i autor tekstów z Newcastle upon Tyne. Pisze folkowe utwory oparte na narracji i eksperymentalnej strukturze, a za swoje umiejętności narracyjne, emocjonalną głębię i poczucie humoru zyskał uznanie. Oprócz kariery solowej, Dawson jest również członkiem eksperymentalnego zespołu popowego Hen Ogledd (wraz z Rhodri Davies, Dawn Bothwell i Sally Pilkington) oraz tworzy muzykę elektroniczną pod pseudonimem Eye Balls.
Do tej pory Dawson wydał dziewięć solowych albumów studyjnych. Jego album z 2014 roku, Nothing Important, został wydany przez Weird World i spotkał się z uznaniem krytyków. W latach 2017–2022 Dawson wydał luźną trylogię albumów - „Peasant” (2017), „2020” (2019) i „The Ruby Cord” (2022) - których akcja rozgrywa się odpowiednio w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Albumy spotkały się z szerokim uznaniem krytyków, a magazyn The Quietus uznał „Peasant” za album roku 2017.
W 2021 roku Dawson wydał Henki, wspólny album z fińskim zespołem Circle, którego teksty inspirowane były „botaniką i roślinami”. „The Guardian” nazwał go „klasykiem rocka botanicznego”.
14 lutego 2025 roku Dawson wydał swój ósmy album studyjny, „End of the Middle”, którego teksty skupiają się na „kilku pokoleniach jednej rodziny i tym, jak powtarzają się w nich wzorce zachowań”.
Dawson dorastał w Newcastle i zainteresował się śpiewem już jako dziecko, próbując naśladować amerykańskich wokalistów, takich jak Mike Patton z Faith No More. Dawson pracował w sklepach płytowych w Newcastle, JG Windows i Alt.Vinyl, a także przez dziesięć lat dorabiał jako barman, zanim rozpoczął profesjonalną karierę muzyczną. Kupił niedrogą gitarę akustyczną, ale przypadkowo ją zepsuł. Po naprawie gitary odkrył, że ma ona unikalne brzmienie i używa jej jako swojego głównego instrumentu.
Muzykę Dawsona określa się jako dekonstrukcję muzyki folkowej w stylu angielskim, podobną do tego, co amerykański Captain Beefheart zrobił z bluesem. Sam Dawson wymienia Qawwali, formę sufickiej muzyki religijnej, kenijskiego gitarzystę folkowego Henry'ego Makobi oraz muzyka folkowego Mike'a Watersona jako inspiracje dla swojej twórczości.
W latach 2008 i 2009 Dawson wydał 10 albumów z komputerową muzyką elektroniczną pod pseudonimem Eye Balls. Muzyka w tym projekcie to rozbudowana, ambientowa muzyka drone, bez wokalu.
Albumy „The Glass Trunk” (2013) i „Nothing Important” (2014) zawierają współpracę z harfistą Rhodrim Daviesem, którego Dawson opisuje jako „w pewnym sensie bratnią duszę”. Dawson i Davies wydali również płyty pod pseudonimem Hen Ogledd, a Dawson wydał również solowe materiały pod pseudonimem „Eyeballs”. Dawson występował również w zespołach Hot Fog z Mikiem Vestem (Bong), Moon z Benem Jonesem i Sarah Sullivan (Jazzfinger) oraz zagrał kilka koncertów na gitarze z Khunntem.
Dawson pisze i nagrywa na gitarze Baby Taylor, którą posiada od dwudziestki, zauważając: „Każda piosenka, którą napisałem od dwudziestki, została napisana na niej. Jesteśmy ze sobą niejako związani. Znam ją bardzo dobrze i ona jest ze mną”. Dawson nie koncertuje już z gitarą po serii wypadków, które ją spotkały: „W Wielkiej Brytanii miało miejsce niewielkie trzęsienie ziemi i zapomniałem, że położyłem ją na podłodze, więc stanąłem na niej, ale nadal dało się na niej grać. Za drugim razem byłem pijany i całkowicie ją rozwaliłem, ale nadal wydawała jakiś dźwięk. Pomyślałem: „No cóż, zagram te same utwory, duch wciąż będzie obecny, nawet jeśli brzmi okropnie”. Potem [piosenkarz i autor tekstów] Nev Clay nadepnął na nią i całkowicie ją rozwalił - to była moja wina. Lutnik Nigel Forster zamontował na niej pięknie zakrzywiony top i gitara znacznie się poprawiła. Potem, pierwszego dnia trasy Peasant, pękł gryf. Od albumu Nothing Important Dawson grał na gitarach połączonych szeregowo przez wzmacniacz Fender i Orange. Używał również dźwięków syntezowanych z aplikacji na iOS, ThumbJam, i grał na saksofonie, mimo że miał jedynie podstawową wiedzę na temat tego instrumentu.
| Albumy | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [UK] |
Komentarz |
| 2020 | Richard Dawson | 10.2019 | 54[1] | - | Weird World WEIRD 120 | - |
| End of the Middle | Richard Dawson | 02.2025 | 74[1] | - | Weird World WEIRD 166 | [produced by Richard Dawson, Sam Grant] |
