sobota, 21 listopada 2026

Big Daddy Weave

Big Daddy Weave to amerykański zespół grający współczesną muzykę chrześcijańską,
pochodzący z Mobile w stanie Alabama. Grupa powstała w 1998 roku, a w jej skład wchodzą: Mike Weaver, Joe Shirk, Jeremy Redmon, Brian Beihl oraz Raul Alfonso. Od 2021 roku zespół jest związany z wytwórnią Curb Records. 

 Zespół powstał w 1998 roku na University of Mobile w Alabamie. Mike Weaver pełnił funkcję lidera uwielbienia w kościele w Pensacoli na Florydzie, uczęszczając jednocześnie do lokalnej uczelni wyższej (community college). Za namową swojego pastora przeniósł się na uniwersytet, gdzie podjął studia wokalne. W latach 2006 i 2007 zespół Big Daddy Weave koncertował wraz z Markiem Schultzem w ramach trasy „Broken and Beautiful Tour”. W 2009 roku grupa była głównym wykonawcą trasy „What Life Would Be Like Tour”, w której gościnnie wziął udział muzyk Josh Wilson. 25 czerwca 2019 roku lider zespołu, Mike Weaver, ogłosił, że 3 września 2019 roku ukaże się jego autobiograficzna książka pt. „I Am Redeemed”. Basista Jay Weaver zmarł 2 stycznia 2022 roku w wieku 42 lat z powodu COVID-19. 

 15 marca 2024 roku zespół Big Daddy Weave wydał singiel „Let It Begin”, zapowiadający nadchodzący album studyjny. Obecnie grupa odbywa wiosenną część trasy koncertowej „Heaven Changes Everything”, podczas której towarzyszą jej Hannah Kerr oraz Austin French. Dziewiąty album studyjny zespołu, zatytułowany „Let It Begin”, został wydany 23 maja 2025 roku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
RedeemedBig Daddy Weave11.2012-125[1] Fervent/Curb[2x-platinum-US][produced by Benji Cowart, Mike Weaver]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Fields of GraceBig Daddy Weave10.2003-177[1] Fervent 30 040[produced by Jeremy Redmon ,Mike Weaver]
Love Come to LifeBig Daddy Weave09.2012-68[16] Fervent 887989[gold-US][produced by Jeremy Redmon]
Beautiful OfferingsBig Daddy Weave10.2015-164[1] Fervent 889372[produced by Jeremy Redmon ,Tedd T]

Big Dumb Face

Big Dumb Face to amerykański projekt muzyczny z nurtu metalu,
znany z humorystycznych tekstów oraz częstych zmian stylistyki. Twórczość grupy obejmuje szeroki wachlarz gatunków, w tym grindcore, death metal, funk, country, disco, reggae, psychodelię oraz pop.
Zespół został założony w 1998 roku przez braci Wesa i Scotta Borlandów. Dla Wesa Borlanda projekt ten stanowił przedsięwzięcie poboczne względem jego głównego zespołu -amerykańskiej grupy Limp Bizkit.
W 2001 roku ukazał się debiutancki album formacji, „Duke Lion Fights the Terror!!”, a w 2017 roku wydano drugi krążek- „Where Is Duke Lion? He's Dead...”. 

 W 1998 roku Wes i Scott Borlandowie powołali do życia Big Dumb Face, co dla Wesa Borlanda stanowiło projekt poboczny wobec działalności w Limp Bizkit. W 2001 roku zespół wydał swój debiutancki album, „Duke Lion Fights the Terror!!”, nakładem wytwórni Flip/Interscope oraz Flawless Records - sublabelu należącego do Geffen Records, założonego przez lidera Limp Bizkit, Freda Dursta (który pełnił przy tym wydawnictwie funkcję producenta wykonawczego). Recenzje albumu były mieszane. Kieran McCarthy z serwisu Allmusic określił „Duke Lion Fights the Terror!!” mianem „przeciętnej podróbki zespołu Ween”, natomiast Robert Cherry z „Entertainment Weekly” skomentował: „Głupie? Zgadza się. Wielkie? Raczej nie”. Z kolei w pozytywnej recenzji na łamach „Deseret News” Scott Iwasaki przyznał płycie trzy gwiazdki, zauważając: „Na »Duke Lion Fights the Terror!!« Borland - w ramach projektu Big Dumb Face - prezentuje się od swojej najbardziej spontanicznej strony”.  

 Po wydaniu debiutanckiego albumu zespołu Wes Borland rozpoczął prace nad grą wideo będącą kontynuacją płyty, jednak projekt ten nie doszedł do skutku. Formacja Big Dumb Face pozostawała sporadycznie aktywna do 2004 roku. Zespół Big Dumb Face pozostawał nieaktywny przez 13 lat, w czasie których Wes Borland angażował się w inne projekty- przede wszystkim Black Light Burns, powrót do składu Limp Bizkit oraz współpracę z Queen Kwong w roli gitarzysty koncertowego. W czerwcu 2017 roku Borland zasugerował na Instagramie, że zamierza reaktywować Big Dumb Face. 13 października ukazał się nowy utwór grupy, „He Rides The Skies”. Drugi album zespołu, *Where Is Duke Lion? He's Dead...*, został wydany 31 października nakładem własnej wytwórni Borlanda, Edison Sound. 

Płyta zawiera zarówno nowe kompozycje, jak i utwory napisane w latach 2001 oraz 2003. Borland opisał to wydawnictwo jako „najbardziej metalowy materiał, jaki kiedykolwiek stworzył”.W marcu 2018 roku Borland poinformował, że pracuje nad albumem świątecznym, którego premiera miała odbyć się w „czarny piątek” (Black Friday) 2018 roku. Ostatecznie album *Christmas in the Cave of Dagoth* ukazał się dopiero 11 grudnia 2021 roku. 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Duke Lion Fights the Terror!! Big Dumb Face03.2001-194[1]Flip 490 893[produced by Wes Borland]

Big Ed

Edward Lee Knight (ur. 2 listopada 1971r -zm. 24 lipca 2001r), znany przede wszystkim pod
pseudonimem Big Ed (lub Big Ed the Assassin), był raperem z Richmond w Kalifornii, który w latach 1993–1999 był związany z wytwórnią No Limit Records, należącą do Master P. W latach 1992–1993 Knight studiował na Eastern Washington University dzięki stypendium sportowemu (koszykówka), jednak przerwał naukę, aby zająć się karierą rapową w rejonie zatoki San Francisco (Bay Area). Pod skrzydłami Master P dołączył do jego grup: TRU oraz West Coast Bad Boyz.
 
 
Gdy w 1995 roku Master P przeniósł się z Richmond do swojego rodzinnego Nowego Orleanu w Luizjanie, Big Ed pozostał w wytwórni. Jego debiutancki album, „The Assassin”, ukazał się 1 września 1998 roku, debiutując na 15. miejscu listy Billboard 200 oraz na 3. miejscu zestawienia Top R&B/Hip-Hop Albums. W sierpniu 1999 roku Big Ed - wraz z grupą producentów Beats By The Pound oraz raperami takimi jak Fiend, Mr. Serv-On i Full Blooded - opuścił szeregi No Limit i założył własną wytwórnię, Special Forces Records. Nakładem tej oficyny wydał swój drugi album, „Special Forces” (2000), w którego nagrywaniu wzięli udział jego dawni współpracownicy z No Limit. Mimo że nie palił, dbał o kondycję fizyczną i stosował dietę wegańską, Big Ed zmarł 24 lipca 2001 roku na chłoniaka Hodgkina.

 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
The AssassinBig Ed09.1998-16[6]No Limit 50 729[produced by Master P,Beats By The Pound,Les G,Mr. Mixx]

Big Gipp

 Cameron F. Gipp (ur. 28 kwietnia 1973 r.), znany bardziej pod pseudonimem scenicznym Big Gipp,
to amerykański raper.
Jest członkiem wywodzącej się z Atlanty grupy hiphopowej Goodie Mob, z którą nagrał sześć albumów studyjnych, a także częścią duetu Ali & Gipp, z którym wydał jeden krążek. Słynie ze swojego powolnego, przeciągłego stylu rapowania oraz tekstów poruszających tematy polityczne i dotyczące życia na ulicy. Debiutancki album duetu Ali & Gipp, zatytułowany „Kinfolk” (2007), zdołał - choć z trudem - trafić na listę Billboard 200. Podobny wynik osiągnął jego pierwszy solowy album, „Mutant Mindframe” (2003), wydany niezależnie. Gipp otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy występ rapowy duetu lub grupy” (Best Rap Performance by a Duo or Group) podczas 49. ceremonii rozdania tych nagród - wyróżnienie to przypadło mu w udziale za gościnny udział (wraz z Paulem Wallem i Alim) w singlu Nelly’ego „Grillz” z 2005 roku, który dotarł na szczyt listy Billboard Hot 100. 

 Gipp urodził się 28 kwietnia 1973 roku w East Point w stanie Georgia, w rodzinie o tradycjach wojskowych. Ukończył szkołę średnią Benjamin Elijah Mays High School w Atlancie. Swoją przygodę z rapem rozpoczął wraz z Khujo, T-Mo oraz Cee-Lo, tworząc grupę Goodie Mob, która stała się częścią kolektywu muzycznego Dungeon Family. Gipp zadebiutował w 1994 roku w utworze „Git Up, Git Out”, pochodzącym z debiutanckiego albumu duetu Outkast pt. „Southernplayalisticadillacmuzik”. W 1995 roku ukazał się pierwszy album studyjny Goodie Mob, zatytułowany „Soul Food”. Od tamtej pory Gipp brał udział w rozmaitych projektach związanych z Dungeon Family - zarówno jako członek Goodie Mob, jak i artysta solowy. 

 Po wydaniu trzech albumów studyjnych, które odniosły sukces zarówno komercyjny, jak i artystyczny (pod szyldem wytwórni LaFace/Arista Records), grupa opuściła label, co otworzyło przed jej członkami możliwość rozwijania karier solowych. Gipp podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią płytową Koch Records, w której w 2003 roku wydał swój pierwszy solowy album, *Mutant Mindframe*. Rok później trio w składzie Gipp, T-Mo i Khujo reaktywowało grupę Goodie Mob, wydając nakładem Koch Records czwarty album studyjny zespołu - *One Monkey Don't Stop No Show*. Ponadto Gipp pojawił się w dwóch utworach na płycie T-Mo i Khujo *The Goodie Mob Presents: Livin' Life as Lumberjacks* (2005), również wydanej przez Koch Records, po czym zespół Goodie Mob zawiesił działalność. 

 Gipp gościnnie wystąpił w utworze Nelly’ego „Boy”, pochodzącym z wydanego w 2004 roku albumu *Sweat*. Rok później obaj artyści współpracowali przy piosence „Grillz”, w której udział wzięli także Paul Wall oraz członek grupy Nelly’ego, St. Lunatics - Ali. Singiel dotarł na szczyt amerykańskich list przebojów i otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy występ rapowy duetu lub grupy”, przegrywając jednak z utworem „Ridin' Dirty” autorstwa Chamillionaire’a i Krayzie Bone’a. Sukces ten zaowocował wydaniem w 2007 roku wspólnego albumu duetu Ali & Gipp pt. *Kinfolk*, który zajął 174. miejsce na liście US Billboard 200. 

W 2013 roku grupa Goodie Mob powróciła w czteroosobowym składzie, wydając piąty album studyjny, *Age Against the Machine*, nakładem wytwórni The Right Records/Primary Wave/Atlantic Records. Gipp zapowiadał wówczas swój drugi solowy album, zatytułowany *Zagga*, jednak płyta ta nigdy nie ujrzała światła dziennego. W 2020 roku Gipp nawiązał współpracę z Dazem Dillingerem, czego efektem była wspólna EP-ka *ATLA*. W tym samym roku zespół Goodie Mob wydał swój szósty album studyjny, *Survival Kit*. 17 lutego 2023 roku Gipp wraz z piosenkarzem i producentem Jamesem Artissenem wydał pięcioutworową EP-kę zatytułowaną *Gipp N Worthy*, której głównym singlem był utwór „TOTW”. 

W latach 1995–2003 Gipp był żonaty z piosenkarką Joi Gilliam. Para ma córkę o imieniu Keypsiia.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Mutant MindframeBig Gipp08.2003-161[2]Koch 8481[produced by Big Gipp ,DJ Speedy,Rondal Rucker,André 3000,Beer Wead X,Brandon Peters,JB,Jelly Roll,Montez Harris,Rashad Smith,Ray Murray]

piątek, 20 listopada 2026

Big Tray Deee

Tracy Lamar Davis (ur. 27 kwietnia 1966 r.), znany bardziej jako Big Tray Deee lub po
prostu Tray Deee, to amerykański raper.
Jest członkiem grupy rapowej Tha Eastsidaz (wraz z Goldie Locem i Snoop Doggiem), a także formacji Diirty OGz (w skład której wchodzą również Tha Chill, Kurupt i Weazel Loc). 

 Zanim został raperem, Davis był aktywnym członkiem gangu. Tray Deee należy do grupy Insane Crips z Long Beach w Kalifornii. Po raz pierwszy pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Murder Was the Case” Snoop Doggy Dogga w 1994 roku, występując gościnnie w utworze „21 Jumpstreet”. W 1995 roku wziął udział w nagraniu piosenki „Reality” na album „Doggfood”, a w 1996 roku pojawił się na płycie „Tha Doggfather”. W 1999 roku dołączył do grupy Tha Eastsidaz - odnoszącego sukcesy komercyjne (status platynowej płyty) zespołu, który tworzyli również Snoop Dogg i Goldie Loc.  

 Grupa wydała dwa albumy. Równolegle, a także po zakończeniu projektu Eastsidaz, był związany z grupą IV Life Family, łączącą środowisko miłośników samochodów z kulturą uliczną. Później podpisał kontrakt z powiązaną z nią wytwórnią płytową IV Life Records. W 2014 roku, po wydaniu serii mixtape’ów, Tray Deee zapowiedział premierę swojego debiutanckiego solowego albumu. Pierwszy z tych mixtape’ów, „Long Beach State of Mind, Vol. I”, został nagrany w czasie, gdy raper przebywał w więzieniu - zarejestrowano go za pomocą smartfona w prowizorycznej kabinie wokalnej, zbudowanej w celi z koców i pudełek. 18 i 19 kwietnia Tray Deee ponownie połączył siły z Goldie Locem, występując podczas wydarzenia „Krush Groove 2014” w obiektach Save Mart Center we Fresno oraz The Forum w Inglewood. W 2016 roku Tray Deee stwierdził, że jest mało prawdopodobne, aby kiedykolwiek ukazał się kolejny album grupy Eastsidaz. 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
The General's List Big Tray Deee09.2002-95[3]Empire 39 040[produced by Ruffino,12 Sinatra,The 4th Dimension,Battlecat,Boretta,Devastating,DJ Silk,Dr. Dre,Fredwreck,Manny,Meech Wells,Tony Touch]

Billy Talent

Billy Talent to kanadyjski zespół rockowy z Mississauga w prowincji Ontario.
Grupa powstała w 1993 roku, a w jej skład weszli: wokalista Benjamin Kowalewicz, gitarzysta Ian D'Sa, basista Jonathan Gallant oraz perkusista Aaron Solowoniuk. Skład zespołu pozostaje niezmienny, choć od 2016 roku Aaron Solowoniuk nie bierze czynnego udziału w działalności grupy z powodu nawrotu stwardnienia rozsianego. W ciągu trzech dekad istnienia zespół sprzedał ponad milion egzemplarzy swoich płyt w samej Kanadzie oraz blisko 3 miliony na całym świecie. W szczytowym okresie swojej popularności formacja znalazła się w gronie dziesięciu najlepiej sprzedających się kanadyjskich zespołów muzycznych.

  Zanim zespół osiągnął sukces komercyjny, działał przez blisko dekadę. Muzycy poznali się i zaczęli wspólnie grać w szkole średniej Our Lady of Mount Carmel, występując wówczas pod nazwą Pezz i funkcjonując w ramach niezależnej sceny muzycznej Toronto. Po problemach prawnych związanych z pierwotną nazwą, grupa przyjęła szyld Billy Talent. Dzięki znajomości Kowalewicza z pracownikiem działu A&R w kanadyjskim oddziale wytwórni Warner Music, zespół podpisał kontrakt płytowy, co otworzyło mu drogę do głównego nurtu.

 Od tamtej pory Billy Talent nagrał trzy albumy, które w Kanadzie uzyskały status wielokrotnej platyny, a zespół kontynuował zdobywanie popularności za granicą - między innymi poprzez 20-miesięczną trasę koncertową promującą ich drugi krążek. W 2009 roku ukazał się trzeci album grupy, „Billy Talent III”, a w 2012 roku czwarty- „Dead Silence”. Po wydaniu tego ostatniego zespół odbył jesienią 2012 roku pełną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Aby uczcić długą obecność na scenie, zapoczątkowaną wydaniem debiutanckiego albumu, w 2014 roku zespół opublikował składankę największych przebojów zatytułowaną „Hits”. 

W 2015 roku muzycy rozpoczęli prace nad materiałem na swój piąty album studyjny. Tuż przed wejściem do studia perkusista Aaron Solowoniuk podjął decyzję o wycofaniu się z sesji nagraniowych, aby skupić się na dalszej walce ze stwardnieniem rozsianym. Do współpracy szybko zaangażowano innego Kanadyjczyka, Jordana Hastingsa, który zastąpił Solowoniuka podczas prac w studiu. Na początku 2016 roku zespół ukończył płytę „Afraid of Heights”, która ukazała się w lipcu tego samego roku. Najnowszy album grupy, „Crisis of Faith”, został wydany 17 stycznia 2022 roku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Try HonestyBilly Talent09.200368[2]-Atlantic AT 0160[written by Billy Talent][produced by Gavin Brown]
The ExBilly Talent04.200461[1]-Atlantic AT 0173[written by Billy Talent][produced by Gavin Brown]
River BelowBilly Talent07.200470[2]-Atlantic AT 0178[written by Ian D'Sa, Jonathan Gallant, Benjamin Kowalewicz, Aaron Solowoniuk][produced by Gavin Brown]
Devil in a Midnight MassBilly Talent06.200666[1]-Atlantic AT 0245[written by Billy Talent][produced by Gavin Brown]
Red FlagBilly Talent09.200649[1]-Atlantic AT 0256[written by Billy Talent][produced by Gavin Brown]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Billy TalentBilly Talent10.2003124194[1]Atlantic 83 614 [US][silver-UK][produced by Gavin "Golden" Brown]
Billy Talent IIBilly Talent07.200646[2]134[1]Atlantic 7567839411[silver-UK][produced by Gavin "Golden" Brown,Ian D'Sa]
Billy Talent IIIBilly Talent10.200935[2]107[1]Atlantic 2564689836[produced by Brendan O'Brien]
Dead SilenceBilly Talent09.201223[1]135[1]Atlantic 0825646558117[produced by Ian D'Sa]
Afraid of HeightsBilly Talent08.201623[1]-Atlantic 0825646034291[produced by Ian D'Sa]

Bizarre

 Bizarre, wywodzący się z ekscentrycznej sceny rapowej Detroit - obok Eminema,
Eshama i wielu innych - jawi się jako połączenie pokręconego Biza Markiego z postacią rodem z filmu „Noc żywych trupów”. ​​W swojej twórczości stawia na wypaczony nurt horrorcore oraz diabelską tematykę.
Jego debiutancka EP-ka, „Attack of the Weirdoes” (1998), zyskała pewien rozgłos, co zaowocowało gościnnym udziałem artysty na niezwykle popularnym albumie Eminema „The Marshall Mathers LP” (2000). Niedługo potem Eminem podpisał z nim kontrakt w ramach własnej wytwórni płytowej.  

Bizarre dołączył do grupy D12, z którą nagrał płyty „Devil's Night” (2001) oraz „D12 World” (2004). W 2005 roku rozpoczął solową karierę, wydając album „Hannicap Circus”. Na wydanym w 2007 roku krążku „Blue Cheese 'N' Coney Island” znalazło się wiele utworów nagranych wspólnie z innym raperem z Detroit, Kingiem Gordym.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
RockstarBizarre07.200517[5]-Sanctuary Urban SANXD 379[written by Rufus Johnson,Marshall Mathers,Luis Resto][produced by Eminem,Luis Resto]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Hannicap CircusBizarre07.200543[2]48[3]Red Head 87 535[produced by Bizarre ,Jeremy Geffen ,Max Gousse,Mathew Knowles,Eminem,Erick Sermon,Hi-Tek,J Thrill,Jake and the Phatman,Luis Resto,Mike Chav,Mr. Porter,Raphael Saadiq,Ruk,Shea,Sicknotes,Silent Riot,Sol Messiah,TNyce[]

czwartek, 19 listopada 2026

Barney Bigard

 Albany Leon Bigard, ps. „Barney” (ur. 3 marca 1906r w Nowym Orleanie,
zm. 27 czerwca 1980r w Culver City)- amerykański klarnecista, saksofonista i bandlider jazzowy.

Jego rodzice- Alexander i Emanuella - byli Kreolami. Miał dwóch braci - Alexandra juniora i Sidneya. Od dzieciństwa nazywano go „Barnim”. Jego stryj, Emile, był skrzypkiem jazzowym. Gry na klarnecie oraz teorii muzyki uczył się u znanego w Nowym Orleanie instrumentalisty Lorenza Tio oraz jego stryja „Papy” Tio. Początkowo jednak dał się poznać jako saksofonista tenorowy.

Po występach w kilku grupach w Nowym Orleanie przeniósł się w 1924 do Chicago, gdzie od 1925 do 1927 grał z kornecistą „Kingiem” Oliverem. Ponadto nagrywał z Jelly Roll Mortonem, Johnnym Doddsem i Louisem Armstrongiem. W 1927, po tournée z grupą Olivera, przez krótki czas występował w Charles Elgar’s Creole Orchestra i zespole Luisa Russella. Jeszcze w tym samym roku dołączył do big-bandu Duke’a Ellingtona, w którym głównie grał na klarnecie i bardzo dobrze się odnalazł. Stał się także jego filarem. Do 1931 orkiestra występowała w nowojorskim Cotton Clubie, a potem przez dziesięć lat nieprzerwanie jeździła w trasy koncertowe. 

W tym czasie również dokonywała nagrań. Wśród wielu zarejestrowanych utworów, w których grał, i które przeszły do klasyki jazzu, była słynna kompozycja Mood Indigo, napisana przez niego przy udziale Ellingtona. Ponadto sporadycznie nagrywał pod własnym szyldem, m.in. jako Barney Bigard and His Jazzopaters.

Zmęczony ciągłymi podróżami z Ellingtonem, w 1942 zamieszkał w Los Angeles i podjął pracę w lokalnym big-bandzie pianisty Freddiego Slacka. Następnie współpracował z grającą jazz nowoorleański Kid Ory’s Creole Orchestra. W tym okresie był także muzykiem studyjnym nagrywającym ścieżki dźwiękowe do filmów hollywoodzkich. Od 1947 do 1955 grał w grupie The Louis Armstrong All-Stars, z którą znów podróżował, koncertując na całym świecie. W latach 1958-1959 współpracował z zespołem perkusisty i wokalisty Cozy’ego Cole’a, kolegi z grupy gwiazd „Satcha”. Następnie w okresie 1960-1961 ponownie grał z Armstrongiem. Po 1962 ograniczył działalność zawodową. Jednak od czasu do czasu koncertował i nagrywał z pianistami Artem Hodesem i Earlem Hinesem, oraz jako lider. Ponadto grał w zespole The Young Men from New Orleans bandżysty Johnny’ego St. Cyra. Występował z nim na parowcu bocznokołowym z epoki Marka Twaina, pływającym w sekcji „Frontierland” Disneylandu.

W czasie kariery miał epizody kinematograficzne. W 1947 jako klarnecista pojawił się z wieloma gwiazdami jazzu w romantycznym musicalu filmowym New Orleans. Pojawiał się także w takiej samej roli, choć nieuwzględniony w napisach końcowych, w obrazach: The Strip (1951) i St. Louis Blues (1958), opowiadającym o W.C. Handym, którego zagrał Nat „King” Cole.

Zmarł w szpitalu Brotman Memorial w kalifornijskim Culver City. Miał 74 lata. Został pochowany na tamtejszym rzymskokatolickim cmentarzu Świętego Krzyża[7].

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
"C" Blues/Brown SuedeBarney Bigard11.1942--Bluebird 11581[written by Duke Ellington][7[4].R&B Chart]

Big Boi

Poza współpracą z André 3000 w ramach duetu OutKast oraz kluczową rolą w
kolektywie Dungeon Family, raper i producent Big Boi stworzył również bogatą, niezależną dyskografię solową. Znany ze swojego opanowanego stylu bycia oraz błyskotliwych, niezwykle szybkich partii rapowanych, Big Boi zaistniał jako solowy artysta dzięki pierwszej części nagrodzonego Grammy, wielkiego hitu OutKast - albumu *Speakerboxxx/The Love Below* (2003). Jego pierwszy pełnoprawny solowy krążek, *Sir Lucious Left Foot... The Son of Chico Dusty* (2010), trafił do pierwszej dziesiątki zestawienia Billboard 200, wspierany przez nominowany do nagrody Grammy singiel „Shutterbugg”.  

Kolejne solowe wydawnictwa Big Boia - *Vicious Lies and Dangerous Rumors* (2012) oraz *Boomiverse* (2017) - a także projekty takie jak *Big Grams* (z zespołem Phantogram, 2015) czy *The Big Sleepover* (ze Sleepy Brownem, 2021), przeplatały się z jego intensywną pracą w roli producenta i gościnnego wykonawcy. Wśród artystów, którym pomógł rozwinąć karierę dzięki tym działaniom, znaleźli się m.in. Killer Mike i Janelle Monáe. 

Gdy w 1993 roku grupa OutKast przebiła się do głównego nurtu z hitem „Player's Ball”, Big Boi- urodzony jako Antwan André Patton w Savannah w stanie Georgia - przez kolejną dekadę pojawiał się gościnnie w wybranych utworach innych wykonawców. Do grona notowanych na listach przebojów piosenek z jego udziałem należały m.in. „Dirty South” (zespołu Goodie Mob, również członków Dungeon Family), „All N My Grill” (Missy Elliott), „In da Wind” (Trick Daddy) oraz „A.D.I.D.A.S.” (Killer Mike). 

Przy okazji piątego albumu OutKast, Big Boi i André 3000 zdecydowali się nagrać odrębne materiały, które wydano wspólnie jako *Speakerboxxx/The Love Below*. Płyta ta, która dotarła na szczyt listy Billboard 200, zdobyła w 2003 roku nagrody Grammy w kategoriach „Najlepszy album rapowy” oraz „Album roku”. W ciągu kolejnych trzech lat Big Boi rozszerzył swoją działalność, powołując do życia wytwórnię Purple Ribbon. Nakładem tego labelu ukazały się kompilacje „Purple Ribbon All-Stars” - „Got That Purp” oraz „Got Purp? Vol. II”. Na drugiej z nich po raz pierwszy szerszej publiczności zaprezentowała się Janelle Monáe; znalazł się tam również przebój „Kryptonite (I'm on It)” - utwór nagrany wspólnie z Killer Mike’em. W tym samym okresie Big Boi pojawił się gościnnie w singlu Brooke Valentine „Girlfight” (który dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów) oraz w notowanym na listach utworze „Hood Boy” artystki o pseudonimie Fantasia. 

 Po wydaniu w 2006 roku projektu „Idlewild”, zespół OutKast rozpoczął długą przerwę w działalności. Big Boi pracował nad swoim pierwszym pełnoprawnym solowym albumem, publikując w latach 2008-2009 pojedyncze utwory. Singiel „Royal Flush”, nagrany z udziałem André 3000 oraz Raekwona, otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii „najlepszy występ rapowy duetu lub grupy”. W 2010 roku artysta wystąpił gościnnie w utworze Janelle Monáe „Tightrope” i wydał solowy singiel „Shutterbugg”, a w lipcu tego samego roku ukazał się jego album „Sir Lucious Left Foot... The Son of Chico Dusty”. Ten pełen energii i swobody materiał zadebiutował na trzecim miejscu list Billboard 200, R&B/hip-hop oraz rap. Utwór „Shutterbugg” przyniósł artyście kolejną nominację do Grammy w kategorii rapowej, a piosenka „Tightrope” była nominowana w kategorii „najlepszy występ urban/alternatywny”. 

W grudniu 2012 roku ukazał się kolejny krążek, „Vicious Lies and Dangerous Rumors”, który dotarł do 34. miejsca na liście Billboard 200. Na płycie znalazło się wielu gości spoza świata hip-hopu, m.in. zespoły Little Dragon, Wavves oraz Phantogram. Big Boi kontynuował współpracę z tym drugim projektem w ramach duetu Big Grams; ich debiutancka EP-ka, zatytułowana po prostu „Big Grams”, w 2015 roku trafiła do pierwszej dziesiątki zestawień muzyki rapowej oraz alternatywnej. W czerwcu 2017 roku artysta wydał swój trzeci oficjalny solowy album, „BOOMIVERSE”. Za produkcję materiału odpowiadali przede wszystkim jego wieloletni współpracownicy z kolektywu Organized Noize, a wsparcia udzielili im m.in. Scott Storch (znany już ze współpracy przy utworze „Shutterbugg”), Dr. Luke oraz Cirkut. 

 W przerwach między kolejnymi albumami Big Boi otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii „najlepsza piosenka rapowa” za utwór „Chase Me”, stworzony wspólnie z Danger Mouse’em oraz duetem Killer Mike i El-P (znanym jako Run the Jewels). W lutym 2019 roku, przy okazji występu u boku grupy Maroon 5 podczas przerwy meczu Super Bowl w Atlancie, Big Boi zaprezentował singiel „Doin' It”, nagrany z udziałem Sleepy Browna. Później ukazały się kolejne wspólne nagrania z Brownem- „Intentions” (z gościnnym udziałem CeeLo Greena) oraz wydany w 2020 roku utwór „Can't Sleep”. Na 2021 rok zaplanowano premierę „The Big Sleepover” - długo wyczekiwanego wspólnego albumu Big Boia i Sleepy Browna - który poprzedził singiel „The Big Sleep Is Over”. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
All N My Grill Missy "Misdemeanor" Elliott Featuring Big Boi & Nicole 07.199920[4]64[14]Elektra E 3742C[written by Melissa Elliott, Tim Mosley ,Antwan Patton][produced by Timbaland][16[22].R&B Chart]
Get Rich to ThisGoodie Mob Featuring Big Boi + Backbone 12.1999--LaFace[written by Antwan Patton,Patrick Brown,Rico Wade,Cameron Gipp,Ray Murray,Thomas Callaway,Willie Knighton,Robert Barnett,Jamahr Williams][65[17].R&B Chart]
85Youngbloodz Featuring Jim Crow And Big Boi02.2000--LaFace[53[15].R&B Chart]
In da WindTrick Daddy featuring Cee Lo Green and Big Boi07.2002-70[18] Slip-n-Slide 85 333[written by Maurice Young, Antwan Patton, Thomas Callaway, Phalon Alexander][produced by Jazze Pha][28[20].R&B Chart]
A.D.I.D.A.S.Killer Mike Featuring Big Boi 02.200322[3]60[9]Columbia 6738652 [UK][written by Michael Render, Antwan Patton, David Sheats][produced by Mr. DJ][42[17].R&B Chart]
GirlfightBrooke Valentine Featuring Lil Jon & Big Boi03.200535[3]23[20]Virgin 76 601[written by D. Johnson ,Penelope Magnet, Antwan Patton, J. Smith ,Chris "Tricky" Stewart, Brooke Valentine][produced by Lil Jon][13[21].R&B Chart]
Hood BoyFantasia Featuring Big Boi12.2006-103[4]J Records[written by Johnta Austin, Frank DeVol, Holland-Dozier-Holland, Anthony McIntyre, Antwan Patton][produced by Tone Mason ,Austin][21[19].R&B Chart]
MargaritaSleepy Brown Featuring Pharrell & Big Boi06.2006--Purple Ribbon 65 412[written by Patrick Brown,Pharrell Williams,Charles Hugo,Antwan Patton][produced by The Neptunes][64[13].R&B Chart]
Royal FlushBig Boi Featuring Andre 3000 & Raekwon04.2008--LaFace[written by Antwan Patton,André Benjamin,Corey Woods,Jeron Ward,Ricky Walker,Earle Hagen,Ronald Isley,Ernie Isley,Marvin Isley,O'Kelly Isley Jr.,Rudolph Isley,Chris Jasper][produced by The Flush][68[12].R&B Chart]
Sumthin's Gotta GiveBig Boi Featuring Mary J. Blige08.2008--LaFace[written by Antwan Patton, James Ho & Johntà Austin][produced by Kawan "KP" Prather, Malay][83[6].R&B Chart]
ShutterbuggBig Boi Featuring Cutty07.201031[4]120[1]Mercury CATCO 161482827 [UK][written by Antwan Patton,Scott Storch,Ricardo Lewis,Christopher Carmouche][produced by Scott Storch,Big Boi ][60[13].R&B Chart]
All NightBig Boi 07.2018-116[3] Epic[gold-US][written by Patton,Lukasz Gottwald,Henry Walter,Griffin Oskar,Chloe Angelides,Aaron Jennings,Gamal Lewis][produced by Dr. Luke,Cirkut,Griffin Oskar ]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Sir Lucious Left Foot: The Son of Chico DustyBig Boi07.201080[1]3[13]Def Jam 2740085 [UK][produced by Big Boi,André 3000,DJ Cutmaster Swiff,DJ Speedy,J Beatzz,Lil Jon,Malay,Mr. DJ,Organized Noize,Royal Flush,Salaam Remi,Scott Storch,Terrence "Knightheet" Culbreath]
Vicious Lies and Dangerous RumorsBig Boi12.2012-34[6]Def Jam 17918[produced by Big Boi,Chris Carmouche ,Andramadon,Arthur McArthur,Bosko Kante,BlackOwned C-Bone,Cy Fyre,DJ Aries,Gary Fly,Jai Paul,Jerod Ward,John Hill,Mr. DJ,Nathan Williams,Organized Noize,Phantogram,Sharif Wilson,Showdown,The Flush,Tre Luce]
BoomiverseBig Boi07.2017-28[3]Epic 44669 [produced by Big Boi,Organized Noize,Beat Butcha,Cory Mo,Cirkut,Diego Ave,DJ Dahi,DJ Khalil,Dr. Luke,Griffin Oskar,Ian Kirkpatrick,Jake Troth,Mannie Fresh,Scott Storch,Siege Monstrosity,TM88,Young Cali of The Inkkwell]

środa, 18 listopada 2026

Bigga Figgaz

Duet wykonujący gangsta rap, pochodzący z Houston w Teksasie, w skład którego
wchodzą Kenneth „Big Neph” King oraz Jevon „350” Roberson.
W 2000 roku, nakładem wytwórni King B Music, wydali pełnowymiarowy album zatytułowany „Heavy In The Game”. Za produkcję materiału odpowiadali m.in. Byrd, J.B. Money oraz Sean „Solo” Jemison, a gościnnie pojawili się na nim artyści związani z tą samą wytwórnią, w tym grupa Phenomenon. Zespół Bigga Figgaz wydał również dwa single: „Who's Gonna Love Ya'” (2001) oraz „Still Gangsta”. Pierwszy z nich dotarł w 2001 roku do 2. miejsca na liście Billboard Hot Rap Singles. W nagraniu drugiego utworu gościnnie wystąpiła legenda składu S.U.C. - Big Pokey.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Who's Gonna Love Ya'Bigga Figgaz05.2001--King B 3002[written by Jevon Roberson, Kenneth King][produced by Dannie "DX" Longmire][63[8].R&B Chart]
Get MoSherm Featuring: Bigga Figgas & Daz Dillinger11.2001--Dean's List 001[produced by Mike Dean][71[7].R&B Chart]

wtorek, 17 listopada 2026

Big Gank

Mike Berry był artystą tworzącym muzykę z nurtu gangsta rap, znanym pod pseudonimem Big Gank.
Na początku XXI wieku wycofał się ze sceny rapowej i poświęcił karierze artystycznej jako powieściopisarz, reżyser filmowy oraz producent. Swoją przygodę z rapem Mike Berry rozpoczął w połowie lat 90-tych, a w 1998 roku zaistniał na scenie dzięki minialbumowi (EP) „Weight Of The World”.  
 
W 2000 roku ukazał się jego pełnowymiarowy album „8mm Film”, w którego nagraniu wzięli udział lokalni raperzy (m.in. Myti) oraz gwiazda z Teksasu - Devin The Dude. Oba wydawnictwa spotkały się z dobrym przyjęciem i odniosły sukces, trafiając na listy przebojów Billboardu. Następnie Mike Berry porzucił rap, nie rezygnując jednak z pisania. W 2006 roku wydał własnym sumptem swoją pierwszą powieść, zatytułowaną „The Dangerous Times”, która sprzedała się w nakładzie 5000 egzemplarzy. W 2012 roku ukazał się jego pierwszy film pełnometrażowy, „The Skip Thomas Project”, po którym powstały kolejne produkcje filmowe...

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Me Without a RhymeBig Gank05.2000--Fade 2197[written by Mike Berry][93[2].R&B Chart]

Big Kap

Keith Carter (ur. 26 lutego 1970r - zm. 3 lutego 2016r), znany również jako Big Kap
oraz The Wardin, był amerykańskim DJ-em hip-hopowym, urodzonym w Nowym Jorku, który później zamieszkał w Atlancie.
 
 
W 1995 roku był członkiem hip-hopowej supergrupy The Flip Squad. Zasłynął dzięki wydanemu w 1999 roku albumowi „The Tunnel”, nagranemu wspólnie z Funkmaster Flexem - tytuł nawiązywał do nowojorskiego klubu nocnego, w którym Carter był stałym DJ-em. Zmarł późnym wieczorem 3 lutego 2016 roku w Mableton w stanie Georgia na skutek zawału serca. W chwili śmierci miał 45 lat. Według jego menedżera koncertowego, Ab Traxxa, Carter chorował na cukrzycę, choć menedżer nie uważał, by to właśnie ona była przyczyną śmiertelnego zawału. Na dzień swojej śmierci Carter miał zaplanowany występ podczas wydarzenia w Atlancie; po jego odejściu impreza ta przekształciła się w wydarzenie upamiętniające artystę. 
 
 Big Kap jest również znany z nagrania, które w 2011 roku zyskało dużą popularność w internecie: widać na nim, jak podczas koncertu Summer Jam w 1995 roku raper The Notorious B.I.G. rzuca w stronę Big Kapa butelką z wodą, po czym gwałtownie schodzi ze sceny.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
We In Here / Real G'sFunkmaster Flex & Big Kap featuring The Ruff Ryders12.1999--Def Jam 562 541[written by Aston Taylor, Earl Simmons, Eve Jeffries, David Styles, Sean Jacobs, Jason Phillips, M. Smalls, Kasseem Dean, J. Parker & C. Cason][produced by Funkmaster Flex][83[10].R&B Chart]
ConfrontationFunkmaster Flex & Big Kap featuring Mary J. Blige01.2000--Def Jam [written by Aston Taylor, Mary J. Blige, JoJo Brim, J. Heard, Lorenzo Grooms, Anthony Prendatt, Alphonse Constant & Patrick Harvey][81[5].R&B Chart]
III BombFunkmaster Flex & Big Kap featuring LL Cool J02.2000--Def Jam 562 606[written by James Todd Smith, George Spivey & Elias Wrubel][produced by DJ Scratch][56[10].R&B Chart]
Bia' Bia'Lil Jon & The East Side Boyz Featuring Ludacris Too $hort Big Kap Chyna Whyte08.2001-94[3]BME/TVT 7780[written by Jonathan Smith & Christopher Bridges][produced by Lil Jon][47[24].R&B Chart]

Big Lady K

 Big Lady K (urodzona jako Rosa Lee Chambers w Riverside w Kalifornii) była raperką
działającą na scenie hip-hopowej na przełomie lat 80. i 90-tych XX wieku.

Raperka z Riverside w Kalifornii, znana jako Big Lady K, zaistniała na scenie muzycznej dzięki współpracy z najważniejszym promotorem hip-hopowym w regionie Inland Empire (obejmującym Riverside i San Bernardino) -Cliffem Richeyem Jr. Dzięki wsparciu Richeya, Big Lady K zyskała rozpoznawalność w mieście, występując na koncertach i biorąc udział w rozmaitych wydarzeniach promocyjnych. Z czasem zaowocowało to kontraktem z wytwórnią Priority Records; tym samym stała się - obok Rodneya O, który podpisał umowę z Atlantic Records - pierwszą artystką z regionu Inland Empire, która związała się z dużą wytwórnią hip-hopową (została również pierwszą kobietą zakontraktowaną przez Priority Records). W tym samym roku ukazał się jej debiutancki singiel „Don’t Get Me Started”.
 
W 1989 roku artystka wydała swój drugi singiel, „Ffun”, który dotarł do 85. miejsca na liście Billboard Hot Black Singles, utrzymując się w zestawieniu przez zaledwie 5 tygodni. Rok później ukazał się jej jedyny album, zatytułowany „Bigger Than Life”. Nie wiadomo, czy płyta była notowana na listach przebojów; zebrała ona umiarkowane recenzje. 
 
W tamtym okresie Lady K uczęszczała do szkoły średniej La Sierra High School w Riverside, do której chodził także przyszły artysta hip-hopowy, Robert „ODM” Guiterrez. To właśnie ona przedstawiła Guiterreza Richeyowi, który następnie połączył go z dwoma innymi lokalnymi raperami z Riverside. W 1990 roku artyści ci utworzyli grupę Lighter Shade of Brown.
 
Trzeci singiel Big Lady K, „Smiling Faces”, nie odniósł sukcesu na listach przebojów, a po tym wydarzeniu artystka niemal całkowicie zniknęła z życia publicznego.  

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Ffun / I'm Comin' OutBig Lady K05.1990--Priority 7276[produced by DJ Romeo][85[5].R&B Chart]

Big Lew

Darius „Busta” Kirlew, znany również jako Big Lew, to raper z hrabstwa Polk na Florydzie.
W swoim regionie zyskał rozpoznawalność dzięki kreatywnemu stylowi i charakterystycznemu flow.
Sam zajmuje się produkcją muzyki, często tworząc własne podkłady instrumentalne. Należy do grupy „Dem Wood Boyz”, która jednak napotyka trudności w zdobywaniu kontraktów - a to za sprawą aktów przemocy, w które uwikłali się jej członkowie. W tej sytuacji Busta postanowił szukać własnej drogi, by stać się gwiazdą rapu. Obecnie studiuje na kierunku biznesowym na Florida A&M University. 

 Jako raper wywodzący się z trudnego środowiska („z dzielnicy”), chce przekazać istotne przesłanie: pochodzenie z takiego miejsca nie stanowi przeszkody, by stać się wykształconym czarnoskórym mężczyzną. Jako artysta występował przed wykonawcami ze sceny undergroundowej, takimi jak „Iceberg” czy „Treal”. Otrzymywał również propozycje od lokalnych wytwórni płytowych, jednak odrzucił je, mierząc znacznie wyżej - jego marzeniem jest osiągnięcie sukcesu na miarę takich postaci jak Jeezy, Plies, Boosie czy Tupac. Jego plan zakłada opanowanie wszystkich aspektów hip-hopu, a punktem wyjścia jest dla niego właśnie rap. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
How We Do Big Lew Feat. Nonchalant09.2001-- Col-Beast 22172[written by Lewis T. Powell II & Tonya Pointer][produced by Big Lew][80[7].R&B Chart]

Big Maceo Merriweather

Major „Big Maceo” Merriweather (ur. 31 marca 1905r - zm. 23 lutego 1953r)  był amerykańskim
pianistą i wokalistą bluesowym. W latach 40-tych XX wieku działał głównie w Chicago. 

Merriweather urodził się w Newnan w stanie Georgia i był samoukiem w grze na pianinie. W latach 20-tych XX wieku przeniósł się do Detroit w stanie Michigan, aby rozpocząć karierę muzyczną. W 1941 roku przeprowadził się do Chicago, gdzie poznał Tampa Reda. Red przedstawił go Lesterowi Melrose’owi z wytwórni RCA Victor oraz jej filii, Bluebird Records; w rezultacie Merriweather podpisał kontrakt płytowy. Jego pierwszym nagraniem był utwór „Worried Life Blues” (1941), który stał się bluesowym przebojem, standardem gatunku i jego najbardziej rozpoznawalną kompozycją. Utwór ten zawierał elementy zaczerpnięte z piosenki „Someday, Baby” autorstwa Sleepy Johna Estesa.  

Później powstały kolejne klasyczne nagrania bluesowe z partiami pianina, takie jak „Chicago Breakdown”, „Texas Stomp” oraz „Detroit Jump”. Styl gry Merriweathera kształtował się pod wpływem takich muzyków jak Leroy Carr i Roosevelt Sykes, a także stylu boogie-woogie, reprezentowanego przez Meade’a Luxa Lewisa i Alberta Ammonsa. On sam z kolei wywarł wpływ na innych artystów, m.in. Little Johnny’ego Jonesa oraz Henry’ego Graya - ten ostatni przyznawał, że to właśnie Merriweather pomógł mu rozpocząć karierę pianisty bluesowego. Jego styl wpłynął na niemal każdego znaczącego powojennego pianistę bluesowego. 

 Jego najsłynniejszy utwór, „Worried Life Blues”, stanowi stały element repertuaru bluesowego i jest regularnie wykonywany na koncertach przez artystów takich jak Eric Clapton. Utwór ten znalazł się w pierwszej grupie nagrań wprowadzonych do Blues Hall of Fame w kategorii „Klasyczne nagrania bluesowe -single lub utwory z albumów”, obok takich kompozycji jak „Stormy Monday”, „Sweet Home Chicago”, „Dust My Broom” oraz „Hellhound on My Trail”.

 W 1946 roku Merriweather przeszedł udar mózgu. Zmarł na zawał serca 23 lutego 1953 roku w Chicago; został pochowany na cmentarzu Detroit Memorial Cemetery w Warren w stanie Michigan. Jego nagrania dla wytwórni RCA Victor/Bluebird zostały wydane w 1975 roku w formie dwupłytowego albumu zatytułowanego „Chicago Breakdown”. Od tamtej pory ukazywały się one również w ramach innych wydań nakładem różnych wytwórni. W 2002 roku Merriweather został pośmiertnie wprowadzony do Blues Hall of Fame. 3 maja 2008 roku w teatrze Howmet Playhouse w Whitehall (stan Michigan) odbył się festiwal White Lake Blues Festival. Wydarzenie to zostało zorganizowane przez producenta Steve’a Saltera z organizacji non-profit Killer Blues w celu zebrania funduszy na ufundowanie nagrobka dla Merriweathera, którego grób pozostawał wówczas nieoznaczony. Koncert zakończył się sukcesem, a w czerwcu 2008 roku na grobie ustawiono nagrobek. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Things Have Changed/Kid Man BluesBig Maceo12.1945--Bluebird 0735[written by Big Maceo][4[1].R&B Chart]