Z archiwum...rocka : Tyne and Wear

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tyne and Wear. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 15 kwietnia 2024

Riton

Henry Smithson (urodzony 13 września 1978r), najbardziej znany pod pseudonimem Riton , to angielski DJ i producent muzyki elektronicznej z Newcastle upon Tyne.

Smithson urodził się w Newcastle upon Tyne. Imię Riton to francuski slang oznaczający „Henry”. Ukończył studia na Uniwersytecie w Newcastle upon Tyne. Po ukończeniu uniwersytetu Smithson założył wytwórnię Switch Recordings, dla której wydał swoje pierwsze dwa 12-calowe single. Zaczął grać jako DJ w klubie nocnym „Shindig” w Newcastle. Tam został odkryty przez Marka Rae i podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Grand Central Records. Podobnie jak Rae, następnie pracował w wytwórni/dystrybucji/sklepie detalicznym Fat City Records w Manchesterze.

Jego pierwsze wydawnictwo w Grand Central, piosenka „Communicated”, znalazła się na składance Central Heating 2 (2000), a po nim ukazał się jego debiutancki album, głównie instrumentalny, Beats du Jour (2001). Drugi album Ritona, Homies And Homos (2004), był znacznie bardziej wokalny i gościł na nim między innymi Lee Jonesa z Howdi i Lucę Santucci. Zawiera cover utworu The Cure „Killing an Arab”. W 2005 roku Riton i Ben Rymer założyli Gucci Sound System. Para co miesiąc rezyduje w klubie 333 w Londynie i prowadzi własny klub nocny o nazwie Druzzi's Baltimore Rave Club w Nightmoves przy Shoreditch High Street we wschodnim Londynie. Wśród gości znaleźli się Headman, Erol Alkan, 2 Many DJs, The Rapture, Richard X, Mylo i FC Kahuna.

Od upadku Grand Central Records w 2006 roku Riton wydał 12-calowe single w kilku europejskich wytwórniach, w tym w Linxfarren w Wielkiej Brytanii. Pod koniec 2006 roku w belgijskim magazynie HUMO ogłoszono, że David i Stephen Dewaele z Soulwax założyli z Ritonem krautrockowy zespół o nazwie Die Verboten. Album miał się ukazać pod koniec 2007 roku, ale jak dotąd nie ma dalszych informacji na temat projektu. Zamiast tego Riton wydał album pod pseudonimem Eine Kleine Nacht Musik w wytwórni Modular Records w lipcu 2008.

W 2010 roku wraz z DJ Mehdim rozpoczął projekt o nazwie „Carte Blanche ”. Riton miał wydać nową muzykę w listopadzie 2011 r. („Dark Place” i „ACP), a także pracował nad muzyką na swój album, współpracując z artystami i producentami takimi jak Surkin i Aluna George- którego premiera planowana jest na lato 2012 r. Na początku 2016 roku Riton odniósł sukces na listach przebojów utworem „Rinse & Repeat”; w utworze pojawił się wokal Kah-Lo. Utwór został wydany za pośrednictwem własnej wytwórni Riton Time, należącej do Ritona.

Następnie w październiku 2018 roku wydał wspólny album Foreign Ororo z Kah-Lo, na którym powstały ulubione hity fanów, w tym nominowane do nagrody Grammy „Rinse & Repeat”, „Fake ID”, „Up & Down” i „Ginger” - hymny, które otrzymały nagrodę dzięki wsparciu radiowemu ze strony twórców smaku na całym świecie, w tym Annie Mac w BBC Radio 1. Był także współproducentem singla Dua Lipa i Silk City „Electricity”, który zdobył nagrodę GRAMMY w kategorii „Najlepsze Dance Recording”, udowadniając swoją zdolność do niezliczonego odkrywania siebie na coraz bardziej zatłoczonym rynku.

W 2021 roku Riton zsamplował remiks MK utworu „Push the Feeling On” Nightcrawlers w celu nagrania utworu zatytułowanego „Friday”. Na płycie, napisanej przez Riton X Nightcrawlers z udziałem Mufasy i Hypemana, pojawiło się kilka gwiazd mediów społecznościowych, a wydano ją przez Ministerstwo Nagrań Dźwiękowych firmy Sony. Weszła na brytyjską listę singli pod numerem 60 w dniu 22 stycznia 2021 r. i ostatecznie dotarła do pierwszej piątki na liście przebojów oficjalnej firmy Chart Company od 5 do 11 marca 2021 r. W listopadzie jego projekt Gucci Soundsystem z Benem Rymerem połączył siły z Jarvisem Cockerem, aby wydać inspirowany zmianami klimatycznymi utwór „Let's Stick Around”, do którego dołączono wideo nakręcone w Glasgow mniej więcej w czasie konferencji COP26.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Killing an Arab	Riton	07.2004	193[1]	-	Grand Central GC 184	[written by Tolhurst, Dempsey, Smith][produced by Henry Smithson]
Rinse & Repeat	Riton featuring Kah-Lo	03.2016	13[9]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1501487	[gold-UK][written by Henry Smithson, Faridah Demola Seriki][produced by Riton]
Turn Me On	Riton and Oliver Heldens	09.2019	12[19]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1900052	[platinum-UK][written by Henry Smithson,Olivier Heldens,Allan Wayne Felder,Iman Contahulten,Norman Ray Harris,Ronald Tyson,Vince Clarke][produced by Oliver HeldensRitonHal Ritson]
Friday	Riton and Nightcrawlers featuring Mufasa & Hypeman	01.2021	4[37]	-	Ministry Of Sound GBCEN 2000164	[2x-platinum-UK][written by Graham McMillan Wilson, Hugh Jude Brankin, John Robinson, Reid Ross, Alexander Campbell, Samantha Harper][produced by The Invisible Men ,Riton]
I Don't Want You	Riton with Raye	09.2021	50[12]	-	Ministry Of Sound GB 1102101603	[silver-UK][written by Mohamed Moretta,Henry Smithson,Rachel Keen,Jenna Felsenthal][produced by Riton]

poniedziałek, 18 marca 2024

John Miles

Ur. 23.04.1949 r. w Jarrow w hrabstwie Tyne And Wear, Anglia. Międzynarodową sławę zdobył w 1976 r. nagrywając klasyczną balladę rockową „Music" („musie was my first love and it will be my last/the musie of tomorrow, the musie of the past" - „Muzyka była była moją pierwszą miłością, będzie i ostatnią/ muzyka jutra i ta minionych dni"). Na początku kariery w showbiznesie dnie poświęcał na pracę przy wytwarzaniu znaków informacyjnych na toalety, wieczorami zaś występował z półprofesjonalnym zespołem The Influences, w składzie którego znaleźli się również Paul Thompson (później w Roxy Music) i Vic Malcolm (później w Geordie).

Po rozpadzie grupy Miles założył swoją własną - John Miles Band, która odniosła spory sukces w północno-wschodniej Anglii, nagrywając dla należącej do członków zespołu wytwórni Orange. W 1975 r. Miles i basista Bob Marshall przenieśli się do Londynu i podpisali kontrakt z wytwórnią Decca. Połączywszy siły z Barrym Blackiem (później także z pianistą Garym Moberly), przy producenckiej współpracy Alana Parsonsa nagrali utwór „Highfly", który trafił do Top 20 brytyjskiej listy przebojów.

Zarejestrowana w 1976 r. pełna epickiego rozmachu ballada „Music" trafiła do Top 3, a członkom zespołu zaproponowano towarzyszenie Eltonowi Johnowi w jego amerykańskiej trasie. Wydany w tym samym roku album Rebel, przedstawiał Milesa jako zamyślonego „gniewnego" w stylu Jamesa Deana, a sam artysta zachowywał się podobnie do słynnego buntownika ekranu odpierając ataki dziennikarzy, którzy niesłusznie uznali płytę za pretensjonalną.

Artysta zanotował na swoim koncie jeszcze dwa przeboje: „Remember Yesterday" (Top 40 w 1976 r.) i „Slow Down" (Top 10 w 1977 r.), ale w historii zapisał się na zawsze jako autor ballady „Music". Ta z kolei w ostatecznym rozrachunku okazała się zbyt wielkim ciężarem dla Milesa, który mimo dalszych nagrań dokonywanych w latach 80-tych nigdy już nie potrafił uwolnić się od wspomnienia tego podniosłego utworu. Na zarejestrowanym w 1983 r. albumie Play On zagrała 40-osobowa orkiestra, a jego producentem był zaprzyjaźniony z Eltonem Johnem Gus Dudgeon. W 1986 r. artysta związał się z wytwórnią Valentino, w której zadebiutował płytą Transition. Po latach przypomniał się swoim fanom longplayem Upfront.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Highfly/There's A Man Behind The Guitar	John Miles	10.1975	17[6]	68[10]	Decca F 13595	[written by Bob Marshall ,John Miles][produced by Alan Parsons]
Music/Putting My New Song Together	John Miles	03.1976	3[9]	88[3]	Decca F 13627	[written by John Miles][produced by Alan Parsons]
Remember Yesterday/ House On The Hill	John Miles	10.1976	32[5]	-	Decca F 13667	[written by Bob Marshall ,John Miles][produced by Rupert Holmes]
Slow Down/Manhattan Skyline	John Miles	06.1977	10[10]	34[14]	Decca F 13709	[written by Bob Marshall ,John Miles][produced by Rupert Holmes][100[3].R&B Chart][2[14].Hot Disco/Dance;London 3002 12"]
The Right To Sing/Back To The Magic	John Miles	05.1983	88[3]	-	EMI EMI 5386	[written by Bob Marshall ,John Miles][produced by Gus Dudgeon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rebel	John Miles	03.1976	9[10]	171[4]	Decca SKL 5231	[silver-UK][produced by Alan Parsons]
Stranger in the City	John Miles	02.1977	37[3]	93[15]	Decca TXS 118	[silver-UK][produced by Rupert Holmes]
Zaragon	John Miles	04.1978	43[5]	-	Decca TXS 126	[produced by Rupert Holmes]
More Miles Per Hour	John Miles	04.1979	46[5]	-	Decca TXS 135	[produced by Alan Parsons]
Miles High	John Miles	08.1981	96[2]	-	EMI EMC 3374	[produced by John Miles]

piątek, 3 lipca 2020

Lindisfarne

W składzie tego pochodzącego z Newcastle kwintetu znaleźli się: Alan Hull (ur. 20.02.1945 r. w Newcastle-Upon-Tync w hrabstwie Tyne And Wear, Anglia, zm. 19.11.1995 r.; śpiew, gitara, fortepian), Simon Cowe (ur. 1.04.1948 r. w Jes-mond Denc. w hrabstwie Tync And Wear; gitara), Ray Jackson (ur. 12.12.1948 r. w Wallsend w hrabstwie Tyne And Wear; harmonijka ustna, mandolina), Rod Clements (ur. 17.11.1947 r. w North Shields w hrabstwie Tyne And Wear; bas, skrzypce) i Ray Laidlaw (ur. 28.05.1948 r. w North Shields w hrabstwie Tyne And Wear; perkusja).
Początkowo działali jako Downtown Faction, ale w 1968 r. przyjęli nazwę Lindisfarne. Wydany w następnym roku debiutancki album Nicely Out Of Tune, dynamiczna mieszanina folk-rocka i pełnych optymizmu harmonii, do dziś pozostaje najlepszym wydawnictwem zespołu. Znalazł się na nim m.in. tęskny, obdarzony głębokim tekstem utwór "Lady Eleanor".

Popularność grupy wzrosła po ukazaniu się Fog On The Tyne. Dowcipny utwór tytułowy opowiadał o życiu w Newcastle i zawierał m.in. takie stwierdzenia: "W obleśnym barku siedząc, ćmoktam wstrętną bułę z kiełbachą". Pierwszy pochodzący z longplaya singel "Meet Me On The Corner", w 1972 r. dotarł do Top 5 brytyjskiej listy przebojów, a jego śladami podążyła reedycja "Lady Eleanor". Producentem Fog On The Tyne był Bob Johnson i mimo że muzycy współpracowali z nim także przy trzecim longplayu Dingly Dell, nie byli zadowoleni z końcowego efektu i sami zremiksowali materiał tuż przed jego wydaniem. Rezultat ich wysiłków przyniósł jednak zarówno artystyczne jak i komercyjne rozczarowanie, a w czasie niefortunnej trasy po USA do głosu doszły nieporozumienia i wzajemne urazy.

W 1973 r. Laidlaw, Cowe i Clements odeszli, by założyć nową grupę, Jack The Lad. Zastąpili ich co prawda Kenny Craddock (instr. klawiszowe), Charlie Harcourt (gitara), Tommy Duffy (bas) i Paul Nichols (perkusja), ale nowemu składowi brakowało wdzięku konkurenta.
Działalność Lindisfarne znalazła się również w cieniu solowej kariery Alana Hulla. Choć nagrany w 1974 r. album Happy Daze krył w sobie spore obietnice, jednak w następnym roku muzycy rozstali się. Ta przerwa w działalności okazała się jednak tylko tymczasowa, gdyż niebawem doszło do ponownego spotkania oryginalnego kwintetu. Muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Mercury i w 1978 r. trafili do Top 10 brytyjskich zestawień wraz z utworem "Run For Home".

Kolejne propozycje grupy nie były jednak w stanie powtórzyć tego sukcesu. Kariera Lindisfarne znalazła się w martwym punkcie po wydaniu albumu C'mon Everybody, zawierającego ulubione utwory z rock'n'rollowych prywatek z sześcioma największymi przebojami zespołu zachowanymi na wielki finał. Jednak w listopadzie 1990 r. Lindisfarne wraz ze znanym... piłkarzem, Paulem Gascoignem powrócili na brytyjskie listy przebojów z przerobioną (i w efekcie dużo gorszą) wersją "Fog On The Tyne", która uplasowała się na 2. miejscu zestawień. Mimo że w latach 90. rzadko pojawiali się na listach przebojów, nadal cieszyli się dużą popularnością, zwłaszcza w północno-wschodniej Anglii, gdzie występowali na dorocznych koncertach bożonarodzeniowych. Kariera Lindisfarne uległa ostatecznemu załamaniu 19.11.1995 r., kiedy zmarł bezdyskusyjny lider formacji Alan Hull.

-

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lady Eleonor/Nothing but the marvelleous is beautiful	Lindisfarne	01.1971	3[11]	82[5]	Charisma CB 153	[written by Alan Hull][produced by John Anthony]
Meet me on the corner/Scotch Mist/No time to lose	Lindisfarne	02.1972	5[11]		Charisma CB 173	[written by Rod Clements][produced by Bob Johnston]
All fall down/We can swing together (Live)	Lindisfarne	09.1972	34[5]	-	Charisma CB 191	[written by Alan Hull][produced by Bob Johnstone]
Run for home/Stick together	Lindisfarne	05.1978	10[15]	33[14]	Mercury 6007 177	[written by Alan Hull][produced by Gus Dudgeon]
Juke Box Gypsy/When it gets the hardest	Lindisfarne	09.1978	56[4]	-	Mercury 6007 187	[written by Alan Hull][produced by Gus Dudgeon]
Fog on the Tyne	Gazza & Lindisfarne	11.1990	2[9]	-	Best Records ZB 44083	[written by A. Hull, M. Craggs][produced by Steven Daggett, Steve Cunningham]

Albumy
Data wydania	Tytuł	UK Top 40 /ilość tyg. na liście/	Billboard	Wytwórnia /UK/	Komentarz
01.1972	Nicely out of tune	8[30]	-	Charisma CAS 1025	[produced by John Anthony]
10.1971	Fog on the tyne	1[4][56]	-	Charisma CAS 1050	[produced by Bob Johnston]
09.1972	Dingly dell	5[10]	-	Charisma CAS 1057	[produced by Bob Johnston]
08.1973	Lindisfarne live	25[6]	-	Charisma CLASS 2
10.1975	Finest hour of Lindisfarne	55[1]	-	Charisma CAS 1108	-
06.1978	Back and fourth	22[11]	-	Mercury 9109 609	[produced by Gus Dudgeon]
12.1978	Magic in the air	71[1]	-	Mercury 6641 877	[produced by Gus Dudgeon, Lindisfarne]
10.1982	Sleepless Nights	59[3]	-	LMP GET 1	[produced by Lindisfarne, Stephen Lipson]

wtorek, 26 maja 2020

Emeli Sandé

Emeli Sandé, właśc. Adele Emeli Gouraguine z domu Sandé (ur. 10 marca 1987r w Sunderlandzie) -brytyjska piosenkarka i autorka tekstów. Zdobywczyni statuetki European Border Breakers Award (2013).
Studiowała medycynę na Uniwersytecie w Glasgow, gdzie po sześciu latach nauki zdobyła stopień neurologa.

Zaczęła interesować się muzyką już jako dziecko, kiedy śpiewała w domu piosenki z repertuaru m.in. Whitney Houston, Céline Dion, Niny Simone, Mariah Carey i Alicii Keys oraz utwory wykorzystane w filmie animowanym Mała syrenka. Jako sześciolatka zapisała się na zajęcia do szkolnego chóru oraz na lekcje nagrywania w szkole podstawowej w Alford, jej nauczycielką była wówczas Morag Simpson. W tym czasie zagrała główną rolę Maryi w szkolnym przedstawieniu Hosanna Rock oraz zaczęła pisać swoje pierwsze utwory. Swoją pierwszą piosenkę napisała w wieku 7–8 lat, zaś jej debiutancką piosenką autorską była kompozycja „Tomorrow Starts Again”, którą napisała w wieku 11 lat na potrzeby szkolnego konkursu talentów. W tym samym wieku zaczęła uczyć się gry na fortepianie i wiolonczeli, wcześniej grała także na klarnecie. Rok później rodzice zapisali ją na lekcje fortepianu w Inverurii, gdzie jej nauczycielem był Ian Milne.

Jako nastolatka wzięła udział w konkursie talentów w Inverurie. Podczas konkursu zaśpiewała utwory „Cabaret” Lizy Minelli i „Never Forget You” Mariah Carey, jednak nie przeszła do kolejnego etapu. Rok później ponownie wzięła udział w konkursie i zajęła trzecie miejsce po wykonaniu piosenek „I Sing Because I’m Happy/His Eye In on the Sparrow” i „A Woman’s Worth” Alicii Keys. Kilka lat później po raz kolejny wystartowała w konkursie, tym razem jako członkini trio Celeste, który współtworzyła z Nadią Donald i Lorną Routh. Wokalistki zajęły w konkursie pierwsze miejsce dzięki wykonaniu a cappella utworów „Bridge Over Troubled Water” Simon & Garfunkel i „Fields of Gold” Eva Cassidy. Mając 15 lat, wzięła udział w konkursie Rapology organizowanym przez radio Choice FM, który ostatecznie wygrała, dzięki czemu wygrała możliwość podpisania kontraktu płytowego z wytwórnią muzyczną Telstar Records. Z powodu nauki na studiach zrezygnowała jednak z podpisania umowy. W tym samym czasie przyjęła zaproszenie do programu telewizji MTV Camden, prowadzonego przez Richarda Blackwooda, w którym zaśpiewała w stylu gospel. W wieku 16–17 lat napisała swoją debiutancką piosenkę o miłośc, w tym czasie poznała także swojego menedżera Adriana Sykesa.

W 2005 nawiązała współpracę z nowo założoną wytwórnią muzyczną Urban Scot, którą założyli David Craig, Mel Awasi i Laura McCrum. Piosenkarka grała na koncertach organizowanych przez wytwórnię. W 2007 wystąpiła gościnnie w audycji o nazwie Blackstreet Laury McCrum w BBC Radio Scotland, a także zaśpiewała na ceremonii organizowanej przez Pan African Arts Scotland z okazji rocznicy zniesienia ustawi u niewoli. Nagranie z koncertu zostało wydano w formie DVD w zaledwie 200 egzemplarzach, które zostały rozesłane uczestnikom wydarzenia.

W listopadzie 2008 wystąpiła podczas gali Independent Music Show, który był organizowany w Bullet Bar w Londynie. W tym samym roku siostra Sandé zrealizowała nagranie, na którym Emeli grała na fortepianie i śpiewała jedną ze swoich ulubionych piosenek, „Nasty Little Lady”. Klip wysłała później na konkurs muzyczny organizowany przez Trevora Nelsona z kanału BBC Urban. Sandé ostatecznie wygrała konkurs, w którym otrzymała możliwość podpisania kontraktu płytowego. Jej menedżment odrzucił jednak propozycję. Piosenkarka zaczęła jednak promocję w Szkocji. W tym czasie wydała swoją pierwszą płytę zatytułowaną Have You Heard? wydaną przez Souljawn Records, którą sprzedawała podczas koncertów. Na płycie znalazło się osiem utworów, w tym m.in. „Patchwork”, „Dirty Jeans” i „Woman’s Touch”.

Później ukazała się druga wersja płyty, która zawierała jedynie cztery utwory. Rodzice piosenkarki także zaangażowali się w działania promocyjne córki i wysłali płytę z jej piosenkami do BBC Radio 1Xtra. Jeden z dziennikarzy radia, Ras Kwame, zagrał jej utwór podczas audycji Homegrown Sessions. Dzięki temu Sandé, razem z czterema innymi piosenkarzami, otrzymała propozycję zagrania koncertu w Soho. Wtedy poznała producenta Shahida „Naughty’ego Boya” Khana, z którym zaczęła współpracę jako autorka piosenek dla takich wykonawców, jak m.in. Jamelia, Alesha Dixon, Chipmunk, Professor Green, Devlin, Preeya Kalidas, Cheryl Cole czy Tinie Tempah. Sama Sandé tworzyła w tym czasie duet muzyczny z klawiszowcem Lornem Cowiesonem o nazwie Adele Sandé & Lorne Cowieson.

W 2009 zadebiutowała na rynku muzycznym, zostając chórzystką brytyjskiego rapera Chipmunka w utworze „Diamond Rings”, który napisała dla niego podczas nauki na studiach. Numer zadebiutował na szóstym miejscu krajowej listy przebojów. Również w 2009 wzięła udział w przesłuchaniach do wytwórni muzycznej Future Music założonej przez Gary’ego Barlowa. Zaśpiewała tam utwór „Clown”, jednak nie przeszła eliminacji. W 2010 wystąpiła gościnnie w singlu „Never Be Your Woman” Wileya, a także podpisała kontrakt muzyczny z wytwórnią Virgin Records. Na początku 2011 nawiązała współpracę z EMI Records, a także zdecydowała się na używanie drugiego imienia (Emeli) jako pseudonimu artystycznego, co było spowodowane rosnącą popularnością brytyjskiej piosenkarki Adele. W czerwcu 2011 zagrała jako support przed koncertem Alicii Keys w Royal Albert Hall. W lipcu wystąpiła na festiwalu RockNess organizowanym niedaleko miasta Inverness. Miesiąc wcześniej zakończyła nagrywanie materiału na debiutancką płytę studyjną. W sierpniu wydała swój pierwszy solowy singiel, „Heaven”, który zapowiadał jej debiutancką płytę studyjną. Utwór zadebiutował na drugim miejscu krajowej listy przebojów. Drugim singlem z albumu został numer „Daddy”, który piosenkarka nagrała z gościnnym udziałem Naughty’ego Boya. W październiku ukazał się kolejny utwór z płyty artystki - „Read All About It”, który nagrała w duecie z Professorem Greenem. Piosenka zadebiutowała na pierwszym miejscu brytyjskiej listy przebojów, zostając tym samym pierwszym singlem w dorobku artystki, który znalazł się na szczycie notowań w kraju. Pod koniec listopada Sandé wystąpiła podczas koncertu BRMB Live 2011 organizowanego przez Free Radio Birmingham. W grudniu otrzymała statuetkę podczas ceremonii wręczenia nagród BRIT Award w kategorii „Wybór krytyków”.

W lutym 2012 wydała debiutancki album zatytułowany, zatytułowany Our Version of Events, z którym trafiła na pierwsze miejsce brytyjskiej listy najczęściej kupowanych płyt, gdzie pozostał przez kolejne sześć tygodni, osiągając wynik ponad 2 mln sprzedanych egzemplarzy. Płyta stała się tym samym najlepiej sprzedającym się albumem w Wielkiej Brytanii w tym roku. W tym samym miesiącu premierę miał kolejny singiel promujący płytę - „Next to Me”, który zadebiutował na drugim miejscu krajowej listy przebojów.

27 lipca wystąpiła podczas ceremonii otwarcia XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich rozgrywających się w Londynie. Zaśpiewała wówczas utwory „Abide with Me” i „Heaven”. Jej inna piosenka, „Wonder” została wykorzystana jako motyw muzyczny podczas napisów końcowych transmisji. 12 sierpnia piosenkarka zaśpiewała podczas ceremonii zamknięcia igrzysk, w trakcie której zaprezentowała swój nowy singiel „Beneath Your Beautiful” nagrany wspólnie z Labyrinthem.

W 2013 odebrała European Border Breakers Award, statuetkę wręczaną artystom, których debiutanckie płyty osiągnęły sukces komercyjny poza ich własnym krajem. W 2013 wydała pierwsze dwupłytowe wydawnictwo koncertowe, zatytułowane Live at the Royal Albert Hall, na którym znalazł się zapis audiowizualny jej koncertu w brytyjskiej Royal Albert Hall. W czerwcu zaczęła pracę nad swoją drugą płytą studyjną, której premiera zaplanowana jest na 2016 rok. Na krążku znajdzie się m.in. utwór „Pluto” nagrany z Naughty Boy’em, a także piosenki „Enough”, „Call Me What You Like”, „You and Me” i „This Much Is True”, który został napisany dla jej byłego męża. Album ukaże się pod szyldem wytwórni Roc Nation założonej przez rapera Jaya-Z.

W listopadzie 2014 dołączyła do charytatywnego zespołu Band Aid 30, z którym nagrała nową wersję singla „Do They Know It’s Christmas?”. W czerwcu 2015 opublikowała utwór „Don’t Fight the Bullet”. We wrześniu 2016 wydała singiel „Hurts”. Utwory zapowiadały drugą płytę studyjną piosenkarki pt. Long Live the Angels, która ukazała się w listopadzie 2016.

Artystka pisała teksty piosenek dla wielu znanych wykonawców, takim jak m.in. Chipmunk („Diamond Rings”), Wiley („Never Be Your Woman”), Susan Boyle („This Will Be the Year”), Professor Green („Kids That Love to Dance”), Tinchy Stryder („Let It Rain”), Leona Lewis („Trouble”), Alesha Dixon („Radio”), Cheryl Cole („Boys”), Tinie Tempah („Let Go”), Pixie Lott i The Saturdays.

Simon Cowell nazwał Emeli Sandé „swoją ulubioną obecnie autorką tekstów”. Amerykański Jay-Z przyznał w jednym z wywiadów, że chciałby, żeby ta nagrała duet razem z Beyoncé Knowles, będącą prywatnie jego żoną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Diamond Rings	Chipmunk featuring Emeli Sandé	07.2009	6[16]	-	Jive 88697553162	[written by Jahmaal Fyffe, Emeli Sandé, Shahid Khan][produced by Naughty Boy]
Never Be Your Woman	Naughty Boy presents Wiley featuring Emeli Sandé	03.2010	8[9]	-	Relentless/Virgin RELCD 65	[written by Shahid Khan,Richard Cowie,Bing Crosby,Jyoti Mishra,Irving Wallman,Max Wartell][produced by Naughty Boy]
Heaven	Emeli Sandé	08.2011	2[27]	-	Virgin GBAAA 1100192	[gold-UK][written by Emeli Sandé, Shahid Khan, Harry Craze, Hugo Chegwin ,Mike Spencer][produced by Mike Spencer]
Read All About It	Professor Green featuring Emeli Sandé	11.2011	1[2][27]	-	Virgin GBAAA 1100291	[platinum-UK][written by Stephen Manderson ,Tom Barnes, Ben Kohn, Peter Kelleher, Iain James, Adele Sandé][produced by TMS ,iSHi]
Daddy	Emeli Sandé featuring Naughty Boy	12.2011	21[3]	-	Virgin GBAAA 1100415	[written by Emeli Sandé ,Shahid Khan, James Murray, Mustafa Omer, Grant Mitchell][produced by Naughty Boy, Mojam]
Next to Me	Emeli Sandé	02.2012	2[42]	25[20]	Virgin GBAAA 1200003	[platinum-UK][platinum-US][written by Emeli Sandé, Hugo Chegwin, Harry Craze, Anup Paul][produced by Craze & Hoax, Mojam Music]
Read All About It, Pt. III	Emeli Sandé	02.2012	3[51]	-	Virgin GBAAA 1200018	[platinum-UK][written by Stephen Manderson, Iain James, Tom Barnes, Ben Kohn, Pete Kelleher, Emeli Sandé][produced by Gavin Powell]
My Kind of Love	Emeli Sandé	05.2012	17[21]	-	Virgin GBAAA 1200007	[silver-UK][written by Emeli Sandé, Emile Haynie, M. Birdsong, Daniel "Danny Keyz" Tannenbaum][produced by Emile Haynie, Danny Keyz, Craze & Hoax]
Abide with Me	Emeli Sandé	08.2012	44[2]	-	Locog UMC GBYTU 1200224	[written by William Henry Monk,Henry Francis Lyte]
Clown	Emeli Sandé	09.2012	4[27]	-	Virgin GBAAA 1200010	[platinum-UK][written by Emeli Sandé, Shahid Khan, Grant Mitchell][produced by Naughty Boy]
Beneath Your Beautiful	Labrinth featuring Emeli Sandé	10.2012	1[1][31]	34[14]	Syco Music GBHMU 1200008	[2x-platinum-UK][written by Timothy McKenzie, Adele Emeli Sandé ,Mike Posner][produced by Labrinth Da Digglar]
Wonder	Naughty Boy featuring Emeli Sandé	11.2012	10[11]	-	Virgin GBAAA 1200679	[silver-UK][written by Hugo Chegwin,Harry Craze,Shahid Khan,Emeli Sandé][produced by Naughty Boy,Craze & Hoax ]
Clown/Next to Me	Emeli Sandé	03.2013	90[1]	-	Virgin GB3CJ 1300007	[written by Emeli Sandé, Shahid Khan,Grant Mitchell]
Lifted	Naughty Boy featuring Emeli Sandé	08.2013	8[5]	-	Virgin GBUM 71304628	[written by Shahid Khan,Emeli Sandé,Hugo Chegwin,Harry Craze,Mustafa Omer,James Murray][produced by Naughty Boy,Mojam ,Craze & Hoax]
Free	Rudimental featuring Emeli Sandé	11.2013	26[6]	-	Asylum GBAHS 1200494	[silver-UK][written by Rudimental,Emeli Sandé][produced by Rudimental,Mike Spencer]
What I Did for Love	David Guetta featuring Emeli Sandé	12.2014	6[23]	-	Parlophone GB28K 1400044	[gold-UK][written by David Guetta, Giorgio Tuinfort, Breyan Isaac, Jason Evigan, Sam Martin, Sean Douglas][produced by David Guetta, Giorgio Tuinfort]
Hurts	Emeli Sandé	09.2016	22[11]	-	Virgin GBUM 71604959	[silver-UK][written by Adele Emily Sandé,James Murray,Mustafa Omer,Matthew Holmes,Philip Leigh][produced by Mac & Phil,Mojam]
Breathing Underwater	Emeli Sandé	11.2016	78[2]	-	Virgin GBUM 71604943	[written by Emeli Sandé,Chris Crowhurst][produced by Chris Loco]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Our Version of Events	Emeli Sandé	02.2012	1[10][136]	28[42]	Virgin CDVY 3094	[8x-platinum-UK][gold-US][produced by Naughty Boy,Craze & Hoax,Mike Spencer,Emile Haynie,Paul Herman,Ash Millard,Mojam Music,Alicia Keys,Gavin Powell]
iTunes Session EP.	Emeli Sandé	05.2013	-	86[1]	Virgin	-
Live at the Royal Albert Hall	Emeli Sandé	09.2013	-	124[1]	Virgin CDVX 3106	[gold-UK]
Long Live the Angels	Emeli Sandé	11.2016	2[23]	41[1]	Virgin CDV 3163	[gold-UK][produced by Emeli Sandé,Jonny Coffer,Chris Loco,Mac & Phil,Mojam,Naughty Boy,ProducerWez,Rachet,Shakaveli,TMS]
Real Life	Emeli Sandé	09.2019	6[4]	-	EMI CDV 3232	[produced by Troy Miller]

Roxy Music

Grupa brytyjska oceniana równie wysoko przez krytyków, słuchaczy i jej muzycznych następców. Powstała w styczniu 1971 r. w składzie: Bryan Ferry (ur. 26.09.1945 r. w Washington w hrabstwie Durham. Anglia; śpiew, instr. klawiszowe), Brian Eno (właśc. Brian Peter George St. John Le Baptiste de la Salle Eno, ur. 15.05.1948 r. w Woodbridge w hrabstwie Suffolk, Anglia; instr. elektroniczne i klawiszowe), Graham Simpson (bas) i Andy Mackay (ur. 23.07.1946 r. w Lostwithiel,Anglia; saksofon).

Przez jej wczesny skład przewinęło się też spore grono instrumentalistów, w tym perkusista Dexter Lloyd oraz gitarzyści Roger Bunn i David 0'List, znany z występów z The Nice. Na początku 1972 r. ukształtował się w miarę stały skład, w którym założycielom towarzyszyli Paul Thompson (ur. 13.05.1951 r. w Jarrow w hrabstwie Northumberland, Anglia, perkusja) i Phil Manzanera (wlaśc. Philip Targett Adams, ur. 31.01.1951 r. w Londynie; gitara).

Debiutancki album Roxy Music, nagrany w 1972 r. dla wytwórni Island, był muzycznym kolażem łączącym fascynacje Ferry'ego wokalizą lat 50. z rytmami i elektroniką dwóch późniejszych dziesięcioleci. Nowatorska okładka płyty czerpała z plastycznych doświadczeń Ferry'ego i Eno, zaś wizualny image grupy (od fryzur z czasów wczesnego Elvisa po kosmiczne kurtki z lureksu) podkreślał jej świadomą stylistyczną jarmarczność. Recenzenci, których entuzjazm graniczył z ekstazą, uznali Roxy Music za bezprecedensowe objawienie w dziejach rocka. Kompozycje Ferry'ego cechowała literacka dwuznaczność, a zarazem żywiołowość łącząca romantyzm z gorzką ironią, czego klasycznym przykładem był choćby temat "If There Was Something", gdzie wysmakowanej melodii towarzyszył tekst balansujący na krawędzi rozbrajającego kiczu ("I would do anything for you...I would climb the ocean blue" ; "Wyciągnij tylko dłoń, a skruszę oceanu toń" ) i heroikomizmu ("I would put roses round your door... growing potatoes by the score"; "Róże przyniosę ci na ganek, młode ziemniaki w każdy ranek" ). W utworze "The Bob (Medley)" Anglia okresu II wojny światowej stanowiła tło romansowej fabuły. Wydany wraz z albumem singel "Virginia Plain" prezentował charakterystyczną dla Ferry'ego fascynację kinem i surrealizmem (antycypujący postmodernizm styl "camp", gloryfikujący sztuczność wszelkiej sztuki).

Latem 1972 r. grupę opuścił Simpson zastępowany przez coraz to innych gitarzystów basowych (John Porter, John Gustafson, John Wetton, Rik Kenton, Sal Maida, Rick Wills i Gary Tibbs).

Próby wejścia na rynek amerykański nie powiodły się, za to singel "Pyjamarama" trafił do brytyjskiej Top 10. Album For Your Pleasure, nagrany przy współpracy producenta Chrisa Thomasa, potwierdził klasę zespołu. Temat "Do The Strand" z elektryzującym saksofonowym solem Mackaya, stanowił dowód rockowych umiejętności Roxy Music. Do udanych pozycji należały też "Beauty Queen" i "Editions Of You", a zwłaszcza "In Every Dream Home A Heartache" - pean na cześć nadmuchiwanej gumowej lalki i przerażający obraz zagubienia konsumentów w świecie rzeczy.
21.06.1973 r. grupę opuścił Brian Eno, rywalizujący od dłuższego czasu z Ferrym o przywództwo w zespole. Jego następcą został Eddie Jobson, skrzypek z grupy Curved Air, akceptujący od początku rolę dokooptowanego do składu profesjonalnego instrumentalisty. Równolegle z działalnością w Roxy Music, Ferry zadebiutował jako solista na zawierającym tematy innych autorów longplayu These Foolish Things.

Później ruszył wraz z grupą w brytyjską trasę promocyjną nowego, równie udanego albumu Stranded. Na singlu promował go utwór "Street Life" z tekstem wyrażającym sprzeczne uczucia wobec miejskiej cywilizacji ("You may be stranded if you stick around — and that's really something"; "Możesz utknąć na dobre, jeśli tu zostaniesz, a to przecież jest już coś"). Podobny ton dominował w narracyjnym temacie "A Song For Europe" z melodią opartą na "Still My Guitar Gently Weeps" George'a Harrisona. Najciekawszym utworem z płyty była jednak rozbudowana kompozycja Ferry'ego "Mother Of Pearl", w której autor snuł się w roli fordanserki po własnym makrokosmosie wypełnionym plastikowymi boginiami i żywymi manekinami.

Równocześnie z drugim autorskim albumem Another Time, Another Place, Ferry nagrał wraz z zespołem czwarty longplay Country Life. Z niejednorodnej stylistycznie płyty pochodził utrzymany w umiarkowanym tempie singlowy temat "All I Want Is You", agresywnie rockowy "The Thrill Of It All" i oparty na egzotycznych brzmieniach "Triptych". Okładka albumu, przedstawiająca dwie obnażone kobiety, została wycofana w USA,zaś-towarzyszący restrykcjom skandal dobrze rokował dwóm amerykańskim trasom koncertowym zespołu. Nadzieje na wypełnienie fanami stadionów okazały się jednak płonne. Również longplay Siren spotkało artystyczne i rynkowe niepowodzenie pomimo ciekawego singlowego tematu "Life Is A Drug". Popularność zdobył jedynie temat "Both Ends Burning", umiejętnie wykorzystujący wokalną ekspresję lidera w rytmach dyskotekowych.

Zespół zniknął na trzy lata z muzycznej sceny, zaś jego członkowie podjęli z różnym powodzeniem działalność indywidualną. W 1979 r. Roxy Music przypomnieli się albumem Manifesto. Płytę przyjęto z mieszanymi uczuciami, pomimo dwóch udanych, pochodzących z niej singli, "Angel Eyes" i fatalistycznego "Dance Away". Longplay Flesh And Blood cechowały ciekawe aranżacje, zwłaszcza w nowatorskich wersjach "In The Midnight Hour" Wilsona Picketta i "Eight Miles High" grupy The Byrds. Popularnością cieszyły się też dwa brytyjskie single, "Over You" i "Oh Yeah (On The Radio)".

W 1981 r. Roxy Music trafili wreszcie na szczyt Top 20 tematem "Jealous Guy" Johna Lennona, upamiętniającym tragiczną śmierć jego twórcy. W rok później album Avalon stał się bestsellerem przyjętym entuzjastycznie przez większość recenzentów. Bogaty nagraniowy dorobek zespołu wywarł dzięki swej stylistycznej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Virginia plain/The numberer	Roxy Music	08.1972	4[18]	-	Island WIP 6144	[written by Bryan Ferry][produced by Peter Sinfield]
Pyjamarama/The pride and the pain	Roxy Music	03.1973	10[12]	-	Island WIP 6159	[written by Bryan Ferry][produced by Chris Thomas, John Anthony, Roxy Music]
Street life/Hula kula	Roxy Music	11.1973	9[12]	-	Island WIP 6173	[written by Bryan Ferry][produced by Chris Thomas]
All i want is you/Your applications failed	Roxy Music	10.1974	12[6]	-	Island WIP 6208	[written by Bryan Ferry][produced by Roxy Music, John Punter]
Love is the drug/Sultanesque	Roxy Music	09.1975	2[12]	-	Island WIP 6248	[written by Bryan Ferry/Andrew MacKay][produced by Chris Thomas]
Both ends burning/For your pleasure	Roxy Music	12.1975	25[7]	-	Island WIP 6262	[written by Bryan Ferry][produced by Chris Thomas]
Love is the drug/Both ends burning	Roxy Music	12.1975	-	30[12]	Reprise 7042 [US]	[written by Bryan Ferry/Andrew McKay]
Virginia plain/Pyjamarama [reissue]	Roxy Music	10.1977	11[6]	-	Polydor 2001 739
Trash /Trash 2	Roxy Music	02.1979	40[6]	-	Polydor-EG POSP 32	[written by Bryan Ferry, Phil Manzanera][produced by Roxy Music]
Dance away/Cry cry cry	Roxy Music	04.1979	2[14]	-	Polydor-EG POSP 44	[written by Bryan Ferry][produced by Roxy Music]
Dance away/Trash 2	Roxy Music	04.1979		44[9]	Atco 7100 [US]
Angel eyes/My little girl	Roxy Music	08.1979	4[11]	-	Polydor-EG POSP 67	[written by Bryan Ferry/Andrew McKay][produced by Roxy Music]
Over you/Manifesto	Roxy Music	05.1980	5[9]	-	Polydor-EG POSP 93	[written by Bryan Ferry/Phil Manzanera][produced by Rhett Davies & Roxy Music]
Over you/My only love	Roxy Music	05.1980		80[4]	Atco 7301
Oh yeah [On the radio]/South downs	Roxy Music	07.1980	5[8]	102[3]	Polydor-EG 2001 972	[written by Bryan Ferry][produced by Rhett Davies & Roxy Music]
In the midnight hour/Flesh and blood	Roxy Music	11.1980	-	106[1]	Atco 7315 [US]	[written by Wilson Pickett ,Steve Cropper][#21 hit for Wilson Pickett in 1965r]]
Same old scene/Lover	Roxy Music	11.1980	12[7]	-	Polydor ROXY 1	[written by Bryan Ferry][produced by Rhett Davies & Roxy Music]
Jealous guy/To turn you on	Roxy Music	02.1981	1[2][11]	-	EG ROXY 2	[written by John Lennon][produced by Bryan Ferry and Rhett Davies]
More than this/India	Roxy Music	04.1982	6[8]	-	EG ROXY 3	[written by Bryan Ferry][produced by Rhett Davies & Roxy Music]
Avalon /Always unknowing	Roxy Music	06.1982	13[6]	-	EG ROXY 4	[written by Bryan Ferry][produced by Rhett Davies & Roxy Music]
Take a chance on me/The main thing	Roxy Music	09.1982	26[6]	104[3]	EG ROXY 5	[written by Ferry, Manzanera][produced by Rhett Davies & Roxy Music]
More than this/Always unknowing	Roxy Music	06.1983	-	102[3]	Warner 29 912	[written by Bryan Ferry][produced by Rhett Davies & Roxy Music][#25 hit for 10 000 Maniacs in 1997]
Love is the drug[remixed]	Roxy Music	04.1996	33[1]	-	Virgin VS 1580

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Wytwórnia

[UK]

Komentarz

Roxy Music

07.1972

10[16]

Island ILPS 9200

[gold-UK][produced by Peter Sinfield]

For your pleasure

Roxy Music

04.1973

4[27]

193[2]

Island ILPS 9232

[gold-UK][produced by Chris Thomas, John Anthony, Roxy Music]

Stranded

Roxy Music

12.1973

1[1][17]

186[4]

Island ILPS 9252

[gold-UK][produced by Chris Thomas]

Country life

Roxy Music

11.1974

3[10]

37[15]

Island ILPS 9303

[gold-UK][produced by Chris Thomas, John Punter, Roxy Music]

Siren

Roxy Music

11.1975

4[17]

50[20]

Island ILPS 9344

[gold-UK][produced by Chris Thomas]

Viva Roxy Music

Roxy Music

07.1976

6[12]

81[7]

Island ILPS 9400

[silver-UK][produced by Chris Thomas]

Greatest hits

Roxy Music

11.1977

20[11]

Polydor 2302 073

[gold-UK][produced by Roxy Music, Chris Thomas, John Punter, Peter Sinfield, John Anthony]

Manifesto

Roxy Music

03.1979

7[34]

23[16]

Polydor POLH 001

[gold-UK][produced by Roxy Music]

Flesh and blood

Roxy Music

05.1980

1[4][60]

35[19]

Polydor POLH 002

[platinium-UK][produced by Rhett Davies and Roxy Music]

Avalon

Roxy Music

06.1982

1[3][60]

53[27]

EG EGLP 50

[platinium-US][platinum-UK][produced by Rhett Davies and Roxy Music]

The high road

Roxy Music

03.1983

26[7]

67[22]

EG EGMLP 1

[produced by Rhett Davies, Robin Nash, Roxy Music]

Atlantic years 1973-1980

Roxy Music

11.1983

23[25]

183[6]

EG EGLP 54

[gold-UK]

Street Life: 20 Great Hits

Roxy Music

04.1986

1[5][77]

100[11]

EG EGTV 2

[platinum-UK]

The Ultimate Collection

Roxy Music

11.1988

6[27]

183[6]

EG EGLP 54

[3x-platinum-UK]

More than This

Roxy Music

11.1995

15[20]

Virgin CDV 2791

[platinum-UK]

The early years

Roxy Music

09.2000

125[1]

Virgin CDV 2919

The best of Roxy Music

Roxy Music

06.2001

12[11]

Virgin CDV 2939

[platinum-UK][produced by Chris Thomas, John Punter, Peter Sinfield, Rhett Davies, Roxy Music]

The Platinum Collection

Roxy Music

06.2004

17[5]

Virgin BFRM 1

[gold-UK]

Phil Manzanera

Diamond head

Phil Manzanera

05.1975

12[6]

Island ILPS 9315

[produced by Phil Manzanera]

K-Scope

Phil Manzanera

02.1979

176[3]

Polydor 6178 [US]

[produced by Phil Manzanera]

wtorek, 21 kwietnia 2020

Joe McElderry

Joseph McElderry (urodzony 16 czerwca 1991) - angielski piosenkarz. Wygrał on szóstą edycję popularnego w Wielkiej Brytanii programu X-Factor. Jego pierwszy singiel The Climb dostał się na szczyt listy przebojów w Wlk Brytanii.

Początkowo zgłosił się on do edycji X-Factor z 2007 roku, lecz był on za młody by uczestniczyć w programie. Zgłosił się wiec ponownie po dwóch latach na castingu w Manchestzerze zaspiewał piosenkę Luthera Vandrossa - Dance With My Father. Występ ten zaprowadził go do finału X-Factor, 13 grudnia 2009 roku został ogłoszony zwycięzcą edycji szóstej pokonując w finale Olly Murs wykonując swoją wersję popularnej piosenki Miley Cyrus - The Climb.

Nagrodą dla niego było podpisanie kontraktu płytowego z wytwórnią Simon Cowell’s Syco, części Sony Music Entertainment. Debiutanckim signlem artysty jest jego finałowa piosenka - The Climb.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Climb/Somebody To Love	Joe McElderry	12.2009	1[1][14]	-	Syco 88697632942	[platinum-UK][written by Jessica Alexander , Jon Mabe]
Ambitions/If You Love Me	Joe McElderry	10.2010	6[8]	-	Syco 88697757322	[written by Cato Sundberg/Kent Sundberg/Simen M Eriksrud/Simone Larsen][produced by Ray Hedges, Nigel Butler]
If You Love Me	Joe McElderry	10.2010	130[1]	-	Syco	-
Someone Wake Me Up/There's a Place for Us	Joe McElderry	12.2010	68[1]	-	Syco 88697818812	[written by Liam Keenan, Ben Collier, Ray Hedges, Nigel Butler][produced by Ray Hedges, Nigel Butler]
Last Christmas	Joe McElderry	11.2011	92	-	Decca	[written by George Michael]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wide Awake	Joe McElderry	11.2010	3[8]	-	Syco Music 88697646772	[gold-UK][produced by Ray Hedges, Dallas Austin, John Shanks]
Classic	Joe McElderry	09.2011	2[18]	-	UCJ 2779934	[gold-UK][produced by Steven Baker, Morgan Pochin Music Productions]
Classic Christmas	Joe McElderry	12.2011	15[4]	-	UCJ 2784777	[gold-UK][produced by Steven Baker, Morgan Pochin Music Productions]
Here's What I Believe	Joe McElderry	09.2012	8[7]	-	UCJ 3708732	[produced by Steve Power, Steven Baker]
Saturday Night at the Movies	Joe McElderry	07.2017	10[2]	-	BK 5769629	-

środa, 27 listopada 2019

David A. Stewart

Ur. 9.09.1952 w Sunderland w hr. Tyne and Wear (Anglia). Mając 15 lat był już dojrzałym gitarzystą towarzyszącym w trasach koncertowych grupie Amazing Blondel, którą poznał podczas koncertu w rodzinnym Newcastle. Z gitarzystą Brianem Harrisonem założył duet, który po nagraniu albumu Deep Decemberdla wytwórni Eltona Johna Rocket w 1973 rozwinął się w grupę Longdancer.
W tym czasie Stewart poznał w Londynie byłą studentkę Royal Academy of Music Annie Lennox.

W 1977 wraz z Peterem Coombesem para założyła trio Catch nazwane wkrótce Tourists. Po zdobyciu popularności na kontynencie Tourist wylansowali w Wielkiej Brytanii kilka singli, z których największą popularnością cieszyły się "You Don't Have To Say You Love Me" i "I Only Want To Be With You" z repertuaru Dusty Springfield oraz "So Good To Be Back Home Again". Pomimo uznania odbiorców nagrania spotkały się ze złośliwymi recenzjami, zarzucającymi "starej fali" zbijanie kapitału na "nowej fali".

W 1980r trio rozpadło się, a Stewart i Lennox pomimo końca uczuciowego związku postanowili kontynuować współpracę jako Eurythmics. Gdy towarzyszące Tourists prasowe emocje poszły w zapomnienie, duet szybko zyskał uznanie krytyków i stał się jedną z najpopularniejszych popowych formacji lat 80-tych. W 1984 otrzymali Nagrodę Ivara Novello w kategorii kompozytorów roku, a w dwa lata później Stewart został uhonorowany Nagrodą BRITS jako najciekawszy brytyjski producent, czego efektem były realizacje nagrań m.in. Boba Dylana, Feargala Sharkeya i Micka Jaggera.

Nagrodom i wyróżnieniom nie było końca, a w 1987 Stewart poślubił Siobhan Fahey z Bananarama. W 1989 był producentem albumu Radio Silence Borysa Grebenszikowa, piewszego rosyjskiego rockmana realizującego nagrania w USA i Wielkiej Brytanii. Po nagraniu longplaya We Too Are One Eurythmics postanowili zawiesić na pewien czas działalność i zająć się indywidualnymi projektami.

Stewart założył własną wytwórnię Anxious (nagrania saksofonistki Candy Dulfer, w tym popularny singel "Lily Was Here") oraz nową grupę Spiritual Cowboys (temat "Jack Talking" z 1990). Oprócz lidera w jej skład wchodzili Martin Chambers (perkusja, poprzednio w Pretenders), John Turnbull (gitara) i Chris James (bas). Obecnie cieszy się wielką renomą w brytyjskich elitach pop music i pomimo ataków części radykalnej prasy słusznie uchodzi za jedną z najważniejszych postaci popu lat 80. i 90-tych. Na solowym albumie Greeting From The Gutter z 1996 towarzyszyło mu szerokie grono wybitnych artystów: Carly Simon, Lou Reed, Bootsy Collins, David Sanborn, Laurie Anderson, Mick Jagger, a także małżonka Siobhan Fahey.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lily Was Here/Lily Robs The Bank	David A. Stewart featuring Candy Dulfer	02.1990	6[12]	11[16]	Anxious ZB 43045	[written by D.A. Stewart][produced by David A. Stewart][piosenka tytułowa z filmu]
Heart Of Stone	Dave Stewart	09.1994	36[6]	-	EastWest YZ845T	[written by David A. Stewart , Shara Nelson][produced by David A. Stewart]
Jealousy	Dave Stewart	04.1995	86[1]	-	EastWest YZ 898CD	[written by David A. Stewart,Gary Cooper,Bootsy Collins][produced by David A. Stewart]
Secret	Dave Stewart	11.1995	89[1]	-	EastWest EW 009T	[written by D.A. Stewart][produced by David A. Stewart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lily Was Here [OST]	David A. Stewart	04.1990	35[5]	-	Anxious ZL 74233	[produced by David A. Stewart]
Dave Stewart And The Spiritual Cowboys	Dave Stewart And The Spiritual Cowboys	09.1990	38[2]	-	RCA PD74710	[produced by David A. Stewart ]
Greetings From The Gutter	David A. Stewart	05.1995	93[2]	-	EastWest 61735-2 [US]	[produced by David A. Stewart ]

czwartek, 24 stycznia 2019

Angelic Upstarts

Angelic Upstarts, grupa brytyjska. Powstała latem 1977r w Brockley Whim w South Shields w Yorkshire. Z początku tworzyli ją: Mensi (właśc. Thomas Mensforth) - voc, tp, do, Mond (właśc. Raymond Cowie) - g, perc, Steve Forsten -b i Decca Wade - dr. Niebawem Decca Wade odszedł, a na jego miejsce pojawił się Sticks (właśc. Keith Warrington) - dr. W grudniu 1979r miejsce Forstena zajął Ronnie Wooden - b. W październiku 1980 Woodena i Sicksa (odszedł do Cockney Rejects) zastąpili Glyn Warren -b i zaangażowany do formacji ponownie Decca Wade -dr, a jesienią 1982r ich z kolei Tony Feedback - b i Paul Thompson - dr, znany z Roxy Music; wówczas dołączył też Brian Hayes - g. Na początku 1983 zamiast Thompsona zaangażowano Petera „Piggy" Lamberta - dr. W czerwcu tego roku odeszli Cowie i Thompson. Grupa zawiesiła wtedy działalność, ale już w październiku wznowiła ją z nowym perkusistą Nickiem Buckiem -dr. W końcu 1986 przestała istnieć. Odradzała się w 1988 i 1992r.

Wystartowała w maju 1978 singlem The Murder Of Liddle Towers/Police Oppression, nagranym i wydanym własnym kosztem (w tysiącu egzemplarzy, z nalepką Dead), później wznowionym przez firmę Small Wonder. Zawierał on proste i hałaśliwe utwory punkrockowe w konwencji The Sex Pistols i The Clash z pełnymi jadu tekstami na temat brutalności policji (w The Murder Of Liddle Towers pod adresem stróżów prawa padało oskarżenie o śmiertelne pobicie homoseksualisty Liddle'a Towersa). Zwrócił na grupę uwagę Jimmy'ego Purseya, wokalisty Sham 69.

I dzięki jego poparciu podpisała niebawem kontrakt z fonograficznym gigantem - Warner Brothers. Pursey był producentem albumu „Teenage Warning" z sierpnia 1979r, promowanego singlami I'm An Upstart/Leave Me Alone z kwietnia i Teenage Warning/The Young Ones z lipca tego roku. Wszystkie te płyty pojawiły się na listach przebojów i ugruntowały wizerunek Angelic Upstarts jako zaangażowanej grupy punkrockowej podążającej śladem The Clash (np. Teenage Warning, Student Power, Never Again, We Are The People, Small Town Small Mind).

Podobny charakter miały późniejsze płyty formacji dla Warner Brothers i EMI Zonophone: albumy „We've Gotta Get Out Of This Place" z kwietnia 1980r, „2 000 000 Voices" z czerwca 1981r, koncertowy „Live" z września tego roku i bliższy już popu „Still From The Heart" z kwietnia 1982r, a także single Never Ad Nothing/Nowhere To Hide z października 1979r, Out Of Control/Shotgun Solution ze stycznia 1980r, We've Cotta Get Out Of This Place/Unsung Heroes z marca, Last Night Another Soldier/Man Who Came In From The Cold z lipca i England/Stick's Diary z listopada tego roku, Kids On The Street/The Sun Never Shines ze stycznia 1981r, Understand/Never Come Back z maja i Different Strokes/Different Dub z października tego roku oraz Never Say Die/We Defy You z marca 1982r.

Spotykały się one jednak z coraz mniejszym zainteresowaniem ze strony słuchaczy i w 1982r po wygaśnięciu kontraktu z EMI Zonophone formacja związała się z mąłą niezależną firmą Anagram. W tym okresie - na płycie „Reason Why?" z grudnia 1983r i kolejnych singlach - odeszła od jednowymiarowego punk rocka ku muzyce bardziej urozmaiconej, wzbogaconej m.in. dźwiękami instrumentów klawiszowych i saksofonu, łagodniejszej w wyrazie (np. ożywiony elementami reggae song Reason Why?, wykonany bez akompaniamentu utwór Geordie's Wife). Pisane przez Mensiego teksty nie straciły wszakże nic z dawnego ostrza (Reason Why?, Never Give Up, Waiting Hating, Nobody Was Saved, Solidarity).

W tym samym kierunku zmierzała na płycie „The Power Of The Press", wydanej w styczniu 1986r przez Gas, a promowanej kontrowersyjnym singlem Brighton Bomb/Soldier z czerwca 1985r (utwór Brighton Bomb był pochwałą terroryzmu spod znaku Irlandzkiej Armii Republikańskiej). Nagrany w 1992r, po przewie w działalności, album „Bombed Out" był powrotem do wczesnego, jednoznacznie punkrockowego stylu Angelic Upstarts. Chociaż koncerty grupy przyciągały młodzież z kręgu prawicowego, faszyzującego Frontu Narodowego, Mensi dał się poznać w latach dziewięćdziesiątych jako aktywista ugrupowania Anti Fascist Action.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'm An Upstart/Leave Me Alone	Angelic Upstarts	04.1979	31[8]	-	Warner Brothers K 17 354	[written by Thomas Mensforth, Raymond Cowie][produced by Jimmy Pursey]
Teenage Warning/The Young Ones	Angelic Upstarts	08.1979	29[6]	-	Warner Brothers K 17 426	[written by T. Mensforth, R. Cowie][produced by Jimmy Pursey]
Never 'Ad Nothin'/Nowhere Left To Hide	Angelic Upstarts	11.1979	52[4]	-	Warner Brothers K 17 476	[written by Thomas Mensforth, Raymond Cowie][produced by Jimmy Pursey]
Out Of Control/Shotgun Solution	Angelic Upstarts	02.1980	58[3]	-	Warner Brothers K 17 558	[written by Thomas Mensforth, Raymond Cowie][produced by Peter Wilson]
We Gotta Get Out Of This Place/Unsung Heroes Part II	Angelic Upstarts	03.1980	65[2]	-	Warner Brothers K 17 586	[written by Mann, Weil][produced by Pete Wilson]
Last Night Another Soldier/The Man Who Came In From The Beano	Angelic Upstarts	08.1980	51[4]	-	Zonophone Z 7	[written by Thomas Mensforth, Raymond Cowie][produced by Pete Wilson]
Kids On The Street/The Sun Never Shines	Angelic Upstarts	02.1981	57[3]	-	Zonophone Z 16	[written by Thomas Mensforth, Raymond Cowie][produced by Peter Wilson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Teenage Warning	Angelic Upstarts	08.1979	25[7]	-	Warner Brothers K 50634	[produced by Jimmy Pursey]
We Gotta Get out of This Place	Angelic Upstarts	04.1980	54[3]	-	Warner Brothers K 56806	[produced by Pete Wilson]
2,000,000 Voices	Angelic Upstarts	06.1981	32[3]	-	Zonophone ZONO 104	[produced by Angelic Upstarts, Ashley Goodall, Peter Wilson]
Angelic Upstarts Live	Angelic Upstarts	09.1981	27[7]	-	Zonophone ZEM 102	-

sobota, 22 grudnia 2018

Lighthouse Family

Lighthouse Family to brytyjski duet soulowo-popowy powstały w 1993 roku w Newcastle. Niewiele brakowało, byśmy nigdy nie usłyszeli o autorach hitu "High". Po wieloletnich zmaganiach na lokalnej scenie jeden z założycieli Lighthouse Family, klawiszowiec Paul Tucker, dał sobie spokój z graniem i zaczął naukę języka francuskiego oraz niemieckiego na uniwersytecie.

Na szczęście dorabiając w nocnych klubach, nie zapomniał o starych nagraniach z końca lat 80-tych. Nie mogąc ich zaśpiewać, zdesperowany rozwiesił plakaty po mieście w poszukiwaniu wokalisty. Zauważyli je przyjaciele Tunde'a Baiyewu, którzy znając umiejętności jego gardła, przymusili do odpowiedzenia na ogłoszenie.

Już po pierwszej próbie panowie wiedzieli, że stworzą duet. Obaj urodzili się w Londynie, a ich dalsze losy istotnie wpłynęły na oryginalne brzmienie będące miksturą muzyki europejskiej i afrykańskiej.

W pewnych sprawach różnimy się bardzo - tłumaczył Tucker w wywiadzie dla hem.bredband.net. - Ale muzycznie chcemy robić to samo i strasznie lubimy bądź nie podobne rzeczy. On jest bardziej intuicyjny, bardziej naturalny. Ja zawsze próbuję zdążyć z następna rzeczą, on z kolei jest raczej wyluzowany. To jedna ze wspaniałych rzeczy w nim. Kiedy po raz pierwszy na siebie wpadliśmy, nawet nie chciał śpiewać, nie myślał, że śpiewać potrafi.(…). Po prostu przyszedł do studia i wydawał się bardzo zrelaksowany i przyjazny.

Po śmierci ojca, z zawodu inżyniera budowlanego, pięcioletni Tunde przeprowadził się do Nigerii. W Afryce jego matka ponownie wyszła za mąż za… prezydenta kraju Oluseguna Obasanjo. Po 10 latach artysta wrócił na Wyspy, by w Newcastle podjąć naukę na uniwersytecie. Tułaczka nie ominęła również Tuckera. Naukę języków szkolił mieszkając w Berlinie i Paryżu. Poza tym spędził sporo czasu na podróżach po Europie, lądując w końcu najpierw w Cambridge, potem w Newcastle. Wśród odkurzonych po latach numerów, nad którymi pracował, był m.in. "Ocean Drive".

Z nagraniem przez telefon zapoznał się szef repertuarowy firmy Polydor Colin Barlow. Pod wrażeniem tego, co usłyszał, podpisał z duetem na początek sześciomiesięczny kontrakt i zainwestował w całe przedsięwzięcie aż 250 tysięcy funtów. Część ze sporej kwoty poszła na realizację teledysków w Las Vegas i Los Angeles. Zaufanie, jakim obdarzono zespół było tym dziwniejsze, iż panowała ówcześnie w Wielkiej Brytanii recesja, która dotknęła także firmy wydawnicze. Te decydowały się lokować swe pieniądze w krótkoterminowe przedsięwzięcia dające szybsze i pewniejsze zyski. Tymczasem Barlow pysznił się na łamach gazet wiarą w co najmniej 10-letnią karierę obfitującą w same sukcesy.

Nad materiałem na debiutancki album Lighthouse Family pracowali m.in. z Martinem Brammerem (wcześniej związanym z Kane Gang), Timem Kellettem oraz Shaunem Wardem (obaj współtworzyli sukcesy Simply Red). W sierpniu 1994 roku "Ocean Drive" był już gotowy, głównie dzięki płodności duetu, który skomponował aż 80 procent całości. Do końca 1997 rok zdążył pokryć się w Wielkiej Brytanii sześciokrotną platyną za sprzedaż ponad półtora miliona krążków. Choć singel "Lifted" był mocno promowany w Radio BBC w połowie 1995 roku, a wideo często emitował The Chart Show, piosenka nie odniosła sukcesu aż do ponownego wydania ponad rok później, gdy dotarła aż do pierwszej piątki UK charts.

- To, co robimy ma w sobie wiele najlepszych składników muzyki soul - powiedział Tucker. - Ale gdy myślę o muzyce soul dzisiaj, to seks zajmuje w niej bardzo wysoką pozycję… Często jest o związkach albo o seksie, w pełnym wymiarze, od stóp do głów i to zwyczajnie może nudzić. Więc staramy się być bardziej różnorodni. Robimy soul, który płynie z życia.

Drugi album duetu, wydany w 1997 roku "Postcards from Heaven" z singlami "High" i "Raincloud" powtórzył komercyjny sukces debiutu. Spora w tym zasługa wytwórni, która potraktowała rzecz niezwykle priorytetowo, skupiając wysiłki promocyjne na Lighthouse Family i zjawiskowych Portishead, także szykujących się do wydania drugiego krążka.

Nowa płyta okazała się muzycznie dojrzalsza i brzmieniowo lepiej zrealizowana dzięki Benowi Healeyowi zajmującemu się programowaniem instrumentów perkusyjnych. Piosenką "Let It All Change", która zawierała groove klasyka Marvina Gaye'a "What's Going On", muzycy odwołali się do swoich szlachetnych korzeni sięgających zarówno Steviego Wondera, jak i Pink Floyd czy The Doors. Duet doceniał jednak popowy sznyt swej twórczości.

- Na naszych albumach jest sporo tego, co można nazwać muzyką pop w sensie jej popularności - wyjaśniał Tucker. - Muzyka dla zwykłych ludzi o zwykłych sprawach, które napotykasz w codziennym życiu.

Pod koniec 2001 roku ukazała się ostatnia jak dotąd studyjna płyta Lighthouse Family "Whatever Gets You Through The Day", którą krytycy określili jaką drugą część "Postcards from Heaven" ze względu na stylistyczne podobieństwo do niej. Muzycy zdecydowali się na albumie na ryzykowny krok złożenia dwóch coverów w jedną piosenkę. Z twórczości Niny Simone odkurzono "(I Wish I Knew How It Would Feel To Be) Free". Drugą kompozycją było "One" zespołu U2. Efekt - o dziwo - nie przypominał koszmarnych przeróbek, jakimi wprost zalany jest współczesny show-biznes.

Z początkiem 2003 roku wyczerpany i sfrustrowany przygniatającą kampanią promocyjną nowego krążka duet zawiesił działalność. Baiyewu poświęcił się karierze solowej. W 2004 roku wydał swój pierwszy album zatytułowany po prostu "Tunde Baiyewu", jednak nie sprzedał on się za dobrze.

- Czasem komercyjny sukces współgra z wiarygodnością artysty, ale czasem to nie zadziała - tłumaczył fiasko przedsięwzięcia Baiyewu w wywiadzie dla living.scotsman.com. - Wiedziałem o tym zanim nagrałem album, ale przynajmniej miałem satysfakcję niezrobienia beznadziejnego krążka - kończył ze śmiechem.

Paul Tucker dołączył z kolei do rockowej kapeli The Orange Lights. Panowie nie wykluczyli w przyszłości ponownej współpracy w ramach Lighthouse Family, podkreślając, iż do rozwiązania zespołu nigdy nie doszło.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lifted	Lighthouse Family	05.1995	61[7]	-	Wildcard CARDW 17	[written by Martin Brammer/Paul Tucker/Tunde Baiyewu][produced by Mike Peden]
Ocean drive	Lighthouse Family	10.1995	34[7]	-	Wildcard 5797072	[written by Paul Tucker][produced by Mike Peden][piosenka z filmu "Jack and Sarah"]
Lifted	Lighthouse Family	02.1996	4[22]	-	Wildcard 5779432	[silver-UK][written by Martin Brammer/Paul Tucker/Tunde Baiyewu][produced by Mike Peden]
Ocean drive [re-entry]	Lighthouse Family	05.1996	11[13]	-	Wildcard 5766192	[silver-UK][written by Paul Tucker][produced by Mike Peden]
Goodbye heartbreak	Lighthouse Family	09.1996	14[13]	-	Wildcard 5753392	[written by Paul Tucker/Tunde Baiyewu/Tim Kellett][produced by Mike Peden]
Loving every minute	Lighthouse Family	12.1996	20[15]	-	Wildcard 5731012	[written by Paul Tucker/Emmanuel Baiyewu/Martin Brammer][produced by Mike Peden]
Raincloud	Lighthouse Family	10.1997	6[16]	-	Wildcard 5717932	[written by Martin Brammer/Paul Tucker/Tunde Baiyewu][produced by Mike Peden]
High	Lighthouse Family	01.1998	4[27]	-	Polydor 5691492	[platinum-UK][written by Paul Tucker/Tunde Baiyewu][produced by Mike Peden]
Lost in space	Lighthouse Family	06.1998	6[17]	-	Wildcard 5674131	[written by Paul Tucker/Tim Laws][produced by Mike Peden]
Question of faith	Lighthouse Family	10.1998	21[17]	-	Wildcard 5673912	[written by Paul Tucker/Emmanuel Baiyewu/Tim Laws][produced by Mike Peden]
Postcard from heaven	Lighthouse Family	01.1999	24[12]	-	Wildcard 5633952	[written by Paul Tucker][produced by Mike Peden]
[I wish i knew how it would feel to be] Free	Lighthouse Family	11.2001	6[12]	-	Wildcard 5873812	[written by Billy Taylor/Dick Dallas/Paul Hewson/Dave Evans/Adam Clayton/Larry Mullen][produced by Kevin Bacon/Jonathan Quarmby]
Run	Lighthouse Family	03.2002	30[6]	-	Wildcard 5705702	[written by George Morton/Paul Tucker][produced by Jonathan Quamby/Kevin Bacon]
Happy	Lighthouse Family	07.2002	51[2]	-	Wildcard 5707902	[written by Paul Tucker][produced by Mike Peden]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ocean drive	Lighthouse Family	03.1996	3[202]	-	Wildcard 5237872	[6x-platinum-UK][produced by Mike Peden]
Postcards from heaven	Lighthouse Family	11.1997	2[105]	-	Wildcard 5395162	[4x-platinum-UK][produced by Mike Peden]
Whatever gets you through the day	Lighthouse Family	12.2001	7[32]	-	Wildcard 5894122	[platinum-UK][produced by Jonathan Quamby/Kevin Bacon]
Greatest Hits	Lighthouse Family	11.2002	9[37]	-	Wildcard 0654482	[2x-platinum-UK][produced by Mike Peden/Kevin Bacon/Jonathan Quarmby/Paul Tucker/Tim Laws]
The Very Best Of	Lighthouse Family	04.2003	9[25]	-	UMTV 0761662	[platinum-UK][produced by Jonathan Quarmby/Kevin Bacon/Mike Peden/Paul Tucker/Tim Laws]