artystycznym Big Maybelle, była amerykańską piosenkarką R&B. Jej przebój „Candy” z 1956 roku został w 1999 roku uhonorowany nagrodą Grammy Hall of Fame Award.
Urodzona 1 maja 1924 roku w Jackson w stanie Tennessee, Big Maybelle w dzieciństwie śpiewała muzykę gospel, a jako nastolatka przeszła w stronę rhythm and bluesa. Karierę zawodową rozpoczęła w 1936 roku w zespole Dave Clark’s Memphis Band; występowała również z żeńską grupą International Sweethearts of Rhythm. Następnie dołączyła do orkiestry Christine Chatman, z którą w 1944 roku dokonała swoich pierwszych nagrań. W latach 1947–1950 współpracowała natomiast z orkiestrą Tiny’ego Bradshawa.
Jej pierwsze solowe nagrania, zarejestrowane pod nazwiskiem Mabel Smith, powstały w 1947 roku dla wytwórni King Records. W 1952 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Okeh Records. Producent muzyczny Fred Mendelsohn nadał jej przydomek „Big Maybelle” ze względu na jej donośny, a przy tym pełen brzmienia głos. Jej pierwsze nagranie dla Okeh, „Gabbin’ Blues”, dotarło do 3. miejsca na liście przebojów R&B magazynu „Billboard”. W 1953 roku ukazały się kolejne utwory: „Way Back Home” oraz „My Country Man”. W 1955 roku nagrała utwór „Whole Lotta Shakin’ Goin’ On” - wyprodukowany przez wschodzącą gwiazdę produkcji muzycznej, Quincy’ego Jonesa - na dwa lata przed wersją wykonaną przez piosenkarza rockabilly i rock and rolla, Jerry’ego Lee Lewisa. Lewis przyznał, że to właśnie wersja Smith zainspirowała go do stworzenia własnej-znacznie głośniejszej, bardziej drapieżnej i hałaśliwej, z energicznym rytmem oraz fragmentem mówionym, zawierającym dwuznaczną propozycję, co jak na tamte czasy uznawano za bardzo śmiałe.
W latach 50-tych artystka odniosła kolejne sukcesy - zwłaszcza po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Savoy Records pod koniec 1955 roku. Jednym z jej największych przebojów z tego okresu był utwór „Candy” (1956). W tym czasie występowała również na scenie nowojorskiego Apollo Theater (1957), a podczas Newport Jazz Festival w 1958 roku wykonała „All Night Long/I Ain't Mad at You”. Nagranie to znalazło się w filmie Berta Sterna pt. „Jazz on a Summer's Day”, w którym wystąpiły także Mahalia Jackson i Dinah Washington.
Po 1959 roku nagrywała dla różnych wytwórni, jednak pasmo sukcesów dobiegło końca. Kontynuowała występy jeszcze na początku lat 60-tych. Jej ostatnim przebojem był wydany w 1967 roku cover utworu „96 Tears” grupy Question Mark & the Mysterians.W latach 60-tych uzależnienie od heroiny zaczęło negatywnie wpływać na karierę Maybelle
Smith zmarła 23 stycznia 1972 roku w Cleveland w stanie Ohio w wyniku śpiączki cukrzycowej. Przez ostatnie 18 miesięcy życia często chorowała. Pozostawiła po sobie jedyne dziecko, córkę Barbarę Smith, oraz pięcioro wnucząt. Jej ostatni album, „Last of Big Maybelle”, ukazał się pośmiertnie w 1973 roku.
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Gabbin' Blues/Rain Down Rain | Big Maybelle | 01.1953 | - | - | OKeh 6931 | [written by L. Kirkland, R. McCoy][3[6].R&B Chart] |
| Way Back Home/Just Want Your Love | Big Maybelle | 06.1953 | - | - | OKeh 6955 | [written by L. Kirkland, R. McCoy,M. Smith][10[2].R&B Chart] |
| My Country Man/Maybelle's Blues | Big Maybelle | 11.1953 | - | - | OKeh 7009 | [written by L. Kirkland, Wyche][5[2].R&B Chart] |
| Candy/That's A Pretty Good Love | Big Maybelle | 06.1956 | - | - | Savoy 1195 | [written by Mack David, Joan Whitney, Alex Kramer][11[5].R&B Chart] |
| Don't Pass Me By/It's Been Raining | Big Maybelle | 11.1966 | - | - | Rojac 1969 | [written by F. Briggs, J. Taylor][27[5].R&B Chart] |
| 96 Tears/That's Life | Big Maybelle | 01.1967 | - | 96[3] | Rojac 112 | [written by Rudy Martinez][produced by B Gallo,J. Taylor][23[6].R&B Chart] |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz