niedziela, 1 listopada 2026

Miri Ben-Ari

Miri Ben-Ari   (ur. 4 grudnia 1978 w Tel Awiwie) -izraelska skrzypaczka, półkrwi Polka,
laureatka wielu nagród Grammy. Jest znana za swoje występy w projektach hip-hopowych. Stworzyła swój własny styl muzyki łącząc muzykę poważną, jazz, R&B i hip-hop. Obecnie przebywa w Stanach Zjednoczonych. Została odkryta przez byłego członka grupy Fugees, Wyclef Jeana.

Jej najnowszy album, The Hip-Hop Violinist, został wydany 20 września 2005 roku.

25 czerwca 2009 wystąpiła w Łodzi w TOYA STUDIOS. Był to jej pierwszy koncert organizowany w Polsce.

Miri Ben-Ari jest też słynna ze swej działalności społecznej. Prowadzi organizację Gedenk („Pamiętam”), która uświadamia społeczeństwu znaczenie Holocaustu. Za swą aktywność otrzymała wiele nagród.

Wystąpiła gościnnie w albumie Armina van Buurena Intense, w tytułowym utworze. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Symphony Of BrotherhoodMiri Ben-Ari07.2006--Mirimode 6242[77[10].R&B Chart]

David Bendeth

David Jonathan Bendeth (ur. 17 czerwca 1954 r.) to brytyjski producent muzyczny,
którego nagrania wielokrotnie osiągały status platynowych. Był również liderem grupy The Bendeth Band. 

 David Bendeth urodził się 17 czerwca 1954 roku w Stoke Newington (dzielnica Hackney w Londynie). Uczęszczał do szkoły Parkhill w Ilford, a w 1963 roku wraz z rodziną przeprowadził się do Toronto w kanadyjskiej prowincji Ontario. Tam uczęszczał do szkoły średniej Georges Vanier Secondary School. Po jej ukończeniu w 1973 roku miał rozpocząć studia, jednak wyjechał na letnie wakacje do Londynu i zdecydował się tam pozostać. Jego pierwszą pracą w Londynie była posada w sklepie muzycznym Harlequin Records; z czasem dołączył również do zespołu grającego w londyńskim klubie Speakeasy, gdzie występował jako gitarzysta u boku Joe Jammera. W 1976 roku powrócił do Kanady. Występując z zespołem Boule Noire podczas festiwalu muzycznego Riviera 76 w Nicei, poznał takich muzyków jazzowych jak Jeff Berlin, Lenny White, Joe Beck i wielu innych. Bendeth wziął również udział w nagraniach albumu quebeckiej grupy Toulouse, współpracując z sekcją rytmiczną Muscle Shoals oraz wokalistą Leroyem Sibblesem z zespołu The Heptones. 

W 1977 roku Bendeth powrócił do Toronto. Założył zespół The David Bendeth Band i podpisał kontrakt z wytwórnią Interglobal Music (dystrybuowaną przez Epic Records). Producentem grupy został Alan Caddy. W nagraniach albumu wzięli udział m.in. Lenny White, Marcus Miller oraz Billy Cobham. Choć początkowo materiał miał być w pełni instrumentalny, Bendeth zdecydował, że w jednym z utworów - „Feel the Real” - zaśpiewają jego przyjaciele. Kompozycja ta stała się numerem jeden na brytyjskich listach przebojów muzyki tanecznej . W 1979 roku utwór „Feel the Real” dotarł do 44. miejsca na brytyjskiej liście przebojów UK Singles Chart.

 W tym samym roku artysta wydał album zatytułowany „Adrenalin”. Następnie Roger Ames podpisał z nim kontrakt za pośrednictwem EMI Records UK, kierując go do wytwórni Sidewalk Records. The David Bendeth Band zaczęli koncertować u boku takich wykonawców jak The Pointer Sisters, Gary U.S. Bonds oraz The Police. Łącznie Bendeth wydał trzy płyty i 15 singli, po czym uznał, że ma już dość; podjął pracę jako producent oraz specjalista ds. A&R (repertuaru i artystów) w CBS Records - najpierw w Toronto, a później w Nowym Jorku, gdzie pracował w dziale międzynarodowym. W tym okresie Bendeth wyprodukował i zmiksował dwa albumy zespołu Platinum Blonde, w tym płytę „Contact”. 

Po odejściu z CBS Records, w latach 1987–1990, Bendeth pracował jako autor piosenek dla Chrysalis Records. Podczas pobytu w Anglii, gdzie wraz z Simonem Climie i Robem Fisherem tworzył zespół, Bendeth i Climie napisali utwór „Ecstasy”. Piosenka ta trafiła na stronę B singla Jeffa Becka „People Get Ready”, pochodzącego z albumu „Flash”. W 1987 roku, wspólnie z Eddiem Schwartzem, Bendeth napisał utwór „Two Wrongs (Don't Make a Right)” na album Joe Cockera „Unchain My Heart”; piosenka ta dotarła do pierwszego miejsca na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych oraz na świecie. W latach 1987–1995 Bendeth pełnił funkcję producenta oraz szefa działu A&R w kanadyjskim oddziale BMG. W tym czasie pozyskał dla wytwórni takich wykonawców jak Cowboy Junkies, Crash Test Dummies, Sven Gali, Big House, Charlie Major oraz Prairie Oyster. 

Od 1995 do 2002 roku zajmował stanowisko starszego wiceprezesa działu A&R w nowojorskim oddziale RCA Records. Podczas pracy w tej wytwórni podpisał kontrakty z zespołami Vertical Horizon i SR-71, wyprodukował singiel Vertical Horizon „You’re a God”, album Bruce’a Hornsby’ego „Big Swing Face” oraz singiel SR-71 „Right Now”. Był również producentem i realizatorem miksu kompilacji Elvisa Presleya „ELV1S: 30 #1 Hits”. Do 2003 roku album uzyskał certyfikaty w ponad piętnastu regionach, a jego sprzedaż na całym świecie przekroczyła dziesięć milionów egzemplarzy. 21 listopada 2011 roku w Kanadzie Bendeth otrzymał nagrodę SOCAN w kategorii muzyki pop za współautorstwo utworu „Perfect” zespołu Hedley. Piosenka ta była najczęściej odtwarzanym utworem w radiu w minionym roku w kategorii rock/pop.

  W 2023 roku Bendeth wystąpił jako gościnny instruktor na platformie produkcyjnej Nail the Mix, gdzie szczegółowo omówił proces miksowania utworu „Writing on the Walls” zespołu Underoath, pochodzącego z albumu *Define the Great Line*. Bendeth współpracował również z kilkoma firmami tworzącymi oprogramowanie audio, opracowując autorskie narzędzia produkcyjne. W ramach partnerstwa z Boz Digital Labs stworzył „David Bendeth Signature Series” - zestaw wirtualnych instrumentów i efektów, oparty na jego własnym procesie nagrywania i miksowania.Firma Boz Digital Labs wydała później zaktualizowane wersje 2.0 wtyczek z serii „10dB” sygnowanych nazwiskiem Bendetha. Jego autorska wtyczka typu kompresor została również wyróżniona w branżowym serwisie Mixonline.Oprócz współpracy z Boz Digital Labs, Bendeth wydał za pośrednictwem platformy Drumforge bibliotekę próbek perkusyjnych zatytułowaną „Drumshotz: David Bendeth”. Współpracował także z firmą MBSoft-Lab przy stworzeniu wtyczki pogłosowej (reverb) o nazwie MBDBVerb.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Feel The Real/BreakdownDavid Bendeth09.197944[5]-Deluxe Audio DELR 005[written by D. Bendeth, B. Boyer][produced by Alan Caddy]

Benelux & Nancy Dee

Nancy Dee, urodzona jako Annemarie Verhegghe  (Sint-Amandsberg, 19 grudnia 1949r),
jest byłą flamandzką piosenkarką.
   W latach 1979-1980 Nancy Dee tworzyła trio disco Benelux and Nancy Dee z dwoma holenderskimi piosenkarzami, które odniosło sukces z piosenką Switch. W 1979 roku Micha Marah została wybrana do reprezentowania Belgii na Konkursie Piosenki Eurowizji w Jerozolimie. Marah wygrała preselekcje z piosenką „Hey nana”, której nienawidziła. Zagroziła wycofaniem się, po czym Nancy Dee została poproszona o zaśpiewanie piosenki w jej miejsce. Ostatecznie Micha Marah zdecydowała się jednak zaśpiewać piosenkę, a Dee pojechała do Jerozolimy jako wokalistka wspierająca. Hey Nana zajęła ostatnie miejsce. 
 
 Dwa lata później Nancy Dee próbowała dostać się do Konkursu Piosenki Eurowizji w Dublinie z piosenką „Blij bij jou te zijn”, ale wygrała Emly Starr. W 1986 roku zagrała we flamandzkim filmie „Paniekzaaiers”, w którym zagrała samą siebie. Zaśpiewała również tytułową piosenkę „I Love You”. Obecnie nie jest już aktywna muzycznie. Kariera wokalna Dee dobiegła końca na początku XXI wieku, kiedy miała wypadek samochodowy na festynie. W maju 2016 roku Nancy Dee oświadczyła w wywiadzie, że pracuje nad powrotem do kariery piosenkarki.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
SwitchBenelux & Nancy Dee08.197952[4]-Scope SC 4[written by G. Delo, J. Jeffrey, Kesteman, Nancy Dee][produced by D. Springer, F. Van Swoll]

Bennet

Zespół o nieco zawadiackim, londyńskim (typu „cockney”) brzmieniu, często porównywany
do grupy Blur. Mieli przebój „Mum's Gone To Iceland”, ale z różnych powodów - w tym przez zawirowania z wytwórniami płytowymi - rozeszli się, choć w zgodzie... Byli bez wątpienia jednym z najlepszych zespołów koncertowych, jakie widziałem, a ich piosenki – choć momentami nieco zwariowane – były świetnym, zabawnym popem! Wielka szkoda. 

Zespół Bennet, czteroosobowa grupa z Reading w południowej Anglii, powstał latem 1993 roku. Muzycy spędzali czas na komponowaniu, próbach i koncertowaniu w swojej okolicy. Gdy w końcu wypracowali własne brzmienie, w 1995 roku podpisali kontrakt z wytwórnią Roadrunner Records. W marcu 1996 roku zespół wydał w Wielkiej Brytanii swój debiutancki singiel „If You Met Me, Then You'd Like Me”, który trafił do pierwszej dziesiątki niezależnych list przebojów . W maju tego samego roku ukazał się drugi singiel, „Colossal Man”, który również odnotował sukces na listach, a zespół ruszył w trasę koncertową m.in. z grupami Number One Cup, Pusherman i Supermodel. 

Bennet otrzymał również propozycję od wytwórni Fierce Panda, by nagrać wspólny singiel z zespołami Bis oraz Number One Cup. Latem grupa wystąpiła przed pełnym namiotem na festiwalu w Reading i po raz pierwszy wzięła udział w sesji nagraniowej dla audycji Johna Peela. Podczas wizyty w Radio 1 muzycy poprosili samego Peela o wspólne zdjęcie; ten odparł: „Jasne, oczywiście! Będę mógł mieć kopię i pokazywać ją ludziom, kiedy już staniecie się sławni”. John Peel pozostał wielkim fanem zespołu, prezentując w swojej audycji przynajmniej jeden utwór Bennet tygodniowo. 

Przy okazji wydania trzeciego singla, „Someone Always Gets There First”, zespół nakręcił swój pierwszy teledysk, w którym wykorzystał niezwykle modny wówczas gadżet - kostiumy zapaśników sumo! Muzycy biegali w nich po plaży, goniąc pewną kobietę. Audycja „The Evening Session” uznała ten utwór za „priorytet tygodnia” (Priority Tune), co stanowiło doskonały wstęp do premiery debiutanckiego albumu grupy, zatytułowanego „Super natural”. Recenzje były niezwykle entuzjastyczne; pisano m.in.: „Postawiłbym Applina w jednym rzędzie z takimi twórcami jak Jarvis [Cocker]… to znakomity debiut” („Time Out”); „Gitarowy pop z zadziornym poczuciem humoru” („Top of The Pops Magazine”); „Cóż za absolutnie fantastyczna płyta!” („NME”). 

W kolejnych miesiącach zespół Bennet czekał największy jak dotąd koncert w roli głównej gwiazdy w londyńskim klubie The Garage, europejska trasa u boku grupy Dodgy oraz seria wyjątkowych koncertów świątecznych. Podczas festiwalu Reading w 1997 roku Jason Aplin ogłosił, że zespół opuszcza perkusista. Rozstali się w zgodzie. Wydaje mi się, że wytwórnia zerwała z nimi kontrakt. Nikt nie kupował „Street vs Science”, więc ich skreślili. Szkoda, bo to był dobry zespół. Mogli być jak Blur - gdyby Blur już nie istnieli jako Blur. Cóż, przez to ta część strony staje się już chyba tylko kwestią historyczną, prawda? 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Mum's Gone To IcelandBennet02.1997-34[2]Roadrunner RR 22853[written by Andy Bennett, Jason Applin,Jonny Peer,Kevin Moorey][produced by Marc Waterman]
Someone Always Gets There FirstBennet05.1997-69[1]Roadrunner RR 22983[written by Andy Bennett, Jason Applin,Jonny Peer,Kevin Moorey][produced by Marc Waterman]
I Like RockBennet10.1997-79[1]Roadrunner RR 22603[written by Andy Bennett, Jason Applin,Jonny Peer,Kevin Moorey][produced by Phil Vinall]

Gary Benson

Gary Benson (urodzony jako Harry Hyams) to angielski wokalista i autor piosenek. 
W 1975 roku utwór autorstwa Bensona, „Don't Throw It All Away”, przez osiem tygodni utrzymywał się na brytyjskiej liście przebojów .
Singiel, wydany nakładem wytwórni State Records , dotarł do 20. miejsca na liście, co zaowocowało występem artysty w programie „Top of the Pops” na antenie BBC. Piosenka została wcześniej nagrana przez zespół The Shadows, który wykonał ją podczas konkursu „A Song for Europe” w 1975 roku, zajmując czwarte miejsce wśród sześciu uczestników. W 1978 roku własną wersję utworu nagrała w Stanach Zjednoczonych grupa The Delfonics. Powstało również wiele wersji w stylu reggae, w tym interpretacja w stylu dancehall autorstwa Barringtona Levy’ego. Swoją wersję nagrała także Olivia Newton-John; znalazła się ona na jej albumie „Come On Over” z 1976 roku. 

 Wcześniej, w 1974 roku, Benson był autorem jednej z piosenek zakwalifikowanych do finału brytyjskich eliminacji - utwór „Someday”, wykonywany przez Olivię Newton-John, zajął wówczas ostatnie, szóste miejsce. Benson podejmował kolejne próby zdobycia przepustki do Konkursu Piosenki Eurowizji: w 1977 roku dotarł do brytyjskiego finału z utworem „After All This Time” (wykonanym przez trio Wesley, Park and Smith), zajmując piąte miejsce na 12 uczestników; w 1981 roku z piosenką „All Cried Out” (wykonaną przez niego samego), która zajęła czwarte miejsce na 8 uczestników i została później wydana przez wytwórnię WEA; a w 1993 roku z utworem „It's Just a Matter of Time” w wykonaniu Sonii, który zajął ostatnie, ósme miejsce.  

W 1998 roku Benson, wraz z Alanem Glassem, zgłosił piosenkę „Give It Up” w wykonaniu Lisy Millet; utwór ten zajął ósme miejsce na osiem propozycji w radiowym etapie eliminacji. W 1970 roku kompozycja Bensona „Can't Afford to Lose”, nagrana przez Jona Lukasa, trafiła do pierwszej czterdziestki list przebojów w Wielkiej Brytanii oraz w niektórych innych krajach europejskich. Utwór ten zajmował również pierwsze miejsce na listach przebojów w Libanie przez pełny miesiąc, uniemożliwiając piosence „The Long and Winding Road” zespołu The Beatles dotarcie na szczyt zestawienia. Kompozycja Bensona „Let Her In” została nagrana przez Johna Travoltę i stała się hitem w 1976 roku. Travolta nagrał także kilka innych utworów napisanych i zarejestrowanych wcześniej przez Bensona, takich jak „Can't Let You Go” oraz „Whenever I'm Away from You”; po kompozycję Bensona „Something's Up (Love Me Like the First Time)” sięgnął z kolei jego brat, Joey Travolta. Inny utwór autorstwa Bensona, „Close to You”, został nagrany przez Maxi Priesta.W 1976 roku Benson skomponował i wykonała piosenkę „You”, jednak nie trafiła ona na brytyjskie listy przebojów. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Don't Throw It All Away/This HouseGary Benson08.197520[8]-State STAT 10[written by David Mindel,Gary Benson][produced by Steve Edgley]

 
 


Kompozycje Gary Bensona na listach przebojów



[with David Mindel]
08/1975 Don't Throw It All Away Gary Benson 20.UK
10/1976 Whenever I'm Away from You John Travolta 38.US
02/1977 Don't Throw It All Away Dave & Sugar 5.Country Chart
07/1982 Don't Throw It All Away Stacy Lattisaw 101.US

[solo]
05/1976 Let Her In John Travolta 10.US

[with Allan Clarke]

03/1978 (I Will Be Your) Shadow in the Street Allan Clarke 41.US
02/1989 Find Me a Family The Hollies 79.UK

[with Frank Wildhorn]
07/1983 Miracles Stacy Lattisaw 40.US

[with Max Elliott,Winston Sela]
06/1990 Close to You Maxi Priest 1.US/7.UK

[with Brinsley Forde, Tony Robinson, Angus Gaye, Alan Glass]
09/1994 Warriors Aswad 33.UK

[with Barrington Levy]
09/1994 Work Barrington Levy 65.UK

[with , Kevin Flournoy & Quino]
10/1995 Caribbean Blue Big Mountain 113.US

[with Max Elliott, Robert Livingston, Shaun Pizzonia, Orville Burrell, Booker T. Jones, Steve Cropper & Lewie Steinberg]
06/1996 That Girl Maxi Priest 20.US/15.UK

[with Livingstone Brown]
06/1996 On and On Beverlei Brown 138.UK

[with Livingston Brown, Louise Gold & Michelle Charles]
05/1997 The Honeymoon Is Over Louchie Lou & Michie One 109.UK

[with Chiedza Nhamburo, Jahseen Foster, Keith Finch, Kezia Bennett, Livingston Brown, Louise Gold, Michelle Charles & Rich Drury]
07/2004 Too Hot Fya 49.UK