiutując na 12 miejscu listy Billboard Hot 200 Albums. Pierwszy singel „Well Enough Alone” osiągnął umiarkowany sukces w rozgłośniach radiowych. Jednak teledysk do tego singla pojawiał się często na MTV i MTV2. Chevelle podróżowało z Evanescence, Finger Eleven i Strata od marca do kwietnia 2007 roku. Pod koniec czerwca Vena Sera sprzedaje się w ponad 160.000 kopiach i zespół wypuszcza drugi singel „I Get It”. Lipiec zespół spędza na trasie koncertowej w Australii poprzedzając występy grupy The Butterfly Effect.

23 czerwca 2009 roku ukazał się pierwszy singel z tego albumu, „Jars”. Album został wydany 1 września 2009.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Red	Chevelle	11.2002	-	56[20]	Epic 79 818	[2x-platinum-US][written by Pete Loeffler, Sam Loeffler, Joe Loeffler][produced by GGGarth]
Send the Pain Below	Chevelle	05.2003	-	65[20]	Epic	[platinum-US][written by Pete Loeffler, Sam Loeffler, Joe Loeffler][produced by GGGarth]
Closure	Chevelle	12.2003	-	120[3]	Epic	[written by Pete Loeffler, Sam Loeffler, Joe Loeffler][produced by GGGarth]
Vitamin R (Leading Us Along)	Chevelle	11.2004	-	68[12]	Epic	[gold-US][written by Pete Loeffler, Sam Loeffler, Joe Loeffler][produced by Michael "Elvis" Baskette]
The Clincher	Chevelle	03.2005	-	108[11]	Epic	[gold-US][written by Pete Loeffler, Sam Loeffler, Joe Loeffler][produced by Michael Baskette, Chevelle]
Well Enough Alone	Chevelle	03.2007	-	119[2]	Epic	[written by Pete Loeffler, Sam Loeffler][produced by Michael "Elvis" Baskette]
I Get It	Chevelle	02.2008	-	118[2]	Epic	[gold-US][written by Pete Loeffler, Sam Loeffler][produced by Michael "Elvis" Baskette]
Jars	Chevelle	07.2009	-	110[15]	Epic	[gold-US][written by Pete Loeffler, Sam Loeffler][produced by Brian Virtue]
Face to the Floor	Chevelle	11.2011	-	110[14]	Epic	[gold-US][written by Pete Loeffler, Sam Loeffler][produced by Joe Barresi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wonder What's Next	Chevelle	10.2002	-	14[49]	Epic 86 157	[2x-platinum-US][produced by Garth Richardson]
Music as a Weapon II	Disturbed/Chevelle/Taproot/Unloco	03.2004	-	148[1]	Epic	-
This Type of Thinking (Could Do Us In)	Chevelle	10.2004	-	8[38]	Epic 86 908	[platinum-US][produced by Michael "Elvis" Baskette, Chevelle]
Vena Sera	Chevelle	04.2007	-	12[12]	Epic 88697	[gold-US][produced by Michael "Elvis" Baskette]
Sci-Fi Crimes	Chevelle	09.2009	-	6[13]	Epic 413252	[produced by Brian Virtue,Chevelle]
Hats Off to the Bull	Chevelle	12.2011	-	20[21]	Epic 92182	[produced by Joe Barresi]
Stray Arrows: A Collection of Favorites	Chevelle	12.2012	-	195[1]	Epic 88765 41145 2	[produced by Chevelle]
La Gárgola	Chevelle	04.2014	-	3[17]	Epic 03629	[produced by Joe Barresi]
The North Corridor	Chevelle	07.2016	-	8[4]	Epic 88985322992	[produced by Joe Barresi]
12 Bloody Spies: B-Sides and Rarities	Chevelle	11.2018	-	139[1]	Epic 19075898902	-
NIRATIAS	Chevelle	03.2021	-	9[2]	Epic 19439802441	[produced by Joe Barresi]

piątek, 24 kwietnia 2026

Music of Arkansas

Arkansas to stan w południowych Stanach Zjednoczonych. Dziedzictwo muzyczne Arkansas obejmuje muzykę country i różne pokrewne style, takie jak bluegrass i rockabilly.

Dwóch polityków z Arkansas zasłynęło z łączenia muzyki z kampaniami prezydenckimi. Bill Clinton, prokurator generalny, 50. i 52. gubernator stanu, a później prezydent, grał na saksofonie, wykonując słynny utwór „Heartbreak Hotel” w programie The Arsenio Hall Show podczas wyborów prezydenckich w 1992 roku.Mike Huckabee, 54. gubernator, gra na gitarze basowej, a jego kampania prezydencka w 2008 roku obfitowała w covery wykonywane przez jego zespół Capitol Offense.

Tradycyjne instrumenty ludowe obejmują skrzypce i banjo, a także gitarę, mandolinę, cymbały i autoharfę. Położone w Górach Ozark, miasto Mountain View reklamuje się jako „Światowa Stolica Muzyki Folkowej”. Znajduje się tam Arkansas Entertainers Hall of Fame, w której grają tacy muzycy jak Ronnie Dunn, Melvin Endsley i Al Green. Indie folkowy zespół Little Chief, którego założycielem jest były student Uniwersytetu Arkansas, Matt Cooper, pochodzi z Fayetteville.

Muzyka gospel jest bardzo popularna w Arkansas. Ze względu na napięcia rasowe, które istniały od czasów niewolnictwa w regionie Delty, muzyka gospel wywarła ogromny wpływ na życie Afroamerykanów w Arkansas. Podczas gdy blues jest zdominowany przez mężczyzn, to kobiety z Arkansas przewodzą w muzyce gospel. Kompozytorka gospel, wokalistka, pianistka i aranżerka Roberta Martin urodziła się w Helenie. Szkoła Muzyki Gospel Brockwell w Brockwell w stanie Arkansas w hrabstwie Izard oferuje dwutygodniowe letnie kursy muzyki gospel od 1947 roku.

Wokalista country bluesowy i gitarzysta slide, Casey Bill Weldon, urodził się w Pine Bluff. Pianista bluesowy Roosevelt Sykes urodził się w Elmar. Wokalista jump bluesowy Jimmy Witherspoon urodził się w Gurdon. Artysta grający bluesa elektrycznego i chicagowskiego, Willie „Big Eyes” Smith, urodził się w Helenie. Gitarzysta, wokalista i autor tekstów, Pat Hare, urodzony w Cherry Valley, był muzykiem sesyjnym w Sun Records w Memphis. Dla Sun nagrywali również Billy Lee Riley, urodzony w Pocahontas, i Sonny Burgess, urodzony w pobliżu Newport. West Memphis, położone tuż za rzeką Missisipi od Memphis w stanie Tennessee, ma własną, prężnie działającą scenę muzyczną. Gdy ulica Beale zamykała się na noc, na 8th Street w West Memphis przychodzili artyści tacy jak B. B. King, Ike Turner, Junior Parker i Elmore James. Wayne Jackson powiedział nawet kiedyś, że „brzmienie Memphis narodziło się nad rzeką”. Jackson urodził się i wychował w West Memphis, podobnie jak chicagowski bluesman Junior Wells.

Scena R&B w West Memphis była integralną częścią Ruchu Praw Obywatelskich lat 60-tych.

Do artystów jazzowych urodzonych w Arkansas należą: pianista i lider zespołu Alphonse Trent z Fort Smith, puzonista Snub Mosley urodzony w Little Rock, pianista i kompozytor Walter Norris urodzony w Little Rock, Joe Bishop urodzony w Monticello, saksofonista Pharoah Sanders urodzony w Little Rock, saksofonista tenorowy free jazzowy Kalaparusha Maurice McIntyre urodzony w Clarksville, saksofonista tenorowy Red Holloway urodzony w Helenie, saksofonista tenorowy i lider zespołu Hayes Pillars urodzony w North Little Rock, Oliver Lake urodzony w Marianna, pianista Bob Dorough urodzony w Cherry Hill, basista James Leary urodzony w Little Rock,
pianista Art Porter Sr. i saksofonista Art Porter Jr. urodzeni w Little Rock oraz Amina Claudine Myers urodzona w Blackwell.

Sister Rosetta Tharpe z Cotton Plant była artystką gospel, która odniosła sukces w crossoverze i stała się pionierką rock and rolla, inspirując między innymi Johnny'ego Casha z Kingsland, rodowitego mieszkańca Arkansas. Sonny Burgess był kolejnym mieszkańcem Arkansas, który wpłynął na przemysł rock and rollowy jako artysta w wytwórni Sun Records w sąsiednim Memphis w stanie Tennessee. Wczesny rock and roll w Arkansas był typowo rockabilly, inspirowanym muzyką zydeco i bluesem.Garażowy rock i psychodeliczna muzyka Arkansas z lat 60-tych zostały ponownie zbadane przez Psych of the South w Lost Souls.

Chociaż Arkansas znane jest z muzyki południowej, istnieje również znacznie młodszy styl pochodzący z tego stanu. Pod koniec lat 90-tych i na początku XXI wieku działało wiele zespołów rockowych, a także pop-rockowych. Jednym z najbardziej znanych zespołów tamtego okresu był multiplatynowy zespół rockowy Evanescence, którego korzenie sięgają Little Rock. W latach 70-tych i 80-tych Little Rock stało się kolebką prężnie rozwijającej się sceny punkowej i metalowej. Scena DIY lat 90-tych została uchwycona w filmie „Towncraft” z 2007 roku. Wraz ze zmianą trendów, popularność zyskały zespoły post-hardcore i metalcore, takie jak Norma Jean.

Doom metal reprezentuje Pallbearer z Little Rock, a Rwake znany jest z południowego sludge metalu. American Princes z Little Rock prezentują indierockową stronę Arkansas. Young Freq to raper z Little Rock, współpracujący z lokalną, niezależną wytwórnią Roc Town Music Group, założoną w 2013 roku. Tommy Riggs (Tom Payton) to pochodzący z Arkansas piosenkarz, pianista i klawiszowiec, który w latach 60. i 70-tych XX wieku grał w kilku zespołach, występując w całym stanie. W latach 1968-69 pracował również jako DJ radiowy (jako Tom Jones) w KCLA, w 1964 roku jako Tom Payton w KXLR w North Little Rock, a w 1966 roku w KAAY. W tym okresie promował się jako Tom Payton and the Kingpins, Tom Payton with The Playboys i pod wieloma innymi pseudonimami. Nagrywał jako Rock Robbins z KAAY w wytwórni MY Records z Little Rock w 1966 roku. Dwa utwory z sesji zostały wydane na płycie 45 rpm: „My Little Girl” i „Good Lovin'”.

środa, 29 lipca 2020

Korn

Amerykański zespół Korn założony został w 1992 roku. Ich styl to wyjątkowo dobrze brzmiąca mieszanka rapu i metalu. Pod koniec lat 90-tych byli jedną z najpopularniejszych grup rockowych, do dziś sprzedając ponad 30 milionów albumów na całym świecie i zdobywając dwie nagrody Grammy.

Grupę stworzyli gitarzyści James "Munky" Shaffer i Brian "Head" Welch, basista Reginald "Fieldy Snuts" Arvizu oraz perkusista David Silveria. Wkrótce do składu dołączył wokalista Jonathan Davis i zespół zaczął tworzyć muzykę pod nazwą Korn. W 1994 roku podpisali kontrakt z wytwórnia Epic i wydali debiutancką płytę nazwaną po prostu "Korn". Dzięki długiemu tournee, gdzie występowali między innymi przed Ozzym Osbournem, czy Megadeath, zarówno album, jak i grupa zaczęli zyskiwać coraz większą popularność.
Rok 1996 przyniósł kontynuację debiutu i płytę "Life is Peachy", która od razu osiągnęła sukces dzięki utworom takim jak "No Place to Hide", czy "A.D.I.D.A.S.". W 1997 roku Korn założył własną wytwórnię płytową Elementree Records.

Najsłynniejszym i najlepiej sprzedającym się wydawnictwem zespołu była płyta "Follow The Leader" z 1998 roku. Na niej znalazły się takie hity jak "Freak on a Leash" oraz "Got the Life". Album przyniósł grupie masową popularność i wielki sukces sprzedaży - krążek zadebiutował na pierwszym miejscu rankingu płyt Billboard. Ostatecznie wydawnictwo ma status pięciokrotnej platyny i sprzedało się w ponad 10 milionowym nakładzie na całym świecie. Na fali sukcesu Korn ruszył w trasę koncertową Family Values Tour wspólnie z Incubus, Orgy, Limp Bizkit, Ice Cube oraz Rammstein.

W 1999 roku ukazał się album "Issues", debiutując w pierwszym tygodniu po premierze na szczycie listy sprzedaży Billboardu. Płyta przyniosła udane single "Falling Away From Me", "Make Me Bad" oraz "Somebody Someone" i podtrzymała status Korna jako wielkiej gwiazdy metalu.

Piąta płyta grupy "Untouchables" ukazała się w 2002 roku, nie udało jej się jednak powtórzyć sukcesu poprzedniczki. Zespół za niższą sprzedaż obwinił Internet, gdzie 3 miesiące przed premierą ktoś umieścił nielegalnie cały album. Nie przeszkodziło to jednak singlom "Here to Stay" oraz "Thougthless" odnieść spore sukcesy na listach przebojów.

W roku 2003 zespół powrócił z kolejnym albumem "Take a Look In the Mirror". Singlami były "Right Now", "Y'all Want a Single" oraz "Everything I've Known". Następnie Korn zdecydował się na wydanie zestawu największych przebojów "Greatest His vol.1" wzbogaconego o dwa nowe nagrania. Były to covery piosenek "Word Up!" z repertuaru grupy Cameo oraz "Another Brick In The Wall" Pink Floyd. Zanim grupa rozpoczęła pracę nad nową płytą studyjną, z Kornem pożegnał się gitarzysta Brian "Head" Welch. Jako powód podał głębokie nawrócenie na wiarę chrześcijańską.

Grupa zmieniła wytwórnię na Virgin i wydała nową płytę "See You On The Other Side" w 2005 roku. Nie zabrakło przebojów - "Twisted Transistor" oraz "Coming Undone". 9 grudnia 2006 roku Korn wystąpił na koncercie z serii MTV Unplugged. Nagranie występu, na którym gościnnie pojawili się między innymi muzycy The Cure oraz wokalista Evanescence Amy Lee, wydano na płycie "MTV Unplugged: Korn".

W 2007 roku ukazał się następny krążek zespołu. Płyta nie ma tytułu, a zespół pozostawił fanom nadanie nazwy albumowi. "Evolution" oraz "Hold On" to najpopularniejsze nagrania z tego krążka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No place to hide/Proud	Korn	10.1996	26[4]	-	Immortal 6638452	[written by Reginald Arvizu, Jonathan Davis, James Shaffer, David Silveria, Brian Welch][produced by Ross Robinson]
A.D.I.D.A.S./Wicked	Korn	02.1997	22[5]	113[4]	Epic 6642042	[written by Jonathan Davis,Brian Welch,David Silveria,James Shaffer,Reginald Arvizu][[produced by Ross Robinson]
Good god	Korn	06.1997	25[5]	-	Epic 6646582	[written by Jonathan Davis,Brian Welch,David Silveria,James Shaffer,Reginald Arvizu][produced by Ross Robinson]
Got the life	Korn	08.1998	23[6]	-	Epic 6663912	[written by Korn][produced by Korn, Steven Thompson, and Toby Wright]
Freak on a leash	Korn	05.1999	24[6]	106[18]	Epic 6672522	[silver-UK][written by Jonathan Davis,Brian Welch,David Silveria,James Shaffer,Reginald Arvizu][[produced by Steve Thompson, Korn, Toby Wright]
[Life is]Falling away from me/Jingle balls	Korn	02.2000	24[8]	108[16]	Epic 6688692	[written by Jonathan Davis,Brian Welch,David Silveria,James Shaffer,Reginald Arvizu][[produced by Brendan O'Brien]
Make me bad/Dirty [live]	Korn	05.2000	25[6]	114[12]	Epic 6694332	[written by Jonathan Davis,Brian Welch,David Silveria,James Shaffer,Reginald Arvizu][[produced by Brendan O'Brien]
Here to stay	Korn	06.2002	12[9]	72[12]	Epic 6727425	[written by Korn][produced by Michael Beinhorn]
Thoughtless	Korn	09.2002	37[4]	108[9]	Epic 6731572	[written by Korn][produced by Michael Beinhorn]
Did my time	Korn	08.2003	15[5]	38[10]	Epic 6741422	[produced by Jonathan Davis , Korn][[written by Korn]
Right now	Korn	12.2003	-	119[3]	album cut	[written by Korn][produced by Korn & Jonathan Davis]
Word up	Korn	10.2004	-	123[1]	album cut	[written by Larry Blackmon, Tomi Jenkins][produced by Korn,Jonathan Davis, Toby Wright]
Twisted transistor	Korn	12.2005	27[8]	64[8]	Virgin VUSCD 316	[written by Reginald Arvizu,Lauren Christy,Jonathan Davis,Graham Edwards,James Shaffer,David Silveria,Scott Spock][producer by The Matrix,Jonathan Davis]
Coming Undone	Korn	06.2006	63[1]	79[6]	Virgin VUSCD 323	[written by Reginald Arvizu,Lauren Christy,Jonathan Davis,Graham Edwards,James Shaffer,David Silveria,Scott Spock][producer by The Matrix,Jonathan Davis]


Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Korn	Korn	10.1994	181[3][02.2001]	72[64]	Immortal/Epic 66633	[2x-platinium-US][gold-UK][producer by Ross Robinson]
Life is peachy	Korn	10.1996	32[10]	3[50]	Immortal/Epic 67554	[2x-platinium-US][gold-UK]][producer by Ross Robinson]
Follow the leader	Korn	08.1998	5[19]	1[1][89]	Immortal/Epic 69001	[5x-platinium-US][gold-UK]][producer by Korn, Steve Thompson, Toby Wright]
Issues	Korn	11.1999	37[17]	1[1][47]	Immortal/Epic 63710	[3x-platinium-US][gold-UK][producer by Brendan O'Brien]
All mixed up	Korn	10.2001	99[5]	-	Epic SSP 303882 [UK]
Untouchables	Korn	06.2002	4[20]	2[34]	Epic 61488	[platinum-US][gold-UK][producer by Korn, Michael Beinhorn]
Take a look in the mirror	Korn	11.2003	53[7]	9[26]	Immortal 90335	[platinum-US][silver-UK][producer by Korn, Jonathan Davis]
Greatest Hits Vol.1	Korn	10.2004	22[6]	4[39]	Immortal 92700	[platinum-US][gold-UK]
See You On The Other Side	Korn	12.2005	71[5]	3[49]	Virgin 45889	[platinum-US][silver-UK][produced by Jonathan Davis,Atticus Ross, and The Matrix]
Live And Rare	Korn	05.2006	193[1]	51[4]	Sony/Epic 82876822472	-
MTV Unplugged	Korn	03.2007	131[1]	9[7]	Virgin 86027	[produced by Richard Gibbs, Alex Coletti]
Untitled	Korn	08.2007	15[4]	2[20]	Virgin 5038802	[gold-US]
Korn III: Remember Who You Are	Korn	07.2010	23[2]	2[9]	Roadrunner RR 77572 [UK]	[produced by Ross Robinson]
The Path of Totality	Korn	12.2011	68[1]	10[21]	Roadrunner RR 77282 [UK]	[produced by [produced by Jonathan Davis,Skrillex,Noisia,Excision,Downlink,12th Planet,Flinch,Feed Me,Kill the Noise,Datsik,Jim Monti]
The Paradigm Shift	Korn	10.2013	16[2]	8[7]	Spiefarm 8501141 [UK]	[silver-UK][produced by Don Gilmore]
The Serenity of Suffering	Korn	11.2016	9[2]	4[6]	Roadrunner 0016861747121 [UK]	[produced by Nick Raskulinecz]
The Nothing	Korn	09.2019	9[2]	8[2]	Roadrunner 0016861740924 [UK]	[produced by Nick Raskulinecz]

środa, 15 lutego 2017

Avril Lavigne

Avril Lavigne zadebiutowała latem 2002 roku piosenką "Complicated", którą krytycy ocenili bardzo ciepło, nazywając ją kierowaniem popu w zupełnie nowe, nieodkryte dotąd strony. Wówczas 17 letnia Avril Lavigne nie speszyła się sukcesem i śmiało parła naprzód.

W wieku 25 lat mogła poszczycić się trzydziestoma milionami sprzedanych płyt, ośmioma nominacjami do Grammy oraz siedmioma nagrodami Juno. Jest najmłodszą kobietą, której album dotarł na szczyt UK Charts. Ma ponadto własną kolekcję ubrań, sygnowane swoim nazwiskiem perfumy. Prowadzi fundację charytatywną. Posiada też ponad sto par trampek marki Converse.

Urodziła się 27 września 1984 roku w Belleville, wychowywała się jednak w liczącym pięć tysięcy mieszkańców miasteczku Napanee, w Ontario, które sama określiła jako "miłą, senną dziurę, w której ludzie umierają... z nudów". Chociaż w wywiadach często narzekała na rodzinne strony, może poszczycić się pizzą ochrzczoną swym imieniem w jednej z lokalnych restauracji. Ma młodszą siostrę Michelle Lavigne i starszego brata, Matthew E. Levine'a.

Imię nadał jej ojciec, Jean-Claude Lavigne, używając francuskiej słowa oznaczającego po prostu "kwiecień". Była przeciętną nastolatką, a raczej nastolatkiem. - Nie zachowywałam się jak typowa dziewczynka - opowiadała w "Bravie". - Wyglądałam raczej jak chłopiec w dżinsach i sweterku. I interesowały mnie takie rzeczy, które lasek zazwyczaj nie pociągają. Inne dziewczyny bawiły się lalkami, a ja jeździłam na deskorolce. Byłam jedyną dziewczyną w drużynie hokeja i grałam w piłkę nożną. Później miała z tego zrobić atut i swój styl.

By zabić nudę, zajmowała się jednak nie tylko sportami. - Pisałam wiersze, później teksty piosenek, uczyłam się grać na gitarze, jeździłam na desce, na rolkach, godzinami włóczyłam się bez sensu po okolicy - opowiadała na stronach "Twista".

Podobno na początku wcale nie myślała o tym, by zostać piosenkarką. - To nie było nigdy moim największym marzeniem - wyjawiła w tym samym wywiadzie. - Zawsze chciałam podróżować po świecie, bo w moim rodzinnym Napanee w Kanadzie, nigdy nic się nie dzieje. Przejawiała jednak także muzyczne zacięcie. - Kiedy byłam mała udawałam, że łóżko to scena i śpiewałam z całych sił dla wyimaginowanej publiczności - opowiadała. Były jednak też poważne próby wokalne. Najpierw śpiewała w chórze kościelnym, potem na festiwalach country i konkursach młodych talentów - wygrywając jeden z nich, wystąpiła w Ottawie u boku Shanii Twain przed 20-tysięczną publicznością. Miała wówczas zaledwie piętnaście lat. Wreszcie wyruszyła do Nowego Jorku, gdzie zwrócił na nią uwagę Antonio "L.A." Reid z Arista Records i podpisał kontrakt opiewający podobno na dwa miliony dolarów. Z umową w kieszeni, przyszła gwiazda rzuciła szkołę, kończąc edukację na jedenastej klasie. Mając szesnaście lat zamieszkała na Manhattanie. Pomimo młodego wieku, nie bała się wyzwań. - Przybyłam tu na własną rękę - zdradziła w rozmowie z dziennikarzem "Maxim Magazine". - Przyjechałam z małego miasteczka, dorastałam w zwykłym domu. Wiem, co znaczy ciężko pracować.

Rozpoczęła więc pracę nad debiutem. Nie od razu jednak odnalazła swój muzyczny styl. - Pracowałam z bardzo zdolnymi ludźmi, ale nie mogłam się odnaleźć w muzyce, którą razem robiliśmy - przyznała. - Chciałam koniecznie robić coś swojego, z czym mogłabym się utożsamić. Dlatego przeniosła się do Los Angeles, gdzie poznała producenta i autora piosenek Cliffa Magnessa.

- Zamierzam po prostu być sobą - pisać o tym, co czuję i nie przejmować się tym, co powiedzą inni - deklarowała na początku kariery. - Będę ubierać się, jak chcę, zachowywać, jak chcę i śpiewać, co chcę.

Zadebiutowała mając niespełna osiemnaście lat singlem "Complicated". Teledysk do piosenki w reżyserii The Malloys nakręcono w centrum handlowym, którego nie zamknięto podczas dwóch dni zdjęciowych.

W czerwcu 2002 roku ukazał się pierwszy longplay Kanadyjki "Let Go" wyprodukowany przez ekipę The Matrix. W ojczyźnie artystki album osiągnął status diamentowy, a w Stanach Zjednoczonych przekroczył nakład sześciu milionów egzemplarzy. Łącznie zestaw wypełniony pop-rockowymi piosenkami kupiło ponad siedemnaście milionów ludzi. W promującym zestaw klipie do kawałka "Sk8er Boi" gościnnie pojawiła się siostra Avril, Michelle.

Wytwórnia Paramount Pictures planowała nakręcić pełnometrażowy film na podstawie piosenki "Sk8er Boi". Zatrudniła nawet Davida Zabela, który miał napisać scenariusz. Obraz miał być historią pary, która pochodzi z zupełnie różnych środowisk i musi zmagać się z naciskami ze strony swoich bliskich. Do realizacji projektu nigdy jednak nie doszło.

Lavigne od razu stała się na tyle znaczącą gwiazdą, iż została zaproszona do programu MTV Icon poświęconym Metallice, gdzie wykonała numer "Fuel", występując u boku Snoop Dogga, Korna czy swych rodaków z Sum 41.

Rok po debiucie, artystka postanowiła wydać koncertowe dzieło. Wydawnictwo "My World" składało się z krążków CD i DVD. Znalazły się na nim przede wszystkim fragmenty jej występów nagrane podczas tournée po Ameryce Północnej, a także ujęcia spoza sceny i wywiady z piosenkarką.

Prace nad drugą płytą trwały siedem miesięcy. "Under My Skin" wyprodukował Don Gilmore, znany ze współpracy z Linkin Park czy Pearl Jam. Artystkę wspomagał także Ben Moody, były gitarzysta Evanescence. Nagrał z nią utwór "Nobody's Home". - Mam dużo większy wpływ na to, jak ostatecznie będzie wyglądał album - zapowiadała wokalistka. - Nie będzie żadnego wygładzania. Komponuję muzykę, jaką lubię. Słucham rocka, słucham mrocznych dźwięków, ale, tak jak każdy, lubię także dobre popowe kawałki.

Wydawnictwo ukazało się w maju 2004 roku i zadebiutowało na szczycie notowania Billboardu.

Współautorką piosenek była inna kanadyjska wokalistka, Chantal Kreviazuk. - Jesteśmy jak najlepsze przyjaciółki - wytłumaczyła młodsza w tym duecie Lavigne. - Spotykałyśmy się w herbaciarni i każdej nocy przez dwa tygodnie komponowałyśmy jeden utwór. Było przy tym dużo zabawy, bo nic nie powiedziałam swojemu menedżerowi i szefom wytwórni płytowej.

Kreviazuk zapowiadała, że "Under My Skin" będzie utrzymane w mrocznym nastroju. - Avril słuchała wtedy dużo gotyku, wykonawców w stylu Marilyn Manson i znakomicie się odnalazła w ciężkiej, mrocznej muzyce - opowiadała.

Na pierwszy singel z dzieła wybrana została piosenka "Don't Tell Me". W ramach promocji płyty, artystka zagrała serię koncertów, w tym w katowickim Spodku. Polscy fani mieli okazję zobaczyć ją 6 czerwca 2005 roku. - Razem z czteroosobowym zespołem dała sprawnie zagrany, dobry koncert pop-rockowy. - pisał w relacji Marcin Babko. - Koncert trwał 70 minut, na koniec usłyszeliśmy "Complicated" - największy (i tak naprawdę jedyny) hit Lavigne. Dzieci były wniebowzięte.

We wrześniu 2004 roku Avril Lavigne zaręczyła się z frontmanem zespołu Sum 41 - Deryckiem Whibleyem. Wcześniej artyści spotykali się potajemnie przez kilka miesięcy. Pobrali się 15 lipca 2006 roku miejscowości Montecito, położonej sto czterdzieści kilometrów od Los Angeles. Na weselu pojawiło się stu dziesięciu gości. - Chciałam, żeby ślub był tradycyjny, chciałam mieć białą suknię. Chciałam być księżniczką - mówiła w "Bravie". - Za to nasze wesele było już bardzo rockandrollowe. Odbywało się w czerwonym namiocie, mieliśmy gotyckie żyrandole.

Artystka przyznała, że zamążpójście nieco ją zmieniło. - Kocham zostawać w domu - opowiadała w rozmowie z "Capricho Magazine". - Dla mnie, podróżowanie jest bardzo ciężkie. To było łatwiejsze kiedy byłam młoda i sama. Teraz lubię pozostać w domu z moją rodziną i przyjaciółmi. Kocham gotować. Wkładam szorty i relaksuję się.

Jesienią 2006 roku piosenkarka rozpoczęła prace nad trzecią płytą. Nad brzmieniem materiału czuwał Rob Cavallo, znany ze współpracy z formacją Green Day, a także Butch Walker i Dr. Luke. - Obiecuję, że pokochacie ten materiał - przekonywała Lavigne. - Zależało mi, aby te piosenki poderwały ludzi do tańca, dlatego nagrałam tylko trzy wolne kawałki.

Longplay zatytułowany "The Best Damn Thing" miał premierę w kwietniu 2006 roku. Podobnie jak poprzedni od razu znalazł się na szczycie Billboard 200.

- Ta płyta jest wesoła, pełna energii, a poprzednia była bardzo poważna - wyjaśniała na łamach "Bravo" Lavigne. - "Under My Skin" była jak mój pamiętnik, w którym opisałam wszystko to, co się wtedy działo w moim życiu. Pokazałam na niej ciemną stronę mojej osobowości. Teraz już taka nie jestem. Nowa płyta nie jest ani trochę poważna. Jest taka, jak pierwszy singel "Girlfriend" - szybka i zabawna. Jest tu kilka ballad, ale poza tym to jedna wielka impreza.

Nad krążkiem Avril pierwszy raz pracowała z mężem. Deryck Whibley wziął udział w nagraniach tytułowym, "Contagious" i "One Of Those Girls". W studiu Kanadyjkę wspomogli ponadto perkusiści Travis Barker z blink-182 i Josh Freese znany ze współpracy z A Perfect Circle czy Nine Inch Nails, który bębnił także na poprzednich płytach wokalistki.

Promujący albumu singel "Girlfriend" okazała się sporym hitem, acz przysporzył też gwieździe kłopotów. Założyciel zespołu The Rubinoos, Tommy Dunbar, twierdził, że Avril Lavigne ukradła mu piosenkę. Wokalistka i Dr. Luke zostali pozwani przez muzyka. - Nigdy w życiu nie słyszałam o tej kapeli z lat 70. - przekonywała Kanadyjka na łamach "Bravo". - Napisali piosenkę pod tytułem:"I Want To Be Your Boyrfriend" i sądzą że fragment ich tekstu wykorzystałam w mojej "Girlfriend"! To totalny nonsens. Napisałam ją wspólnie z Lukiem Gottwaldem i żaden jej wers nie jest kradziony. Sprawę rozwiązano polubownie.

W ramach promocji dzieła, Lavigne ponownie odwiedziła nasz kraj. 5 lipca 2007 roku wokalistka wystąpiła w Hali Stulecia we Wrocławiu.

W 2007 roku artystka podpisała umowę z wydawnictwem Random House, tym samym stała się jedną z bohaterek komiksu "Make 5 Wishes". Dzieło ukazuje losy nastolatki, która odkrywa tajemniczą stronę internetową, dzięki której spełniają się jej życzenia. Dziewczyna na swej drodze napotyka jednak demony i właśnie kanadyjską piosenkarkę.

W wakacje 2009 roku Kanadyjka zapowiedziała, że pracuje nad czwartym albumem. Premierę zapowiadała jeszcze na ten sam rok. Jak pokazała przyszłość, fani musieli jednak poczekać na dzieło znacznie dłużej. Powodem były problemy osobiste gwiazdy oraz nieporozumienie z wytwórnią. Prywatnie artystka bowiem zdecydowała się rozwieść z mężem. - Deryck i ja tak naprawdę byliśmy ze sobą od ponad sześciu lat - pisała Lavigne na blogu. - Gdy miałam siedemnaście lat przyjaźniliśmy się, po dwóch latach zostaliśmy parą, a gdy skończyłam dwadzieścia jeden lat, wzięliśmy ślub. Jestem wdzięczna za czas spędzony z Deryckiem oraz za naszą przyjaźń, która przetrwa bez względu na okoliczności. Podziwiam go i mam do niego ogromny szacunek. To najwspanialszy człowiek, jakiego poznałam i kocham go z całego serca. Choć postanowiliśmy pójść w różne strony, pozostajemy przyjaciółmi. - Lata spędzone z Avril były niesamowite - dodał Whibley. - To smutne, że nasz wspólny czas dobiegł końca, ale nadal jesteśmy rodziną i rozstajemy się w bardzo ciepłej atmosferze. Avril na zawsze pozostanie w moim sercu.

Rozstanie znalazło odbicie w muzyce artystki. Lavigne zapowiadała, że płyta będzie inna od poprzednich. - Jestem teraz starsza i to słychać w mojej muzyce. Nie jest to aż tak pop-rockowy zestaw, jak moje wcześniejsze krążki - przekonywała. - Jest delikatniejszy i głębszy. Pierwszy singel będzie jednak chwytliwy i energiczny - w stylu dawnych numerów.

Wydawca jednak dość sceptycznie podchodził do takiego materiału. - Skończyłam czwartą płytę - zdradziła artystka w listopadzie 2010 roku. - Właściwie to jest gotowa już od roku, a moja wytwórnia wreszcie zdecydowała się ją wydać. Jak miło z ich strony.

- Wszystko przedłużyło się z powodu mojej wytwórni i pracujących tam ludzi, którzy wiecznie chcieli mi wcisnąć własną wizję płyty - sprecyzowała w innym wywiadzie. - Chcieli wymusić na mnie zmianę kierunku, naprawdę sporo o niego walczyłam. Od samego początku mówiłam, że to jest dla mnie bardzo ważny longplay i nie chcę, aby ktoś w niego ingerował.

Pierwszy oficjalny singel, "What The Hell", Kanadyjka ujawniła w sylwestrową noc podczas programu "Dick Clark's Rockin' New Year's Eve". Do kompozycji powstał klip nakręcony w technologii 3D. Wcześniej, bo jeszcze w 2010 roku, wokalistka opublikowała numer "Alice", który w wydłużonej wersji znalazł się na płycie. Oryginalnie była to piosenka przewodnia do filmu Tima Burtona, "Alicja w Krainie Czarów".

W końcu, 2 marca 2011 roku, longplay "Goodbye Lullaby" ujrzał światło dzienne. - Mój ostatni album był pełen energii i hałaśliwych gitar, lecz tym razem chciałam naprawdę czuć moją muzykę - przekonywała przed premierą. - Ten nowy longplay jest bardziej jednorodny, utwory są bardziej podobne, pasuje do mniej zmiennego nastroju, i myślę, że to fajne. Chcę powiedzieć, że przyciągnie bardziej dojrzałych odbiorców. To jest czas dla mnie, aby obrać inny kierunek, i to właśnie robię.

Dzieło otrzymało mieszane recenzje. W pierwszym tygodniu w USA rozeszło się 87 tysięcy egzemplarzy, co zapewniło Kanadyjce 4. pozycję na Billboard 200. Ostatecznie longplay nie odniósł takiego sukcesy, jak poprzednie wydawnictwa artystki. W Japonii pokrył się jednak platyną.

Prywatnie, jak zapewnia, wiedzie umiarkowanie rockandrollowe życie. - Palę, czasami wypiję piwo lub drinka, ale nie urządzam demolek ani dzikich orgii - odniosła się Lavigne do swego stylu życia. - I nigdy nie tykam żadnych dragów. Mówię wam - to straszny syf. Zdarzało jej się też zaatakować nachalnego paparazzo.

Choć zaczynała karierę jako nastolatka, zawsze podkreślała, że nie jest marionetką w rękach producentów czy menedżerów wytwórni. - Mam absolutną kontrolę - zapewniała w rozmowie z dziennikarzem pisma "Spot On". - Ja decyduję, jak album będzie zaprojektowany, o wyborze czcionek, o kolorach i o wszystkich piosenkach na CD.

Jak na młodą dziewczynę przystało, jej teksty najczęściej dotyczą sercowych rozterek. - Większość z piosenek jest o chłopakach, z którymi się spotykałam - zdradziła w "Cosmopolitan". - (...) Łatwiej jest pisać, kiedy jestem naprawdę zakochana albo naprawdę wkurzona na faceta. Kiedy jesteś zakochany emocje przeszywają twoje ciało na wskroś, tak samo jest, gdy jesteś zła na faceta.

Problemy z mężczyznami niestety nie miały w przypadku Kanadyjki wyłącznie miłosnego charakteru. Wiosną 2004 roku 30-letni James Speedy został aresztowany za nękanie Avril. Decyzja o zatrzymaniu zapadła po tym, jak policja przeszukała jego dom w Seattle. Znaleziono tam dowody tego, iż Speedy wysyłał do piosenkarki listy oraz e-maile wypełnione seksualnymi propozycjami. Po wpłaceniu kaucji w wysokości pięciu tysięcy dolarów, niebezpieczny wielbiciel został zwolniony z aresztu. Prowadzący śledztwo oficer Jerry Reiner nie chciał wyjawić treści korespondencji wysyłanej do Lavigne Powiedział jedynie, iż listy spowodowały, że 19-letnia wówczas wokalistka oraz jej rodzina "mieli powody do obaw".

Lavigne nigdy nie ukrywała, iż poza muzyką pasjonuje ją również film. - Chcę być aktorką, chcę grać - mówiła w 2010 roku na stronach "D-You". - Zajmowałam się tym, gdy byłam uczennicą w szkole i chcę do tego wrócić teraz w Hollywood. Myślę, że to będzie dobra zabawa. Pragnę spróbować tego na poważnie.

Kanadyjka wzięła udział w animacji "Skok przez płot", w której udzieliła głosu postaci Heather, córki oposa Ozziego. Zagrała ponadto w dramacie "Fast Food Nation" oraz epizod u boku Richarda Gere w thrillerze "Drapieżnik"

Artystka może ponadto poszczycić się własnymi perfumami. - Z Black Star sięgałyśmy gwiazd, spełniałyśmy marzenia - wyjaśniała różnice między aromatami. - Z Forbidden Rose odkrywamy nieznane. W tym pierwszym wyczuwało się przewagę nut owocowych. W drugim wyraźnie czuć również nuty kwiatowe i drzewne. Jest na pewno bogatszy, ale mają wiele wspólnego. Zapewnia też, że ma duży udział w tworzeniu wonnych kompozycji, które sygnuje nazwiskiem. - Stworzenie nowego zapachu to wielka, fascynująca kreacja, której ostateczny kształt dojrzewa nawet kilka lat - tłumaczyła. - Wszystko jest tu ważne: kolor flakonu, motyw przewodni zapachu, a nawet kampania reklamowa. Powiązanie tylu elementów razem jest nie lada wyzwaniem. Tym bardziej, że w nowym zapachu chodziło o kontynuację pomysłu, który stał za Black Star, ale też o wyraźne pokazanie idei nowego zapachu - mojego stylu i energii.

Kanadyjka zaznaczyła również swą obecność na rynku odzieżowym. Artystka wypuściła kolekcję ubrań, Abbey Dawn. Nazwa to przezwisko nadane wokalistce przez tatę. - Pracował w Kingston i tam była taka ulica czy coś - opowiada o genezie ksywki. - Mówił na mnie Abbey albo Abbey Dawn. Wielu moich znajomych z liceum mówiło na mnie Abbey. Kiedy wyjechałam, w każdym hotelu byłam Abbey Dawn, to było coś bardzo związanego ze mną. Zawsze używałam tego mówiąc o sobie, a teraz mam kolekcje ubrań Abbey. Produkty trafiają do ponad pięćdziesięciu krajów na świecie.

We wrześniu 2010 roku piosenkarka powołała do życia charytatywną The Avril Lavigne Foundation, która wspiera ciężko chore lub upośledzone dzieci. - Tworzę własną fundację charytatywną, w celu niesienia pomocy niepełnosprawnym dzieciom - oświadczyła w rozmowie z dziennikarzem włoskiego "D-You". - Jest to coś, o co naprawdę się troszczę i wykonuję poważnie. - Próbuję angażować w to, także moich fanów. To bardzo piękne pomagać potrzebującym, zwłaszcza gdy stają się tacy szczęśliwi jak ja.

- Jestem introwertyczką - podsumowała samą siebie - Staram się zatrzymywać swoje rzeczy dla siebie. Czuję się dobrze z moimi przyjaciółmi, i na scenie gdzie moja nieśmiałość znika. Kiedy znajduję wśród ludzi, nie wiem dlaczego, ale staję się bardziej nieśmiała niż dotąd.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Complicated	Avril Lavigne	06.2002	3[23]	2[31]	Arista 74321965962	[gold-UK][written by Lauren Christy/Graham Edwards/Avril Lavigne/Scott Spock][produced by Cliff Magness/The Matrix]
Sk8er Boi	Avril Lavigne	09.2002	8[16]	10[20]	Arista 74321979782	[silver-UK][platinum-US][written by Lauren Christy/Graham Edwards/Avril Lavigne/Scott Spock][produced by The Matrix]
I'm with You	Avril Lavigne	12.2002	7[18]	4[27]	Arista 82876506712	[silver-UK][platinum-US][written by Lauren Christy/Graham Edwards/Avril Lavigne/Scott Spock][produced by The Matrix]
Losing Grip	Avril Lavigne	04.2003	22[8]	64[6]	Arista 82876534542	[gold-US][written by Lauren Christy/Graham Edwards/Avril Lavigne/Scott Spock][produced by The Matrix]
Don't Tell Me	Avril Lavigne	04.2004	5[21]	22[20]	Arista 82876608422	[gold-US][written by Avril Lavigne/Evan Taubenfeld][produced by Butch Walker]
My Happy Ending	Avril Lavigne	07.2004	5[20]	9[25]	Arista 82876636492	[gold-US][written by Avril Lavigne/Butch Walker][produced by Butch Walker]
Nobody's Home	Avril Lavigne	12.2004	24[10]	41[17]	Arista 82876663652	[gold-US][written by Avril Lavigne/Ben Moody][produced by Don Gilmore]
He Wasn't	Avril Lavigne	04.2005	23[8]	-	Arista 82876683052	[written by Avril Lavigne/Keriazuk][produced by Raine Maida]
Fall to Pieces	Avril Lavigne	06.2005	-	106[5]	RCA 82876 [US]	[written by Avril Lavigne, Raine Maida][produced by Raine Maida]
Keep Holding On	Avril Lavigne	12.2006	141[3]	17[21]	RCA 88697 [US]	[platinum-US][written by Avril Lavigne/Lukasz Gottwald][produced by Dr Luke]
Girlfriend	Avril Lavigne	03.2007	2[45]	1[1][24]	RCA 88697073522	[gold-UK][2x-platinum-US][written by Avril Lavigne/Lukasz Gottwald][produced by Dr Luke]
When You're Gone	Avril Lavigne	05.2007	3[40]	24[20]	RCA 88697119262	[silver-UK][gold-US][written by Avril Lavigne/Butch Walker][produced by Butch Walker]
Runaway	Avril Lavigne	05.2007	-	111[1]	RCA	-
Innocence	Avril Lavigne	05.2007	116[1]	190[1]	RCA	-
Hot	Avril Lavigne	12.2007	30[9]	95[1]	RCA MIUCT 3267	[written by Avril Lavigne/Evan Taubenfeld][produced by Dr Luke]
The Best Damn Thing	Avril Lavigne	05.2007	-	107[1]	RCA	[written by Avril Lavigne/Butch Walker][produced by Butch Walker]
Alice	Avril Lavigne	03.2010	59[4]	71[3]	Walt Disney CATCO 158758577	[written by Avril Lavigne][produced by Butch Walker]
What the Hell	Avril Lavigne	01.2011	16[18]	11[20]	RCA USRC 11100111	[silver-UK][written by Avril Lavigne/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
Wish You Were Here	Avril Lavigne	03.2011	-	65[7]	RCA 88691 [US]	[gold-US][written by Avril Lavigne/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
Smile	Avril Lavigne	07.2011	186[2]	68[7]	RCA 88697 [US]	[gold-US][written by Avril Lavigne/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
Here's to Never Growing Up	Avril Lavigne	04.2013	14[6]	20[15]	RCA 88697119262	[platinum-US][written by Avril Lavigne/David Hodges/Chad Kroeger/Jacob Kasher/Martin Johnson/J.House][produced by Martin Johnson]
Rock n Roll	Avril Lavigne	09.2013	68[2]	91[1]	Epic USSM 11304458	[written by Avril Lavigne/Chad Kroeger/David Hodges/Peter Svensson/Rickard Goransson/Jacob Kasher Hindlin][produced by Peter Svensson/Martin Johnson]
Let Me Go	Avril Lavigne featuring Chad Kroeger	11.2013	66[1]	78[1]	Epic USSM 11304489	[written by Avril Lavigne, Chad Kroeger, David Hodges ][produced by Chad Kroeger, David Hodges]
Hello Kitty	Avril Lavigne	05.2014	-	75[1]	Epic	[written by Avril Lavigne, Chad Kroeger, David Hodges, Martin Johnson][produced by Martin Johnson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let Go	Avril Lavigne	06.2002	1[3][111]	2[112]	Arista 74321949312	[6x-platinum-UK][6x-platinum-US][produced by Cliff Magness/Curt Frasca/Peter Zizzo]
Under My Skin	Avril Lavigne	06.2004	1[1][61]	1[1][63]	Arista 82876617872	[2x-platinum-UK][3x-platinum-US][produced by Butch Walker/Don Gilmore/Raine Maida]
The Best Damn Thing	Avril Lavigne	05.2007	1[1][69]	1[2][48]	RCA 88697037742	[platinum-UK][platinum-US][produced by Dr Luke/Butch Walker/Rob Cavallo/Deryck Whibley]
Goodbye Lullaby	Avril Lavigne	03.2011	9[20]	4[26]	Sony Music 88697558702	[silver-UK][produced by Avril Lavigne/Butch Walker/Deryck Whibley/Max Martin/Shellback]
Avril Lavigne	Avril Lavigne	11.2013	14[4]	5[12]	Epic 88725496332	[produced by Avril Lavigne, L.A. Reid ,Chris Baseford, David Hodges, Rickard B Göransson, Martin Johnson, Chad Kroeger, Kyle Moorman, Brandon Paddock, Matt Squire, Peter Svensson]