Z archiwum...rocka : Louisiana

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Louisiana. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 21 czerwca 2026

Johnny Copeland

John Clyde Copeland (ur. 27 marca 1937r- zm. 3 lipca 1997r) był amerykańskim gitarzystą i
wokalistą bluesowym z Teksasu. W 1983 roku został uhonorowany tytułem Blues Entertainer of the Year przez Blues Foundation. Jest ojcem wokalistki bluesowej Shemekii Copeland. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Blues Hall of Fame.

Copeland urodził się w Haynesville w Luizjanie. Zainspirowany T-Bone Walkerem, założył zespół Dukes of Rhythm w Houston w Teksasie i zadebiutował na scenie muzycznej w 1956 roku, podpisując kontrakt z Duke Records w następnym roku. Chociaż jego wczesne płyty odniosły niewielki sukces komercyjny, stał się popularnym artystą koncertowym przez kolejne dwie dekady. Jego wczesna kariera nagraniowa obejmowała bluesa, soul i rock and rolla. Nagrywał single między innymi dla Mercury, Golden Eagle i All Boy.

Jego pierwszym singlem był „Rock 'n' Roll Lily”, a później nagrał takie hity jak „Down on Bending Knees” i „Please Let Me Know”. W większości jego singli Copeland prezentował się bardziej jako wokalista niż gitarzysta. Zachęcony disco do przemyślenia swojej przyszłości, w 1976 roku przeprowadził się do Nowego Jorku i intensywnie koncertował w miastach Wschodu. W Nowym Jorku poznał młodego producenta muzycznego Dana Doyle'a, który odegrał kluczową rolę w podpisaniu przez Copelanda kontraktu z Rounder Records.

Doyle wyprodukował pierwsze wydawnictwa Copelanda dla Rounder, w tym „Copeland Special”, za który otrzymał nagrodę W. C. Handy w 1981 roku, oraz „Bringin' It All Back Home” (1985). Copeland nagrywał również z Albertem Collinsem i Robertem Crayem, zdobywając w 1987 roku nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Album Tradycyjnego Bluesa za album „Showdown!”. Podczas licznych tras koncertowych Copeland wystąpił na Long Beach Blues Festival w 1983 roku oraz San Francisco Blues Festival w 1988 roku. Copeland zagrał również na Montreux Jazz Festival w 1985 roku, jako gość u boku Steviego Raya Vaughana i jego zespołu Double Trouble. Vaughan i Copeland wykonali wspólnie utwór Boba Geddinsa „Tin Pan Alley” na albumie kompilacyjnym Vaughana „Blues at Sunrise”. Zagrał również na pierwszej edycji BRBF (Blues Peer Festival) jeszcze w tym samym roku.

Jego późniejsze lata życia były naznaczone problemami zdrowotnymi spowodowanymi wrodzoną wadą serca. Zmarł w wieku 60 lat w Columbia-Presbyterian Medical Center w Nowym Jorku w wyniku powikłań po operacji przeszczepu serca, które przeszczepiono sześć miesięcy wcześniej. Copeland mieszkał w Teaneck w stanie New Jersey. Jego córka, Shemekia Copeland, odniosła sukces jako piosenkarka. Pozostawił żonę, syna i dwie córki. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Showdown!	Albert Collins - Robert Cray - Johnny Copeland	02.1986	-	124[18]	Alligator 4743	[produced by Bruce Iglauer, Dick Shurman]

poniedziałek, 15 czerwca 2026

Cookie and his Cupcakes

Cookie and his Cupcakes to amerykański zespół popowy z południowej Luizjany,
znany przede wszystkim z przeboju „Mathilda” z 1959 roku, nieoficjalnego hymnu popu z bagien

Zespół pierwotnie powstał jako Boogie Ramblers, a jego liderami byli Shelton Dunaway (3 sierpnia 1934 - 19 listopada 2022).Huey „Cookie” Thierry (urodzony w Roanoke w Luizjanie, 13 sierpnia 1936r - 23 września 1997r)[4] dołączył w 1952 roku i dzielił z Dunawayem rolę wokalisty i saksofonu tenorowego. Pozostali członkowie to Sidney „Hot Rod” Reynaud (saksofon tenorowy), Marshall Laday lub LeDee (gitara), Ernest Jacobs (fortepian), Joe „Blue” Landry (gitara basowa) i Ivory Jackson (perkusja).Zespół miał siedzibę w Lake Charles w Luizjanie. Zaczęli grać w 1953 roku jako zespół domowy w klubie Moulin Rouge w Lake Charles.W 1955 roku Boogie Ramblers wydali w wytwórni Goldband Records utwory „Cindy Lou” i „Such As Love”. Stali się popularnym regionalnym zespołem koncertowym i koncertowali z Jerrym Lee Lewisem i Fatsem Domino.

W 1956 roku Cookie został frontmanem, a nazwę zespołu zmieniono na „Cookie and the Boogie Ramblers”. Wkrótce potem zespół zmienił nazwę na ostateczną, po tym jak usłyszał ją żartobliwie wykrzykiwaną przez publiczność. W 1957 roku nagrali swój sztandarowy utwór „Mathilda” dla wytwórni Judd Records. Po początkowych trudnościach z nagraniem utworu udało im się skorzystać ze studia KAOK. Płyta osiągnęła 47. miejsce na liście przebojów Billboardu na początku 1959 roku i jest uważana za nieoficjalny hymn gatunku swamp pop.

Na początku lat 60-tych wydali szereg wysoko cenionych, ale mniej udanych komercyjnie singli, w tym „Belinda”, „Betty and Dupree” i „Got You on My Mind”; ten ostatni dotarł do listy Billboard Hot 100 w maju 1963 roku. Nagrywali również dla Khourys Records. W sierpniu 1965 roku Thierry przeprowadził się do Los Angeles, aby pracować poza branżą muzyczną, pozostawiając Cupcakes bez niego. Cookie został zastąpiony jako wokalista przez „Little Alfred” (lub „Lil' Alfred”) Babino (5 stycznia 1944r, Lake Charles - 14 listopada 2006r). Z Ernestem Jacobsem jako liderem, grupa działała przez kilka lat, ale na początku lat 70-tych uległa rozpadowi. Thierry został ponownie odkryty na początku lat 90-tych i grał okazjonalnie na festiwalach bluesowych, ponownie spotykając się z resztą zespołu, aż do swojej śmierci w 1997 roku. Następnie zespół, kierowany przez Lil' Alfreda, kontynuował występy w klubach Luizjany i południowo-wschodniego Teksasu. Babino zmarł w swojej rezydencji w Lake Charles w 2006 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mathilda/Married Life	Cookie and his Cupcakes	01.1959	-	47[15]	Judd 1002	[written by Cookie, George Khoury]
Got You On My Mind/I've Been So Lonely	Cookie and his Cupcakes	05.1963	-	94[4]	Chess 1848	[written by J. Thomas, H. Biggs]

wtorek, 3 marca 2026

O. C. Smith

Ocie Lee Smith (ur. 21 czerwca 1932r - zm. 23 listopada 2001r), znany zawodowo jako
O. C. Smith, był amerykańskim piosenkarzem. Jego nagranie „Little Green Apples” osiągnęło 2. miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1968 roku i sprzedało się w ponad milionie egzemplarzy.

Urodzony w Mansfield w Luizjanie w Stanach Zjednoczonych, Smith przeprowadził się z rodzicami do Little Rock w Arkansas, a następnie, po rozwodzie rodziców, z matką do Los Angeles w Kalifornii. Po ukończeniu psychologii na Southern University, Smith wstąpił do Sił Powietrznych i służył w całych Stanach Zjednoczonych, Europie i Azji. W Siłach Powietrznych Smith zaczął brać udział w konkursach talentów i koncertował z Horace'em Heidtem. Po zwolnieniu ze służby w lipcu 1955 roku, Smith zajął się jazzem, aby zarobić na życie. Smith po raz pierwszy zaliczył przełom jako wokalista u boku Sy Olivera i wystąpił w programie Arthura Godfreya „Talent Scouts”.

Jego sukces w tym programie doprowadził do podpisania w 1955 roku kontraktu płytowego z wytwórnią Cadence Records, jednak jego debiutancki singiel z 1956 roku „Slow Walk”/„Forbidden Fruit” oraz trzy kolejne single Cadence nie odniosły sukcesu. Smith był również poszukiwany jako wokalista w innych wytwórniach, a w styczniu 1956 roku, w coverze Arta Mooneya dla MGM, przeboju Little Richarda „Tutti Frutti”. Singiel nie odniósł sukcesu, ale przekonał MGM Records do podpisania z Smithem kontraktu solowego, co zaowocowało trzema kolejnymi wydawnictwami, ale nadal bez przebojów.

W 1961 roku Smith został zatrudniony przez Counta Basiego jako wokalista, którą to funkcję pełnił do 1965 roku. Kontynuował również nagrywanie dla różnych wytwórni, ale przebój wciąż pozostawał nieuchwytny. W 1968 roku ówczesna wytwórnia Smitha, Columbia Records, była gotowa zwolnić go z kontraktu płytowego, gdy po raz pierwszy pojawił się na listach przebojów z utworem „The Son of Hickory Holler's Tramp”, który osiągnął 2. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i znalazł się w pierwszej czterdziestce w Stanach Zjednoczonych. W 1976 roku Kenny Rogers wskrzesił ten przebój jako piosenkę country, podobną do pierwszych wersji utworu Johnny'ego Darrella.

Smith zmienił pierwszy człon swojego nazwiska na O.C. i nagrał napisaną przez Bobby'ego Russella piosenkę „Little Green Apples”, która 26 października 1968 roku dotarła do 2. miejsca na liście Hot 100 i przyniosła Russellowi nagrodę Grammy w 1969 roku w kategorii Piosenka Roku. Otrzymała ona status złotej płyty od R.I.A.A. za sprzedaż miliona egzemplarzy. Kontynuował nagrywanie, docierając do list przebojów R&B, Adult Contemporary i pop w swoim rodzinnym kraju z takimi utworami jak „Daddy's Little Man”, „Friend, Lover, Woman, Wife”, „Me and You” i „Love to Burn”. W 1977 roku powrócił na brytyjską listę przebojów z utworem „Together”, który dotarł do pierwszej trzydziestki. Po odejściu z CBS, Smith nawiązał współpracę z Charlesem Wallertem, który napisał i wyprodukował utwór tytułowy oraz album „Dreams Come True”, dzięki któremu Smith powrócił na krajowe listy przebojów.

Album „Whatcha Gonna Do” zaowocował trzema singlami, które gościły na listach przebojów w sumie przez 40 tygodni. Na albumie znalazły się utwory „Brenda”, „You're My First, My Last My Everything” i „Spark of Love”. Dodatkowe hity, „The Best Out of Me” i „After All is Said and Done”, ugruntowały pozycję Smitha jako gwiazdy muzyki plażowej. Nominowany do sześciu nagród podczas trzeciej edycji Beach Music Awards, Smith zdobył pięć. Smith został pastorem i założycielem kościoła The City Of Angels Church w Los Angeles w Kalifornii, gdzie pełnił posługę przez 16 lat. Jedno z jego ostatnich nagrań, „Save the Last Dance for Me”, osiągnęło pierwsze miejsce na liście przebojów Rhythm n' Beach Top 40.

23 listopada 2001 roku Smith zmarł na zawał serca w Los Angeles. Pozostawił żonę Robbie Gholson Smith, czworo dzieci z byłej żony Lorraine Smith: Sherryn Smith, Ocie Lee Smith III, Kelly T. Smith i Roberta Francisa Smitha, synów Jessego Hayesa IV i Franka Hayesa, córkę Bonnie Dykes oraz 10 wnucząt, w tym Monique Smith, Sergio Glenna Smitha i Melany Frances Smith. Wkrótce po jego śmierci gubernator Jim Hodges ogłosił 21 czerwca 2002 roku „Dniem O.C. Smitha” w stanie Karolina Południowa. W listopadzie 2002 roku Smith został pośmiertnie wybrany do Galerii Sław Muzyki Carolina Beach. Jego książka „Little Green Apples: God Really Did Make Them”, którą napisał wspólnie z Jamesem Shawem, została opublikowana pośmiertnie w 2003 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's Life/I'm Your Man	O. C. Smith	01.1967	-	127[1]	Columbia 43 525	[written by K. Gordon, D.K. Thompson][produced by Allen Stanton][#4 hit for Frank Sinatra in 1966]
The Son Of Hickory Holler's Tramp/The Best Man	O. C. Smith	02.1968	2[15]	40[14]	Columbia 44 425	[written by D. Frazier][produced by Jerry Fuller][32[9].R&B; Chart]
Main Street Mission/Gas, Food, Lodging	O. C. Smith	07.1968	-	105[1]	Columbia 44 555	[written by J. Fuller, H. B. Barnum][produced by Jerry Fuller]
Little Green Apples/Long Black Limousine	O. C. Smith	08.1968	-	2[17]	Columbia 44 616	[gold-US][written by B. Russell][produced by Jerry Fuller][2[14].R&B; Chart]
Isn't It Lonely Together/I Ain't The Worryin' Kind	O. C. Smith	12.1968	-	63[6]	Columbia 44 425	[written by R. Stevens][produced by Jerry Fuller][40[4].R&B; Chart]
Honey (I Miss You)/Keep On Keepin' On	O. C. Smith	02.1969	-	44[6]	Columbia 44 751	[written by B. Russell][produced by Jerry Fuller][44[3].R&B; Chart]
Friend, Lover, Woman, Wife/I Taught Her Everything She Knows	O. C. Smith	05.1969	-	47[9]	Columbia 44 859	[written by S. Davis][produced by Jerry Fuller][25[4].R&B; Chart]
Daddy's Little Man/If I Leave You Now	O. C. Smith	08.1969	-	34[7]	Columbia 44 948	[written by Mac "Scott" Davis][produced by Jerry Fuller][9[7].R&B; Chart]
Me And You/Can't Take My Eyes Off You	O. C. Smith	11.1969	-	103[5]	Columbia 45 038	[written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller][38[3].R&B; Chart]
Moody/Isn't Life Beautiful	O. C. Smith	02.1970	-	114[1]	Columbia 45 098	[written by E. Paris, A. Mitchell][produced by Jerry Fuller]
Primrose Lane/Melodee	O. C. Smith	05.1970	-	86[3]	Columbia 45 160	[written by W. Shanklin, G. Callender ][produced by Jerry Fuller]
Baby, I Need Your Loving/San Francisco Is A Lonely Town	O. C. Smith	08.1970	-	52[10]	Columbia 45 206	[written by E. Holland, L. Dozier, B. Holland][produced by Jerry Fuller][30[7].R&B; Chart]
Help Me Make It Through The Night/Diamond In The Rough	O. C. Smith	11.1971	-	91[4]	Columbia 45 435	[written by K. Kristofferson][produced by Jerry Fuller][38[8].R&B; Chart]
Don't Misunderstand/If You Touch Me (You've Got To Love Me)	O. C. Smith	11.1972	-	102[6]	Columbia 45 655	[written by G. Parks][produced by Snuff Garrett]
La La Peace Song/When Morning Comes	O. C. Smith	09.1974	-	62[7]	Columbia 10031	[written by J. Bristol, L. Martin][produced by Johnny Bristol][27[9].R&B; Chart]
Together/Just Couldn't Help Myself	O. C. Smith	11.1976	25[8]	-	Caribou 9017	[written by C. Fox, N. Gimbel][produced by John Guerin, Max Bennett][62[11].R&B; Chart]
Love To Burn/Give Me Time	O. C. Smith	09.1978	-	-	Shady Brook 1045	[written by Paul Harrison, Casey Kelly][produced by Joe Porter][34[13].R&B; Chart]
Dreams Come True/Nothing But The Best	O. C. Smith	11.1980	-	-	Family 5000	[written by Charlie Wallert][produced by Charlie Wallert][92[3].R&B; Chart]
Love Changes/Got To Know	O. C. Smith	06.1982	-	62[7]	Motown 1623	[written by L. J. Crawford, N. Pigford][produced by H. B. Barnum][68[7].R&B; Chart]
What'cha Gonna Do/Nothing But The Best	O. C. Smith	06.1986	-	-	Rendezvous 101	[written by L. Welch, D. Frank][produced by Charles Wallert][53[14].R&B; Chart]
You're The First, My Last, My Everything/You Saved Me	O. C. Smith	10.1986	-	-	Rendezvous 102	[written by B. White, T. Sepe, P. S. Radcliffe][produced by Charles Wallert][52[10].R&B; Chart]
Brenda	O. C. Smith	01.1987	-	-	Rendezvous 103	[written by Charles Wallert][produced by Charles Wallert][58[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hickory Holler Revisited	O. C. Smith	06.1968	40[1]	19[42]	Columbia 9680	[produced by Jerry Fuller]
For Once in My Life	O. C. Smith	03.1969	-	50[15]	Columbia 9756	[produced by Jerry Fuller]
O.C. Smith at Home	O. C. Smith	10.1969	-	58[16]	Columbia 9908	[produced by Jerry Fuller]
Greatest Hits	O. C. Smith	09.1970	-	177[5]	Columbia 30 227	[produced by Jerry Fuller]
Help Me Make It through the Night	O. C. Smith	07.1971	-	159[7]	Columbia 30 664	[produced by Jerry Fuller]

niedziela, 1 marca 2026

Silkk the Shocker

Obok Mastera P (i być może C-Murdera), Silkk the Shocker (urodzony jako Vyshonne Miller) był
czołowym raperem w No Limit Records, undergroundowej wytwórni hardcore rapowej, która stała się sensacją pod koniec lat 90-tych. Ponieważ jest bratem Mastera P, założyciela wytwórni, niczego innego się nie spodziewał. Jako członek Tru, jako gościnny raper i jako artysta solowy, Silkk the Shocker pojawił się na większości najbardziej udanych płyt No Limit. Jego wszechobecność mówi więcej o sposobie prowadzenia No Limit niż o jego umiejętnościach.

No Limit agresywnie promowało każdego ze swoich artystów, aby wydawali się supergwiazdami, zanim jeszcze wydali album; Silkk nie był wyjątkiem. Ten skromnie utalentowany raper, Silkk nigdy nie chciał przekraczać granic, a jedynie działać w ramach gangsta rapu i dokładnie to zrobił, wydając serię płyt, które celebrowały wszystkie stereotypy odrzucane przez gangsta krytyków. Najwyraźniej właśnie tego pragnęła jego publiczność, skoro jego dwa pierwsze albumy pokryły się platyną bez wsparcia ze strony radia, MTV ani przemysłu muzycznego w ogóle.

Podobnie jak jego bracia Master P i C-Murder, Silkk the Shocker urodził się i wychował w Nowym Orleanie. Zaczął rapować jako nastolatek, dołączając do wielu gangsterskich ekip, w tym Down South Hustlers. Dołączył również do zespołu Mastera P Tru, w którym również występował C-Murder. Zanim rozpoczął karierę solową, występował na albumach Down South Hustlers, West Coast Bad Boyz i Tru. W 1996 roku Silkk wydał swój debiutancki album „The Shocker” w wytwórni No Limit Records. Wkrótce po premierze dodał do nazwiska „the Shocker”. The Shocker powoli stał się undergroundowym hitem, w dużej mierze dzięki silnemu marketingowi szeptanemu.

Przez cały 1997 rok Silkk the Shocker był obecny na wydawnictwach No Limit, występując na ścieżce dźwiękowej do filmu "I'm Bout It", w "Tru 2 da Game" Tru, "Unlady Like" Mii X, "Unpredictable" Mystikal i "Ghetto D" Master P. Jego długo oczekiwany drugi album, "Charge It 2 da Game", ukazał się w końcu w lutym 1998 roku, po prawie ośmiu miesiącach promocji z No Limit. "My World, My Way" ukazał się trzy lata później.

"Based on a True Story" trafił na rynek w 2004 roku, a następnie MC zajął się innymi mediami, takimi jak pisanie piosenek przewodnich dla wrestlerów World Wrestling Federation i rola w horrorze "Reservation" z 2011 roku. Mixtape „All I Do Is Win” oznaczał jego powrót do muzyki w 2010 roku, a singiel „Don't Give Up” ukazał się w 2014 roku. Rok później do tego drugiego dołączył utwór „Business”, oba utwory znalazły się na jego albumie „Incredible” z 2016 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No More Tears	Master P featuring Silkk the Shocker and Mo B. Dick	08.1996	-	109[4]	No Limit 53 237	[written by Master P , Tony Hester][produced by Master P, Ken Franklin ][78[4].R&B; Chart]
I Miss My Homies	Master P featuring Pimp C and Silkk the Shocker	09.1997	-	25[20]	No Limit 53 290	[gold-US][written by Percy Miller,Vyshonn King Miller,Chad L. Butler][produced by Mo B. Dick,KLC,Odell][16[20].R&B; Chart]
Make 'Em Say Uhh!	Master P featuring Silkk the Shocker, Mia X, Fiend and Mystikal	01.1998	-	16[27]	No Limit 53 302	[platinum-US][written by Master P, Fiend, Silkk the Shocker, Mia X, Mystikal][produced by KLC][18[23].R&B; Chart]
Let's Ride	Montell Jordan featuring Master P and Silkk the Shocker	03.1998	-	2[21]	Def Jam 568 475	[platinum-US][written by Montell Jordan,Percy Miller,Vyshonn Miller][produced by Teddy Bishop][1[3][29].R&B; Chart]
Just Be Straight with Me	Silkk The Shocker Featuring Master P, Destiny's Child	03.1998	-	57[16]	No Limit 53 305	[written by Silkk the Shocker, Master P, Destiny's Child, Odell, Mo B. Dick, James Harris III & Terry Lewis][produced by Craig B.][36[20].R&B; Chart]
Movin' On	Mýa featuring Silkk The Shocker	08.1998	-	34[20]	University 95 032	[written by Mya Harrison, Vyshonne Miller ,Mark Andrews, Darryl Pearson][produced by Darryl "Day" Pearson][4[22].R&B; Chart]
Goodbye to My Homies	Master P featuring Mo B. Dick, Sons of Funk and Silkk the Shocker	08.1998	-	27[16]	No Limit 53 326	[produced by Carlos Stephens][38[18].R&B; Chart]
It Ain't My Fault 1 & 2	Silkk The Shocker Featuring Mystikal	03.1999	-	18[18]	No Limit 53 470	[written by Wardell Quezergue, Craig Bazile, Joseph "Smokey" Johnson, Vyshonne Miller][produced by Craig B.,Master P][5[21].R&B; Chart]
Somebody Like Me	Silkk The Shocker Featuring Mya	04.1999	-	-	No Limit 53 470	[written by Mýa Harrison,Vyshonn Miller,The Whole 9][produced by Master P ,The Whole 9][43[12].R&B; Chart]
Live Or Die	Naughty by Nature featuring Master P, Mystikal, Silkk the Shocker and Phiness	05.1999	-	-	Arista	[86[5].R&B; Chart]
He Did That	Silkk The Shocker Featuring Master P And Mac	09.2000	-	-	No Limit 38 736	[written by V. Miller/M. Phillips][produced by Donald XL Robertson][50[17].R&B; Chart]
Bout Dat	Master P Featuring Silkk The Shocker	12.2000	-	-	No Limit	[written by Master P][produced by Carlos Stephens][46[16].R&B; Chart]
That's Cool	Silkk The Shocker Featuring Trina	02.2001	-	-	No Limit	[written by K. Taylor, Master P, Silkk The Shocker][produced by Myke Diesel][51[14].R&B; Chart]
Pop Lockin'	Silkk The Shocker Featuring Snoop Dogg	05.2001	-	-	No Limit	[written by Silkk the Shocker][64[14].R&B; Chart]
We Like Them Girls	Silkk The Shocker Featuring Master P	08.2004	-	-	New No Limit 5776	[written by Khia Chambers, Michael Williams, Vyshonn Miller & Ed Meriwether][69[18].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Silkk the Shocker	Silkk the Shocker	09.1996	-	49[9]	No Limit 50 591	[produced by Master P ,Carlos Stephens,Craig B,KLC,Ken Franklin,Mo B. Dick,DJ Daryl,T-Bone]
Charge It 2 da Game	Silkk the Shocker	03.1998	-	3[40]	No Limit 50 716	[platinum-US][produced by Master P,Beats by the Pound]
Made Man	Silkk the Shocker	02.1999	-	1[1][20]	No Limit 50 003	[platinum-US][produced by Master P,Beats by the Pound,The Whole 9,Sons of Funk,DJ Whop]
My World, My Way	Silkk the Shocker	03.2001	-	12[11]	No Limit 23 221	[produced by Master P,Myke Diesel ,DJ Ron,Ke'Noe,Donald XL Robertson,Soopafly,Carlos "C-Los" Stephens,Suga Bear,The Neptunes]
Based on a True Story	Silkk the Shocker	09.2004	-	88[2]	New No Limit 5758	[produced by Myke Diesel,Serious,XL]

sobota, 17 stycznia 2026

Jean Knight

Jean Audrey Knight (z domu Caliste; ur. 26 stycznia 1943r - ur. 22 listopada 2023)
była amerykańską piosenkarką R&B i soul pochodzącą z Nowego Orleanu w Luizjanie. Rozpoczynając karierę zawodową w połowie lat 60--tych, Knight była najbardziej znana z przeboju z 1971 roku „Mr. Big Stuff”, wydanego przez Stax Records.

Jean Audrey Caliste urodziła się 26 stycznia 1943 roku w Nowym Orleanie. Po ukończeniu szkoły średniej zaczęła śpiewać w Laura's Place, barze swojego kuzyna, i zwróciła na siebie uwagę wielu zespołów, które chętnie jej towarzyszyły. W 1965 roku nagrała demo coveru utworu Jackie Wilsona „Stop Doggin' Me Around”. Jej demo przyciągnęło uwagę producenta muzycznego Hueya Meaux, który podpisał z nią kontrakt płytowy z wytwórniami Jetstream/Tribe.

Wkrótce potem przyjęła pseudonim artystyczny „Jean Knight”, ponieważ uważała, że jej nazwisko Caliste jest zbyt trudne do wymówienia. Knight nagrała cztery single, zyskując lokalną sławę, ale nie udało jej się zdobyć rozgłosu w całym kraju. Pod koniec lat 60-tych stało się oczywiste, że kariera Knight nie spełnia jej wysokich oczekiwań, więc podjęła pracę jako piekarka w kawiarni St. Mary's Dominican College w Nowym Orleanie. Wychowała się w wierze katolickiej. Sukces w Stax Na początku 1970 roku Knight została odkryta przez autora tekstów piosenek Ralpha Williamsa, który chciał, aby nagrywała piosenki.

Dzięki kontaktom Williamsa Knight nawiązała kontakt z producentem muzycznym Wardellem Quezergue. W maju tego roku Knight udała się do Malaco Studios w Jackson w stanie Missisipi na sesję nagraniową, podczas której nagrała „Mr. Big Stuff”. Po zakończeniu sesji utwór został zaprezentowany producentom z kilku krajowych wytwórni, którzy jednak go odrzucili. Jednak kiedy na początku 1971 roku przebój King Floyda „Groove Me” (również nagrany w Malaco Studios) stał się przebojem numer 1 na listach przebojów R&B, producent ze Stax Records, pamiętając nagranie „Mr. Big Stuff” przez Knight, wydał je. Utwór również okazał się natychmiastowym hitem w 1971 roku, osiągając 2. miejsce na liście przebojów i stając się przebojem numer 1 na listach przebojów R&B.

Utwór uzyskał podwójną platynę i nominację do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy wokalny występ R&B, kobieta”; przegrał z wersją „Bridge Over Troubled Water” Arethy Franklin. Sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy i został nagrodzony złotą płytą przez R.I.A.A. Knight wykonała przebój w programie Soul Train. Album o tym samym tytule okazał się sporym sukcesem. Potem pojawiło się kilka mniejszych hitów, ale nieporozumienia z producentem i wytwórnią zakończyły współpracę Knight ze Stax.

Po odejściu ze Stax, Knight nagrywała piosenki dla różnych małych wytwórni, ale nie udało jej się zdobyć większego uznania i ostatecznie występowała i koncertowała w lokalnych klubach z przebojami. Sytuacja zmieniła się w 1981 roku, kiedy Knight poznała lokalnego producenta Isaaca Boldena, który podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Soulin'. Wspólnie stworzyli piosenkę zatytułowaną „You Got the Papers but I Got the Man”, będącą odpowiedzią na płytę Richarda „Dimplesa” Fieldsa „She's Got Papers On Me”; utwór ten został wydzierżawiony wytwórni Atlantic Records do wydania w całym kraju. Wkrótce Knight zaczęła regularnie koncertować.

W 1985 roku Knight zyskała jeszcze większe uznanie, wykonując cover hitu zydeco Rockin' Sidney'a „My Toot Toot” i walcząc o listy przebojów z wersją Denise LaSalle. Podczas gdy wersja LaSalle dotarła do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii, wersja Knight odniosła większy sukces w Stanach Zjednoczonych, osiągając 50. miejsce na liście przebojów. Knight otrzymała szansę wykonania utworu w telewizyjnym programie rozrywkowym „Solid Gold”. Utwór stał się również jedynym hitem Knight w RPA, osiągając 3. miejsce. Chociaż Knight czekała dwanaście lat na wydanie kolejnego nagrania, kontynuowała trasy koncertowe i występy na całym świecie, szczególnie w stanach południowych.

W 2003 roku Knight wykonała swój największy przebój, „Mr. Big Stuff”, w specjalnym programie stacji PBS „Soul Comes Home”. Knight kontynuowała trasy koncertowe i występy na żywo, często z takimi artystami jak Gloria Gaynor. W październiku 2007 roku Louisiana Music Hall of Fame uhonorowała Knight za jej wkład w muzykę Luizjany, wprowadzając ją do Galerii Sław Muzyki Luizjany. Piosenka Knight „Do Me” znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu Supersamiec z 2007 roku.

Knight była co najmniej dwukrotnie zamężna i miała co najmniej jedno dziecko. Knight wyszła za mąż za Thomasa Commedore'a i razem mieli syna. Na początku lat 70-tych wyszła za mąż za dokera z Nowego Orleanu, Earla Harrisa. Knight zmarła w szpitalu w Tampie na Florydzie 22 listopada 2023 roku w wieku 80 lat. Jej rodzina wydała oświadczenie: „Poza trasami koncertowymi i studiami nagraniowymi, pani Knight uwielbiała gotować pyszne dania kreolskie dla rodziny i przyjaciół, świętować Mardi Gras z kilkoma lokalnymi krewes i z dumą zasiadać w Komisji Muzycznej Luizjany.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr. Big Stuff/Why I Keep Living These Memories	Jean Knight	05.1971	-	2[16]	Stax 0088	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Joseph Broussard,Carrol Washington,Ralph George Williams][produced by Wardell Quezergue][1[5][16].R&B; Chart]
You Think You're Hot Stuff/Don't Talk About Jody	Jean Knight	10.1971	-	57[5]	Stax 0105	[written by Joe Broussard, Ralph Williams, Carrol Washington][produced by Wardell Quezergue][19[7].R&B; Chart]
Carry On/Call Me Your Fool (If You Want To)	Jean Knight	03.1972	-	-	Stax 0116	[written by Maria Tynes, Wardell Quezergue][produced by Wardell Quezergue][44[1].R&B; Chart]
You Got The Papers (But I Got The Man)/Anything You Can Do (I Can Do As Well As You)	Jean Knight And Premium	08.1981	-	57[5]	Cotillion 46020	[written by Isaac Bolden, J. Harris][produced by Isaac Bolden][56[7].R&B; Chart]
My Toot Toot/My Heart Is Willing (And My Body Is Too)	Jean Knight	05.1985	-	50[15]	Mirage 99643	[written by Sidney Simien][produced by Isaac Bolden][59[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr. Big Stuff	Jean Knight	08.1971	-	60[11]	Stax 2045	[produced by Wardell Quezergue]
My Toot Toot	Jean Knight	08.1985	-	180[4]	Mirage 90 282	[produced by Isaac Bolden]

czwartek, 2 października 2025

Faron Young

Faron Young (ur. 25 lutego 1932r - zm. 10 grudnia 1996r) był amerykańskim wokalistą i autorem
tekstów country od początku lat 50-tych do połowy lat 80-tych i jedną z jego najbarwniejszych gwiazd. Hity takie jak „If You Ain't Lovin' (You Ain't Livin')” i „Live Fast, Love Hard, Die Young” ugruntowały jego pozycję jako wokalisty honky tonk pod względem brzmienia i indywidualnego stylu; a jego single „Hello Walls” i „It's Four in the Morning”, które zajmowały pierwsze miejsca na listach przebojów, dowodziły jego wszechstronności wokalnej.

Znany jako Hillbilly Heartthrob (Miłośnik serc) i po roli filmowej Singing Sheriff, Young niezawodnie utrzymywał się na listach przebojów przez ponad 30 lat. Urodzony w Shreveport w Luizjanie 25 lutego 1932 roku, Faron Young był najmłodszym z sześciorga dzieci. Dorastał na farmie mleczarskiej, którą jego rodzina prowadziła poza miastem, i zaczął śpiewać już w młodym wieku. Występował w lokalnym klubie Optimist i został odkryty przez Webba Pierce'a, który w 1951 roku zaangażował go do programu Louisiana Hayride w radiu KWKH-AM. W tym samym roku ukończył Fair Park High School i uczęszczał do Centenary College of Louisiana.

Young nagrywał w Shreveport, ale jego pierwsze wydawnictwa ukazały się w filadelfijskiej wytwórni Gotham Records. W lutym 1952 roku podpisał kontrakt z Capitol Records, gdzie nagrywał przez kolejne dziesięć lat. Jego pierwszy singiel Capitol ukazał się wiosną. W tym samym roku został zaproszony do regularnych występów w Grand Ole Opry. Young przeprowadził się do Nashville w stanie Tennessee i w październiku 1952 roku nagrał swój pierwszy hit, „Goin’ Steady”, ale jego kariera została przerwana, gdy w następnym miesiącu został powołany do armii amerykańskiej. Utwór trafił na listy przebojów country Billboardu, gdy Young odbywał szkolenie podstawowe. Utwór osiągnął 2. miejsce na liście przebojów, a orkiestra US Army Band zabrała młodego wokalistę w trasy koncertowe, aby zastąpił Eddiego Fishera - swojego pierwszego wokalistę country - akurat gdy „If You Ain’t Lovin’” podbijał listy przebojów. Został zwolniony ze służby w listopadzie 1954 roku.

W latach 1954–1962 Young nagrał wiele klasyków honky tonk dla wytwórni Capitol, w tym pierwszą przebojową wersję utworu „Sweet Dreams” Dona Gibsona. Najsłynniejszy był „Hello Walls”, crossoverowy hit Younga z 1961 roku, napisany przez Willie Nelsona. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i zdobył złotą płytę. W połowie lat 50-tych Young zagrał w czterech niskobudżetowych filmach: „Hidden Guns”, „Daniel Boone”, „Trail Blazer”, „Raiders of Old California” i „Country Music Holiday”. Pojawiał się w rolach epizodycznych i występach w późniejszych filmach country, a także był częstym gościem programów telewizyjnych przez całą swoją karierę, w tym w programie Ozark Jubilee stacji ABC. Jego zespół, Country Deputies, był jednym z najlepszych zespołów country i koncertował przez wiele lat.

W latach 60-tych inwestował w nieruchomości wzdłuż Music Row w Nashville, a w 1963 roku współtworzył, wraz z Prestonem Temple, branżowy magazyn Music City News. Faron opuścił Grand Ole Opry w 1965 roku, decydując, że bardziej opłacalne będzie dla niego koncertowanie solowe niż ograniczanie się do Opry. Po odejściu Young zaczął eksplorować szereg różnych przedsięwzięć biznesowych. W tym samym roku Young przeszedł do Mercury Records i dryfował muzycznie, ale pod koniec dekady odzyskał wiele ze swojego zapału, dzięki takim hitom jak „Wine Me Up”. Pod koniec dekady zaczął powracać do honky tonk, szczególnie znany z przeboju „Wine Me Up”, który po premierze latem 1969 roku osiągnął drugie miejsce na listach przebojów. Wydana w 1971 roku ballada w rytmie walca „It's Four In The Morning” autorstwa Jerry'ego Chesnuta była jedną z najlepszych płyt Younga i jego ostatnim przebojem numer jeden, stając się również jego jedynym dużym sukcesem w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnęła 3. miejsce na listach przebojów.

W połowie lat 70-tych jego płyty zostały przyćmione przez jego zachowanie, trafiając na pierwsze strony gazet w 1972 roku, gdy został oskarżony o napaść za uderzenie dziewczyny z widowni na koncercie w Clarksburgu w Zachodniej Wirginii, która, jak twierdził, na niego napluła, oraz o inne późniejsze incydenty. W połowie lat 70-tych Young był rzecznikiem BC Powder. Young podpisał kontrakt z MCA Records w 1979 roku, ale współpraca trwała tylko dwa lata. W 1988 roku podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Step One z Nashville, gdzie nagrywał do początku lat 90-tych (w tym album w duecie z Rayem Price'em), a następnie wycofał się z życia publicznego.

W latach 90-tychYoung cierpiał na wyniszczającą rozedmę płuc. Przygnębiony złym stanem zdrowia, popełnił samobójstwo 9 grudnia 1996 roku i zmarł następnego dnia. Choć pod koniec kariery był niedoceniany, Faron Young był przełomowym wokalistą lat 50-tych i pozostaje jednym z najlepszych honky tonkerów swoich czasów.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Goin' Steady/Just Out Of Reach (Of My Two Open Arms)	Faron Young	01.1953	-	-	Capitol 2299	[written by Faron Young][produced by Ken Nelson][2[18].Country Chart]
I Can't Wait (For The Sun To Go Down)/What's The Use To Love You	Faron Young	06.1953	-	-	Capitol 2461	[written by Carson, Atkins, Kessel][5[5].Country Chart]
A Place For Girls Like You/In The Chapel In The Moonlight	Faron Young	09.1954	-	-	Capitol 2859	[written by Sonny Burns, Red Hays ][8[9].Country Chart]
If You Ain't Lovin' (You Ain't Livin')/If That's The Fashion	Faron Young	11.1954	-	-	Capitol 2953	[written by Tommy Collins][2[27].Country Chart]
Live Fast, Love Hard, Die Young/Forgive Me, Dear	Faron Young	04.1955	-	-	Capitol 3056	[written by Joe Allison][1[3][22].Country Chart]
Go Back You Fool/All Right	Faron Young	08.1955	-	-	Capitol 3169	[A:written by Don Robertson, Hal Blair][B:written by Faron Young][A:11[9.Country Chart][B:2[28].Country Chart]
It's A Great Life (If You Don't Weaken)/For The Love Of A Woman Like You	Faron Young	11.1955	-	-	Capitol 3258	[A:written by Audrey Allison, Joe Allison, Faron Young][B:written by Jack Rhodes, Gertrude Cox][A:5[13].Country Chart]
I've Got Five Dollars And It's Saturday Night/You're Still Mine	Faron Young	04.1956	-	-	Capitol 3369	[A:written by Ted Daffan][B:written by Faron Young, Eddie Thorpe][A:4[16].Country Chart][B:3[10].Country Chart]
Sweet Dreams/Until I Met You	Faron Young	06.1956	-	-	Capitol 3443	[written by Don Gibson][2[33].Country Chart]
Turn Her Down/I'll Be Satisfied With Love	Faron Young	11.1956	-	-	Capitol 3549	[written by Ted Edlin, Faron Young][9[6].Country Chart]
I Miss You Already (And You're Not Even Gone)/I'm Gonna Live Some Before I Die	Faron Young	02.1957	-	-	Capitol 3611	[written by Marvin Rainwater, Faron Young][5[13].Country Chart]
The Shrine Of St. Cecilia/ He Was There	Faron Young	05.1957	-	96[1]	Capitol 3696	[written by Carroll, Jokern ][15[1].Country Chart]
Love Has Finally Come My Way/Moonlight Mountain	Faron Young	08.1957	-	-	Capitol 3753	[written by Lee Pockriss, Paul Vance][12[1].Country Chart]
Alone With You/Every Time I'm Kissing You	Faron Young	06.1958	-	51[5]	Capitol 3982	[A:written by Faron Young][B:written by Faron Young, Carl Belew][A:1[13][29].Country Chart][B:10[2][29].Country Chart]
That's The Way I Feel/I Hate Myself	Faron Young	10.1958	-	-	Capitol 2299	[A:written by Roger Miller][B:written by Cliff Crofford ][A:9[17].Country Chart][B:22[5].Country Chart]
Last Night At A Party/A Long Time Ago	Faron Young	01.1959	-	-	Capitol 4113	[A:written by Roger Miller, Faron Young][B:written by Merril Killgore, Faron Young][A:2[18].Country Chart][B:16[9].Country Chart]
That's The Way It's Gotta Be/We're Talking It Over	Faron Young	04.1959	-	-	Capitol 4164	[written by Roy Drusky][14[8].Country Chart]
Country Girl/I Hear You Talkin'	Faron Young	07.1959	-	-	Capitol 4233	[A:written by Ron Drusky][B:written by Faron Young][A:1[4][32].Country Chart][B:27[6].Country Chart]
Riverboat/Face To The Wall	Faron Young	11.1959	-	83[3]	Capitol 4291	[A:written by Bill Anderson][B:written by Bill Anderson, Faron Young][A:2[33].Country Chart][B:10[18].Country Chart]
Your Old Used To Be/I'll Be Alright (In The Morning)	Faron Young	04.1960	-	-	Capitol 4351	[written by Faron Young][5[17].Country Chart]
There's Not Any Like You Left/Is She All You Thought She´d Be	Faron Young	10.1960	-	-	Capitol 4410	[written by Faron Young][21[5].Country Chart]
Forget The Past/A World So Full Of Love	Faron Young	12.1960	-	-	Capitol 4463	[A:written by Don Gibson][B:written by Roger Miller, Faron Young][A:20[7].Country Chart][B:28[3].Country Chart]
Hello Walls/Congratulations	Faron Young	03.1961	-	12[15]	Capitol 4533	[A:written by Willie Nelson][B:written by Willie Nelson][A:1[9][23].Country Chart][B:28[2].Country Chart]
Backtrack/I Can't Find The Time	Faron Young	10.1961	-	89[3]	Capitol 4616	[written by Alex Zanetis, Faron Young][8[17].Country Chart]
Three Days/I Let It Slip Away	Faron Young	03.1962	-	-	Capitol 4696	[written by Willie Nelson, Faron Young][produced by Marvin Hughes][7[13].Country Chart]
The Comeback/Over Lonely And Under Kissed	Faron Young	06.1962	-	-	Capitol 4754	[written by Danny Dill][4[19].Country Chart]
Down By The River/Safely In Love Again	Faron Young	12.1962	-	-	Capitol 4868	[written by Jon Crutchfield, Teddy Wilburn][produced by Ken Nelson][9[10].Country Chart]
The Yellow Bandana/How Much I Must Have Loved You	Faron Young	03.1963	-	114[3]	Mercury 72085	[written by Al Gorgon, Steve Karliski, Larry Kolber][produced by Shelby Singleton][4[16].Country Chart]
I've Come To Say Goodbye/Nightmare	Faron Young	06.1963	-	-	Mercury 72114	[A:written by Don Robertson, Hal Blair][B:written by Clint Ballard Jr., Artie Rand][A:30[1].Country Chart][B:14[7].Country Chart]
We've Got Something In Common/Think About The Good Old Days	Faron Young	10.1963	-	-	Mercury 72167	[written by Jan Crutchfield][13[7].Country Chart]
You'll Drive Me Back (Into Her Arms Again)/What Will I Tell My Darling	Faron Young	12.1963	-	-	Mercury 72201	[written by Merle Kilgore, M. Lewis][produced by Shelby Singleton][10[12].Country Chart]
Keeping Up With The Joneses/No Thanks, I Just Had One	Margie Singleton And Faron Young	03.1964	-	-	Mercury 72237	[A:written by Justin Tubb][B:written by Bill Anderson ][produced by Shelby Singleton][A:5[22].Country Chart][B:40[1].Country Chart]
Rhinestones/The Old Courthouse	Faron Young	08.1964	-	-	Mercury 72271	[written by Merle Kilgore][produced by Shelby Singleton][23[5].Country Chart]
My Friend On The Right/The World's Greatest Love	Faron Young	10.1964	-	-	Mercury 72313	[written by Red Lane, Faron Young][produced by Shelby Singleton][11[14].Country Chart]
Another Woman's Man, Another Man's Woman/Honky Tonk Happy	Margie Singleton And Faron Young	12.1964	-	-	Mercury 72312	[written by Dan Pennington, Marlin Greene][produced by Shelby Singleton][38[2].Country Chart]
Walk Tall/The Weakness Of A Man	Faron Young	02.1965	-	-	Mercury 72375	[written by Don Wayne][produced by Shelby S. Singleton, Jerry Kennedy][10[16].Country Chart]
Nothing Left To Lose/Dingaka (The Witch Doctor)	Faron Young	08.1965	-	-	Mercury 72440	[written by D. Frazier][produced by Jerry Kennedy][34[3].Country Chart]
My Dreams/You Had A Call	Faron Young	12.1965	-	-	Mercury 72490	[written by H. H. Duncan][produced by Jerry Kennedy][14[11].Country Chart]
Unmitigated Gall/Some Of Your Memories (Hurt Me All Of The Time)	Faron Young	11.1966	-	-	Mercury 72617	[written by Mel Tillis][produced by Jerry Kennedy][7[13].Country Chart]
Wonderful World Of Women/All I Can Stand	Faron Young	11.1967	-	-	Mercury 72728	[written by W. P. Walker, B. Sykes][produced by Jerry Kennedy][14[13].Country Chart]
I Just Came To Get My Baby/Missing You Was All I Did Today	Faron Young	08.1968	-	-	Mercury 72827	[written by W. Kemp][produced by Jerry Kennedy][8[13].Country Chart]
I've Got Precious Memories/You Stayed Just Long Enough (For Me To Fall In Love)	Faron Young	04.1969	-	-	Mercury 72889	[written by E. Crandall, B. Givens][produced by Jerry Kennedy][25[7].Country Chart]
Wine Me Up/That's Where My Baby Feels At Home	Faron Young	07.1969	-	-	Mercury 72936	[written by E. Crandell][produced by Jerry Kennedy][2[14].Country Chart]
Your Time's Comin'/Painted Girls And Wine	Faron Young	11.1969	-	-	Mercury 72983	[written by K. Kristofferson, S. Silverstein][produced by Jerry Kennedy][4[13].Country Chart]
Occasional Wife/The Guns Of Johnny Rondo	Faron Young	02.1970	-	-	Mercury 73018	[written by J. Kandy][produced by Jerry Kennedy][6[12].Country Chart]
If I Ever Fall In Love (With A Honky Tonk Girl)/A Bunch Of Young Ideas	Faron Young	06.1970	-	-	Mercury 73065	[written by T. T. Hall][produced by Jerry Kennedy][4[12].Country Chart]
Goin' Steady/That's My Way	Faron Young	10.1970	-	-	Mercury 73112	[written by F. Young][5[11].Country Chart]
Step Aside/Seems Like I'm Always Leaving	Faron Young	04.1971	-	-	Mercury 73191	[written by R. Griff][produced by Jerry Kennedy][6[14].Country Chart]
Leavin' And Sayin' Goodbye/She Was The Color Of Love	Faron Young	08.1971	-	-	Mercury 73220	[written by J. Seely][produced by Jerry Kennedy][9[12].Country Chart]
It's Four In The Morning/It's Not The Miles	Faron Young	12.1971	-	92[4]	Mercury 73250	[written by J. Chestnut][produced by Jerry Kennedy][1[2][16].Country Chart]
This Little Girl Of Mine/It Hurts So Good	Faron Young	07.1972	-	-	Mercury 73308	[written by J. Crutchfield][produced by Jerry Kennedy][5[15].Country Chart]
She Fights That Lovin' Feeling/I'm In Love With Everything	Faron Young	02.1973	-	-	Mercury 73359	[written by J. Adams][produced by Jerry Kennedy][15[8].Country Chart]
Just What I Had In Mind/All At Once It's Forever	Faron Young	08.1973	-	-	Mercury 73403	[written by B. Peters][produced by Jerry Kennedy][9[11].Country Chart]
Some Kind Of Woman/Again Today	Faron Young	03.1974	-	-	Mercury 73464	[written by J. Peppers, T. Cash][produced by Jerry Kennedy][8[10].Country Chart]
The Wrong In Loving You/Almost Dawn In Denver	Faron Young	08.1974	-	-	Mercury 73500	[written by B. Odom, T. Dae][produced by Jerry Kennedy][20[5].Country Chart]
Another You/God's Been Good To Me	Faron Young	12.1974	-	-	Mercury 73633	[written by F. Young, B. Deaton, D. Lavalley][produced by Jerry Kennedy][23[7].Country Chart]
Here I Am In Dallas/Too Much Of Not Enough Of You	Faron Young	08.1975	-	-	Mercury 73692	[written by L. Morris, R. Hughes, T. Ishmall][produced by Jerry Kennedy][16[7].Country Chart]
Feel Again/Some Old Rainy Mornin'	Faron Young	01.1976	-	-	Mercury 73731	[written by J. M. Virgin][produced by Jerry Kennedy][21[8].Country Chart]
I'd Just Be Fool Enough/What You See Is What You Get	Faron Young	05.1976	-	-	Mercury 73782	[written by M. Endsley][produced by Jerry Kennedy][33[4].Country Chart]
(The Worst You Ever Gave Me Was) The Best I Ever Had/You Get The Feelin'	Faron Young	11.1976	-	-	Mercury 73847	[written by D. Hice, R. Hice][produced by Jerry Kennedy][30[5].Country Chart]
Crutches/The Last Goodbye	Faron Young	08.1977	-	-	Mercury 73925	[written by Liz Anderson][produced by Jerry Kennedy][25[4].Country Chart]
Loving Here And Living There And Lying In Between/City Lights	Faron Young	04.1978	-	-	Mercury 55019	[written by Johhny Wilson, Gary Dobbins, Tony Austin][produced by Jerry Kennedy][38[1].Country Chart]

czwartek, 25 września 2025

Eric Gable

Eric Gable (urodzony w Nowym Orleanie w Luizjanie) to wokalista R&B z końca lat 80. i 90-tych.
Nie ma zbyt wielu informacji o nim, ale podpisał kontrakt z wytwórnią Orpheus Records. W 1989 roku wydał swój debiutancki album studyjny „Caught in the Act”, który osiągnął 25. miejsce na liście Billboard R&B Albums. Prowadzący singiel „Remember (The First Time)” stał się jego jedynym jak dotąd przebojem numer jeden, utrzymując się na szczycie listy Hot Black Singles Billboard przez tydzień we wrześniu tego samego roku, utrzymując się na niej przez 17 tygodni.

Kolejny singiel, „Love Has Got To Wait”, osiągnął 13. miejsce na liście Hot Black Singles Billboard, utrzymując się na niej przez 15 tygodni. Ostatni singiel z albumu, „Hard Up”, osiągnął 33. miejsce na liście Hot Black Singles Billboard, utrzymując się na niej przez 15 tygodni. W tym samym roku Eric pojawił się na albumie piosenkarki i koleżanki z wytwórni Tamiki Patton, „#1”, z coverem utworu Marvina Gaye'a i Tammi Terrell z 1967 roku „Your Precious Love”, który osiągnął 20. miejsce na liście przebojów Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 14 tygodni.

W 1990 roku pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Def by Temptation” z utworem „In a Sexy Mood”, który osiągnął 43. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 11 tygodni. W 1991 roku wydał swój drugi album, „Can’t Wait To Get You Home”, który osiągnął 25. miejsce na liście przebojów R&B Albums magazynu Billboard. Tytułowy utwór osiągnął 12. miejsce na liście przebojów Hot R&B Songs magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 17 tygodni. Kolejny singiel, „Straight From My Heart”, osiągnął 24. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 12 tygodni.

W tym samym roku pojawił się na albumie piosenkarki Keishy Jackson „Keisha” w utworze „Love Don’t Walk Away”. W 1994 roku Eric wydał swój trzeci i jak dotąd ostatni album, „Process of Elimination”, który osiągnął 55. miejsce na liście przebojów R&B Albums magazynu Billboard. Prowadzący singiel, tytułowy utwór, osiągnął 63. miejsce na liście UK Singles i 23. miejsce na liście Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na liście przez 20 tygodni.

Kolejny singiel z albumu, „Driving Me Crazy”, w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. W 1996 roku wydał swój ostatni singiel, „This December”, nakładem wytwórni X-Bam Records. Wydaje się, że po tym wydarzeniu Eric popadł w zapomnienie; nie wiadomo, co obecnie robi.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Remember (The First Time)	Eric Gable	06.1989	-	-	Orpheus 72663	[written by Lamont Coward][produced by Darryl Shepherd][1[1][17].R&B; Chart]
Love Has Got To Wait/I Can't Go On	Eric Gable	10.1989	-	-	Orpheus 72257	[written by Howard King, Dwayne Goodman ][produced by Howard King][13[15].R&B; Chart]
Your Precious Love	Tamika Patton (Duet With Eric Gable)	12.1989	-	-	Orpheus 72254	[written by N. Ashford, V. Simpson][produced by Darryl Shepherd][20[14].R&B; Chart]
Hard Up	Eric Gable	02.1990	-	-	Orpheus 72271	[written by Greg Ware & Randy Harding][33[11].R&B; Chart]
In A Sexy Mood / Ooh Baby	Eric Gable	06.1990	-	-	Orpheus 72302	[written by John Whitehead & Jerry Cohen][43[11].R&B; Chart][piosenka z filmu "Def By Temptation"]
Can't Wait To Get You Home	Eric Gable	09.1991	-	-	Orpheus 73995	[written by Paul Laurence][12[17].R&B; Chart]
Straight From My Heart	Eric Gable	01.1992	-	-	Orpheus 74160	[written by Barry Eastmond, Dianne Quander & Porter Carroll][24[12].R&B; Chart]
Process Of Elimination	Eric Gable	12.1993	63[3]	-	Epic 77288	[written by Christian Warren, Antoine Foote, Gregory Fields, Jeffrey Russell & Meashell McCann][23[20].R&B; Chart]
Driving Me Crazy	Eric Gable	04.1994	-	-	Epic	[written by Darryl Dash & Len Mercer][107.R&B; Chart]

poniedziałek, 20 stycznia 2025

James Phelps

James Phelps (ur. 2 kwietnia 1932 r. w Shreveport, Luizjana - zm. 26 października 2010 r. w Nowym Jorku) był amerykańskim wokalistą R&B i gospel. Phelps przeprowadził się do Chicago jako nastolatek i śpiewał w kilku zespołach gospel, takich jak Gospel Songbirds, Holy Wonders (obok Lou Rawlsa) i Soul Stirrers (z Samem Cooke).

Założył Clefs of Cavalry w latach 50-tych, a następnie rozpoczął karierę solową w latach 60-tych. W 1965 r. wydał przebój „Love Is a Five-Letter Word” w Argo Records, który osiągnął 12. miejsce na liście Billboard R&B i 66. miejsce na liście Billboard Hot 100. Phelps przestał nagrywać w latach 70-tych, ale nadal był aktywny jako wykonawca zarówno muzyki R&B, jak i gospel.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Is A 5-Letter Word/I'll Do The Best I Can	James Phelps	05.1965	-	66[7]	Argo 5499	[written by Gene Barge][12[7].R&B Chart]

wtorek, 24 grudnia 2024

Slim Harpo

Slim Harpo (ur. 11 stycznia 1924r -zm. 31 stycznia 1970r) był amerykańskim muzykiem bluesowym. Znany był jako mistrz harmonijki bluesowej; imię „Slim Harpo” pochodziło od „harp”, popularnego pseudonimu harmonijki w kręgach bluesowych. Urodzony jako James Isaac Moore w Lobdell w Luizjanie, najstarszy w osieroconej rodzinie, Moore pracował jako doker i robotnik budowlany pod koniec lat 30-tych i na początku lat 40-tych XX wieku.

Jako jeden z głównych zwolenników powojennego bluesa wiejskiego, zaczął występować w barach w Baton Rouge pod pseudonimem Harmonica Slim. Później towarzyszył Lightnin' Slimowi, swojemu szwagrowi, zarówno na żywo, jak i w studiu, zanim rozpoczął własną karierę nagraniową w 1957 roku. Nazwany przez producenta Jaya Millera Slim Harpo, artysta zadebiutował solowym debiutem łączącym „I'm a King Bee” z „I Got Love If You Want It”. Pod wpływem Jimmy'ego Reeda zaczął nagrywać dla Excello Records i cieszył się serią popularnych singli R&B, które łączyły przeciągły wokal z ostrymi fragmentami harmonijki. Wśród nich znalazły się „Rainin' In My Heart” (1961), „I Love The Life I Live”, „Buzzin'” (instrumentalny) i „Little Queen Bee” (1964). W tych hitach towarzyszył mu dyskretny elektryczny podkład od stałych muzyków Excello - w tym Lazy'ego Lestera, na którego Harpo miał wpływ.

Piosenkarz był znany jako jeden z mistrzów bluesowej harmonijki. Harpo był głównym człowiekiem ruchu Louisiana Swamp/Blues lat 50-tych. Harpo, wraz z Lightnin' Slim, Lazy Lester, Lonesome Sundown i tuzinem innych artystów z Downhome, nagrywał dla A&R-mana J.D. Millera w Crowley, Luizjana. Płyty zostały następnie wydane przez wytwórnię Excello z siedzibą w Nashville. Zrelaksowane, niemal leniwe występy Harpo wyznaczyły ton jego późniejszej twórczości. Jego ciepły, ospały głos wzmocnił seksualną metaforę „I'm A King Bee”, która później została nagrana przez Rolling Stones. Rolling Stones nagrali również pulsujący „Shake Your Hips”, który Harpo wydał po raz pierwszy w 1966 roku, podczas gdy Pretty Things, Yardbirds i Them zamieścili wersje jego piosenek w swoim wczesnym repertuarze. Później riff z hitu Harpo „Shake Your Hips” został użyty w hicie ZZ Top „La Grange”, a Rolling Stones zaśpiewali piosenkę na swoim albumie z 1972 roku, Exile On Main Street.

Harpo cieszył się znaczącym hitem pop w USA w 1966 roku „Baby Scratch My Back” (również hit numer 1 R&B), który ożywił jego karierę. Nigdy nie będąc muzykiem na pełen etat, Harpo miał własny biznes transportowy w latach 60-tych, chociaż był popularną postacią w późnym odrodzeniu bluesa w latach 60-tych, występując w kilku znanych miejscach, w tym w Electric Circus i Fillmore East. 31 stycznia 1970 roku, u szczytu sławy, James „Harmonica Slim/Slim Harpo” Moore zmarł w Baton Rouge w Luizjanie na atak serca i został pochowany na cmentarzu Mulatto Bend w Port Allen w Luizjanie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rainin' In My Heart/Don't Start Cryin' Now	Slim Harpo	05.1961	-	34[8]	Excello 2194	[written by Slim Harpo ,Jerry West][produced by J. D. "Jay" Miller][17[9].R&B Chart]
Baby Scratch My Back/I'm Gonna Miss You (Like The Devil)	Slim Harpo	01.1968	-	16[13]	Excello 2273	[written by James Moore a.k.a. Slim Harpo][produced by J. D. "Jay" Miller][1[2][18].R&B Chart]
Tip On In Part 1/Tip On In Part 2	Slim Harpo	07.1967	-	-	Excello 2285	[written by Isiah Moore ,Holmes][37[4].R&B Chart]
Te-Ni-Nee-Ni-Nu/Mailbox Blues	Slim Harpo	03.1968	-	-	Excello 2294	[written by James Moore][36[5].R&B Chart]
I'm A King Bee	Slim Harpo	11.2015	66[1]	-	UMG International USUM 15701000	[written by James Moore]