Frances Nero

Willie Frances Nero (z domu Peak; ur.13 marca 1943r - zm. 28 listopada 2014r) była amerykańską
piosenkarką soulowo-jazzową. Nagrywała dla wytwórni Motown po zwycięstwie w konkursie talentów w 1965 roku, a w 1991 roku wydała przebój „Footsteps Following Me”, który stał się brytyjskim przebojem. 

 

Peak urodziła się w 1943 roku w Asheville w Karolinie Północnej i uczęszczała do liceum Stephens-Lee. Występowała w lokalnym radiu i śpiewała główne partie wokalne w dwóch lokalnych zespołach: Tams (nie The Tams) z Williamem „PO Billem” Millsem oraz Untils, grupie kolegów z klasy, do której należeli Stanley Baird, Bynum Griffin i Clifford Cotton, z których niektórzy grali później z takimi gwiazdami jak Chuck Jackson i James Brown. W 1960 roku wyszła za mąż za Johnny'ego Nero, pochodzącego z Detroit w stanie Michigan, i przeprowadziła się do miasta. Prawie dołączyła do The Marvelettes, ale wróciła do Asheville na jakiś czas, zanim wróciła do Detroit i zadomowiła się w życiu małżeńskim.  

 

Miała dwójkę dzieci; syna J. Darryla urodzonego 28 lipca 1963 r. i córkę Robin urodzoną 21 stycznia 1965 r. i śpiewała jazz w klubach nocnych, zanim wzięła udział w konkursie talentów w WCHB, stacji radiowej soul w Detroit, sponsorowanym przez Motown. Została pierwszą zwyciężczynią występu na żywo w historii Motown Records, wygrywając spośród 5000 uczestników w czerwcu 1965 r. Otrzymała 500 dolarów, tuzin długich czerwonych róż, roczny kontrakt płytowy i zaszczyt bycia pierwszą artystką podpisaną z wytwórnią Soul, będącą filią Motown.

 

 Jej pierwszym wydanym singlem był utwór „Keep On Lovin' Me”, napisany przez Williama Weatherspoona i Jamesa Deana, pierwotnie przeznaczony dla The Marvelettes. Płyta została wyprodukowana przez Williama „Mickeya” Stevensona, a wydana przez wytwórnię Soul na początku 1966 roku.Nie odniosła jednak wielkiego sukcesu. Artystka nie nagrała już więcej płyt dla Motown i po trzech latach odeszła z wytwórni.Po odejściu z Motown, Nero nagrała kolejne płyty z Raynomą Gordym i Gino Parksem w Shrine Records, które nie zostały wydane.  

 

W latach 70-tych opiekowała się matką aż do jej śmierci i poszła do szkoły kosmetycznej. Następnie zaczęła uczyć zawodu kosmetologa, pracowała przy pokazach mody, pisała scenariusze i zajmowała się innymi sprawami. Później Frances wyszła ponownie za mąż za Eveltona Hinesa 3 marca 1976 roku, a ich córka Evealyn Hines urodziła się 28 marca 1978 roku. W 1989 roku skontaktował się z nią Ian Levine, brytyjski producent muzyczny i promotor muzyki northern soul , i nagrali „Footsteps Following Me”, napisany przez Levine'a z Ivy Jo Hunter i Stevenem Wagnerem.

 

  Jej pierwsze nagranie od 23 lat, singiel osiągnął 17. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1991 roku i został nazwany przez brytyjskich didżejów „hymnem soulu lat dziewięćdziesiątych”. Nagrała kolejne płyty z Gino Parksem i wydała album Out on the Floor w wytwórni Levine'a Motorcity. Wystąpiła w kanadyjskim programie telewizyjnym Swinging Time z prowadzącą Robin Seymour oraz w brytyjskich programach takich jak Top of the Pops, The Terry Wogan Show i The Hitman and Her. Założyła własną wytwórnię płytową, AJA Records, i w 1996 roku wydała singiel „Love Ride”. W Stanach Zjednoczonych ukazała się kompilacja jej nagrań z Levine'em, „The Very Best of Frances Nero”.  

 

W 2006 roku wydała autobiografię DVD „Mountains, Motown & Motion Pictures”, a w 2007 roku AJA wydała płytę CD „Frances Nero Salutes Dinah Washington”. 

 Nero zmarła 28 listopada 2014 roku w wieku 71 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Keep On Lovin' Me/Fight Fire With Fire	Frances Nero	03.1966	-	-	Soul 35020	[written by J. Dean, W. Stevenson, W. Weatherspoon][produced by Wm. Stevenson]
Footsteps Following Me	Frances Nero	04.1991	17[9]	-	Debut DEBT 3109	[written by Ian Levine, Ivy Jo Hunter, Steve Wagner][produced by Ian Levine, Rick Gianatos]

Tony Terry

Antonio „Tony” Terry (ur. 12 marca 1964r) to amerykański wokalista soul/new jack swing i aktor z
Waszyngtonu, który pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych XX wieku miał na swoim koncie kilka hitów R&B. Najbardziej znany jest z singla „With You” z 1991 roku, który osiągnął 14. miejsce na liście Billboard Hot 100. Kariera 

Terry jest absolwentem Duke Ellington School of the Arts w Waszyngtonie. Po ukończeniu studiów pracował jako wokalista wspierający w zespole freestyle/pop Sweet Sensation oraz zespole hip-hopowym The Boogie Boys. W 1987 roku podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Epic/CBS Records. Jego pierwszy singiel „She's Fly” został wydany w tym samym roku i osiągnął 10. miejsce na liście Billboard R&B Singles. „Forever Yours”, debiutancki album Terry'ego dla Epic, ukazał się w 1988 roku i dotarł do pierwszej czterdziestki listy przebojów R&B magazynu Billboard.

  Kolejny singiel, „Lovey Dovey”, dotarł do czwartego miejsca na listach przebojów R&B, a „Forever Yours” wspiął się na szóste miejsce listy przebojów R&B. W 1989 roku Tony zaśpiewał w duecie z Flame'em w utworze „On the Strength”, który dotarł do 59. miejsca na liście przebojów R&B magazynu Billboard i 11. miejsca na liście Billboard Dance/Club Play. Drugi album Terry'ego, zatytułowany po prostu „Terry”, wydany w 1990 roku, zawierał singiel „With You” (jego największy hit), który dotarł do pierwszej dwudziestki listy przebojów Billboard Hot 100 w USA, a także do pierwszej dziesiątki listy przebojów R&B.

  „Everlasting Love” był szóstym przebojem R&BPo odejściu z Epic, Terry przeszedł do Virgin Records. Jego debiutanckim albumem dla tej wytwórni był wydany w 1994 roku „Heart of a Man”. Singiel „When a Man Cries” dotarł do pierwszej czterdziestki listy przebojów R&B magazynu Billboard. W następnym roku Terry zaśpiewał w tle w singlu „Gotta Have Love” z albumu Yolandy Adams „More Than a Melody”. Wystąpił również w teledysku.  

Terry występował na ścieżkach dźwiękowych do filmów „Gladiator” z Cubą Goodingiem Jr., „Tap” z Gregorym Hinesem oraz „King’s Ransom” z Anthonym Andersonem. W 1991 roku Terry zdobył dwie nominacje do nagrody Soul Train Music Award: Singiel Roku i Artysta Roku za „With You”. Producentką wykonawczą teledysku do „With You” była Anita Baker, a reżyserem Blair Underwood, który pojawił się w nim epizodycznie. Terry wydał nowy projekt w 2015 roku, „I Tony 6”, w wytwórni Monarchy Records należącej do Spectry.

  Terry wystąpił w filmach „Sisterella”, współprodukowanych przez Michaela Jacksona; „Mama, I Want to Sing”; „His Woman, His Wife” Davida E. Talberta z udziałem Stephanie Mills; oraz w krajowej trasie koncertowej z „Tall Dark and Handsome”. Wyruszył również w krajową trasę koncertową z „Czarnoksiężnikiem z Krainy Oz” w roli Blaszanego Człowieka.Terry występował w teatralnej produkcji „Cheezecake Boyz and the Diva”. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's Fly	Tony Terry	11.1987	-	80[9]	Epic 07417	[written by G. Dick, G. Henry, T. Terry, D. Sanchez][produced by Ted Currier][10[19].R&B; Chart]
Lovey Dovey	Tony Terry	01.1988	-	-	Epic 07697	[written by B. Khozouri, T. Terry][produced by Ted Currier][4[15].R&B; Chart]
Forever Yours/Here With Me	Tony Terry	06.1988	-	80[6]	Epic 07900	[written by G. Henry, T. Currier][produced by Ted Currier][16[13].R&B; Chart]
Young Love	Tony Terry	09.1988	-	-	Epic 07999	[written by R. Campos, D. Sanchez][produced by Ted Currier, David Sanchez][88[5].R&B; Chart][17[6].Hot Disco/Dance;Epic 07874 12"]
Forget The Girl	Tony Terry	06.1989	-	-	Epic 68889	[written by E.D. McCalla, J. Colvert][produced by Ted Currier][9[7].Hot Disco/Dance;Epic 68 784 12"]
On the Strength	Flame with Tony Terry	08.1989	-	-	Epic 68 918	[written by Gary Henry,Ted Currier][produced by Gary Henry,Ted Currier][59[8].R&B; Chart][11[9].Hot Disco/Dance;Epic 68 806 12"]
Head Over Heels/Head Over Heels	Tony Terry	11.1990	-	-	Epic 73 619	[written by T. Terry,A. Smith,B. Williams][produced by Ted Currier][13[19].R&B; Chart]
With You	Tony Terry	06.1991	-	14[23]	Epic 73 713	[written by Raymond Reeder][produced by Ted Currier][6[33].R&B; Chart]
That Kind of Guy	Tony Terry	07.1991	-	-	Epic 73 867	[written by A. Smith, C. Shepherd, J. Malloy, T. Terry][produced by Ted Currier][38[10].R&B; Chart]
Everlasting Love	Tony Terry	01.1992	-	81[10]	Epic 74119	[written by B. Reese, T. Terry][produced by Ted Currier][6[25].R&B; Chart]
When a Man Cries/Can't Let Go	Tony Terry	10.1994	-	-	Virgin 38450	[A:written by Jerry Barnes, Katreese Barnes][produced by Jerry Barnes, Katreese Barnes][A:32[20].R&B; Chart][B:56[11].R&B; Chart]
Heart Of A Man	Tony Terry	04.1995	-	-	Virgin 38 473	[86[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Forever Yours	Tony Terry	01.1988	-	151[20]	Epic 40 890	[produced by Cherrie Shepherd ,Ted Currier,David Sanchez]
Tony Terry	Tony Terry	06.1991	-	184[6]	Epic 45 015	[produced by Ted Currier]

Link Wray

Link Wray może nigdy nie trafić do Rock and Roll Hall of Fame, ale jego wkład w język rockowej
gitary i tak byłby ogromny, nawet gdyby nigdy nie wszedł do innego studia po nagraniu „Rumble”. Mówiąc wprost, Link Wray wynalazł power chord, podstawowy modus operandi współczesnych gitarzystów rockowych. Posłuchaj dowolnego utworu, który nagrał między tym przełomowym instrumentalnym utworem z 1958 roku, a nagraniami dla Swan z początku lat 60-tych, a usłyszysz zaczątki heavy metalu, thrashu, czegokolwiek. Chociaż historycy rocka zawsze lubią kreślić wyraźną granicę między przesterowaną grą gitary elektrycznej, która napędzała wczesne płyty bluesowe, a paczką Hendrixa, Claptona, Becka, Page'a i Townshenda z końca lat 60-tych, bez żadnych przystanków pomiędzy, szybkie przesłuchanie dowolnego utworu nagranego przez Wraya w jego złotej dekadzie błyskawicznie obala tę teorię.  

Jeśli da się powiązać bezpośrednią linię od czarnych muzyków bluesowych podkręcających wzmacniacze i grających z ogromną dozą agresji, do młodych białych facetów wykonujących zmutowaną wersję tego samego, to linia ta bez wątpienia prowadzi wprost do Linka Wraya. Pete Townshend podsumował to dla większej liczby gitarzystów, niż prawdopodobnie zdawał sobie sprawę, mówiąc: „On jest królem; gdyby nie Link Wray i „Rumble”, nigdy nie chwyciłbym za gitarę”. Wszystko, co odziedziczyło dzisiejsze pokolenie headbangerów, od Led Zeppelin i The Who, można prześledzić do faceta o indiańskich korzeniach Shawnee z Dunn w Karolinie Północnej, który zaczynał w 1955 roku nagrywając dla Starday jako członek Lucky Wray & the Palomino Ranch Hands. 

Widzicie, na początku lat 50-tych to była zupełnie inna bajka. Rock & roll nie stał się jeszcze wydarzeniem o zasięgu ogólnokrajowym w Stanach Zjednoczonych, a jeśli byłeś młody i chciałeś odnieść sukces w branży muzyki popularnej, miałeś dwie główne ścieżki kariery. Mogłeś zostać popowym piosenkarzem jak Perry Como albo piosenkarzem z prowincji jak nieżyjący już Hank Williams, i to by było na tyle. Z muzyką country otaczającą go w młodości w Karolinie Północnej, wybór był oczywisty; Wray połączył siły z braćmi Vernonem i Dougiem, tworząc Lucky Wray & the Lazy Pine Wranglers, później zmieniając nazwę zespołu na bardziej elegancką Palomino Ranch Hands. Pod koniec 1955 roku przenieśli się poza Waszyngton i dołączyli do nich Shorty Horton na basie. Z Linkiem, Hortonem i braćmi Dougiem i Vernonem („Lucky”, nazwanym tak na cześć jego hazardowych fortun), którzy grali odpowiednio na perkusji i wokalu, nawiązali współpracę z lokalnymi autorami piosenek, a ich efektem była płyta winylowa EP wydana przez lokalną wytwórnię Kay, a resztę utworów wydzierżawiono wytwórni Starday Records w Teksasie. 

Jednak do 1958 roku muzyka uległa zmianie, podobnie jak życie Wraya. Z powodu utraty płuca w wyniku gruźlicy, którą przebył podczas wojny koreańskiej, Link otrzymał od lekarza zalecenie, aby pozwolić bratu Vernonowi na wokal. Link zaczął więc coraz bardziej rozciągać się na gitarze, wymyślając kolejne partie instrumentalne. W tym czasie zespół przekształcił się w trio i zmienił nazwę na Ray Men. Po krótkim romansie z idolem nastolatek - zmianie imienia na Ray Vernon - trzeci z braci Wrayów został producentem/menedżerem zespołu. Uzbrojony w gitarę Gibson Les Paul z 1953 r., mały wzmacniacz Premier, szyderczy uśmieszek Elvisa i czarną skórzaną kurtkę, Link zaczął grać w lokalnych klubach płytowych w okolicach Waszyngtonu z didżejem Miltem Grantem, który został jego faktycznym menedżerem. 

Pewnego wieczoru, podczas typowego występu, powiedział Link: „Chcieli, żebym zagrał utwór „Walk”. Nie znałem żadnego, więc wymyśliłem jeden. Wymyśliłem „Rumble”. „Rumble” pierwotnie ukazało się w wytwórni Archiego Bleyera Cadence w 1958 roku, a Bleyer był gotowy go przekazać, gdy jego córka wyraziła entuzjazm wobec prymitywnego utworu instrumentalnego, mówiąc, że przypomina jej sceny z „West Side Story”. Bleyer zmienił tytuł (oryginalny tytuł, o ile w ogóle istniał, zaginął w mrokach dziejów), a „Rumble” wskoczył na 16. miejsce na listach przebojów, pomimo faktu, że został zakazany w radiu w kilku krajach (w tym w Nowym Jorku), stając się do dziś znakiem rozpoznawczym Wraya. Jednak pomimo sukcesu i rozgłosu „Rumble” okazało się jedynym wydawnictwem Wraya w Cadence. Bleyer, atakowany za wydanie płyty „promującej wojnę gangów nastolatków”, chciał oczyścić Linka z zarzutów. i chłopaków trochę podkręcił, wysyłając ich do Nashville, aby nagrali kolejną sesję z zespołem produkcyjnym Everly Brothers, który decydował o wszystkim. 

Wrays nie podzielali tego zdania, więc natychmiast zawarli umowę z Epic Records. Następcą „Rumble” Linka był pulsujący, szybki „Rawhide”. Les Paul został zamieniony na model Danelectro Longhorn (z najdłuższym gryfem, jaki kiedykolwiek wyprodukowano na gitarze produkowanej na linii produkcyjnej), a jego przetworniki w kształcie tuby szminki sprawiały, że każda nuta power akordów Linka brzmiała, jakby brzdąkał wieczkiem od puszki zamiast kostki. Rytm i sama moc wystarczyły, aby utwór dotarł na 23. miejsce na liście przebojów w kraju.

Jednak wyłonił się pewien schemat, który miał się powtarzać przez większość wczesnej kariery Wraya; decydenci uważali, że jeśli uda im się go stonować i wystroić, sprzedadzą o wiele więcej płyt w zamian. Wszyscy ci producenci i szefowie wytwórni nie zdawali sobie sprawy z najprostszej prawdy: jeśli Duane Eddy grał dla nastoletnich białych Amerykanów, Link Wray grał dla przestępców, po prostu. Pod koniec 1960 roku Wray znalazł się w bardzo krępującej sytuacji nagrywania z pełnymi orkiestrami, grając takie bzdury jak „Danny Boy” i „Claire de Lune”. Ale kiedy te perełki również nie znalazły się na listach przebojów, współpraca z Epic Records dobiegła końca i pod koniec roku Link i Vern założyli własną wytwórnię, Rumble Records. Wśród trzech jedynych numerów Rumble znalazła się oryginalna wersja kolejnego wielkiego hitu Wraya, „Jack the Ripper”. Jeśli „Rumble” brzmiało jak wojna gangów, to „Jack the Ripper” brzmiał jak pościg samochodowy z dużą prędkością, co właśnie stało się ścieżką dźwiękową do filmu w wersji Richarda Gere'a „Bez tchu”. Wzmacniacz Linka został nagrany na końcu schodów hotelowych, aby uzyskać maksymalny efekt echa, podczas gdy Link pompował przez niego riffy, które stały się zalążkiem miliona metalowych utworów.  

Po kilku latach lokalnego szumu, album przeżywał kolejny okres popularności wśród didżejów, gdy wytwórnia Swan Records z Filadelfii przejęła go i zapewniła mu ogólnokrajową popularność. Z pewnością Wray był najbardziej płodny podczas swojej kadencji w Swan, a prezes wytwórni, Bernie Binnick, dał Linkowi i Vernonowi praktycznie pełną swobodę. Zmieniając rodzinny kurnik w prymitywne studio na trzy ścieżki dźwiękowe, rodzina Wrayów spędziła kolejną dekadę nagrywając i eksperymentując z brzmieniami i stylami. Przynajmniej teraz mogli odnieść sukces - lub ponieść porażkę-na własnych warunkach. Większość z tych stron została wynajęta jako jednorazowe kontrakty milionom mikroskopijnych wytwórni pod różnymi nazwami, takimi jak Moon Men, Spiders, Fender Benders itd. Co napędzało ten okres największej kreatywności, pozostaje kwestią otwartą. Wiele z tego wynikało z faktu, że Link i chłopaki doskonalili swój specyficzny styl rockowego szaleństwa, grając w jednych z najbardziej obskurnych miejscówek na świecie, gdy te utwory były nagrywane. Kiedy szef wytwórni Swan, Binnick, był pytany, jak może wydawać tak dziki materiał, uśmiechał się, unosił ręce w górę i mówił: „Co można zrobić z takim zwierzęciem?”. 

 Z nadejściem nowej dekady brzmienie i wizerunek Linka Wraya zostały dostosowane do hipisowskiego rynku. Kariera Wraya zmieniała się w latach 70-tych, a plątanina albumów w luźnym stylu niewiele pomagała w budowaniu jego reputacji. Po okresie wspierania Roberta Gordona, odtwórcy rockabilly lat 70-tych, Wray ponownie rozpoczął karierę solową, zabierając ze sobą większość zespołu Gordona (w tym perkusistę Antona Figa). Choć w studiu nagraniowym panował nierówny poziom, wciąż potrafił dać czadu na żywo, a jego rzadkie występy na scenach całego świata niosły przesłanie, że ten pierwotny, szalony gitarzysta rock and rolla wciąż ma w baku mnóstwo paliwa. 

 Wray ożenił się i przeprowadził do Danii w 1980 roku, nagrywając album na rynek zagraniczny. Przez całe lata 90-te wciąż potrafił przypiąć gitarę i sprawić, by brzmiała bardziej agresywnie niż ktokolwiek po sześćdziesiątce. Jego dorobek zyskał rozgłos w latach 90-tych, gdy nadeszła rewolucja grunge'owa. Kilku młodych, modnych gitarzystów uznało Wraya za inspirację, a jego wczesne prace były wznawiane pod różnymi szyldami. Nagrał dwa nowe albumy dla Ace Records: „Shadowman” w 1997 r. i „Barbed Wire” w 2000 r., i koncertował aż do swojej śmierci w Kopenhadze 5 listopada 2005 r.  

Sk³ad: