Rod Bernard

Rod Bernard (ur. 12 sierpnia 1940r - zm. 12 lipca 2020r)  był amerykańskim piosenkarzem, który
przyczynił się do powstania gatunku muzycznego znanego jako „swamp pop”. Łączył on w sobie rhythm and bluesa w stylu Nowego Orleanu, muzykę country oraz tradycje muzyczne ludności cajun i czarnoskórych Kreolów. Uważa się go za jednego z najważniejszych przedstawicieli tego nurtu, charakterystycznego dla południowej Luizjany i wschodniego Teksasu - obok takich artystów jak Bobby Charles, Johnnie Allan, Tommy McLain czy Warren Storm. 

 Bernard urodził się w Opelousas w stanie Luizjana. Jego rodzice byli francuskojęzycznymi przedstawicielami społeczności cajun, wywodzącymi się z klasy robotniczej. Już jako dziecko Bernard zetknął się z tradycyjną muzyką cajun, wykonywaną w prowadzonej przez jego dziadka sali tanecznej - Courtableau Inn - w pobliskim Port Barre. Mógł tam słuchać utworów znanych muzyków cajun, takich jak Aldus Roger, Papa Cairo i Jimmy C. Newman, a także pioniera gatunku zydeco, Cliftona Cheniera. Wszyscy oni wywarli znaczący wpływ na jego własną twórczość. Około ósmego roku życia Bernard otrzymał swoją pierwszą gitarę (akustyczny model sygnowany nazwiskiem Gene’a Autry’ego), a około 1950 roku zaczął występować z grupą Blue Room Gang. Zespół ten wykonywał muzykę z pogranicza cajun i country (określaną czasem jako „cajun swing”, nawiązującą do stylu western swing) i był sponsorowany przez lokalnego producenta słodkich ziemniaków - markę Red Bird. W tym samym okresie Bernard prowadził własną audycję radiową na żywo w stacji KSLO w Opelousas; śpiewał w niej utwory cajun oraz country, akompaniując sobie na gitarze i naśladując swojego muzycznego idola, Hanka Williamsa seniora. 

 W połowie lat 50-tych Bernard zaczął jednak ulegać wpływom rock and rolla oraz rhythm and bluesa, inspirując się w szczególności twórczością Fatsa Domino i Elvisa Presleya. Około 1957 roku współtworzył zespół rockandrollowy, w skład którego weszli inni nastolatkowie z Opelousas. Grupa, występująca pod nazwą The Twisters, nagrała dwa single dla mało znanej wytwórni Carl z Opelousas. Rok później Bernard wraz ze swoim zespołem zarejestrował nastrojową balladę „This Should Go On Forever” dla wytwórni Jin, należącej do Floyda Soileau z Ville Platte w Luizjanie. Utwór, przekazany chicagowskiej wytwórni Argo Records, stał się w 1959 roku ogólnokrajowym przebojem. Dzięki temu Bernard wystąpił w programach „American Bandstand”, „The Dick Clark Saturday Night Beechnut Show” oraz „The Alan Freed Show”, a także wyruszył w trasy koncertowe m.in. z Jerrym Lee Lewisem, Frankiem Avalonem, Chuckiem Berrym i B. B. Kingiem.

  Kolejny singiel wydany nakładem Argo - „You're On My Mind” (ze stroną B „My Life Is A Mystery”) - nie powtórzył sukcesu debiutanckiego ogólnokrajowego przeboju. Pod koniec 1959 roku Bernard nawiązał współpracę z producentem Billem Hallem z Beaumont w Teksasie, który przeniósł go do wytwórni Mercury Records. Tam jednak- wbrew oczekiwaniom - surowy styl Bernarda, typowy dla nurtu „swamp pop”, zastąpiono bogatymi aranżacjami z udziałem skrzypiec i żeńskich chórków. Z sesji nagraniowych w Nashville wyłonił się jedynie niewielki przebój -„One More Chance”. 

Około 1962 roku Bernard odszedł z Mercury Records do wytwórni Hall-Way, należącej do Billa Halla z Beaumont w Teksasie. Współpracując z lokalnymi artystami, Johnnym Winterem i Edgarem Winterem, nagrał kilka znaczących utworów, w tym „Fais Do Do”, „Who's Gonna Rock My Baby” oraz rockandrollową wersję cajunskiej pieśni ludowej „Allons Danser Colinda”. Ta ostatnia zyskała ogólnokrajową popularność (pod tytułem „Colinda”) i do dziś cieszy się dużą sympatią w południowej Luizjanie oraz wschodnim Teksasie. Krótki pobyt w obozie szkoleniowym Korpusu Piechoty Morskiej USA przerwał karierę muzyczną Bernarda. Po kilku miesiącach artysta powrócił jednak do południowej Luizjany i wraz z innymi muzykami sceny „swamp pop” - Warrenem Stormem oraz Skipem Stewartem - założył zespół The Shondells (nie mylić z grupą Tommy’ego Jamesa). . W połowie lat 60-tych zespół nagrał kilka singli dla wytwórni La Louisianne z Lafayette w Luizjanie, a także prowadził program taneczny na żywo w stacji KLFY-TV, zatytułowany „Saturday Hop”. Program ten stał się inspiracją dla wydanego około 1965 roku w nakładzie La Louisianne albumu *The Shondells at the Saturday Hop*.

  W tym okresie Bernard nagrywał single dla wytwórni Teardrop i Copyright, należących do Hueya Meaux, a także dla dobrze znanej wytwórni Jin, prowadzonej przez Soileau. Pojedyncze nagrania ukazały się również nakładem wytwórni Scepter oraz SSS International, należącej do Shelby’ego Singletona. Wśród utworów zarejestrowanych podczas tych sesji znalazły się m.in.: utrzymany w stylu Chucka Berry’ego rockowy numer „Recorded in England”, inspirowany rytmem „cajun two-step” utwór „Papa Thibodeaux” oraz pełna smutku ballada „Congratulations To You Darling”.

 W latach 70-tych Bernard występował rzadziej, jednak powrócił do swoich korzeni, wydając kilka albumów z muzyką country i western, w tym *Country Lovin* oraz *Nightlights And Love Songs*. Nagrał również - wspólnie z Cliftonem Chenierem - płytę *Boogie in Black and White*, przez wielu uznawaną za kamień milowy ze względu na żywiołowe połączenie elementów muzyki cajun oraz czarnoskórych Kreolów. Krytyk muzyczny John Broven opisał ten materiał jako „dziki i nieokiełznany zestaw rock’n’rollowy, pełen spontaniczności, o jakiej zazwyczaj można tylko marzyć”, natomiast Larry Benicewicz stwierdził, że „to arcydzieło bez wątpienia zainspirowało kolejne »eksperymenty«, takie jak styl »ZydeCajun« Wayne’a Toupsa czy - być może- »Zach Attack« Zachary’ego Richarda - będące podobną fuzją muzyki cajun i zydeco”. 

Około 1980 roku nagrał dla wytwórni Jin album z utworami Fatsa Domino, zatytułowany *A Lot of Dominoes*. Taśmy-matki zaginęły jednak i odnalazły się dopiero około 1991 roku, kiedy to materiał został ostatecznie wydany (choć wyłącznie na kasecie magnetofonowej). W 2003 roku artysta nagrał swój pierwszy od ponad dwóch dekad nowy album. Płyta, zatytułowana *Louisiana Tradition*, ukazała się nakładem wytwórni CSP z Forney w Teksasie i zawierała zarówno premierowe kompozycje, jak i nowe interpretacje klasycznych utworów z południowej Luizjany - w tym piosenkę „Later Alligator” autorstwa innego przedstawiciela nurtu *swamp pop*, Bobby’ego Charlesa. W czerwcu 2006 roku Bernard nagrał na nowo swój utwór „A Tear In The Lady's Eye” - kompozycję z 1968 roku, w której artysta recytował tekst będący pronarodową odpowiedzią na protesty przeciwko wojnie w Wietnamie.  W nowej wersji Bernard zwrócił się natomiast do Amerykanów sprzeciwiających się trwającej wówczas wojnie w Iraku. Na własny koszt wyprodukował niewielką liczbę singli na płytach CD, które rozesłał do wybranych stacji radiowych i audycji - głównie na terenie południowej Luizjany. Wiele utworów Bernarda doczekało się wznowień na płytach kompaktowych, zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i za granicą; wciąż też często goszczą one na antenach lokalnych rozgłośni. Co istotne, młodsi muzycy z południowej Luizjany- m.in. C. C. Adcock, Marc Broussard oraz Zachary Richard - wskazywali na niego jako na artystę, który wywarł na nich znaczący wpływ.

  Po raz ostatni Bernard wystąpił publicznie w 2015 roku podczas festiwalu muzycznego Ponderosa Stomp w Nowym Orleanie. W styczniu 2018 roku przeszedł na emeryturę, kończąc karierę w branży reklamy radiowej. 12 lipca 2020 roku syn Bernarda poinformował o śmierci ojca, która nastąpiła po krótkiej chorobie. Bernard miał 79 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Should Go On Forever/Pardon Mr. Gordon	Rod Bernard	03.1959	-	20[12]	Argo 5327	[written by J. Miller, Jolivette][12[4].R&B Chart]
One More Chance/Shedding Teardrops Over You	Rod Bernard	11.1959	-	74[9]	Mercury 71507	[written by J. P. Richardson ]
Colinda/Who's Gonna Rock My Baby	Rod Bernard	03.1962	-	102[4]	Hall-Way 1902	[written by Rod Bernard]

Better Than Ezra

Zespół Better Than Ezra, weterani sceny „college rocka” z końca lat 80-tych, zyskał szeroką
rozpoznawalność w okresie eksplozji alternatywnego rocka w latach 90-tych - co było naturalnym obrotem spraw, biorąc pod uwagę, że grupa z Nowego Orleanu łączy melodyjność nurtu „jangle pop” z lat 80-tych z siłą grunge’u. Dzięki tej fuzji, w 1995 roku zespół trafił na szczyty list przebojów muzyki alternatywnej za sprawą utworu „Good”, który stał się jednym z kanonicznych nagrań epoki post-grunge’u. Kolejne przeboje - „In the Blood” (również z debiutanckiego albumu w dużej wytwórni, *Deluxe*) oraz „King of New Orleans” i „Desperately Wanting” z drugiej płyty, *Friction, Baby* - ugruntowały pozycję grupy, zanim na początku XXI wieku przeszła ona z dużej wytwórni do niezależnego sektora rynku muzycznego. Przez kolejne dekady Better Than Ezra regularnie koncertowali i nagrywali; choć czasami wracali do swojego dorobku z lat 90-tych, główny nacisk kładli na tworzenie nowego materiału, czego przykładem jest album *Super Magick* z 2024 roku. 

 Zespół powstał w 1988 roku jako formacja grająca „roots rocka” z domieszką country i punka. W skład pierwszej inkarnacji grupy wchodziło czterech studentów Louisiana State University: Kevin Griffin (śpiew, gitara), Joel Rundell (gitara), Tom Drummond (bas) oraz Cary Bonnecaze (perkusja). Początkowo zespół występował głównie w studenckich barach i siedzibach bractw studenckich, a ich debiutancka kaseta, *Surprise* (1990), spotkała się z pozytywnym odbiorem krytyki, która porównywała grupę do takich ikon alternatywnego punka jak The Replacements czy Dinosaur Jr. Mimo tych pochlebnych opinii, przyszłość Better Than Ezra stanęła pod znakiem zapytania, gdy 8 sierpnia 1990 roku Joel Rundell popełnił samobójstwo. Po śmierci Rundella pozostali członkowie zespołu początkowo postanowili pójść własnymi drogami, jednak jeszcze przed końcem roku reaktywowali grupę jako trio. Uznawszy, że zmiana otoczenia może wyjść im na dobre, członkowie Better Than Ezra przenieśli się wkrótce potem do Los Angeles. Tam, w domowym studiu znajomego, zarejestrowali materiał na swój niezależny album „Deluxe”, wydany w 1993 roku. Płyta ta jeszcze bardziej podniosła rangę zespołu i ostatecznie przyciągnęła uwagę kilku dużych wytwórni płytowych. 

Trio podpisało kontrakt z Elektra Records, a nowa wytwórnia dwa lata po premierze wznowiła wydanie „Deluxe”. Album przyniósł zespołowi największy międzynarodowy przebój radiowy - utwór „Good” - dzięki któremu do końca 1995 roku płyta uzyskała status platynowej. Mimo tak udanego debiutu, na początku 1996 roku Bonnecaze zdecydował się opuścić grupę. Jego miejsce zajął Travis McNabb, również pochodzący z Nowego Orleanu (mieszkający wówczas w San Francisco). 

 Niedługo po przyjęciu nowego członka, zespół Better Than Ezra wszedł do studia nagraniowego, by pracować nad swoim drugim albumem dla dużej wytwórni -wydanym w 1996 roku „Friction, Baby”. Choć muzycznie płyta była zbliżona do poprzedniczki, nie powtórzyła komercyjnego sukcesu „Deluxe” i dość szybko zniknęła z list przebojów; promujące ją single „Desperately Wanting” oraz „King of New Orleans” były jedynie sporadycznie emitowane przez stacje radiowe grające współczesny rock. Następnie zespół stworzył w Nowym Orleanie własne studio nagraniowe (nazwane Fudge Studios), w którym zarejestrował album „How Does Your Garden Grow?” (1998). Płyta nie zdołała przywrócić zespołowi pozycji liczącego się komercyjnie projektu rockowego, co doprowadziło do zakończenia współpracy z wytwórnią Elektra. Później, za pośrednictwem swojej oficjalnej strony internetowej, grupa udostępniła kompilację rzadkich nagrań zatytułowaną „Artifakt”. 

Nie zrażając się tym, trio podpisało kontrakt z niezależną wytwórnią Beyond Music i w 2001 roku wydało kolejny album - „Closer”. Utwór „Extra Ordinary” całkiem dobrze radził sobie na różnych listach przebojów, jednak wytwórnia Beyond Music ogłosiła bankructwo, zanim zespół zdążył wydać drugi singiel. Nic dziwnego, że zespół Better Than Ezra zrobił sobie przerwę, by powrócić w 2004 roku z albumem koncertowym, dokumentującym występ w rodzinnym mieście, w klubie House of Blues. Rok później ukazała się składanka największych przebojów, jednak ku uciesze oddanych fanów grupy (zwanych „Ezralites”), historia Better Than Ezra wcale nie dobiegła końca. Po podpisaniu kontraktu z nowojorską wytwórnią Artemis Records, w maju 2005 roku zespół wydał płytę *Before the Robots* i wyruszył w letnią trasę koncertową. Cztery lata później z grupy odszedł perkusista Travis McNabb, który dołączył do duetu country Sugarland; jego miejsce zajął Michael Jerome, a w 2009 roku zespół zaprezentował swój siódmy album - *Plays Paper Empire*. 

 Zespół zrobił sobie przerwę, ponieważ Griffin był zdecydowany publikować nowy materiał pod szyldem Better Than Ezra tylko wtedy, gdy uznałby go za istotny wkład w dorobek grupy. W tym czasie muzyk nie porzucił pracy twórczej, skupiając się jednak na pisaniu utworów dla innych artystów, takich jak James Blunt, Barenaked Ladies czy wspomniany już duet Sugarland. Następnie, po sesjach nagraniowych z Tonym Hofferem - nominowanym do nagrody Grammy producentem, który współpracował wcześniej m.in. z Beckiem oraz zespołem Belle and Sebastian - grupa Better Than Ezra ogłosiła wydanie we wrześniu 2014 roku swojego ósmego albumu studyjnego, zatytułowanego *All Together Now*. Było to ich najwyżej notowane na listach przebojów wydawnictwo od czasu przełomowego albumu *Deluxe* z 1993 roku. 

Zestaw utworów, wyprodukowany przez Tony’ego Hoffera, zawierał single „Crazy Lucky” oraz „Gonna Get Better”. W 2018 roku zespół uczcił 25. rocznicę swojego debiutu, wydając singiel „Grateful” oraz wznowienie albumu *Deluxe* - dostępne wyłącznie na płytach winylowych. Z okazji 25-lecia płyty *Friction, Baby*, grupa Better Than Ezra wykonała cały ten materiał podczas dwóch koncertów w sierpniu 2021 roku w lokalu House of Blues w Nowym Orleanie. Jeszcze w tym samym roku muzycy powrócili na scenę, by w całości zaprezentować album *Closer*. Po zakończeniu trasy koncertowej w 2022 roku zespół wszedł do studia, aby nagrać swój dziewiąty album. Płyta *Super Magick* ukazała się w maju 2024 roku nakładem wytwórni Round Hill Records. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good	Better Than Ezra	07.1995	108	30[20]	Elektra 64 428	[written by Kevin Griffin][produced by Dan Rothchild]
In the Blood	Better Than Ezra	07.1995	-	48[20]	Elektra	[written by Kevin Griffin][produced by Dan Rothchild]
Rosealia	Better Than Ezra	11.1995	-	71[12]	Elektra 64 352	[written by Kevin Griffin][produced by Dan Rothchild]
King of New Orleans	Better Than Ezra	08.1996	-	62[10]	Elektra	[written by Kevin Griffin][produced by Don Gehman]
Desperately Wanting	Better Than Ezra	12.1996	-	48[20]	Elektra 64 228	[written by Kevin Griffin][produced by Don Gehman]
At the Stars	Better Than Ezra	03.1999	-	78[4]	Elektra	[written by Kevin Griffin][produced by Malcolm Burn]
Extra Ordinary	Better Than Ezra	09.2001	-	116[1]	Elektra	[written by Kevin Griffin]
A Lifetime	Better Than Ezra	.2005	-	125	Artemis	[written by Kevin Griffin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Deluxe	Better Than Ezra	04.1995	-	35[42]	Elektra 61 784	[platinum-US][produced by Dan Rothchild]
Friction, Baby	Better Than Ezra	08.1996	-	64[19]	Elektra 61 944	[produced by Don Gehman]
How Does Your Garden Grow?	Better Than Ezra	09.1998	-	129[1]	Elektra 62 247	[produced by Malcolm Burn]
Closer	Better Than Ezra	08.2001	-	110[3]	Beyond 578 137	[produced by Brad Wood, Ethan Allen]
Before the Robots	Better Than Ezra	06.2005	-	84[3]	Song 51 617	[produced by BTE, Ethan Allen]
Paper Empire	Better Than Ezra	05.2009	-	62	MRI/Megaforce	[produced by Warren Huart, Kevin Griffin]
All Together Now	Better Than Ezra	09.2014	-	43	The End 359	[produced by Tony Hoffer]

Jackie Lee

Earl Lee Nelson (ur. 8 września 1928r - zm. 12 lipca 2008r), występujący również pod
pseudonimem Jackie Lee, był amerykańskim piosenkarzem soulowym i autorem piosenek. Karierę rozpoczął w latach 50-tych w grupie doo-wopowej Hollywood Flames, a następnie wraz z Bobbym Byrdem założył duet R&B o nazwie Bob & Earl. Jako Jackie Lee zasłynął przede wszystkim z przeboju „The Duck” (14. miejsce na liście Pop, 4. miejsce na liście R&B). 

 

 Earl Lee Nelson urodził się 8 września 1928 roku w Lake Charles w stanie Luizjana. W młodości śpiewał w kościelnym chórze gospel, zanim w 1937 roku jego rodzina przeniosła się do Los Angeles. W wieku 17 lat Nelson wstąpił do armii amerykańskiej i pracował przy budowie Kanału Panamskiego. W latach 50-tych zaczął śpiewać muzykę doo-wop i dołączył do grupy Hollywood Flames. Wykonywał główną partię wokalną w singlu „Buzz Buzz Buzz” z 1957 roku, który dotarł do 11. miejsca listy Billboard Hot 100 oraz 5. miejsca listy R&B. Nelson i Bobby Byrd (którego nie należy mylić z Bobbym Byrdem z grupy Famous Flames) współpracowali w ramach projektów Bobby „Baby Face” Byrd & the Birds oraz Bobby Day & the Satellites. 

 

W 1957 roku Nelson wydał swój pierwszy solowy singiel „Oh Gee Oh Golly” / „I Bow To You” nakładem wytwórni Class Records. W tym samym roku Nelson i Byrd opublikowali swój pierwszy singiel jako duet Bob & Earl - „You Made a Boo-Boo” (również dla Class). W 1958 roku Nelson zaśpiewał w chórkach w singlu Daya „Rockin' Robin” (2. miejsce na liście Pop, 1. miejsce na liście R&B). Następnie obaj opuścili Hollywood Flames, jednak po kilku latach Byrd odszedł z duetu Bob & Earl, by skupić się na karierze solowej. Bob Relf z grupy The Laurels zastąpił Byrda, a nowy skład duetu Bob & Earl nagrywał dla różnych wytwórni, zanim w 1963 roku wydał utwór „Harlem Shuffle” nakładem Marc Records. Singiel ten dotarł do pierwszej pięćdziesiątki list przebojów w USA, a po latach - do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii. Kolejne single duetu nie odniosły już takiego sukcesu.  

 

W 1965 roku Nelson wznowił karierę solową w wytwórni Mira Records, wydając singiel „Ooh Honey Baby” pod pseudonimem Earl Cosby. Jeszcze w tym samym roku podpisał kontrakt z Mirwood Records i zaczął nagrywać jako Jackie Lee; imię Jackie należało do jego żony, a Lee było jego własnym drugim imieniem. W listopadzie 1965 roku wydał swój największy przebój, „The Duck”, który w styczniu następnego roku dotarł do 14. miejsca listy Billboard Hot 100 oraz 4. miejsca zestawienia R&B. W 1966 roku ukazał się jego jedyny album, *The Duck*, który uplasował się na 85. miejscu listy Billboard Top LP's oraz na 8. miejscu listy R&B Choć Nelson nie odniósł już kolejnych sukcesów na listach przebojów, jego późniejsze single wydane w Mirwood cieszą się popularnością w kręgach miłośników muzyki Northern soul.

 

 Później Nelson nagrywał dla wytwórni ABC-Paramount i Uni Records. Barry White wyprodukował jego singiel „Strange Funky Games and Things” (wydany w 1974 roku przez Warner Bros. pod pseudonimem Jay Dee). Nelson kontynuował występy w okolicach Los Angeles, jednak później zdiagnozowano u niego chorobę Alzheimera. 

 

 Zmarł 12 lipca 2008 roku w Los Angeles w wieku 79 lat. W chwili śmierci był trzykrotnie żonaty i pozostawił po sobie siedmioro żyjących dzieci (dwoje zmarło przed nim).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Isle Of Capri/By The Light Of The Silvery Moon	Jackie Lee	05.1954	-	17[11]	Coral 61149	[written by Will Grosz, Jimmy Kennedy]
The Duck/Let Your Conscience Be Your Guide	Jackie Lee	11.1965	-	68[15]	Mirwood 5502	[written by Earl Nelson,Fred Smith ][produced by Fred Smith ][4[16].R&B Chart]
Your P-E-R-S-O-N-A-L-I-T-Y/Try My Method	Jackie Lee	03.1966	-	111[4]	Mirwood 5509	[written by Earl Nelson,Fred Smith,Sherlie Matthews ][produced by Fred Smith ]
Do The Temptation Walk/The Shotgun And The Duck	Jackie Lee	04.1966	-	113[3]	Mirwood 5510	[written by Earl Nelson,Fred Smith ][produced by Fred Smith ]
African Boo-Ga-Loo/Bring It Home	Jackie Lee	03.1968	-	121[3]	Keymen 114	[written by E. Nelson ][produced by Fred Smith ][43[2].R&B Chart]
White Horses/Too Many Chiefs (Not Enough Indians)	Jacky	04.1968	10[14]	-	Philips BF 1647 [UK]	[written by Michael Carr, Ben Nisbett]
The Chicken/I Love You	Jackie Lee	08.1970	-	-	Uni 55206	[written by F. Smith, R. Relf, E. Nelson][produced by Bob Relf, Earl Nelson][47[3].R&B Chart]
Rupert/Going To The Circus	Jackie Lee	01.1971	14[17]	-	Pye 7N 45003	[written by Frank Weston, Ron Roker][produced by Len Beadle]
Strange Funky Games And Things	Jay Dee	05.1974	-	-	Mirwood 5502	[written by Barry White][produced by Barry White][88[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Duck	Jackie Lee	02.1966	-	85[9]	Mirwood 7000	[produced by Fred Smith]

Ray Lavender

 Ray Lavender jest amerykańskim wokalistą R&B, znanym lepiej jako Ray L.
Ray jest całkowicie wykreowany przez   Akona w wytwórni Kon Live. Jego pierwsza płyta X-Rayted została wydana w 2008 roku.

Urodzony w Monroe w Luizjanie, Ray Lavender przeprowadził się do Atlanty w stanie Georgia w młodym wieku, gdzie zetknął się z dynamicznie rozwijającą się atlantyjską sceną muzyczną. Wkrótce potem zajął się muzyką. Wkrótce został pierwszym artystą w wytwórni Kon Live Records należącej do Akona, działającej pod szyldem Geffen Records.

Ray Lavender zmieniał swoje pseudonimy wiele razy w krótkim czasie. Najpierw nazywał się Earl Ray, później L.A Ray, Ray Black a obecnie Ray-L. Stał się znany z piosenki "Doing, Doing", którą wykonywał z Akonem. Inne jego utwory to m.in. "Hush", "Chekin' My Phone" i "Deez Nutz". Napisał piosenkę dla koleżanki z wytwórni - Chilli, która miała znaleźć się na albumie No Rings On These Fingers, ale Chilli nigdy jej nie nagrała.

Data wydania jego albumu, który nazywa się X-Rayted była wielokrotnie przesuwana. Początkowo premierę krążka zaplanowano na wrzesień 2007 roku. Jednak w listopadzie 2007 oznajmił, że data zostanie przesunięta. Ostatecznie płyta została wydana w styczniu 2008.

Utwór „My Girl Gotta Girlfriend” jest pierwszym singlem z jego debiutanckiego albumu „X-Rayted”. Piosenka jest już grana w radiach w całych Stanach Zjednoczonych i cieszy się ogromnym zainteresowaniem ze względu na swoją treść. Utwór został wydany na iTunes 3 lipca 2007 roku, a oficjalna data jego premiery radiowej to 10 lipca. Utwór został wyprodukowany przez Akona, a teledysk ma zostać wyreżyserowany przez Benny'ego Booma. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Girl Gotta Girlfriend	Ray Lavender	08.2007	-	-	Konlive	[written by Sean Hall, Ray Lavender, J Scott][produced by J. Hot][56[12].R&B Chart]
Stay	Ray Lavender	05.2008	-	-	Konlive	[71[11].R&B Chart]

Rudolph Toombs

Rudolph Toombs (ur.1914r - zm. 28 listopada 1962)  był amerykańskim artystą i autorem tekstów
piosenek. Napisał   „Teardrops from My Eyes”, pierwszy utwór R&B Ruth Brown, który znalazł się na pierwszym miejscu na listach przebojów, oraz inne przeboje, w tym „5-10-15 Hours”. Napisał również „One Mint Julep” dla zespołu The Clovers.

  Toombs urodził się w Monroe w Luizjanie. Zaczynał jako piosenkarz w stylu wodewilowym, a później, w latach 50. i 60-tych XX wieku, stał się produktywnym autorem tekstów i kompozytorem piosenek doo-wop oraz standardów rhythm and bluesa. Część swojej pracy realizował w wytwórni Atlantic Records, pisząc i aranżując utwory dla Ahmeta Erteguna. Toombs został zamordowany przez rabusiów na korytarzu swojego apartamentowca w Harlemie w Nowym Jorku w 1962 roku. Ruth Brown uważała Toombsa za głównego sprawcę swojego sukcesu. Opisuje go jako radosnego, pełnego energii mężczyznę, tak pełnego życia, że ​​przekazał jej tę energię. Nauczył ją, jak przekształcić nastrojową bluesową balladę w skocznego bluesa. 

Kompozycje Rudolpha Toombsa na listach przebojów [solo] 11/1948 Go Long The Dixieaires 9.R&B Chart 10/1950 Teardrops from My Eyes Ruth Brown 1.R&B Chart 03/1951 I'll Wait for You Ruth Brown 3.R&B Chart 04/1952 5-10-15 Hours Ruth Brown 1.R&B Chart 07/1952 Easy, Easy Baby Varetta Dillard 8.R&B Chart 09/1952 Daddy Daddy Ruth Brown 3.R&B Chart 12/1952 Greyhound Buddy Morrow 19.R&B Chart .1953 Crawlin' The Clovers 3.R&B Chart .1953 One Scotch, One Bourbon, One Beer Amos Milburn 2.R&B Chart .1955 Nip Sip The Clovers 10.R&B Chart 08/1955 Gum Drop The Crew-Cuts 10.US .1956 Home at Last Little Willie John 6.R&B Chart 01/1956 That's Your Mistake The Charms 48.US 01/1960 One Mint Julep Chet Atkins 82.US 03/1961 One Mint Julep Ray Charles 8.US 02/1965 Teardrops from My Eyes Ray Charles 112.US [with Ahmet Ertegun, Harold Abramson] 07/1951 I Know Ruth Brown 7.R&B Chart [with Henry Glover & Ward] 12/1955 Twenty-Four Hours a Day Georgia Gibbs 74.US [with Julius Dixon] 07/1957 It Hurts to Be in Love Annie Laurie 61.US 08/1964 It Hurts to Be in Love Betty Everett 109.US [with Henry Glover] 04/1959 Return of Stagolee Titus Turner 29.R&B Chart 07/1959 Let Nobody Love You Little Willie John 108.US [with Ricky Lyons ] 10/1960 Shim Sham Shuffle Ricky Lyons 104.US [with Alan Moore, Elson Teat] 05/1961 Lonesome Wistle Blues Freddy King 88.US [with Curtis Williams] 09/1961 What You Bet The Cadillacs 30.R&B Chart [with Calvin Broadus, David Anthony Love, Ricky Walters] 09/1998 Unify Kid Capri 113.US

Joe Lutcher

Joseph Woodman Lutcher (ur. 23 grudnia 1919r - zm. 29 października 2006r)  był
amerykańskim saksofonistą R&B i liderem zespołu, młodszym bratem piosenkarki Nellie Lutcher. Z powodzeniem występował i nagrywał w latach 40-tych XX wieku, ale później porzucił komercyjną karierę muzyczną i został aktywnym członkiem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. 

 Urodził się w Lake Charles w Luizjanie jako jedno z dziesięciorga żyjących dzieci (spośród piętnaściorga) Isaaca i Susie Lutcher. Isaac i jego dzieci założyli mały zespół, w którym Joe grał na saksofonie. W 1941 roku przeprowadził się do Los Angeles w Kalifornii, dołączając do swojej siostry Nellie, która przeprowadziła się tam w połowie lat 30-tych XX wieku. Został powołany do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w 1942 roku, z której odszedł w 1945 roku i wrócił do Los Angeles. Prowadził zespół w Look Café w Los Angeles, po czym przeniósł się do bardziej prestiżowego Café Society, gdzie jego zespół zmienił nazwę na The Society Cats. Pracował również jako lider dla Nata Kinga Cole'a, Sammy'ego Davisa Jr. i Mills Brothers.

  W 1947 roku usłyszał go Art Rupe, który podpisał z nim kontrakt z nową wytwórnią płytową Specialty. Lutcher nie był jednak zadowolony z prośby Rupe'a, by nagrywał tylko powolnego bluesa i na prośbę swojej siostry Nellie nagrywał również (jako „Joe Lutcher's Jump Band”) dla Capitol Records. Pierwszym hitem Joe Lutchera był „Shuffle Woogie” w wytwórni Capitol, który osiągnął 10. miejsce na liście „Race Records” magazynu Billboard w marcu 1948 roku. „Rockin' Boogie” w Specialty osiągnął 14. miejsce we wrześniu 1948 roku. Oprócz Lutchera na saksofonie altowym i okazjonalnych wokalach, członkami jego zespołu byli Karl George na trąbce, Bill Ellis i Leon Beck na saksofonach, Harold Morrow na pianinie, Bill Cooper na basie i nowatorskim wokalu oraz perkusista Dick „Booker” Hart, czasami wspomagany wokalem przez aktora Cliffa Hollanda. 

O Lutcherze pisano, że wiele jego nagrań „ma niezwykle nastrojowe, złożone, a czasem humorystyczne aranżacje, przypominające późniejsze nagrania Franka Zappy”. W 1949 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Modern Records, gdzie nagrał własną kompozycję „Mardi Gras”. Wersja Lutchera osiągnęła 13. miejsce na liście przebojów R&B, ale utwór zyskał większą popularność w późniejszych, zmodyfikowanych wersjach autorstwa Profesora Longhaira i Fatsa Domino. Później nagrywał dla Peacock Records w Houston w Teksasie oraz dla kilku mniejszych wytwórni, ale z coraz mniejszym powodzeniem.

  W 1953 roku Lutcher wstąpił do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Los Angeles i porzucił branżę muzyczną, odmawiając płacenia składek związkowych muzyków, ponieważ zasady kościelne zabraniały członkostwa w związkach zawodowych.W 1957 roku rozmawiał z Little Richardem o sprawach religijnych, po czym, podczas tournée po Australii, Little Richard również postanowił zrezygnować z grania tego, co określano mianem „muzyki diabła”. Lutcher dołączył do Pennimana w ramach studiów biblijnych i razem podróżowali po kraju jako The Little Richard Evangelistic Team, głosząc słowo Boże podobno entuzjastycznym tłumom.Lutcher założył później sklep z płytami gospel i wytwórnię płytową Jordan Records, która wydawała nagrania jego samego oraz The Gospelaires i The Jordan Gospel Singers.W 1974 roku zgodził się poprowadzić Watts Community Symphony Orchestra podczas serii koncertów, co doprowadziło go do konfliktu prawnego ze związkiem muzyków. W późniejszych latach odmawiał wszelkich próśb o omówienie swojej wcześniejszej świeckiej kariery muzycznej.

  Śmierć Zmarł w Los Angeles w 2006 roku w wieku 86 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shuffle Woogie/Bebop Blues	Joe Lutcher's Jump Band	03.1948	-	-	Capitol Americana 40071	[written by Joe Lutcher][10[1].R&B Chart]
Rockin' Boogie/Blues For Sale	Joe Lutcher And His Society Cats	09.1948	-	-	Specialty 303	[written by Joe Lutcher][14[1].R&B Chart]
Mardi Gras/Ojai	Joe Lutcher And His Orchestra	09.1949	-	-	Modem 672	[13[1].R&B Chart]

Nellie Lutcher

Nellie Rose Lutcher (ur. 15 października 1912r- zm. 8 czerwca 2007r) była amerykańską
wokalistką i pianistką R&B i jazzową, która zyskała popularność pod koniec lat 40-tych i na początku lat 50-tych XX wieku. Lutcher była najbardziej rozpoznawalna ze względu na swoją dykcję i przesadną wymowę, a jej inspiracją była m.in. Nina Simone. 

 Lutcher urodziła się w Lake Charles w Luizjanie jako najstarsza córka z piętnaściorga dzieci Isaaca i Suzie Lutcher. Była siostrą saksofonisty Joe Lutcher. Jej ojciec był basistą, a matka organistką kościelną. Uczęszczała na lekcje gry na fortepianie, a jej ojciec założył rodzinny zespół, w którym grała na fortepianie. W wieku 12 lat grała z Ma Rainey, gdy stały pianista Rainey zachorował i musiał zostać w poprzednim mieście. Szukając tymczasowego zastępstwa w Lake Charles, jeden z sąsiadów powiedział Raineyowi, że jest mała dziewczynka, która gra w kościele i mogłaby to zrobić.

  W wieku 15 lat Lutcher dołączyła do ojca w zespole Imperial Jazz Band Clarence'a Harta, a jako nastolatka na krótko wyszła za mąż za trębacza tego zespołu. W 1933 roku dołączyła do zespołu Southern Rhythm Boys, pisząc ich aranżacje i koncertując. W 1935 roku przeprowadziła się do Los Angeles, gdzie wyszła za mąż za Leonela Lewisa i urodziła syna. Zaczęła grać na fortepianie swingowym, a także śpiewać w małych zespołach w całej okolicy i rozwijać własny styl, inspirowany Earlem Hinesem, Duke'iem Ellingtonem i przyjacielem Natem „Kingiem” Cole'em. Nie była szeroko znana aż do 1947 roku, kiedy dowiedziała się o konkursie talentów March of Dimes w Hollywood High School i wystąpiła w nim.Program był transmitowany w radiu, a jej występ przykuł uwagę Dave'a Dextera, skauta z Capitol Records.

  Podpisała kontrakt z wytwórnią Capitol i nagrała kilka płyt, w tym „The One I Love (Belongs to Somebody Else)” i swój pierwszy przebój, pikantny „Hurry On Down”, który dotarł do 2. miejsca na liście przebojów R&B magazynu Billboard i sprzedał się w nakładzie miliona egzemplarzy na całym świecie. Po nim ukazał się równie udany utwór „He's A Real Gone Guy”, który również zajął 2. miejsce na liście R&B i dotarł do listy przebojów pop, gdzie osiągnął 15. miejsce. W 1948 roku miała serię kolejnych hitów na listach R&B, z których największym sukcesem był „Fine Brown Frame”, jej trzeci przebój R&B, który zajął 2. miejsce. Jej piosenki znalazły się na listach przebojów pop, jazz i R&B, a ona sama dużo koncertowała i zyskała popularność. 

Napisała wiele własnych piosenek i, w przeciwieństwie do wielu innych afroamerykańskich artystów tamtego okresu, zachowała do nich cenne prawa autorskie. W 1950 roku Lutcher zaśpiewała w duecie z Natem „Kingiem” Cole'em „For You My Love” i „Can I Come in for a Second”. W tym samym roku jej płyty zaczęły być wydawane w Wielkiej Brytanii i były aktywnie promowane przez radiowego DJ-a Jacka Jacksona. Była gwiazdą brytyjskiej trasy koncertowej, którą prowadził Jackson, odnosząc wielki sukces, a później powróciła tam, aby koncertować solo. Z orkiestrą po raz pierwszy Lutcher nagrała w 1951 roku „The Birth of the Blues” i „I Want to Be Near You”, ale straciła na popularności wśród kupujących płyty fanów i Capitol wycofał ją z wytwórni w następnym roku.

  Nagrywała później, z mniejszym powodzeniem, dla innych wytwórni, takich jak Okeh, Decca i Liberty, stopniowo ograniczając swój kalendarz koncertowy. W 1952 roku Lutcher została zaproszona do występu w pierwszym programie telewizyjnym z okazji „Szczęśliwego Nowego Roku”, jednak po zakończeniu śpiewania okazało się, że była na planie odcinka programu „This Is Your Life” i została w nim uhonorowana.

  Zmarła w Los Angeles w 2007 roku w wieku 94 lat. Była ciotką perkusisty jazzowego Darryla „Munyungo” Jacksona i piosenkarki Jacquelyn Levy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hurry On Down/The Lady's In Love With You	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1947	-	-	Capitol Americana 40002	[written by Nellie Lutcher][2[18].R&B Chart]
He's A Real Gone Guy/Let Me Love You Tonight	Nellie Lutcher And Her Rhythm	11.1947	-	15[1]	Capitol Americana 40017	[written by Nellie Lutcher][2[23].R&B Chart]
The Song Is Ended (But The Melody Lingers On)/Do You Or Don't You Love Me?	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1948	-	-	Capitol Americana 40063	[A:written by Irving Berlin][B:written by Nellie Lutcher][A:3[4].R&B Chart][B:9[2].R&B Chart]
Fine Brown Frame/The Pig-Latin Song	Nellie Lutcher And Her Rhythm	03.1948	-	-	Capitol 15032	[written by Guadalupe Cartiero, J. Mayo Williams][2[17].R&B Chart]
Come And Get It, Honey/He Sends Me	Nellie Lutcher And Her Rhythm	05.1948	-	-	Capitol 15064	[written by Richard Larkin][6[4].R&B Chart]
Cool Water/Lake Charles Boogie	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1948	-	-	Capitol 15148	[A:written by Bob Nolan][B:written by Nellie Lutcher][A:7[3].R&B Chart][B:13[1].R&B Chart]
Alexander's Ragtime Band	Nellie Lutcher And Her Rhythm	10.1948	-	-	Capitol 15 180	[written by Irving Berlin][13[1].R&B Chart]
Wish I Was In Walla Walla	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1949	-	-	Capitol 15 279	[written by Pease][13[1].R&B Chart]
For You My Love/Can I Come In For A Second	Nellie Lutcher And Nat "King" Cole	02.1950	-	-	Capitol 847	[written by Gayten][8[3].R&B Chart]

Le Roux

Zespół, nazwany na cześć sosu kreolskiego, powstał jako wewnętrzna sekcja rytmiczna
w Studio in the County, głównym centrum nagrań w Bogalusie w Luizjanie. Producent Leon Medica przejął rolę basisty, Rod Roddy wziął na siebie klawisze, Bobby Campo grał na flecie i waltorni, David Peters na perkusji, a Jeff Pollard wystąpił z gitarą. Ekipa pracowała stabilnie, grając z lokalnymi legendami, takimi jak Clifton Chenier i Clarence „Gatemouth” Brown. Wkrótce kwintet koncertował jako Jeff Pollard Band.  

Podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol w 1977 roku, grupa zmieniła nazwę na Louisiana's Le Roux, a gitarzysta Tony Haselden dołączył do zespołu, aby wydać album o tym samym tytule na początku 1978 roku. „New Orleans Ladies” zyskało rozgłos i doprowadziło do wydania Keep the Fire Burnin' (tytuł przejęty przez REO?) oraz wyprodukowanego przez Jai Windinga albumu UP (inspirowanego Russem Meyerem?). Chłopcy regularnie koncertowali i można ich było usłyszeć na płycie Charliego Danielsa "Wax Volunteer Jam VI".  

Louisiana's Le Roux zabłysnął również w "Midnight Special" i "Rock Concert" Dona Kirshnera. W 1981 roku Le Roux skrócił nazwę i podpisał kontrakt z wytwórnią RCA. Debiutancki album "Last Safe Place" zawierał dopracowany rock i walczył o ograniczony czas antenowy. "Addicted" był pokazywany w MTV, a zespół wystąpił na płycie "Solid Gold". Następnie Pollard i Campo przenieśli się (Pollard rozpoczął działalność chrześcijańską), ustępując miejsca młodemu, pochodzącemu z Baton Rouge, Jimowi Odomowi, grającemu na gitarze prowadzącej. Odom studiował w Berklee dzięki stypendium Down Beat, a następnie założył grupę Asia (nie supergrupę, która konsultowała się z Odomem przed rozkwitem nazwy), zanim dołączył do Le Roux. Gwiazda rocka Dennis „Fergie” Frederiksen opuścił chicagowski zespół Trillion, by zaśpiewać główną rolę w utworze „So Fired Up” (drobny przebój „Carrie's Gone” opowiada o romansie Frederiksena z córką Carol Burnett).  

Unikając korzeni R&B i uznawany za klasyk przez wielu elitarnych fanów AOR, „So Fired Up” nie powstrzymało RCA przed porzuceniem Le Roux. Frederiksen natychmiast przeszedł do Toto. Medica i Haselden zajęli się następnie pisaniem piosenek. Różni członkowie Le Roux reaktywowali się w latach 90-tych, wydając przyzwoity album „Bayou Degradable”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New Orleans Ladies/Love Abductor	Louisiana's Le Roux	06.1978	-	59[14]	Capitol 4586	[written by H. Garrick, L. Medica][produced by Leon S. Medica]
Take A Ride On A Riverboat/Backslider	Louisiana's Le Roux	12.1978	-	109[3]	Capitol 4651	[written by Jeff Pollard][produced by Leon S. Medica]
Let Me Be Your Fantasy/I Know Trouble When I See It	Le Roux	09.1980	-	105[1]	Capitol 4928	[written by Jeff Pollard][produced by Jai Winding ]
Nobody Said It Was Easy (Lookin' For The Lights)/Can't You See It In My Eyes	Le Roux	02.1982	-	18[13]	RCA 13059	[written by Tony Haselden][produced by Leon S. Medica]
The Last Safe Place On Earth/Make Believe	Le Roux	02.1982	-	77[5]	RCA 13224	[written by Jeff Pollard][produced by Leon S. Medica]
Carrie's Gone/Look Out	Le Roux	03.1983	-	81[4]	RCA 13456	[written by Fergie Frederiksen, Jim Odom, Rod Roddy][produced by Leon S. Medica]
Take A Ride On A Riverboat/Backslider	Louisiana's Le Roux	12.1978	-	109[3]	Capitol 4651	[written by Jeff Pollard][produced by Leon S. Medica]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Louisiana's Le Roux	Louisiana's Le Roux	07.1978	-	135[15]	Capitol 11 734	[produced by Leon S. Medica]
Keep the Fire Burnin'	Louisiana's Le Roux	06.1979	-	162[4]	Capitol 11 926	[produced by Leon S. Medica]
Up	Le Roux	08.1980	-	145[6]	Capitol 12 092	[produced by Jai Winding]
Last Safe Place	Le Roux	02.1982	-	64[21]	RCA Victor 4195	[produced by Leon S. Medica]

Jordan Davis

Jordan Carl Wheeler Davis (ur. 30 marca 1988r) to amerykański wokalista i autor tekstów country.
Jest związany kontraktem z wytwórnią Universal Music Group Nashville MCA Nashville, z którą wydał albumy Home State w 2018 roku, Bluebird Days w 2023 roku i Learn the Hard Way w 2025 roku, a także dwie EP-ki. Jego dyskografia obejmuje również jedenaście singli, z których pięć osiągnęło pierwsze miejsce na liście przebojów Country Airplay. 

 Jordan Carl Wheeler Davis urodził się w Shreveport w Luizjanie. Jego matka Luwanna i ojciec Ricky. Jego wujek, Stan Paul Davis, napisał przeboje Tracy Lawrence „Today's Lonely Fool” i „Better Man, Better Off”. Jego starszy brat, Jacob, również jest piosenkarzem country. Ukończył szkołę średnią C. E. Byrd w Shreveport oraz Uniwersytet Stanowy Luizjany w Baton Rouge, uzyskując dyplom z nauk o środowisku. Po ukończeniu studiów w 2012 roku przeprowadził się do Nashville i w 2016 roku podpisał kontrakt płytowy z Universal Music Group Nashville. Debiutancki singiel Davisa, „Singles You Up”, ukazał się w połowie 2017 roku. Piosenkę napisał wspólnie ze Stevenem Dale Jonesem i Justinem Ebachem. W kwietniu 2018 roku osiągnęła ona pierwsze miejsce na liście Billboard Country Airplay. 

Debiutancki album, Home State, ukazał się 23 marca 2018 roku. Album został wyprodukowany przez Paula DiGiovanniego, gitarzystę Boys Like Girls. Utwór „Take It from Me” został wydany w rozgłośniach country 7 maja 2018 roku; był to drugi singiel z albumu. Album osiągnął drugie miejsce na liście przebojów Country Airplay w marcu 2019 roku. Trzeci singiel z albumu, „Slow Dance in a Parking Lot”, ukazał się w rozgłośniach country 22 kwietnia 2019 roku i również znalazł się na szczycie listy Country Airplay. Jego przebój „Buy Dirt” z udziałem gwiazdy muzyki country Luke’a Bryana był jedynym z dwóch EP-ek, który znalazł się w pierwszej setce w Kanadzie. 

W maju 2020 roku Davis ogłosił wydanie swojego EP-ki o tym samym tytule, której producentem był Paul DiGiovanni. Davis powiedział: „Nie mogę wam powiedzieć, jak bardzo się cieszę, że usłyszycie te piosenki. Jestem z tego dumny”. EP-ce poprzedziły premiery „Cool Anymore”, „Detours” i „Almost Maybes”. Davis został nominowany do nagrody ACM Song of the Year i Single of the Year za utwór „Buy Dirt” z udziałem Luke’a Bryana. Davis był również nominowany do nagrody CMA za piosenkę „Buy Dirt” z udziałem Luke'a Bryana i zdobył nagrodę w kategorii Piosenka Roku. Davis jest współautorem singla „Broken Umbrella” Jojo Masona. 

 W listopadzie 2022 roku Davis wystąpił w przerwie meczu 109. edycji Grey Cup w Reginie w Saskatchewan u boku Tylera Hubbarda i Josha Rossa.W tym samym roku Davis wydał również single, takie jak „What My World Spins Around”, „Next Thing You Know”, „Midnight Crisis”, „Part of It”, „No Time Soon” i „Money Isn't Real”, które znalazły się na trzecim studyjnym albumie Davisa, „Bluebird Days”. To właśnie na tym albumie utwór Davisa „Tucson Too Late” zyskał popularność i w maju 2024 roku dotarł do pierwszego miejsca listy Billboard Country Airplay. 

Po wydaniu „Bluebird Days”, Davis został nominowany do nagrody CMA w kategoriach Piosenka Roku, Singiel Roku i Teledysk Roku za utwór „Next Thing You Know” w 2023 roku. Był również nominowany do nagrody ACM w kategorii Artysta Roku oraz do nagrody iHeartRadio Music Awards w kategoriach Najlepszy Tekst i Piosenka Country Roku za utwór „Buy Dirt”. W 2024 roku Davis wydał kilka singli, w tym „Good News Sold”, „I Ain't Sayin'” i „Know You Like That”, w oczekiwaniu na swój kolejny album studyjny. 

 Davis poślubił Kristen O'Connor w 2018 roku.Mają czworo dzieci. Ich pierwsza córka, Eloise, urodziła się 17 października 2019 r. Ich pierwszy syn, Locklan, przyszedł na świat 4 września 2021 r., następnie ich drugi syn, Elijah, 14 czerwca 2023 r., a ich druga córka, Sadie, 2 lipca 2025 r. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Singles You Up	Jordan Davis	02.2018	-	50[19]	MCA Nashville	[4x-platinum-US][written by Jordan Davis,Steven Dale Jones,Justin Ebach][produced by Paul DiGiovanni][4[42].R&B Chart]
Take It from Me	Jordan Davis	01.2019	-	46[13]	MCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Jordan Davis,Jacob Davis,Jason Gantt][produced by Paul DiGiovanni][4[37].R&B Chart]
Slow Dance in a Parking Lot	Jordan Davis	01.2020	-	37[19]	MCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Jordan Davis,Lonnie Fowler][produced by Paul DiGiovanni][6[38].R&B Chart]
Lose You	Jordan Davis	10.2020	-	-	MCA Nashville	[gold-US][49[1].R&B Chart]
Almost Maybes	Jordan Davis	01.2021	-	43[23]	MCA Nashville	[2x-platinum-US][written by Jordan Davis,Hillary Lindsey,Jesse Frasure][produced by Paul DiGiovanni][7[59].R&B Chart]
Buy Dirt	Jordan Davis Featuring Luke Bryan	08.2021	-	22[37]	MCA Nashville	[5x-platinum-US][gold-UK][written by Jacob Davis,Jordan Davis,Josh Jenkins,Matt Jenkins][produced by Paul DiGiovanni][1[4][50].R&B Chart]
What My World Spins Around	Jordan Davis	08.2022	-	40[28]	MCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Jordan Davis,Ryan Hurd,Matt Dragstrem][produced by Paul DiGiovanni][8[34].R&B Chart]
Next Thing You Know	Jordan Davis	02.2023	-	23[31]	MCA Nashville	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Chase McGill,Greylan James,Jordan Davis,Josh Osborne][produced by Paul DiGiovanni][7[44].R&B Chart]
Tucson Too Late	Jordan Davis	03.2024	-	71[14]	MCA Nashville	[platinum-US][written by Jordan Davis, Jacob Davis, Josh Jenkins ,Matt Jenkins][produced by Paul DiGiovanni][13[26].R&B Chart]
I Ain't Sayin'	Jordan Davis	11.2024	-	58[14]	MCA Nashville	[gold-US][written by Travis Wood, Steve Moakler, Mark Holman ,Emily Reid][produced by Paul DiGiovanni][12[26].R&B Chart]
Bar None	Jordan Davis	07.2025	-	37[18]	MCA Nashville	[written by Ben Johnson ,Lydia Vaughan, Hunter Phelps][produced by Paul DiGiovanni][6[26].R&B Chart]
O Come All Ye Faithful	Jordan Davis	01.2026	-	121[1]	MCA Nashville	[written by trad][29[1].R&B Chart]
Ain't a Bad Life	Thomas Rhett Featuring Jordan Davis	02.2026	-	53[11]	Valory	[written by Thomas Rhett,Mark Trussell,John Byron,Ashley Gorley,Blake Pendergrass][produced by Paul DiGiovanni,Mark Trussell][14[25].R&B Chart]
Turn This Truck Around	Jordan Davis	03.2026	-	57[17]	MCA Nashville	[written by Jordan Davis, Devin Dawson, Jake Mitchell, Josh Thompson][produced by Paul DiGiovanni][11[26].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Home State	Jordan Davis	04.2018	-	47[18]	MCA Nashville 028014	[platinum-US][produced by Paul DiGiovanni]
Jordan Davis EP.	Jordan Davis	06.2020	-	124[1]	MCA Nashville 032478	[produced by Paul DiGiovanni]
Buy Dirt EP.	Jordan Davis	06.2021	-	86[18]	MCA Nashville 033776	[produced by Paul DiGiovanni]
Bluebird Days	Jordan Davis	03.2023	-	19[75]	MCA Nashville 037040	[platinum-US][produced by Paul DiGiovanni]
Learn the Hard Way	Jordan Davis	08.2025	25[1]	32[4]	MCA Nashville 602478225093	[produced by Paul DiGiovanni]

Johnny Copeland

John Clyde Copeland (ur. 27 marca 1937r- zm.  3 lipca 1997r) był amerykańskim gitarzystą i
wokalistą bluesowym z Teksasu. W 1983 roku został uhonorowany tytułem Blues Entertainer of the Year przez Blues Foundation. Jest ojcem wokalistki bluesowej Shemekii Copeland. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Blues Hall of Fame.

 

  Copeland urodził się w Haynesville w Luizjanie. Zainspirowany T-Bone Walkerem, założył zespół Dukes of Rhythm w Houston w Teksasie i zadebiutował na scenie muzycznej w 1956 roku, podpisując kontrakt z Duke Records w następnym roku. Chociaż jego wczesne płyty odniosły niewielki sukces komercyjny, stał się popularnym artystą koncertowym przez kolejne dwie dekady. Jego wczesna kariera nagraniowa obejmowała bluesa, soul i rock and rolla. Nagrywał single między innymi dla Mercury, Golden Eagle i All Boy.

 

  Jego pierwszym singlem był „Rock 'n' Roll Lily”, a później nagrał takie hity jak „Down on Bending Knees” i „Please Let Me Know”. W większości jego singli Copeland prezentował się bardziej jako wokalista niż gitarzysta. Zachęcony disco do przemyślenia swojej przyszłości, w 1976 roku przeprowadził się do Nowego Jorku  i intensywnie koncertował w miastach Wschodu. W Nowym Jorku poznał młodego producenta muzycznego Dana Doyle'a, który odegrał kluczową rolę w podpisaniu przez Copelanda kontraktu z Rounder Records.

 

  Doyle wyprodukował pierwsze wydawnictwa Copelanda dla Rounder, w tym „Copeland Special”, za który otrzymał nagrodę W. C. Handy w 1981 roku, oraz „Bringin' It All Back Home” (1985). Copeland nagrywał również z Albertem Collinsem i Robertem Crayem, zdobywając w 1987 roku nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Album Tradycyjnego Bluesa za album „Showdown!”. Podczas licznych tras koncertowych Copeland wystąpił na Long Beach Blues Festival w 1983 roku oraz San Francisco Blues Festival w 1988 roku. Copeland zagrał również na Montreux Jazz Festival w 1985 roku, jako gość u boku Steviego Raya Vaughana i jego zespołu Double Trouble. Vaughan i Copeland wykonali wspólnie utwór Boba Geddinsa „Tin Pan Alley” na albumie kompilacyjnym Vaughana „Blues at Sunrise”. Zagrał również na pierwszej edycji BRBF (Blues Peer Festival) jeszcze w tym samym roku. 

 

 Jego późniejsze lata życia były naznaczone problemami zdrowotnymi spowodowanymi wrodzoną wadą serca. Zmarł w wieku 60 lat w Columbia-Presbyterian Medical Center w Nowym Jorku w wyniku powikłań po operacji przeszczepu serca, które przeszczepiono sześć miesięcy wcześniej. Copeland mieszkał w Teaneck w stanie New Jersey. Jego córka, Shemekia Copeland, odniosła sukces jako piosenkarka. Pozostawił żonę, syna i dwie córki. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Showdown!	Albert Collins - Robert Cray - Johnny Copeland	02.1986	-	124[18]	Alligator 4743	[produced by Bruce Iglauer, Dick Shurman]