do grupy Blur. Mieli przebój „Mum's Gone To Iceland”, ale z różnych powodów - w tym przez zawirowania z wytwórniami płytowymi - rozeszli się, choć w zgodzie... Byli bez wątpienia jednym z najlepszych zespołów koncertowych, jakie widziałem, a ich piosenki – choć momentami nieco zwariowane – były świetnym, zabawnym popem! Wielka szkoda.
Zespół Bennet, czteroosobowa grupa z Reading w południowej Anglii, powstał latem 1993 roku. Muzycy spędzali czas na komponowaniu, próbach i koncertowaniu w swojej okolicy. Gdy w końcu wypracowali własne brzmienie, w 1995 roku podpisali kontrakt z wytwórnią Roadrunner Records. W marcu 1996 roku zespół wydał w Wielkiej Brytanii swój debiutancki singiel „If You Met Me, Then You'd Like Me”, który trafił do pierwszej dziesiątki niezależnych list przebojów . W maju tego samego roku ukazał się drugi singiel, „Colossal Man”, który również odnotował sukces na listach, a zespół ruszył w trasę koncertową m.in. z grupami Number One Cup, Pusherman i Supermodel.
Bennet otrzymał również propozycję od wytwórni Fierce Panda, by nagrać wspólny singiel z zespołami Bis oraz Number One Cup. Latem grupa wystąpiła przed pełnym namiotem na festiwalu w Reading i po raz pierwszy wzięła udział w sesji nagraniowej dla audycji Johna Peela. Podczas wizyty w Radio 1 muzycy poprosili samego Peela o wspólne zdjęcie; ten odparł: „Jasne, oczywiście! Będę mógł mieć kopię i pokazywać ją ludziom, kiedy już staniecie się sławni”. John Peel pozostał wielkim fanem zespołu, prezentując w swojej audycji przynajmniej jeden utwór Bennet tygodniowo.
Przy okazji wydania trzeciego singla, „Someone Always Gets There First”, zespół nakręcił swój pierwszy teledysk, w którym wykorzystał niezwykle modny wówczas gadżet - kostiumy zapaśników sumo! Muzycy biegali w nich po plaży, goniąc pewną kobietę. Audycja „The Evening Session” uznała ten utwór za „priorytet tygodnia” (Priority Tune), co stanowiło doskonały wstęp do premiery debiutanckiego albumu grupy, zatytułowanego „Super natural”. Recenzje były niezwykle entuzjastyczne; pisano m.in.: „Postawiłbym Applina w jednym rzędzie z takimi twórcami jak Jarvis [Cocker]… to znakomity debiut” („Time Out”); „Gitarowy pop z zadziornym poczuciem humoru” („Top of The Pops Magazine”); „Cóż za absolutnie fantastyczna płyta!” („NME”).
W kolejnych miesiącach zespół Bennet czekał największy jak dotąd koncert w roli głównej gwiazdy w londyńskim klubie The Garage, europejska trasa u boku grupy Dodgy oraz seria wyjątkowych koncertów świątecznych. Podczas festiwalu Reading w 1997 roku Jason Aplin ogłosił, że zespół opuszcza perkusista. Rozstali się w zgodzie. Wydaje mi się, że wytwórnia zerwała z nimi kontrakt. Nikt nie kupował „Street vs Science”, więc ich skreślili. Szkoda, bo to był dobry zespół. Mogli być jak Blur - gdyby Blur już nie istnieli jako Blur. Cóż, przez to ta część strony staje się już chyba tylko kwestią historyczną, prawda?
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Mum's Gone To Iceland | Bennet | 02.1997 | - | 34[2] | Roadrunner RR 22853 | [written by Andy Bennett, Jason Applin,Jonny Peer,Kevin Moorey][produced by Marc Waterman] |
| Someone Always Gets There First | Bennet | 05.1997 | - | 69[1] | Roadrunner RR 22983 | [written by Andy Bennett, Jason Applin,Jonny Peer,Kevin Moorey][produced by Marc Waterman] |
| I Like Rock | Bennet | 10.1997 | - | 79[1] | Roadrunner RR 22603 | [written by Andy Bennett, Jason Applin,Jonny Peer,Kevin Moorey][produced by Phil Vinall] |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz