Steve Lawler

Steve Lawler (ur. 1973r) to brytyjski producent muzyki house i DJ urodzony w Birmingham
w Anglii. Jest pięciokrotnym zdobywcą nagrody DJ Awards i występował w wielu popularnych klubach tanecznych, takich jak Space, The End i Twilo. Dzięki udanym występom w Space na Ibizie zyskał przydomek „Król Kosmosu”. Lawler wydał kilka albumów z miksami i jest szczególnie znany z serii „Lights Out”, prezentowanej na Boxed. Obecnie prowadzi wytwórnię płytową VIVa Music. Założył również nieistniejącą już wytwórnię Harlem Records, pozostawiając po sobie listę wierzycieli. 

 Steve Lawler zainteresował się sceną muzyczną około 16. roku życia, słuchając pirackich stacji radiowych.Od 17. roku życia Lawler organizował serię nielegalnych imprez w tunelu pod autostradą M42 w latach 1990–1994. Po kilku imprezach, impreza zaczęła regularnie przyciągać ponad 500 osób i ostatecznie zapewniła Lawlerowi występy w prawdziwych klubach. Pierwszy przełom dla Lawlera nastąpił w 1995 roku, kiedy DJ Jason Bye poprosił go o codzienne granie w słynnym ibizyjskim Café Mambo, znanym z „Sunset Strip” w San Antonio. W 1997 roku Steve przeżył wielki przełom, gdy poznał Darrena Hughesa z klubu nocnego Cream, który podpisał z nim kontrakt na rezydenturę w Cream.

 W 2000 roku Steve rozpoczął swoją pierwszą serię składanek miksów zatytułowaną „Dark Drums”. W tym samym roku Steve rozpoczął nową rezydenturę dla Darrena Hughesa w słynnym Club Home, gdzie Steve Lawler organizował swoje piątkowe wieczory Deep South, które prowadził aż do zamknięcia klubu rok później. On również wydał singiel "Rise In" w Bedrock Records, który zawierał wokale z piosenki Reef Mellow (wcześniej zremiksowanej przez Prince'a Quicka) i osiągnął nr 50 na UK Singles Chart i nr 15 na Billboard's Hot Dance Music/Club Play. W tym samym roku został poproszony przez Boxed o zmiksowanie trzeciego wpisu w ich serii Nubreed, Nubreed 003. Po wydaniu Nubreed, Lawler zwrócił się do Boxed z pomysłem na serię Lights Out.

 W 2001 Lawler rozpoczął noc w swoim rodzinnym mieście Birmingham zwaną Midweek Session, która odbywała się tylko dla 12 imprez, odbywając się co miesiąc w czwartkowe wieczory. Lawler powrócił do Londynu w 2002 roku z rozpoczęciem swojego wydarzenia "Harlem Nights" w The End, które było jedną z najbardziej udanych nocy The End i odbywało się nieprzerwanie przez 7 lat. .Lawler założył wytwórnię płytową VIVa MUSiC w 2006 roku.W 2013 roku zorganizował imprezę Viva Warriors w klubie Fire w Vauxhall w Londynie i przyciągnął liczną publiczność na jeden z zaledwie dwóch zimowych koncertów w Wielkiej Brytanii z udziałem ekipy Steve'a Lawlera, która była rezydentem na Ibizie. W 2016 roku odbył rezydenturę w Sankeys na Ibizie pod marką Viva Warriors.

  Żona Lawlera, Daniela, była uczestniczką programu Come Dine with Me między 22 a 26 listopada 2010 roku.

  Gatunki muzyczne Lawler opisuje swój styl muzyki house jako „głęboki” i „seksowny”.Inni podzielali jego opinię, porównując muzykę Lawlera do disco pod względem nastawienia.Choć często nazywa się go „Tech DJ-em”, Lawler twierdzi, że woli nie wpisywać się w żaden konkretny gatunek. Muzyką Lawlera jest house i techno. Znany jest z tego, że wykonuje własne, zmontowane wersje utworów, które gra. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rise In	Steve Lawler	11.2000	50[2]	-	Bedrock BEDRCDS 008	[written by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler][produced by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler][13[10].Hot Disco/Dance;Nervous 20 447 12"]
Andante	Steve Lawler	09.2002	90[2]	-	Bedrock BED 35	[written by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler][produced by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler]
Lost	Steve Lawler	05.2004	90[1]	-	Subversive SUB 95T	[written by Pete Lorimer, Steve Lawler][produced by Pete Lorimer, Steve Lawler]
Out At Night	Steve Lawler	10.2004	105[2]	-	Bedrock BEDRCDS 008	[written by Pete Lorimer, Steve Lawler][produced by Pete Lorimer, Steve Lawler]

Gino Latino

Gino Latino, pseudonim artystyczny Fabrizio Franchettiego (ur. 10 stycznia 1968r w Turynie),
to włoski didżej. 

 W 1983 roku, w wieku 15 lat, został rezydentem DJ-skim w historycznym klubie Charming Club w Turynie (dawniej Fire). Podczas swoich pierwszych występów dołączył do breakdancerów przed Teatro Regio, stając się regionalnym mistrzem breakdance'u pod pseudonimem Floppy. W 1985 roku zaczął wykonywać swoje miksy w innych klubach w Turynie i okolicach, ostatecznie zostając rezydentem DJ-skim w Bric. W tym samym roku, dzięki DJ-owi Roby'emu Giordana, dołączył do wytwórni Time Records Giacomo Maioliniego, produkując swój pierwszy singiel „Don't Get Away” pod pseudonimem Chester, który został nagrany w Factory Sound Studio przez Mauro Farinę i Giuliano Crivellente. Wydał również singiel „Hold the Line”. W 1987 roku porzucił projekt, który realizował pod pseudonimem Chester, by w pełni rozpocząć karierę jako Gino Latino.  

W latach 1987-1988 wydał dwa miksy singli: „Yes – È l'amore” i „Yes – È l'amore Latino Beat”. W 1989 roku, również nakładem Time Records, ukazał się singiel „No Sorry”, który osiągnął szóste miejsce na brytyjskiej liście przebojów i utrzymywał się tam przez pięć tygodni, podobnie jak singiel „Ride On Time” na pierwszym miejscu listy przebojów „Black Box”. W tym samym roku wystąpił w programie „Top of the Pops”, historycznym programie BBC, i zdobył nagrodę Disco Mix Club (DMC) dla wschodzącego artysty roku za singiel „No Sorry”. Jego pierwszy album, „The Prince”, został również wydany przez Time Records w 1989 roku. 

 W styczniu 1990 roku wystąpił gościnnie w programie „Ricomincio da Due” prowadzonym przez Raffaellę Carrà, gdzie miał premierę swojego nowego singla „I'll House You” dla Rai w wytwórni Time Records. W 1991 roku współpracował przy serii występów na żywo z pianistą Ivaldo Marcecą: Gino grał przy konsoli, a Ivaldo na fortepianie. Ivaldo otworzył później klub w Turynie (Hermitage Club), a Gino Latino był głównym artystą u boku Ivaldo Marcecy do 1993 roku, kiedy to postanowił odejść z branży. W 1994 roku, po okresie pracy jako rezydent DJ w Arenie w Asti i Onda Music Hall w Laigueglia, powrócił do Ivaldo Marcecy, gdzie został rezydentem DJ-skim w klubach Zoo Bar i Barrumba w Turynie. Ivaldo Marceca był również pomysłodawcą pierwszego Festiwalu Chicobum w Moncalieri, a Gino Latino został również rezydentem DJ-skim.  

W 1995 roku DJ rozpoczął współpracę ze światem profesjonalnej piłki nożnej, tworząc i miksując playlisty podczas treningów sportowych Torino Calcio i Juventus FC. Współpraca ta trwała do 2000 roku, kiedy dołączył do grupy radiowej GRP jako prelegent i dyrektor muzyczny.  Na początku XXI wieku kontynuował pracę jako DJ i producent, supportując takie zespoły jak Muse, Skunk Anansie, Alice Cooper, Morcheeba, George Benson, Al Jarreau i wiele innych. W 2015 roku dołączył do włoskiej reprezentacji śpiewaków; napisał remiks „Dico no” Squalo Iaco (Marco Iaconianni) dla Radia 105; i rozpoczął współpracę z piosenkarzem i autorem tekstów Lucą Carbonim. Od 31 grudnia 2015 do 16 grudnia 2016 roku brał udział w trasie koncertowej Luca Carboniego Pop-up Tour 2016 (promującej album Pop-up), otwierając koncerty setem DJ-skim w stylu lat 80-tych. 7 kwietnia 2018 roku dołączył do London One Radio, gdzie prowadził weekendowy program z listami przebojów oraz produkował sety DJ-skie i mash-upy. Od 8 do 30 czerwca 2018 roku uczestniczył z Lucą Carbonim w tournée po wielu włoskich miastach, promując nowy album „Sputnik” w księgarniach i centrach handlowych poprzez sesje autografów, miksując 35 lat muzyki artysty (w tym nowe utwory z albumu).  

 Rok 2020 rozpoczął się serią setów DJ-skich w Londynie i Włoszech, aż do początku marca 2020 roku, kiedy pandemia COVID-19 wstrzymała wszystko, odwołując wszystkie zaplanowane już koncerty na sezon wiosenno-letni. 23 lipca 2021 roku wydał swój nowy album „Go” w wytwórni Beat Sound Milano, dystrybuowany przez Artist First. Artysta mówi: „Od lat myślałem o albumie, który przeniósłby mnie w czasie. Do czasów, gdy tańczyłem break dance przed Teatro Regio w Turynie, do czasów, gdy narodzili się raperzy, którzy tworzyli historię, od Frankiego hi-nrg mc po Neffę. „Go” to podróż w przeszłość Italo House z końca lat 80-tych i początku 90-tych, wspomnienie mojej przeszłości, które przypomina mi o przeszłości. 

Z utworem „No Sorry” dotarł na szczyt brytyjskich list przebojów, obok „Ride On Time” Black Box, prekursorów tego, co stało się muzyką taneczną par excellence. Trąbka, oniryczny głos, który symbolizuje punkt zwrotny w kierunku wolności, podróż, która w końcu prowadzi do nowych horyzontów wolności! W latach 2022–2023 podkładał głos w licznych reklamach telewizyjnych i radiowych dla Live Nation oraz Friends and Partners dla sieci Rai i Mediaset, w tym Claudio Baglioni, Fiorella Mannoia, Antonello Venditti i Francesco De Gregori, Elisa, Alessandra Amoroso, Samuele Bersani, Giusy Ferreri, Modà, Niccoló Fabi, Litfiba, Gianna Nannini, Pooh, Ligabue, Red Hot Chili Peppers, George Ezra, Arctic Mokeys, Paolo Nutini, Ava Max, Ellie Goulding, Muse, Oliver Tree, 50 Cent, Travis Scott, Melanie Martinez, Jason Derulo i wielu innych. W 2024 roku zaczął pisać dla Crai TV Magazine, cotygodniowego magazynu informacyjnego i kulturalnego, skupiającego się na muzyce i rozrywce. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No Sorry	Gino Latino	09.1989	79[2]	-	Deconstruction PB 43041	[written by Lanzini, Bortolotti, Rossini, Feroldi][produced by Giacomo Maiolini, Severo Lombardoni]
Welcome	Gino Latino	01.1990	17[7]	-	FFRR F 126	[written by Jovanotti, C Cecchetto, L Cersoimo][produced by Jovanotti]

Crush

Crush to brytyjski duet popowy, który pierwotnie składał się z piosenkarek i aktorek Donny Air
(urodzonej jako Donna Marie Theresa Air 2 sierpnia 1979 roku w Wallsend, North Tyneside, Anglia) oraz Jayni Hoy. Donna i Jayni wystąpiły w brytyjskiej operze mydlanej „Byker Groove!”. W 1994 roku wydały singiel „Love Your Sexy!” (wraz z aktorką i piosenkarką Vicky Taylor), który osiągnął 48. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Następnie Donna i Jayni zmieniły nazwę na Crush i wydały swój debiutancki album studyjny „Teenage Kicks” w wytwórni Telestar Records w 1996 roku. 

Album został odłożony na półkę w Wielkiej Brytanii, ale został wydany w Japonii, na Tajwanie, w Malezji i Korei Południowej. Ich pierwszy singiel, cover utworu The Go-Go z 1981 roku, „We Got the Beat”, został wydany jako singiel w Japonii i Singapurze; Nie wiadomo, jak i czy w ogóle singiel znalazł się na listach przebojów w tych krajach. Ich drugi singiel, „Jellyhead”, osiągnął 50. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 Po sukcesie utworu amerykańska wytwórnia płytowa Robbins Entertainment podpisała z duetem kontrakt. Utwór osiągnął 72. miejsce na liście Billboard Hot 100 (był to jego jedyny występ na liście) i 43. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. W tym czasie Jayni opuściła duet, a jej miejsce zajęła piosenkarka i aktorka Luciana Caporaso (urodzona 23 czerwca 1973 roku w Londynie w Anglii). Luciana wydała już solowy album „One More River” w 1994 roku. W 1997 roku Crush wydał swój drugi album studyjny w Stanach Zjednoczonych nakładem wytwórni Robbins Entertainment, który najwyraźniej w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. Na albumie pojawiły się nowe utwory nagrane z Lucianą, a niektóre utwory z debiutanckiego albumu zostały zremiksowane. 

Kolejny singiel, „Luv’d Up”, osiągnął 45. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, ale nie znalazł się na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych. Dwa ostatnie single z albumu: „Love’s Hold” i „Penthouse Girl, Basement Boy” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. Potem Crush rozpadł się i każdy poszedł swoją drogą. Obecnie   Luciana pracuje solowo i zajmuje się sztukami wizualnymi. Donna Air jest aktorką i redaktorką mody. Nie wiadomo, czym obecnie zajmuje się Jayni Hoy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jellyhead	Crush	02.1996	50[2]	72[21]	Telstar CDSTAS 2809	[written by Danny De Matos,Johnny Male,][produced by Brian Pugsley, Petrol Station]
Luv'd Up	Crush	08.1996	45[2]	-	Telstar CDSTAS 2833	[written by Danny De Matos,Johnny Male,][produced by Brian Pugsley, Petrol Station]

Cool Down Zone

  Krótko działające trio brit soulowe.Byli  ewolucją 52nd Street. Po rozpadzie zespołu,
wokalistka i autorka tekstów Diane Charlemagne, grająca na syntezatorze i basie, Tony Bowry oraz perkusista Myke Wilson, założyli Cool Down Zone, wydając zaledwie jeden album, wyprodukowany przez Johna Barnesa, oraz cztery single, zanim rozpadli się w 1993 roku z powodu braku sukcesu komercyjnego. 

Ich największym hitem jest „Heaven Knows” (52. miejsce na brytyjskiej liście przebojów). Diane Charlemagne dołączyła do europejskiego zespołu tanecznego Urban Cookie Collective, Tony Bowry został basistą sesyjnym, a Myke Wilson grał w Swing Out Sister.

 W 1990 roku Charlemagne i Bowry reaktywowali się pod nazwą Cool Down Zone. Zaprosili do współpracy perkusistę Mike'a Wilsona z 52nd Street i wydali album „New Direction”. Z albumu wydali dwa single: „Heaven Knows” i „Waiting For Love”. „Heaven Knows” osiągnął 52. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a „Waiting For Love” 97. 

Wydali jeszcze dwa single: „Lonely Hearts” w 1992 roku i „Essential Love” w 1993 roku, zanim zespół się rozpadł. Tony Henry założył FR'Mystery, wydając muzykę w wytwórni Gwarn Records w latach 1991-1994.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heaven Knows/Come Be My Lover	Cool Down Zone	06.1990	52[4]	-	10 Records TEN 309	[written by Charlemagne, Bowyer, Lever, Percy][produced by Tim Lever, Mike Percy]
Waiting For Love/Value Of Life	Cool Down Zone	10.1990	97[2]	-	10 Records TEN 318	[written by Charlemagne, Bowyer, Lever, Percy][produced by Tim Lever, Mike Percy, Cool Down Zone]

Studio B

Studio B to brytyjskie trio muzyki elektronicznej w składzie Harry Brooks,
Simon Hulbert i Lewis Coleman. Oryginalna wersja ich debiutanckiego singla „I See Girls (Crazy)” z udziałem Romeo zajęła 52. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w grudniu 2003 roku.Utwór został ponownie wydany w 2005 roku z remiksem Toma Neville'a, docierając do 12. miejsca. Teledysk przedstawia mężczyznę ściganego przez grupę dziewcząt, co przypomina scenę z filmu „Sens życia” Monty Pythona.

 W 2010 roku trzydziestosekundowy fragment utworu został wykorzystany w reklamie detergentu Tide z Acti-Lift. Kolejny singiel „C'mon Get It On” został wydany w kwietniu 2006 roku z udziałem brytyjskiej piosenkarki Kelly Beckett, późniejszej członkini girlsbandu Paradiso Girls. Od 2006 roku Studio B współpracowało również z brytyjską piosenkarką Lisą Maffią nad albumem, który miał ukazać się w kwietniu 2009 roku. Na płycie znalazł się m.in. utwór „Bad Girl (At Night)”, który dotarł do 4. miejsca na brytyjskiej liście przebojów Dance Chart. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I See Girls (Crazy)	Studio B featuring Romeo and Harry Brooks	12.2003	52[2]	-	Multiply CDMULTY 109	[written by Karl Daniel,Harry Wilkins, Daniel Anderson,Morgan Van Dam,Marvin Dawkins]
I See Girls (Crazy)	Studio B	04.2005	12[28]	-	Data BOSSMOS 1CDS	[written by Karl Daniel,Harry Wilkins, Daniel Anderson,Morgan Van Dam,Marvin Dawkins]
C'mon Get It On	Studio B featuring Kelly Beckett	04.2006	28[4]	-	Loaded LOAD 110	[written by Daniel Anderson, Harry Wilkins, Si Hulbert][produced by Studio B]

Yellow Magic Orchestra

Pionierska siła stojąca za pojawieniem się japońskiego brzmienia techno-popowego końca lat
70-tych, Yellow Magic Orchestra pozostaje pionierskim zespołem, który ma ogromny wpływ na współczesną muzykę elektroniczną. Zespół cieszy się ogromną popularnością zarówno w kraju, jak i za granicą, a jego pionierskie wykorzystanie syntezatorów, sekwencerów i automatów perkusyjnych plasuje go na drugim miejscu po Kraftwerku wśród innowatorów współczesnej kultury elektronicznej. 

 

 Zespół YMO został założony w Tokio w 1978 roku przez klawiszowca Ryuichi Sakamoto, który wówczas pracował nad swoim debiutanckim solowym albumem; wśród jego współpracowników był perkusista Yukihiro Takahashi, który również występował solowo i był członkiem art rockowego zespołu Sadistic Mika Band. Trzeci członek, basista Haruomi Hosono, może pochwalić się jeszcze bardziej imponującą dyskografią, obejmującą cztery solowe płyty oraz liczne osiągnięcia producenckie. 

 

 Zgadzając się na połączenie sił jako Yellow Magic Orchestra, trio wkrótce zadebiutowało albumem o tym samym tytule, inspirowanym w dużej mierze robotyczną ikonografią niemieckiego Kraftwerk; Solid State Survivor z 1979 roku zwiastował przełom w ich brzmieniu, z mocniejszymi utworami i bardziej skoncentrowanym wykorzystaniem instrumentów elektronicznych, uzupełnionych angielskimi tekstami Chrisa Mosdella. Podczas gdy album Xoo Multiplies z lat 80-tych był w najlepszym razie mieszanką skeczy komediowych i dwóch różnych coverów klasyka Archiego Bella & Drells  „Tighten Up”, Public Pressure uchwycił występy YMO na żywo. 

 

 Ich dwa wydawnictwa z 1981 roku, BGM i Technodelic, zgłębiały tajniki synthpopu, eksplorując nowe terytorium stylistyczne, które zapowiadało późniejsze solowe projekty poszczególnych muzyków. Service z 1983 roku ponownie oferował skecze, tym razem dzięki uprzejmości grupy teatralnej S.E.T. Po ambitnym zespole Naughty Boys i kolejnym albumie koncertowym, After Service, Yellow Magic Orchestra rozpadła się u szczytu popularności, a jej członkowie pragnęli reaktywować swoje kariery solowe. 

 

 Sakamoto cieszył się największą popularnością wśród absolwentów YMO- znany kompozytor muzyki filmowej, zyskał największą popularność współtworząc nagrodzoną Oscarem ścieżkę dźwiękową do filmu „Ostatni cesarz” z 1987 roku. Hosono również zajmował się muzyką filmową, a także projektami ambient, podczas gdy Takahashi cieszył się eklektycznym i eksperymentalnym powrotem do swoich rockowych korzeni. W latach 90-tych YMO było regularnie uznawane za pioniera ambient house'u, co zaowocowało wydaniem albumu z remiksami „Hi-Tech/No Crime”. Oryginalne trio zjednoczyło się ponownie w 1993 roku, nagrywając album „Technodon”, po czym ponownie rozeszło się. 

 

Perkusista Yukihiro Takahashi zmarł 11 stycznia 2023 roku w wieku 70 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Computer Game (Theme From The Invaders)	Yellow Magic Orchestra	02.1980	17[11]	60[9]	Horizon 127	[written by H. Hosono, Y. Takahashi, R. Sakamoto][produced by Harry Hosono][42[13].Hot Disco/Dance;Horizon 127 7"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Yellow Magic Orchestra	Yellow Magic Orchestra	01.1980	-	81[21]	Horizon 736	[produced by Harry Hosono]
×∞ Multiplies	Yellow Magic Orchestra	09.1980	-	177[2]	A&M 4813	[produced by Harry Hosono]

Ultrabeat

Ultrabeat to brytyjski zespół muzyki elektronicznej z Liverpoolu w Anglii,
założony w 2002 roku. Początkowo w jego skład wchodzili wokalista i producent Mike „Re-Con” Di Scala oraz producenci Ian Redman i Chris Henry. Zespół powstał dzięki coverowi utworu Force & Styles „Pretty Green Eyes”, który w 2003 roku zajął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Po dołączeniu wokalistki Rebekki Rudd w 2005 roku, zespół wydał kolejne single, w tym przeboje z pierwszej czterdziestki, takie jak „Feelin' Fine”, „Better than Life” i „Elysium (I Go Crazy)”, a następnie debiutancki album „Ultrabeat: The Album” z 2007 roku, który zajął ósme miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 W 2008 roku Ultrabeat wydał „Discolights” we współpracy z Darren Styles i Dannym P, który zajął 23. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ich drugi album, wydany w 2009 roku, „The Weekend Has Landed”, osiągnął 29. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Di Scala opuścił zespół w 2013 roku, aby skupić się na swoim nowym zespole CamelPhat z Dave'em Whelanem, a Rudd przejął rolę głównego wokalisty. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pretty Green Eyes/Apollo 13, pt. II (The Journey Home)	Ultrabeat	08.2003	2[41]	-	All Around The World GLOBE 281	[2x-platinum-UK][written by Paul Hobbs, Darren Mew, Leroy Van Brown][produced by Force & Styles]
Feelin' Fine/Distant Skies	Ultrabeat	12.2003	12[20]	-	All Around The World GLOBE 320	[written by Darren Mew][produced by Unique]
Better than Life	Ultrabeat	08.2004	23[5]	-	All Around The World GLOBE 360	[written by Mike Di Scala, Paul Smith Jnr][produced by Ultrabeat]
Feel It with Me	Ultrabeat	09.2005	57[4]	-	All Around The World GLOBE 410	[written by Leigh Horton (Stompy),Jeff Shields (Supreme),Jason Holloway (U.F.O),Rachel Waldon][produced by Ultrabeat]
Elysium (I Go Crazy)	Ultrabeat vs. Scott Brown	04.2006	35[24]	-	All Around The World GLOBE 488	[silver-UK][written by Scott Brown, Mike Di Scala, Chris Henry][produced by Ultrabeat]
Sure Feels Good	Ultrabeat vs. Darren Styles	08.2007	52[4]	-	All Around The World GLOBE 696	[written by Mike Di Scala, Darren Mew][produced by Ultrabeat, Darren Styles]
Discolights	Ultrabeat v Darren Styles	06.2008	23[19]	-	All Around The World GLOBE 937	[written by Mike Di Scala, Chris Henry, Darren Styles][produced by Ultrabeat, Darren Styles]
Use Somebody	Ultrabeat	12.2008	100[4]	-	Universal MIUCT 8580	[written by Caleb Followill,Jared Followill,Matthew Followill,Nathan Followill]

Albumy
Tytul	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ultrabeat: The Album	Ultrabeat	09.2007	8[7]	-	All Around The World GLOBE CD 46	[gold-UK][produced by Mike Di Scala, Ian Redman, Chris Henry , Darren Styles, Wayne Donnelly ]
The Weekend Has Landed	Ultrabeat	10.2009	29[4]	-	Universal Music TV 2724190	[silver-UK][produced by Ultrabeat, Darren Styles]

Fred Again

Fred Again (ur. 19 lipca 1993r w Londynie; właściwie Frederick John Philip „Fred” Gibson) lub Fred
Again… to brytyjski producent muzyczny, wokalista i autor tekstów, multiinstrumentalista i remikser. W 2020 roku został mianowany Brytyjskim Producentem Roku podczas gali BRIT Awards. W 2024 roku otrzymał dwie nagrody Grammy. 

 

 Urodzony w Londynie w 1993 roku, Fred Gibson w wieku ośmiu lat nagrał na magnetofonie kasetowym siebie grającego samodzielnie skomponowaną muzykę klasyczną na fortepian. W latach 2006–2011 uczęszczał do prywatnej szkoły z internatem Marlborough College w Wiltshire. W wieku szesnastu lat Gibson został zaproszony przez przyjaciela rodziców na częste próby zespołu a cappella w domu Briana Eno, w których często uczestniczyła również Annie Lennox. Tutaj pomagał w przygotowywaniu herbaty i sprzątaniu przez okres dwóch lat. Podczas rozmów z producentem muzycznym zaimponował mu swoimi umiejętnościami w korzystaniu z oprogramowania muzycznego Logic. Eno zaproponował mu współpracę, a Gibson został zaangażowany jako koproducent i autor tekstów w jego projekty z Karlem Hyde'em w 2014 roku.

 

  Od razu stał się poszukiwanym producentem muzycznym i współpracował z Roots Manuva przy ich albumie Bleeds  w następnym roku oraz z Ellie Goulding przy Delirium. Inne znane nazwiska, z którymi współpracował w kolejnych latach, to Charli XCX, Little Mix, Shawn Mendes, George Ezra, Clean Bandit, Rita Ora i Jess Glynne. W 2019 roku wydał swój pierwszy solowy album pod pseudonimem Fred Again, singiel Kyle (I Found You). W tym samym roku współpracował również z Edem Sheeranem i odegrał ważną rolę w singlu numer 1. 6 Collaborations Project. Album sprzedał się w milionach egzemplarzy i osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w większości krajów.

 

 W 2020 roku został okrzyknięty Brytyjskim Producentem Roku podczas gali BRIT Awards. Następnie współpracował muzycznie z Headie One, czego efektem był mixtape. Dwa z ich utworów trafiły na brytyjskie listy przebojów. Wydał również kilka innych solowych piosenek i kolaboracji, a w 2021 roku dwa albumy: „Actual Life” i „Actual Life 2”. Utwór „Marea (We've Lost Dancing)” z The Blessed Madonna  znalazł się w tym samym roku w Top 40 i uzyskał status złotej płyty. W 2022 roku wydał singiel „Turn On the Lights again...” z zespołem Swedish House Mafia, który zawiera sample z singla Future'a z 2012 roku „Turn On the Lights”.  Podczas kolejnej gali BRIT Awards został nominowany do nagrody w kategorii Dance  W 2024 roku otrzymał dwie nagrody Grammy w kategoriach „Najlepsze nagranie dance/elektroniczne” i „Najlepszy album muzyki dance/elektronicznej”.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Charades	Fred Again with Headie One	02.2020	57[4]	-	Relentness GBARL 2000093	[written by Headie One & Fred Again]
Gang	Fred Again with Headie One	04.2020	51[2]	-	Relentness GB 1101901724	[written by Headie One, Fred Again & Berwyn]
Marea (We've Lost Dancing)	(Fred Again.. & The Blessed Madonna	04.2021	36[13]	-	Atlantic GBAHS 2100041	[platinum-UK][written by Fred Gibson, Marea Stamper, Thibaud Noyer, Jensen Wright][produced by Alex Gibson, Boston Bun ,Fred Again]
Jungle	Fred Again	07.2022	78[9]	-	Atlantic GBAHS 2200866	[gold-UK][written by Fred Gibson, Kieran Hebden ,Elley Duhé][produced by Alex Gibson, Four Tet ,Fred Again]
Turn On the Lights Again..	Fred Again.. & Swedish House Mafia feat. Future	08.2022	27[17]	-	Atlantic GBAHS 2201000	[platinum-UK][written by Nayvadius Wilburn,Marquel Middlebrooks,Michael Williams][produced by Swedish House Mafia ,Fred Again]
Danielle (Smile on My Face)	Fred Again	09.2022	61[2]	-	Atlantic GBAHS 2201033	[silver-UK][written by Mike Dean,Fred Gibson,Giampaolo Parisi,Marco Parisi,Danielle Balbuena,Dave Hamelin,Sean Solymar,Boo ,Ronjae England][produced by Kieran Hebden,Fred Again..,Parisi [Team],Boo]
Delilah (Pull Me Out of This)	Fred Again	11.2022	35[9]	-	Atlantic GB 1302201162	[platinum-UK][written by Fred Gibson,Benjy Gibson,Delilah Montagu][produced by Kieran Hebden,Fred Again..,Parisi [Team],Alex Gibson]
Clara (The Night Is Dark)	Fred Again	11.2022	62[1]	-	Atlantic GB 1302201163	[written by Fred Gibson,Giampaolo Parisi,Marco Parisi,Clara Ward Singers,Seni Crofts][produced by Fred Again..,Parisi ]
Rumble	Skrillex, Fred Again.. & Flowdan	01.2023	19[10]	-	Atlantic USAT 22221613	[silver-UK][written by Sonny Moore, Fred Gibson, Marc Veira ,Elley Duhé, Jordan Douglas, Tyshane Thompson][produced by Skrillex, Fred Again]
Mike (Desert Island Duvet)	Fred Again.., The Streets & Dermot Kennedy	03.2023	78[1]	-	Atlantic GBAHS 2300158	[written by Fred Again, Dermot Kennedy, Mike Skinner & Winnie Raeder]
Baby Again..	Fred Again.., Skrillex & Four Tet	03.2023	52[2]	-	Atlantic GBAHS 2300215	[written by Kieran Hebden,Skrillex,Fred Again..,Wheezy Beats,Jonathan "DaBaby" Lyndale Kirk,Wesley "Wheezy" Tyler Glass,Dominique "Lil Baby" Armani Jones][produced by Skrillex,Four Tet,Fred Again..]
Adore U	Fred Again.. & Obongjayar	08.2023	4[20]	-	Atlantic GBAHS 2300908	[platinum-UK][written by Fred Gibson, Steven Umoh, Barney Lister, Damon Yul Wimbley ,Darren Robinson ,Mark Morales, Tobias Wincorn][produced by Fred Again, Four Tet, Parisi ,Tobias Wincorn]
Ten	Fred Again.. & Jozzy	10.2023	16[12]	-	Atlantic GBAHS 2301151	[silver-UK][written by Fred Again..,Jim Legxacy,Jozzy Donald][produced by Tony Friend,Fred Again..]
Leavemealone	Fred Again.. & Baby Keem	12.2023	11[18]	-	Atlantic GBAHS 2301465	[platinum-UK][written by Fred Again, Kevin Grady, Mark Spears ,Daniel Tannenbaum, Ed Phillips, Matt Schaefer, Natche Dacoury, Shirleen Aubert, Sabrina Benaim ,Dominic Patrzek, Hykeem Carter, Jr. ,Johnny Kosich, Jr.][produced by Fred Again, Loose, Kieran, Hebden, Alex Gibson ,Skrillex, Boo ,Sid Stone]
Stayinit	Fred Again.. feat. Lil Yachty & Overmono	03.2024	53[1]	-	Atlantic GBAHS 2400087	[written by Fred Again..,Boo,Ed Russell,Miles Park McCollum, Tom Russell ][produced by Fred Again..,Joy Anonymous,Boo,Overmono]
Places to Be	Fred Again.., Anderson .Paak & Chika	06.2024	35[11]	-	Atlantic GBAHS 2400279	[silver-UK][written by Fred Gibson,Anderson .Paak,Benjy Gibson,Tyshane Thompson,Jane Oranika,Lamont T. Butts,Winston L. Virgo][produced by Skrillex,Fred Again..,Boo]
Just Stand There	Fred Again.. & Soak	09.2024	57[1]	-	Atlantic GBAHS 2400513	[written by Fred Gibson,Ori Alboher,Tobias Wincorn,Bridie Monds-Watson,Jim Legxacy,Gemma Doherty][produced by Tobias Wincorn,Fred Again..,Parisi [Team],Loose]
Glow	Fred Again.., Duskus, Four Tet & Skrillex	09.2024	88[1]	-	Atlantic GBAHS 2400571	[written by Kieran Hebden,Sonny Moore,Simon White,Fred Gibson,Louis Curran,Michael Todd Gordon][produced by Skrillex,Four Tet,Fred Again..,Joy Anonymous,Parisi [Team],Duskus]
Peace U Need	Fred Again.. & Joy Anonymous	09.2024	64[1]	-	Atlantic GBAHS 2400522	[written by Leon Michels,Nick Movshon,Nicole Wray,Fred Gibson,Snoh Aalegra,Will Bloomfield,Henry Counsell,Louis Curran,Dante Bacote,Ed Phillips][produced by Will Bloomfield,Barney Lister,Fred Again..,Joy Anonymous]
Victory Lap	Fred Again.., Skepta & PlaqueBoyMax	07.2025	4[15]	-	Atlantic GBAHS 2500558	[silver-UK][written by Fred Gibson,Jaylah Ji'mya Hickmon,Joseph Adenuga,Kaylon Berry,Maria-Cecilia Simone Kelly][produced by Berwyn Du Bois,Blake Cascoe,Dan Mayo,Darcy Lewis,Fred Again,PlaqueBoyMax]
Back 2 Back	Skepta & Fred Again..	09.2025	54[2]	-	Epic GBARL 2501221
London	Skepta & Fred Again..	09.2025	70[1]	-	Atlantic GBARL 2501317

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gang	Fred Again with Headie One	04.2020	49[1]	-	Relentness 0886448351160	-
Actual Life 3 (January 1 – September 9 2022)	Fred Again	11.2022	4[2]	-	Atlantic 5054197236396	[silver-UK][produced by Alex Gibson, Benjy Gibson, Fred Again, Jamie xx ,Kieran Hebden, Parisi, Rob Milton]
USB	Fred Again	04.2024	29[4]	-	Atlantic 5054197350122	[gold-UK]
Ten Days	Fred Again	09.2024	7[4]	-	Atlantic 5060438889818	[produced by Will Bloom field, Boo, Chika, Four Tet, Fred Again, Joy, Anonymous ,Barney Lister, Parisi, Sampha, Skrillex, Tony Friend, Tobias Wincorn]
Skepta .. Fred	Fred Again	11.2025	72[1]	-	Parlophone 0190295919900	-

Genuine Parts

 Genuine Parts to żeński duet muzyki freestyle\dance z końca lat 80-tych, w którego skład wchodziły Ivette i Diley. Nie podano o nich zbyt wielu informacji, ale podpisały kontrakt z wytwórnią płytową Pizzazz. W 1986 roku wydały swój debiutancki singiel „Did It Feel Like Love”, który osiągnął 32. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard (pozostając na niej przez 5 tygodni) i 17. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales magazynu Bllboard.
 

Ich kolejne single, „Show Me (What To Do)” (wydany w 1987 roku) i „I Don’t Care For You” (wydany w 1988 roku) w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. W 1989 roku Genuine Parts wydały swój ostatni singiel „Start Our Love Again” w Atlantic Records. Później wydawało się, że duet popadł w zapomnienie. 

W 2007 roku ogłoszono, że firma Genuine Parts oficjalnie kończy działalność ze względu na osobiste zobowiązania Ivette i Diley.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Did It Feel Like Love	Genuine Parts	03.1987	91[2]	-	Atlantic 89293	[written by F. Lords, R. Gil][produced by Avy Gonzalez, Secret Society][32[5].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 730 12"]

Tiga

Tiga James Sontag (ur. 18 września 1974r), znany po prostu jako Tiga , jest kanadyjskim muzykiem, DJ-em, programistą muzycznym i producentem muzycznym. Wydał trzy albumy: Sexor (2006), Ciao! (2009) i No Fantasy Required (2016). Pierwszy z nich zdobył nagrodę Juno Award w 2007 roku za nagranie taneczne roku. Tiga wydał kilka kompilacji na początku lat 2000., na których znalazły się takie miksy jak American Gigolo, DJ-Kicks: Tiga i Mixed Emotions. Jego miks składankowy, Tiga Non-Stop, został wydany w listopadzie 2012 roku i zawierał premierę najnowszego singla Tigi „Plush”. Miks zawiera również utwory takich artystów jak Kindness, Duke Dumont i Blawan. 

 Tiga remiksował utwory The xx, LCD Soundsystem, The Kills, Cabaret Voltaire, Scissor Sisters, Peaches, Moby, Depeche Mode, Justice, Friendly Fires i Mylo. ​​Oprócz Zombie Nation, Tiga jest połową ZZT i wydał materiał jako The Dove, Rainer Werner Bassfinder (z Jesperem Dahlbäckiem) i TGV (z Mateo Murphym). Współprodukował również muzycznie z Soulwax, Jamesem Murphym, Chilly Gonzales, Jesperem Dahlbäckiem i Matthew Dearem, z którym współpracował przy „Plush”. 

Jako artysta solowy, Tiga wydał „Sunglasses at Night” z fińskim producentem Jori Hulkkonenem. Singiel osiągnął 25. miejsce na brytyjskiej liście przebojów tanecznych. Inne udane single na listach przebojów to „Pleasure From the Bass”, „You Gonna Want Me” z udziałem Jake'a Shearsa oraz wydany w 2009 r. „Shoes”, współprodukowany z Soulwax i Chilly Gonzales. Tiga był gospodarzem audycji BBC Radio 6 Music My Name Is Tiga i zadebiutował jako aktor w filmie Ivory Tower z 2010 r. Film zdobył wyróżnienie specjalne na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Locarno. Tiga prowadzi podcast zatytułowany Last Party On Earth, Season 1 w 2019 r. z udziałem gości Annie Mac, Pete'a Tonga i Carla Coxa.

  Tiga urodził się w rodzinie hipisów i spędził część swojego wczesnego życia w Goa w Indiach. Uczęszczał również do Selwyn House School w Montrealu w prowincji Quebec w Kanadzie. 

 W 1990 roku Tiga i kilku przyjaciół zaczęło organizować małe imprezy i promocje uliczne w Montrealu, które przekształciły się w kult. Po zakupieniu płyt DNA w 1994 roku, w 1996 roku w Montrealu powstał klub nocny SONA, a Tiga odegrała ważną rolę w tworzeniu ówczesnej sceny tanecznej. W 2001 roku Tiga weszła do studia z producentem Zyntheriusem, aby nagrać wersję solowej piosenki Coreya Harta „Sunglasses at Night”. Utwór znalazł się również na drugim miejscu na brytyjskiej liście przebojów Dance Chart, na 23. miejscu na brytyjskiej krajowej liście przebojów Singles Chart, na pierwszym miejscu na liście przebojów MTV Dance Chart przez ponad sześć tygodni i znalazł się w pierwszej dwudziestce niemieckiej krajowej listy przebojów Singles Chart. Tiga wykonał  również „Sunglasses at Night” z Zyntheriusem w Top of the Pops.

  Tiga wykonał remiksy dla takich artystów jak Martini Bros, Alpinestars, Linda Lamb, Crossover, FC Kahuna, Cabaret Voltaire, Telepopmusik, Felix da Housecat, Fischerspooner i Dannii Minogue w latach następujących po sukcesie „Sunglasses at Night”. W 2003 roku przykuł uwagę sceny dzięki płycie CD z miksem dla legendarnej serii DJ-Kicks K7. W 2006 roku Tiga wydał Sexor, Good As Gold/Flexible Skulls, który następnie znalazł się w Need For Speed ​​Carbon firmy EA, wydanym w październiku tego samego roku.

  Wydanie drugiego albumu Tigi, Ciao! miało miejsce w 2009 roku.  W 2010 roku Tiga zagrał w Ivory Tower Adama Traynora, u boku Chilly Gonzales i Peaches.  Piosenka Tigi z 2013 roku „Plush” (remiks Jacques'a Lu Conta) i „Bugatti” to stacja radiowa Soulwax FM i Los Santos Underground Radio, które znalazły się w najlepiej sprzedającej się grze wideo Grand Theft Auto V. 

 W 2016 roku Tiga wydał swój trzeci album No Fantasy Required w Ninja Tune.   Tiga założył Turbo Recordings w Montrealu w 1998 roku. Wytwórnia pomogła mu rozpocząć własną karierę, a jednocześnie odegrała kluczową rolę w sukcesie takich artystów jak Chromeo, Proxy i Azari & III. Inne nazwiska w wytwórni to Jesper Dahlbäck, Gingy & Bordello, Jori Hulkkonen, Duke Dumont, Brodinski, Zdar, D.I.M, Martini Bros, Stu Thousand VI, Boys Noize i Sei A. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sunglasses at Night	Tiga & Zyntherius	05.2002	25[3]	-	City Rockers ROCKERS 15CD	[written by Corey Hart][produced by Jori Hulkkonen, Tiga]
Hot in Herre	Tiga	09.2003	46[2]	-	Skint SKINT 90CD	[written by Chad Hugo, Pharrell Williams, Nelly][produced by Mateo Murphy, Tiga ]
Pleasure from the Bass	Tiga	06.2004	57[2]	-	Different DIFB 1028CDM	[written by Jesper Dahlback, Tiga][produced by Jesper Dahlback, Tiga]
Louder than a Bomb	Tiga	03.2005	91[1]	-	Different DIFB 1038T	[written by Carlton Douglas Ridenhour, Eric T. Sadler, James Henry Boxley III][produced by Jesper Dahlbäck, Tiga Sontag]
You Gonna Want Me	Tiga	10.2005	64[1]	-	Different DIFB 1043CDM	[written by David B. Crawford, David Dewaele,Stephen Dewaele, Tiga Sontag][produced by Soulwax , Tiga]
Far From Home	Tiga	05.2006	65[1]	-	Different DIFB 1048CDM	[written by David Dewaele, Stephen Dewaele, Tiga Sontag][produced by Soulwax, Tiga]

Hot Butter

 Hot Butter był amerykańskim zespołem instrumentalnym, którego liderem był klawiszowiec i muzyk studyjny Stan Free. Pozostali członkowie zespołu to John Abbott, Bill Jerome, Steve Jerome, Danny Jordan i Dave Mullaney. Najbardziej znani byli z wersji instrumentalnej utworu na syntezator Moog z 1972 roku „Popcorn”, pierwotnie nagranej przez kompozytora Gershona Kingsleya w 1969 roku.

 Utwór stał się międzynarodowym hitem, sprzedając się w nakładzie miliona egzemplarzy we Francji, 250 000 w Wielkiej Brytanii i ponad dwóch milionów na całym świecie.

 Grupa wydała dwa albumy, Hot Butter (Musicor MS-3242; 1972) i More Hot Butter (Musicor MS-3254; 1973), głównie covery, na płycie LP wydanej przez Hallmark Records. (Australijski album Moog Hits z 1974 roku zawierał dziewięć utworów z More Hot Butter, plus dwa nowe utwory, „Russian Whistler” i „Mexican Whistler” Rogera Whittakera.) Oba albumy zostały skompilowane na płycie CD jako Popcorn w wytwórni Castle Music w 2000 roku, pomijając „Pipeline” i „Kappa Maki” z More Hot Butter i dwa nowe utwory z Moog Hits. Utwory napisane przez członków zespołu to „At the Movies” (strona B „Popcorn”) i „Tristana”, autorstwa wszystkich członków zespołu z wyjątkiem Free, oraz „Space Walk”, autorstwa Jana Fairchilda (Mullaney) i jego ojca Dave'a Mullaneya. „The Silent Screen (Hot Butter)” jest przypisywane wszystkim członkom zespołu, z wyjątkiem Free, ale w rzeczywistości jest to aranżacja głównego tematu pierwszej części Symfonii nr 40 Wolfganga Amadeusza Mozarta. 

Wśród innych artystów, których utwory wykonywał zespół, byli Stephen Schwartz, Jerry Lordan i The Shadows, Neil Diamond, Joe Meek i The Tornados, Neal Hefti, Serge Gainsbourg, Robert Maxwell, Piero Umiliani, Jean-Joseph Mouret, Billy Joe & the Checkmates, Joe Buffalo's Band, Teo Macero, Leroy Anderson, Chuck Rio i Norman Petty i The String-A-Longs. Mullaney i Abbott wykonali większość aranżacji. The Jeromes, Jordan i Richard E. Talmadge wyprodukowali albumy z MTL Productions dla Musicor. Oprócz „Popcorn” innym znanym utworem jest „Skokiaan” Augusta Msarurgwy, który znalazł się na albumie kompilacyjnym Incredibly Strange Music wydawnictwa RE/Search. Kolejne single to „Apache” The Shadows, „Tequila” Chucka Rio (Danny Flores), „Percolator” Billy’ego Joe and the Checkmates, „Slag Solution” Joe Buffalo’s Band i „You Should Be Dancing” Gene’a Farrowa z G.F. Band.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot Butter/At the movies	Hot Butter	07.1972	5[19]	9[18]	Musicor 1458	[written by Gershon Kingsley ][produced by Steve Jerome/Bill Jerome/Dave Jordan/N. Talmadge ][4.Adult Contemporary Chart]
Tequila / Hot Butter	Hot Butter	01.1973	-	105[3]	Musicor 1468	[written by Chuck Rio][produced by Steve Jerome/Bill Jerome/Dave Jordan/N. Talmadge ][#1 hit for The Champs in 1958]
Percolator/Tristana	Hot Butter	04.1973	-	106[4]	Musicor 1473	[written by Freeman, Bedell][produced by Steve Jerome/Bill Jerome/Dave Jordan/N. Talmadge ][19.Adult Contemporary Chart][#10 hit for Billy Joe & The Checkmates in 1962]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Popcorn	Hot Butter	10.1972	-	137[7]	Musicor 3242	[produced by Bill Jerome, Danny Jordan, MTL Productions, Richard Talmadge, Steve Jerome]

Klaus Schulze

Ur. 4.08.1947 r. w Berlinie Zachodnim, RFN. Uważany powszechnie za jednego z prekursorów współczesnej muzyki elektronicznej. Debiutował w latach 60-tych jako gitarzysta, zafascynowany dokonaniami grupy The Kinks. W czasach gimnazjalnych znalazł się w grupie Psy Free, w której grał na perkusji. W 1969 r. trafił do Tangerine Dream, by zagrać tylko na jednej płycie Electronic Meditations. We wrześniu 1970 r. Schulze wraz z przyjaciółmi z Berlina Zach.: basistą Hartmutem Enke i gitarzystą Manuelem Góttschingicm, założył grupę Ash Ra Tempel. Nagrał z nią dwie płyty: Ash Ra Tempel (z 1971 r.) i Join Inn (z 1973 r.). Od września 1971 r. - po odbyciu z Ash Ra Tempel tournee po Szwajcarii - poświęcił się karierze solisty. 

Swój pierwszy autorski longplay Irrlicht, zrealizował z muzykami orkiestry symfonicznej; płytę wydała firma Ohr. W następnych latach powstały kolejne albumy: Cyborg (z 1973 r.), Picture Music (z 1973 r.), Blackdance (z 1974 r.), Timewind (z 1975 r.) i Moondawn (z 1976 r.). Równocześnie Schulze nagrywał z innymi muzykami i formacjami: Walterem Wegniullerem (płyta Tarot z 1972 r.), Sergiuszem Golowinem (Lord Krishna Von Goloka z 1973 r.), The Cosmic Jokers (The Cosmic Jokers, Planeten Sit-In i Galactic Supermarket - wszystkie z 1974 r.). Wraz z Andym Warholem, Walerianem Borowczykiem, Kenem Russellem i Pier-Paolo Pasolinim, artysta przyczynił się do charakterystycznej dla lat 70-tych „sublimacji erotyzmu w sztuce", komponując awangardową ilustrację do śmiałego pod względem obyczajowym filmu Lasse Brauna - „Body Love". Ukazała się ona na płycie w 1976 r. i przyniosła muzykowi nagrodę Grand Prix International francuskiej Akademii im. Charlesa Crossa. 

W tym samym roku podjął współpracę z japońskim perkusistą Stomu Yamashtą, która zaowocowała trzema albumami firmowanymi przez formację Go: Go, Go Live From Paris i Go Too. W międzyczasie na rynku pojawił się kolejny solowy longplay Klausa - Mirage. Oprócz nagrywania i komponowania Schulze dużo i chętnie koncertował. 12. i 13.04.1977 r. zagrał w londyńskim Planetarium, a jego występy uznano za  jedno z najważniejszych wydarzeń artystycznych roku w Wielkiej Brytanii.

 W 1978 r. ukazał się kolejny longplay muzyka - Body Love Vol. 2 (Moogetique), z kompozycjami nie wykorzystanymi ostatecznie w filmie o tym tytule. W październiku tego samego roku Schulze zaproponował jubileuszowy 10-ty album X, z muzycznymi biografiami Nietzschego, Trakla, Franka Herberta, Bacha, Ludwiga II i Kleista. Nagrana z gościnnie występującym wokalistą Arthurem Brownem kolejna płyta Dune (z 1979 r.), zainaugurowała drugą dziesiątkę albumów artysty. 

W 1980 r. na rynku pojawiły się dwa nowe wydawnictwa Schulzego: koncertowe Live i studyjne Dig It (wydane także w byłej NRD jako Elektronik Impressionen). Rok 1981 przyniósł trzy nowe płyty, kompilację Mindphaser, nagraną z udziałem Michaela Shrieve'a Trancefer i Tonwelle, firmowaną przez formację Richard Wahnfried z Schulzem i Shrieve'em na czele. Po nagraniu w 1983 r. longplaya Audentity muzyk w ramach promocyjnego tournee trafił także do Polski, gdzie zagrał na dziewięciu koncertach w lecie tego samego roku, wraz z towarzyszącym mu perkusistą Reinerem Blossem. Rezultatem tej wyprawy był album Dziękuję Poland. 

W 1984 r. Schulze został właścicielem nowej, własnej firmy płytowej Inteam (istniała do 1987 r.). W ciągu kolejnych 12 miesięcy zdążył nagrać aż trzy płyty: Afrika (z Erstem Fuchsem), Drive Inn (z Reinerem Blossem) i Angst (ze ścieżką dźwiękową do filmu o tym samym tytule). W międzyczasie ukazywały się wydawnictwa formacji Richard Wahnfried. W następnych latach Klaus Schulze kontynuował swoją aktywną działalność artystyczną. Jego płyty i koncerty do dziś znajdują licznych odbiorców.
 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Deus Arrakis	Klaus Schulze	07.2022	80[1]	-	SPV 0246152	[produced by Tom Dams]

Riton

Henry Smithson (urodzony 13 września 1978r), najbardziej znany pod pseudonimem Riton , to angielski DJ i producent muzyki elektronicznej z Newcastle upon Tyne. 

 

  Smithson urodził się w Newcastle upon Tyne. Imię Riton to francuski slang oznaczający „Henry”. Ukończył studia na Uniwersytecie w Newcastle upon Tyne. Po ukończeniu uniwersytetu Smithson założył wytwórnię Switch Recordings, dla której wydał swoje pierwsze dwa 12-calowe single. Zaczął grać jako DJ w klubie nocnym „Shindig” w Newcastle. Tam został odkryty przez Marka Rae i podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Grand Central Records. Podobnie jak Rae, następnie pracował w wytwórni/dystrybucji/sklepie detalicznym Fat City Records w Manchesterze. 

 

 Jego pierwsze wydawnictwo w Grand Central, piosenka „Communicated”, znalazła się na składance Central Heating 2 (2000), a po nim ukazał się jego debiutancki album, głównie instrumentalny, Beats du Jour (2001). Drugi album Ritona, Homies And Homos (2004), był znacznie bardziej wokalny i gościł na nim między innymi Lee Jonesa z Howdi i Lucę Santucci. Zawiera cover utworu The Cure „Killing an Arab”. W 2005 roku Riton i Ben Rymer założyli Gucci Sound System. Para co miesiąc rezyduje w klubie 333 w Londynie i prowadzi własny klub nocny o nazwie Druzzi's Baltimore Rave Club w Nightmoves   przy Shoreditch High Street we wschodnim Londynie. Wśród gości znaleźli się Headman, Erol Alkan, 2 Many DJs, The Rapture, Richard X, Mylo i FC Kahuna. 

 

 Od upadku Grand Central Records w 2006 roku Riton wydał 12-calowe single w kilku europejskich wytwórniach, w tym w Linxfarren w Wielkiej Brytanii. Pod koniec 2006 roku w belgijskim magazynie HUMO ogłoszono, że David i Stephen Dewaele z Soulwax założyli z Ritonem krautrockowy zespół o nazwie Die Verboten. Album miał się ukazać pod koniec 2007 roku, ale jak dotąd nie ma dalszych informacji na temat projektu. Zamiast tego Riton wydał album pod pseudonimem Eine Kleine Nacht Musik w wytwórni Modular Records w lipcu 2008. 

 

W 2010 roku wraz z DJ Mehdim rozpoczął projekt o nazwie „Carte Blanche  ”. Riton miał wydać nową muzykę w listopadzie 2011 r. („Dark Place” i „ACP), a także pracował nad muzyką na swój album, współpracując z artystami i producentami takimi jak Surkin i Aluna George- którego premiera planowana jest na lato 2012 r.  Na początku 2016 roku Riton odniósł sukces na listach przebojów utworem „Rinse & Repeat”; w utworze pojawił się wokal Kah-Lo. Utwór został wydany za pośrednictwem własnej wytwórni Riton Time, należącej do Ritona.  

 

Następnie w październiku 2018 roku wydał wspólny album Foreign Ororo z Kah-Lo, na którym powstały ulubione hity fanów, w tym nominowane do nagrody Grammy „Rinse & Repeat”, „Fake ID”, „Up & Down” i „Ginger” - hymny, które otrzymały nagrodę dzięki wsparciu radiowemu ze strony twórców smaku na całym świecie, w tym Annie Mac w BBC Radio 1. Był także współproducentem singla Dua Lipa i Silk City „Electricity”, który zdobył nagrodę GRAMMY w kategorii „Najlepsze Dance Recording”, udowadniając swoją zdolność do niezliczonego odkrywania siebie na coraz bardziej zatłoczonym rynku.  

 

W 2021 roku Riton zsamplował remiks MK utworu „Push the Feeling On” Nightcrawlers w celu nagrania utworu zatytułowanego „Friday”. Na płycie, napisanej przez Riton X Nightcrawlers z udziałem Mufasy i Hypemana, pojawiło się kilka gwiazd mediów społecznościowych, a wydano ją przez Ministerstwo Nagrań Dźwiękowych firmy Sony. Weszła na brytyjską listę singli pod numerem 60 w dniu 22 stycznia 2021 r. i ostatecznie dotarła do pierwszej piątki na liście przebojów oficjalnej firmy Chart Company od 5 do 11 marca 2021 r.  W listopadzie jego projekt Gucci Soundsystem z Benem Rymerem połączył siły z Jarvisem Cockerem, aby wydać inspirowany zmianami klimatycznymi utwór „Let's Stick Around”, do którego dołączono wideo nakręcone w Glasgow mniej więcej w czasie konferencji COP26.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Killing an Arab	Riton	07.2004	193[1]	-	Grand Central GC 184	[written by Tolhurst, Dempsey, Smith][produced by Henry Smithson]
Rinse & Repeat	Riton featuring Kah-Lo	03.2016	13[9]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1501487	[gold-UK][written by Henry Smithson, Faridah Demola Seriki][produced by Riton]
Turn Me On	Riton and Oliver Heldens	09.2019	12[19]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1900052	[platinum-UK][written by Henry Smithson,Olivier Heldens,Allan Wayne Felder,Iman Contahulten,Norman Ray Harris,Ronald Tyson,Vince Clarke][produced by Oliver HeldensRitonHal Ritson]
Friday	Riton and Nightcrawlers featuring Mufasa & Hypeman	01.2021	4[37]	-	Ministry Of Sound GBCEN 2000164	[2x-platinum-UK][written by Graham McMillan Wilson, Hugh Jude Brankin, John Robinson, Reid Ross, Alexander Campbell, Samantha Harper][produced by The Invisible Men ,Riton]
I Don't Want You	Riton with Raye	09.2021	50[12]	-	Ministry Of Sound GB 1102101603	[silver-UK][written by Mohamed Moretta,Henry Smithson,Rachel Keen,Jenna Felsenthal][produced by Riton]