Mitski

Wokalistka i autorka tekstów, znana zarówno ze szczerych tekstów, jak i chwytliwej, choć zmiennego
brzmienia indie rocka, Mitski to skrót od Mitski Miyawaki. Kiedyś studiowała muzykę, a jej dwie pierwsze płyty były projektami szkolnymi. Jej debiutancki album, bardziej emocjonalny „Bury Me at Makeout Creek”, ukazał się w 2014 roku, kiedy po raz pierwszy sięgnęła po gitarę. Wędrowne dzieciństwo Mitski oraz tematyka tożsamości i przynależności były obecne w tym albumie i utworach takich jak „Your Best American Girl”, hit streamingowy z jej albumu „Puberty 2” z 2016 roku. Ten ostatni album znalazł się w pierwszej dwudziestce jej debiutów na listach przebojów niezależnych i alternatywnych Billboardu.

 

  Po raz pierwszy znalazła się na liście Billboard 200 dzięki albumowi „Be the Cowboy” z 2018 roku. Zarówno melancholijne, jak i motywujące utwory Laurel Hell, która w 2022 roku znalazła się w pierwszej piątce listy przebojów, postawiły na bardziej eleganckie brzmienie, nawiązujące do popu lat 80-tych. W kolejnym roku dokonała zwrotu w kwestii akompaniamentu na akustycznym i country'owym albumie „The Land Is Inhospitable And So Are We”, na którym w niektórych utworach wykorzystano orkiestrę i chór. Album ten zaowocował międzynarodowym przebojem „My Love Mine All Mine” z listy Top 40. 

 

Urodzona w Japonii, z ojca Amerykanina i matki Japonki, Miyawaki dorastała, podróżując między co najmniej 13 krajami na wielu kontynentach, zanim ostatecznie osiedliła się w Nowym Jorku na studia. Zaczęła pisać piosenki wkrótce po ukończeniu szkoły średniej w Turcji (jej najwcześniejsza ukończona piosenka, „Bag of Bones”, pojawiła się na jej pierwszym albumie). Po zapisaniu się do nowojorskiego Hunter College, aby studiować film, postanowiła zająć się muzyką i przeniosła się do SUNY Purchase. To właśnie tam Mitski nagrała swoje dwie pierwsze płyty: „LUSH” z 2012 roku, oparty na fortepianie, oraz „Retired from Sad, New Career in Business” z 2013 roku, będące jej projektami w szkole średniej. Drugi album był ambitny i wykorzystał 60-osobową orkiestrę studencką. Projekty, w połączeniu z ukończeniem studiów i pracą poza pracą, wyczerpały Mitski, co miało duży wpływ na album „Bury Me at Makeout Creek”. W przeciwieństwie do jej poprzednich albumów, ten został nagrany głównie w prowizorycznych domowych studiach z przyjaciółmi. Stanowił on również odejście od klasycznego fortepianu, zastępując go surową, impulsywną gitarą.  

 

Album „Bury Me at Makeout Creek” został wydany nakładem Double Double Whammy w 2014 roku. Pod koniec 2015 roku Mitski podpisała kontrakt z niezależną wytwórnią Dead Oceans, która w czerwcu 2016 roku wydała „Puberty 2”. Album, zawierający hit streamingowy „Your Best American Girl”, był promowany trasą koncertową po Ameryce Północnej i Europie, która rozpoczęła się na festiwalu SXSW w Austin w Teksasie. „Puberty 2” spotkało się z szerokim uznaniem krytyków, plasując się w pierwszej 25-tce list przebojów roku takich czasopism jak „Rolling Stone”, „SPIN” i „Entertainment Weekly”. Album odniósł również sukces komercyjny, lądując na listach przebojów Billboardu z muzyką alternatywną, rockiem, muzyką niezależną i listach przebojów Heatseekers. 

 

W 2018 roku ukazał się jej trzeci album z rzędu z producentem Patrickiem Hylandem, „Be the Cowboy”. Mniej osobisty niż „Puberty 2”, album eksplorował domatorską osobowość kobiety z wciąż intymnym i burzliwym podejściem. Album ten nie tylko dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów „Alternative, rock i muzyka niezależna” Billboardu, ale osiągnął 52. miejsce na liście Billboard 200. „Be the Cowboy” znalazł się również w pierwszej setce list przebojów w Kanadzie, Wielkiej Brytanii i Irlandii. Po intensywnych trasach koncertowych, które zakończyły dekadę, Mitski zmieniła bieg, pisząc ścieżkę dźwiękową (i piosenki) do powieści graficznej „This Is Where We Fall”. Kaseta wydana przez Z2 Comics została dołączona do powieści w połowie 2021 roku. W międzyczasie Mitski skomponowała utwór „Cop Car” do ścieżki dźwiękowej horroru „The Turning” (2020), gdzie wystąpiła u boku takich artystów jak Courtney Love, Warpaint i girl in red. 

 

Wyprodukowany przez Hyland album Laurel Hell ukazał się w lutym 2022 roku z utworami o tematyce izolacji, opartymi na aranżacjach syntezatorów i pianina elektrycznego. Album zadebiutował na piątym miejscu listy Billboard 200. Swój kolejny album, „The Land Is Inhospitable and So Are We” z września 2023 roku, Mitski nagrała z Hyland w East Nashville i Los Angeles. W przeciwieństwie do Laurel Hell, na której inspiracje czerpali m.in. Ennio Morricone, Faron Young i Arthur Russell, był to w większości kameralny album w klimacie country, z rozważnie dobraną orkiestrą i 17-osobowym chórem. Ballada „My Love Mine All Mine” stała się jej pierwszym przebojem, który znalazł się w Top 40, docierając do 26. miejsca na liście Hot 100 i plasując się w pierwszej dziesiątce list przebojów w Wielkiej Brytanii, Irlandii i Nowej Zelandii.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My Love Mine All Mine	Mitski	10.2023	8[27]	26[20]	Dead Oceans USJ 5G2335007	[written by Mitski Miyawaki][produced by Patrick Hyland]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Be the Cowboy	Mitski	09.2018	64[1]	52[1]	Dead Oceans DOC 150	[gold-US][gold-UK][produced by Patrick Hyland]
Laurel Hell	Mitski	02.2022	6[2]	5[2]	Dead Oceans DOC 250	[produced by Patrick Hyland]
The Land Is Inhospitable and So Are We	Mitski	09.2023	4[2]	12[24]	Dead Oceans DOC 350	[gold-US][produced by Patrick Hyland]

DJ Krush

DJ KRUSH, właśc. Hideaki Ishii (ur. 1962, Tokio, Japonia). Urodzony w 1962 r. w Tokio Hideaki Ishii, znany jako DJ Krush, zaliczany jest jednogłośnie do grona najwybitniejszych producentów w dziedzinie abstrakcyjnego, instrumentalnego hip-hopu. Stawia się go w jednym rzędzie z DJ'em Shadowem, DJ'em Vadimem czy pochodzącym z Francji DJ'em Camem.

 

Początki przygody Krusha z muzyką sięgają pierwszej połowy lat 80-tych, gdy pod wpływem filmów poświęconych kulturze hiphopowej w Stanach Zjednocznych zdecydował się kupić gramofony. Wzbogacał stopniowo kolekcję płyt winylowych i coraz częściej grał na tokijskich imprezach, zyskując reputację zdolnego, młodego twórcy. W końcu lat 80-tych zaczął też produkować nagrania i założył grupę Krush Possen. W 1992 r. zagrała ona kilka bardzo entuzjastycznie przyjętych koncertów, Krush okazał się zaś pierwszym japońskim didżejem grającym z żywymi muzykami i raperami. W ciągu kilku lat Hideaki Ishii stał się najbardziej rozpoznawalnym japońskim didżejem i producentem.
 

Pierwsze albumy, na których pokazał swe umiejętności, ukazały się tylko w Japonii, ale ich sława wykroczyła daleko poza granice tego kraju. Unikalny sposób miksowania utworów, niezwykle oryginalny dobór utworów, częste przekraczanie gatunkowych barier uczyniły DJ'a Krusha jedną z muzycznych wizytówek Kraju Kwitnącej Wiśni. Wynikiem tego było podpisanie umowy z brytyjskim labelem Mo'Wax i wydanie tam krążka "Strictiy Tumtablized" w 1994 r. Doskonałe recenzje tej płyty w prasie muzycznej całego świata zapoczątkowały okres wielkiej fascynacji dokonaniami japońskiego producenta i didżeja.
 

Kolejne krążki - dystrybuowane na caty świat "Krush" z 1995 r. (wiele miesięcy wcześniej wydano album tylko w Japonii), na którym Hideaki Ishii ukazał światu wielu utalentowanych muzyków ze swojego kraju, i "Meiso" z 1996 r. potwierdziły pozycję DJ'a Krusha. Dwie następne płyty wedle krytyków zalicza się zaś do największych w historii abstrakcyjnego hip-hopu. Były to nagrane z gościnnym udziałem m.in. Mos Defa i Bjórk "Milight" z 1997 r. oraz pochodzące z 1998 r. "Ki-Oku" - owoc współpracy z japońskim trębaczem Toshinori Kondo. Zachwyty wobec drugiego z tych albumów trwają do dziś, uważa się go za wybitny kolaż jazzu i muzyki, która ma w swoim rodowodzie hiphopową estetykę.
 

W 1998 r. ukazał się również "Holonic: The Self Megamix", będący najwspanialszą wizytówką artysty jako didżeja, nie producenta. Kolejne płyty sygnowane przez DJ'a Krusha - "Kakusei" (1999), "Code 4109" (2000), "Zen" (2001), "The Message At The Depth" (2003) ukazywały się już pod szyldem labelu Red Ink, podległego Columbii.
 

Każdy z tych materiałów zyskał wysokie oceny wśród fanów i krytyków, którzy doceniali nie tylko styl i klasę artysty, lecz również jego artystyczną płodność. Wśród gości na płytach pojawiły się największe postaci amerykańskiej niezależnej sceny rapowej, m.in. Company Flow, członkowie kolektywu Anticon czy Antipop Consortium. W 2004 r. artysta powrócił krążkiem "Jaku", na którym bardzo mocno odwołał się do japońskiej kultury i tradycji. Jedynymi gośćmi spoza rodzimego kraju są na ptycie raperzy związani z kolektywem Definitive Jux - Mr. Lif i Aesop Rock.
 

Poza solowymi albumami DJ Krush wraz z rodakami DJ'em Hidem i DJ'em Sakiem tworzy trio Ryu, mające na koncie krążek "Ga" wydany w 2000 r. nakładem labelu Exceptional. Uznawany przez wielu za najlepszego producenta pracującego w oparciu o hiphopową estetykę, artysta nigdy nie dał się zamknąć w sztywne muzyczne ramki. Cieszy się niezmiennie wysokim szacunkiem również wśród fanów brzmień jazzowych, trip-hopowych i alternatywnych. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lost And Found (S.F.L.) / Kemuri	DJ Shadöw/ DJ Krush	10.1994	82[1]	-	Mo Wax MW 024	[produced by DJ Shadow]
A Whim	DJ Krush	07.1995	79[2]	-	Mo Wax MW 033CD	-
Meiso	DJ Krush	03.1996	52[7]	-	Mo Wax MW 042CD	[written by DJ Krush][produced by DJ Krush]
Only The Strong Survive	DJ Krush	10.1996	71[3]	-	Mo Wax MW 060CD	[written by DJ Krush][produced by DJ Krush,C.L. Smooth]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bad Brothers	Ronny Jordan Meets D.J. Krush	09.1994	58[2]	-	Island IMCD 8024	[produced by Keith Elam, Ray Hayden, Ronny Jordan]
Meiso	DJ Krush	11.1995	64[2]	-	Mo Wax MW 039CD	[produced by DJ Krush]
MiLight	DJ Krush	08.1997	100[2]	-	Mo Wax MW 077CD	[produced by DJ Krush]
Ki-Oku	DJ Krush & Toshinori Kondo	02.1998	155[1]	-	Apollo AMB 8949	[produced by DJ Krush, Toshinori Kondo]