Rudolph Toombs

Rudolph Toombs (ur.1914r - zm. 28 listopada 1962)  był amerykańskim artystą i autorem tekstów
piosenek. Napisał   „Teardrops from My Eyes”, pierwszy utwór R&B Ruth Brown, który znalazł się na pierwszym miejscu na listach przebojów, oraz inne przeboje, w tym „5-10-15 Hours”. Napisał również „One Mint Julep” dla zespołu The Clovers.

  Toombs urodził się w Monroe w Luizjanie. Zaczynał jako piosenkarz w stylu wodewilowym, a później, w latach 50. i 60-tych XX wieku, stał się produktywnym autorem tekstów i kompozytorem piosenek doo-wop oraz standardów rhythm and bluesa. Część swojej pracy realizował w wytwórni Atlantic Records, pisząc i aranżując utwory dla Ahmeta Erteguna. Toombs został zamordowany przez rabusiów na korytarzu swojego apartamentowca w Harlemie w Nowym Jorku w 1962 roku. Ruth Brown uważała Toombsa za głównego sprawcę swojego sukcesu. Opisuje go jako radosnego, pełnego energii mężczyznę, tak pełnego życia, że ​​przekazał jej tę energię. Nauczył ją, jak przekształcić nastrojową bluesową balladę w skocznego bluesa. 

Kompozycje Rudolpha Toombsa na listach przebojów [solo] 11/1948 Go Long The Dixieaires 9.R&B Chart 10/1950 Teardrops from My Eyes Ruth Brown 1.R&B Chart 03/1951 I'll Wait for You Ruth Brown 3.R&B Chart 04/1952 5-10-15 Hours Ruth Brown 1.R&B Chart 07/1952 Easy, Easy Baby Varetta Dillard 8.R&B Chart 09/1952 Daddy Daddy Ruth Brown 3.R&B Chart 12/1952 Greyhound Buddy Morrow 19.R&B Chart .1953 Crawlin' The Clovers 3.R&B Chart .1953 One Scotch, One Bourbon, One Beer Amos Milburn 2.R&B Chart .1955 Nip Sip The Clovers 10.R&B Chart 08/1955 Gum Drop The Crew-Cuts 10.US .1956 Home at Last Little Willie John 6.R&B Chart 01/1956 That's Your Mistake The Charms 48.US 01/1960 One Mint Julep Chet Atkins 82.US 03/1961 One Mint Julep Ray Charles 8.US 02/1965 Teardrops from My Eyes Ray Charles 112.US [with Ahmet Ertegun, Harold Abramson] 07/1951 I Know Ruth Brown 7.R&B Chart [with Henry Glover & Ward] 12/1955 Twenty-Four Hours a Day Georgia Gibbs 74.US [with Julius Dixon] 07/1957 It Hurts to Be in Love Annie Laurie 61.US 08/1964 It Hurts to Be in Love Betty Everett 109.US [with Henry Glover] 04/1959 Return of Stagolee Titus Turner 29.R&B Chart 07/1959 Let Nobody Love You Little Willie John 108.US [with Ricky Lyons ] 10/1960 Shim Sham Shuffle Ricky Lyons 104.US [with Alan Moore, Elson Teat] 05/1961 Lonesome Wistle Blues Freddy King 88.US [with Curtis Williams] 09/1961 What You Bet The Cadillacs 30.R&B Chart [with Calvin Broadus, David Anthony Love, Ricky Walters] 09/1998 Unify Kid Capri 113.US

Joe Lutcher

Joseph Woodman Lutcher (ur. 23 grudnia 1919r - zm. 29 października 2006r)  był
amerykańskim saksofonistą R&B i liderem zespołu, młodszym bratem piosenkarki Nellie Lutcher. Z powodzeniem występował i nagrywał w latach 40-tych XX wieku, ale później porzucił komercyjną karierę muzyczną i został aktywnym członkiem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. 

 Urodził się w Lake Charles w Luizjanie jako jedno z dziesięciorga żyjących dzieci (spośród piętnaściorga) Isaaca i Susie Lutcher. Isaac i jego dzieci założyli mały zespół, w którym Joe grał na saksofonie. W 1941 roku przeprowadził się do Los Angeles w Kalifornii, dołączając do swojej siostry Nellie, która przeprowadziła się tam w połowie lat 30-tych XX wieku. Został powołany do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w 1942 roku, z której odszedł w 1945 roku i wrócił do Los Angeles. Prowadził zespół w Look Café w Los Angeles, po czym przeniósł się do bardziej prestiżowego Café Society, gdzie jego zespół zmienił nazwę na The Society Cats. Pracował również jako lider dla Nata Kinga Cole'a, Sammy'ego Davisa Jr. i Mills Brothers.

  W 1947 roku usłyszał go Art Rupe, który podpisał z nim kontrakt z nową wytwórnią płytową Specialty. Lutcher nie był jednak zadowolony z prośby Rupe'a, by nagrywał tylko powolnego bluesa i na prośbę swojej siostry Nellie nagrywał również (jako „Joe Lutcher's Jump Band”) dla Capitol Records. Pierwszym hitem Joe Lutchera był „Shuffle Woogie” w wytwórni Capitol, który osiągnął 10. miejsce na liście „Race Records” magazynu Billboard w marcu 1948 roku. „Rockin' Boogie” w Specialty osiągnął 14. miejsce we wrześniu 1948 roku. Oprócz Lutchera na saksofonie altowym i okazjonalnych wokalach, członkami jego zespołu byli Karl George na trąbce, Bill Ellis i Leon Beck na saksofonach, Harold Morrow na pianinie, Bill Cooper na basie i nowatorskim wokalu oraz perkusista Dick „Booker” Hart, czasami wspomagany wokalem przez aktora Cliffa Hollanda. 

O Lutcherze pisano, że wiele jego nagrań „ma niezwykle nastrojowe, złożone, a czasem humorystyczne aranżacje, przypominające późniejsze nagrania Franka Zappy”. W 1949 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Modern Records, gdzie nagrał własną kompozycję „Mardi Gras”. Wersja Lutchera osiągnęła 13. miejsce na liście przebojów R&B, ale utwór zyskał większą popularność w późniejszych, zmodyfikowanych wersjach autorstwa Profesora Longhaira i Fatsa Domino. Później nagrywał dla Peacock Records w Houston w Teksasie oraz dla kilku mniejszych wytwórni, ale z coraz mniejszym powodzeniem.

  W 1953 roku Lutcher wstąpił do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Los Angeles i porzucił branżę muzyczną, odmawiając płacenia składek związkowych muzyków, ponieważ zasady kościelne zabraniały członkostwa w związkach zawodowych.W 1957 roku rozmawiał z Little Richardem o sprawach religijnych, po czym, podczas tournée po Australii, Little Richard również postanowił zrezygnować z grania tego, co określano mianem „muzyki diabła”. Lutcher dołączył do Pennimana w ramach studiów biblijnych i razem podróżowali po kraju jako The Little Richard Evangelistic Team, głosząc słowo Boże podobno entuzjastycznym tłumom.Lutcher założył później sklep z płytami gospel i wytwórnię płytową Jordan Records, która wydawała nagrania jego samego oraz The Gospelaires i The Jordan Gospel Singers.W 1974 roku zgodził się poprowadzić Watts Community Symphony Orchestra podczas serii koncertów, co doprowadziło go do konfliktu prawnego ze związkiem muzyków. W późniejszych latach odmawiał wszelkich próśb o omówienie swojej wcześniejszej świeckiej kariery muzycznej.

  Śmierć Zmarł w Los Angeles w 2006 roku w wieku 86 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shuffle Woogie/Bebop Blues	Joe Lutcher's Jump Band	03.1948	-	-	Capitol Americana 40071	[written by Joe Lutcher][10[1].R&B Chart]
Rockin' Boogie/Blues For Sale	Joe Lutcher And His Society Cats	09.1948	-	-	Specialty 303	[written by Joe Lutcher][14[1].R&B Chart]
Mardi Gras/Ojai	Joe Lutcher And His Orchestra	09.1949	-	-	Modem 672	[13[1].R&B Chart]

Nellie Lutcher

Nellie Rose Lutcher (ur. 15 października 1912r- zm. 8 czerwca 2007r) była amerykańską
wokalistką i pianistką R&B i jazzową, która zyskała popularność pod koniec lat 40-tych i na początku lat 50-tych XX wieku. Lutcher była najbardziej rozpoznawalna ze względu na swoją dykcję i przesadną wymowę, a jej inspiracją była m.in. Nina Simone. 

 Lutcher urodziła się w Lake Charles w Luizjanie jako najstarsza córka z piętnaściorga dzieci Isaaca i Suzie Lutcher. Była siostrą saksofonisty Joe Lutcher. Jej ojciec był basistą, a matka organistką kościelną. Uczęszczała na lekcje gry na fortepianie, a jej ojciec założył rodzinny zespół, w którym grała na fortepianie. W wieku 12 lat grała z Ma Rainey, gdy stały pianista Rainey zachorował i musiał zostać w poprzednim mieście. Szukając tymczasowego zastępstwa w Lake Charles, jeden z sąsiadów powiedział Raineyowi, że jest mała dziewczynka, która gra w kościele i mogłaby to zrobić.

  W wieku 15 lat Lutcher dołączyła do ojca w zespole Imperial Jazz Band Clarence'a Harta, a jako nastolatka na krótko wyszła za mąż za trębacza tego zespołu. W 1933 roku dołączyła do zespołu Southern Rhythm Boys, pisząc ich aranżacje i koncertując. W 1935 roku przeprowadziła się do Los Angeles, gdzie wyszła za mąż za Leonela Lewisa i urodziła syna. Zaczęła grać na fortepianie swingowym, a także śpiewać w małych zespołach w całej okolicy i rozwijać własny styl, inspirowany Earlem Hinesem, Duke'iem Ellingtonem i przyjacielem Natem „Kingiem” Cole'em. Nie była szeroko znana aż do 1947 roku, kiedy dowiedziała się o konkursie talentów March of Dimes w Hollywood High School i wystąpiła w nim.Program był transmitowany w radiu, a jej występ przykuł uwagę Dave'a Dextera, skauta z Capitol Records.

  Podpisała kontrakt z wytwórnią Capitol i nagrała kilka płyt, w tym „The One I Love (Belongs to Somebody Else)” i swój pierwszy przebój, pikantny „Hurry On Down”, który dotarł do 2. miejsca na liście przebojów R&B magazynu Billboard i sprzedał się w nakładzie miliona egzemplarzy na całym świecie. Po nim ukazał się równie udany utwór „He's A Real Gone Guy”, który również zajął 2. miejsce na liście R&B i dotarł do listy przebojów pop, gdzie osiągnął 15. miejsce. W 1948 roku miała serię kolejnych hitów na listach R&B, z których największym sukcesem był „Fine Brown Frame”, jej trzeci przebój R&B, który zajął 2. miejsce. Jej piosenki znalazły się na listach przebojów pop, jazz i R&B, a ona sama dużo koncertowała i zyskała popularność. 

Napisała wiele własnych piosenek i, w przeciwieństwie do wielu innych afroamerykańskich artystów tamtego okresu, zachowała do nich cenne prawa autorskie. W 1950 roku Lutcher zaśpiewała w duecie z Natem „Kingiem” Cole'em „For You My Love” i „Can I Come in for a Second”. W tym samym roku jej płyty zaczęły być wydawane w Wielkiej Brytanii i były aktywnie promowane przez radiowego DJ-a Jacka Jacksona. Była gwiazdą brytyjskiej trasy koncertowej, którą prowadził Jackson, odnosząc wielki sukces, a później powróciła tam, aby koncertować solo. Z orkiestrą po raz pierwszy Lutcher nagrała w 1951 roku „The Birth of the Blues” i „I Want to Be Near You”, ale straciła na popularności wśród kupujących płyty fanów i Capitol wycofał ją z wytwórni w następnym roku.

  Nagrywała później, z mniejszym powodzeniem, dla innych wytwórni, takich jak Okeh, Decca i Liberty, stopniowo ograniczając swój kalendarz koncertowy. W 1952 roku Lutcher została zaproszona do występu w pierwszym programie telewizyjnym z okazji „Szczęśliwego Nowego Roku”, jednak po zakończeniu śpiewania okazało się, że była na planie odcinka programu „This Is Your Life” i została w nim uhonorowana.

  Zmarła w Los Angeles w 2007 roku w wieku 94 lat. Była ciotką perkusisty jazzowego Darryla „Munyungo” Jacksona i piosenkarki Jacquelyn Levy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hurry On Down/The Lady's In Love With You	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1947	-	-	Capitol Americana 40002	[written by Nellie Lutcher][2[18].R&B Chart]
He's A Real Gone Guy/Let Me Love You Tonight	Nellie Lutcher And Her Rhythm	11.1947	-	15[1]	Capitol Americana 40017	[written by Nellie Lutcher][2[23].R&B Chart]
The Song Is Ended (But The Melody Lingers On)/Do You Or Don't You Love Me?	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1948	-	-	Capitol Americana 40063	[A:written by Irving Berlin][B:written by Nellie Lutcher][A:3[4].R&B Chart][B:9[2].R&B Chart]
Fine Brown Frame/The Pig-Latin Song	Nellie Lutcher And Her Rhythm	03.1948	-	-	Capitol 15032	[written by Guadalupe Cartiero, J. Mayo Williams][2[17].R&B Chart]
Come And Get It, Honey/He Sends Me	Nellie Lutcher And Her Rhythm	05.1948	-	-	Capitol 15064	[written by Richard Larkin][6[4].R&B Chart]
Cool Water/Lake Charles Boogie	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1948	-	-	Capitol 15148	[A:written by Bob Nolan][B:written by Nellie Lutcher][A:7[3].R&B Chart][B:13[1].R&B Chart]
Alexander's Ragtime Band	Nellie Lutcher And Her Rhythm	10.1948	-	-	Capitol 15 180	[written by Irving Berlin][13[1].R&B Chart]
Wish I Was In Walla Walla	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1949	-	-	Capitol 15 279	[written by Pease][13[1].R&B Chart]
For You My Love/Can I Come In For A Second	Nellie Lutcher And Nat "King" Cole	02.1950	-	-	Capitol 847	[written by Gayten][8[3].R&B Chart]

Le Roux

Zespół, nazwany na cześć sosu kreolskiego, powstał jako wewnętrzna sekcja rytmiczna
w Studio in the County, głównym centrum nagrań w Bogalusie w Luizjanie. Producent Leon Medica przejął rolę basisty, Rod Roddy wziął na siebie klawisze, Bobby Campo grał na flecie i waltorni, David Peters na perkusji, a Jeff Pollard wystąpił z gitarą. Ekipa pracowała stabilnie, grając z lokalnymi legendami, takimi jak Clifton Chenier i Clarence „Gatemouth” Brown. Wkrótce kwintet koncertował jako Jeff Pollard Band.  

Podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol w 1977 roku, grupa zmieniła nazwę na Louisiana's Le Roux, a gitarzysta Tony Haselden dołączył do zespołu, aby wydać album o tym samym tytule na początku 1978 roku. „New Orleans Ladies” zyskało rozgłos i doprowadziło do wydania Keep the Fire Burnin' (tytuł przejęty przez REO?) oraz wyprodukowanego przez Jai Windinga albumu UP (inspirowanego Russem Meyerem?). Chłopcy regularnie koncertowali i można ich było usłyszeć na płycie Charliego Danielsa "Wax Volunteer Jam VI".  

Louisiana's Le Roux zabłysnął również w "Midnight Special" i "Rock Concert" Dona Kirshnera. W 1981 roku Le Roux skrócił nazwę i podpisał kontrakt z wytwórnią RCA. Debiutancki album "Last Safe Place" zawierał dopracowany rock i walczył o ograniczony czas antenowy. "Addicted" był pokazywany w MTV, a zespół wystąpił na płycie "Solid Gold". Następnie Pollard i Campo przenieśli się (Pollard rozpoczął działalność chrześcijańską), ustępując miejsca młodemu, pochodzącemu z Baton Rouge, Jimowi Odomowi, grającemu na gitarze prowadzącej. Odom studiował w Berklee dzięki stypendium Down Beat, a następnie założył grupę Asia (nie supergrupę, która konsultowała się z Odomem przed rozkwitem nazwy), zanim dołączył do Le Roux. Gwiazda rocka Dennis „Fergie” Frederiksen opuścił chicagowski zespół Trillion, by zaśpiewać główną rolę w utworze „So Fired Up” (drobny przebój „Carrie's Gone” opowiada o romansie Frederiksena z córką Carol Burnett).  

Unikając korzeni R&B i uznawany za klasyk przez wielu elitarnych fanów AOR, „So Fired Up” nie powstrzymało RCA przed porzuceniem Le Roux. Frederiksen natychmiast przeszedł do Toto. Medica i Haselden zajęli się następnie pisaniem piosenek. Różni członkowie Le Roux reaktywowali się w latach 90-tych, wydając przyzwoity album „Bayou Degradable”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New Orleans Ladies/Love Abductor	Louisiana's Le Roux	06.1978	-	59[14]	Capitol 4586	[written by H. Garrick, L. Medica][produced by Leon S. Medica]
Take A Ride On A Riverboat/Backslider	Louisiana's Le Roux	12.1978	-	109[3]	Capitol 4651	[written by Jeff Pollard][produced by Leon S. Medica]
Let Me Be Your Fantasy/I Know Trouble When I See It	Le Roux	09.1980	-	105[1]	Capitol 4928	[written by Jeff Pollard][produced by Jai Winding ]
Nobody Said It Was Easy (Lookin' For The Lights)/Can't You See It In My Eyes	Le Roux	02.1982	-	18[13]	RCA 13059	[written by Tony Haselden][produced by Leon S. Medica]
The Last Safe Place On Earth/Make Believe	Le Roux	02.1982	-	77[5]	RCA 13224	[written by Jeff Pollard][produced by Leon S. Medica]
Carrie's Gone/Look Out	Le Roux	03.1983	-	81[4]	RCA 13456	[written by Fergie Frederiksen, Jim Odom, Rod Roddy][produced by Leon S. Medica]
Take A Ride On A Riverboat/Backslider	Louisiana's Le Roux	12.1978	-	109[3]	Capitol 4651	[written by Jeff Pollard][produced by Leon S. Medica]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Louisiana's Le Roux	Louisiana's Le Roux	07.1978	-	135[15]	Capitol 11 734	[produced by Leon S. Medica]
Keep the Fire Burnin'	Louisiana's Le Roux	06.1979	-	162[4]	Capitol 11 926	[produced by Leon S. Medica]
Up	Le Roux	08.1980	-	145[6]	Capitol 12 092	[produced by Jai Winding]
Last Safe Place	Le Roux	02.1982	-	64[21]	RCA Victor 4195	[produced by Leon S. Medica]

Jordan Davis

Jordan Carl Wheeler Davis (ur. 30 marca 1988r) to amerykański wokalista i autor tekstów country.
Jest związany kontraktem z wytwórnią Universal Music Group Nashville MCA Nashville, z którą wydał albumy Home State w 2018 roku, Bluebird Days w 2023 roku i Learn the Hard Way w 2025 roku, a także dwie EP-ki. Jego dyskografia obejmuje również jedenaście singli, z których pięć osiągnęło pierwsze miejsce na liście przebojów Country Airplay. 

 Jordan Carl Wheeler Davis urodził się w Shreveport w Luizjanie. Jego matka Luwanna i ojciec Ricky. Jego wujek, Stan Paul Davis, napisał przeboje Tracy Lawrence „Today's Lonely Fool” i „Better Man, Better Off”. Jego starszy brat, Jacob, również jest piosenkarzem country. Ukończył szkołę średnią C. E. Byrd w Shreveport oraz Uniwersytet Stanowy Luizjany w Baton Rouge, uzyskując dyplom z nauk o środowisku. Po ukończeniu studiów w 2012 roku przeprowadził się do Nashville i w 2016 roku podpisał kontrakt płytowy z Universal Music Group Nashville. Debiutancki singiel Davisa, „Singles You Up”, ukazał się w połowie 2017 roku. Piosenkę napisał wspólnie ze Stevenem Dale Jonesem i Justinem Ebachem. W kwietniu 2018 roku osiągnęła ona pierwsze miejsce na liście Billboard Country Airplay. 

Debiutancki album, Home State, ukazał się 23 marca 2018 roku. Album został wyprodukowany przez Paula DiGiovanniego, gitarzystę Boys Like Girls. Utwór „Take It from Me” został wydany w rozgłośniach country 7 maja 2018 roku; był to drugi singiel z albumu. Album osiągnął drugie miejsce na liście przebojów Country Airplay w marcu 2019 roku. Trzeci singiel z albumu, „Slow Dance in a Parking Lot”, ukazał się w rozgłośniach country 22 kwietnia 2019 roku i również znalazł się na szczycie listy Country Airplay. Jego przebój „Buy Dirt” z udziałem gwiazdy muzyki country Luke’a Bryana był jedynym z dwóch EP-ek, który znalazł się w pierwszej setce w Kanadzie. 

W maju 2020 roku Davis ogłosił wydanie swojego EP-ki o tym samym tytule, której producentem był Paul DiGiovanni. Davis powiedział: „Nie mogę wam powiedzieć, jak bardzo się cieszę, że usłyszycie te piosenki. Jestem z tego dumny”. EP-ce poprzedziły premiery „Cool Anymore”, „Detours” i „Almost Maybes”. Davis został nominowany do nagrody ACM Song of the Year i Single of the Year za utwór „Buy Dirt” z udziałem Luke’a Bryana. Davis był również nominowany do nagrody CMA za piosenkę „Buy Dirt” z udziałem Luke'a Bryana i zdobył nagrodę w kategorii Piosenka Roku. Davis jest współautorem singla „Broken Umbrella” Jojo Masona. 

 W listopadzie 2022 roku Davis wystąpił w przerwie meczu 109. edycji Grey Cup w Reginie w Saskatchewan u boku Tylera Hubbarda i Josha Rossa.W tym samym roku Davis wydał również single, takie jak „What My World Spins Around”, „Next Thing You Know”, „Midnight Crisis”, „Part of It”, „No Time Soon” i „Money Isn't Real”, które znalazły się na trzecim studyjnym albumie Davisa, „Bluebird Days”. To właśnie na tym albumie utwór Davisa „Tucson Too Late” zyskał popularność i w maju 2024 roku dotarł do pierwszego miejsca listy Billboard Country Airplay. 

Po wydaniu „Bluebird Days”, Davis został nominowany do nagrody CMA w kategoriach Piosenka Roku, Singiel Roku i Teledysk Roku za utwór „Next Thing You Know” w 2023 roku. Był również nominowany do nagrody ACM w kategorii Artysta Roku oraz do nagrody iHeartRadio Music Awards w kategoriach Najlepszy Tekst i Piosenka Country Roku za utwór „Buy Dirt”. W 2024 roku Davis wydał kilka singli, w tym „Good News Sold”, „I Ain't Sayin'” i „Know You Like That”, w oczekiwaniu na swój kolejny album studyjny. 

 Davis poślubił Kristen O'Connor w 2018 roku.Mają czworo dzieci. Ich pierwsza córka, Eloise, urodziła się 17 października 2019 r. Ich pierwszy syn, Locklan, przyszedł na świat 4 września 2021 r., następnie ich drugi syn, Elijah, 14 czerwca 2023 r., a ich druga córka, Sadie, 2 lipca 2025 r. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Singles You Up	Jordan Davis	02.2018	-	50[19]	MCA Nashville	[4x-platinum-US][written by Jordan Davis,Steven Dale Jones,Justin Ebach][produced by Paul DiGiovanni][4[42].R&B Chart]
Take It from Me	Jordan Davis	01.2019	-	46[13]	MCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Jordan Davis,Jacob Davis,Jason Gantt][produced by Paul DiGiovanni][4[37].R&B Chart]
Slow Dance in a Parking Lot	Jordan Davis	01.2020	-	37[19]	MCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Jordan Davis,Lonnie Fowler][produced by Paul DiGiovanni][6[38].R&B Chart]
Lose You	Jordan Davis	10.2020	-	-	MCA Nashville	[gold-US][49[1].R&B Chart]
Almost Maybes	Jordan Davis	01.2021	-	43[23]	MCA Nashville	[2x-platinum-US][written by Jordan Davis,Hillary Lindsey,Jesse Frasure][produced by Paul DiGiovanni][7[59].R&B Chart]
Buy Dirt	Jordan Davis Featuring Luke Bryan	08.2021	-	22[37]	MCA Nashville	[5x-platinum-US][gold-UK][written by Jacob Davis,Jordan Davis,Josh Jenkins,Matt Jenkins][produced by Paul DiGiovanni][1[4][50].R&B Chart]
What My World Spins Around	Jordan Davis	08.2022	-	40[28]	MCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Jordan Davis,Ryan Hurd,Matt Dragstrem][produced by Paul DiGiovanni][8[34].R&B Chart]
Next Thing You Know	Jordan Davis	02.2023	-	23[31]	MCA Nashville	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Chase McGill,Greylan James,Jordan Davis,Josh Osborne][produced by Paul DiGiovanni][7[44].R&B Chart]
Tucson Too Late	Jordan Davis	03.2024	-	71[14]	MCA Nashville	[platinum-US][written by Jordan Davis, Jacob Davis, Josh Jenkins ,Matt Jenkins][produced by Paul DiGiovanni][13[26].R&B Chart]
I Ain't Sayin'	Jordan Davis	11.2024	-	58[14]	MCA Nashville	[gold-US][written by Travis Wood, Steve Moakler, Mark Holman ,Emily Reid][produced by Paul DiGiovanni][12[26].R&B Chart]
Bar None	Jordan Davis	07.2025	-	37[18]	MCA Nashville	[written by Ben Johnson ,Lydia Vaughan, Hunter Phelps][produced by Paul DiGiovanni][6[26].R&B Chart]
O Come All Ye Faithful	Jordan Davis	01.2026	-	121[1]	MCA Nashville	[written by trad][29[1].R&B Chart]
Ain't a Bad Life	Thomas Rhett Featuring Jordan Davis	02.2026	-	53[11]	Valory	[written by Thomas Rhett,Mark Trussell,John Byron,Ashley Gorley,Blake Pendergrass][produced by Paul DiGiovanni,Mark Trussell][14[25].R&B Chart]
Turn This Truck Around	Jordan Davis	03.2026	-	57[17]	MCA Nashville	[written by Jordan Davis, Devin Dawson, Jake Mitchell, Josh Thompson][produced by Paul DiGiovanni][11[26].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Home State	Jordan Davis	04.2018	-	47[18]	MCA Nashville 028014	[platinum-US][produced by Paul DiGiovanni]
Jordan Davis EP.	Jordan Davis	06.2020	-	124[1]	MCA Nashville 032478	[produced by Paul DiGiovanni]
Buy Dirt EP.	Jordan Davis	06.2021	-	86[18]	MCA Nashville 033776	[produced by Paul DiGiovanni]
Bluebird Days	Jordan Davis	03.2023	-	19[75]	MCA Nashville 037040	[platinum-US][produced by Paul DiGiovanni]
Learn the Hard Way	Jordan Davis	08.2025	25[1]	32[4]	MCA Nashville 602478225093	[produced by Paul DiGiovanni]

Johnny Copeland

John Clyde Copeland (ur. 27 marca 1937r- zm.  3 lipca 1997r) był amerykańskim gitarzystą i
wokalistą bluesowym z Teksasu. W 1983 roku został uhonorowany tytułem Blues Entertainer of the Year przez Blues Foundation. Jest ojcem wokalistki bluesowej Shemekii Copeland. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Blues Hall of Fame.

 

  Copeland urodził się w Haynesville w Luizjanie. Zainspirowany T-Bone Walkerem, założył zespół Dukes of Rhythm w Houston w Teksasie i zadebiutował na scenie muzycznej w 1956 roku, podpisując kontrakt z Duke Records w następnym roku. Chociaż jego wczesne płyty odniosły niewielki sukces komercyjny, stał się popularnym artystą koncertowym przez kolejne dwie dekady. Jego wczesna kariera nagraniowa obejmowała bluesa, soul i rock and rolla. Nagrywał single między innymi dla Mercury, Golden Eagle i All Boy.

 

  Jego pierwszym singlem był „Rock 'n' Roll Lily”, a później nagrał takie hity jak „Down on Bending Knees” i „Please Let Me Know”. W większości jego singli Copeland prezentował się bardziej jako wokalista niż gitarzysta. Zachęcony disco do przemyślenia swojej przyszłości, w 1976 roku przeprowadził się do Nowego Jorku  i intensywnie koncertował w miastach Wschodu. W Nowym Jorku poznał młodego producenta muzycznego Dana Doyle'a, który odegrał kluczową rolę w podpisaniu przez Copelanda kontraktu z Rounder Records.

 

  Doyle wyprodukował pierwsze wydawnictwa Copelanda dla Rounder, w tym „Copeland Special”, za który otrzymał nagrodę W. C. Handy w 1981 roku, oraz „Bringin' It All Back Home” (1985). Copeland nagrywał również z Albertem Collinsem i Robertem Crayem, zdobywając w 1987 roku nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Album Tradycyjnego Bluesa za album „Showdown!”. Podczas licznych tras koncertowych Copeland wystąpił na Long Beach Blues Festival w 1983 roku oraz San Francisco Blues Festival w 1988 roku. Copeland zagrał również na Montreux Jazz Festival w 1985 roku, jako gość u boku Steviego Raya Vaughana i jego zespołu Double Trouble. Vaughan i Copeland wykonali wspólnie utwór Boba Geddinsa „Tin Pan Alley” na albumie kompilacyjnym Vaughana „Blues at Sunrise”. Zagrał również na pierwszej edycji BRBF (Blues Peer Festival) jeszcze w tym samym roku. 

 

 Jego późniejsze lata życia były naznaczone problemami zdrowotnymi spowodowanymi wrodzoną wadą serca. Zmarł w wieku 60 lat w Columbia-Presbyterian Medical Center w Nowym Jorku w wyniku powikłań po operacji przeszczepu serca, które przeszczepiono sześć miesięcy wcześniej. Copeland mieszkał w Teaneck w stanie New Jersey. Jego córka, Shemekia Copeland, odniosła sukces jako piosenkarka. Pozostawił żonę, syna i dwie córki. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Showdown!	Albert Collins - Robert Cray - Johnny Copeland	02.1986	-	124[18]	Alligator 4743	[produced by Bruce Iglauer, Dick Shurman]

Cookie and his Cupcakes

 Cookie and his Cupcakes to amerykański zespół popowy z południowej Luizjany,
znany przede wszystkim z przeboju „Mathilda” z 1959 roku, nieoficjalnego hymnu popu z bagien

  Zespół pierwotnie powstał jako Boogie Ramblers, a jego liderami byli Shelton Dunaway (3 sierpnia 1934 - 19 listopada 2022).Huey „Cookie” Thierry (urodzony w Roanoke w Luizjanie, 13 sierpnia 1936r - 23 września 1997r)[4] dołączył w 1952 roku i dzielił z Dunawayem rolę wokalisty i saksofonu tenorowego. Pozostali członkowie to Sidney „Hot Rod” Reynaud (saksofon tenorowy), Marshall Laday lub LeDee (gitara), Ernest Jacobs (fortepian), Joe „Blue” Landry (gitara basowa) i Ivory Jackson (perkusja).Zespół miał siedzibę w Lake Charles w Luizjanie. Zaczęli grać w 1953 roku jako zespół domowy w klubie Moulin Rouge w Lake Charles.W 1955 roku Boogie Ramblers wydali w wytwórni Goldband Records utwory „Cindy Lou” i „Such As Love”. Stali się popularnym regionalnym zespołem koncertowym i koncertowali z Jerrym Lee Lewisem i Fatsem Domino.  

W 1956 roku Cookie został frontmanem, a nazwę zespołu zmieniono na „Cookie and the Boogie Ramblers”. Wkrótce potem zespół zmienił nazwę na ostateczną, po tym jak usłyszał ją żartobliwie wykrzykiwaną przez publiczność. W 1957 roku nagrali swój sztandarowy utwór „Mathilda” dla wytwórni Judd Records. Po początkowych trudnościach z nagraniem utworu udało im się skorzystać ze studia KAOK. Płyta osiągnęła 47. miejsce na liście przebojów Billboardu na początku 1959 roku i jest uważana za nieoficjalny hymn gatunku swamp pop.  

Na początku lat 60-tych wydali szereg wysoko cenionych, ale mniej udanych komercyjnie singli, w tym „Belinda”, „Betty and Dupree” i „Got You on My Mind”; ten ostatni dotarł do listy Billboard Hot 100 w maju 1963 roku. Nagrywali również dla Khourys Records. W sierpniu 1965 roku Thierry przeprowadził się do Los Angeles, aby pracować poza branżą muzyczną, pozostawiając Cupcakes bez niego. Cookie został zastąpiony jako wokalista przez „Little Alfred” (lub „Lil' Alfred”) Babino (5 stycznia 1944r, Lake Charles - 14 listopada 2006r). Z Ernestem Jacobsem jako liderem, grupa działała przez kilka lat, ale na początku lat 70-tych uległa rozpadowi. Thierry został ponownie odkryty na początku lat 90-tych i grał okazjonalnie na festiwalach bluesowych, ponownie spotykając się z resztą zespołu, aż do swojej śmierci w 1997 roku. Następnie zespół, kierowany przez Lil' Alfreda, kontynuował występy w klubach Luizjany i południowo-wschodniego Teksasu. Babino zmarł w swojej rezydencji w Lake Charles w 2006 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mathilda/Married Life	Cookie and his Cupcakes	01.1959	-	47[15]	Judd 1002	[written by Cookie, George Khoury]
Got You On My Mind/I've Been So Lonely	Cookie and his Cupcakes	05.1963	-	94[4]	Chess 1848	[written by J. Thomas, H. Biggs]

O. C. Smith

Ocie Lee Smith (ur. 21 czerwca 1932r - zm. 23 listopada 2001r), znany zawodowo jako
O. C. Smith, był amerykańskim piosenkarzem. Jego nagranie „Little Green Apples” osiągnęło 2. miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1968 roku i sprzedało się w ponad milionie egzemplarzy.

  Urodzony w Mansfield w Luizjanie w Stanach Zjednoczonych, Smith przeprowadził się z rodzicami do Little Rock w Arkansas, a następnie, po rozwodzie rodziców, z matką do Los Angeles w Kalifornii. Po ukończeniu psychologii na Southern University, Smith wstąpił do Sił Powietrznych i służył w całych Stanach Zjednoczonych, Europie i Azji. W Siłach Powietrznych Smith zaczął brać udział w konkursach talentów i koncertował z Horace'em Heidtem. Po zwolnieniu ze służby w lipcu 1955 roku, Smith zajął się jazzem, aby zarobić na życie. Smith po raz pierwszy zaliczył przełom jako wokalista u boku Sy Olivera i wystąpił w programie Arthura Godfreya „Talent Scouts”. 

 Jego sukces w tym programie doprowadził do podpisania w 1955 roku kontraktu płytowego z wytwórnią Cadence Records, jednak jego debiutancki singiel z 1956 roku „Slow Walk”/„Forbidden Fruit” oraz trzy kolejne single Cadence nie odniosły sukcesu. Smith był również poszukiwany jako wokalista w innych wytwórniach, a w styczniu 1956 roku, w coverze Arta Mooneya dla MGM, przeboju Little Richarda „Tutti Frutti”. Singiel nie odniósł sukcesu, ale przekonał MGM Records do podpisania z Smithem kontraktu solowego, co zaowocowało trzema kolejnymi wydawnictwami, ale nadal bez przebojów. 

W 1961 roku Smith został zatrudniony przez Counta Basiego jako wokalista, którą to funkcję pełnił do 1965 roku. Kontynuował również nagrywanie dla różnych wytwórni, ale przebój wciąż pozostawał nieuchwytny. W 1968 roku ówczesna wytwórnia Smitha, Columbia Records, była gotowa zwolnić go z kontraktu płytowego, gdy po raz pierwszy pojawił się na listach przebojów z utworem „The Son of Hickory Holler's Tramp”, który osiągnął 2. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i znalazł się w pierwszej czterdziestce w Stanach Zjednoczonych. W 1976 roku Kenny Rogers wskrzesił ten przebój jako piosenkę country, podobną do pierwszych wersji utworu Johnny'ego Darrella. 

 Smith zmienił pierwszy człon swojego nazwiska na O.C. i nagrał napisaną przez Bobby'ego Russella piosenkę „Little Green Apples”, która 26 października 1968 roku dotarła do 2. miejsca na liście Hot 100 i przyniosła Russellowi nagrodę Grammy w 1969 roku w kategorii Piosenka Roku. Otrzymała ona status złotej płyty od R.I.A.A. za sprzedaż miliona egzemplarzy. Kontynuował nagrywanie, docierając do list przebojów R&B, Adult Contemporary i pop w swoim rodzinnym kraju z takimi utworami jak „Daddy's Little Man”, „Friend, Lover, Woman, Wife”, „Me and You” i „Love to Burn”. W 1977 roku powrócił na brytyjską listę przebojów z utworem „Together”, który dotarł do pierwszej trzydziestki. Po odejściu z CBS, Smith nawiązał współpracę z Charlesem Wallertem, który napisał i wyprodukował utwór tytułowy oraz album „Dreams Come True”, dzięki któremu Smith powrócił na krajowe listy przebojów. 

Album „Whatcha Gonna Do” zaowocował trzema singlami, które gościły na listach przebojów w sumie przez 40 tygodni. Na albumie znalazły się utwory „Brenda”, „You're My First, My Last My Everything” i „Spark of Love”. Dodatkowe hity, „The Best Out of Me” i „After All is Said and Done”, ugruntowały pozycję Smitha jako gwiazdy muzyki plażowej. Nominowany do sześciu nagród podczas trzeciej edycji Beach Music Awards, Smith zdobył pięć. Smith został pastorem i założycielem kościoła The City Of Angels Church w Los Angeles w Kalifornii, gdzie pełnił posługę przez 16 lat. Jedno z jego ostatnich nagrań, „Save the Last Dance for Me”, osiągnęło pierwsze miejsce na liście przebojów Rhythm n' Beach Top 40. 

23 listopada 2001 roku Smith zmarł na zawał serca w Los Angeles. Pozostawił żonę Robbie Gholson Smith, czworo dzieci z byłej żony Lorraine Smith: Sherryn Smith, Ocie Lee Smith III, Kelly T. Smith i Roberta Francisa Smitha, synów Jessego Hayesa IV i Franka Hayesa, córkę Bonnie Dykes oraz 10 wnucząt, w tym Monique Smith, Sergio Glenna Smitha i Melany Frances Smith. Wkrótce po jego śmierci gubernator Jim Hodges ogłosił 21 czerwca 2002 roku „Dniem O.C. Smitha” w stanie Karolina Południowa. W listopadzie 2002 roku Smith został pośmiertnie wybrany do Galerii Sław Muzyki Carolina Beach. Jego książka „Little Green Apples: God Really Did Make Them”, którą napisał wspólnie z Jamesem Shawem, została opublikowana pośmiertnie w 2003 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's Life/I'm Your Man	O. C. Smith	01.1967	-	127[1]	Columbia 43 525	[written by K. Gordon, D.K. Thompson][produced by Allen Stanton][#4 hit for Frank Sinatra in 1966]
The Son Of Hickory Holler's Tramp/The Best Man	O. C. Smith	02.1968	2[15]	40[14]	Columbia 44 425	[written by D. Frazier][produced by Jerry Fuller][32[9].R&B; Chart]
Main Street Mission/Gas, Food, Lodging	O. C. Smith	07.1968	-	105[1]	Columbia 44 555	[written by J. Fuller, H. B. Barnum][produced by Jerry Fuller]
Little Green Apples/Long Black Limousine	O. C. Smith	08.1968	-	2[17]	Columbia 44 616	[gold-US][written by B. Russell][produced by Jerry Fuller][2[14].R&B; Chart]
Isn't It Lonely Together/I Ain't The Worryin' Kind	O. C. Smith	12.1968	-	63[6]	Columbia 44 425	[written by R. Stevens][produced by Jerry Fuller][40[4].R&B; Chart]
Honey (I Miss You)/Keep On Keepin' On	O. C. Smith	02.1969	-	44[6]	Columbia 44 751	[written by B. Russell][produced by Jerry Fuller][44[3].R&B; Chart]
Friend, Lover, Woman, Wife/I Taught Her Everything She Knows	O. C. Smith	05.1969	-	47[9]	Columbia 44 859	[written by S. Davis][produced by Jerry Fuller][25[4].R&B; Chart]
Daddy's Little Man/If I Leave You Now	O. C. Smith	08.1969	-	34[7]	Columbia 44 948	[written by Mac "Scott" Davis][produced by Jerry Fuller][9[7].R&B; Chart]
Me And You/Can't Take My Eyes Off You	O. C. Smith	11.1969	-	103[5]	Columbia 45 038	[written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller][38[3].R&B; Chart]
Moody/Isn't Life Beautiful	O. C. Smith	02.1970	-	114[1]	Columbia 45 098	[written by E. Paris, A. Mitchell][produced by Jerry Fuller]
Primrose Lane/Melodee	O. C. Smith	05.1970	-	86[3]	Columbia 45 160	[written by W. Shanklin, G. Callender ][produced by Jerry Fuller]
Baby, I Need Your Loving/San Francisco Is A Lonely Town	O. C. Smith	08.1970	-	52[10]	Columbia 45 206	[written by E. Holland, L. Dozier, B. Holland][produced by Jerry Fuller][30[7].R&B; Chart]
Help Me Make It Through The Night/Diamond In The Rough	O. C. Smith	11.1971	-	91[4]	Columbia 45 435	[written by K. Kristofferson][produced by Jerry Fuller][38[8].R&B; Chart]
Don't Misunderstand/If You Touch Me (You've Got To Love Me)	O. C. Smith	11.1972	-	102[6]	Columbia 45 655	[written by G. Parks][produced by Snuff Garrett]
La La Peace Song/When Morning Comes	O. C. Smith	09.1974	-	62[7]	Columbia 10031	[written by J. Bristol, L. Martin][produced by Johnny Bristol][27[9].R&B; Chart]
Together/Just Couldn't Help Myself	O. C. Smith	11.1976	25[8]	-	Caribou 9017	[written by C. Fox, N. Gimbel][produced by John Guerin, Max Bennett][62[11].R&B; Chart]
Love To Burn/Give Me Time	O. C. Smith	09.1978	-	-	Shady Brook 1045	[written by Paul Harrison, Casey Kelly][produced by Joe Porter][34[13].R&B; Chart]
Dreams Come True/Nothing But The Best	O. C. Smith	11.1980	-	-	Family 5000	[written by Charlie Wallert][produced by Charlie Wallert][92[3].R&B; Chart]
Love Changes/Got To Know	O. C. Smith	06.1982	-	62[7]	Motown 1623	[written by L. J. Crawford, N. Pigford][produced by H. B. Barnum][68[7].R&B; Chart]
What'cha Gonna Do/Nothing But The Best	O. C. Smith	06.1986	-	-	Rendezvous 101	[written by L. Welch, D. Frank][produced by Charles Wallert][53[14].R&B; Chart]
You're The First, My Last, My Everything/You Saved Me	O. C. Smith	10.1986	-	-	Rendezvous 102	[written by B. White, T. Sepe, P. S. Radcliffe][produced by Charles Wallert][52[10].R&B; Chart]
Brenda	O. C. Smith	01.1987	-	-	Rendezvous 103	[written by Charles Wallert][produced by Charles Wallert][58[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hickory Holler Revisited	O. C. Smith	06.1968	40[1]	19[42]	Columbia 9680	[produced by Jerry Fuller]
For Once in My Life	O. C. Smith	03.1969	-	50[15]	Columbia 9756	[produced by Jerry Fuller]
O.C. Smith at Home	O. C. Smith	10.1969	-	58[16]	Columbia 9908	[produced by Jerry Fuller]
Greatest Hits	O. C. Smith	09.1970	-	177[5]	Columbia 30 227	[produced by Jerry Fuller]
Help Me Make It through the Night	O. C. Smith	07.1971	-	159[7]	Columbia 30 664	[produced by Jerry Fuller]

Silkk the Shocker

Obok Mastera P (i być może C-Murdera), Silkk the Shocker (urodzony jako Vyshonne Miller) był
czołowym raperem w No Limit Records, undergroundowej wytwórni hardcore rapowej, która stała się sensacją pod koniec lat 90-tych. Ponieważ jest bratem Mastera P, założyciela wytwórni, niczego innego się nie spodziewał. Jako członek Tru, jako gościnny raper i jako artysta solowy, Silkk the Shocker pojawił się na większości najbardziej udanych płyt No Limit. Jego wszechobecność mówi więcej o sposobie prowadzenia No Limit niż o jego umiejętnościach.  

 

No Limit agresywnie promowało każdego ze swoich artystów, aby wydawali się supergwiazdami, zanim jeszcze wydali album; Silkk nie był wyjątkiem. Ten skromnie utalentowany raper, Silkk nigdy nie chciał przekraczać granic, a jedynie działać w ramach gangsta rapu i dokładnie to zrobił, wydając serię płyt, które celebrowały wszystkie stereotypy odrzucane przez gangsta krytyków. Najwyraźniej właśnie tego pragnęła jego publiczność, skoro jego dwa pierwsze albumy pokryły się platyną bez wsparcia ze strony radia, MTV ani przemysłu muzycznego w ogóle. 

 

Podobnie jak jego bracia Master P i C-Murder, Silkk the Shocker urodził się i wychował w Nowym Orleanie. Zaczął rapować jako nastolatek, dołączając do wielu gangsterskich ekip, w tym Down South Hustlers. Dołączył również do zespołu Mastera P Tru, w którym również występował C-Murder. Zanim rozpoczął karierę solową, występował na albumach Down South Hustlers, West Coast Bad Boyz i Tru. W 1996 roku Silkk wydał swój debiutancki album „The Shocker” w wytwórni No Limit Records. Wkrótce po premierze dodał do nazwiska „the Shocker”. The Shocker powoli stał się undergroundowym hitem, w dużej mierze dzięki silnemu marketingowi szeptanemu.  

 

Przez cały 1997 rok Silkk the Shocker był obecny na wydawnictwach No Limit, występując na ścieżce dźwiękowej do filmu "I'm Bout It", w "Tru 2 da Game" Tru, "Unlady Like" Mii X, "Unpredictable" Mystikal i "Ghetto D" Master P. Jego długo oczekiwany drugi album, "Charge It 2 ​​da Game", ukazał się w końcu w lutym 1998 roku, po prawie ośmiu miesiącach promocji z No Limit. "My World, My Way" ukazał się trzy lata później.

 

  "Based on a True Story" trafił na rynek w 2004 roku, a następnie MC zajął się innymi mediami, takimi jak pisanie piosenek przewodnich dla wrestlerów World Wrestling Federation i rola w horrorze "Reservation" z 2011 roku. Mixtape „All I Do Is Win” oznaczał jego powrót do muzyki w 2010 roku, a singiel „Don't Give Up” ukazał się w 2014 roku. Rok później do tego drugiego dołączył utwór „Business”, oba utwory znalazły się na jego albumie „Incredible” z 2016 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No More Tears	Master P featuring Silkk the Shocker and Mo B. Dick	08.1996	-	109[4]	No Limit 53 237	[written by Master P , Tony Hester][produced by Master P, Ken Franklin ][78[4].R&B; Chart]
I Miss My Homies	Master P featuring Pimp C and Silkk the Shocker	09.1997	-	25[20]	No Limit 53 290	[gold-US][written by Percy Miller,Vyshonn King Miller,Chad L. Butler][produced by Mo B. Dick,KLC,Odell][16[20].R&B; Chart]
Make 'Em Say Uhh!	Master P featuring Silkk the Shocker, Mia X, Fiend and Mystikal	01.1998	-	16[27]	No Limit 53 302	[platinum-US][written by Master P, Fiend, Silkk the Shocker, Mia X, Mystikal][produced by KLC][18[23].R&B; Chart]
Let's Ride	Montell Jordan featuring Master P and Silkk the Shocker	03.1998	-	2[21]	Def Jam 568 475	[platinum-US][written by Montell Jordan,Percy Miller,Vyshonn Miller][produced by Teddy Bishop][1[3][29].R&B; Chart]
Just Be Straight with Me	Silkk The Shocker Featuring Master P, Destiny's Child	03.1998	-	57[16]	No Limit 53 305	[written by Silkk the Shocker, Master P, Destiny's Child, Odell, Mo B. Dick, James Harris III & Terry Lewis][produced by Craig B.][36[20].R&B; Chart]
Movin' On	Mýa featuring Silkk The Shocker	08.1998	-	34[20]	University 95 032	[written by Mya Harrison, Vyshonne Miller ,Mark Andrews, Darryl Pearson][produced by Darryl "Day" Pearson][4[22].R&B; Chart]
Goodbye to My Homies	Master P featuring Mo B. Dick, Sons of Funk and Silkk the Shocker	08.1998	-	27[16]	No Limit 53 326	[produced by Carlos Stephens][38[18].R&B; Chart]
It Ain't My Fault 1 & 2	Silkk The Shocker Featuring Mystikal	03.1999	-	18[18]	No Limit 53 470	[written by Wardell Quezergue, Craig Bazile, Joseph "Smokey" Johnson, Vyshonne Miller][produced by Craig B.,Master P][5[21].R&B; Chart]
Somebody Like Me	Silkk The Shocker Featuring Mya	04.1999	-	-	No Limit 53 470	[written by Mýa Harrison,Vyshonn Miller,The Whole 9][produced by Master P ,The Whole 9][43[12].R&B; Chart]
Live Or Die	Naughty by Nature featuring Master P, Mystikal, Silkk the Shocker and Phiness	05.1999	-	-	Arista	[86[5].R&B; Chart]
He Did That	Silkk The Shocker Featuring Master P And Mac	09.2000	-	-	No Limit 38 736	[written by V. Miller/M. Phillips][produced by Donald XL Robertson][50[17].R&B; Chart]
Bout Dat	Master P Featuring Silkk The Shocker	12.2000	-	-	No Limit	[written by Master P][produced by Carlos Stephens][46[16].R&B; Chart]
That's Cool	Silkk The Shocker Featuring Trina	02.2001	-	-	No Limit	[written by K. Taylor, Master P, Silkk The Shocker][produced by Myke Diesel][51[14].R&B; Chart]
Pop Lockin'	Silkk The Shocker Featuring Snoop Dogg	05.2001	-	-	No Limit	[written by Silkk the Shocker][64[14].R&B; Chart]
We Like Them Girls	Silkk The Shocker Featuring Master P	08.2004	-	-	New No Limit 5776	[written by Khia Chambers, Michael Williams, Vyshonn Miller & Ed Meriwether][69[18].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Silkk the Shocker	Silkk the Shocker	09.1996	-	49[9]	No Limit 50 591	[produced by Master P ,Carlos Stephens,Craig B,KLC,Ken Franklin,Mo B. Dick,DJ Daryl,T-Bone]
Charge It 2 da Game	Silkk the Shocker	03.1998	-	3[40]	No Limit 50 716	[platinum-US][produced by Master P,Beats by the Pound]
Made Man	Silkk the Shocker	02.1999	-	1[1][20]	No Limit 50 003	[platinum-US][produced by Master P,Beats by the Pound,The Whole 9,Sons of Funk,DJ Whop]
My World, My Way	Silkk the Shocker	03.2001	-	12[11]	No Limit 23 221	[produced by Master P,Myke Diesel ,DJ Ron,Ke'Noe,Donald XL Robertson,Soopafly,Carlos "C-Los" Stephens,Suga Bear,The Neptunes]
Based on a True Story	Silkk the Shocker	09.2004	-	88[2]	New No Limit 5758	[produced by Myke Diesel,Serious,XL]