Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tyne and Wear. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tyne and Wear. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 24 marca 2026

Little Comets

Little Comets to angielskie trio indie rockowe z Jarrow i Washington w hrabstwie
Tyne and Wear. Znane z lirycznych odniesień do życia codziennego i melodyjnego brzmienia gitary, zespół po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w 2009 roku, po podpisaniu kontraktu z Columbia Records. Po odejściu z wytwórni w 2010 roku, zespół podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Dirty Hit, która wydała ich debiutancki album „In Search of Elusive Little Comets” 31 stycznia 2011 roku. Ich drugi album, „Life Is Elsewhere”, również ukazał się nakładem Dirty Hit 15 października 2012 roku. Zespół wydał swój trzeci album, „Hope Is Just a State of Mind” (2015), a czwarty, „Worhead” (2017), pod szyldem własnej wytwórni The Smallest Label. 

 9 lutego 2009 roku zespół wydał swój debiutancki singiel „One Night in October” na winylu i w wersji cyfrowej nakładem Lucky Number Records. Singiel zadebiutował na trzecim miejscu listy UK Independent Chart i zyskał wsparcie DJ-ów BBC Radio 1: Huwa Stephensa, Zane'a Lowe'a i Sary Cox, którzy grali go w swoich audycjach. Po podpisaniu kontraktu z Columbia Records w 2009 roku, zespół wydał swój drugi singiel „Adultery” 26 października 2009 roku. Zespół promował wydawnictwo, koncertując z takimi artystami jak Hockey, The Twang i The Noisettes. Columbia rozwiązała kontrakt w 2010 roku.

 Zespół oświadczył, że Columbia początkowo odmówiła zwrotu ich debiutanckiego albumu, a następnie ostatecznie z niego zrezygnowała, twierdząc, że materiał „nie brzmiał wystarczająco jak Ke$ha”. Debiutancki album zespołu, „In Search of Elusive Little Comets”, ukazał się 31 stycznia 2011 roku nakładem Dirty Hit. Poprzedziła go premiera utworu „Joanna” 17 stycznia. Album został wyprodukowany przez gitarzystę Michaela Colesa, a zmiksowany przez Richa Costeya i osiągnął 54. miejsce na liście UK Albums Chart. W maju 2011 roku perkusista Mark Harle opuścił zespół, aby zająć się innymi projektami. Kilka koncertów zaplanowanych na ten miesiąc zostało przełożonych na październik. Utwór „Dancing Song” został wykorzystany w reklamie telewizyjnej Radox latem 2012 roku. Drugi album zespołu, Life Is Elsewhere, został wydany nakładem Dirty Hit 15 października 2012 roku i osiągnął 70. miejsce na liście UK Albums Chart. Album, wyprodukowany przez gitarzystę Michaela Colesa i zmiksowany przez Daniela Rejmera, zawierał trzy single: „Worry”, „Jennifer” i „A Little Opus”. Obowiązki perkusisty były podzielone na cały album. Nowy perkusista, David „Greenie” Green, zagrał w większości utworów, były perkusista Mark Harle pojawił się w „Tense / Empty” i „Worry”, a George Daniel z The 1975 przyczynił się do utworów „Bayonne” i „Waiting in the Shadows in the Dead of Night”.

  Trzeci album zespołu, „Hope Is Just a State of Mind”, ukazał się 16 lutego 2015 roku nakładem ich własnej wytwórni, The Smallest Label. Zajął 31. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Czwarty album zespołu, „Worhead”, ukazał się 10 marca 2017 roku nakładem The Smallest Label. Zajął 83. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
In Search of Elusive Little CometsLittle Comets02.201154[1]-Dirty Hit DH 00004[produced by Michael Coles]
Life is ElsewhereLittle Comets10.201270[1]-Dirty Hit DH 24[produced by Michael Coles]
Hope Is Just a State of MindLittle Comets02.201531[2]-The Smallest Label SL 7501011408[produced by Michael Coles]
WorheadLittle Comets03.201783[1]-The Smallest Label SL 7501011411[produced by Michael Coles]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 22 marca 2026

Maxïmo Park

Maxïmo Park, jeden z najbardziej trwałych zespołów z okresu odrodzenia post-punku
w latach 2000., tworzy inteligentne, chwytliwe, gitarowe utwory popowe. Podobnie jak ich przyjaciele i sąsiedzi z Field Music i Futureheads, czerpali inspirację z takich legend jak The Jam, XTC, Wire i The Smiths. W przeciwieństwie do wielu swoich rówieśników, serdeczny wokal i teksty wokalisty Paula Smitha dodały ich muzyce emocjonalnego dynamizmu, zwłaszcza na ich debiutanckim albumie nominowanym do Mercury Prize z 2005 roku, „A Certain Trigger”, oraz na albumie „Our Earthly Pleasures” z 2007 roku. Maxïmo Park nie bał się również dzielić swoimi otwarcie politycznymi poglądami, nawet gdy były one niemodne, jak na albumach „The National Health” z 2012 roku i „Too Much Information” z 2017 roku. Nigdy jednak nie stracili kontaktu z głębokimi emocjami zawartymi w ich muzyce, a albumy „Nature Always Wins” z 2021 roku i „Stream of Life” z 2024 roku udowodniły, że są równie ujmująco troskliwi i szczerzy, jak na początku. 

 Gitarzysta Duncan Lloyd, basista Archis Tiku, klawiszowiec Lukas Wooller i perkusista Tom English założyli w 2000 roku w Newcastle upon Tyne zespół Maxïmo Park, grający głównie instrumentalny avant-rock, i zagrali kilka koncertów w tym składzie. Jednak w 2003 roku zespół potrzebował wokalisty na pełen etat. Znaleźli go w osobie Paula Smitha, który wcześniej grał z zespołem Me and the Twins i został polecony na nowego wokalistę zespołu przez ówczesną dziewczynę Englisha, która usłyszała go śpiewającego „Superstitious” Steviego Wondera na wieczorze karaoke. Dzięki finansowemu wsparciu przyjaciela, Maxïmo Park samodzielnie nagrał i wydał swój debiutancki singiel „Graffiti/Going Missing” na początku 2004 roku. Kilka miesięcy później ich kolejny singiel, „The Coast Is Always Changing/The Night I Lost My Head”, trafił w ręce wytwórni Warp Records. Pomimo tego, że była to głównie wytwórnia elektroniczna, Warp podpisała kontrakt z Maxïmo Park i wydała kolejny singiel „Apply Some Pressure”. Utwór, który ukazał się na początku 2005 roku, znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. W lutym tego samego roku wytwórnia wydała w USA EP-kę „Apply Some Pressure”, zawierającą utwory z poprzednich singli zespołu. 

 Współpracując z producentem Paulem Epworthem, Maxïmo Park ukończył nagrywanie swojego debiutanckiego albumu i odbył trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, Japonii i Stanach Zjednoczonych. Wydany w maju 2005 roku album „A Certain Trigger” odniósł sukces komercyjny i zyskał uznanie krytyków. Album osiągnął 15. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, trzy single znalazły się w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy przebojów i otrzymał nominację do nagrody Mercury Prize. Podczas światowej trasy promującej album, w 2006 roku ukazał się album „Missing Songs” z utworami ze stron B. Pod koniec tego samego roku Maxïmo Park nawiązał współpracę z producentem Gilem Nortonem przy tworzeniu kolejnego albumu. Nagrany w londyńskich Rak Studios, „Our Earthly Pleasures” ukazał się w kwietniu 2007 roku. Z bardziej dopracowanym brzmieniem niż poprzedni album, album zajął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a singiel „Our Velocity” znalazł się w pierwszej dziesiątce.  

Na potrzeby albumu „Quicken the Heart” z maja 2009 roku zespół udał się do Los Angeles, aby nagrać go z producentem Nickiem Launayem. Nieco surowszy, ale wciąż taneczny zestaw utworów, był kolejnym hitem w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Margins W 2010 roku Maxïmo Park zrobił sobie przerwę od niemal nieustannego nagrywania i koncertowania, w tym czasie Smith nagrał solowy album Margins. Przerwa w działalności zespołu trwała do 2012 roku, kiedy to zespół powrócił w czerwcu z albumem „The National Health”, mocniejszym, upolitycznionym wydawnictwem wyprodukowanym przez Nortona. Pierwszy album grupy wydany przez V2, osiągnął 13. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. We wrześniu tego samego roku Tiku zrezygnował z tras koncertowych z Maxïmo Parkiem, a Paul Rafferty z Hot Club de Paris dołączył do nich jako basista na żywo. Aby nadać albumowi „Too Much Information” z 2014 roku bardziej kameralny i oparty na elektronice, zespół zaprosił do współpracy Dave'a Okumu z Invisible oraz Davida i Petera Brewisów z Field Music. Album, wydany przez własną wytwórnię Maxïmo Park, Daylighting, osiągnął siódme miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 Po tym, jak Smith współpracował z braćmi Brewis przy dwóch solowych albumach (Frozen by Sight z 2014 roku i Contradictions z kolejnego roku), Maxïmo Park powrócił w kwietniu 2017 roku z albumem „Risk to Exist”, który odzwierciedlał burzliwe czasy, w których powstał. Nagrany w studiu Wilco Loft w Chicago, album zawierał chórki Mimi Parker z Low oraz Rafferty'ego na basie (Tiku opuścił zespół przed nagraniem albumu). 

Przed premierą albumu, tytułowy utwór został wydany jako singiel, z którego dochód przeznaczono na organizację charytatywną Migrant Offshore Aid Station (MOAS), pomagającą uchodźcom. „Risk to Exist” osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Diagramy Smith wydał solowy album „Diagrams” w 2018 roku, a Wooller opuścił Maxïmo Parka w 2019 roku. Do składu zespołu dołączyła klawiszowiec Jemma Freese, tuż przed koncertowym albumem „As Long as We Keep Moving”. Na swoim pierwszym albumie jako trio grupa przyjęła bardziej osobiste podejście do pisania piosenek. Nagrany z producentem Benem Allenem, zdobywcą nagrody Grammy, album „Nature Always Wins” ukazał się w lutym 2021 roku i osiągnął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Maxïmo Park pracował nad swoim ósmym albumem, „Stream of Life” z września 2024 roku, z Allenem w Atlancie i z Burke’iem Reidem w studiu w Newcastle Upon Tyne.

Album, w którym wykorzystano frazę z opowiadania Clarice Lisspector, zawierał wypowiedzi wokalistki Pylon, Vanessy Briscoe Hay, oraz refleksje na temat rodzicielstwa, niesprawiedliwości i wieku średniego.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The Coast Is Always ChangingMaxïmo Park12.2004121[1]-Warp WAP 183[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]
Apply Some PressureMaxïmo Park03.200520[2]-Warp WAP 185[silver-UK][written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]
GraffitiMaxïmo Park05.200515[4]-Warp WAP 187[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]
Going MissingMaxïmo Park07.200520[4]-Warp WAP 190[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]
Apply Some PressureMaxïmo Park11.200517[4]-Warp WAP 198[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]
I Want You to StayMaxïmo Park03.200621[3]-Warp WAP 201[written by Lukas Wooller,Paul Smith][produced by Paul Epworth]
Our VelocityMaxïmo Park03.20079[11]-Warp WAP 220[silver-UK][written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Gil Norton]
Books from BoxesMaxïmo Park06.200716[3]-Warp WAP 223[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Gil Norton]
Girls Who Play GuitarsMaxïmo Park09.200733[2]-Warp WAP 227[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Gil Norton]
Karaoke PlaysMaxïmo Park12.2007113[1]-Warp WAP 236[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Gil Norton]
The Kids Are Sick AgainMaxïmo Park05.200950[1]-Warp WAP 277[written by Duncan Lloyd,Paul Smith,Lukas Wooller ][produced by Nick Launay]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
A Certain TriggerMaxïmo Park05.200515[22]-Warp WARPCD 130[gold-UK][produced by Paul Epworth]
Our Earthly PleasuresMaxïmo Park04.20072[20]-Warp WARPCD 155[gold-UK][produced by Gil Norton]
Quicken the HeartMaxïmo Park05.20096[3]-Warp WARPCD 178[produced by Nick Launay]
The National HealthMaxïmo Park06.201213[4]-V2 VVR 701652[produced by Gil Norton]
Too Much InformationMaxïmo Park02.20147[2]-Daylighting DLGHT 1>[produced by Field Music,Maximo Park,Dave Okumu]
Risk to ExistMaxïmo Park05.201711[1]-Daylighting COOKCD 654[produced by Tom Schick]
Nature Always WinsMaxïmo Park03.20212[1]-Prolifica PROINC 13[produced by Ben H. Allen III]
Stream of LifeMaxïmo Park10.202421[1]-Lower Third LWRTD 007[produced by Ben H. Allen III, Burke Reid]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 21 marca 2026

Nadine Shah

Nadine Petra Katarina Shah (ur. 16 stycznia 1986) to brytyjska wokalistka i autorka tekstów.
  Shah urodziła się w Whitburn. Jej matka pochodziła z South Shields, a jej ojciec był częściowo norweskiego pochodzenia. Przeprowadziła się do Londynu w wieku 17 lat, aby rozpocząć karierę piosenkarki jazzowej. Wkrótce po przeprowadzce zaprzyjaźniła się z Amy Winehouse.
 
 Jej debiutancki album, wyprodukowany przez Bena Hilliera „Love Your Dum and Mad”, został w dużej mierze zainspirowany tragiczną śmiercią dwóch młodych mężczyzn. „Ten album opowiada głównie o dwóch chłopcach” - kontynuuje. „W czasie, gdy powstawały te piosenki, dwóch bardzo bliskich przyjaciół odebrało sobie życie”. Shah chętnie porusza temat stygmatyzacji społecznej osób cierpiących na choroby psychiczne. Shah i Hillier wydali swój drugi album zatytułowany „Fast Food” w kwietniu 2015 roku. Wystąpiła również gościnnie w dwóch utworach na albumie Ghostpoet „Shedding Skin”, który ukazał się w marcu 2015 roku. 
 
W lutym 2016 roku Hillier i Shah skomponowali muzykę do produkcji „Get Carter” w Northern Stage. Znalazły się na niej oryginalne utwory oraz nowe interpretacje muzyki zespołu The Animals z North East.Jej album „Holiday Destination” ukazał się w sierpniu 2017 roku. Został on ponownie wyprodukowany przez Hilliera,  która gra również na perkusji w zespole Shah. Album był nominowany do Mercury Prize w 2018 roku. Czwarty album studyjny „Kitchen Sink” ukazał się 26 czerwca 2020 roku  i spotkał się z dużym uznaniem krytyków. Kluczowym tematem albumu jest to, co znaczy być kobietą po trzydziestce dzisiaj . W tym czasie matka Shah była śmiertelnie chora, co wpłynęło na istotne elementy albumu, poruszając tematykę zbliżającej się straty i wpływu, jaki ta sytuacja miała nie tylko na nią samą, ale także na jej ojca (w utworze „Prayer Mat”). 
 
Czas wydania albumu zbiegł się z wyzwaniami związanymi z obostrzeniami związanymi z COVID-19, które objęły całą Wielką Brytanię. Trasy koncertowe i występy były niemożliwe. Shah kontynuowała szeroko zakrojoną promocję albumu, gdzie tylko było to możliwe, w tym organizując dobrze przyjęte wirtualne spotkanie z artystką na platformie QJam. W końcu miała okazję wykonać album na żywo, występując na Festiwalu w Edynburgu w sierpniu 2021 roku, wykonując utwór „Kitchen Sink” utwór po utworze, w tym kilka starszych utworów na bis. W listopadzie 2020 roku Shah złożyła zeznania przed Komisją ds. Cyfryzacji, Kultury, Mediów i Sportu brytyjskiego rządu w ramach trwającego dochodzenia w sprawie ekonomii streamingu muzyki, powołując się na brak przejrzystości w zakresie płatności tantiem dla muzyków.
 
  Po okresie osobistych zawirowań, 19 lipca 2022 roku Shah dała kameralny koncert, który obejmował całą jej karierę, w sali prób w Brighton, mieszczącej zaledwie 100 gości. 23 lutego 2024 roku wydała swój piąty album „Filthy Underneath”, który spotkał się z uznaniem krytyków. Nawiązując do utworów „Wasps Nest” i „Prayer Mat” z albumu Kitchen Sink, Shah kontynuuje eksplorację tematu żalu i straty, brutalnie szczerze analizując własne doświadczenia związane z uzależnieniem i odwykiem. W przeciwieństwie do Kitchen Sink, album „Filthy Underneath” jest promowany szeroką trasą koncertową promującą nowy album, zarówno jako headliner (w salach koncertowych i licznych koncertach w sklepach), jak i jako support przed takimi artystami jak Depeche Mode, a później w tym roku Elbow w Ludlow Castle. 
 
 W wywiadzie Johna Freemana dla The Quietus podkreślono, że „zdrowie psychiczne jest dla Shah niezwykle ważną kwestią”. Shah cierpi na endometriozę.Jest muzułmanką i o swojej karierze muzycznej powiedziała: „[jeśli] inspiruje to jakąkolwiek młodą muzułmankę do chwycenia za gitarę i zagrania piosenki, to wspaniale”. Jest w separacji z filmowcem Matthewem Cumminsem. Para wcześniej mieszkała razem w Ramsgate w hrabstwie Kent. Po śmierci matki z powodu raka w sierpniu 2020 roku u Shah rozwinął się zespół stresu pourazowego (PTSD). Zmagała się z uzależnieniem i próbowała popełnić samobójstwo około Wielkanocy 2022 roku, zanim przeniosła się na dwa miesiące do ośrodka odwykowego. Shah obecnie mieszka w Newcastle.
 
  W listopadzie 2019 roku, wraz z 34 innymi muzykami, Shah podpisała list poparcia dla lidera Partii Pracy Jeremy'ego Corbyna w wyborach powszechnych w Wielkiej Brytanii w 2019 roku, wzywając do zakończenia polityki oszczędności. W 2020 roku wyraziła poparcie dla nowo wybranego lidera Partii Pracy Keira Starmera. We wrześniu 2025 roku Shah dołączyła do bojkotu „No Music For Genocide”, aby zablokować geograficznie dostęp do jej muzyki na platformach streamingowych w Izraelu w ramach protestu przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy.

 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Fast FoodNadine Shah04.201548[1]-Apollo AMB 1506[produced by Ben Hillier]
Holiday DestinationNadine Shah09.201771[1]-1965 OLIVE 1033[produced by Ben Hillier]
Kitchen Sink Nadine Shah07.202029[1]-Infectious Music 4050538600926[produced by Ben Hillier]
Filthy UnderneathNadine Shah03.202425[1]-EMI North EMINCD 1[produced by Ben Hillier]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

poniedziałek, 15 kwietnia 2024

Riton

Henry Smithson (urodzony 13 września 1978r), najbardziej znany pod pseudonimem Riton , to angielski DJ i producent muzyki elektronicznej z Newcastle upon Tyne. 
 
  Smithson urodził się w Newcastle upon Tyne. Imię Riton to francuski slang oznaczający „Henry”. Ukończył studia na Uniwersytecie w Newcastle upon Tyne. Po ukończeniu uniwersytetu Smithson założył wytwórnię Switch Recordings, dla której wydał swoje pierwsze dwa 12-calowe single. Zaczął grać jako DJ w klubie nocnym „Shindig” w Newcastle. Tam został odkryty przez Marka Rae i podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Grand Central Records. Podobnie jak Rae, następnie pracował w wytwórni/dystrybucji/sklepie detalicznym Fat City Records w Manchesterze. 
 
 Jego pierwsze wydawnictwo w Grand Central, piosenka „Communicated”, znalazła się na składance Central Heating 2 (2000), a po nim ukazał się jego debiutancki album, głównie instrumentalny, Beats du Jour (2001). Drugi album Ritona, Homies And Homos (2004), był znacznie bardziej wokalny i gościł na nim między innymi Lee Jonesa z Howdi i Lucę Santucci. Zawiera cover utworu The Cure „Killing an Arab”. W 2005 roku Riton i Ben Rymer założyli Gucci Sound System. Para co miesiąc rezyduje w klubie 333 w Londynie i prowadzi własny klub nocny o nazwie Druzzi's Baltimore Rave Club w Nightmoves   przy Shoreditch High Street we wschodnim Londynie. Wśród gości znaleźli się Headman, Erol Alkan, 2 Many DJs, The Rapture, Richard X, Mylo i FC Kahuna. 
 
 Od upadku Grand Central Records w 2006 roku Riton wydał 12-calowe single w kilku europejskich wytwórniach, w tym w Linxfarren w Wielkiej Brytanii. Pod koniec 2006 roku w belgijskim magazynie HUMO ogłoszono, że David i Stephen Dewaele z Soulwax założyli z Ritonem krautrockowy zespół o nazwie Die Verboten. Album miał się ukazać pod koniec 2007 roku, ale jak dotąd nie ma dalszych informacji na temat projektu. Zamiast tego Riton wydał album pod pseudonimem Eine Kleine Nacht Musik w wytwórni Modular Records w lipcu 2008. 
 
W 2010 roku wraz z DJ Mehdim rozpoczął projekt o nazwie „Carte Blanche  ”. Riton miał wydać nową muzykę w listopadzie 2011 r. („Dark Place” i „ACP), a także pracował nad muzyką na swój album, współpracując z artystami i producentami takimi jak Surkin i Aluna George- którego premiera planowana jest na lato 2012 r.  Na początku 2016 roku Riton odniósł sukces na listach przebojów utworem „Rinse & Repeat”; w utworze pojawił się wokal Kah-Lo. Utwór został wydany za pośrednictwem własnej wytwórni Riton Time, należącej do Ritona.  
 
Następnie w październiku 2018 roku wydał wspólny album Foreign Ororo z Kah-Lo, na którym powstały ulubione hity fanów, w tym nominowane do nagrody Grammy „Rinse & Repeat”, „Fake ID”, „Up & Down” i „Ginger” - hymny, które otrzymały nagrodę dzięki wsparciu radiowemu ze strony twórców smaku na całym świecie, w tym Annie Mac w BBC Radio 1. Był także współproducentem singla Dua Lipa i Silk City „Electricity”, który zdobył nagrodę GRAMMY w kategorii „Najlepsze Dance Recording”, udowadniając swoją zdolność do niezliczonego odkrywania siebie na coraz bardziej zatłoczonym rynku.  
 
W 2021 roku Riton zsamplował remiks MK utworu „Push the Feeling On” Nightcrawlers w celu nagrania utworu zatytułowanego „Friday”. Na płycie, napisanej przez Riton X Nightcrawlers z udziałem Mufasy i Hypemana, pojawiło się kilka gwiazd mediów społecznościowych, a wydano ją przez Ministerstwo Nagrań Dźwiękowych firmy Sony. Weszła na brytyjską listę singli pod numerem 60 w dniu 22 stycznia 2021 r. i ostatecznie dotarła do pierwszej piątki na liście przebojów oficjalnej firmy Chart Company od 5 do 11 marca 2021 r.  W listopadzie jego projekt Gucci Soundsystem z Benem Rymerem połączył siły z Jarvisem Cockerem, aby wydać inspirowany zmianami klimatycznymi utwór „Let's Stick Around”, do którego dołączono wideo nakręcone w Glasgow mniej więcej w czasie konferencji COP26.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Killing an ArabRiton07.2004193[1]-Grand Central GC 184[written by Tolhurst, Dempsey, Smith][produced by Henry Smithson]
Rinse & RepeatRiton featuring Kah-Lo03.201613[9]-Ministry Of Sound GBCEN 1501487[gold-UK][written by Henry Smithson, Faridah Demola Seriki][produced by Riton]
Turn Me On Riton and Oliver Heldens09.201912[19]-Ministry Of Sound GBCEN 1900052[platinum-UK][written by Henry Smithson,Olivier Heldens,Allan Wayne Felder,Iman Contahulten,Norman Ray Harris,Ronald Tyson,Vince Clarke][produced by Oliver HeldensRitonHal Ritson]
FridayRiton and Nightcrawlers featuring Mufasa & Hypeman01.20214[37]-Ministry Of Sound GBCEN 2000164[2x-platinum-UK][written by Graham McMillan Wilson, Hugh Jude Brankin, John Robinson, Reid Ross, Alexander Campbell, Samantha Harper][produced by The Invisible Men ,Riton]
I Don't Want You Riton with Raye09.202150[12]-Ministry Of Sound GB 1102101603[silver-UK][written by Mohamed Moretta,Henry Smithson,Rachel Keen,Jenna Felsenthal][produced by Riton]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 18 marca 2024

John Miles

 Ur. 23.04.1949 r. w Jarrow w hrabstwie Tyne And Wear, Anglia. Międzynarodową sławę zdobył w 1976 r. nagrywając klasyczną balladę rockową „Music" („musie was my first love and it will be my last/the musie of tomorrow, the musie of the past" - „Muzyka była była moją pierwszą miłością, będzie i ostatnią/ muzyka jutra i ta minionych dni"). Na początku kariery w showbiznesie dnie poświęcał na pracę przy wytwarzaniu znaków informacyjnych na toalety, wieczorami zaś występował z półprofesjonalnym zespołem The Influences, w składzie którego znaleźli się również Paul Thompson (później w Roxy Music) i Vic Malcolm (później w Geordie).

 Po rozpadzie grupy Miles założył swoją własną - John Miles Band, która odniosła spory sukces w północno-wschodniej Anglii, nagrywając dla należącej do członków zespołu wytwórni Orange. W 1975 r. Miles i basista Bob Marshall przenieśli się do Londynu i podpisali kontrakt z wytwórnią Decca. Połączywszy siły z Barrym Blackiem (później także z pianistą Garym Moberly), przy producenckiej współpracy Alana Parsonsa nagrali utwór „Highfly", który trafił do Top 20 brytyjskiej listy przebojów. 

Zarejestrowana w 1976 r. pełna epickiego rozmachu ballada „Music" trafiła do Top 3, a członkom zespołu zaproponowano towarzyszenie Eltonowi Johnowi w jego amerykańskiej trasie. Wydany w tym samym roku album Rebel, przedstawiał Milesa jako zamyślonego „gniewnego" w stylu Jamesa Deana, a sam artysta zachowywał się podobnie do słynnego buntownika ekranu odpierając ataki dziennikarzy, którzy niesłusznie uznali płytę za pretensjonalną. 

Artysta zanotował na swoim koncie jeszcze dwa przeboje: „Remember Yesterday" (Top 40 w 1976 r.) i „Slow Down" (Top 10 w 1977 r.), ale w historii zapisał się na zawsze jako autor ballady „Music". Ta z kolei w ostatecznym rozrachunku okazała się zbyt wielkim ciężarem dla Milesa, który mimo dalszych nagrań dokonywanych w latach 80-tych nigdy już nie potrafił uwolnić się od wspomnienia tego podniosłego utworu. Na zarejestrowanym w 1983 r. albumie Play On zagrała 40-osobowa orkiestra, a jego producentem był zaprzyjaźniony z Eltonem Johnem Gus Dudgeon. W 1986 r. artysta związał się z wytwórnią Valentino, w której zadebiutował płytą Transition. Po latach przypomniał się swoim fanom longplayem Upfront.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Highfly/There's A Man Behind The GuitarJohn Miles10.197517[6]68[10]Decca F 13595[written by Bob Marshall ,John Miles][produced by Alan Parsons]
Music/Putting My New Song TogetherJohn Miles03.19763[9]88[3]Decca F 13627[written by John Miles][produced by Alan Parsons]
Remember Yesterday/ House On The HillJohn Miles10.197632[5]-Decca F 13667[written by Bob Marshall ,John Miles][produced by Rupert Holmes]
Slow Down/Manhattan SkylineJohn Miles06.197710[10]34[14]Decca F 13709[written by Bob Marshall ,John Miles][produced by Rupert Holmes][100[3].R&B Chart][2[14].Hot Disco/Dance;London 3002 12"]
The Right To Sing/Back To The MagicJohn Miles05.198388[3]-EMI EMI 5386[written by Bob Marshall ,John Miles][produced by Gus Dudgeon]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
RebelJohn Miles03.19769[10]171[4]Decca SKL 5231[silver-UK][produced by Alan Parsons]
Stranger in the CityJohn Miles02.197737[3]93[15]Decca TXS 118[silver-UK][produced by Rupert Holmes]
ZaragonJohn Miles04.197843[5]-Decca TXS 126[produced by Rupert Holmes]
More Miles Per HourJohn Miles04.197946[5]-Decca TXS 135[produced by Alan Parsons]
Miles HighJohn Miles08.198196[2]-EMI EMC 3374[produced by John Miles]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 3 lipca 2020

Lindisfarne

W składzie tego pochodzącego z Newcastle kwintetu znaleźli się: Alan Hull (ur. 20.02.1945 r. w Newcastle-Upon-Tync w hrabstwie Tyne And Wear, Anglia, zm. 19.11.1995 r.; śpiew, gitara, fortepian), Simon Cowe (ur. 1.04.1948 r. w Jes-mond Denc. w hrabstwie Tync And Wear; gitara), Ray Jackson (ur. 12.12.1948 r. w Wallsend w hrabstwie Tyne And Wear; harmonijka ustna, mandolina), Rod Clements (ur. 17.11.1947 r. w North Shields w hrabstwie Tyne And Wear; bas, skrzypce) i Ray Laidlaw (ur. 28.05.1948 r. w North Shields w hrabstwie Tyne And Wear; perkusja).
Początkowo działali jako Downtown Faction, ale w 1968 r. przyjęli nazwę Lindisfarne. Wydany w następnym roku debiutancki album Nicely Out Of Tune, dynamiczna mieszanina folk-rocka i pełnych optymizmu harmonii, do dziś pozostaje najlepszym wydawnictwem zespołu. Znalazł się na nim m.in. tęskny, obdarzony głębokim tekstem utwór "Lady Eleanor".

Popularność grupy wzrosła po ukazaniu się Fog On The Tyne. Dowcipny utwór tytułowy opowiadał o życiu w Newcastle i zawierał m.in. takie stwierdzenia: "W obleśnym barku siedząc, ćmoktam wstrętną bułę z kiełbachą". Pierwszy pochodzący z longplaya singel "Meet Me On The Corner", w 1972 r. dotarł do Top 5 brytyjskiej listy przebojów, a jego śladami podążyła reedycja "Lady Eleanor". Producentem Fog On The Tyne był Bob Johnson i mimo że muzycy współpracowali z nim także przy trzecim longplayu Dingly Dell, nie byli zadowoleni z końcowego efektu i sami zremiksowali materiał tuż przed jego wydaniem. Rezultat ich wysiłków przyniósł jednak zarówno artystyczne jak i komercyjne rozczarowanie, a w czasie niefortunnej trasy po USA do głosu doszły nieporozumienia i wzajemne urazy.

W 1973 r. Laidlaw, Cowe i Clements odeszli, by założyć nową grupę, Jack The Lad. Zastąpili ich co prawda Kenny Craddock (instr. klawiszowe), Charlie Harcourt (gitara), Tommy Duffy (bas) i Paul Nichols (perkusja), ale nowemu składowi brakowało wdzięku konkurenta.
Działalność Lindisfarne znalazła się również w cieniu solowej kariery Alana Hulla. Choć nagrany w 1974 r. album Happy Daze krył w sobie spore obietnice, jednak w następnym roku muzycy rozstali się. Ta przerwa w działalności okazała się jednak tylko tymczasowa, gdyż niebawem doszło do ponownego spotkania oryginalnego kwintetu. Muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Mercury i w 1978 r. trafili do Top 10 brytyjskich zestawień wraz z utworem "Run For Home".

Kolejne propozycje grupy nie były jednak w stanie powtórzyć tego sukcesu. Kariera Lindisfarne znalazła się w martwym punkcie po wydaniu albumu C'mon Everybody, zawierającego ulubione utwory z rock'n'rollowych prywatek z sześcioma największymi przebojami zespołu zachowanymi na wielki finał. Jednak w listopadzie 1990 r. Lindisfarne wraz ze znanym... piłkarzem, Paulem Gascoignem powrócili na brytyjskie listy przebojów z przerobioną (i w efekcie dużo gorszą) wersją "Fog On The Tyne", która uplasowała się na 2. miejscu zestawień. Mimo że w latach 90. rzadko pojawiali się na listach przebojów, nadal cieszyli się dużą popularnością, zwłaszcza w północno-wschodniej Anglii, gdzie występowali na dorocznych koncertach bożonarodzeniowych. Kariera Lindisfarne uległa ostatecznemu załamaniu 19.11.1995 r., kiedy zmarł bezdyskusyjny lider formacji Alan Hull.

-

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Lady Eleonor/Nothing but the marvelleous is beautifulLindisfarne01.19713[11]82[5]Charisma CB 153[written by Alan Hull][produced by John Anthony]
Meet me on the corner/Scotch Mist/No time to lose Lindisfarne02.19725[11]Charisma CB 173[written by Rod Clements][produced by Bob Johnston]
All fall down/We can swing together (Live)Lindisfarne09.197234[5]-Charisma CB 191[written by Alan Hull][produced by Bob Johnstone]
Run for home/Stick together Lindisfarne05.197810[15]33[14]Mercury 6007 177[written by Alan Hull][produced by Gus Dudgeon]
Juke Box Gypsy/When it gets the hardest Lindisfarne09.197856[4]-Mercury 6007 187[written by Alan Hull][produced by Gus Dudgeon]
Fog on the TyneGazza & Lindisfarne11.19902[9]-Best Records ZB 44083[written by A. Hull, M. Craggs][produced by Steven Daggett, Steve Cunningham]



Albumy
Data wydania Tytuł UK Top 40

/ilość tyg. na liście/		 Billboard Wytwórnia

/UK/ 		Komentarz
01.1972 Nicely out of tune 8[30] - Charisma CAS 1025 [produced by John Anthony]
10.1971 Fog on the tyne 1[4][56] - Charisma CAS 1050 [produced by Bob Johnston]
09.1972 Dingly dell 5[10] - Charisma CAS 1057 [produced by Bob Johnston]
08.1973 Lindisfarne live 25[6] - Charisma CLASS 2
10.1975 Finest hour of Lindisfarne 55[1] - Charisma CAS 1108 -
06.1978 Back and fourth 22[11] - Mercury 9109 609 [produced by Gus Dudgeon]
12.1978 Magic in the air 71[1] - Mercury 6641 877 [produced by Gus Dudgeon, Lindisfarne]
10.1982 Sleepless Nights 59[3] - LMP GET 1 [produced by Lindisfarne, Stephen Lipson]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 26 maja 2020

Emeli Sandé

Emeli Sandé, właśc. Adele Emeli Gouraguine z domu Sandé (ur. 10 marca 1987r w Sunderlandzie) -brytyjska piosenkarka i autorka tekstów. Zdobywczyni statuetki European Border Breakers Award (2013).
Studiowała medycynę na Uniwersytecie w Glasgow, gdzie po sześciu latach nauki zdobyła stopień neurologa.

Zaczęła interesować się muzyką już jako dziecko, kiedy śpiewała w domu piosenki z repertuaru m.in. Whitney Houston, Céline Dion, Niny Simone, Mariah Carey i Alicii Keys oraz utwory wykorzystane w filmie animowanym Mała syrenka. Jako sześciolatka zapisała się na zajęcia do szkolnego chóru oraz na lekcje nagrywania w szkole podstawowej w Alford, jej nauczycielką była wówczas Morag Simpson. W tym czasie zagrała główną rolę Maryi w szkolnym przedstawieniu Hosanna Rock oraz zaczęła pisać swoje pierwsze utwory. Swoją pierwszą piosenkę napisała w wieku 7–8 lat, zaś jej debiutancką piosenką autorską była kompozycja „Tomorrow Starts Again”, którą napisała w wieku 11 lat na potrzeby szkolnego konkursu talentów. W tym samym wieku zaczęła uczyć się gry na fortepianie i wiolonczeli, wcześniej grała także na klarnecie. Rok później rodzice zapisali ją na lekcje fortepianu w Inverurii, gdzie jej nauczycielem był Ian Milne.


Jako nastolatka wzięła udział w konkursie talentów w Inverurie. Podczas konkursu zaśpiewała utwory „Cabaret” Lizy Minelli i „Never Forget You” Mariah Carey, jednak nie przeszła do kolejnego etapu. Rok później ponownie wzięła udział w konkursie i zajęła trzecie miejsce po wykonaniu piosenek „I Sing Because I’m Happy/His Eye In on the Sparrow” i „A Woman’s Worth” Alicii Keys. Kilka lat później po raz kolejny wystartowała w konkursie, tym razem jako członkini trio Celeste, który współtworzyła z Nadią Donald i Lorną Routh. Wokalistki zajęły w konkursie pierwsze miejsce dzięki wykonaniu a cappella utworów „Bridge Over Troubled Water” Simon & Garfunkel i „Fields of Gold” Eva Cassidy. Mając 15 lat, wzięła udział w konkursie Rapology organizowanym przez radio Choice FM, który ostatecznie wygrała, dzięki czemu wygrała możliwość podpisania kontraktu płytowego z wytwórnią muzyczną Telstar Records. Z powodu nauki na studiach zrezygnowała jednak z podpisania umowy. W tym samym czasie przyjęła zaproszenie do programu telewizji MTV Camden, prowadzonego przez Richarda Blackwooda, w którym zaśpiewała w stylu gospel. W wieku 16–17 lat napisała swoją debiutancką piosenkę o miłośc, w tym czasie poznała także swojego menedżera Adriana Sykesa.

W 2005 nawiązała współpracę z nowo założoną wytwórnią muzyczną Urban Scot, którą założyli David Craig, Mel Awasi i Laura McCrum. Piosenkarka grała na koncertach organizowanych przez wytwórnię. W 2007 wystąpiła gościnnie w audycji o nazwie Blackstreet Laury McCrum w BBC Radio Scotland, a także zaśpiewała na ceremonii organizowanej przez Pan African Arts Scotland z okazji rocznicy zniesienia ustawi u niewoli. Nagranie z koncertu zostało wydano w formie DVD w zaledwie 200 egzemplarzach, które zostały rozesłane uczestnikom wydarzenia.

W listopadzie 2008 wystąpiła podczas gali Independent Music Show, który był organizowany w Bullet Bar w Londynie. W tym samym roku siostra Sandé zrealizowała nagranie, na którym Emeli grała na fortepianie i śpiewała jedną ze swoich ulubionych piosenek, „Nasty Little Lady”. Klip wysłała później na konkurs muzyczny organizowany przez Trevora Nelsona z kanału BBC Urban. Sandé ostatecznie wygrała konkurs, w którym otrzymała możliwość podpisania kontraktu płytowego. Jej menedżment odrzucił jednak propozycję. Piosenkarka zaczęła jednak promocję w Szkocji. W tym czasie wydała swoją pierwszą płytę zatytułowaną Have You Heard? wydaną przez Souljawn Records, którą sprzedawała podczas koncertów. Na płycie znalazło się osiem utworów, w tym m.in. „Patchwork”, „Dirty Jeans” i „Woman’s Touch”.

Później ukazała się druga wersja płyty, która zawierała jedynie cztery utwory. Rodzice piosenkarki także zaangażowali się w działania promocyjne córki i wysłali płytę z jej piosenkami do BBC Radio 1Xtra. Jeden z dziennikarzy radia, Ras Kwame, zagrał jej utwór podczas audycji Homegrown Sessions. Dzięki temu Sandé, razem z czterema innymi piosenkarzami, otrzymała propozycję zagrania koncertu w Soho. Wtedy poznała producenta Shahida „Naughty’ego Boya” Khana, z którym zaczęła współpracę jako autorka piosenek dla takich wykonawców, jak m.in. Jamelia, Alesha Dixon, Chipmunk, Professor Green, Devlin, Preeya Kalidas, Cheryl Cole czy Tinie Tempah. Sama Sandé tworzyła w tym czasie duet muzyczny z klawiszowcem Lornem Cowiesonem o nazwie Adele Sandé & Lorne Cowieson.


W 2009 zadebiutowała na rynku muzycznym, zostając chórzystką brytyjskiego rapera Chipmunka w utworze „Diamond Rings”, który napisała dla niego podczas nauki na studiach. Numer zadebiutował na szóstym miejscu krajowej listy przebojów. Również w 2009 wzięła udział w przesłuchaniach do wytwórni muzycznej Future Music założonej przez Gary’ego Barlowa. Zaśpiewała tam utwór „Clown”, jednak nie przeszła eliminacji. W 2010 wystąpiła gościnnie w singlu „Never Be Your Woman” Wileya, a także podpisała kontrakt muzyczny z wytwórnią Virgin Records. Na początku 2011 nawiązała współpracę z EMI Records, a także zdecydowała się na używanie drugiego imienia (Emeli) jako pseudonimu artystycznego, co było spowodowane rosnącą popularnością brytyjskiej piosenkarki Adele. W czerwcu 2011 zagrała jako support przed koncertem Alicii Keys w Royal Albert Hall. W lipcu wystąpiła na festiwalu RockNess organizowanym niedaleko miasta Inverness. Miesiąc wcześniej zakończyła nagrywanie materiału na debiutancką płytę studyjną. W sierpniu wydała swój pierwszy solowy singiel, „Heaven”, który zapowiadał jej debiutancką płytę studyjną. Utwór zadebiutował na drugim miejscu krajowej listy przebojów. Drugim singlem z albumu został numer „Daddy”, który piosenkarka nagrała z gościnnym udziałem Naughty’ego Boya. W październiku ukazał się kolejny utwór z płyty artystki - „Read All About It”, który nagrała w duecie z Professorem Greenem. Piosenka zadebiutowała na pierwszym miejscu brytyjskiej listy przebojów, zostając tym samym pierwszym singlem w dorobku artystki, który znalazł się na szczycie notowań w kraju. Pod koniec listopada Sandé wystąpiła podczas koncertu BRMB Live 2011 organizowanego przez Free Radio Birmingham. W grudniu otrzymała statuetkę podczas ceremonii wręczenia nagród BRIT Award w kategorii „Wybór krytyków”.


W lutym 2012 wydała debiutancki album zatytułowany, zatytułowany Our Version of Events, z którym trafiła na pierwsze miejsce brytyjskiej listy najczęściej kupowanych płyt, gdzie pozostał przez kolejne sześć tygodni, osiągając wynik ponad 2 mln sprzedanych egzemplarzy. Płyta stała się tym samym najlepiej sprzedającym się albumem w Wielkiej Brytanii w tym roku. W tym samym miesiącu premierę miał kolejny singiel promujący płytę - „Next to Me”, który zadebiutował na drugim miejscu krajowej listy przebojów.

27 lipca wystąpiła podczas ceremonii otwarcia XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich rozgrywających się w Londynie. Zaśpiewała wówczas utwory „Abide with Me” i „Heaven”. Jej inna piosenka, „Wonder” została wykorzystana jako motyw muzyczny podczas napisów końcowych transmisji. 12 sierpnia piosenkarka zaśpiewała podczas ceremonii zamknięcia igrzysk, w trakcie której zaprezentowała swój nowy singiel „Beneath Your Beautiful” nagrany wspólnie z Labyrinthem.

W 2013 odebrała European Border Breakers Award, statuetkę wręczaną artystom, których debiutanckie płyty osiągnęły sukces komercyjny poza ich własnym krajem. W 2013 wydała pierwsze dwupłytowe wydawnictwo koncertowe, zatytułowane Live at the Royal Albert Hall, na którym znalazł się zapis audiowizualny jej koncertu w brytyjskiej Royal Albert Hall. W czerwcu zaczęła pracę nad swoją drugą płytą studyjną, której premiera zaplanowana jest na 2016 rok. Na krążku znajdzie się m.in. utwór „Pluto” nagrany z Naughty Boy’em, a także piosenki „Enough”, „Call Me What You Like”, „You and Me” i „This Much Is True”, który został napisany dla jej byłego męża. Album ukaże się pod szyldem wytwórni Roc Nation założonej przez rapera Jaya-Z.

W listopadzie 2014 dołączyła do charytatywnego zespołu Band Aid 30, z którym nagrała nową wersję singla „Do They Know It’s Christmas?”. W czerwcu 2015 opublikowała utwór „Don’t Fight the Bullet”. We wrześniu 2016 wydała singiel „Hurts”. Utwory zapowiadały drugą płytę studyjną piosenkarki pt. Long Live the Angels, która ukazała się w listopadzie 2016.

Artystka pisała teksty piosenek dla wielu znanych wykonawców, takim jak m.in. Chipmunk („Diamond Rings”), Wiley („Never Be Your Woman”), Susan Boyle („This Will Be the Year”), Professor Green („Kids That Love to Dance”), Tinchy Stryder („Let It Rain”), Leona Lewis („Trouble”), Alesha Dixon („Radio”), Cheryl Cole („Boys”), Tinie Tempah („Let Go”), Pixie Lott i The Saturdays.

Simon Cowell nazwał Emeli Sandé „swoją ulubioną obecnie autorką tekstów”. Amerykański Jay-Z przyznał w jednym z wywiadów, że chciałby, żeby ta nagrała duet razem z Beyoncé Knowles, będącą prywatnie jego żoną.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Diamond RingsChipmunk featuring Emeli Sandé07.20096[16]-Jive 88697553162[written by Jahmaal Fyffe, Emeli Sandé, Shahid Khan][produced by Naughty Boy]
Never Be Your WomanNaughty Boy presents Wiley featuring Emeli Sandé03.20108[9]-Relentless/Virgin RELCD 65[written by Shahid Khan,Richard Cowie,Bing Crosby,Jyoti Mishra,Irving Wallman,Max Wartell][produced by Naughty Boy]
HeavenEmeli Sandé08.20112[27]-Virgin GBAAA 1100192[gold-UK][written by Emeli Sandé, Shahid Khan, Harry Craze, Hugo Chegwin ,Mike Spencer][produced by Mike Spencer]
Read All About ItProfessor Green featuring Emeli Sandé11.20111[2][27]-Virgin GBAAA 1100291[platinum-UK][written by Stephen Manderson ,Tom Barnes, Ben Kohn, Peter Kelleher, Iain James, Adele Sandé][produced by TMS ,iSHi]
DaddyEmeli Sandé featuring Naughty Boy12.201121[3]-Virgin GBAAA 1100415[written by Emeli Sandé ,Shahid Khan, James Murray, Mustafa Omer, Grant Mitchell][produced by Naughty Boy, Mojam]
Next to MeEmeli Sandé02.20122[42]25[20]Virgin GBAAA 1200003[platinum-UK][platinum-US][written by Emeli Sandé, Hugo Chegwin, Harry Craze, Anup Paul][produced by Craze & Hoax, Mojam Music]
Read All About It, Pt. IIIEmeli Sandé02.20123[51]-Virgin GBAAA 1200018[platinum-UK][written by Stephen Manderson, Iain James, Tom Barnes, Ben Kohn, Pete Kelleher, Emeli Sandé][produced by Gavin Powell]
My Kind of LoveEmeli Sandé05.201217[21]-Virgin GBAAA 1200007[silver-UK][written by Emeli Sandé, Emile Haynie, M. Birdsong, Daniel "Danny Keyz" Tannenbaum][produced by Emile Haynie, Danny Keyz, Craze & Hoax]
Abide with MeEmeli Sandé08.201244[2]-Locog UMC GBYTU 1200224[written by William Henry Monk,Henry Francis Lyte]
ClownEmeli Sandé09.20124[27]-Virgin GBAAA 1200010[platinum-UK][written by Emeli Sandé, Shahid Khan, Grant Mitchell][produced by Naughty Boy]
Beneath Your BeautifulLabrinth featuring Emeli Sandé10.20121[1][31]34[14]Syco Music GBHMU 1200008[2x-platinum-UK][written by Timothy McKenzie, Adele Emeli Sandé ,Mike Posner][produced by Labrinth Da Digglar]
WonderNaughty Boy featuring Emeli Sandé11.201210[11]-Virgin GBAAA 1200679[silver-UK][written by Hugo Chegwin,Harry Craze,Shahid Khan,Emeli Sandé][produced by Naughty Boy,Craze & Hoax ]
Clown/Next to MeEmeli Sandé03.201390[1]-Virgin GB3CJ 1300007[written by Emeli Sandé, Shahid Khan,Grant Mitchell]
LiftedNaughty Boy featuring Emeli Sandé08.20138[5]-Virgin GBUM 71304628[written by Shahid Khan,Emeli Sandé,Hugo Chegwin,Harry Craze,Mustafa Omer,James Murray][produced by Naughty Boy,Mojam ,Craze & Hoax]
FreeRudimental featuring Emeli Sandé11.201326[6]-Asylum GBAHS 1200494[silver-UK][written by Rudimental,Emeli Sandé][produced by Rudimental,Mike Spencer]
What I Did for LoveDavid Guetta featuring Emeli Sandé12.20146[23]-Parlophone GB28K 1400044[gold-UK][written by David Guetta, Giorgio Tuinfort, Breyan Isaac, Jason Evigan, Sam Martin, Sean Douglas][produced by David Guetta, Giorgio Tuinfort]
HurtsEmeli Sandé09.201622[11]-Virgin GBUM 71604959[silver-UK][written by Adele Emily Sandé,James Murray,Mustafa Omer,Matthew Holmes,Philip Leigh][produced by Mac & Phil,Mojam]
Breathing UnderwaterEmeli Sandé11.201678[2]-Virgin GBUM 71604943[written by Emeli Sandé,Chris Crowhurst][produced by Chris Loco]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Our Version of EventsEmeli Sandé02.20121[10][136]28[42]Virgin CDVY 3094[8x-platinum-UK][gold-US][produced by Naughty Boy,Craze & Hoax,Mike Spencer,Emile Haynie,Paul Herman,Ash Millard,Mojam Music,Alicia Keys,Gavin Powell]
iTunes Session EP.Emeli Sandé05.2013-86[1]Virgin-
Live at the Royal Albert HallEmeli Sandé09.2013-124[1]Virgin CDVX 3106[gold-UK]
Long Live the AngelsEmeli Sandé11.20162[23]41[1]Virgin CDV 3163[gold-UK][produced by Emeli Sandé,Jonny Coffer,Chris Loco,Mac & Phil,Mojam,Naughty Boy,ProducerWez,Rachet,Shakaveli,TMS]
Real LifeEmeli Sandé09.20196[4]-EMI CDV 3232[produced by Troy Miller]


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Roxy Music

Grupa brytyjska oceniana równie wysoko przez krytyków, słuchaczy i jej muzycznych następców. Powstała w styczniu 1971 r. w składzie: Bryan Ferry (ur. 26.09.1945 r. w Washington w hrabstwie Durham. Anglia; śpiew, instr. klawiszowe), Brian Eno (właśc. Brian Peter George St. John Le Baptiste de la Salle Eno, ur. 15.05.1948 r. w Woodbridge w hrabstwie Suffolk, Anglia; instr. elektroniczne i klawiszowe), Graham Simpson (bas) i Andy Mackay (ur. 23.07.1946 r. w Lostwithiel,Anglia; saksofon).

Przez jej wczesny skład przewinęło się też spore grono instrumentalistów, w tym perkusista Dexter Lloyd oraz gitarzyści Roger Bunn i David 0'List, znany z występów z The Nice. Na początku 1972 r. ukształtował się w miarę stały skład, w którym założycielom towarzyszyli Paul Thompson (ur. 13.05.1951 r. w Jarrow w hrabstwie Northumberland, Anglia, perkusja) i Phil Manzanera (wlaśc. Philip Targett Adams, ur. 31.01.1951 r. w Londynie; gitara).

Debiutancki album Roxy Music, nagrany w 1972 r. dla wytwórni Island, był muzycznym kolażem łączącym fascynacje Ferry'ego wokalizą lat 50. z rytmami i elektroniką dwóch późniejszych dziesięcioleci. Nowatorska okładka płyty czerpała z plastycznych doświadczeń Ferry'ego i Eno, zaś wizualny image grupy (od fryzur z czasów wczesnego Elvisa po kosmiczne kurtki z lureksu) podkreślał jej świadomą stylistyczną jarmarczność. Recenzenci, których entuzjazm graniczył z ekstazą, uznali Roxy Music za bezprecedensowe objawienie w dziejach rocka. Kompozycje Ferry'ego cechowała literacka dwuznaczność, a zarazem żywiołowość łącząca romantyzm z gorzką ironią, czego klasycznym przykładem był choćby temat "If There Was Something", gdzie wysmakowanej melodii towarzyszył tekst balansujący na krawędzi rozbrajającego kiczu ("I would do anything for you...I would climb the ocean blue" ; "Wyciągnij tylko dłoń, a skruszę oceanu toń" ) i heroikomizmu ("I would put roses round your door... growing potatoes by the score"; "Róże przyniosę ci na ganek, młode ziemniaki w każdy ranek" ). W utworze "The Bob (Medley)" Anglia okresu II wojny światowej stanowiła tło romansowej fabuły. Wydany wraz z albumem singel "Virginia Plain" prezentował charakterystyczną dla Ferry'ego fascynację kinem i surrealizmem (antycypujący postmodernizm styl "camp", gloryfikujący sztuczność wszelkiej sztuki).

Latem 1972 r. grupę opuścił Simpson zastępowany przez coraz to innych gitarzystów basowych (John Porter, John Gustafson, John Wetton, Rik Kenton, Sal Maida, Rick Wills i Gary Tibbs).

Próby wejścia na rynek amerykański nie powiodły się, za to singel "Pyjamarama" trafił do brytyjskiej Top 10. Album For Your Pleasure, nagrany przy współpracy producenta Chrisa Thomasa, potwierdził klasę zespołu. Temat "Do The Strand" z elektryzującym saksofonowym solem Mackaya, stanowił dowód rockowych umiejętności Roxy Music. Do udanych pozycji należały też "Beauty Queen" i "Editions Of You", a zwłaszcza "In Every Dream Home A Heartache" - pean na cześć nadmuchiwanej gumowej lalki i przerażający obraz zagubienia konsumentów w świecie rzeczy.
21.06.1973 r. grupę opuścił Brian Eno, rywalizujący od dłuższego czasu z Ferrym o przywództwo w zespole. Jego następcą został Eddie Jobson, skrzypek z grupy Curved Air, akceptujący od początku rolę dokooptowanego do składu profesjonalnego instrumentalisty. Równolegle z działalnością w Roxy Music, Ferry zadebiutował jako solista na zawierającym tematy innych autorów longplayu These Foolish Things.

 Później ruszył wraz z grupą w brytyjską trasę promocyjną nowego, równie udanego albumu Stranded. Na singlu promował go utwór "Street Life" z tekstem wyrażającym sprzeczne uczucia wobec miejskiej cywilizacji ("You may be stranded if you stick around — and that's really something"; "Możesz utknąć na dobre, jeśli tu zostaniesz, a to przecież jest już coś"). Podobny ton dominował w narracyjnym temacie "A Song For Europe" z melodią opartą na "Still My Guitar Gently Weeps" George'a Harrisona. Najciekawszym utworem z płyty była jednak rozbudowana kompozycja Ferry'ego "Mother Of Pearl", w której autor snuł się w roli fordanserki po własnym makrokosmosie wypełnionym plastikowymi boginiami i żywymi manekinami.

Równocześnie z drugim autorskim albumem Another Time, Another Place, Ferry nagrał wraz z zespołem czwarty longplay Country Life. Z niejednorodnej stylistycznie płyty pochodził utrzymany w umiarkowanym tempie singlowy temat "All I Want Is You", agresywnie rockowy "The Thrill Of It All" i oparty na egzotycznych brzmieniach "Triptych". Okładka albumu, przedstawiająca dwie obnażone kobiety, została wycofana w USA,zaś-towarzyszący restrykcjom skandal dobrze rokował dwóm amerykańskim trasom koncertowym zespołu. Nadzieje na wypełnienie fanami stadionów okazały się jednak płonne. Również longplay Siren spotkało artystyczne i rynkowe niepowodzenie pomimo ciekawego singlowego tematu "Life Is A Drug". Popularność zdobył jedynie temat "Both Ends Burning", umiejętnie wykorzystujący wokalną ekspresję lidera w rytmach dyskotekowych.

Zespół zniknął na trzy lata z muzycznej sceny, zaś jego członkowie podjęli z różnym powodzeniem działalność indywidualną. W 1979 r. Roxy Music przypomnieli się albumem Manifesto. Płytę przyjęto z mieszanymi uczuciami, pomimo dwóch udanych, pochodzących z niej singli, "Angel Eyes" i fatalistycznego "Dance Away". Longplay Flesh And Blood cechowały ciekawe aranżacje, zwłaszcza w nowatorskich wersjach "In The Midnight Hour" Wilsona Picketta i "Eight Miles High" grupy The Byrds. Popularnością cieszyły się też dwa brytyjskie single, "Over You" i "Oh Yeah (On The Radio)".

W 1981 r. Roxy Music trafili wreszcie na szczyt Top 20 tematem "Jealous Guy" Johna Lennona, upamiętniającym tragiczną śmierć jego twórcy. W rok później album Avalon stał się bestsellerem przyjętym entuzjastycznie przez większość recenzentów. Bogaty nagraniowy dorobek zespołu wywarł dzięki swej stylistycznej.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Virginia plain/The numbererRoxy Music08.19724[18]-Island WIP 6144[written by Bryan Ferry][produced by Peter Sinfield]
Pyjamarama/The pride and the painRoxy Music03.197310[12]-Island WIP 6159[written by Bryan Ferry][produced by Chris Thomas, John Anthony, Roxy Music]
Street life/Hula kulaRoxy Music11.19739[12]-Island WIP 6173[written by Bryan Ferry][produced by Chris Thomas]
All i want is you/Your applications failedRoxy Music10.197412[6]-Island WIP 6208[written by Bryan Ferry][produced by Roxy Music, John Punter]
Love is the drug/SultanesqueRoxy Music09.19752[12]-Island WIP 6248[written by Bryan Ferry/Andrew MacKay][produced by Chris Thomas]
Both ends burning/For your pleasureRoxy Music12.197525[7]-Island WIP 6262[written by Bryan Ferry][produced by Chris Thomas]
Love is the drug/Both ends burningRoxy Music12.1975-30[12]Reprise 7042 [US][written by Bryan Ferry/Andrew McKay]
Virginia plain/Pyjamarama [reissue]Roxy Music10.197711[6]-Polydor 2001 739
Trash /Trash 2Roxy Music02.197940[6]-Polydor-EG POSP 32[written by Bryan Ferry, Phil Manzanera][produced by Roxy Music]
Dance away/Cry cry cryRoxy Music04.19792[14]-Polydor-EG POSP 44[written by Bryan Ferry][produced by Roxy Music]
Dance away/Trash 2Roxy Music04.197944[9]Atco 7100 [US]
Angel eyes/My little girlRoxy Music08.19794[11]-Polydor-EG POSP 67[written by Bryan Ferry/Andrew McKay][produced by Roxy Music]
Over you/ManifestoRoxy Music05.19805[9]-Polydor-EG POSP 93[written by Bryan Ferry/Phil Manzanera][produced by Rhett Davies & Roxy Music]
Over you/My only loveRoxy Music05.198080[4]Atco 7301
Oh yeah [On the radio]/South downsRoxy Music07.19805[8]102[3]Polydor-EG 2001 972[written by Bryan Ferry][produced by Rhett Davies & Roxy Music]
In the midnight hour/Flesh and bloodRoxy Music11.1980-106[1]Atco 7315 [US][written by Wilson Pickett ,Steve Cropper][#21 hit for Wilson Pickett in 1965r]]
Same old scene/LoverRoxy Music11.198012[7]-Polydor ROXY 1[written by Bryan Ferry][produced by Rhett Davies & Roxy Music]
Jealous guy/To turn you onRoxy Music02.19811[2][11]-EG ROXY 2[written by John Lennon][produced by Bryan Ferry and Rhett Davies]
More than this/IndiaRoxy Music04.19826[8]-EG ROXY 3[written by Bryan Ferry][produced by Rhett Davies & Roxy Music]
Avalon /Always unknowingRoxy Music06.198213[6]-EG ROXY 4[written by Bryan Ferry][produced by Rhett Davies & Roxy Music]
Take a chance on me/The main thingRoxy Music09.198226[6]104[3]EG ROXY 5[written by Ferry, Manzanera][produced by Rhett Davies & Roxy Music]
More than this/Always unknowingRoxy Music06.1983-102[3]Warner 29 912[written by Bryan Ferry][produced by Rhett Davies & Roxy Music][#25 hit for 10 000 Maniacs in 1997]
Love is the drug[remixed]Roxy Music04.199633[1]-Virgin VS 1580



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Roxy MusicRoxy Music07.197210[16]-Island ILPS 9200[gold-UK][produced by Peter Sinfield]
For your pleasureRoxy Music04.19734[27]193[2]Island ILPS 9232[gold-UK][produced by Chris Thomas, John Anthony, Roxy Music]
StrandedRoxy Music12.19731[1][17]186[4]Island ILPS 9252[gold-UK][produced by Chris Thomas]
Country lifeRoxy Music11.19743[10]37[15]Island ILPS 9303[gold-UK][produced by Chris Thomas, John Punter, Roxy Music]
SirenRoxy Music11.19754[17]50[20]Island ILPS 9344[gold-UK][produced by Chris Thomas]
Viva Roxy MusicRoxy Music07.19766[12]81[7]Island ILPS 9400[silver-UK][produced by Chris Thomas]
Greatest hitsRoxy Music11.197720[11]-Polydor 2302 073[gold-UK][produced by Roxy Music, Chris Thomas, John Punter, Peter Sinfield, John Anthony]
ManifestoRoxy Music03.19797[34]23[16]Polydor POLH 001[gold-UK][produced by Roxy Music]
Flesh and bloodRoxy Music05.19801[4][60]35[19]Polydor POLH 002[platinium-UK][produced by Rhett Davies and Roxy Music]
AvalonRoxy Music06.19821[3][60]53[27]EG EGLP 50[platinium-US][platinum-UK][produced by Rhett Davies and Roxy Music]
The high roadRoxy Music03.198326[7]67[22]EG EGMLP 1[produced by Rhett Davies, Robin Nash, Roxy Music]
Atlantic years 1973-1980 Roxy Music11.198323[25]183[6]EG EGLP 54[gold-UK]
Street Life: 20 Great HitsRoxy Music04.19861[5][77]100[11]EG EGTV 2[platinum-UK]
The Ultimate CollectionRoxy Music11.19886[27]183[6]EG EGLP 54[3x-platinum-UK]
More than ThisRoxy Music11.199515[20]-Virgin CDV 2791[platinum-UK]
The early yearsRoxy Music09.2000125[1]-Virgin CDV 2919
The best of Roxy MusicRoxy Music06.200112[11]-Virgin CDV 2939[platinum-UK][produced by Chris Thomas, John Punter, Peter Sinfield, Rhett Davies, Roxy Music]
The Platinum CollectionRoxy Music06.200417[5]-Virgin BFRM 1[gold-UK]
Phil Manzanera
Diamond headPhil Manzanera05.197512[6]-Island ILPS 9315[produced by Phil Manzanera]
K-ScopePhil Manzanera02.1979-176[3]Polydor 6178 [US][produced by Phil Manzanera]


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)