Jean Knight

Jean Audrey Knight (z domu Caliste; ur. 26 stycznia 1943r - ur. 22 listopada 2023)
była amerykańską piosenkarką R&B i soul pochodzącą z Nowego Orleanu w Luizjanie. Rozpoczynając karierę zawodową w połowie lat 60--tych, Knight była najbardziej znana z przeboju z 1971 roku „Mr. Big Stuff”, wydanego przez Stax Records.

 

  Jean Audrey Caliste urodziła się 26 stycznia 1943 roku w Nowym Orleanie. Po ukończeniu szkoły średniej zaczęła śpiewać w Laura's Place, barze swojego kuzyna, i zwróciła na siebie uwagę wielu zespołów, które chętnie jej towarzyszyły. W 1965 roku nagrała demo coveru utworu Jackie Wilsona „Stop Doggin' Me Around”.  Jej demo przyciągnęło uwagę producenta muzycznego Hueya Meaux, który podpisał z nią kontrakt płytowy z wytwórniami Jetstream/Tribe. 

 

 Wkrótce potem przyjęła pseudonim artystyczny „Jean Knight”, ponieważ uważała, że ​​jej nazwisko Caliste jest zbyt trudne do wymówienia. Knight nagrała cztery single, zyskując lokalną sławę, ale nie udało jej się zdobyć rozgłosu w całym kraju. Pod koniec lat 60-tych stało się oczywiste, że kariera Knight nie spełnia jej wysokich oczekiwań, więc podjęła pracę jako piekarka w kawiarni St. Mary's Dominican College w Nowym Orleanie. Wychowała się w wierze katolickiej.  Sukces w Stax Na początku 1970 roku Knight została odkryta przez autora tekstów piosenek Ralpha Williamsa, który chciał, aby nagrywała piosenki.  

 

Dzięki kontaktom Williamsa Knight nawiązała kontakt z producentem muzycznym Wardellem Quezergue. W maju tego roku Knight udała się do Malaco Studios w Jackson w stanie Missisipi na sesję nagraniową, podczas której nagrała „Mr. Big Stuff”. Po zakończeniu sesji utwór został zaprezentowany producentom z kilku krajowych wytwórni, którzy jednak go odrzucili. Jednak kiedy na początku 1971 roku przebój King Floyda „Groove Me” (również nagrany w Malaco Studios) stał się przebojem numer 1 na listach przebojów R&B, producent ze Stax Records, pamiętając nagranie „Mr. Big Stuff” przez Knight, wydał je. Utwór również okazał się natychmiastowym hitem w 1971 roku, osiągając 2. miejsce na liście przebojów i stając się przebojem numer 1 na listach przebojów R&B.  

 

Utwór uzyskał podwójną platynę i nominację do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy wokalny występ R&B, kobieta”; przegrał z wersją „Bridge Over Troubled Water” Arethy Franklin. Sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy i został nagrodzony złotą płytą przez R.I.A.A. Knight wykonała przebój w programie Soul Train. Album o tym samym tytule okazał się sporym sukcesem. Potem pojawiło się kilka mniejszych hitów, ale nieporozumienia z producentem i wytwórnią zakończyły współpracę Knight ze Stax.

 

 Po odejściu ze Stax, Knight nagrywała piosenki dla różnych małych wytwórni, ale nie udało jej się zdobyć większego uznania  i ostatecznie występowała i koncertowała w lokalnych klubach z przebojami. Sytuacja zmieniła się w 1981 roku, kiedy Knight poznała lokalnego producenta Isaaca Boldena, który podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Soulin'. Wspólnie stworzyli piosenkę zatytułowaną „You Got the Papers but I Got the Man”, będącą odpowiedzią na płytę Richarda „Dimplesa” Fieldsa „She's Got Papers On Me”; utwór ten został wydzierżawiony wytwórni Atlantic Records do wydania w całym kraju. Wkrótce Knight zaczęła regularnie koncertować. 

 

W 1985 roku Knight zyskała jeszcze większe uznanie, wykonując cover hitu zydeco Rockin' Sidney'a „My Toot Toot” i walcząc o listy przebojów z wersją Denise LaSalle. Podczas gdy wersja LaSalle dotarła do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii, wersja Knight odniosła większy sukces w Stanach Zjednoczonych, osiągając 50. miejsce na liście przebojów. Knight otrzymała szansę wykonania utworu w telewizyjnym programie rozrywkowym „Solid Gold”. Utwór stał się również jedynym hitem Knight w RPA, osiągając 3. miejsce. Chociaż Knight czekała dwanaście lat na wydanie kolejnego nagrania, kontynuowała trasy koncertowe i występy na całym świecie, szczególnie w stanach południowych. 

 

 W 2003 roku Knight wykonała swój największy przebój, „Mr. Big Stuff”, w specjalnym programie stacji PBS „Soul Comes Home”. Knight kontynuowała trasy koncertowe i występy na żywo, często z takimi artystami jak Gloria Gaynor. W październiku 2007 roku Louisiana Music Hall of Fame uhonorowała Knight za jej wkład w muzykę Luizjany, wprowadzając ją do Galerii Sław Muzyki Luizjany. Piosenka Knight „Do Me” znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu Supersamiec z 2007 roku. 

 

 Knight była co najmniej dwukrotnie zamężna i miała co najmniej jedno dziecko. Knight wyszła za mąż za Thomasa Commedore'a i razem mieli syna. Na początku lat 70-tych wyszła za mąż za dokera z Nowego Orleanu, Earla Harrisa.  Knight zmarła w szpitalu w Tampie na Florydzie 22 listopada 2023 roku w wieku 80 lat. Jej rodzina wydała oświadczenie: „Poza trasami koncertowymi i studiami nagraniowymi, pani Knight uwielbiała gotować pyszne dania kreolskie dla rodziny i przyjaciół, świętować Mardi Gras z kilkoma lokalnymi krewes i z dumą zasiadać w Komisji Muzycznej Luizjany.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr. Big Stuff/Why I Keep Living These Memories	Jean Knight	05.1971	-	2[16]	Stax 0088	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Joseph Broussard,Carrol Washington,Ralph George Williams][produced by Wardell Quezergue][1[5][16].R&B; Chart]
You Think You're Hot Stuff/Don't Talk About Jody	Jean Knight	10.1971	-	57[5]	Stax 0105	[written by Joe Broussard, Ralph Williams, Carrol Washington][produced by Wardell Quezergue][19[7].R&B; Chart]
Carry On/Call Me Your Fool (If You Want To)	Jean Knight	03.1972	-	-	Stax 0116	[written by Maria Tynes, Wardell Quezergue][produced by Wardell Quezergue][44[1].R&B; Chart]
You Got The Papers (But I Got The Man)/Anything You Can Do (I Can Do As Well As You)	Jean Knight And Premium	08.1981	-	57[5]	Cotillion 46020	[written by Isaac Bolden, J. Harris][produced by Isaac Bolden][56[7].R&B; Chart]
My Toot Toot/My Heart Is Willing (And My Body Is Too)	Jean Knight	05.1985	-	50[15]	Mirage 99643	[written by Sidney Simien][produced by Isaac Bolden][59[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr. Big Stuff	Jean Knight	08.1971	-	60[11]	Stax 2045	[produced by Wardell Quezergue]
My Toot Toot	Jean Knight	08.1985	-	180[4]	Mirage 90 282	[produced by Isaac Bolden]

Faron Young

 Faron Young (ur. 25 lutego 1932r - zm. 10 grudnia 1996r) był amerykańskim wokalistą i autorem
tekstów country od początku lat 50-tych do połowy lat 80-tych i jedną z jego najbarwniejszych gwiazd. Hity takie jak „If You Ain't Lovin' (You Ain't Livin')” i „Live Fast, Love Hard, Die Young” ugruntowały jego pozycję jako wokalisty honky tonk pod względem brzmienia i indywidualnego stylu; a jego single „Hello Walls” i „It's Four in the Morning”, które zajmowały pierwsze miejsca na listach przebojów, dowodziły jego wszechstronności wokalnej.

  Znany jako Hillbilly Heartthrob (Miłośnik serc) i po roli filmowej Singing Sheriff, Young niezawodnie utrzymywał się na listach przebojów przez ponad 30 lat. Urodzony w Shreveport w Luizjanie 25 lutego 1932 roku, Faron Young był najmłodszym z sześciorga dzieci. Dorastał na farmie mleczarskiej, którą jego rodzina prowadziła poza miastem, i zaczął śpiewać już w młodym wieku. Występował w lokalnym klubie Optimist i został odkryty przez Webba Pierce'a, który w 1951 roku zaangażował go do programu Louisiana Hayride w radiu KWKH-AM. W tym samym roku ukończył Fair Park High School i uczęszczał do Centenary College of Louisiana. 

Young nagrywał w Shreveport, ale jego pierwsze wydawnictwa ukazały się w filadelfijskiej wytwórni Gotham Records. W lutym 1952 roku podpisał kontrakt z Capitol Records, gdzie nagrywał przez kolejne dziesięć lat. Jego pierwszy singiel Capitol ukazał się wiosną. W tym samym roku został zaproszony do regularnych występów w Grand Ole Opry. Young przeprowadził się do Nashville w stanie Tennessee i w październiku 1952 roku nagrał swój pierwszy hit, „Goin’ Steady”, ale jego kariera została przerwana, gdy w następnym miesiącu został powołany do armii amerykańskiej. Utwór trafił na listy przebojów country Billboardu, gdy Young odbywał szkolenie podstawowe. Utwór osiągnął 2. miejsce na liście przebojów, a orkiestra US Army Band zabrała młodego wokalistę w trasy koncertowe, aby zastąpił Eddiego Fishera - swojego pierwszego wokalistę country - akurat gdy „If You Ain’t Lovin’” podbijał listy przebojów. Został zwolniony ze służby w listopadzie 1954 roku. 

W latach 1954–1962 Young nagrał wiele klasyków honky tonk dla wytwórni Capitol, w tym pierwszą przebojową wersję utworu „Sweet Dreams” Dona Gibsona. Najsłynniejszy był „Hello Walls”, crossoverowy hit Younga z 1961 roku, napisany przez Willie Nelsona. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i zdobył złotą płytę. W połowie lat 50-tych Young zagrał w czterech niskobudżetowych filmach: „Hidden Guns”, „Daniel Boone”, „Trail Blazer”, „Raiders of Old California” i „Country Music Holiday”. Pojawiał się w rolach epizodycznych i występach w późniejszych filmach country, a także był częstym gościem programów telewizyjnych przez całą swoją karierę, w tym w programie Ozark Jubilee stacji ABC. Jego zespół, Country Deputies, był jednym z najlepszych zespołów country i koncertował przez wiele lat. 

W latach 60-tych inwestował w nieruchomości wzdłuż Music Row w Nashville, a w 1963 roku współtworzył, wraz z Prestonem Temple, branżowy magazyn Music City News. Faron opuścił Grand Ole Opry w 1965 roku, decydując, że bardziej opłacalne będzie dla niego koncertowanie solowe niż ograniczanie się do Opry. Po odejściu Young zaczął eksplorować szereg różnych przedsięwzięć biznesowych. W tym samym roku Young przeszedł do Mercury Records i dryfował muzycznie, ale pod koniec dekady odzyskał wiele ze swojego zapału, dzięki takim hitom jak „Wine Me Up”. Pod koniec dekady zaczął powracać do honky tonk, szczególnie znany z przeboju „Wine Me Up”, który po premierze latem 1969 roku osiągnął drugie miejsce na listach przebojów. Wydana w 1971 roku ballada w rytmie walca „It's Four In The Morning” autorstwa Jerry'ego Chesnuta była jedną z najlepszych płyt Younga i jego ostatnim przebojem numer jeden, stając się również jego jedynym dużym sukcesem w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnęła 3. miejsce na listach przebojów.  

W połowie lat 70-tych jego płyty zostały przyćmione przez jego zachowanie, trafiając na pierwsze strony gazet w 1972 roku, gdy został oskarżony o napaść za uderzenie dziewczyny z widowni na koncercie w Clarksburgu w Zachodniej Wirginii, która, jak twierdził, na niego napluła, oraz o inne późniejsze incydenty. W połowie lat 70-tych Young był rzecznikiem BC Powder. Young podpisał kontrakt z MCA Records w 1979 roku, ale współpraca trwała tylko dwa lata. W 1988 roku podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Step One z Nashville, gdzie nagrywał do początku lat 90-tych (w tym album w duecie z Rayem Price'em), a następnie wycofał się z życia publicznego.  

W latach 90-tychYoung cierpiał na wyniszczającą rozedmę płuc. Przygnębiony złym stanem zdrowia, popełnił samobójstwo 9 grudnia 1996 roku i zmarł następnego dnia. Choć pod koniec kariery był niedoceniany, Faron Young był przełomowym wokalistą lat 50-tych i pozostaje jednym z najlepszych honky tonkerów swoich czasów.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Goin' Steady/Just Out Of Reach (Of My Two Open Arms)	Faron Young	01.1953	-	-	Capitol 2299	[written by Faron Young][produced by Ken Nelson][2[18].Country Chart]
I Can't Wait (For The Sun To Go Down)/What's The Use To Love You	Faron Young	06.1953	-	-	Capitol 2461	[written by Carson, Atkins, Kessel][5[5].Country Chart]
A Place For Girls Like You/In The Chapel In The Moonlight	Faron Young	09.1954	-	-	Capitol 2859	[written by Sonny Burns, Red Hays ][8[9].Country Chart]
If You Ain't Lovin' (You Ain't Livin')/If That's The Fashion	Faron Young	11.1954	-	-	Capitol 2953	[written by Tommy Collins][2[27].Country Chart]
Live Fast, Love Hard, Die Young/Forgive Me, Dear	Faron Young	04.1955	-	-	Capitol 3056	[written by Joe Allison][1[3][22].Country Chart]
Go Back You Fool/All Right	Faron Young	08.1955	-	-	Capitol 3169	[A:written by Don Robertson, Hal Blair][B:written by Faron Young][A:11[9.Country Chart][B:2[28].Country Chart]
It's A Great Life (If You Don't Weaken)/For The Love Of A Woman Like You	Faron Young	11.1955	-	-	Capitol 3258	[A:written by Audrey Allison, Joe Allison, Faron Young][B:written by Jack Rhodes, Gertrude Cox][A:5[13].Country Chart]
I've Got Five Dollars And It's Saturday Night/You're Still Mine	Faron Young	04.1956	-	-	Capitol 3369	[A:written by Ted Daffan][B:written by Faron Young, Eddie Thorpe][A:4[16].Country Chart][B:3[10].Country Chart]
Sweet Dreams/Until I Met You	Faron Young	06.1956	-	-	Capitol 3443	[written by Don Gibson][2[33].Country Chart]
Turn Her Down/I'll Be Satisfied With Love	Faron Young	11.1956	-	-	Capitol 3549	[written by Ted Edlin, Faron Young][9[6].Country Chart]
I Miss You Already (And You're Not Even Gone)/I'm Gonna Live Some Before I Die	Faron Young	02.1957	-	-	Capitol 3611	[written by Marvin Rainwater, Faron Young][5[13].Country Chart]
The Shrine Of St. Cecilia/ He Was There	Faron Young	05.1957	-	96[1]	Capitol 3696	[written by Carroll, Jokern ][15[1].Country Chart]
Love Has Finally Come My Way/Moonlight Mountain	Faron Young	08.1957	-	-	Capitol 3753	[written by Lee Pockriss, Paul Vance][12[1].Country Chart]
Alone With You/Every Time I'm Kissing You	Faron Young	06.1958	-	51[5]	Capitol 3982	[A:written by Faron Young][B:written by Faron Young, Carl Belew][A:1[13][29].Country Chart][B:10[2][29].Country Chart]
That's The Way I Feel/I Hate Myself	Faron Young	10.1958	-	-	Capitol 2299	[A:written by Roger Miller][B:written by Cliff Crofford ][A:9[17].Country Chart][B:22[5].Country Chart]
Last Night At A Party/A Long Time Ago	Faron Young	01.1959	-	-	Capitol 4113	[A:written by Roger Miller, Faron Young][B:written by Merril Killgore, Faron Young][A:2[18].Country Chart][B:16[9].Country Chart]
That's The Way It's Gotta Be/We're Talking It Over	Faron Young	04.1959	-	-	Capitol 4164	[written by Roy Drusky][14[8].Country Chart]
Country Girl/I Hear You Talkin'	Faron Young	07.1959	-	-	Capitol 4233	[A:written by Ron Drusky][B:written by Faron Young][A:1[4][32].Country Chart][B:27[6].Country Chart]
Riverboat/Face To The Wall	Faron Young	11.1959	-	83[3]	Capitol 4291	[A:written by Bill Anderson][B:written by Bill Anderson, Faron Young][A:2[33].Country Chart][B:10[18].Country Chart]
Your Old Used To Be/I'll Be Alright (In The Morning)	Faron Young	04.1960	-	-	Capitol 4351	[written by Faron Young][5[17].Country Chart]
There's Not Any Like You Left/Is She All You Thought She´d Be	Faron Young	10.1960	-	-	Capitol 4410	[written by Faron Young][21[5].Country Chart]
Forget The Past/A World So Full Of Love	Faron Young	12.1960	-	-	Capitol 4463	[A:written by Don Gibson][B:written by Roger Miller, Faron Young][A:20[7].Country Chart][B:28[3].Country Chart]
Hello Walls/Congratulations	Faron Young	03.1961	-	12[15]	Capitol 4533	[A:written by Willie Nelson][B:written by Willie Nelson][A:1[9][23].Country Chart][B:28[2].Country Chart]
Backtrack/I Can't Find The Time	Faron Young	10.1961	-	89[3]	Capitol 4616	[written by Alex Zanetis, Faron Young][8[17].Country Chart]
Three Days/I Let It Slip Away	Faron Young	03.1962	-	-	Capitol 4696	[written by Willie Nelson, Faron Young][produced by Marvin Hughes][7[13].Country Chart]
The Comeback/Over Lonely And Under Kissed	Faron Young	06.1962	-	-	Capitol 4754	[written by Danny Dill][4[19].Country Chart]
Down By The River/Safely In Love Again	Faron Young	12.1962	-	-	Capitol 4868	[written by Jon Crutchfield, Teddy Wilburn][produced by Ken Nelson][9[10].Country Chart]
The Yellow Bandana/How Much I Must Have Loved You	Faron Young	03.1963	-	114[3]	Mercury 72085	[written by Al Gorgon, Steve Karliski, Larry Kolber][produced by Shelby Singleton][4[16].Country Chart]
I've Come To Say Goodbye/Nightmare	Faron Young	06.1963	-	-	Mercury 72114	[A:written by Don Robertson, Hal Blair][B:written by Clint Ballard Jr., Artie Rand][A:30[1].Country Chart][B:14[7].Country Chart]
We've Got Something In Common/Think About The Good Old Days	Faron Young	10.1963	-	-	Mercury 72167	[written by Jan Crutchfield][13[7].Country Chart]
You'll Drive Me Back (Into Her Arms Again)/What Will I Tell My Darling	Faron Young	12.1963	-	-	Mercury 72201	[written by Merle Kilgore, M. Lewis][produced by Shelby Singleton][10[12].Country Chart]
Keeping Up With The Joneses/No Thanks, I Just Had One	Margie Singleton And Faron Young	03.1964	-	-	Mercury 72237	[A:written by Justin Tubb][B:written by Bill Anderson ][produced by Shelby Singleton][A:5[22].Country Chart][B:40[1].Country Chart]
Rhinestones/The Old Courthouse	Faron Young	08.1964	-	-	Mercury 72271	[written by Merle Kilgore][produced by Shelby Singleton][23[5].Country Chart]
My Friend On The Right/The World's Greatest Love	Faron Young	10.1964	-	-	Mercury 72313	[written by Red Lane, Faron Young][produced by Shelby Singleton][11[14].Country Chart]
Another Woman's Man, Another Man's Woman/Honky Tonk Happy	Margie Singleton And Faron Young	12.1964	-	-	Mercury 72312	[written by Dan Pennington, Marlin Greene][produced by Shelby Singleton][38[2].Country Chart]
Walk Tall/The Weakness Of A Man	Faron Young	02.1965	-	-	Mercury 72375	[written by Don Wayne][produced by Shelby S. Singleton, Jerry Kennedy][10[16].Country Chart]
Nothing Left To Lose/Dingaka (The Witch Doctor)	Faron Young	08.1965	-	-	Mercury 72440	[written by D. Frazier][produced by Jerry Kennedy][34[3].Country Chart]
My Dreams/You Had A Call	Faron Young	12.1965	-	-	Mercury 72490	[written by H. H. Duncan][produced by Jerry Kennedy][14[11].Country Chart]
Unmitigated Gall/Some Of Your Memories (Hurt Me All Of The Time)	Faron Young	11.1966	-	-	Mercury 72617	[written by Mel Tillis][produced by Jerry Kennedy][7[13].Country Chart]
Wonderful World Of Women/All I Can Stand	Faron Young	11.1967	-	-	Mercury 72728	[written by W. P. Walker, B. Sykes][produced by Jerry Kennedy][14[13].Country Chart]
I Just Came To Get My Baby/Missing You Was All I Did Today	Faron Young	08.1968	-	-	Mercury 72827	[written by W. Kemp][produced by Jerry Kennedy][8[13].Country Chart]
I've Got Precious Memories/You Stayed Just Long Enough (For Me To Fall In Love)	Faron Young	04.1969	-	-	Mercury 72889	[written by E. Crandall, B. Givens][produced by Jerry Kennedy][25[7].Country Chart]
Wine Me Up/That's Where My Baby Feels At Home	Faron Young	07.1969	-	-	Mercury 72936	[written by E. Crandell][produced by Jerry Kennedy][2[14].Country Chart]
Your Time's Comin'/Painted Girls And Wine	Faron Young	11.1969	-	-	Mercury 72983	[written by K. Kristofferson, S. Silverstein][produced by Jerry Kennedy][4[13].Country Chart]
Occasional Wife/The Guns Of Johnny Rondo	Faron Young	02.1970	-	-	Mercury 73018	[written by J. Kandy][produced by Jerry Kennedy][6[12].Country Chart]
If I Ever Fall In Love (With A Honky Tonk Girl)/A Bunch Of Young Ideas	Faron Young	06.1970	-	-	Mercury 73065	[written by T. T. Hall][produced by Jerry Kennedy][4[12].Country Chart]
Goin' Steady/That's My Way	Faron Young	10.1970	-	-	Mercury 73112	[written by F. Young][5[11].Country Chart]
Step Aside/Seems Like I'm Always Leaving	Faron Young	04.1971	-	-	Mercury 73191	[written by R. Griff][produced by Jerry Kennedy][6[14].Country Chart]
Leavin' And Sayin' Goodbye/She Was The Color Of Love	Faron Young	08.1971	-	-	Mercury 73220	[written by J. Seely][produced by Jerry Kennedy][9[12].Country Chart]
It's Four In The Morning/It's Not The Miles	Faron Young	12.1971	-	92[4]	Mercury 73250	[written by J. Chestnut][produced by Jerry Kennedy][1[2][16].Country Chart]
This Little Girl Of Mine/It Hurts So Good	Faron Young	07.1972	-	-	Mercury 73308	[written by J. Crutchfield][produced by Jerry Kennedy][5[15].Country Chart]
She Fights That Lovin' Feeling/I'm In Love With Everything	Faron Young	02.1973	-	-	Mercury 73359	[written by J. Adams][produced by Jerry Kennedy][15[8].Country Chart]
Just What I Had In Mind/All At Once It's Forever	Faron Young	08.1973	-	-	Mercury 73403	[written by B. Peters][produced by Jerry Kennedy][9[11].Country Chart]
Some Kind Of Woman/Again Today	Faron Young	03.1974	-	-	Mercury 73464	[written by J. Peppers, T. Cash][produced by Jerry Kennedy][8[10].Country Chart]
The Wrong In Loving You/Almost Dawn In Denver	Faron Young	08.1974	-	-	Mercury 73500	[written by B. Odom, T. Dae][produced by Jerry Kennedy][20[5].Country Chart]
Another You/God's Been Good To Me	Faron Young	12.1974	-	-	Mercury 73633	[written by F. Young, B. Deaton, D. Lavalley][produced by Jerry Kennedy][23[7].Country Chart]
Here I Am In Dallas/Too Much Of Not Enough Of You	Faron Young	08.1975	-	-	Mercury 73692	[written by L. Morris, R. Hughes, T. Ishmall][produced by Jerry Kennedy][16[7].Country Chart]
Feel Again/Some Old Rainy Mornin'	Faron Young	01.1976	-	-	Mercury 73731	[written by J. M. Virgin][produced by Jerry Kennedy][21[8].Country Chart]
I'd Just Be Fool Enough/What You See Is What You Get	Faron Young	05.1976	-	-	Mercury 73782	[written by M. Endsley][produced by Jerry Kennedy][33[4].Country Chart]
(The Worst You Ever Gave Me Was) The Best I Ever Had/You Get The Feelin'	Faron Young	11.1976	-	-	Mercury 73847	[written by D. Hice, R. Hice][produced by Jerry Kennedy][30[5].Country Chart]
Crutches/The Last Goodbye	Faron Young	08.1977	-	-	Mercury 73925	[written by Liz Anderson][produced by Jerry Kennedy][25[4].Country Chart]
Loving Here And Living There And Lying In Between/City Lights	Faron Young	04.1978	-	-	Mercury 55019	[written by Johhny Wilson, Gary Dobbins, Tony Austin][produced by Jerry Kennedy][38[1].Country Chart]

Eric Gable

Eric Gable (urodzony w Nowym Orleanie w Luizjanie) to wokalista R&B z końca lat 80. i 90-tych.
Nie ma zbyt wielu informacji o nim, ale podpisał kontrakt z wytwórnią Orpheus Records. W 1989 roku wydał swój debiutancki album studyjny „Caught in the Act”, który osiągnął 25. miejsce na liście Billboard R&B Albums. Prowadzący singiel „Remember (The First Time)” stał się jego jedynym jak dotąd przebojem numer jeden, utrzymując się na szczycie listy Hot Black Singles Billboard przez tydzień we wrześniu tego samego roku, utrzymując się na niej przez 17 tygodni. 

 

Kolejny singiel, „Love Has Got To Wait”, osiągnął 13. miejsce na liście Hot Black Singles Billboard, utrzymując się na niej przez 15 tygodni. Ostatni singiel z albumu, „Hard Up”, osiągnął 33. miejsce na liście Hot Black Singles Billboard, utrzymując się na niej przez 15 tygodni. W tym samym roku Eric pojawił się na albumie piosenkarki i koleżanki z wytwórni Tamiki Patton, „#1”, z coverem utworu Marvina Gaye'a i Tammi Terrell z 1967 roku „Your Precious Love”, który osiągnął 20. miejsce na liście przebojów Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 14 tygodni. 

 

 W 1990 roku pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Def by Temptation” z utworem „In a Sexy Mood”, który osiągnął 43. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 11 tygodni. W 1991 roku wydał swój drugi album, „Can’t Wait To Get You Home”, który osiągnął 25. miejsce na liście przebojów R&B Albums magazynu Billboard. Tytułowy utwór osiągnął 12. miejsce na liście przebojów Hot R&B Songs magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 17 tygodni. Kolejny singiel, „Straight From My Heart”, osiągnął 24. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 12 tygodni. 

 

 W tym samym roku pojawił się na albumie piosenkarki Keishy Jackson „Keisha” w utworze „Love Don’t Walk Away”. W 1994 roku Eric wydał swój trzeci i jak dotąd ostatni album, „Process of Elimination”, który osiągnął 55. miejsce na liście przebojów R&B Albums magazynu Billboard. Prowadzący singiel, tytułowy utwór, osiągnął 63. miejsce na liście UK Singles i 23. miejsce na liście Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na liście przez 20 tygodni. 

 

Kolejny singiel z albumu, „Driving Me Crazy”, w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. W 1996 roku wydał swój ostatni singiel, „This December”, nakładem wytwórni X-Bam Records. Wydaje się, że po tym wydarzeniu Eric popadł w zapomnienie; nie wiadomo, co obecnie robi.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Remember (The First Time)	Eric Gable	06.1989	-	-	Orpheus 72663	[written by Lamont Coward][produced by Darryl Shepherd][1[1][17].R&B; Chart]
Love Has Got To Wait/I Can't Go On	Eric Gable	10.1989	-	-	Orpheus 72257	[written by Howard King, Dwayne Goodman ][produced by Howard King][13[15].R&B; Chart]
Your Precious Love	Tamika Patton (Duet With Eric Gable)	12.1989	-	-	Orpheus 72254	[written by N. Ashford, V. Simpson][produced by Darryl Shepherd][20[14].R&B; Chart]
Hard Up	Eric Gable	02.1990	-	-	Orpheus 72271	[written by Greg Ware & Randy Harding][33[11].R&B; Chart]
In A Sexy Mood / Ooh Baby	Eric Gable	06.1990	-	-	Orpheus 72302	[written by John Whitehead & Jerry Cohen][43[11].R&B; Chart][piosenka z filmu "Def By Temptation"]
Can't Wait To Get You Home	Eric Gable	09.1991	-	-	Orpheus 73995	[written by Paul Laurence][12[17].R&B; Chart]
Straight From My Heart	Eric Gable	01.1992	-	-	Orpheus 74160	[written by Barry Eastmond, Dianne Quander & Porter Carroll][24[12].R&B; Chart]
Process Of Elimination	Eric Gable	12.1993	63[3]	-	Epic 77288	[written by Christian Warren, Antoine Foote, Gregory Fields, Jeffrey Russell & Meashell McCann][23[20].R&B; Chart]
Driving Me Crazy	Eric Gable	04.1994	-	-	Epic	[written by Darryl Dash & Len Mercer][107.R&B; Chart]

James Phelps

 James Phelps (ur. 2 kwietnia 1932 r. w Shreveport, Luizjana - zm. 26 października 2010 r. w Nowym Jorku) był amerykańskim wokalistą R&B i gospel. Phelps przeprowadził się do Chicago jako nastolatek i śpiewał w kilku zespołach gospel, takich jak Gospel Songbirds, Holy Wonders (obok Lou Rawlsa) i Soul Stirrers (z Samem Cooke).

  Założył Clefs of Cavalry w latach 50-tych, a następnie rozpoczął karierę solową w latach 60-tych. W 1965 r. wydał przebój „Love Is a Five-Letter Word” w Argo Records, który osiągnął 12. miejsce na liście Billboard R&B i 66. miejsce na liście Billboard Hot 100. Phelps przestał nagrywać w latach 70-tych, ale nadal był aktywny jako wykonawca zarówno muzyki R&B, jak i gospel.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Is A 5-Letter Word/I'll Do The Best I Can	James Phelps	05.1965	-	66[7]	Argo 5499	[written by Gene Barge][12[7].R&B Chart]

Slim Harpo

Slim Harpo (ur. 11 stycznia 1924r -zm.  31 stycznia 1970r) był amerykańskim muzykiem bluesowym. Znany był jako mistrz harmonijki bluesowej; imię „Slim Harpo” pochodziło od „harp”, popularnego pseudonimu harmonijki w kręgach bluesowych. Urodzony jako James Isaac Moore w Lobdell w Luizjanie, najstarszy w osieroconej rodzinie, Moore pracował jako doker i robotnik budowlany pod koniec lat 30-tych i na początku lat 40-tych XX wieku.
 

Jako jeden z głównych zwolenników powojennego bluesa wiejskiego, zaczął występować w barach w Baton Rouge pod pseudonimem Harmonica Slim. Później towarzyszył Lightnin' Slimowi, swojemu szwagrowi, zarówno na żywo, jak i w studiu, zanim rozpoczął własną karierę nagraniową w 1957 roku. Nazwany przez producenta Jaya Millera Slim Harpo, artysta zadebiutował solowym debiutem łączącym „I'm a King Bee” z „I Got Love If You Want It”. Pod wpływem Jimmy'ego Reeda zaczął nagrywać dla Excello Records i cieszył się serią popularnych singli R&B, które łączyły przeciągły wokal z ostrymi fragmentami harmonijki. Wśród nich znalazły się „Rainin' In My Heart” (1961), „I Love The Life I Live”, „Buzzin'” (instrumentalny) i „Little Queen Bee” (1964). W tych hitach towarzyszył mu dyskretny elektryczny podkład od stałych muzyków Excello - w tym Lazy'ego Lestera, na którego Harpo miał wpływ.  

Piosenkarz był znany jako jeden z mistrzów bluesowej harmonijki. Harpo był głównym człowiekiem ruchu Louisiana Swamp/Blues lat 50-tych. Harpo, wraz z Lightnin' Slim, Lazy Lester, Lonesome Sundown i tuzinem innych artystów z Downhome, nagrywał dla A&R-mana J.D. Millera w Crowley, Luizjana. Płyty zostały następnie wydane przez wytwórnię Excello z siedzibą w Nashville. Zrelaksowane, niemal leniwe występy Harpo wyznaczyły ton jego późniejszej twórczości. Jego ciepły, ospały głos wzmocnił seksualną metaforę „I'm A King Bee”, która później została nagrana przez Rolling Stones. Rolling Stones nagrali również pulsujący „Shake Your Hips”, który Harpo wydał po raz pierwszy w 1966 roku, podczas gdy Pretty Things, Yardbirds i Them zamieścili wersje jego piosenek w swoim wczesnym repertuarze. Później riff z hitu Harpo „Shake Your Hips” został użyty w hicie ZZ Top „La Grange”, a Rolling Stones zaśpiewali piosenkę na swoim albumie z 1972 roku, Exile On Main Street.  

Harpo cieszył się znaczącym hitem pop w USA w 1966 roku „Baby Scratch My Back” (również hit numer 1 R&B), który ożywił jego karierę. Nigdy nie będąc muzykiem na pełen etat, Harpo miał własny biznes transportowy w latach 60-tych, chociaż był popularną postacią w późnym odrodzeniu bluesa w latach 60-tych, występując w kilku znanych miejscach, w tym w Electric Circus i Fillmore East. 31 stycznia 1970 roku, u szczytu sławy, James „Harmonica Slim/Slim Harpo” Moore zmarł w Baton Rouge w Luizjanie na atak serca i został pochowany na cmentarzu Mulatto Bend w Port Allen w Luizjanie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rainin' In My Heart/Don't Start Cryin' Now	Slim Harpo	05.1961	-	34[8]	Excello 2194	[written by Slim Harpo ,Jerry West][produced by J. D. "Jay" Miller][17[9].R&B Chart]
Baby Scratch My Back/I'm Gonna Miss You (Like The Devil)	Slim Harpo	01.1968	-	16[13]	Excello 2273	[written by James Moore a.k.a. Slim Harpo][produced by J. D. "Jay" Miller][1[2][18].R&B Chart]
Tip On In Part 1/Tip On In Part 2	Slim Harpo	07.1967	-	-	Excello 2285	[written by Isiah Moore ,Holmes][37[4].R&B Chart]
Te-Ni-Nee-Ni-Nu/Mailbox Blues	Slim Harpo	03.1968	-	-	Excello 2294	[written by James Moore][36[5].R&B Chart]
I'm A King Bee	Slim Harpo	11.2015	66[1]	-	UMG International USUM 15701000	[written by James Moore]

Twilight Singers

 Twilight Singers to amerykański zespół indie rockowy. Został założony w 1997 roku przez Grega Dulli jako projekt poboczny podczas przerwy w działalności jego zespołu The Afghan Whigs. Po rozwiązaniu Afghan Whigs, Dulli wykorzystał The Twilight Singers jako swój własny pojazd artystyczny i wydał pięć albumów studyjnych wspieranych trasami koncertowymi na całym świecie. 

 W przerwie między albumami Afghan Whigs i w trakcie sporu z ich wytwórnią płytową, Elektra Records, Dulli nagrał dema dla zespołu z przyjaciółmi i współpracownikami Shawnem Smithem (Brad, Satchel, Pigeonhed) i Haroldem „Happy” Chichesterem (Royal Crescent Mob, Howlin' Maggie) w Kingsway Studio z inżynierem dźwięku Ryanem Hadlockiem w Nowym Orleanie. Te dema nadały wyjątkowo mroczny, napięty nastrój, nawet dla Grega Dulli. W wyniku problemów z wytwórnią The Afghan Whigs, toczą się dyskusje, czy Elektra mogła przemycić taśmy demo do internetu, ponieważ były szeroko rozpowszechnione w obiegu handlowym. 

The Afghan Whigs rozstrzygnęli spór z Elektrą i podpisali kontrakt z Sony/Columbia w kwietniu 1998 roku. Columbia wykupiła prawa do nagrań The Twilight Singers, ale wolała zamiast tego wydać nowy album Afghan Whigs. The Afghan Whigs 1965 został wydany w październiku 1998 roku i spotkał się z szerokim uznaniem krytyków. Zespół koncertował przez rok, promując album, ale zdecydował się rozwiązać w lutym 2001 roku. 

 W 2000 roku Greg Dulli reaktywował The Twilight Singers, przerabiając oryginalne wyciekłe dema z producentami muzyki tanecznej i autorami remiksów Fila Brazillia. Columbia wydała album jako Twilight as Played by The Twilight Singers we wrześniu 2000 roku. Zespół koncertował z członkami Howlin' Maggie i byłym perkusistą Afghan Whigs, Michaelem Horriganem, na basie. Dulli wziął sobie wolne po krótkiej trasie koncertowej Twilight, inwestując w bar w Los Angeles. W 2001 roku zaczął pracować nad kontynuacją Twilight, roboczo zatytułowaną Amber Headlights. Śmierć przyjaciela Dulliego, reżysera Teda Demme'a w styczniu 2002 roku, zmusiła go do odłożenia projektu na półkę i wziął drugą przerwę od pisania i nagrywania. 

Po przeczytaniu książki Jacka Londona Martin Eden i doświadczeniu trzęsienia ziemi, Dulli zabrał się za pisanie albumu koncepcyjnego, który stał się Blackberry Belle. Z liczną obsadą wykonawców, w tym byłą protegowaną Prince'a Apollonią i byłym wokalistą Screaming Trees Markiem Laneganem, Blackberry Belle stało się badaniem ciemnej strony miłości i straty, znanego tematu powracającego z poprzednich albumów Afghan Whigs, takich jak Black Love. Krytycy przyjęli z zadowoleniem powrót Dulliego i chcieli dać jego drugiemu albumowi, niezależnie finansowanemu i wydanemu przez One Little Indian Records w październiku 2003 r., wysokie noty. 

 Druga wersja koncertowa The Twilight Singers z udziałem Jona Skibica (gitary), Scotta Forda (gitara basowa), Johna Nooneya (klawisze) i Bobby'ego Macintyre'a (perkusja) odbyła dwuetapową trasę po Stanach Zjednoczonych i Europie w latach 2003 i 2004. W sierpniu 2004 roku zespół wydał swój trzeci album, She Loves You, zbiór coverów tak różnych artystów, jak Fleetwood Mac, Mary J. Blige, Björk i George Gershwin. We wrześniu 2005 roku Dulli w końcu wydał swój wcześniej odłożony album Amber Headlights jako swój pierwszy solowy album. Kontynuował pracę nad swoim czwartym albumem Twilight Singers, który został częściowo nagrany przy użyciu generatora w Nowym Orleanie po huraganie Katrina. Do 2005 roku trzy albumy The Twilight Singers sprzedały się łącznie w 58 000 egzemplarzy, według Nielsen SoundScan.

 The Twilight Singers wydali Powder Burns 16 maja 2006 roku, wspierani trasami koncertowymi w Stanach Zjednoczonych, Europie, Izraelu, Australii i Nowej Zelandii. Trzecia wersja koncertowa The Twilight Singers obejmowała Dave'a Rossera (gitary), Scotta Forda (bas), wokalisty/autora tekstów Jeffa Kleina (klawisze) i Bobby'ego Macintyre'a (perkusja). Mark Lanegan również koncertował z grupą. 3 stycznia 2007 roku The Twilight Singers zadebiutowali w telewizji w programie Jimmy Kimmel Live!, wykonując utwory „Forty Dollars” z Powder Burns i „Sublime” z A Stitch in Time. Do zespołu dołączył przyjaciel i muzyk Joseph Arthur na gitarze i wokalu. W połowie 2009 roku cover „When Doves Cry” zespołu The Twilight Singers został wydany na albumie Purplish Rain magazynu Spin do pobrania. 

 Greg Dulli ukończył pracę nad piątym albumem Twilight Singers zatytułowanym Dynamite Steps pod koniec 2010 roku. Album został wydany 15 lutego 2011 roku, ciesząc się uznaniem krytyków, za pośrednictwem Sub Pop Records. Przed wydaniem nowego albumu we wrześniu 2010 roku zespół wydał utwór z albumu „Blackbird and the Fox” z gościnnym udziałem Ani DiFranco, jako darmowy plik do pobrania na swojej stronie internetowej. Zespół wsparł wydanie albumu występami na żywo w sklepach Amoeba Music w Los Angeles i San Francisco, a następnie pojawił się ponownie w programie Jimmy Kimmel Live! 23 lutego 2011 roku, wykonując utwory „On the Corner” i „Gunshots”, w obu z gościnnym udziałem gitarzysty i wokalisty Josepha Arthura. Zespół Twilight Singers wykonał „On „The Corner” w programie Late Show z Davidem Lettermanem 26 kwietnia 2011 r. 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Teenage Wristband	Twilight Singers	11.2003	150[1]	-	One Little Indian 394	[written by Greg Dulli][produced by Greg Dulli, Mathias Schneeberger, Mike Napolitano]
Feathers	Twilight Singers	02.2004	159[1]	-	One Little Indian 391	[written by Greg Dulli][produced by Greg Dulli, Mathias Schneeberger, Mike Napolitano]

Instant Records

Wytwórnia Instant Records powstała w 1961r w Nowym Orleanie w momencie ,gdy Joe Banashak niezadowolony z osiągnięć rynkowych własnej wytwórni Minit/Imperial postanowił otworzyć nową.Początkowo nazywała się Valiant,dopóki inna wytwórnia o tej samej nazwie nie zakwestionowała prawa do używania tej nazwy.

 

Dystrybucją jej płyt zajmowała się Atlantic Records.Miała doskonały start ponieważ jej pierwszy singiel "I Like It Like That" w wykonaniu Chrisa Kennera trafił na drugą pozycję Hot 100 Billboard Singles.W 1963r ten sam wykonawca wylansował inny hit "Land Of 1000 Dances".Potem wytwórni już nigdy nie udało się trafić na listy przebojów swoimi nagraniami.

Wersja Skipa Easterlinga „I'm Your Hoochie Koochie Man” Williego Dixona (1970) była największym sukcesem Easterlinga, ale jej wydanie w Instant okazało się finałem kariery wytwórni na listach przebojów. 

              Katalog wytwórni SP's

3229 - Chris Kenner - I Like It Like That Part 1 / Part 2 - 1961
3230 – Gonzales Bonaparte – Fee Del / Wonderful Precious Me – 1961
3231 – Al Reed – Magic Carpet / Toying With Love – 1961
3232 – James Rivers – Closer Walk / Take Your Choice – 1961
3233 – Raymond Lewis – Miss Sticks / Miss Sticks Again – 1961
3234 – Chris Kenner – A Very True Story / Packin’ Up – 1961
3235 – Shirkee & Zarnoff – Don’t Worry / Shirley – 1961
3236 – Art Neville – That Rock ‘N’ Roll Beat / Too Much – 1961
3237 – Chris Kenner – Come See About Me / Something You Got – 1961
3238 – Al Reed – One Eyed Monster / Ring The Ding Dong Bells – 1962
3239 – Joe ‘Mr Goggle Eyes’ August – Everything Happens At Night / Tell Me – 1962
3240 – Errol Dee – I Love You / Love Or Money – 1962
3241 – Allen Collay – Bye Bye Blackbird / Four Days Four Nights – 1962
3242 – Raymond Lewis – I’m Gonna Put Some Hurt On You / Nine Cents Worth Of Chances – 1962
3243 – Johnny Meyers – Lonely Fool / Wonderful Girl – 1962
3244 – Chris Kenner – How Far / Time – 1962
3245 – Chick Carbo – In The Night / Run Henry – 1962
3246 – Art Neville – All These Things / Come Back Love – 1962
3247 – Chris Kenner – Johnny Little / Let Me Show You How (To Twist) – 1962
3248 – Allan Collay – Not Old Enough / Take Your Time – 1962
3249 – Johnny Meyers – Pillow Killer / Waiter – 1962
3250 – Raymond Lewis – Miss Lolly / Ruthless Lover – 1962
3251 – Chuck Dilday – You Never Looked Better / Losing You Would Hurt Me More – 1962
3252 – Chris Kenner – Land Of 1000 Dances / That’s My Girl – 1962
3253 – Wayman Dixon – It’s No Fun / You Put Love On My Mind – 1962
3254 – Chick Carbo – Two Tables Away / What Does It Take – 1962
3255 – The Neptunes – House Of Heartaches / Make A Memory – 1963
3256 – Art Neville – Skeet Skat / You Won’t Do Right – 1963
3257 – Chris Kenner – Come Back And See / Go Thru Life – 1963
3258 – Eskew Reeder Jr – The Flu / Undivided Love – 1963
3259 – The Samfords – Another Like The Other / Chopin Was Nice – 1963
3260 – Ernie K-Doe – Baby Since I Met You / Sufferin’ So – 1963
3261 – Al Michaels – Half A Crown / Jump And Shout - 1964
3262 – Clint West & The Bohings – I Need Your Loving / I Won’t Cry – 1964
3263 – Chris Kenner – What’s Wrong With Life / Never Reach Perfection – 1964
3264 – Ernie K-Doe – Reaping What I Sow / Talking Out Of My Head – 1964
3265 – Chris Kenner – Anybody Here See My Baby / She Can Dance – 1964
3266 – The Samfords – Ben’s Creek / 40 Room Shack – 1964
3268 – Eskew Reeder Jr – I Woke Up (With My Mind On My Baby) Part 1 / Part 2 – 1965
3269 – Polka Dot Slim – Ain’t Broke Ain’t Hungry / It’s A Thing You Gotta Face – 1965
3270 – Sax Kari – All These Things / Something You Got – 1965
3271 – Diamond Joe – Too Many Pots / If I Say Goodbye – 1965
3272 – Norman John – Valley Of Love / ? – 1965
3273 – Cathy Savoy – Let This Love Of Ours Begin / Tough Guy – 1965
3274 – Nettie Marsh – No Tears Have I / String Of Lies – 1965
3275 – Big Wolfe – The Place (New Orleans) / A Good Foundation – 1965
3276 – Art Neville – Buy Me A Rainbow / Hook Line And Sinker – 1966
3277 – Chris Kenner – I’m Lonely Take Me / Cinderella – 1966
3278 – Traci – The Loser / Little Evil – 1966
3279 – Pitter Pats – It Do Me Good Part 1 / Part 2 – 1966
3280 – Chris Kenner – All Night Rambler Part 1 / Part 2 – 1966
3282 – Aaron Neville – For Every Boy There’s A Girl / I’ve Done It Again – 1967
3283 – Chris Kenner – Shoo Rah / Stretch My Hands To You – 1967
3284 – The Pitter Pats – Baby You Hurt Me / Whatcha Bet – 1967
3285 – The Pitter Pats – I’ve Got Everything / Naturally – 1967
3286 – Chris Kenner – Fumigate Funky Broadway / Wind The Clock – 1967
3287 – Huey Smith & The Pitter Pats – Bury Me Dead / I’ll Never Forget You – 1967
3288 – The Tunics – Sandman / Moonlight Lover – 1968
3289 – The Hueys – You Ain’t No Hippie / Coo Coo Over You – 1968
3290 – Chris Kenner – Memories Of A King (Let Freedom Ring) Part 1 / Part 2 – 1968
3291 – The Rainbows – Good Thing Going / Key To My Heart – 1968
3292 – The Hueys – Feeling Kinda Coo Coo Too / Smile For Me – 1968
3293 – Chris Kenner – Mini Skirts And Soul / Sad Mistake – 1968
3294 – The Sam Alcorn Orchestra – Bump Bump / Fat Cat – 1968
3295 – Curley Moore – Sophisticated Sissy Part 1 / Part 2 – 1968
3296 – Larry Darnell – Son Of A Son Of A Slave / Stomp Down Soul – 1968
3297 – Huey Smith – Two Way Pockaway Part 1 / Part 2 – 1969
3298 – The Hueys – Coo Coo Over You / You Ain’t No Hippie – 1969
3301 – Huey Piano Smith – Eight Bars Of Amen / Epitaph Of Uncle Tom – 1969
3302 – Sam Alcorn – Midnight Green / My Love Ran Wild – 1969
3303 – Huey Smith & The Clowns – You Got Too Part 1 / Part 2 – 1969
3304 – Lee Bates – Simon Says / Bad Bad Understanding – 1970
3305 – Huey Piano Smith – Ballad Of A Black Man / The Whatcha Call ‘Em – 1970
3306 – Dolores Riley – About My Past / Hey ! Boy ! – 1970
3307 – Lee Bates – Look What They Done To My Song Ma / International Playboy – 1970
3308 – David Batiste & The Gladiators – Funky Soul Part 1 / Part 2 – 1970
3309 – Skip Easterling – Ooh Pooh Par Do / I’m Your Hoochie Koochie Man – 1970
3310 – Lee Bates – Why Don’t You Write / Gonna Make You Mine – 1971
3311 – Skip Easterling – Too Weak To Break The Curtain / I’m Your Man – 1971
3312 – Skip Easterling – If I Ever Get Back / I Don’t Know – 1971
3313 – Lee Bates – Mean Mistreater / Things Come Naturally – 1971
3314 – Boogie Jake – Early Morning Blues / Bad Luck And Trouble – 1971
3315 – Skip Easterling – Coo Coo Over You / Travellin’ Mood – 1971
3316 – Lee Bates – You Won’t Do Right / Three Trips Around The World – 1971
3317 – Brothers 2 – Come And Make Me / How To Make Love – 1972
3318 – Lee Bates – Project Queen / Give A Listen To Me – 1972
3319 – Steve Dixon – Sunday Afternoon In Memphis / A Good Time Is Hard To Find – 1972
3320 – Skip Easterling – Walking On Edges / Odeo Odeo Odeo – 1972
3321 – Lee Bates – Sittin’ On The Dock Of The Bay / Key To My Heart – 1972
3322 – Point Of View – I Could Be A Fool For You / Mama I Want To Be Your Boy Again – 1972
3324 – Tony Love – Just A Juvenile / Crying Time Is Over – 1972
3325 – Huey Piano Smith – The Watchcha Call ‘Em / Ballad Of A Black Man – 1972
3326 – Alias Ducie – Singing La Dee Dah / Then You’ll Be There – 1972
3329 – Lee Bates - What Am I Gonna Do / Love Is Slipping Away - 1972
3330 – Clemmon Smith - Are You Sleeping Brotherman / ? - 1972
3331 – Scooter Lee – About My Past / ?
3332 – Freddy Fender – Some People Say / Today’s Your Wedding Day – 1972
3334 – Scooter Lee - It Don't Matter Anymore / Looking For Me - 1972
3336 – Hummingbird – Hot Dog You Must Be Santa Claus / ? - 1972 

         Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

3229 - Chris Kenner - I Like It Like That Part 1 / Part 2 - 1961 2[17]
3252 – Chris Kenner – Land Of 1000 Dances / That’s My Girl – 1962 77[7]

       Albumy na liście przebojów "Billboard"

Standarts Tortoise 03.2001 200[1] 

Otis René

Otis Joseph René Jr. (ur. 2 października 1898r - zm. 5 kwietnia 1970r)   był amerykańskim autorem tekstów i właścicielem wytwórni płytowej. Jako autor tekstów jest współautorem utworu „When It's Sleepy Time Down South”, który stał się piosenką popisową Louisa Armstronga. 

 Otis René urodził się w Nowym Orleanie. Zanim całkowicie poświęcił się muzyce, Otis René był farmaceutą w Nowym Orleanie. Przeniósł się do Los Angeles i ożenił się w 1930 roku. Najbardziej znany jest jako współautor piosenki „When It's Sleepy Time Down South” z 1931 r., której współautorem są jego brat Leon René i Clarence Muse. Inne piosenki, których współautorem jest Otis René, to „Someone's Rocking My Dreamboat” zawarte przez Murraya Heada na jego albumie Say It Ain't So z 1975 r. oraz „That's My Home” zawarte przez Tony’ego Bennetta na jego albumie A Wonderful World z 2002 r.  

W latach czterdziestych wraz ze swoim bratem Leonem René Otis René założył i prowadził niezależne wytwórnie r&b Exclusive Records i Excelsior Records. Otis był odpowiedzialny za Excelsior Records i publicznie się z nią identyfikował, podczas gdy jego brat Leon był identyfikowany z Exclusive Records. Odnotowano, że Otis René zarobił 25 000 dolarów na jednej piosence z 1945 roku „I'm Lost”, nagranej przez King Cole Trio. René napisał i wyprodukował piosenkę, a także dystrybuował płytę.  

W 1945 r. René został wybrany prezesem nowo utworzonego Stowarzyszenia Producentów płyt Pacific Coast. Aby wesprzeć swoje wytwórnie płytowe, Otis René i Leon René kupili własną wytwórnię płytową, ale kiedy format zmienił się z 78 obr./min na 45 obr./min, nie mogli wycisnąć nowej prędkości. Wytwórnia Otisa René Excelsior istniała od 1944 do 1951. Jego brata Leona Exclusive Records istniała od 1944 do 1950. 

Artyści z wytwórni Otisa René to między innymi Herb Jeffries, Timmie Rogers i Al Russell Trio. W 1952 roku wraz z saksofonistą Prestonem Love René założył krótkotrwałą wytwórnię Spin Records. Wytwórnia wydała materiał m.in. Preston Love Orchestra.

 Zmarł w Los Angeles w Kalifornii w 1970 roku w wieku 71 lat.

                                         Kompozycje Otisa René na listach przebojów

[with Clarence Muse, Leon René] .1931 When It's Sleepy Time Down South Paul Whiteman & His Orchestra 6.US [with Leon René, Ben Ellison] .1933 That's My Home Louis Armstrong 17.US 07/1961 That's My Home Mr. Acker Bilk 7.UK [with Leon René, Emerson Scott] 01/1942 Someone's Rocking My Dream Boat The Ink Spots 20.US [solo] 08/1944 I'm Lost Benny Carter and His Orchestra 1.R&B Chart [with Clarence Muse, Leon René] 01/1952 When It's Sleepy Time Down South Louis Armstrong and Gordon Jenkins and His Orchestra 19.US

Roy Brown

 Roy James Brown (ur. 10 września 1925r, zm. 25 maja 1981r) - amerykański wokalista, pianista i kompozytor bluesowy i rhythmandbluesowy, jeden z najbardziej znanych shouterów bluesowych wykonujących jump bluesa.


Urodził się w Nowym Orleanie w stanie Luizjana. Jego ojcem był Yancey Brown, a matką Tru-Love Warren (częściowo Indianka z plemienia Algonkin). Obydwoje byli muzykami i często śpiewali w kościelnych chórach w rejonie. Brown nauczył się grać na pianinie od matki, gdy miał 5 lat. Wkrótce rodzina przeniosła się do Eunice, gdzie się wychowywał i gdzie chodził do szkoły podstawowej. Jego szkolnym kolegą był Roy Byrd, który przeszedł do historii bluesa jako Professor Longhair.

W 1938 r. założył kwartet wokalny The Rookie Four, który wykonywał muzykę gospel.

W 1942 r. zamieszkał w Los Angeles w Kalifornii i pod pseudonimem Billy Hale walczył jako zawodowy bokser. W 1945 r. wygrał konkurs dla amatorów zorganizowany w Million Dollar Theater w Los Angeles, wykonując popowe piosenki Binga Crosby’ego. Porzucił wtedy boks i przeniósł się do Shreveport w Luizjanie, gdzie rozpoczął swoją muzyczną karierę występując w klubach. Przez pewien czas pracował w Billi Riley's Palace Park jako konferansjer i piosenkarz popowo-bluesowy.

W 1946 r. występował w grupie Joego Colemana w lokalnych klubach w Galveston w Teksasie. Tam też sformował swój pierwszy zespół The Mellodeers, z którym występował w Club Grenada w 1946 i 1947 r. Był często zapraszany do miejscowego radia KGBC.

W 1947 r. występował w duecie z Clarence'em Samuelsem (jako Blues Twins) w Downbeat Club w Nowym Orleanie. Dokonał wtedy pierwszych nagrań dla firmy Gold Star Records.

Cecil Gant, któremu bardzo spodobała się piosenka Browna „Good Rockin' Tonight”, skierował go do firmy DeLuxe Records w Nowym Orleanie. Tam w lipcu 1947 nagrał z towarzyszeniem Bob Ogden's Orchestra swój pierwszy przebój „Good Rockin' Tonight”. Aż do 1951 r. DeLuxe była jego główną firmą nagrywającą.

W latach 1947-1951 prowadził swój zespół Mighty Men, z którym występował w Starlight Club w Nowym Orleanie (1947) i innych miejscach. Oprócz tego w 1947 r. koncertował z Paul Gayten's Band w nowoorleańskim Club Robin Hood. Ze swoim zespołem występował właściwie w klubach w całych Stanach Zjednoczonych. Na dłużej zatrzymywał się w takich miejscach jak Lincoln Theater i Rip's Playhouse w Nowym Orleanie (koniec 1947 r.), The Hilltop w Pine Bluff w stanie Arkansas (1948), Ryman Auditorium w Nashville w stanie Tennessee (1948), The Armory w Flint w stanie Michigan (1950).

W latach 1952-1955 występował w Royal Peacock Club w Atlancie w Georgii, Meadowbrook Club w Savannah w Georgii, Cavalcade of Jazz w Wrigley Field w Los Angeles, Richmond Auditorium w Los Angeles, 5-4 Ballroom w LA, Savoy Ballroom w LA Ox Club w LA, Fox Theater na Brooklynie w Nowym Jorku, Apollo Theater w Nowym Jorku, Howard Theater w Waszyngtonie, Royal Theater w Baltimore w stanie Maryland i w innych miejscach.

W latach 1952-1955 nagrywał dla firmy King Records w Nowym Orleanie, Los Angeles, Miami na Florydzie, Cincinnati w stanie Ohio.

W połowie lat 50-tych występował w różnych miastach na południu USA.

1956 nagrywał z Bill Doggett Band dla firmy King Records w Nowym Orleanie -jako Tommy Brown.

W latach 1956–1957 nagrywał dla firmy Imperial Records w Nowym Orleanie. Odbył także tournée po USA z grupą wykonawców pod nazwą Universal Attractions Rock & Roll jako konferansjer.

Pod koniec lat 50-tych XX w. występował w kilku klubach i kasynach w Las Vegas w stanie Nevada.

W 1959 r. dokonał nagrań dla King Records w Cincinnati. Występował w różnych klubach, m.in. w Apollo Theater w Nowym Yorku.

W latach 1960-1961 nagrywał dla firmy Home of Blues Records w Memphis. Jego kariera załamała się w tym okresie. Aby się utrzymać prowadził pralnię i jako komiwojażer sprzedawał encyklopedie. Zamieszkał wówczas na Zachodnim Wybrzeżu.

W latach 1962 i 1963r dokonał zaledwie 6 nagrań dla firm D.R.A   i Chess Records (4 niewydane nagrania).

Jego kariera ożywiła się w 1967 r. Koncertował w ramach Johnny Otis Show (koniec lat 60 i w latach 70-tych) po Zachodnim Wybrzeżu.

W 1967 i 1968 r. nagrał 11 utworów dla firmy Bluesway Records w Hollywood w Kalifornii.

W 1968 r. nagrywał dla swoich firm nagraniowych – Gert i Tru-Love.

W 1970 r. w ramach Johnny Otis Show wystąpił na Monterey Jazz Festival w Monterey w Kalifornii. Nagrania z koncertu zostały wydane przez firmę Epic Records. W 1971 r. założył wytwornię płytową Friendship Records.

W 1971 r. dokonał nagrań dla firmy Mercury Records.

W 1973 r. wytwórnia ABC-Bluesway wydała jego pierwszy od wielu lat album z nowymi nagraniami.

W latach 1975-1978 występował w Parisian Room w Los Angeles, a później w New London Theater w Londynie w Anglii.

W 1978 r. szwedzka wytwórnia Route 66 wznowiła jego stare nagrania, co przyniosło mu wielką popularność w Europie. Dzięki temu odbył europejskie tournée.

W 1979 r. wystąpił na San Francisco Blues Festival.

Ostatnie ważne występy Browna odbyły się w nowojorskim klubie Bottom Line oraz podczas New Orleans Jazz & Heritage Festival w Nowym Orleanie w 1981 r..

Zmarł 25 maja 1981 r. w Pacoima Lutheran Memorial Hospital w San Fernando w Kalifornii na atak serca. Został pochowany na cmentarzu Eternal Valley Memorial Park w Newhall w Kalifornii. Ceremonię poprowadził wielebny Johnny Otis.

Był żonaty od 1940 r. i miał córkę.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Rocking Tonight/Lolly Pop Mama	Roy Brown	06.1948	-	-	De Luxe 1093	[written by Roy Brown][13[1].R&B Chart]
'Long About Midnight/Whose Hat Is That	Roy Brown And His Mighty Mighty Men	10.1948	-	-	De Luxe 1154	[written by Roy Brown][1[1][17].R&B Chart]
Rainy Weather Blues/Fore Day In The Morning	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	01.1949	-	-	De Luxe 3198	[written by Roy Brown][A:5[6].R&B Chart;B:6[6].R&B Chart]]
Rockin' At Midnight/Judgment Day Blues	Roy Brown	03.1949	-	-	De Luxe 3212	[written by Roy Brown][2[16].R&B Chart]
Miss Fanny Brown Returns	Roy Brown	04.1949	-	-	De Luxe 3128	[written by Roy Brown][8[1].R&B Chart]
Good Rocking Tonight/Lolly Pop Mama	Roy Brown	04.1949	-	-	De Luxe 3093	[written by Roy Brown][11[2].R&B Chart]
Please Don't Go (Come Back Baby)/Riding High	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	09.1949	-	-	De Luxe 3226	[written by Roy Brown][9[6].R&B Chart]
Boogie At Midnight/The Blues Got Me Again	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	11.1949	-	-	De Luxe 3300	[written by Brown, Bernard][3[12].R&B Chart]
Hard Luck Blues/New Rebecca	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	06.1950	-	-	De Luxe 3304	[written by Roy Brown][1[3][18].R&B Chart]
Love Don't Love Nobody/Dreaming Blues	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	09.1950	-	-	De Luxe 3306	[written by Roy Brown][2[11].R&B Chart]
Cadillac Baby/'Long About Sundown	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	10.1950	-	-	De Luxe 3308	[written by Roy Brown][A:6[2].R&B Chart;B:8[1].R&B Chart]
Big Town/Train Time Blues	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	08.1951	-	-	De Luxe 3318	[written by Roy Brown][8[1].R&B Chart]
Bar Room Blues/Good Rockin' Man	Roy Brown And His Mighty-Mighty Men	12.1951	-	-	De Luxe 3319	[written by Roy Brown][6[5].R&B Chart]
Party Doll/I'm Stickin' With You	Roy Brown	03.1957	-	89[2]	Imperial 5427	[written by B. Knox][13[2].R&B Chart]
Let The Four Winds Blow/Diddy-Y-Diddy-O	Roy Brown	05.1957	-	29[15]	Imperial 5439	[written by D. Bartholomew, A. Domino][5[7].R&B Chart]

Residents

Pomimo kariery obejmującej dwie dekady, The Residents z powodzeniem - i w pełni zamierzenie - otoczyli się aurą tajemniczości i zapomnienia. Pozostając wiernymi kultowi osobowości, z uporem zachowują anonimowość, odmawiając podania składu grupy, zapewniając sobie tym samym całkowitą swobodę artystyczną. 

Początki działalności zespołu spowija mrok tajemnicy, jednak panująca powszechnie opinia głosi, że The Residents powstali w Shrieveport w stanie Luizjana. Później przenieśli się do San Mateo w Kalifornii, gdzie w warunkach domowych zarejestrowali kilka taśm. W 1971 r. członkowie zespołu dokonali spośród nich wyboru i zmontowali gotowe nagrania, a rezultaty przesłali do Hala Haverstadta z Warner Brothers, który podpisał kontrakt z Captainem Beefheartem. Do przesyłki nie dołączono nazwy grupy i dlatego też odrzucone nagrania odesłano z adnotacją „for the attention of the residents" („zwrot do mieszkańców"), którą muzycy wykorzystali jako swoją nazwę. 

W 1972 r. przenieśli się do San Francisco, gdzie założyli wytwórnię Ralph Records z myślą o wydawaniu własnych płyt. Zadebiutowali singlem „Santa Dog". W 1974 r. zaproponowali pierwszy album Meet The Residents (aluzja do Meet The Beatles}, który stanowił doskonały przykład ich niekonwencjonalnego stylu. Łączył on niezwykłe wersje przebojów z lat 60-tych z ambitnymi własnymi kompozycjami. Krytycy od razu zaczęli porównywać twórczość The Residents z Mothers Of Invention, ale każde tego typu porównanie było mocno powierzchowne, jako że The Residents czerpali muzyczne wpływy z wiciu różnych źródeł, przygotowując zazwyczaj wielkie niespodzianki. 

I tak na albumie Third Reich Rock 'N'Roll - bodaj najlepszym w dyskografii - zamieścili dwie suity będące dowodem na ich mocno skrzywioną wizje prezentowania nowych wersji utworów, a płyta Not Available prezentowała materiał nie przeznaczony przez muzyków do wydania. Został on bowiem zarejestrowany w myśl wyznawanej przez muzyków teorii głoszącej, że płyta nie powinna zostać wydana, dopóki twórcy całkowicie nie zapomną o jej istnieniu. Wydawnictwo pojawiło się jednak na rynku w czasie trwania sesji do ambitnego albumu Eskimo.

 Z kolei The Commercial Album składał się z 40 utworów trwających dokładnie l minutę i pozostawał w ostrym kontraście z następnym przedsięwzięciem The Residents, trylogią The Mole, która obejmowała Mark Of The Mole, The Times Of Two Cititts i The Big Bubble. Muzycy wyruszyli w długą trasę po Europie i Stanach Zjednoczonych, w czasie której promowali swoje najnowsze dzieło. Ta z kolei stała się inspiracją do wydania kilku wydawnictw koncertowych i EP-ki prezentującej muzykę graną w czasie przerw w koncertach. 

W zaprezentowanej potem „Serii amerykańskich kompozytorów" The Residents zarejestrowali albumy: George And James (poświęcony pamięci George'a Gershwina i Jamesa Browna), Star s And Hank Forever (hołd dla Hanka Williamsa i Johna Phillipa Sousy) oraz The King And Eye z przebojami Elvisa Presleya. Jeśli nawet wielu zarzucało The Residents zubożenie oryginalnego materiału, to należy mimo wszystko pamiętać, że siła zespołu polega na niezwykłej interpretacji i wykorzystaniu ikon kulturowych jako tła dla zaprezentowania własnej, oryginalnej wizji.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mole Show - The Complete	Residents	04.2019	49[1].Indie Chart	-	Cherry Red/New Ralph NRTBOX 010	-
God In Three Persons	Residents	08.2019	43[1].Indie Chart	-	Cherry Red/New Ralph NRTBOX 013	-
Metal, Meat & Bone (The Songs Of Dyin' Dog)	Residents	07.2020	27[1].Indie Chart	-	Cherry Red CDBRED 804	[produced by The Residents, Eric Drew Feldman]
Gingerbread Man	Residents	06.2021	36[1].Indie Chart	-	Cherry Red/New Ralph NRTBOX 017	-