Jody Lei

 Choć Jody Lei ma zaledwie 18 lat, wkrótce zaistnieje na scenie jako jeden z najbardziej
obiecujących i dynamicznych nowych talentów w Wielkiej Brytanii. Przy tworzeniu swojego różnorodnego debiutanckiego albumu *All About Lei* artystka współpracowała zarówno z najbardziej rozchwytywanymi, wschodzącymi producentami, jak i z uznanymi twórcami, takimi jak Wyclef Jean (z USA) czy AC Burrell (z grupy So Solid). Jody przygotowuje się również do trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii, podczas której wystąpi jako support przed zespołem Blue. 

Debiutancki singiel Jody Lei, „Showdown”, określany jest jako energiczny i odważny utwór; dzięki chwytliwemu refrenowi i tekstowi, który szybko wpada w ucho, stanowi on doskonałą wizytówkę wszechstronnych umiejętności wokalistki. Obiecujący producent Fredro ze studia Murlyn Music postarał się o świeże brzmienie, idealnie oddając przy tym unikalny styl Jody Lei. Tekst piosenki emanuje pewnością siebie i zadziornością - Jody deklaruje, że cokolwiek się wydarzy, zawsze wyjdzie z tego zwycięsko: „Możemy zwolnić tempo albo zaszaleć. Ale mierzysz się z Jody - tu i teraz”. 

Dowodem na jej pasję do tańca i związane z nim umiejętności jest zachwycający teledysk, utrzymany w odważnym, pełnym przygód klimacie; widzimy w nim Jody szybującą w powietrzu w stylu nawiązującym do filmu *Przyczajony tygrys, ukryty smok*. Jody Lei dorastała w Londynie, jednak jej inspiracje mają znacznie szerszy, globalny zasięg. Dzięki temu, że pierwsze 14 lat życia spędziła w Johannesburgu w RPA, podchodzi do tworzenia muzyki w sposób unikalny, pełen zaangażowania i eklektyzmu. Dopiero jednak w czasach szkolnych w Londynie nowa wytwórnia pomogła jej zrealizować ambicje, aranżując spotkanie z Wyclefem -stało się to po tym, jak Jody wyraziła swój zachwyt nad utworami „911” i „My Love Is Your Love”.  

Dwa tygodnie później śpiewała - u boku Wyclefa - partię Mary J. Blige w utworze „911” przed stutysięczną publicznością na świątecznej imprezie stacji Capital FM. Kolejnym wspólnym występem był udział w koncercie Party in the Park, który odbył się wcześniej w tym roku. Jednak ten pionier grupy The Fugees nie jest jedyną ważną inspiracją dla Jody; artystka otwarcie przyznaje, że uwielbia też takie gwiazdy jak Janet Jackson, ceniąc ją jako wszechstronną wykonawczynię. Występ na Party in the Park przyniósł Jody spore zainteresowanie mediów, a najważniejsze osobistości branży zaczęły postrzegać ją jako artystkę, z którą trzeba się będzie liczyć w 2003 roku. Premiera albumu „Showdown” (nakładem wytwórni Independiente) odbędzie się 3 lutego, ale już teraz można obejrzeć teledysk, klikając tutaj i przechodząc do naszej sekcji wideo.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Showdown	Jody Lei	02.2003	34[2]	-	Independiente ISOM 66MS	[written by Jody Lei, Fredrik Odesjo, Nina Woodford & Henrik Jonback][produced by Fredro]

Lemon Jelly

Lemon Jelly to brytyjski duet muzyki elektronicznej z Londynu, założony w 1998 roku,
który w 2008 roku zawiesił działalność. Od początku istnienia zespół tworzyli Fred Deakin i Nick Franglen. Grupa była nominowana do takich wyróżnień jak Mercury Music Prize czy BRIT Awards. Charakterystyczna, barwna szata graficzna albumów i teledysków oraz specyficzny krój pisma Lemon Jelly stały się elementami rozpoznawalnymi dla tej „marki”. Deakin i Franglen poznali się przelotnie jako nastolatkowie w północnym Londynie i zaprzyjaźnili, zanim ich drogi zawodowe się rozeszły: 

Deakin został DJ-em i współzałożycielem studia Airside, a Franglen - programistą studyjnym. W 1998 roku ponownie nawiązali kontakt i założyli grupę Lemon Jelly. Zespół wydał trzy świetnie przyjęte przez krytykę minialbumy (EP) w latach 1998, 1999 i 2000, co zaowocowało podpisaniem kontraktu z wytwórnią XL Recordings w 2000 roku. Następnie grupa wydała trzy pełnowymiarowe albumy, po czym w 2008 roku zawiesiła działalność. 

Deakin i Franglen dorastali w tym samym kręgu znajomych, choć nie znali się bliżej.Z czasem zaprzyjaźnili się, lecz niedługo potem ich drogi się rozeszły. Deakin przeprowadził się na dziesięć lat do Edynburga, gdzie został DJ-em i współzałożycielem firmy graficznej Airside. Franglen porzucił pracę architekta krajobrazu, by zająć się programowaniem w studiu nagraniowym; współpracował później z takimi wykonawcami jak Primal Scream, Björk czy Pulp. Obaj od czasu do czasu wpadali na siebie na koncertach zespołu 23 Skidoo. Odnowili znajomość, a połączyło ich wspólne zamiłowanie do muzyki rockowej - Deakin wymieniał zespoły XTC i A Certain Ratio jako swoich faworytów - a z czasem także do muzyki tanecznej. Zaczęli nagrywać pod nazwą „Lemon Jelly”; według Deakina nazwa ta wzięła się z sytuacji, w której Franglen wszedł do jego kuchni i stwierdził: „Pachnie tu cytrynową galaretką” .

 

W latach 1998–2000 Franglen i Deakin wydali nakładem własnej wytwórni Impotent Fury trzy minialbumy (EP) w limitowanym nakładzie: *The Bath* (1998), *The Yellow* (1999) oraz *The Midnight* (2000). Wydawnictwa te spotkały się z uznaniem krytyki i zaowocowały podpisaniem kontraktu z wytwórnią XL Recordings. Następnie, w 2000 roku, duet zebrał materiał z tych trzech limitowanych EP-ek i wydał go w formie ogólnodostępnego albumu zatytułowanego *Lemonjelly.ky*. Po premierze albumu zespół Lemon Jelly udzielał licencji na wykorzystanie swoich utworów w reklamach oraz jako muzyki ilustracyjnej. Utwór „A Tune for Jack” z EP-ki *The Bath* pojawił się w jednym z odcinków serialu *CSI: Kryminalne zagadki Miami* , natomiast „The Staunton Lick” z *The Yellow* wykorzystano w finałowej scenie brytyjskiego sitcomu *Spaced*.

 

 Ich drugi album (i pierwszy, który sami uznali za pełnoprawny album studyjny), *Lost Horizons*, ukazał się w 2002 roku i odniósł kolejny sukces. Płyta zawierała single „Space Walk” oraz „Nice Weather for Ducks” i przyniosła zespołowi nominację do nagrody Mercury Music Prize w 2003 roku oraz do nagrody BRIT Award w 2004 roku w nieistniejącej już kategorii „Best Dance Act” (najlepszy wykonawca muzyki tanecznej). Wiele utworów zespołu zostało wykorzystanych przez BBC i innych brytyjskich nadawców jako podkład muzyczny w zwiastunach oraz jako muzyka ilustracyjna; dotyczy to m.in. kompozycji „Nice Weather for Ducks” (zawierającej imitację głosu Johna Langstaffa) oraz „Ramblin' Man”. We wrześniu 2007 roku utwór „Space Walk” wykorzystano w amerykańskiej reklamie karmy dla kotów Friskies, zatytułowanej „Through the Eyes of a Cat”. Piosenka „Experiment No. 6” posłużyła jako tło w zwiastunie BBC promującym maraton odcinków popularnego serialu *Heroes* (w ramach nadrabiania zaległości).  

 

W późniejszym okresie, w 2009 roku, utwór „Space Walk” wykorzystano w Stanach Zjednoczonych w kampanii telewizyjnej marki Cadillac. Utwór „The Curse of Ka'Zar” wykorzystano w reklamach cyklu „31 Days of Oscar” na kanale Turner Classic Movies; pojawiał się on w montażu wideo (czasem emitowanym z alternatywną ścieżką dźwiękową autorstwa Imogen Heap), służącym do wypełniania czasu antenowego oraz zapowiadania filmów przed ich emisją. Reżyser Simón Harker potwierdził, że w filmie *How I Survived to High School 3* wykorzystane zostaną dwa utwory zespołu jako nielicencjonowana muzyka w tle. W 2003 roku stacja BBC ogłosiła, że ​​zespół Lemon Jelly weźmie udział w tworzeniu albumu z remiksami, opartymi na muzyce i efektach dźwiękowych z serialu *Doctor Who*, w ramach obchodów 40-lecia tej produkcji. Projekt ten jednak porzucono, częściowo z powodu ogłoszenia wznowienia emisji serialu w 2005 roku. '64–'95 (2005–2007) 

 

 Na okładce ich najnowszego albumu z 2005 roku, zatytułowanego „'64–'95”, umieszczono naklejkę ostrzegającą słuchaczy: „To nasz nowy album. Nie przypomina on naszej poprzedniej płyty”. Tytuł nawiązuje do faktu, że każdy utwór zawiera sample pochodzące z konkretnego roku z przedziału 1964-1995. Na płycie znalazł się utwór (nr 10 – „'64 – Go”) z udziałem Williama Shatnera; muzycy współpracowali z nim wcześniej przy piosence na jego album *Has Been*. Wydawnictwo uzupełniono płytą DVD o tym samym tytule, na której każdemu utworowi towarzyszyły barwne wizualizacje, zrealizowane głównie w technice animacji 2D i 3D. Niektóre z nich miały charakter progresywny i mogłyby funkcjonować jako samodzielne teledyski, podczas gdy inne stanowiły bardziej powtarzalne, nieustannie zmieniające się wariacje na temat danego motywu wizualnego. Ścieżka dźwiękowa na DVD dostępna była zarówno w standardowym formacie stereo, jak i w systemie dźwięku przestrzennego 5.1 (miks dźwięku 5.1 wykonali Franglen i Dom Morley). Za oprawę wizualną odpowiadało studio projektowe Airside. Firma Telstraclear wykorzystała później sample z utworu „'93 (Don't Stop Now)” w swojej kampanii „Hello World” z 2006 roku. Pod koniec 2005 roku Franglen stworzył remiksy utworu „Man in a Garage” grupy Coldcut, a także opracował nowe wersje ścieżek dźwiękowych z trybów budowania i kupowania (Buy/Build Mode) gry *The Sims 2* oraz dodatku *The Sims 2: Na studiach*  na potrzeby kolejnego rozszerzenia - *The Sims 2: Nocne życie* . 

 

W 2006 roku Franglen wyprodukował album studyjny Badly Drawn Boya zatytułowany *Born in the U.K.*, natomiast w 2007 roku Deakin wydał eklektyczny, trzyczęściowy album miksowany pod tytułem *The Triptych*. Przerwa w działalności (od 2008 roku) Duet ogłosił, że od 2008 roku Lemon Jelly zawiesza działalność na czas nieokreślony. Deakin przekazał tę wiadomość na forum zespołu, zaznaczając jednocześnie, że choć istnieje możliwość ponownej współpracy, to jednak zajmują się obecnie karierami solowymi. Franglen napisał na forum, że obaj pozostają w dobrych relacjach i planują w przyszłości ponownie ze sobą współpracować. 

 

 W 2011 roku Deakin nawiązał współpracę z Robinem Jonesem z zespołu The Beta Band, tworząc projekt Flashman i wydając debiutancki album *To The Victor - The Spoils!*. Do połowy lipca 2015 roku na ich stronie internetowej widniał komunikat: „Nie martwi, lecz śpiący” („Not dead, but sleeping”), jednak domenę wykupił niezależny twórca stron internetowych. Przywrócił on witrynę, zamieszczając na niej zestawienie wszystkich albumów i minialbumów (EP) wydanych przez duet oraz informację, że Deakin lub Franglen mogą się z nim skontaktować w celu odzyskania domeny. W wywiadzie dla „Big Issue North” z 2020 roku Fred Deakin powiedział: „Szczerze mówiąc, mam wrażenie, że to już koniec. Jest mi z tego powodu nieco smutno, bo bardzo chciałbym, żeby powstało więcej materiału pod szyldem Jelly, i myślę, że Nick czuje to samo. Rozmawialiśmy o tym w przeszłości, ale nasze grafiki nigdy nie pozwalały na zgranie terminów… Nigdy nie mówię nigdy, ale gdybym miał się zakładać, nie postawiłbym na to pieniędzy”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Space Walk	Lemon Jelly	10.2002	36[2]	-	XL IFXLS 150CD	[written by Lemon Jelly][produced by Nick Franglen]
Nice Weather for Ducks	Lemon Jelly	02.2003	16[3]	-	XL IFXLS 156CD	[written by Fred Deakin, Nick Franglen][produced by Nick Franglen]
Stay with You	Lemon Jelly	12.2004	31[3]	-	XL IFXLS 201CD	[written by Fred Deakin, Lemon Jelly, Nick Franglen][produced by Nick Franglen]
The Shouty Track	Lemon Jelly	02.2005	21[2]	-	XL IFXLS 205CD	[written by Fred Deakin, Lemon Jelly, Nick Franglen][produced by Nick Franglen]
Make Things Right	Lemon Jelly	07.2005	33[2]	-	XL GBBKS 0562540	[written by Lemon Jelly][produced by Nick Franglen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lost Horizons	Lemon Jelly	11.2002	20[9]	-	Impotent Fury IFXLCD 160	[gold-UK][produced by Nick Franglen]
'64–'95	Lemon Jelly	02.2005	17[4]	-	XL IFXLCD 182	[silver-UK][produced by Nick Franglen]

Albert Cabrera

Mieszkający w Nowym Jorku Albert Cabrera zadebiutował w świecie muzyki tanecznej
utworem „Shake It” (Move a Little Closer) -nagraniem, które Pete Tong uznał za jeden z 20 najważniejszych utworów tanecznych ostatnich dwóch dekad. Artysta miał wówczas zaledwie 18 lat. Singiel „Shake It” uzyskał status złotej płyty i przyniósł twórcy nominacje do nagród World Music Award oraz tytułu Producenta Roku. Kolejnym wielkim, światowym sukcesem - na miarę „Shake It” - stał się remake utworu „Gimme Gimme” grupy ABBA, będący dziś żelazną pozycją w repertuarze DJ-ów na całym świecie. Utwór ten przekroczył właśnie barierę 100 milionów odtworzeń w serwisach streamingowych i niezmiennie pozostaje hymnem granym w godzinach szczytu przez największe gwiazdy sceny DJ-skiej. 

 

Wśród najnowszych dokonań artysty warto wymienić współpracę z Eelke Kleijnem przy utworze „Self Control” (wydanym w wytwórni Days Like Nights), który dotarł na szczyt listy przebojów Beatport, oraz wspólny projekt z Amine Edge’em - „Down the Street” - opublikowany w należącej do tego ostatniego, niezwykle aktywnej wytwórni Cuff. Rok 2025 zapowiada się pracowicie pod względem wydawniczym: w planach są dwie premiery w wytwórni LESIXTYNINE. Jedną z nich będzie wyjątkowy, utrzymany w stylistyce disco utwór „To The Beat” (z wykorzystaniem sampli legendarnego Joe Bataana), idealny na najbardziej gorące momenty imprezy, a drugą - nowa wersja klasyka „King of my Castle” projektu Wamdue Project. 

 

 Krążą również pogłoski o planowanym na 2025 rok wznowieniu hitu „Shake It”, w którym udział wezmą gwiazda światowego formatu oraz wyjątkowy wokalista. Lee Cabrera cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem i nieustannie koncertuje, realizując rezydentury w takich miejscach jak Ibiza, Bangkok, São Paulo, Nowy Jork czy Miami. Występował w najbardziej prestiżowych klubach i na największych scenach świata, w tym m.in. w Space Ibiza, Ushuaïa Ibiza, Hï Ibiza, Mambo Ibiza, Space Miami, Pacha Buenos Aires, Pacha São Paulo, Cavo Paradiso (Mykonos), BCM (Majorka) czy na festiwalu Ultra. Oprócz produkcji muzycznej, tworzenia remiksów i koncertowania, Lee Cabrera jest również założycielem platformy FaderPro.com - lidera w dziedzinie profesjonalnych kursów (masterclass) poświęconych produkcji muzyki tanecznej.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shake It (Move A Little Closer)	Lee-Cabrera Feat Alex Cartañá	04.2003	58[2]	-	Credence 12CRED 035	[written by Albert Cabrera,Eddie Martin,K. Ariran,Steven Lee,Dino McIntosh][produced by Albert Cabrera,Steven Lee]
Shake It (Move A Little Closer)	Lee-Cabrera Feat Alex Cartañá	09.2003	16[7]	-	Credence 12CRED 039	[written by Albert Cabrera,Eddie Martin,K. Ariran,Steven Lee,Dino McIntosh][produced by Albert Cabrera,Steven Lee]
Special 2003	Lee-Cabrera	11.2003	45[2]	-	Credence 12CRED 040	[written by Albert Cabrera, George Morel, James Roach, Steven Lee][produced by Albert Cabrera,Steven Lee]
Voodoo Love	Lee Cabrera Presents Phase 2	07.2004	58[2]	-	C2 12C2 001	[written by Albert Cabrera,Steven Lee]
I Watch You	Lee Cabrera Feat. Mim	09.2005	95[1]	-	Data DATA 90CDS	[written by A.Cabrera, D.Billing, S.Lee][produced by A.Cabrera, D.Billing, S.Lee]

Steve Lawler

Steve Lawler (ur. 1973r) to brytyjski producent muzyki house i DJ urodzony w Birmingham
w Anglii. Jest pięciokrotnym zdobywcą nagrody DJ Awards i występował w wielu popularnych klubach tanecznych, takich jak Space, The End i Twilo. Dzięki udanym występom w Space na Ibizie zyskał przydomek „Król Kosmosu”. Lawler wydał kilka albumów z miksami i jest szczególnie znany z serii „Lights Out”, prezentowanej na Boxed. Obecnie prowadzi wytwórnię płytową VIVa Music. Założył również nieistniejącą już wytwórnię Harlem Records, pozostawiając po sobie listę wierzycieli. 

 Steve Lawler zainteresował się sceną muzyczną około 16. roku życia, słuchając pirackich stacji radiowych.Od 17. roku życia Lawler organizował serię nielegalnych imprez w tunelu pod autostradą M42 w latach 1990–1994. Po kilku imprezach, impreza zaczęła regularnie przyciągać ponad 500 osób i ostatecznie zapewniła Lawlerowi występy w prawdziwych klubach. Pierwszy przełom dla Lawlera nastąpił w 1995 roku, kiedy DJ Jason Bye poprosił go o codzienne granie w słynnym ibizyjskim Café Mambo, znanym z „Sunset Strip” w San Antonio. W 1997 roku Steve przeżył wielki przełom, gdy poznał Darrena Hughesa z klubu nocnego Cream, który podpisał z nim kontrakt na rezydenturę w Cream.

 W 2000 roku Steve rozpoczął swoją pierwszą serię składanek miksów zatytułowaną „Dark Drums”. W tym samym roku Steve rozpoczął nową rezydenturę dla Darrena Hughesa w słynnym Club Home, gdzie Steve Lawler organizował swoje piątkowe wieczory Deep South, które prowadził aż do zamknięcia klubu rok później. On również wydał singiel "Rise In" w Bedrock Records, który zawierał wokale z piosenki Reef Mellow (wcześniej zremiksowanej przez Prince'a Quicka) i osiągnął nr 50 na UK Singles Chart i nr 15 na Billboard's Hot Dance Music/Club Play. W tym samym roku został poproszony przez Boxed o zmiksowanie trzeciego wpisu w ich serii Nubreed, Nubreed 003. Po wydaniu Nubreed, Lawler zwrócił się do Boxed z pomysłem na serię Lights Out.

 W 2001 Lawler rozpoczął noc w swoim rodzinnym mieście Birmingham zwaną Midweek Session, która odbywała się tylko dla 12 imprez, odbywając się co miesiąc w czwartkowe wieczory. Lawler powrócił do Londynu w 2002 roku z rozpoczęciem swojego wydarzenia "Harlem Nights" w The End, które było jedną z najbardziej udanych nocy The End i odbywało się nieprzerwanie przez 7 lat. .Lawler założył wytwórnię płytową VIVa MUSiC w 2006 roku.W 2013 roku zorganizował imprezę Viva Warriors w klubie Fire w Vauxhall w Londynie i przyciągnął liczną publiczność na jeden z zaledwie dwóch zimowych koncertów w Wielkiej Brytanii z udziałem ekipy Steve'a Lawlera, która była rezydentem na Ibizie. W 2016 roku odbył rezydenturę w Sankeys na Ibizie pod marką Viva Warriors.

  Żona Lawlera, Daniela, była uczestniczką programu Come Dine with Me między 22 a 26 listopada 2010 roku.

  Gatunki muzyczne Lawler opisuje swój styl muzyki house jako „głęboki” i „seksowny”.Inni podzielali jego opinię, porównując muzykę Lawlera do disco pod względem nastawienia.Choć często nazywa się go „Tech DJ-em”, Lawler twierdzi, że woli nie wpisywać się w żaden konkretny gatunek. Muzyką Lawlera jest house i techno. Znany jest z tego, że wykonuje własne, zmontowane wersje utworów, które gra. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rise In	Steve Lawler	11.2000	50[2]	-	Bedrock BEDRCDS 008	[written by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler][produced by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler][13[10].Hot Disco/Dance;Nervous 20 447 12"]
Andante	Steve Lawler	09.2002	90[2]	-	Bedrock BED 35	[written by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler][produced by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler]
Lost	Steve Lawler	05.2004	90[1]	-	Subversive SUB 95T	[written by Pete Lorimer, Steve Lawler][produced by Pete Lorimer, Steve Lawler]
Out At Night	Steve Lawler	10.2004	105[2]	-	Bedrock BEDRCDS 008	[written by Pete Lorimer, Steve Lawler][produced by Pete Lorimer, Steve Lawler]

Gino Latino

Gino Latino, pseudonim artystyczny Fabrizio Franchettiego (ur. 10 stycznia 1968r w Turynie),
to włoski didżej. 

 W 1983 roku, w wieku 15 lat, został rezydentem DJ-skim w historycznym klubie Charming Club w Turynie (dawniej Fire). Podczas swoich pierwszych występów dołączył do breakdancerów przed Teatro Regio, stając się regionalnym mistrzem breakdance'u pod pseudonimem Floppy. W 1985 roku zaczął wykonywać swoje miksy w innych klubach w Turynie i okolicach, ostatecznie zostając rezydentem DJ-skim w Bric. W tym samym roku, dzięki DJ-owi Roby'emu Giordana, dołączył do wytwórni Time Records Giacomo Maioliniego, produkując swój pierwszy singiel „Don't Get Away” pod pseudonimem Chester, który został nagrany w Factory Sound Studio przez Mauro Farinę i Giuliano Crivellente. Wydał również singiel „Hold the Line”. W 1987 roku porzucił projekt, który realizował pod pseudonimem Chester, by w pełni rozpocząć karierę jako Gino Latino.  

W latach 1987-1988 wydał dwa miksy singli: „Yes – È l'amore” i „Yes – È l'amore Latino Beat”. W 1989 roku, również nakładem Time Records, ukazał się singiel „No Sorry”, który osiągnął szóste miejsce na brytyjskiej liście przebojów i utrzymywał się tam przez pięć tygodni, podobnie jak singiel „Ride On Time” na pierwszym miejscu listy przebojów „Black Box”. W tym samym roku wystąpił w programie „Top of the Pops”, historycznym programie BBC, i zdobył nagrodę Disco Mix Club (DMC) dla wschodzącego artysty roku za singiel „No Sorry”. Jego pierwszy album, „The Prince”, został również wydany przez Time Records w 1989 roku. 

 W styczniu 1990 roku wystąpił gościnnie w programie „Ricomincio da Due” prowadzonym przez Raffaellę Carrà, gdzie miał premierę swojego nowego singla „I'll House You” dla Rai w wytwórni Time Records. W 1991 roku współpracował przy serii występów na żywo z pianistą Ivaldo Marcecą: Gino grał przy konsoli, a Ivaldo na fortepianie. Ivaldo otworzył później klub w Turynie (Hermitage Club), a Gino Latino był głównym artystą u boku Ivaldo Marcecy do 1993 roku, kiedy to postanowił odejść z branży. W 1994 roku, po okresie pracy jako rezydent DJ w Arenie w Asti i Onda Music Hall w Laigueglia, powrócił do Ivaldo Marcecy, gdzie został rezydentem DJ-skim w klubach Zoo Bar i Barrumba w Turynie. Ivaldo Marceca był również pomysłodawcą pierwszego Festiwalu Chicobum w Moncalieri, a Gino Latino został również rezydentem DJ-skim.  

W 1995 roku DJ rozpoczął współpracę ze światem profesjonalnej piłki nożnej, tworząc i miksując playlisty podczas treningów sportowych Torino Calcio i Juventus FC. Współpraca ta trwała do 2000 roku, kiedy dołączył do grupy radiowej GRP jako prelegent i dyrektor muzyczny.  Na początku XXI wieku kontynuował pracę jako DJ i producent, supportując takie zespoły jak Muse, Skunk Anansie, Alice Cooper, Morcheeba, George Benson, Al Jarreau i wiele innych. W 2015 roku dołączył do włoskiej reprezentacji śpiewaków; napisał remiks „Dico no” Squalo Iaco (Marco Iaconianni) dla Radia 105; i rozpoczął współpracę z piosenkarzem i autorem tekstów Lucą Carbonim. Od 31 grudnia 2015 do 16 grudnia 2016 roku brał udział w trasie koncertowej Luca Carboniego Pop-up Tour 2016 (promującej album Pop-up), otwierając koncerty setem DJ-skim w stylu lat 80-tych. 7 kwietnia 2018 roku dołączył do London One Radio, gdzie prowadził weekendowy program z listami przebojów oraz produkował sety DJ-skie i mash-upy. Od 8 do 30 czerwca 2018 roku uczestniczył z Lucą Carbonim w tournée po wielu włoskich miastach, promując nowy album „Sputnik” w księgarniach i centrach handlowych poprzez sesje autografów, miksując 35 lat muzyki artysty (w tym nowe utwory z albumu).  

 Rok 2020 rozpoczął się serią setów DJ-skich w Londynie i Włoszech, aż do początku marca 2020 roku, kiedy pandemia COVID-19 wstrzymała wszystko, odwołując wszystkie zaplanowane już koncerty na sezon wiosenno-letni. 23 lipca 2021 roku wydał swój nowy album „Go” w wytwórni Beat Sound Milano, dystrybuowany przez Artist First. Artysta mówi: „Od lat myślałem o albumie, który przeniósłby mnie w czasie. Do czasów, gdy tańczyłem break dance przed Teatro Regio w Turynie, do czasów, gdy narodzili się raperzy, którzy tworzyli historię, od Frankiego hi-nrg mc po Neffę. „Go” to podróż w przeszłość Italo House z końca lat 80-tych i początku 90-tych, wspomnienie mojej przeszłości, które przypomina mi o przeszłości. 

Z utworem „No Sorry” dotarł na szczyt brytyjskich list przebojów, obok „Ride On Time” Black Box, prekursorów tego, co stało się muzyką taneczną par excellence. Trąbka, oniryczny głos, który symbolizuje punkt zwrotny w kierunku wolności, podróż, która w końcu prowadzi do nowych horyzontów wolności! W latach 2022–2023 podkładał głos w licznych reklamach telewizyjnych i radiowych dla Live Nation oraz Friends and Partners dla sieci Rai i Mediaset, w tym Claudio Baglioni, Fiorella Mannoia, Antonello Venditti i Francesco De Gregori, Elisa, Alessandra Amoroso, Samuele Bersani, Giusy Ferreri, Modà, Niccoló Fabi, Litfiba, Gianna Nannini, Pooh, Ligabue, Red Hot Chili Peppers, George Ezra, Arctic Mokeys, Paolo Nutini, Ava Max, Ellie Goulding, Muse, Oliver Tree, 50 Cent, Travis Scott, Melanie Martinez, Jason Derulo i wielu innych. W 2024 roku zaczął pisać dla Crai TV Magazine, cotygodniowego magazynu informacyjnego i kulturalnego, skupiającego się na muzyce i rozrywce. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No Sorry	Gino Latino	09.1989	79[2]	-	Deconstruction PB 43041	[written by Lanzini, Bortolotti, Rossini, Feroldi][produced by Giacomo Maiolini, Severo Lombardoni]
Welcome	Gino Latino	01.1990	17[7]	-	FFRR F 126	[written by Jovanotti, C Cecchetto, L Cersoimo][produced by Jovanotti]

Crush

Crush to brytyjski duet popowy, który pierwotnie składał się z piosenkarek i aktorek Donny Air
(urodzonej jako Donna Marie Theresa Air 2 sierpnia 1979 roku w Wallsend, North Tyneside, Anglia) oraz Jayni Hoy. Donna i Jayni wystąpiły w brytyjskiej operze mydlanej „Byker Groove!”. W 1994 roku wydały singiel „Love Your Sexy!” (wraz z aktorką i piosenkarką Vicky Taylor), który osiągnął 48. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Następnie Donna i Jayni zmieniły nazwę na Crush i wydały swój debiutancki album studyjny „Teenage Kicks” w wytwórni Telestar Records w 1996 roku. 

Album został odłożony na półkę w Wielkiej Brytanii, ale został wydany w Japonii, na Tajwanie, w Malezji i Korei Południowej. Ich pierwszy singiel, cover utworu The Go-Go z 1981 roku, „We Got the Beat”, został wydany jako singiel w Japonii i Singapurze; Nie wiadomo, jak i czy w ogóle singiel znalazł się na listach przebojów w tych krajach. Ich drugi singiel, „Jellyhead”, osiągnął 50. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 Po sukcesie utworu amerykańska wytwórnia płytowa Robbins Entertainment podpisała z duetem kontrakt. Utwór osiągnął 72. miejsce na liście Billboard Hot 100 (był to jego jedyny występ na liście) i 43. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. W tym czasie Jayni opuściła duet, a jej miejsce zajęła piosenkarka i aktorka Luciana Caporaso (urodzona 23 czerwca 1973 roku w Londynie w Anglii). Luciana wydała już solowy album „One More River” w 1994 roku. W 1997 roku Crush wydał swój drugi album studyjny w Stanach Zjednoczonych nakładem wytwórni Robbins Entertainment, który najwyraźniej w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. Na albumie pojawiły się nowe utwory nagrane z Lucianą, a niektóre utwory z debiutanckiego albumu zostały zremiksowane. 

Kolejny singiel, „Luv’d Up”, osiągnął 45. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, ale nie znalazł się na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych. Dwa ostatnie single z albumu: „Love’s Hold” i „Penthouse Girl, Basement Boy” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. Potem Crush rozpadł się i każdy poszedł swoją drogą. Obecnie   Luciana pracuje solowo i zajmuje się sztukami wizualnymi. Donna Air jest aktorką i redaktorką mody. Nie wiadomo, czym obecnie zajmuje się Jayni Hoy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jellyhead	Crush	02.1996	50[2]	72[21]	Telstar CDSTAS 2809	[written by Danny De Matos,Johnny Male,][produced by Brian Pugsley, Petrol Station]
Luv'd Up	Crush	08.1996	45[2]	-	Telstar CDSTAS 2833	[written by Danny De Matos,Johnny Male,][produced by Brian Pugsley, Petrol Station]

Cool Down Zone

  Krótko działające trio brit soulowe.Byli  ewolucją 52nd Street. Po rozpadzie zespołu,
wokalistka i autorka tekstów Diane Charlemagne, grająca na syntezatorze i basie, Tony Bowry oraz perkusista Myke Wilson, założyli Cool Down Zone, wydając zaledwie jeden album, wyprodukowany przez Johna Barnesa, oraz cztery single, zanim rozpadli się w 1993 roku z powodu braku sukcesu komercyjnego. 

Ich największym hitem jest „Heaven Knows” (52. miejsce na brytyjskiej liście przebojów). Diane Charlemagne dołączyła do europejskiego zespołu tanecznego Urban Cookie Collective, Tony Bowry został basistą sesyjnym, a Myke Wilson grał w Swing Out Sister.

 W 1990 roku Charlemagne i Bowry reaktywowali się pod nazwą Cool Down Zone. Zaprosili do współpracy perkusistę Mike'a Wilsona z 52nd Street i wydali album „New Direction”. Z albumu wydali dwa single: „Heaven Knows” i „Waiting For Love”. „Heaven Knows” osiągnął 52. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a „Waiting For Love” 97. 

Wydali jeszcze dwa single: „Lonely Hearts” w 1992 roku i „Essential Love” w 1993 roku, zanim zespół się rozpadł. Tony Henry założył FR'Mystery, wydając muzykę w wytwórni Gwarn Records w latach 1991-1994.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heaven Knows/Come Be My Lover	Cool Down Zone	06.1990	52[4]	-	10 Records TEN 309	[written by Charlemagne, Bowyer, Lever, Percy][produced by Tim Lever, Mike Percy]
Waiting For Love/Value Of Life	Cool Down Zone	10.1990	97[2]	-	10 Records TEN 318	[written by Charlemagne, Bowyer, Lever, Percy][produced by Tim Lever, Mike Percy, Cool Down Zone]

Studio B

Studio B to brytyjskie trio muzyki elektronicznej w składzie Harry Brooks,
Simon Hulbert i Lewis Coleman. Oryginalna wersja ich debiutanckiego singla „I See Girls (Crazy)” z udziałem Romeo zajęła 52. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w grudniu 2003 roku.Utwór został ponownie wydany w 2005 roku z remiksem Toma Neville'a, docierając do 12. miejsca. Teledysk przedstawia mężczyznę ściganego przez grupę dziewcząt, co przypomina scenę z filmu „Sens życia” Monty Pythona.

 W 2010 roku trzydziestosekundowy fragment utworu został wykorzystany w reklamie detergentu Tide z Acti-Lift. Kolejny singiel „C'mon Get It On” został wydany w kwietniu 2006 roku z udziałem brytyjskiej piosenkarki Kelly Beckett, późniejszej członkini girlsbandu Paradiso Girls. Od 2006 roku Studio B współpracowało również z brytyjską piosenkarką Lisą Maffią nad albumem, który miał ukazać się w kwietniu 2009 roku. Na płycie znalazł się m.in. utwór „Bad Girl (At Night)”, który dotarł do 4. miejsca na brytyjskiej liście przebojów Dance Chart. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I See Girls (Crazy)	Studio B featuring Romeo and Harry Brooks	12.2003	52[2]	-	Multiply CDMULTY 109	[written by Karl Daniel,Harry Wilkins, Daniel Anderson,Morgan Van Dam,Marvin Dawkins]
I See Girls (Crazy)	Studio B	04.2005	12[28]	-	Data BOSSMOS 1CDS	[written by Karl Daniel,Harry Wilkins, Daniel Anderson,Morgan Van Dam,Marvin Dawkins]
C'mon Get It On	Studio B featuring Kelly Beckett	04.2006	28[4]	-	Loaded LOAD 110	[written by Daniel Anderson, Harry Wilkins, Si Hulbert][produced by Studio B]

Yellow Magic Orchestra

Pionierska siła stojąca za pojawieniem się japońskiego brzmienia techno-popowego końca lat
70-tych, Yellow Magic Orchestra pozostaje pionierskim zespołem, który ma ogromny wpływ na współczesną muzykę elektroniczną. Zespół cieszy się ogromną popularnością zarówno w kraju, jak i za granicą, a jego pionierskie wykorzystanie syntezatorów, sekwencerów i automatów perkusyjnych plasuje go na drugim miejscu po Kraftwerku wśród innowatorów współczesnej kultury elektronicznej. 

 

 Zespół YMO został założony w Tokio w 1978 roku przez klawiszowca Ryuichi Sakamoto, który wówczas pracował nad swoim debiutanckim solowym albumem; wśród jego współpracowników był perkusista Yukihiro Takahashi, który również występował solowo i był członkiem art rockowego zespołu Sadistic Mika Band. Trzeci członek, basista Haruomi Hosono, może pochwalić się jeszcze bardziej imponującą dyskografią, obejmującą cztery solowe płyty oraz liczne osiągnięcia producenckie. 

 

 Zgadzając się na połączenie sił jako Yellow Magic Orchestra, trio wkrótce zadebiutowało albumem o tym samym tytule, inspirowanym w dużej mierze robotyczną ikonografią niemieckiego Kraftwerk; Solid State Survivor z 1979 roku zwiastował przełom w ich brzmieniu, z mocniejszymi utworami i bardziej skoncentrowanym wykorzystaniem instrumentów elektronicznych, uzupełnionych angielskimi tekstami Chrisa Mosdella. Podczas gdy album Xoo Multiplies z lat 80-tych był w najlepszym razie mieszanką skeczy komediowych i dwóch różnych coverów klasyka Archiego Bella & Drells  „Tighten Up”, Public Pressure uchwycił występy YMO na żywo. 

 

 Ich dwa wydawnictwa z 1981 roku, BGM i Technodelic, zgłębiały tajniki synthpopu, eksplorując nowe terytorium stylistyczne, które zapowiadało późniejsze solowe projekty poszczególnych muzyków. Service z 1983 roku ponownie oferował skecze, tym razem dzięki uprzejmości grupy teatralnej S.E.T. Po ambitnym zespole Naughty Boys i kolejnym albumie koncertowym, After Service, Yellow Magic Orchestra rozpadła się u szczytu popularności, a jej członkowie pragnęli reaktywować swoje kariery solowe. 

 

 Sakamoto cieszył się największą popularnością wśród absolwentów YMO- znany kompozytor muzyki filmowej, zyskał największą popularność współtworząc nagrodzoną Oscarem ścieżkę dźwiękową do filmu „Ostatni cesarz” z 1987 roku. Hosono również zajmował się muzyką filmową, a także projektami ambient, podczas gdy Takahashi cieszył się eklektycznym i eksperymentalnym powrotem do swoich rockowych korzeni. W latach 90-tych YMO było regularnie uznawane za pioniera ambient house'u, co zaowocowało wydaniem albumu z remiksami „Hi-Tech/No Crime”. Oryginalne trio zjednoczyło się ponownie w 1993 roku, nagrywając album „Technodon”, po czym ponownie rozeszło się. 

 

Perkusista Yukihiro Takahashi zmarł 11 stycznia 2023 roku w wieku 70 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Computer Game (Theme From The Invaders)	Yellow Magic Orchestra	02.1980	17[11]	60[9]	Horizon 127	[written by H. Hosono, Y. Takahashi, R. Sakamoto][produced by Harry Hosono][42[13].Hot Disco/Dance;Horizon 127 7"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Yellow Magic Orchestra	Yellow Magic Orchestra	01.1980	-	81[21]	Horizon 736	[produced by Harry Hosono]
×∞ Multiplies	Yellow Magic Orchestra	09.1980	-	177[2]	A&M 4813	[produced by Harry Hosono]

Ultrabeat

Ultrabeat to brytyjski zespół muzyki elektronicznej z Liverpoolu w Anglii,
założony w 2002 roku. Początkowo w jego skład wchodzili wokalista i producent Mike „Re-Con” Di Scala oraz producenci Ian Redman i Chris Henry. Zespół powstał dzięki coverowi utworu Force & Styles „Pretty Green Eyes”, który w 2003 roku zajął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Po dołączeniu wokalistki Rebekki Rudd w 2005 roku, zespół wydał kolejne single, w tym przeboje z pierwszej czterdziestki, takie jak „Feelin' Fine”, „Better than Life” i „Elysium (I Go Crazy)”, a następnie debiutancki album „Ultrabeat: The Album” z 2007 roku, który zajął ósme miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 W 2008 roku Ultrabeat wydał „Discolights” we współpracy z Darren Styles i Dannym P, który zajął 23. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ich drugi album, wydany w 2009 roku, „The Weekend Has Landed”, osiągnął 29. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Di Scala opuścił zespół w 2013 roku, aby skupić się na swoim nowym zespole CamelPhat z Dave'em Whelanem, a Rudd przejął rolę głównego wokalisty. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pretty Green Eyes/Apollo 13, pt. II (The Journey Home)	Ultrabeat	08.2003	2[41]	-	All Around The World GLOBE 281	[2x-platinum-UK][written by Paul Hobbs, Darren Mew, Leroy Van Brown][produced by Force & Styles]
Feelin' Fine/Distant Skies	Ultrabeat	12.2003	12[20]	-	All Around The World GLOBE 320	[written by Darren Mew][produced by Unique]
Better than Life	Ultrabeat	08.2004	23[5]	-	All Around The World GLOBE 360	[written by Mike Di Scala, Paul Smith Jnr][produced by Ultrabeat]
Feel It with Me	Ultrabeat	09.2005	57[4]	-	All Around The World GLOBE 410	[written by Leigh Horton (Stompy),Jeff Shields (Supreme),Jason Holloway (U.F.O),Rachel Waldon][produced by Ultrabeat]
Elysium (I Go Crazy)	Ultrabeat vs. Scott Brown	04.2006	35[24]	-	All Around The World GLOBE 488	[silver-UK][written by Scott Brown, Mike Di Scala, Chris Henry][produced by Ultrabeat]
Sure Feels Good	Ultrabeat vs. Darren Styles	08.2007	52[4]	-	All Around The World GLOBE 696	[written by Mike Di Scala, Darren Mew][produced by Ultrabeat, Darren Styles]
Discolights	Ultrabeat v Darren Styles	06.2008	23[19]	-	All Around The World GLOBE 937	[written by Mike Di Scala, Chris Henry, Darren Styles][produced by Ultrabeat, Darren Styles]
Use Somebody	Ultrabeat	12.2008	100[4]	-	Universal MIUCT 8580	[written by Caleb Followill,Jared Followill,Matthew Followill,Nathan Followill]

Albumy
Tytul	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ultrabeat: The Album	Ultrabeat	09.2007	8[7]	-	All Around The World GLOBE CD 46	[gold-UK][produced by Mike Di Scala, Ian Redman, Chris Henry , Darren Styles, Wayne Donnelly ]
The Weekend Has Landed	Ultrabeat	10.2009	29[4]	-	Universal Music TV 2724190	[silver-UK][produced by Ultrabeat, Darren Styles]

Fred Again

Fred Again (ur. 19 lipca 1993r w Londynie; właściwie Frederick John Philip „Fred” Gibson) lub Fred
Again… to brytyjski producent muzyczny, wokalista i autor tekstów, multiinstrumentalista i remikser. W 2020 roku został mianowany Brytyjskim Producentem Roku podczas gali BRIT Awards. W 2024 roku otrzymał dwie nagrody Grammy. 

 

 Urodzony w Londynie w 1993 roku, Fred Gibson w wieku ośmiu lat nagrał na magnetofonie kasetowym siebie grającego samodzielnie skomponowaną muzykę klasyczną na fortepian. W latach 2006–2011 uczęszczał do prywatnej szkoły z internatem Marlborough College w Wiltshire. W wieku szesnastu lat Gibson został zaproszony przez przyjaciela rodziców na częste próby zespołu a cappella w domu Briana Eno, w których często uczestniczyła również Annie Lennox. Tutaj pomagał w przygotowywaniu herbaty i sprzątaniu przez okres dwóch lat. Podczas rozmów z producentem muzycznym zaimponował mu swoimi umiejętnościami w korzystaniu z oprogramowania muzycznego Logic. Eno zaproponował mu współpracę, a Gibson został zaangażowany jako koproducent i autor tekstów w jego projekty z Karlem Hyde'em w 2014 roku.

 

  Od razu stał się poszukiwanym producentem muzycznym i współpracował z Roots Manuva przy ich albumie Bleeds  w następnym roku oraz z Ellie Goulding przy Delirium. Inne znane nazwiska, z którymi współpracował w kolejnych latach, to Charli XCX, Little Mix, Shawn Mendes, George Ezra, Clean Bandit, Rita Ora i Jess Glynne. W 2019 roku wydał swój pierwszy solowy album pod pseudonimem Fred Again, singiel Kyle (I Found You). W tym samym roku współpracował również z Edem Sheeranem i odegrał ważną rolę w singlu numer 1. 6 Collaborations Project. Album sprzedał się w milionach egzemplarzy i osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w większości krajów.

 

 W 2020 roku został okrzyknięty Brytyjskim Producentem Roku podczas gali BRIT Awards. Następnie współpracował muzycznie z Headie One, czego efektem był mixtape. Dwa z ich utworów trafiły na brytyjskie listy przebojów. Wydał również kilka innych solowych piosenek i kolaboracji, a w 2021 roku dwa albumy: „Actual Life” i „Actual Life 2”. Utwór „Marea (We've Lost Dancing)” z The Blessed Madonna  znalazł się w tym samym roku w Top 40 i uzyskał status złotej płyty. W 2022 roku wydał singiel „Turn On the Lights again...” z zespołem Swedish House Mafia, który zawiera sample z singla Future'a z 2012 roku „Turn On the Lights”.  Podczas kolejnej gali BRIT Awards został nominowany do nagrody w kategorii Dance  W 2024 roku otrzymał dwie nagrody Grammy w kategoriach „Najlepsze nagranie dance/elektroniczne” i „Najlepszy album muzyki dance/elektronicznej”.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Charades	Fred Again with Headie One	02.2020	57[4]	-	Relentness GBARL 2000093	[written by Headie One & Fred Again]
Gang	Fred Again with Headie One	04.2020	51[2]	-	Relentness GB 1101901724	[written by Headie One, Fred Again & Berwyn]
Marea (We've Lost Dancing)	(Fred Again.. & The Blessed Madonna	04.2021	36[13]	-	Atlantic GBAHS 2100041	[platinum-UK][written by Fred Gibson, Marea Stamper, Thibaud Noyer, Jensen Wright][produced by Alex Gibson, Boston Bun ,Fred Again]
Jungle	Fred Again	07.2022	78[9]	-	Atlantic GBAHS 2200866	[gold-UK][written by Fred Gibson, Kieran Hebden ,Elley Duhé][produced by Alex Gibson, Four Tet ,Fred Again]
Turn On the Lights Again..	Fred Again.. & Swedish House Mafia feat. Future	08.2022	27[17]	-	Atlantic GBAHS 2201000	[platinum-UK][written by Nayvadius Wilburn,Marquel Middlebrooks,Michael Williams][produced by Swedish House Mafia ,Fred Again]
Danielle (Smile on My Face)	Fred Again	09.2022	61[2]	-	Atlantic GBAHS 2201033	[silver-UK][written by Mike Dean,Fred Gibson,Giampaolo Parisi,Marco Parisi,Danielle Balbuena,Dave Hamelin,Sean Solymar,Boo ,Ronjae England][produced by Kieran Hebden,Fred Again..,Parisi [Team],Boo]
Delilah (Pull Me Out of This)	Fred Again	11.2022	35[9]	-	Atlantic GB 1302201162	[platinum-UK][written by Fred Gibson,Benjy Gibson,Delilah Montagu][produced by Kieran Hebden,Fred Again..,Parisi [Team],Alex Gibson]
Clara (The Night Is Dark)	Fred Again	11.2022	62[1]	-	Atlantic GB 1302201163	[written by Fred Gibson,Giampaolo Parisi,Marco Parisi,Clara Ward Singers,Seni Crofts][produced by Fred Again..,Parisi ]
Rumble	Skrillex, Fred Again.. & Flowdan	01.2023	19[10]	-	Atlantic USAT 22221613	[silver-UK][written by Sonny Moore, Fred Gibson, Marc Veira ,Elley Duhé, Jordan Douglas, Tyshane Thompson][produced by Skrillex, Fred Again]
Mike (Desert Island Duvet)	Fred Again.., The Streets & Dermot Kennedy	03.2023	78[1]	-	Atlantic GBAHS 2300158	[written by Fred Again, Dermot Kennedy, Mike Skinner & Winnie Raeder]
Baby Again..	Fred Again.., Skrillex & Four Tet	03.2023	52[2]	-	Atlantic GBAHS 2300215	[written by Kieran Hebden,Skrillex,Fred Again..,Wheezy Beats,Jonathan "DaBaby" Lyndale Kirk,Wesley "Wheezy" Tyler Glass,Dominique "Lil Baby" Armani Jones][produced by Skrillex,Four Tet,Fred Again..]
Adore U	Fred Again.. & Obongjayar	08.2023	4[20]	-	Atlantic GBAHS 2300908	[platinum-UK][written by Fred Gibson, Steven Umoh, Barney Lister, Damon Yul Wimbley ,Darren Robinson ,Mark Morales, Tobias Wincorn][produced by Fred Again, Four Tet, Parisi ,Tobias Wincorn]
Ten	Fred Again.. & Jozzy	10.2023	16[12]	-	Atlantic GBAHS 2301151	[silver-UK][written by Fred Again..,Jim Legxacy,Jozzy Donald][produced by Tony Friend,Fred Again..]
Leavemealone	Fred Again.. & Baby Keem	12.2023	11[18]	-	Atlantic GBAHS 2301465	[platinum-UK][written by Fred Again, Kevin Grady, Mark Spears ,Daniel Tannenbaum, Ed Phillips, Matt Schaefer, Natche Dacoury, Shirleen Aubert, Sabrina Benaim ,Dominic Patrzek, Hykeem Carter, Jr. ,Johnny Kosich, Jr.][produced by Fred Again, Loose, Kieran, Hebden, Alex Gibson ,Skrillex, Boo ,Sid Stone]
Stayinit	Fred Again.. feat. Lil Yachty & Overmono	03.2024	53[1]	-	Atlantic GBAHS 2400087	[written by Fred Again..,Boo,Ed Russell,Miles Park McCollum, Tom Russell ][produced by Fred Again..,Joy Anonymous,Boo,Overmono]
Places to Be	Fred Again.., Anderson .Paak & Chika	06.2024	35[11]	-	Atlantic GBAHS 2400279	[silver-UK][written by Fred Gibson,Anderson .Paak,Benjy Gibson,Tyshane Thompson,Jane Oranika,Lamont T. Butts,Winston L. Virgo][produced by Skrillex,Fred Again..,Boo]
Just Stand There	Fred Again.. & Soak	09.2024	57[1]	-	Atlantic GBAHS 2400513	[written by Fred Gibson,Ori Alboher,Tobias Wincorn,Bridie Monds-Watson,Jim Legxacy,Gemma Doherty][produced by Tobias Wincorn,Fred Again..,Parisi [Team],Loose]
Glow	Fred Again.., Duskus, Four Tet & Skrillex	09.2024	88[1]	-	Atlantic GBAHS 2400571	[written by Kieran Hebden,Sonny Moore,Simon White,Fred Gibson,Louis Curran,Michael Todd Gordon][produced by Skrillex,Four Tet,Fred Again..,Joy Anonymous,Parisi [Team],Duskus]
Peace U Need	Fred Again.. & Joy Anonymous	09.2024	64[1]	-	Atlantic GBAHS 2400522	[written by Leon Michels,Nick Movshon,Nicole Wray,Fred Gibson,Snoh Aalegra,Will Bloomfield,Henry Counsell,Louis Curran,Dante Bacote,Ed Phillips][produced by Will Bloomfield,Barney Lister,Fred Again..,Joy Anonymous]
Victory Lap	Fred Again.., Skepta & PlaqueBoyMax	07.2025	4[15]	-	Atlantic GBAHS 2500558	[silver-UK][written by Fred Gibson,Jaylah Ji'mya Hickmon,Joseph Adenuga,Kaylon Berry,Maria-Cecilia Simone Kelly][produced by Berwyn Du Bois,Blake Cascoe,Dan Mayo,Darcy Lewis,Fred Again,PlaqueBoyMax]
Back 2 Back	Skepta & Fred Again..	09.2025	54[2]	-	Epic GBARL 2501221
London	Skepta & Fred Again..	09.2025	70[1]	-	Atlantic GBARL 2501317

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gang	Fred Again with Headie One	04.2020	49[1]	-	Relentness 0886448351160	-
Actual Life 3 (January 1 – September 9 2022)	Fred Again	11.2022	4[2]	-	Atlantic 5054197236396	[silver-UK][produced by Alex Gibson, Benjy Gibson, Fred Again, Jamie xx ,Kieran Hebden, Parisi, Rob Milton]
USB	Fred Again	04.2024	29[4]	-	Atlantic 5054197350122	[gold-UK]
Ten Days	Fred Again	09.2024	7[4]	-	Atlantic 5060438889818	[produced by Will Bloom field, Boo, Chika, Four Tet, Fred Again, Joy, Anonymous ,Barney Lister, Parisi, Sampha, Skrillex, Tony Friend, Tobias Wincorn]
Skepta .. Fred	Fred Again	11.2025	72[1]	-	Parlophone 0190295919900	-