John Berry

John Berry, piosenkarz country znany ze swojego głębokiego głosu oraz refleksyjnego
podejścia do pisania tekstów, urodził się 14 września 1959 roku w Aiken w Karolinie Południowej. Dorastał w muzykalnym domu, choć żadne z jego rodziców nie było szczególnym miłośnikiem muzyki country. Jego matka preferowała gospel, a ojciec lubił muzykę klasyczną graną na fortepianie -zwłaszcza nagrania Vana Cliburna. Berry dorastał jednak przy dźwiękach radia nadającego z Atlanty najpopularniejsze przeboje (tzw. Top 40), dzięki czemu w latach 70-tych zetknął się z bardzo różnorodną muzyką. W wieku 12 lat zaczął uczyć się gry na gitarze, a do czasu ukończenia szkoły średniej pisał już własne utwory i występował publicznie. 

 W 1981 roku uległ poważnemu wypadkowi motocyklowemu, w wyniku którego doznał złamania biodra oraz obu nóg. Spędził wiele miesięcy na rekonwalescencji i rehabilitacji - sytuację dodatkowo utrudniała niedawna śmierć jego matki. Berry wykorzystał jednak ten czas na doskonalenie umiejętności gry na gitarze i w 1983 roku uczynił muzykę swoim zawodem. Zyskał spore grono fanów w Georgii, gdzie zamieszkał, i nagrał kilka niezależnych albumów, które sprzedawał podczas swoich koncertów. W 1992 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Liberty Records, a w czerwcu 1993 roku ukazał się jego pierwszy album dla tej wytwórni, zatytułowany po prostu „John Berry”. Utwór „Kiss Me in the Car” szybko stał się przebojem, docierając do 22. miejsca na listach przebojów muzyki country. Dopiero jednak w maju 1994 roku kolejny singiel z tej płyty, „Your Love Amazes Me”, wspiął się na sam szczyt zestawień country. W momencie, gdy utwór ten zdobywał pierwsze miejsce, Berry przebywał w szpitalu - zdiagnozowano u niego torbiel w trzeciej komorze mózgu. Choć schorzenie to spowodowało u niego niewielkie problemy z pamięcią krótkotrwałą, poza tym artysta w pełni odzyskał zdrowie. (Żona Berry’ego, która występuje u jego boku jako wokalistka wspierająca, czasami podpowiada mu tekst, gdy ten zapomni go podczas występu na scenie). 

Kolejne dwa single Johna Berry’ego - „What’s in It for Me” oraz „You and Only You” - dotarły do ​​pierwszej piątki list przebojów muzyki country, a sam album uzyskał status platynowej płyty. W 1995 roku firma EMI, właściciel wytwórni Liberty Records, przeniosła artystę do swojej nowej filii zajmującej się muzyką country - Patriot Records. Debiutancki krążek Berry’ego dla tej wytwórni, „Standing on the Edge”, przyniósł dwa kolejne przeboje, które znalazły się w pierwszej piątce list country: utwór tytułowy oraz „I Think About It All the Time”; płyta zdobyła status złotej. W tym samym roku wytwórnia wydała również pierwszy świąteczny album artysty, „O Holy Night”. Nakładem Patriot Records ukazały się także wznowienia dwóch wczesnych, niezależnych płyt Berry’ego: „Saddle the Wind” oraz „Things Are Not the Same”. 

Eksperyment z Patriot Records okazał się jednak krótkotrwały i we wrześniu 1996 roku czwarty album artysty, „Faces”, został wydany przez Capitol Nashville. Płyta „Faces” pokryła się złotem i zaowocowała trzema przebojami, jednak Berry i wytwórnia Capitol Nashville mieli odmienne wizje jego dalszego rozwoju artystycznego, co doprowadziło do sytuacji, w której dwa nagrane przez niego albumy nigdy nie ujrzały światła dziennego. W 1999 roku Berry podpisał kontrakt z wytwórnią Lyric Street Records (powiązaną z koncernem Disney), która we wrześniu tego samego roku wydała album „Wildest Dreams”. Płyta okazała się rozczarowaniem komercyjnym, więc Berry rozstał się z dużymi wytwórniami i związał z niezależną oficyną Ark 21. W październiku 2000 roku nakładem Ark 21 ukazał się jego drugi świąteczny album, „My Heart Is Bethlehem”, a rok później - płyta „All the Way to There”. 

Choć Berry wciąż cieszył się dużą popularnością jako artysta koncertowy- zwłaszcza dzięki swoim corocznym występom świątecznym - uznał, że nadszedł czas, by przejąć pełną kontrolę nad swoją karierą nagraniową. Po krótkim powrocie do Capitol Nashville, w ramach którego w 2002 roku ukazał się album „Christmas Live”, założył własną wytwórnię - Clear Sky Records. Nakładem wytwórni Clear Sky wydał albumy *I Give My Heart* (2004) oraz *Those Were the Days* (2008), a także płytę świąteczną *O Holy Night Live* (2003).  

Jako gorliwy chrześcijanin, w 2012 roku nagrał dla wytwórni Daywind Records album *Real Man, Real Life, Real Good*, odzwierciedlający jego przekonania. W tym samym roku opublikował książkę *Songs & Stories*, zawierającą eseje na temat jego najpopularniejszych utworów oraz płytę CD z nowymi wersjami jego klasycznych przebojów. Po przeprowadzeniu udanej kampanii crowdfundingowej, w 2015 roku Berry powrócił do studia nagraniowego, by zarejestrować kolejny album. Premiera płyty *What I Love the Most*, wydanej przez Mansion Entertainment, została zaplanowana na czerwiec 2016 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kiss Me in the Car	John Berry	11.1993	-	-	Liberty	[written by Chris Waters,John Berry][22[20].Country Chart]
A Mind of Her Own	John Berry	.1993	-	-	Liberty	[written by Chuck Jones,John Berry][51[11].Country Chart]
Your Love Amazes Me	John Berry	03.1994	-	-	Liberty	[written by Chuck Jones,Amanda Hunt Taylor][1[1][15].Country Chart]
What’s in It for Me	John Berry	07.1994	-	-	Liberty	[written by Gary Burr,John Jarrard][5[20].Country Chart]
You and Only You	John Berry	11.1994	-	-	Liberty	[written by J.D. Martin,Chuck Jones][4[20].Country Chart]
Standing on the Edge of Goodbye	John Berry	04.1995	-	-	Patriot 18401	[written by Stewart Harris,John Berry][2[20].Country Chart]
I Think About It All the Time	John Berry	07.1995	-	-	Patriot	[written by Billy Livsey,Don Schlitz][4[20].Country Chart]
If I Had Any Pride Left at All	John Berry	11.1995	-	-	Patriot	[written by Troy Seals,Eddie Setser,John Greenebaum][25[20].Country Chart]
O Holy Night	John Berry	.1995	-	-	Patriot	[produced by Chuck Howard][55[3].Country Chart]
Every Time My Heart Calls Your Name	John Berry	03.1996	-	-	Patriot	[written by Gary Heyde, J.B. Rudd][produced by Chuck Howard,Jimmy Bowen][34[11].Country Chart]
Change My Mind	John Berry	08.1996	-	-	Capitol Nashville 58577	[written by Jason Blume,A.J. Masters][produced by Chuck Howard][10[20].Country Chart]
She’s Taken a Shine	John Berry	12.1996	-	-	Capitol Nashville 19451	[written by Greg Barnhill,Richard Bach][produced by Chuck Howard][2[20].Country Chart]
I Will, If You Will	John Berry	05.1997	-	-	Capitol Nashville 19511	[written by John Barlow Jarvis, Randy Goodrum][produced by Chuck Howard][19[20].Country Chart]
The Stone	John Berry	.1997	-	-	Capitol Nashville 724381972472	[written by Bob Regan, Danny Mayo][produced by Billy Joe Walker Jr., John Berry][59[6].Country Chart]
Over My Shoulder	John Berry	.1998	-	-	Capitol Nashville 724381997574	[written by Marcus Hummon, Roger Murrah][produced by Chuck Howard][62[7].Country Chart]
Better Than a Biscuit	John Berry	.1998	-	-	Capitol Nashville 724385870774	[written by Gene Cook][produced by Chuck Howard, Davey Faragher, John Hiatt][75[1].Country Chart]
Love Is Forever	John Berry	.1999	-	-	Capitol Nashville	[53[10].Country Chart]
Power Windows	John Berry	.1999	-	-	Lyric Street	[written by Billy Falcon][produced by Mark Spiro][43[17].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
John Berry	John Berry	04.1994	-	85[43]	Liberty 80 472	[platinum-US][produced by Chuck Howard]
Standing on the Edge	John Berry	03.1995	-	69[39]	Patriot 28 495	[gold-US][produced by Chuck Howard, Jimmy Bowen]
O Holy Night	John Berry	12.1995	-	110[6]	Capitol 32 663	[produced by Chuck Howard]
Faces	John Berry	10.1996	-	83[13]	Capitol 35 464	[gold-US][produced by Chuck Howard]

Let's Active

 Mitch Easter zapisał się w historii muzyki jako ceniony producent lat 80-tych, znany przede

wszystkim z pracy nad wczesnymi albumami grupy R.E.M. - *Murmur* i *Reckoning*. Sukcesy te jednak często odciągały jego uwagę i sprawiały, że nie mógł w pełni poświęcić się własnej karierze muzycznej w zespole Let's Active. Grupa ta w latach 1983-1988 stworzyła jedne z najlepszych utworów w nurcie power popu i jangle popu z Południa USA. Podobnie jak R.E.M., zespół ten uwspółcześnił charakterystyczne, dźwięczne brzmienie gitar znane z twórczości The Byrds, dostosowując je do estetyki nowej fali. Mimo częstych zmian w składzie, Easter pozostawał główną postacią formacji, która przed zakończeniem działalności pod koniec dekady wydała trzy albumy. 
 
 Po krótkim epizodzie w zespole Sneakers - założonym w Karolinie Północnej pod koniec lat 70-tych wspólnie z Chrisem Stameyem (późniejszym członkiem grupy The dB's) - Mitch Easter w 1981 roku otworzył swoje legendarne studio Drive-In Studios i powołał do życia Let's Active wraz z basistką Faye Hunter oraz perkusistką Sarą Romweber. Trio wydało nakładem wytwórni IRS Records minialbum *Afoot* (1983), zawierający sześć utworów. W 1984 roku ukazała się bardziej eksperymentalna płyta *Cypress*. Choć zarówno EP-ka, jak i album osiągnęły umiarkowane wyniki sprzedaży, zyskały one uznanie w rodzącym się środowisku słuchaczy muzyki alternatywnej i tzw. college rocka. 
 
Wkrótce po premierze Hunter i Romweber opuściły zespół, przez co Let's Active stało się w praktyce solowym przedsięwzięciem Eastera. Romweber dołączyła później do grup Snatches of Pink oraz Dexter Romweber Duo (tej drugiej przewodził jej brat, założyciel formacji Flat Duo Jets).  Do nagrania albumu *Big Plans for Everybody* (1986)- kolejnej płyty docenionej przez krytykę, lecz niedocenionej komercyjnie - Easter zaangażował perkusistów Erica Marshalla i Roba Ladda oraz multiinstrumentalistkę Angie Carlson (Faye Hunter powróciła wówczas tymczasowo, by zająć się partiami basu). 
 
 W 1988 roku ukazał się utrzymany w ostrzejszym stylu album *Every Dog Has His Day*, na którym Hunter zastąpił stały basista John Heames. Po krótkiej trasie promocyjnej obejmującej kampusy uniwersyteckie działalność zespołu zawisła w próżni - nie nagrano już kolejnych płyt. W późniejszych latach Easter kontynuował pracę jako producent, grając jednocześnie w innych grupach, takich jak Velvet Crush, Vinyl Devotion, Shalini czy The Fiendish Minstrels. Swój pierwszy solowy album, *Dynamico*, wydał w 2007 roku. Sara Romweber zmarła w marcu 2019 roku po zdiagnozowaniu u niej guza mózgu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Afoot	Let's Active	02.1984	-	154[11]	I.R.S. 70 505	[produced by Mitch Easter]
Cypress	Let's Active	11.1984	-	138[16]	I.R.S. 70 648	[produced by Let's Active, Don Dixon]
Big Plans for Everybody	Let's Active	04.1986	-	111[10]	I.R.S. 5703	[produced by Mitch Easter]

Cry of Love

Cry of Love to amerykański zespół rockowy założony w Raleigh w Karolinie Północnej
w 1989 roku. Grupa wydała swój debiutancki album w 1993 roku, „Brother”, wyprodukowany przez Johna Custera, po czym przez kolejne 17 miesięcy koncertowała w trasie. Po zakończeniu trasy koncertowej w latach 1993-1994, wokalista Kelly Holland odszedł z zespołu, twierdząc, że nie jest już w stanie znieść trudów podróży. W 1993 roku utwór „Peace Pipe” zajął pierwsze miejsce na liście przebojów Mainstream Rock magazynu Billboard. Robert Mason, były członek Lynch Mob, a obecnie wokalista Warrant, został zatrudniony jako następca Hollanda w 1996 roku. Razem wydali nowy album w 1997 roku („Diamonds & Debris”), ale wkrótce potem zespół się rozpadł. 

 

 Były członek zespołu, Audley Freed, dołączył do Black Crowes w 1998 roku i grał z zespołem do października 2001 roku. Grał również na drugim solowym albumie wokalisty Crowes, Chrisa Robinsona, w 2004 roku, oraz podczas późniejszej trasy koncertowej. Basista Robert Kearns grał później z Lynyrd Skynyrd, po śmierci Eana Evansa, do początku 2012 roku. Freed i Kearns założyli zespół Big Hat, w którego skład wchodzą również Keith Gattis - wokal/gitara; Peter Stroud - gitara; Fred Eltringham - perkusja; Ike Stubblefield - instrumenty klawiszowe. 

 

Obecnie Freed i Kearns, wraz z żoną Freeda, Jen, i Stroudem, są częścią koncertowego zespołu Sheryl Crow. Były wokalista Kelly Holland zmarł  24 lutego 2014 roku w Raleigh w Karolinie Północnej po walce z poważną infekcją jamy brzusznej. Miał 52 lata. Hollanda przeżył jego syn Elijah Holland.  Debiutancki album zespołu, Brother, został wznowiony przez francuską wytwórnię niezależną Bad Reputation w 2016 roku i zawiera pięć dodatkowych utworów, wydanych wcześniej na różnych singlach jako utwory bonusowe.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bad Thing	Cry of Love	01.1994	60[1]	-	Columbia 6600462	[written by A. Freed, J. Custer, K. Holland][produced by John Custer]

Billy "Crash" Craddock

Billy Wayne „Crash” Craddock (ur. 16 czerwca 1939r)  to amerykański piosenkarz country i
rockabilly. Po raz pierwszy zyskał popularność w Australii w latach 50-tych XX wieku dzięki serii hitów rockabilly, w tym przebojom „Boom Boom Baby” i „One Last Kiss”, które odpowiednio w 1960 i 1961 roku zajęły pierwsze miejsce na australijskich listach przebojów. Przechodząc do muzyki country, zyskał popularność w Stanach Zjednoczonych w latach 70-tych XX wieku dzięki serii przebojów z pierwszej dziesiątki, z których kilka, w tym „Rub It In”, „Broken Down in Tiny Pieces” i „Ruby Baby”, znalazło się na szczycie list przebojów. Craddock jest znany swoim fanom jako „Król muzyki country rock” i „Pan Country Rock” za swój szybki, inspirowany rockabilly styl muzyki country. 

 

 Billy Wayne Craddock urodził się w Greensboro w Karolinie Północnej w Stanach Zjednoczonych. Nauczył się gry na gitarze od swojego najstarszego brata, gdy miał sześć lat. W wieku 11 lat wziął udział w lokalnym telewizyjnym konkursie talentów i przez 15 kolejnych tygodni był wybierany zwycięzcą. Craddock otrzymał przydomek „Crash”, grając na pozycji running back w szkolnej drużynie futbolowej Rankin High School. Po ukończeniu szkoły średniej założył z jednym ze swoich braci zespół rockabilly o nazwie Four Rebels. Jego wczesną inspiracją byli Little Jimmy Dickens, Ray Price i Hank Williams.

 

  Pierwszym wydawnictwem Craddocka był utwór „Smacky-Mouth”, nagrany w 1957 roku dla lokalnej wytwórni Sky Castle w Greensboro. Swój kolejny singiel, zatytułowany „Birddoggin'”, wydał w Colonial Records. Został on również wydany w 1957 roku. Wkrótce podpisał kontrakt z wytwórnią Date Records należącą do Columbii. Wydał „Ah, Poor Little Baby”, ale bez powodzenia. Utwór został coverowany w Wielkiej Brytanii przez Adama Faitha. Zaczął nagrywać dla Columbia Records w 1958 roku, nagrywając rockabilly i utwory popowe. Columbia promowała go jako idola nastolatek, ponieważ potrzebowała artysty, który mógłby konkurować z Elvisem Presleyem. Dwukrotnie wystąpił w programie American Bandstand, ale nie udało mu się stworzyć przeboju w USA. 

 

Jego jedyną piosenką, która znalazła się na listach przebojów w latach 50-tych w USA, była „Don't Destroy Me”, która przez tydzień w listopadzie 1959 roku zajmowała 94. miejsce na liście przebojów. Stał się również popularny w Australii, nagrywając utwory, które stały się synonimami innych artystów. Nagrał „Am I to Be the One” i „I Want That”, których covery wykonali m.in. Jerry Lee Lewis i brytyjscy rockmani Johnny Kidd and the Pirates.  W 1960 roku Craddock dwukrotnie odbył trasę koncertową po Australii. Pierwsza miała miejsce w lutym z Duane'em Eddym, The Diamonds, Santo & Johnny i Floydem Robinsonem, a druga w maju z Bobbym Rydellem, The Everly Brothers, Marvem Johnsonem i The Crickets.Nie zdawał sobie sprawy, jak popularny był w tym kraju i nie sądził, że ktokolwiek go tam rozpozna. Kiedy samolot wylądował na lotnisku, powitały go tysiące krzyczących nastolatków. Craddock nie wiedział, że ma na koncie numer jeden na listach przebojów w kraju („Boom Boom Baby” utrzymywał się na pierwszym miejscu przez cztery tygodnie, od końca lutego do początku marca 1960 roku).  

 

Wkrótce stał się najpopularniejszym idolem nastolatków w kraju i jest popularny do dziś, zdobywając drugie miejsce na liście przebojów w marcu 1961 roku dzięki coverowi/współprzebojowej wersji utworu „One Last Kiss”, a także jednocześnie z wersją Bobby'ego Vee, stając się jego czwartym i ostatnim utworem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce w Australii, po „I Want That” (HP-7, szczyt pod koniec lutego 1960) i „Well, Don't You Know” (HP-8, szczyt pod koniec maja 1960). 

 

Po sukcesach w Australii, w latach 60-tych nagrał jeden album i kilka singli. „I'm Tore Up” ukazał się w 1964 roku nakładem King Records. Na początku lat 60-tych wydał dwa single dla Mercury Records. Następnie nagrał kilka singli dla wytwórni Chart, ale bez powodzenia. Sukces w Stanach Zjednoczonych Craddock spędził kilka lat poza branżą muzyczną, pracując w fabryce papierosów i wieszając płyty gipsowo-kartonowe. Wkrótce powrócił do nagrywania, tym razem jako piosenkarz country. W 1969 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Cartwheel Records. Wkrótce w 1971 roku osiągnął swój pierwszy przebój numer jeden, coverując popowy hit Tony'ego Orlando i Dawn „Knock Three Times”. Jego wersja była szybsza i zawierała skrzypce w stylu cajun. Wiosną tego samego roku piosenka dotarła również do pierwszej piątki listy przebojów Billboard Hot Country Singles, rozpoczynając serię hitów, która trwała przez całe lata 70-te. 

 

Inne jego hity nagrane dla Cartwheel w latach 1971 i 1972, w tym „Dream Lover”, „You Better Move On”, „Ain't Nothin' Shakin' (But the Leaves on The Trees)” i „I'm Gonna Knock on Your Door”, znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów w latach 1971 i 1972.  W latach 70-tych Craddock konsekwentnie plasował się w pierwszej dziesiątce list przebojów country i stał się jednym z pierwszych męskich symboli seksu w muzyce country. Był niezwykle przystojny jak na gwiazdę country tamtej epoki, ubrany w strój sceniczny odsłaniający jego owłosioną, umięśnioną klatkę piersiową, podczas gdy warczał, wykonując rockowe numery i piosenki miłosne. Jego osobowość sceniczna była silnie inspirowana Elvisem Presleyem. 

 

 W 1973 roku Craddock podpisał kontrakt z wytwórnią ABC Records (później ABC/Dot Records), gdzie cieszył się swoimi największymi hitami. Jednym z nich był utwór „Sweet Magnolia Blossom”, ale jego największy hit z 1974 r., „Rub It In”, również znalazł się na szczycie listy przebojów, a także jego najwyższy przebój na amerykańskich listach przebojów. Piosenka była pierwszym z trzech hitów country Craddocka, które zajęły pierwsze miejsce na liście Billboard. Kilka wersów z utworu pojawia się w reklamach produktów Glade Plug-In w ostatnich latach. Kolejny utwór Craddocka, remake starego hitu Dion  , „Ruby Baby”, był kolejnym dużym przebojem country i stał się jego drugim przebojem w pierwszej czterdziestce, pomagając Craddockowi na krótko stać się amerykańską gwiazdą popu/rocka, którą próbował być prawie 15 lat wcześniej.

 

  W 1975 roku wydał „Still Thinkin' 'bout You”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce list przebojów country jako singiel i album, ale nie odniósł większego sukcesu. Jego ostatnim sukcesem popowym był utwór „Easy as Pie” z 1976 roku, który osiągnął 54. miejsce na liście Billboard Hot 100 i pierwsze miejsce na liście country. W 1977 roku przeniósł się do wytwórni Capitol Records, gdzie jego dwa ostatnie przeboje znalazły się w pierwszej dziesiątce: „I Cheated on a Good Woman's Love” (1978) i „If I Could Write a Song as Beautiful as You” (1979). Jego single zaczęły odnosić mniejsze sukcesy na początku lat 80-tych, choć sporadycznie nadal plasował się w pierwszej trzydziestce. 

 

Craddock nagrał kilka albumów dla Capitol, zanim opuścił wytwórnię w 1983 roku. Przez krótki czas był właścicielem własnej małej wytwórni płytowej Cee Cee Records i wydał w 1983 roku singiel, który znalazł się w dolnej części krajowych list przebojów country.

 

  W 1986 roku nagrał album dla MCA Records (która kupiła ABC/Dot Records w 1979 roku) zatytułowany Crash Craddock. W 1989 roku przeniósł się do Atlantic Records i wydał Back on Track. Album przyniósł jeden niewielki hit, „Just Another Miserable Day Here in Paradise”, który dotarł do 68. miejsca na liście przebojów. W 2011 roku Craddock został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Karoliny Północnej. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Destroy Me/Boom Boom Baby	Crash Craddock	11.1959	-	94[1]	Columbia 41470	[written by Mann,Shapiro]
Knock Three Times/The Best I Ever Had	Crash Craddock	04.1971	-	113[4]	Cartwheel 193	[written by Irwin Levine, L. Russell Brown][produced by Ron Chancey][3[13].Country Chart]
Dream Lover/I Ran Out Of Time	Billy 'Crash' Craddock	07.1971	-	-	Cartwheel 196	[written by B. Darin][produced by Ron Chancey][5[12].Country Chart]
You Better Move On/Confidence And Common Sense	Billy 'Crash' Craddock	11.1971	-	-	Cartwheel 201	[written by Arthur Alexander][produced by Ron Chancey][10[10].Country Chart]
Ain't Nothin' Shakin' (But The Leaves On The Trees)/She's My Angel	Billy 'Crash' Craddock	11.1959	-	-	Cartwheel 210	[written by Eddie Fontaine, Cirino Colacrai, Diane Lampert, John Gluck, Jr.][produced by Ron Chancey][10[13].Country Chart]
I'm Gonna Knock On Your Door/What He Don't Know Won't Hurt Him	Billy "Crash" Craddock	07.1972	-	-	Cartwheel 216	[written by Aaron Schroeder, Sid Wayne][produced by Ron Chancey][5[15].Country Chart]
Afraid I'll Want To Love Her One More Time/Treat Her Right	Billy "Crash" Craddock	12.1972	-	-	Cartwheel 222	[written by David Wilkins][produced by Ron Chancey][22[8].Country Chart]
Don't Be Angry/White Boy	Billy "Crash" Craddock	03.1973	-	-	ABC 11349	[written by Wade Jackson][produced by Ron Chancey][33[4].Country Chart]
Slippin' And Slidin'/A Living Example	Billy "Crash" Craddock	06.1973	-	-	ABC 11 364	[written by R. Penniman][produced by Ron Chancey][14[8].Country Chart]
Till The Water Stops Runnin'/What Does A Loser Say	Billy "Crash" Craddock	09.1973	-	-	ABC 11 379	[written by I. Levine, L. R. Brown][produced by Ron Chancey][8[11].Country Chart]
Sweet Magnolia Blossom/Home Is Such A Lonely Place To Be	Billy "Crash" Craddock	01.1974	-	-	ABC 11 412	[written by R. Bourke, G. Barnhill][produced by Ron Chancey][3[12].Country Chart]
Rub It In/It's Hard To Love A Hungry, Worried Man	Billy "Crash" Craddock	06.1974	-	16[15]	ABC 11 437	[written by L. Martine, Jr.][produced by Ron Chancey][1[2][12].Country Chart]
Ruby, Baby/Walk When Love Walks	Billy "Crash" Craddock	11.1974	-	33[9]	ABC 12 036	[written by J. Lieber, M. Stoller][produced by Ron Chancey][1[1][10].Country Chart]
Still Thinkin' 'Bout You/Stay A Little Longer In Your Bed	Billy "Crash" Craddock	03.1975	-	-	ABC 12 068	[written by J. Christopher, B. Wood][produced by Ron Chancey][4[9].Country Chart]
I Love The Blues And The Boogie Woogie/No Deposit, No Return	Billy "Crash" Craddock	07.1975	-	-	ABC 12 104	[written by Darrell Statler][produced by Ron Chancey][10[10].Country Chart]
Easy As Pie/She's Mine	Billy "Crash" Craddock	12.1975	-	54[8]	ABC Dot 17 584	[written by R. Bourke, J. Wilson, G. Dobbins][produced by Ron Chancey][2[12].Country Chart]
Walk Softly/She's About A Mover	Billy "Crash" Craddock	04.1976	-	-	ABC Dot 17619	[written by V. McCoy][produced by Ron Chancey][7[10].Country Chart]
You Rubbed It In All Wrong/I Need Somebody To Love Me	Billy "Crash" Craddock	07.1976	-	-	ABC Dot 17635	[written by J. Adrian][produced by Ron Chancey][4[10].Country Chart]
Broken Down In Tiny Pieces/Shake It Easy	Billy "Crash" Craddock	11.1976	-	-	ABC Dot 17659	[written by J. Adrian][produced by Ron Chancey][1[1][12].Country Chart]
Just A Little Thing/The First Time	Billy "Crash" Craddock	04.1977	-	-	ABC Dot 17682	[written by L. Martine Jr.][produced by Ron Chancey][28[4].Country Chart]
A Tear Fell/Piece Of The Rock	Billy "Crash" Craddock	06.1977	-	-	ABC Dot 17701	[written by Eugene Randolph, Dorian Burton][produced by Ron Chancey][7[10].Country Chart]
The First Time/Walk When Love Walks	Billy "Crash" Craddock	11.1977	-	-	ABC Dot 17 725	[written by John Adrian][produced by Ron Chancey][10[11].Country Chart]
I Cheated On A Good Woman's Love/Not A Day Goes By	Billy "Crash" Craddock	02.1978	-	-	Capitol 4545	[written by Del Bryant][produced by Dale Morris][4[10].Country Chart]
I've Been Too Long Lonely Baby/Jailhouse Rock	Billy "Crash" Craddock	06.1978	-	-	Capitol 4575	[written by John Adrian][produced by Dale Morris][28[5].Country Chart]
Hubba Hubba/Let's Go Back To The Beginning	Billy "Crash" Craddock	10.1978	-	-	Capitol 4624	[written by Layng Martine Jr.][produced by Dale Morris][14[7].Country Chart]
If I Could Write A Song As Beautiful As You/Never Ending	Billy "Crash" Craddock	01.1979	-	-	Capitol 4672	[written by John Adrian][produced by Dale Morris][4[9].Country Chart]
My Mama Never Heard Me Sing/As Long As I Live	Billy "Crash" Craddock	05.1979	-	-	Capitol 4707	[written by John Adrian][produced by Dale Morris][28[4].Country Chart]
Robinhood/We Never Made It To Chicago	Billy "Crash" Craddock	08.1979	-	-	Capitol 4753	[written by L. Cheshire, M. Kellum][produced by Dale Morris][16[6].Country Chart]
Till I Stop Shaking/Sneak Out Of Love With You	Billy "Crash" Craddock	12.1979	-	-	Capitol 4792	[written by John Adrian][produced by Dale Morris][24[8].Country Chart]
I Just Had You On My Mind/You Just Want To Be Mine	Billy "Crash" Craddock	04.1980	-	-	Capitol 4838	[written by Sue Richards][produced by Jimmy Johnson][22[6].Country Chart]
A Real Cowboy (You Say You're)/One Dream Coming, One Dream Going	Billy "Crash" Craddock	11.1980	-	-	Capitol 4935	[written by David Heavener][produced by Dale Morris][20[6].Country Chart]
It Was You/Betty Ruth	Billy "Crash" Craddock	03.1981	-	-	Capitol 4972	[written by B. House, B. Stone][produced by Dale Morris][37[3].Country Chart]
I Just Need You For Tonight/Leave Your Love A'Smokin'	Billy "Crash" Craddock	07.1981	-	-	Capitol 5011	[written by Wallace, Skinner, Bell][produced by Dale Morris][11[9].Country Chart]
Now That The Feeling's Gone/She's Good To Me	Billy "Crash" Craddock	11.1981	-	-	Capitol 5051	[written by M. Buckins, R. McCormick][produced by Jimmy Johnson][38[2].Country Chart]
Love Busted/Darlin' Take Care Of Yourself	Billy "Crash" Craddock	08.1982	-	-	Capitol 5139	[written by Alan Rhody, Red Lane][produced by Buddy Killen][28[5].Country Chart]

Corrosion of Conformity

Corrosion of Conformity (w skrócie COC) to amerykański zespół z Karoliny Północnej,
który na przestrzeni lat i w wyniku licznych zmian w składzie, włączył do swojej muzyki szeroką gamę wpływów, obejmującą spektrum od hardcore punka, przez metal i stoner rock, po southern rock. W początkach swojej działalności zespół zasłynął z agresywnego brzmienia połączonego z inteligentnymi, politycznymi tekstami. Później Corrosion of Conformity dotarło do szerokiego grona odbiorców dzięki bardziej rozwiniętemu, swobodnemu stylowi muzycznemu. 

 Zespół Corrosion of Conformity został założony na początku lat 80-tych przez gitarzystę Woody'ego Weathermana, który miał wówczas 15 lat. Należał on do mniejszości muzyków, którzy nie postrzegali metalu i punka jako przeciwstawnych gatunków muzycznych, lecz starali się znaleźć między nimi wspólny język. Debiutancki album, inspirowany hardcorem, „*Eye for an Eye*”, ukazał się w 1983 roku i pokazał zespołowi, jak daleko zaszli na drodze do osiągnięcia samookreślonego celu, jakim było zostanie „najszybszym zespołem w Ameryce”. Album, pod pewnymi względami nawiązujący do Black Flag, został sfinansowany dzięki krwiodawstwu i obcięciu długich włosów członków zespołu. W tym czasie skład tworzyli Mike Dean (bas), Reed Mullin (perkusja) i wokalista Eric Eycke. W 1985 roku wokal przejął basista Mike Dean na drugim albumie, „*Animosity*”, który zawierał pierwsze poważne próby połączenia thrash metalu i punku. 

 Skład zespołu zmieniał się aż do wydania EP-ki *Technocracy* (1987), na której wokalistą był Simon Bob Sinister z Ugly Americans. Po krótkiej przerwie skład Corrosion of Conformity zapanował chaos: Pepper Keenan (ex-Graveyard Rodeo) dołączył jako drugi gitarzysta, Phil Swisher objął stanowisko basisty, a Karl Agell objął wokal. Z powodu tych zmian w składzie, wydanie kolejnego albumu, *Blind*, było wielokrotnie opóźniane i ostatecznie ukazało się w 1991 roku. W brzmieniu zespołu wyraźnie słychać było wpływy hardcore'u, a wokal Keenana w utworze „Vote with a Bullet” zapewnił Corrosion of Conformity prawdziwy hit, który dziś uznawany jest za klasykę. 

 Lukratywny kontrakt płytowy z Sony/Columbia i wielokrotne występy w serialu MTV *Beavis i Butthead* przyczyniły się do większego uznania, szczególnie w USA. Pomimo tego sukcesu, skład zespołu pozostawał niestabilny, a podczas nagrywania kolejnego albumu wokalista Agell został zwolniony. Swisher również odszedł z zespołu. Po tym, jak reszta zespołu zdecydowała się na przerwę, przekonali byłego basistę Mike'a Deana do powrotu i powierzyli Keenanowi rolę głównego wokalisty. Z biegiem lat Keenan stał się frontmanem i głosem zespołu. Album *Deliverance* z 1994 roku, który o włos otarł się o status złotej płyty, był bardziej ziemisty i rockowy, a na jego płycie znalazł się groove'owy i melodyjny utwór „Clean My Wounds”, który do dziś pozostaje najpopularniejszym utworem zespołu. Corrosion of Conformity koncertował z takimi gigantami jak Megadeth i Monster Magnet. Rok później Keenan zrobił sobie krótką przerwę, aby nagrać udany album *Nola* z gwiazdorskim projektem Down (w którego skład wchodzili członkowie Pantery, Crowbar i Eyehategod). ... 

W 1996 roku Corrosion of Conformity wydało kolejny album, ambitny *Wiseblood*, który zyskał znaczną popularność na całym świecie dzięki licznym występom otwierającym koncerty Metalliki w USA i Europie. Keenan przyczynił się do powstania utworu „Tuesday's Gone” na albumie Metalliki „*Garage Inc.”, za który otrzymał nominację do nagrody Grammy za „Drowning in a Daydream”, a trasa koncertowa z Machine Head okazała się sukcesem. Mimo to zespół był niezadowolony ze swojej wytwórni Columbia, która coraz bardziej koncentrowała się na rynku popowym. Kontrakt został rozwiązany za obopólną zgodą. 

 Po długiej przerwie, w 2000 roku, wydali „*America's Volume Dealer*” w Sanctuary Records. Ten wyjątkowo melodyjny i chwytliwy album plasuje się w obszarze hard rocka i blues rocka. Na płycie usłyszymy zarówno gitary akustyczne, jak i fortepian. . , ... Mullin nie mógł zagrać na nadchodzącej trasie z powodu kontuzji pleców, która nigdy w pełni się nie zagoiła. Jimmy Bower z Down przejął rolę perkusisty i dlatego można go usłyszeć na płycie CD i DVD z nagraniem koncertowym. W 2002 roku Keenan, który Przez długi czas był głównym frontmanem zespołu, ponownie zaangażował się w projekt „Down” i nagrał następcę „Nola II”, zanim był o krok od dołączenia do Metalliki jako nowy basista. Jednak po tym, jak pokonał Roberta Trujiego w finałowych przesłuchaniach, ostatecznie został pominięty. 

Po przegranej z zespołem, skupił się na swoim głównym projekcie, a Stanton Moore tymczasowo przejął rolę perkusisty. Rezultatem był album z 2005 roku *In the Arms of God*, który jest znacznie bardziej agresywny i zawiera wyraźne odniesienia do tradycyjnych zespołów metalowych, takich jak Black Sabbath i Mercyful Fate. Następnie odbyły się liczne trasy koncertowe z Motörhead i Crowbar, a rozważano także trasę po Europie z Black Label Society. 

 

 Przez lata Corrosion of Conformity wielokrotnie pojawiali się na pierwszym planie, wyrażając wyraźne poglądy polityczne przeciwko nacjonalizmowi i prawicowemu konserwatyzmowi, a także angażowali się we współpracę z organizacjami takimi jak Greenpeace, Amnesty International i PETA. Krótko po atakach terrorystycznych z 11 września 2001 roku wspierali prodemokratyczny ruch kobiet w Afganistanie. Niemniej jednak zespół odrzuca wszelkie próby zaszufladkowania ich jako zespołu o charakterze przede wszystkim politycznym.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Deliverance	Corrosion of Conformity	10.1994	-	155[15]	Columbia 66 208	[gold-US][produced by John Custer]
Wiseblood	Corrosion of Conformity	11.1996	43[1]	104[2]	Columbia 67 583	[produced by John Custer]
In the Arms of God	Corrosion of Conformity	04.2005	147	108[1]	Sanctuary 84 739	[produced by John Custer,Corrosion of Conformity]
Corrosion of Conformity	Corrosion of Conformity	03.2012	-	157[1]	Candlelight 0515	[produced by John Custer,Corrosion of Conformity]
No Cross No Crown	Corrosion of Conformity	01.2018	87[1]	67[1]	Nuclear Blast 4271	[produced by John Custer,Corrosion of Conformity]

Corsairs

The Corsairs to amerykański zespół doo wop z La Grange w Karolinie Północnej.
Grupę tworzyli trzej bracia Uzzell: Moses, Jay, James i ich kuzyn, George Wooten. Początkowo występowali jako The Gleems i koncertowali na Wschodnim Wybrzeżu, gdzie zostali podsłuchani przez Abnera Spectora. Zmienili nazwę na The Corsairs w 1961 roku i wydali swój pierwszy singiel „Time Waits” z utworem „It Won't Be a Sin” w wytwórni Smash Records. Po przejściu do Tuff Records wydali utwór „Smoky Places”, który stał się ogólnokrajowym hitem po tym, jak został przejęty do dystrybucji przez Chess Records, osiągając 10. miejsce na liście R&B i 12. miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1962 roku.  

Kolejny singiel, „I'll Take You Home”, osiągnął 62. miejsce na liście przebojów, a zespół kontynuował wydawanie singli do 1964 roku, z których żaden nie trafił na listy przebojów. Utwór „Smoky Places” został wykorzystany w filmie „There Goes My Baby” z 1994 roku  oraz w odcinku serialu „Rodzina Soprano” z 2006 roku „Mayham”.

 Jay Uzzell (urodzony jako Jay Dee Uzzell) zmarł 1 lutego 2009 roku.Moses Uzzell Sr. (urodzony jako Moses Linberg Uzzell) zmarł 11 maja 2013 roku w wieku 80 lat.James Uzzell (urodzony jako Deacon James Lee Uzzell 1 grudnia 1937 roku w hrabstwie Lenoir w Karolinie Północnej) zmarł 10 września 2014 roku w wieku 76 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Smoky Places/Thinkin' (Maybe She's Changed Her Ways)	Corsairs	12.1961	-	12[15]	Tuff 3030	[written by Abner Spector][produced by Abner Spector][10[16].R&B Chart]
I'll Take You Home/Sittin' On Your Doorstep	Corsairs	04.1962	-	68[8]	Chess 1818	[written by Hugo, Luigi, G. Weiss][produced by Abner Spector][26[2].R&B Chart]

Oliver

William Oliver Swofford-ur. 22.02.1945r-zm.12.02.2000r,amerykański piosenkarz pop,
znany pod pseudonimem Oliver.Urodzony w Wilkesboro w Płn. Karolinie,zaczął śpiewać jako student Oniversity Of North Carolina w Chapel Hill na początku lat 60-tych.Był członkiem zespołów The Virginians ,a póżniej The Good Earth.Dysponował głębokim barytonem i doskonałą prezencją co było idealnym sposobem na wylansowanie w lipcu 1969r swojego pierwszego hitu "Good Morning Starshine" z rockowego musicalu "Hair".W pażdzierniku tego samego roku wspina się z singlem "Jean" autorstwa Roda McKuena na 2 pozycję listy Billboard.Piosenka pochodziła z nagrodzonego Oscarem filmu The Prime of Miss Jean Brodie.
 

Z tymi dwoma hitami Oliver występuje w tym czasie w wielu telewizyjnych show ,minn. w słynnym Ed Sullivan Show.Póżniejsze nagrania jak "Sunday Mornin '" [#35] czy "Angelica" [#97] nie odniosły już tak spektakularnych sukcesów.Singiel "I Can Remember" z lipca 1970r nie trafił nawet do Hot 100 listy Billboard.
Jego ostatnim nagraniem na listach bestsellerów był cover Gordona Lightfoota- " Early Morning Rain ".
W latach 1976 i 1977r koncertował w ponad stu uczelniach na wschodzie i południu USA.Pomimo swego talentu,nie potrafił utrzymać dobrej passy.Próba stworzenia duetu z Karen Carpenter pod koniec lat 70-tych też zakończyła się fiaskiem.W latach 80-tych z powodzeniem prowadzi karierę biznesmena w przemyśle farmaceutycznym w Luizjanie.Pod koniec kolejnej dekady zdiagnozowano u niego raka.Zmarł w 2000r w Shrevport w Luizjanie. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Morning Starshine/Can't you see	Oliver	05.1969	6[18]	3[13]	Jubilee 5659	[written by Galt MacDermot/James Rado/Gerome Ragni][produced by Bob Crewe ][piosenka z musicalu "Hair"]
Jean/The arrangements	Oliver	08.1969	-	2[14]	Crewe 334	[gold][written by Rod McKuen ][produced by Bob Crewe ][piosenka z filmu "The Prime Of Miss Jean Brodie"][1[4].Adult Contemporary Chart]
Sunday Morning / Letmekissyouwithadream	Oliver	11.1969	-	35[9]	Crewe 337	[written by Margo Guryan][produced by Bob Crewe ]
Angelica/Anna	Oliver	04.1970	-	97[3]	Crewe 341	[written by Barry Mann/Cynthia Weil][produced by Bob Crewe ]
Early mornin' rain/Catch me if you can	Oliver	05.1971	-	124[1]	United Artists 50 762	[written by Gordon Lightfoot][#91 hit for Peter,Paul & Mary in 1965]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Morning Starshine	Oliver	08.1969	-	19[38]	Crewe 1333	-
Oliver Again	Oliver	05.1970	-	71[13]	Crewe 1344	-

Superchunk

Przez ponad 30 lat istnienia, Superchunk niezmiennie pozostaje jednym z najlepszych
i najtrwalszych przykładów magii, jaka może powstać, gdy punkowy duch DIY łączy się z nieskazitelną szczerością indie rocka. Ich bezkompromisowe, elektryzujące, energetyczne brzmienie oparte jest na potężnych gitarach i zapierających dech w piersiach tempach, a następnie w pełni ożywione przez boleśnie szczere słowa i kapryśny wokal Maca McCaughana. Zespół przez lata pozostawał zdecydowanie niezależny, wydając muzykę we własnej wytwórni Merge i koncentrując się na naturalnym rozwoju wraz z pojawiającymi się i znikającymi trendami. Choć ich siłą pozostał energetyczny indie rock – którego uosobieniem był hymn lat 90-tych „Slack Motherfucker” i album z 2018 roku „What a Time to Be Alive” -w miarę dojrzewania zespołu, ich podejście rozszerzyło się o bolesne katharsis z albumu „Foolish” z 1994 roku, który ukazał się po rozstaniu, flirt z jazzowymi instrumentami w wyprodukowanym przez Jima O'Rourke'a albumie „Come Pick Me Up” z 1999 roku oraz stonowane brzmienie i orkiestrowe akcenty albumu „Wild Loneliness” z 2022 roku. Album „Songs in the Key of Yikes” z 2025 roku pokazał, że zespół nie stracił nic z młodzieńczego ognia i energii, zyskując jednocześnie gniew i mądrość doświadczenia. 

Zespół Superchunk powstał w 1989 roku w uniwersyteckim miasteczku Chapel Hill z inicjatywy wokalisty i gitarzysty McCaughana, basistki Laury Ballance, perkusisty Chucka Garrisona i gitarzysty Jacka McCooka. Początkowo nazywany po prostu Chunk - prefiks „Super” dodano później, aby uniknąć pomyłki z podobnie brzmiącą nowojorską grupą awangardową - zespół wydał swój debiutancki singiel „What Do I” w wytwórni Merge, prowadzonej wspólnie przez McCaughana i Ballance'a. Kolejnym był epokowy singiel z lat 90-tych „Slack Motherfucker”, miażdżąca tyrada MacCaughana przeciwko leniwemu współpracownikowi Kinko. Singiel został natychmiast okrzyknięty po obu stronach Atlantyku jednym z definitywnych hymnów indie tamtej epoki, a wraz z wydaniem debiutanckiego albumu o tym samym tytule, Superchunk zostali powszechnie uznani za jeden z najbardziej obiecujących młodych zespołów w Ameryce. 

Sukces takich zespołów jak Nirvana i Pearl Jam sprawił, że Seattle stało się ważnym punktem na scenie muzycznej początku lat 90-tych, a szefowie wytwórni zaczęli szukać kolejnego miejsca dla alternatywnego rocka. Chapel Hill stało się jednomyślnym wyborem, a Superchunk zostali okrzyknięci Następną Wielką Rzeczą. Kwartet - który później wymienił McCooka na gitarzystę Jima Wilbura - wkrótce znalazł się w samym środku wojny o kontrakty z dużymi wytwórniami, ale członkowie zespołu wytrwale obstawali przy swoim, pozostając w Merge aż do ich genialnego drugiego albumu z 1991 roku, „No Pocky for Kitty”, nagranego przez Steve'a Albiniego i dystrybuowanego przez Matador.  

W 1992 roku ukazał się zbiór singli „Tossing Seeds”, a rok później Superchunk - z nowym perkusistą Jonem Wursterem - powrócił z doskonałym albumem „On the Mouth”, z singlami „Mower” i „The Question Is How Fast”. Oprócz nieustannej trasy koncertowej i bogatego harmonogramu nagrań Superchunk, McCaughan wydał w 1994 roku album I Hope Your Heart Is Not Brittle, pierwszy pełnometrażowy album swojego pobocznego projektu Portastatic. Nawet gdy uwaga mediów przeniosła się gdzie indziej, Superchunk parł naprzód. Ich album Foolish z 1994 roku pogłębił emocjonalną nośność zespołu, a większość utworów bezpośrednio odnosiła się do skutków rozpadu związku Ballance'a i McCaughana. Foolish, album o rozstaniu zespołu, był ulubieńcem zarówno fanów, jak i krytyków. Również w 1994 roku zespół wydał Incidental Music, drugą kompilację singli, stron B, utworów kompilacyjnych i innych różnorodnych utworów. Wydany w 1995 roku album Here's Where the Strings Come In zapowiadał subtelne udoskonalenie ich podstawowego brzmienia i był wspierany trasą koncertową na drugiej scenie letniego festiwalu Lollapalooza; Pierwszy singiel i teledysk, porywający utwór „Hyper Enough”, okazał się nawet niewielkim przebojem. Krótka przerwa poprzedziła wydanie EP-ki „The Laughter Guns” z 1996 roku. Pełnowymiarowy album „Indoor Living” ukazał się w następnym roku, a Superchunk powrócił w 1999 roku z utworem „Come Pick Me Up”. 

Dziesięć lat później zespół pozostał równie płodny jak zawsze, wydając ósmy pełnowymiarowy album „Here's to Shutting Up”, który ukazał się w 2001 roku. Trzeci zbiór singli, dwupłytowy „Cup of Sand”, ukazał się w 2003 roku, zawierając single zespołu i różne rzadkie utwory z lat 1995-2002. Superchunk wniósł utwory do różnych kompilacji w kolejnych latach, w tym humorystyczny duet z „Meatwadem”, postacią o kształcie klopsika z serialu „Aqua Teen Hunger Force” stacji Comedy Central, który ostatecznie znalazł się na ścieżce dźwiękowej serialu. Wydali również własny materiał, w tym EP-kę „Leaves in the Gutter” z 2009 roku. Dziewiąty album zespołu, „Majesty Shredding”, z sekcją dętą i gościnnym wokalem Johna Darnielle’a z Mountain Goats, ukazał się we wrześniu następnego roku. Kolejny album był przesiąknięty melancholią, a kilka utworów poruszało żałobę po śmierci scenografa Davida Doernberga, wieloletniego przyjaciela. Superchunk wydał album „I Hate Music” latem 2013 roku, promując go  miesięczną trasę po Stanach Zjednoczonych. 

Z powodu pogarszającego się słuchu Ballance tym razem nie wyruszyła w trasę; na basie zastąpił ją Jason Narducy ze Split Single. Grał on również z Wursterem w zespole Boba Moulda. Po trasie zespół nieco zwolnił tempo, a członkowie skupili się na innych rzeczach, takich jak prowadzenie Merge, a w przypadku Wurstera - prowadzenie zabawnej strony na Instagramie. Jednak Superchunk odżył dzięki wynikom wyborów prezydenckich w 2016 roku. McCaughan zaczął pisać piosenki wkrótce po ogłoszeniu wyników i ukończył je w lutym 2017 roku. Wtedy też rozpoczęli nagrywanie z Beau Sorensonem, z którym pracowali przy I Hate Music. Album został nagrany w przypływie energii i po raz pierwszy od dawna nie było na nim instrumentów klawiszowych. Na płycie pojawiło się jednak wielu gościnnych wokalistów, w tym Sabrina Ellis z A Giant Dog, Katie Crutchfield z Waxahatchee, David Bazan i Stephin Merritt. Dwa utwory nagrane na album zostały wydane na cele charytatywne w 2017 roku; dochód z „I Got Cut” trafił do Planned Parenthood, a z „Break the Glass” do Southern Poverty Law Center.  

Album „What a Time to Be Alive” ukazał się w lutym 2018 roku, a zespół natychmiast po nim wyruszył w miesięczną trasę koncertową. Rok później Superchunk świętował 25. rocznicę wydania przełomowego albumu „Foolish” z 1994 roku z udziałem AF (Acoustic Foolish). Album zawierał wszystkie 12 utworów z oryginalnego albumu, ponownie z dodatkowym wokalem Katie Crutchfield, a także udziałem Jenn Wasner z Wye Oak. Na swoim dwunastym albumie studyjnym „Wild Loneliness” z 2022 roku zespół nieco odszedł od niepokojącego, fuzzowego brzmienia swojego poprzedniego albumu, redukując agresję i głośność na rzecz subtelniejszych brzmień. Znalazło to odzwierciedlenie w pełnych gracji aranżacjach smyczkowych Owena Palletta, gościnnych partiach saksofonu Andy'ego Stacka z Wye Oak oraz wokalnych harmoniach członków Teenage Fanclub w stonowanym singlu „Endless Summer”. Zespół po wydaniu albumu odbył krótką trasę koncertową, po której Wurster opuścił zespół po 31 latach gry na perkusji. 

 Pierwszy album zespołu po jego odejściu był w sam raz: „Misfits & Mistakes: Singles, B-sides & Strays 2007-2023” zawierał 50 utworów z ostatnich lat jego kariery. Był to również pierwszy i ostatni album, na którym Narducy grał na basie - w dwóch utworach koncertowych - ponieważ on również opuścił zespół. Zastąpiła ich sekcja rytmiczna Bat Fangs, basistka Betsy Wright i perkusistka Laura King, na trasę koncertową pod koniec 2023 roku, która rozpoczęła się po wydaniu kompilacji. Zespół kontynuował trasę w 2024 roku, odwiedzając Amerykę Północną, a następnie Australię pod koniec roku. Kiedy grupa wróciła do studia, powrócili w bardziej hałaśliwym, punkowym kierunku, a teksty i poziom pasji odzwierciedlały czasy, w których płyta została nagrana. Do głównego składu McCaughana, Ballance'a, Wilbura i Kinga dołączyła Wright, a także wokalistka i autorka tekstów Rosali Middleman oraz dwie członkinie Quivers, Bella Quinlan i Holly Thomas. Album Songs in the Key of Yikes został wydany przez Merge w sierpniu, po czym zespół ponownie ruszył w trasę.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Majesty Shredding	Superchunk	10.2010	-	85[2]	Merge 380	[produced by Scott Solter, Superchunk]
I Hate Music	Superchunk	09.2013	-	74[1]	Merge 480	-
What a Time to Be Alive	Superchunk	03.2018	-	182[1]	Merge 620	-

Johnny Bristol

John William Bristol (ur. 3 lutego 1939r -zm. 21 marca 2004r)  był amerykańskim muzykiem,
znanym przede wszystkim jako autor tekstów i producent muzyczny wytwórni Motown pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych. Pochodził z Morganton w Karolinie Północnej, o którym napisał piosenkę o tym samym tytule. Jego kompozycja „Love Me for a Reason” odniosła globalny sukces, gdy została nagrana przez The Osmonds, osiągając pierwsze miejsce na brytyjskich listach przebojów w 1974 roku.  

Jego najsłynniejszym solowym nagraniem był utwór „Hang On in There Baby” z 1974 roku, który dotarł do pierwszej dziesiątki w Stanach Zjednoczonych i trzeciego miejsca w Wielkiej Brytanii. Oba single znalazły się jednocześnie w pierwszej piątce brytyjskich list przebojów. Producent Motown Bristol po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w Detroit jako członek duetu soulowego Johnny & Jackey, którego współpracownikiem był Jackey Beavers, którego Bristol poznał w Siłach Powietrznych USA. Para nagrała dwa single w 1959 roku dla Anna Records, wytwórni należącej do Gwen Gordy (siostry Berry'ego Gordy'ego) i Billy'ego Davisa, oraz cztery płyty 45-calowe dla wytwórni Tri-Phi Gwen Gordy i Harveya Fuquy, z których żaden nie odniósł sukcesu poza Środkowym Zachodem Stanów Zjednoczonych. 

W połowie lat 60-tych Motown przejął Tri-Phi, a Bristol rozpoczął współpracę z Fuquą jako autor tekstów i producent. Wśród ich sukcesów jako producentów znalazły się przeboje: „Ain't No Mountain High Enough” (1967), „Your Precious Love” (1967) i „If I Could Build My Whole World Around You” (1968) Marvina Gaye’a i Tammi Terrell; „Twenty-Five Miles” (1969) Edwina Starra; oraz „My Whole World Ended (The Moment You Left Me)” Davida Ruffina (1969).

  Bristol rozkwitł w Motown, współpracując z niektórymi z najlepiej sprzedających się zespołów wytwórni. Jego osiągnięcia producenckie i/lub kompozytorskie obejmowały „These Things Will Keep Me Loving You” (1966) zespołu Velvelettes; „I Don't Want to Do Wrong” (1971) i „Daddy Could Swear, I Declare” (1973) zespołu Gladys Knight & the Pips; i Jr. Walker & the All Stars, którzy znaleźli się na listach przebojów dzięki licznym singlom i albumom napisanym przez Bristola, w tym „What Does It Take (To Win Your Love)” (1969), „Gotta Hold On to This Feeling” (1970), „Way Back Home” (1971) i „Walk in the Night” (1971). Jednym z jego ostatnich sukcesów był pierwszy solowy album Jermaine’a Jacksona „That’s How Love Goes” (1972). Co ciekawe, Bristol był producentem i współautorem ostatnich singli zarówno Diany Ross & the Supremes, jak i Smokey Robinson & the Miracles, zanim każdy z zespołów stracił swojego imiennika, głównego wokalistę.

  Podczas gdy utwór „We've Come Too Far to End It Now” (1972) zespołu Miracles był oryginalnym utworem, „Someday We'll Be Together” (1969) zespołu Supremes był remakiem singla Johnny'ego i Jackeya z 1961 roku. Bristol jest męskim głosem w wersji „Someday We'll Be Together” zespołu Supremes, śpiewając w odpowiedzi na główny wokal Diany Ross. (Ross nagrała tę piosenkę jako swój pierwszy solowy album z wokalistkami sesyjnymi Waters Sisters). Producent i solista Bristol opuścił wytwórnię Motown w 1973 roku, aby dołączyć do CBS jako producent. Współpracował z wieloma wschodzącymi wokalistami, w tym z Randym Crawfordem, dla którego Bristol napisał „Caught in Love's Triangle”, a także produkował i komponował dla uznanych wykonawców, takich jak: Tom Jones, Marlena Shaw, Johnny Mathis, Jerry Butler i Boz Scaggs. W 1974 roku napisał i wyprodukował utwór „La La Peace Song” nagrany przez Ala Wilsona i O.C. Smitha. Wokale Bristola można usłyszeć w wersji Ala Wilsona. 

 Mając wówczas nieco ponad 30 lat, pragnął wznowić własną karierę nagraniową i kiedy CBS/Columbia nie wykazało entuzjazmu, podpisał kontrakt płytowy z MGM. W MGM Bristol nagrał dwa udane albumy „Hang On in There Baby” i „Feeling the Magic”, a także znalazł się na listach przebojów z kilkoma singlami, w tym „Hang On in There Baby” (1974, 8. miejsce na liście przebojów pop w USA, 2. miejsce na liście R&B w USA i 3. miejsce na liście w Wielkiej Brytanii), „You and I” (1974, 20. miejsce na liście R&B w USA), „Leave My World” (1975, 23. miejsce na liście R&B w USA) i „Do It to My Mind” (1976, 5. miejsce na liście R&B w USA). Nagrał również oryginalną wersję utworu „Love Me for a Reason”, który później stał się wielkim hitem The Osmonds. 

W 1975 roku był nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Nowy Artysta”, ostatecznie przegrywając z Marvinem Hamlischem. Bristol nagrał następnie dwa albumy dla wytwórni Atlantic: „Creme” (1976) i „Strangers” (1978). Jeden z utworów z okresu działalności wytwórni Atlantic, „Strangers In The Dark Corners”, zyskał popularność na europejskiej scenie muzyki soul. W tym okresie pełnił również rolę producenta, pracując głównie dla artystów podpisujących kontrakty z wytwórnią Columbia Records, w tym dla Boza Scaggsa. Bristolowi przypisuje się stworzenie blue-eyedowego brzmienia Scaggsa na albumie „Slow Dancer” (1974). Bristol był również producentem albumu Toma Jonesa z 1975 roku, „Memories Don't Leave Like People Do”, który zawierał pięć coverów piosenek Bristola, w tym utwór tytułowy. Nadal cieszył się dużym uznaniem jako producent, a wśród innych artystów, z którymi współpracował, byli m.in.: Tavares, Margie Joseph, The Jackson Sisters oraz dwa duety z Lindą Evans, „Sweet and Deep” i „Share with Me My Dream” na albumie „Free to Be Me” z 1981 roku. Na początku lat 80-tych głównym rynkiem zbytu Bristolu była Europa. Jego duet z Amii Stewart na  medley „My Guy – My Girl” osiągnął 39. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1980 roku.

  Umowa z Ariola/Hansa zaowocowała klubowymi hitami „Love No Longer Has a Hold on Me” i „Take Me Down”. Towarzyszący album nie zdołał ugruntować jego pozycji i minęło osiem lat, zanim pojawił się nowy produkt Bristola - singiel „I'm Just a Musician” dla Hansa. Współpraca z brytyjską wytwórnią Motorcity Records w 1989 roku była krótka, ale zaowocowała jednym z najpopularniejszych wydawnictw Bristola, „Man Up in the Sky”, oraz jego wersją utworu „What Does It Take to Win Your Love”, pierwotnie hitu Jr. Walkera & the All Stars. Ostatnimi wydawnictwami Bristola były singiel „Come to Me” z 1991 roku dla Whichway Records oraz album „Life & Love”, wydany na rynek japoński w 1993 roku przez Blues Interactions (P-Vine Records). Na tym ostatnim znalazł się utwór „That's the Way of the World” zespołu Earth, Wind & Fire w duecie z córką, Shanną J. Bristol. Album ukazał się w USA trzy lata później pod tytułem „Come To Me”. 

 Bristol zmarł 21 marca 2004 roku w swoim domu w Brighton Township w stanie Michigan z przyczyn naturalnych, w wieku 65 lat. Bristol został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Karoliny Północnej w 2009 roku. Bristol był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Maude Perry. Mieli dwoje dzieci. Jego drugą żoną była Iris Gordy. Mieli jedno dziecko, Karlę Gordy Bristol, która jest komisarzem miasta Beverly Hills. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hang On In There Baby/Take Care Of You For Me	Johnny Bristol	06.1974	3[11]	8[17]	MGM 14 715	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][79[5].R&B; Chart]
You And I/It Don't Hurt No More	Johnny Bristol	11.1974	-	48[7]	MGM 14 762	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][20[13].R&B; Chart]
Leave My World/All Goodbyes Aren't Gone	Johnny Bristol	04.1975	-	104[1]	MGM 14 792	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][23[10].R&B; Chart]
Love Takes Tears/Go On And Dream	Johnny Bristol	07.1975	-	-	MGM 14 814	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][72[8].R&B; Chart]
Do It To My Mind/Love To Have A Chance To Taste The Wine	Johnny Bristol	11.1976	-	43[11]	Atlantic 3360	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][5[20].R&B; Chart]
You Turned Me On To Love/I Sho Like Groovin' With Ya	Johnny Bristol	03.1977	-	106[1]	Atlantic 3391	[A&B:written by Johnny Bristol][A&B:produced by Johnny Bristol, D2TP][A:36[10].R&B; Chart][B:47[10].R&B; Chart]
Waiting On Love/She's So Amazing	Johnny Bristol	04.1978	-	-	Atlantic 3421	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][27[14].R&B; Chart]
Hang On In There Baby	Alton And Johnny	02.1980	-	-	Polydor 2050	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][73[3].R&B; Chart]
My Guy / My Girl/Now	Amii Stewart And Johnny Bristol	10.1980	39[5]	63[8]	MGM 14715	[written by William Smokey Robinson, Ronald White][produced by Barry Long, Simon May][76[3].R&B; Chart]
Love No Longer Has A Hold On Me/Until I See You Again	Johnny Bristol	02.1981	-	-	Handshake 5304	[written by Johnny Bristol, Hense Powell][produced by Johnny Bristol][75[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hang On in There Baby	Johnny Bristol	08.1974	12[7]	82[17]	MGM 4959	[produced by Johnny Bristol]
Bristol's Creme	Johnny Bristol	12.1976	-	154[11]	Atlantic 18 197	[produced by Johnny Bristol]