Bas Noir

 Bas Noir był duetem tworzącym muzykę z nurtu dance/house, pochodzącym z Filadelfii w stanie
Pensylwania. W jego skład wchodziły Morie Bivens oraz Mary Ridley (urodzona 27 marca 1973 roku). Artystki nawiązały współpracę z producentami i wokalistami Rjehim oraz Rhano Burrellem (znanymi również jako duet muzyczny Burrell), którzy pomogli im w stworzeniu debiutanckiego singla „My Love Is Magic”, wydanego nakładem wytwórni Nu Groove Records. Utwór dotarł do 73. miejsca na brytyjskiej liście przebojów (U.K. Singles Chart), a w Stanach Zjednoczonych stał się klubowym hitem, choć nie trafił na żadne oficjalne listy przebojów. 

 Kolejny singiel, „I’m Glad You Came To Me”, zajął 33. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. Sukces ten przyciągnął uwagę wytwórni Atlantic Records, która podpisała z duetem kontrakt płytowy. W 1992 roku zespół Bas Noir wydał swój jedyny album studyjny, zatytułowany „Ah… Bas Noir”, nakładem Atlantic Records. Płyta nie zdołała jednak zadebiutować na żadnym notowaniu. Promujący album singiel „Superficial Love” dotarł do 20. miejsca na liście Billboard Hot Dance Music/Club Play, utrzymując się w zestawieniu przez 9 tygodni. Kolejne single z tego albumu - „Addicted 2 Luv” oraz „Shoe-B-Doo” - nie odniosły sukcesu na listach przebojów. W rezultacie wytwórnia Atlantic Records zakończyła współpracę z duetem. 

W 1995 roku artystki wydały singiel „What’s My Name?” pod szyldem Native Sol, nakładem wytwórni Talkin’ Loud. Po tym wydarzeniu słuch o duecie zaginął. 4 stycznia 2020 roku Mary Ridley zmarła z nieznanych przyczyn. W chwili śmierci miała 46 lat. Losy Morie Bivens pozostają obecnie nieznane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My Love Is Magic	Bas Noir	02.1989	73[5]	-	10 Records TEN 257	[written by Ronald Burrell][produced by Ronald Burrell]
I'm Glad You Came To Me	Bas Noir	08.1989	85[3]	-	10 Records TEN 282	[written by Ronald Burrell][produced by Ronald Burrell]
Superficial Love	Bas Noir	03.1992	-	-	Atlantic 87 529	[written by Geraldine Sigler, Michael Chapman, Tanea Woodberry, Trent Thomas][produced by Michael "Nice" Chapman, Tomi Trent][32[11].R&B Chart][20[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 85 903 12"]

Groove U.

Groove U. to kwartet R&B z Houston w Teksasie, w skład którego wchodzili: Darren „D-Moe”
Mosley, Orick „Sceti-Bo” Sidney, Terron „Tee-Ron” Mitchell (syn piosenkarza McKinleya Mitchella) oraz Joe „Joe D. Sharp” Halliburton. W 1994 roku zespół wydał swój jedyny album, „Tender Love”, nakładem wytwórni płytowej Big Beat. Nie wiadomo, czy płyta trafiła na jakiekolwiek listy przebojów, a jeśli tak - to na jakie miejsca. Pierwszy singiel, „(Seek And You’ll Find) The Kinda Right Baby”, dotarł do 68. miejsca na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się w zestawieniu przez 5 tygodni. 

Kolejny singiel, „Old Becomes New”, osiągnął 88. pozycję na tej samej liście, pozostając na niej przez 6 tygodni. Ostatni singiel z albumu, „Say U Love Me”, nie zdołał zadebiutować na żadnej liście przebojów. Po tym wydarzeniu zespół Groove U. popadł w zapomnienie. Obecnie nie wiadomo, czym zajmują się członkowie grupy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Seek And You'll Find) The Kinda Right Baby	Groove U.	05.1994	-	-	Big Beat 98 300	[written by Troy Taylor][produced by The Characters][68[5].R&B Chart]
Old Becomes New	Groove U.	09.1994	-	-	Big Beat 98 236	[written by Troy Taylor][produced by Charles Farrar, The Characters, Troy Taylor][88[6].R&B Chart]

Better Than Ezra

Zespół Better Than Ezra, weterani sceny „college rocka” z końca lat 80-tych, zyskał szeroką
rozpoznawalność w okresie eksplozji alternatywnego rocka w latach 90-tych - co było naturalnym obrotem spraw, biorąc pod uwagę, że grupa z Nowego Orleanu łączy melodyjność nurtu „jangle pop” z lat 80-tych z siłą grunge’u. Dzięki tej fuzji, w 1995 roku zespół trafił na szczyty list przebojów muzyki alternatywnej za sprawą utworu „Good”, który stał się jednym z kanonicznych nagrań epoki post-grunge’u. Kolejne przeboje - „In the Blood” (również z debiutanckiego albumu w dużej wytwórni, *Deluxe*) oraz „King of New Orleans” i „Desperately Wanting” z drugiej płyty, *Friction, Baby* - ugruntowały pozycję grupy, zanim na początku XXI wieku przeszła ona z dużej wytwórni do niezależnego sektora rynku muzycznego. Przez kolejne dekady Better Than Ezra regularnie koncertowali i nagrywali; choć czasami wracali do swojego dorobku z lat 90-tych, główny nacisk kładli na tworzenie nowego materiału, czego przykładem jest album *Super Magick* z 2024 roku. 

 Zespół powstał w 1988 roku jako formacja grająca „roots rocka” z domieszką country i punka. W skład pierwszej inkarnacji grupy wchodziło czterech studentów Louisiana State University: Kevin Griffin (śpiew, gitara), Joel Rundell (gitara), Tom Drummond (bas) oraz Cary Bonnecaze (perkusja). Początkowo zespół występował głównie w studenckich barach i siedzibach bractw studenckich, a ich debiutancka kaseta, *Surprise* (1990), spotkała się z pozytywnym odbiorem krytyki, która porównywała grupę do takich ikon alternatywnego punka jak The Replacements czy Dinosaur Jr. Mimo tych pochlebnych opinii, przyszłość Better Than Ezra stanęła pod znakiem zapytania, gdy 8 sierpnia 1990 roku Joel Rundell popełnił samobójstwo. Po śmierci Rundella pozostali członkowie zespołu początkowo postanowili pójść własnymi drogami, jednak jeszcze przed końcem roku reaktywowali grupę jako trio. Uznawszy, że zmiana otoczenia może wyjść im na dobre, członkowie Better Than Ezra przenieśli się wkrótce potem do Los Angeles. Tam, w domowym studiu znajomego, zarejestrowali materiał na swój niezależny album „Deluxe”, wydany w 1993 roku. Płyta ta jeszcze bardziej podniosła rangę zespołu i ostatecznie przyciągnęła uwagę kilku dużych wytwórni płytowych. 

Trio podpisało kontrakt z Elektra Records, a nowa wytwórnia dwa lata po premierze wznowiła wydanie „Deluxe”. Album przyniósł zespołowi największy międzynarodowy przebój radiowy - utwór „Good” - dzięki któremu do końca 1995 roku płyta uzyskała status platynowej. Mimo tak udanego debiutu, na początku 1996 roku Bonnecaze zdecydował się opuścić grupę. Jego miejsce zajął Travis McNabb, również pochodzący z Nowego Orleanu (mieszkający wówczas w San Francisco). 

 Niedługo po przyjęciu nowego członka, zespół Better Than Ezra wszedł do studia nagraniowego, by pracować nad swoim drugim albumem dla dużej wytwórni -wydanym w 1996 roku „Friction, Baby”. Choć muzycznie płyta była zbliżona do poprzedniczki, nie powtórzyła komercyjnego sukcesu „Deluxe” i dość szybko zniknęła z list przebojów; promujące ją single „Desperately Wanting” oraz „King of New Orleans” były jedynie sporadycznie emitowane przez stacje radiowe grające współczesny rock. Następnie zespół stworzył w Nowym Orleanie własne studio nagraniowe (nazwane Fudge Studios), w którym zarejestrował album „How Does Your Garden Grow?” (1998). Płyta nie zdołała przywrócić zespołowi pozycji liczącego się komercyjnie projektu rockowego, co doprowadziło do zakończenia współpracy z wytwórnią Elektra. Później, za pośrednictwem swojej oficjalnej strony internetowej, grupa udostępniła kompilację rzadkich nagrań zatytułowaną „Artifakt”. 

Nie zrażając się tym, trio podpisało kontrakt z niezależną wytwórnią Beyond Music i w 2001 roku wydało kolejny album - „Closer”. Utwór „Extra Ordinary” całkiem dobrze radził sobie na różnych listach przebojów, jednak wytwórnia Beyond Music ogłosiła bankructwo, zanim zespół zdążył wydać drugi singiel. Nic dziwnego, że zespół Better Than Ezra zrobił sobie przerwę, by powrócić w 2004 roku z albumem koncertowym, dokumentującym występ w rodzinnym mieście, w klubie House of Blues. Rok później ukazała się składanka największych przebojów, jednak ku uciesze oddanych fanów grupy (zwanych „Ezralites”), historia Better Than Ezra wcale nie dobiegła końca. Po podpisaniu kontraktu z nowojorską wytwórnią Artemis Records, w maju 2005 roku zespół wydał płytę *Before the Robots* i wyruszył w letnią trasę koncertową. Cztery lata później z grupy odszedł perkusista Travis McNabb, który dołączył do duetu country Sugarland; jego miejsce zajął Michael Jerome, a w 2009 roku zespół zaprezentował swój siódmy album - *Plays Paper Empire*. 

 Zespół zrobił sobie przerwę, ponieważ Griffin był zdecydowany publikować nowy materiał pod szyldem Better Than Ezra tylko wtedy, gdy uznałby go za istotny wkład w dorobek grupy. W tym czasie muzyk nie porzucił pracy twórczej, skupiając się jednak na pisaniu utworów dla innych artystów, takich jak James Blunt, Barenaked Ladies czy wspomniany już duet Sugarland. Następnie, po sesjach nagraniowych z Tonym Hofferem - nominowanym do nagrody Grammy producentem, który współpracował wcześniej m.in. z Beckiem oraz zespołem Belle and Sebastian - grupa Better Than Ezra ogłosiła wydanie we wrześniu 2014 roku swojego ósmego albumu studyjnego, zatytułowanego *All Together Now*. Było to ich najwyżej notowane na listach przebojów wydawnictwo od czasu przełomowego albumu *Deluxe* z 1993 roku. 

Zestaw utworów, wyprodukowany przez Tony’ego Hoffera, zawierał single „Crazy Lucky” oraz „Gonna Get Better”. W 2018 roku zespół uczcił 25. rocznicę swojego debiutu, wydając singiel „Grateful” oraz wznowienie albumu *Deluxe* - dostępne wyłącznie na płytach winylowych. Z okazji 25-lecia płyty *Friction, Baby*, grupa Better Than Ezra wykonała cały ten materiał podczas dwóch koncertów w sierpniu 2021 roku w lokalu House of Blues w Nowym Orleanie. Jeszcze w tym samym roku muzycy powrócili na scenę, by w całości zaprezentować album *Closer*. Po zakończeniu trasy koncertowej w 2022 roku zespół wszedł do studia, aby nagrać swój dziewiąty album. Płyta *Super Magick* ukazała się w maju 2024 roku nakładem wytwórni Round Hill Records. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good	Better Than Ezra	07.1995	108	30[20]	Elektra 64 428	[written by Kevin Griffin][produced by Dan Rothchild]
In the Blood	Better Than Ezra	07.1995	-	48[20]	Elektra	[written by Kevin Griffin][produced by Dan Rothchild]
Rosealia	Better Than Ezra	11.1995	-	71[12]	Elektra 64 352	[written by Kevin Griffin][produced by Dan Rothchild]
King of New Orleans	Better Than Ezra	08.1996	-	62[10]	Elektra	[written by Kevin Griffin][produced by Don Gehman]
Desperately Wanting	Better Than Ezra	12.1996	-	48[20]	Elektra 64 228	[written by Kevin Griffin][produced by Don Gehman]
At the Stars	Better Than Ezra	03.1999	-	78[4]	Elektra	[written by Kevin Griffin][produced by Malcolm Burn]
Extra Ordinary	Better Than Ezra	09.2001	-	116[1]	Elektra	[written by Kevin Griffin]
A Lifetime	Better Than Ezra	.2005	-	125	Artemis	[written by Kevin Griffin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Deluxe	Better Than Ezra	04.1995	-	35[42]	Elektra 61 784	[platinum-US][produced by Dan Rothchild]
Friction, Baby	Better Than Ezra	08.1996	-	64[19]	Elektra 61 944	[produced by Don Gehman]
How Does Your Garden Grow?	Better Than Ezra	09.1998	-	129[1]	Elektra 62 247	[produced by Malcolm Burn]
Closer	Better Than Ezra	08.2001	-	110[3]	Beyond 578 137	[produced by Brad Wood, Ethan Allen]
Before the Robots	Better Than Ezra	06.2005	-	84[3]	Song 51 617	[produced by BTE, Ethan Allen]
Paper Empire	Better Than Ezra	05.2009	-	62	MRI/Megaforce	[produced by Warren Huart, Kevin Griffin]
All Together Now	Better Than Ezra	09.2014	-	43	The End 359	[produced by Tony Hoffer]

Beverley Sisters

Beverley Sisters to angielskie żeńskie trio wokalne, wykonujące tradycyjną muzykę pop
w stylu „close harmony” (śpiew wielogłosowy) oraz utwory rozrywkowe. W skład grupy wchodziły trzy siostry z Londynu: najstarsza Joy (urodzona jako Joycelyn Victoria Barbara Chinery; 5 maja 1924r - zm. 31 sierpnia 2015r) oraz bliźniaczki Teddie (urodzona jako Hazel Pamela Chinery; 5 maja 1927r - zm. 17 czerwca 2026r) i Babs (urodzona jako Babette Patricia Chinery; 5 maja 1927r - zm. 28 października 2018r). W 2006 roku wszystkie trzy siostry zostały uhonorowane Orderem Imperium Brytyjskiego (MBE). Największą popularność zespół Beverley Sisters zdobył w latach 50. i 60-tych XX wieku, zyskując rozpoznawalność dzięki występom w radiu i telewizji. Ich styl był w pewnym stopniu wzorowany na amerykańskim trio The Andrews Sisters. 

Do ich znaczących osiągnięć należały m.in. utwór „Sisters” autorstwa Irvinga Berlina oraz piosenki świąteczne, takie jak „I Saw Mommy Kissing Santa Claus”, „Little Donkey” i „Little Drummer Boy”. W Stanach Zjednoczonych na listach przebojów pojawiła się również ich wersja utworu „Greensleeves”. Siostry występowały także w kabaretach i słynęły z noszenia identycznych strojów - zarówno na scenie, jak i poza nią. 

 Siostry urodziły się w dzielnicy Bethnal Green w Londynie. Ich rodzicami byli Victoria Alice (z domu Miles; ślub w 1916 r.) oraz George Arthur Chinery (1894–1962), którzy występowali w teatrach rewiowych (music hall) jako duet „Coram and Mills”. Rodzina była również spokrewniona z rodem Lupino, znanym z działalności aktorskiej i artystycznej. Najstarsza z sióstr, Joy, przyszła na świat 4 maja 1924 roku, natomiast bliźniaczki, Babs i Teddie, urodziły się 5 maja 1927 roku. Podczas II wojny światowej siostry zostały ewakuowane do hrabstwa Northamptonshire, gdzie odbyły szkolenie sekretarskie.  

W czasie II wojny światowej siostry wzięły udział w przesłuchaniu do kampanii reklamowej napoju słodowego Ovaltine i zostały do ​​niej zaangażowane Jock Ware, fotograf pracujący przy kampanii plakatowej Ovaltine, zachęcił je do wzięcia udziału w przesłuchaniu dla BBC Radio. Siostry zrobiły to w listopadzie 1944 roku, a za namową producenta BBC Cecila Maddena - który został ich menedżerem - przyjęły nazwę Beverley Sisters. Poznały również Glenna Millera, który tuż przed swoim zaginięciem zaproponował im nagranie utworów wraz z członkami jego orkiestry. Początkowo występowały w audycjach radiowych dla Alianckich Sił Ekspedycyjnych (Allied Expeditionary Forces), nagrywanych w Bedford, a następnie pojawiły się w programie „Variety Bandbox” na antenie BBC Radio. 

Bezpośrednio po wojnie koncertowały z orkiestrą Erica Winstone’a i zaczęły regularnie występować w pierwszych programach telewizyjnych BBC. Występowały także dla amerykańskiej stacji NBC wraz z członkami orkiestry Glenna Millera, którzy pozostali w zespole po jego zniknięciu. Po powrocie do Wielkiej Brytanii impresario Val Parnell zaangażował je do występu w London Palladium u boku Gracie Fields; Fields jednak - bez podania przyczyny - odmówiła wspólnego występu. W kolejnym roku siostry wystąpiły wspólnie z Dannym Kaye’em. BBC powierzyło im własny program telewizyjny - początkowo zatytułowany „Three Little Girls on View”, a później przemianowany na „Those Beverley Sisters” - który był emitowany przez siedem lat i w ramach którego artystki wykonywały na żywo popularne wówczas przeboje. W 1951 roku podpisały kontrakt płytowy z brytyjskim oddziałem wytwórni Columbia. Później współpracowały z wytwórniami Philips i Decca, by w 1960 roku powrócić do Columbii. 

Ich największymi przebojami na brytyjskich listach przebojów były utwory „I Saw Mommy Kissing Santa Claus” (6. miejsce w 1953 r.) oraz „Little Drummer Boy” (6. miejsce w 1959 r.)- oba utrzymane w świątecznej tematyce. Siostry Beverley wystąpiły jako one same w brytyjskim filmie muzycznym „Harmony Lane” z 1954 roku w reżyserii Lewisa Gilberta, a 12 lutego 1955 roku pojawiły się na okładce tygodnika „Record Mirror”. W 1956 roku ich wersja tradycyjnej pieśni „Greensleeves”, z orkiestracją Rolanda Shawa, stała się ich jedynym utworem, który trafił na amerykańskie listy przebojów - osiągnęła 41. miejsce na zestawieniu popowym magazynu „Billboard”. Ponieważ siostry zdecydowanie bardziej ceniły występy na żywo- w kabaretach czy telewizji - niż pracę w studiu nagraniowym, utwór „Sisters” (napisany przez Irvinga Berlina, a nagrany pierwotnie w 1954 roku przez Rosemary Clooney i jej siostrę Betty) stał się ich wizytówką; pojawiły się nawet głosy, że Berlin napisał tę piosenkę właśnie z myślą o siostrach Beverley. 

Powszechnie uważa się, że przez ponad 20 lat siostry były najlepiej zarabiającymi artystkami estradowymi w Wielkiej Brytanii. W latach 1952, 1958 i 1978 występowały podczas gali Royal Variety Performance. W styczniu 1961 roku wzięły udział w audycji radiowej „Desert Island Discs”, pojawiły się także w programie telewizyjnym „Stars on Sunday”. W 1969 roku trio było bohaterkami programu „This Is Your Life”, w którym niespodziankę przygotował dla nich Eamonn Andrews. W 1977 roku wystąpiły w długo emitowanym programie rozrywkowym BBC „The Good Old Days”. Ich kariera nabrała nowego rozpędu w latach 80-tych, kiedy to ich dzieci - występujące razem jako zespół The Foxes - zaprosiły je na scenę londyńskiego klubu Hippodrome, za namową właściciela lokalu, Petera Stringfellowa. W recenzji opublikowanej w marcu 1985 roku na łamach „The Stage” opisano występ sióstr w kabarecie Stringfellowa: miały na sobie „połyskujące różowe stroje”, a autorka tekstu zauważyła, że ​​artystki „zyskały ten rodzaj blasku i uniwersalności, który może przynieść jedynie czas i doświadczenie”. 

Siostry ponownie zaczęły występować przed brytyjskimi żołnierzami, a także w brytyjskich klubach gejowskich; nagrały również nowy album, zatytułowany „Sparkle”. Pod koniec lat 90-tych XX wieku zespół Beverley Sisters zaczęto porównywać do grupy Spice Girls -zwłaszcza w kontekście małżeństw: Joy poślubiła angielskiego piłkarza Billy’ego Wrighta, a Victoria („Posh Spice”) - Davida Beckhama. W 2002 roku, w ramach obchodów Złotego Jubileuszu królowej Elżbiety II, siostry Beverley wystąpiły podczas uroczystości jubileuszowych. W tym samym roku - przypadającym dokładnie 50 lat po ich debiucie na gali Royal Variety Performance- wyruszyły w trasę koncertową z Maxem Bygravesem. W 2004 roku wzięły również udział w koncertach upamiętniających 60. rocznicę lądowania w Normandii (D-Day). W 2002 roku siostry zostały wpisane do Księgi rekordów Guinnessa jako najdłużej działająca grupa wokalna na świecie, w której składzie nigdy nie doszło do żadnych zmian. Jeszcze w 2009 roku występowały podczas koncertów oraz popołudniowych przedstawień w Wielkiej Brytanii. Nawiązały współpracę z organizacją Burma Star Association oraz firmą deweloperską McCarthy & Stone - siostry były zapraszane do uroczystego otwierania nowych osiedli mieszkaniowych, zaprojektowanych specjalnie z myślą o emerytach. Z czasem całkowicie wycofały się z życia zawodowego i zamieszkały niedaleko siebie w Barnet. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Saw Mommy Kissing Santa Claus/Triplets	Beverley Sisters	12.1953	6[5]	-	Philips P.B.188	[written by Tommie Connor]
Willie Can/We've Started Courtin'	Beverley Sisters	04.1955	23[4]	-	Decca F 10705	[written by Boudleaux Bryant & Felice Bryant]
Greensleeves/I'll See You In My Dreams	Beverley Sisters	12.1956	-	41[9]	London 45-1783	[written by by traditional, Joy Beverley, Babs Beverley & Teddie Beverley]
I Dreamed/Mama From The Train (A Kiss, A Kiss)	Beverley Sisters	02.1957	24[2]	-	Decca F 10832	[written by Charles Gream & Marvin Moore]
The Little Drummer Boy/Strawberry Fair	Beverley Sisters	02.1959	6[13]	-	Decca F 11107	[written by Katherine K. Davis, Henry Onorati & Harry Simeone]
Little Donkey/And Kings Came A-Calling	Beverley Sisters	11.1959	14[7]	-	Decca F 11172	[written by Eric Boswell]
Green Fields/The Skye Boat Song	Beverley Sisters	06.1960	29[3]	-	Columbia DB 4444	[written by Frank Miller, Richard Dehr & Terry Gilkyson]

Ugly's

W 1963 roku zespół The Dominettes zmienił nazwę na The Ugly's.
Grupa podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Pye Records. Pierwszym wydawnictwem zespołu w 1965 roku był autorski utwór „Wake Up My Mind”, skomponowany przez Burneta, Holdena i Gibbonsa. Singiel wyróżniał się tekstami o wydźwięku społecznym, co stanowiło wyraźne przeciwieństwo materiału tworzonego przez większość ówczesnych grup popowych. Płyta nie sprzedawała się dobrze w Wielkiej Brytanii, ale odniosła duży sukces na australijskiej liście przebojów, docierając do 14. miejsca. W 1965 roku z zespołu odszedł John Gordon, a zastąpił go Jimmy O'Neill z lokalnej grupy The Yamps (wcześniej współpracował on również z The Walker Brothers). 

Drugim singlem The Ugly's, wydanym w tym samym roku, był utwór „It's Alright”. Wyróżniał się on wyrazistą partią klawesynu, wykonywaną przez O'Neilla. Płyta nie trafiła na brytyjską listę przebojów (UK Singles Chart), mimo że zespół promował ją występem w programie telewizyjnym *Ready Steady Go!*. W latach 1965–1967 ukazały się kolejne single The Ugly's, w tym cover utworu „End of the Season” autorstwa Raya Daviesa. Stanowiło to odejście od dotychczasowej praktyki zespołu, gdyż wszystkie wcześniejsze nagrania były autorskimi kompozycjami grupy. 

 W tym okresie w składzie The Ugly's zaszło wiele zmian personalnych; z zespołu odeszli m.in. Bob Burnett i John Hustwayte. Na rok dołączył basista Dave Pegg, po czym odszedł do Ian Campbell Group. Zastąpił go Dave Morgan z lokalnego zespołu Blaises (były członek grupy Danny King's Mayfair Set). Dave Pegg grał później w lokalnym zespole The Exception, skąd przeszedł do Fairport Convention. Dave Morgan był również autorem piosenki „Something”, która znalazła się na stronie B singla „Blackberry Way” grupy The Move- utworu, który dotarł na szczyt list przebojów. Jimmy O'Neill opuścił zespół The Ugly's w 1968 roku, by dołączyć do The Mindbenders; w tym samym roku z grupy odszedł również jej współzałożyciel, Jim Holden.

  Do The Ugly's dołączył Roger Hill (ur. 1 stycznia 1945 w Erdington w Birmingham, zm. 8 listopada 2011 w szpitalu Good Hope w Sutton Coldfield), wcześniej gitarzysta Brumbeats; pozostał w zespole przez niespełna rok, po czym odszedł, by wraz z Dave'em Peggiem zasilić skład The Exception. Rogera Hilla zastąpił Will Hammond (z The Yamps), który pozostał w zespole do końca jego istnienia. Miejsce Jima Holdena zajął perkusista Keith Smart, wcześniej związany z grupą Danny King's Mayfair Set. W 1968 roku do składu dołączył klawiszowiec Richard Tandy (który grał również w utworze „Blackberry Way” zespołu The Move), a w późniejszym czasie związał się on z Electric Light Orchestra. Pod koniec 1968 roku Gibbons pozostał jedynym członkiem pierwotnego składu The Ugly's. W składzie tym znaleźli się również Will Hammond, Dave Morgan, Keith Smart i Richard Tandy. Zespół nagrał materiał na singiel „I've Seen The Light”, który jednak nigdy nie został wydany. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wake Up My Mind/Ugly Blues	Ugly's	05.1965	-	-	Pye 7N 15858	[written by Holden, Gibbons, Burnett][produced by Alan A. Freeman]
It's Alright/A Friend	Ugly's	10.1965	-	-	Pye 7N 15 968	[written by Burnett, O'Neill, Holden][produced by Alan A. Freeman]
A Good Idea/The Quiet Explosion	Ugly's	01.1966	-	-	Pye 7N 17 027	[written by Holden, Gibbons, Burnett][produced by Alan A. Freeman]
End Of The Season/Can't Recall Her Name	Ugly's	09.1966	-	-	Pye 7N 17 178	[written by Ray Davies][produced by Alan A. Freeman]
And The Squire Blew His Horn/Real Good Girl	Ugly's	08.1967	-	-	CBS 2933	[written by J. O'Neill, S. Gibbons][produced by Mike Smith]

Le Gent

Le Gent to amerykańska grupa wokalna wykonująca muzykę R&B, założona na przełomie
lat 80. i 90-tych XX wieku w Nowym Jorku.  W skład tego kwartetu wchodzili: Larry (brat Timmy’ego Gatlinga), Ron (syn nieżyjącego już Jackie Wilsona), Scott Witherspoon oraz Eric White. Według jednego ze źródeł, Ron jest w rzeczywistości synem nieżyjącego już Paula Wilsona z grupy doo-wopowej The Flamingos. Jeśli tak jest, to Ron Wilson - ewentualny syn Paula - był wcześniej członkiem grupy house’owej Fingers Inc. i w 1990 roku wydał solowy singiel „Prove It To Me”. Przed dołączeniem do zespołu Witherspoon był członkiem grup tworzących muzykę house/acid house: Members Of The House oraz Midi Mechanixx. Współpracował również z innymi wykonawcami – odpowiadał za muzykę, aranżacje i realizację dźwięku przy singlu „You Ain’t Real” grupy hiphopowej Too Real Crew (1987) oraz przy wydawnictwie Audi D. „Just Chillin” / „Rock Till You Drop” z tego samego roku. 

Le Gent było jedną z krótkotrwałych grup wokalnych; ich jedyny, zatytułowany tak samo jak zespół album, ukazał się 27 sierpnia 1991 roku nakładem wytwórni Reprise Records. Nie jest jasne, czy płyta trafiła na listy przebojów, a jeśli tak, to z jakim skutkiem. Z albumu pochodziły dwa single: „Time For Love” oraz „Woman’s Heart”. Tylko ten drugi odniósł sukces, docierając do 85. miejsca na liście Billboard Hot R&B Singles, gdzie utrzymał się przez cztery tygodnie. W pracach nad albumem brał udział również Timmy Gatling - współtworzył utwory, grał na instrumentach, programował partie perkusyjne oraz śpiewał w chórkach. Niedługo później grupa zniknęła ze sceny równie szybko, jak się na niej pojawiła.  

Witherspoon powrócił do pracy sesyjnej; jego najnowszym osiągnięciem jest udział w nagraniu albumu *Worth It All* (2018) Jeffreya Osborne’a, byłego lidera grupy L.T.D. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Woman's Heart	Le Gent	08.1991	-	-	Reprise 19 271	[written by Scott Weatherspoon, Timmy Gatling][produced by Timmy Gatling][85[4].R&B Chart]

Tony LeMans

Tony LeMans był amerykańskim wokalistą i autorem tekstów, związanym z Prince’em oraz
wytwórnią płytową Prince’a - Paisley Park Records. 

 

Tony LeMans, urodzony jako Antony L. Fortier, przyszedł na świat 14 lipca 1963 roku w Santa Monica w Kalifornii (Stany Zjednoczone). Uczęszczał do szkół Will Rogers Elementary School, John Adams Junior High, Santa Monica High School oraz Olympic High School. To właśnie w John Adams poznał Lenny’ego Kravitza, który wówczas dopiero zaczynał swoją przygodę z muzyką. Po odejściu z Olympic High School, Tony zmienił nazwisko na LeMans - zainspirowała go do tego fascynacja jego ojca samochodami tej marki. Przez pewien czas współpracował z Kravitzem przy jego projekcie „Romeo Blue”, jednak z powodu różnic osobistych ich drogi wkrótce się rozeszły. Tony „odbił” dziewczynę Lenny’ego, mimo to pozostali przyjaciółmi aż do śmierci Tony’ego. 

 

 LeMans przeniósł się z Los Angeles do Minneapolis, gdzie niedługo po przyjeździe poznał Prince’a. W 1989 roku nakładem wytwórni Paisley Park Records ukazał się jedyny album artysty, zatytułowany po prostu „Tony LeMans”. W prace nad płytą zaangażowali się również Sly Stone (z zespołu Sly and the Family Stone) oraz George Clinton (z grupy Parliament). Album dotarł do 58. miejsca na liście Billboard R&B Albums. Utwory „Higher Than High” (w którego powstaniu brał udział Stone), „Cookie Crumbles” oraz „Forever More” zostały wydane jako single, jednak nie odniosły większego sukcesu na listach przebojów. 

 

 Jedyny koncert na żywo odbył się w sylwestrowy wieczór 1989 roku w Moscone Center w San Francisco; artyście towarzyszył wówczas zespół koncertowy w składzie: Jamie Chezz, Kelley Kelley, Steven Menconi, T. Keanini, Michael Whitfield oraz Shayne Soentpiet. Niedługo później trasę koncertową wstrzymano, a LeMans zajął się innymi projektami wraz ze swoim producentem, Davidem Gamsonem z zespołu Scritti Politti. Tony współtworzył piosenki m.in. z Donnym Osmondem oraz Eddiem Murphym. Choć Prince często pracował za kulisami przy albumach wydawanych w swojej wytwórni, w przypadku tego wydawnictwa nie pełnił żadnej oficjalnej funkcji - głównym producentem był Gamson. 

 

Na początku lat 90-tych LeMans rozpoczął prace nad swoim drugim albumem. Prince przekazał mu utwór zatytułowany „Fuschia Light”, który miał znaleźć się na tej płycie. Album nie został jednak nigdy ukończony z powodu śmierci artysty. Oprócz własnych projektów, LeMans - wraz z Davidem Gamsonem - współprodukował piosenkę „Sure Lookin'” na powrotny album Donny’ego Osmonda pt. „Eyes Don’t Lie”. 

 

LeMans, zapalony motocyklista i miłośnik marki Harley-Davidson, zginął w wypadku podczas jazdy motocyklem w Malibu w Kalifornii 24 czerwca 1992 roku. Następnego dnia miał poślubić Deborah Matthews, siostrę piosenkarki Vanity.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Higher Than High	Tony LeMans	10.1980	-	-	Paisley Park 22907	[written by Tony LeMans, David Gamson][produced by David Gamson][37[9].R&B Chart]

Ryan Leslie

Ryan Leslie - niezwykle bystry producent, autor piosenek, wykonawca, przedsiębiorca i mistrz
autopromocji (swego czasu zatrudnił nawet osobę, która filmowała niemal wszystkie jego działania, a nagrany materiał był starannie montowany i publikowany w serwisie YouTube) - zaczął tworzyć muzykę już jako nastolatek. Jeszcze zanim mógł prowadzić samochód, uzyskał maksymalny wynik 1600 punktów w egzaminie SAT, a w wieku 19 lat ukończył Uniwersytet Harvarda. W ciągu czterech lat od ukończenia studiów zdołał już mocno zaznaczyć swoją obecność w branży muzycznej. Do końca 2005 roku napisał i/lub wyprodukował utwory dla takich artystów jak 702, Beyoncé, Britney Spears, Carl Thomas oraz New Edition; przygotował również własny album, który jednak ostatecznie nie trafił do sprzedaży. 

 Prawdziwy przełom w karierze Lesliego nastąpił w 2006 roku, kiedy to stanął za sukcesem singla „Me&U” wokalistki Cassie. Utwór ten zdobył pierwsze miejsce na liście przebojów R&B i dotarł do trzeciej pozycji w zestawieniu Billboard Hot 100. Kolejny album Cassie- w całości wyprodukowany niemal wyłącznie przez Lesliego i wydany nakładem wytwórni Bad Boy, należącej do Diddy’ego -otarł się o szczyt list przebojów Billboard 200 oraz R&B/hip-hop.  

Leslie podpisał kontrakt jako artysta z wytwórnią Casablanca (podlegającą Universal Motown) i założył własną niezależną wytwórnię, NextSelection. Jego debiutancki singiel „Diamond Girl” zadebiutował na listach przebojów na początku 2008 roku - trafił do notowania Hot 100, choć osiągnął jedynie 95. miejsce. Kolejne single, „Addiction” oraz „How It Was Supposed to Be”, utorowały drogę jego debiutanckiemu albumowi (zatytułowanemu po prostu „Ryan Leslie”), który ukazał się w lutym 2009 roku. Już w listopadzie tego samego roku artysta wydał kolejny krążek, „Transition”, zainspirowany wakacyjnym, utrzymywanym w tajemnicy romansem. 

 Choć oba albumy Lesliego znalazły się w pierwszej dziesiątce zestawienia Billboard Hot R&B/Hip-Hop Albums, jego drogi z wytwórnią ostatecznie się rozeszły. Artysta zdecydował się na niezależną ścieżkę, wydając w październiku 2012 roku płytę „Les Is More” nakładem własnej wytwórni NextSelection (przy dystrybucji firmy RED, należącej do Sony). Następnie rozpoczął prace nad swoim czwartym albumem, „Black Mozart”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Diamond Girl	Ryan Leslie	01.2008	-	95[3]	NextSelection	[written by Ryan Leslie][produced by Ryan Leslie][35[20].R&B Chart]
Addiction	Ryan Leslie Featuring Cassie	05.2008	-	115	NextSelection	[written by J. Jackson, R. Leslie, S. Wonder, S. Green-Brown][produced by Ryan Leslie][35[20].R&B Chart]
How It Was Supposed to Be	Ryan Leslie	11.2008	-	-	NextSelection	[written by Ryan Leslie][produced by Ryan Leslie][71[20].R&B Chart]
Good Lovin'	Slim featuring Fabolous and Ryan Leslie	11.2008	-	-	M3	[written by Anthony Ryan Leslie,John David Jackson][produced by Ryan Leslie][39[16].R&B Chart]
You're Not My Girl	Ryan Leslie	08.2009	-	-	NextSelection	[written by Ryan Leslie][produced by Ryan Leslie][72[13].R&B Chart]
I Choose You	Ryan Leslie	01.2010	-	-	NextSelection	[written by Ryan Leslie][93[1].R&B Chart]
Start It Up	Lloyd Banks featuring Ryan Leslie, Kanye West, Swizz Beatz and Fabolous	11.2010	-	105	NextSelection	[written by Christopher Lloyd,Kanye West,John Jackson,Kasseem Dean,Ryan Leslie,Carl McCormick][produced by Cardiak][52.R&B Chart]
Fly Together	Red Café featuring Rick Ross and Ryan Leslie	01.2008	-	95[3]	Street Family	[written by Anthony Leslie,Jermaine Denny,William Leonard Roberts II][produced by Ryan Leslie][44.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ryan Leslie	Ryan Leslie	11.2008	-	35	NextSelection 602517746886	[produced by Ryan Leslie]
Transition	Ryan Leslie	11.2009	-	50	NextSelection 0013447	[produced by Ryan Leslie]
Les Is More	Ryan Leslie	10.2012	-	74	NextSelection Lifestyle Group 2643	[produced by Ryan Leslie, Cardiak]

                                       

Kompozycje Ryana Leslie na listach przebojów [with Chauncey Hawkins, Claude "Quo" Forbes, Harve "Joe Hooker" Pierre, Jack Knight, Mario Winans, Ryan Leslie , Sean Combs & Shannon "Slam" Lawrence] 10/2003 Down for Me Loon 103.US [solo] 06/2004 Hot 2nite New Edition 87.US 04/2006 Me & U Cassie 3.US/6.UK 01/2008 Diamond Girl Ryan Leslie 95.US [with Adonis Shropshire & Makeba Riddick] 09/2006 Touching My Body Danity Kane 109.US [with Casandra Ventura & Ryan Leslie] 10/2006 Long Way 2 Go Cassie 97.US/12.UK [with Brent Paschke & Ryan Leslie] 03/2008 Is It You Cassie 52.UK [with Ryan Leslie, John Jackson & Cassandra Ventura] 05/2008 Addiction Ryan Leslie 115.US [with John David Jackson, Ryan Leslie & Herbert Rooney] 11/2010 You Be Killin' Em Fabolous 63.US [with Ryan Leslie & Wes James] 07/2013 C O O L Le Youth 26.UK

Legend B

Legend B, to niemiecki zespół muzyki elektronicznej działający w latach 90-tych i 2000.
Ich muzyka wpisuje się w gatunki trance i hard trance. Znani są przede wszystkim z przeboju „Lost in Love”. 

  Założony w 1993 roku, początkowo był triem w składzie Peter Blase, Jens Ahrens i Jay Frog. Grupa przekształciła się w duet w 1999 roku, kiedy Jens Ahrens opuścił skład.

  Zespół był stosunkowo mało aktywny, wydając jedynie pięć singli i dwie EP-ki, wszystkie w niemieckiej wytwórni 3 Lanka, należącej do producenta Armina Johnerta, z wyjątkiem ostatniej EP-ki z 2001 roku, wydanej przez N-Vertigo (sub-wytwórnię Ala Bianca). Niemniej jednak ich wielki hit z 1994 roku „Lost in Love” uczynił z nich niezwykle znaną grupę na scenie trance i hardcore. Według serwisu Discogs grupa pojawiła się na co najmniej 165 kompilacjach, głównie dzięki temu utworowi.  „Lost in Love” został wydany w 1994 roku przez 3 Lanka. Utwór ten stał się klasykiem hard trance i hardcore techno. Discogs wymienia 46 różnych wersji utworu, które są często grane w klubach. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lost In Love	Legend B	01.1996	45[6]	-	Ascension ASCUK 19	[written by Jens Ahrens, Peter Blase]

Wayne Bickerton

Wayne Bickerton (urodzony jako Arthur Ronald Bickerton; 11 lipca 1941r - zm.29 listopada 2015)
był brytyjskim producentem muzycznym, autorem piosenek oraz menedżerem w branży muzycznej. Zyskał rozpoznawalność -wraz z Tonym Waddingtonem - jako twórca i producent serii przebojów, które w latach 70-tych XX wieku trafiły na brytyjskie listy przebojów w wykonaniu grupy The Rubettes. Był również ważną postacią w organizacji SESAC - jednej z trzech głównych amerykańskich organizacji zajmujących się zbiorowym zarządzaniem prawami autorskimi. 

Bickerton urodził się w Rhyl w hrabstwie Denbighshire (Walia)  i otrzymał imię po swoim ojcu. Dorastał w dzielnicy Kirkdale w Liverpoolu. Po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w 1963 roku, kiedy - po występach w zespołach Bobby Bell Rockers (z udziałem Deta Pete’a), Steve & the Syndicate, Lee Curtis and the All-Stars oraz Remo Four - został basistą i wokalistą w grupie Pete Best Four (później znanej jako Pete Best Combo). W tym samym czasie gitarzystą zespołu został jego przyjaciel z dzieciństwa, Tony Waddington.

  Bickerton i Waddington nie tylko dzielili obowiązki wokalne, ale także pisali piosenki dla zespołu, który koncertował głównie w Niemczech i Stanach Zjednoczonych, aż do momentu, gdy obaj muzycy odeszli z grupy w 1966 roku. Następnie Bickerton został producentem muzycznym w wytwórni Deram Records, gdzie odpowiadał za albumy zespołów Giles, Giles & Fripp (prekursorów King Crimson) oraz World of Oz; współpracował również z Petulą Clark i Tomem Jonesem. Później dołączył do Polydor Records, obejmując stanowisko szefa działu A&R (repertuaru i artystów) oraz produkując nagrania zespołu Mongrel. 

Równolegle kontynuował współpracę kompozytorską z Waddingtonem. Jednym z ich największych sukcesów był utwór „Nothing But A Heartache”, nagrany przez amerykańską żeńską grupę The Flirtations. W 1969 roku piosenka ta dotarła do 34. miejsca na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 oraz 31. miejsca na kanadyjskiej liście magazynu „RPM”; dziś uznawana jest za klasyk nurtu „northern soul”. Później własną wersję tego utworu nagrała również grupa Southside Johnny and the Asbury Jukes. W tym okresie on oraz Waddington wpadli również na pomysł stworzenia musicalu w stylu rock’n’rollowym. Wspólnie napisali i wyprodukowali nagranie demonstracyjne utworu „Sugar Baby Love”; początkowo planowali zgłosić go do Konkursu Piosenki Eurowizji, lecz ostatecznie zaproponowali go zespołowi Showaddywaddy, który jednak odrzucił propozycję. Następnie Bickerton i Waddington zaoferowali utwór muzykom sesyjnym, którzy nagrali wersję demonstracyjną, stawiając warunek, że stworzą oni pełnoprawny zespół. Muzycy przystali na tę propozycję i tak powstała grupa The Rubettes. W 1974 roku utwór „Sugar Baby Love” stał się wielkim przebojem, zajmując pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a także docierając do 37. miejsca w USA oraz 25. w Kanadzie. Bickerton i Waddington napisali i wyprodukowali wszystkie kolejne przeboje The Rubettes w Wielkiej Brytanii - łącznie dziewięć utworów, które w latach 1974–1977 znalazły się w pierwszej pięćdziesiątce zestawień. Za swoją twórczość otrzymali nagrodę Ivor Novello w kategorii „Autorzy piosenek roku”. 

Ponadto wprowadzili do pierwszej dziesiątki brytyjskich list przebojów utwór „Sugar Candy Kisses” w wykonaniu duetu Mac and Katie Kissoon. Założyli własną wytwórnię płytową, State Records, która w 1979 roku rozszerzyła swoją działalność, przejmując studio nagraniowe Odyssey Studios oraz budynek biurowy przy Marble Arch w centrum Londynu (obiekt ten został później sprzedany stacji radiowej Jazz FM). Bickerton awansował na wysokie stanowiska w branży muzycznej. 

Od końca lat 70. pracował w organizacji Performing Right Society (PRS) w Anglii, pełniąc z czasem funkcje przewodniczącego oraz pełniącego obowiązki dyrektora generalnego. Został również wiceprzewodniczącym Instytutu Muzyki Popularnej przy Uniwersytecie w Liverpoolu. W 1997 roku objął stanowisko przewodniczącego SESAC International (części organizacji SESAC), a także otrzymał doktorat honoris causa (LL.D.) Uniwersytetu w Liverpoolu. 

 Zmarł 28 listopada 2015 roku w wieku 74 lat w swoim domu w hrabstwie Hertfordshire w Anglii 

                                       

Kompozycje Wayne'a Bickertona na listach przebojów [with ony Waddington] 03/1969 Nothing but a Heartache The Flirtations 34.US 07/1969 South Carolina The Flirtations 111.US 11/1970 Can't Stop Loving You Tom Jones 25.US 05/1974 Sugar Baby Love The Rubettes 37.US/1.UK 06/1974 Saturday Night Bilbo Baggins 51.UK 07/1974 Tonight The Rubettes 12.UK 11/1974 Juke Box Jive The Rubettes 3.UK 01/1975 Sugar Candy Kisses Mac & Katie Kissoon 3.UK 03/1975 I Can Do It The Rubettes 7.UK 05/1975 Don't Do It Baby Mac & Katie Kissoon 9.UK 06/1975 Foe-Dee-O-Dee The Rubettes 15.UK 08/1975 Like a Butterfly Mac & Katie Kissoon 18.UK 11/1975 I'm Just Dreaming Mac & Katie Kissoon 54.UK 11/1975 Little Darling The Rubettes 30.UK 05/1976 The Two of Us Mac & Katie Kissoon 46.UK 10/1977 Boogie On Up Rokotto 40.UK

Tony Waddington

Anthony Brandon Joseph Waddington (ur. 1943)  to angielski piosenkarz, autor tekstów,
producent muzyczny i filmowy, scenarzysta oraz menedżer w branży kreatywnej. Rozpoznawalność zyskał w latach 70-tych XX wieku dzięki współpracy z Wayne’em Bickertonem - wspólnie tworzyli i produkowali przeboje dla zespołu The Rubettes, które trafiały na brytyjskie listy przebojów. Waddington został również uhonorowany nagrodą Ivor Novello w kategorii „Autor piosenek roku”. 

 Urodził się w 1943 roku w Liverpoolu, gdzie kształcił się w zakresie gry na gitarze klasycznej oraz teorii muzyki. Jego pierwszą pracą było stanowisko w kancelarii prawniczej w Liverpoolu, jednak równolegle występował w lokalnych zespołach, takich jak Lee Curtis and the All-Stars oraz Pete Best Four (później Pete Best Combo) - w tym samym czasie wokalistą tej grupy był jego przyjaciel z dzieciństwa, Wayne Bickerton. Oprócz wspólnego śpiewania, Bickerton i Waddington zajęli się pisaniem utworów dla zespołu, który koncertował głównie w Niemczech i Stanach Zjednoczonych, aż do momentu, gdy obaj muzycy odeszli z niego w 1966 roku. Następnie Waddington spędził pewien czas w Stanach Zjednoczonych, a po powrocie do Wielkiej Brytanii podjął pracę w wytwórni Decca Records jako autor piosenek i producent muzyczny. Studiował również instrumentację orkiestrową pod okiem Henry’ego Zajaczkowskiego. 

Waddington i Bickerton kontynuowali wspólne pisanie piosenek. Jednym z ich największych sukcesów był utwór „Nothing but a Heartache”, nagrany przez amerykańską grupę wokalną The Flirtations. W 1969 roku piosenka dotarła do 34. miejsca na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 i dziś uznawana jest za klasyk nurtu Northern soul. W 2005 roku, 36 lat po premierze, utwór został nagrany ponownie przez Southside Johnny’ego. W tym samym okresie Waddington wraz z Bickertonem wpadli również na pomysł stworzenia musicalu utrzymanego w stylistyce rock and rolla. Wspólnie napisali i wyprodukowali nagranie demonstracyjne utworu „Sugar Baby Love”. Początkowo planowali zgłosić go do Konkursu Piosenki Eurowizji, jednak ostatecznie zaproponowali go zespołowi Showaddywaddy, który jednak odrzucił propozycję. Następnie Bickerton i Waddington zwrócili się do muzyków sesyjnych, którzy nagrali demo, proponując im przekształcenie się w pełnoprawny zespół. Muzycy przystali na tę propozycję i przyjęli nazwę The Rubettes. 

W 1974 roku utwór „Sugar Baby Love” zdobył pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a w Stanach Zjednoczonych dotarł do 37. miejsca. Autorzy napisali i wyprodukowali wszystkie kolejne przeboje The Rubettes w Wielkiej Brytanii - łącznie dziewięć utworów, które w latach 1974–1977 znalazły się w pierwszej pięćdziesiątce zestawień. Za swoje osiągnięcia otrzymali nagrodę Ivor Novello w kategorii „Autorzy piosenek roku”. Ponadto, dzięki utworowi „Sugar Candy Kisses” w wykonaniu duetu Mac i Katie Kissoon, ponownie znaleźli się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów.Założyli własną wytwórnię płytową, State Records. W 1979 roku działalność firmy poszerzyła się o posiadanie studiów nagraniowych Odyssey Studios oraz nowego budynku biurowego przy Marble Arch w centrum Londynu; obiekt ten został później sprzedany stacji radiowej Jazz FM.

  Waddington współtworzył również piosenki dla takich artystów jak Petula Clark, Tom Jones oraz zespół Brotherhood of Man. W późniejszym okresie zajmował się także aranżacją muzyki do produkcji telewizyjnych. Jego kompozycje wykorzystano w kilku filmach, m.in. „Wesele Muriel” (1994), „Resurrection Man” (1998) oraz „Śniadanie na Plutonie” (2005).Według stanu na 2013 rok, Waddington pełni funkcję dyrektora w firmie Park Lane Media. 

                                       

Kompozycje Tony'ego Waddingtona na listach przebojów [with Wayne Bickerton] 03/1969 Nothing but a Heartache The Flirtations 34.US 07/1969 South Carolina The Flirtations 111.US 11/1970 Can't Stop Loving You Tom Jones 25.US 05/1974 Sugar Baby Love The Rubettes 37.US/1.UK 06/1974 Saturday Night Bilbo Baggins 51.UK 07/1974 Tonight The Rubettes 12.UK 11/1974 Juke Box Jive The Rubettes 3.UK 01/1975 Sugar Candy Kisses Mac & Katie Kissoon 3.UK 03/1975 I Can Do It The Rubettes 7.UK 05/1975 Don't Do It Baby Mac & Katie Kissoon 9.UK 06/1975 Foe-Dee-O-Dee The Rubettes 15.UK 08/1975 Like a Butterfly Mac & Katie Kissoon 18.UK 11/1975 I'm Just Dreaming Mac & Katie Kissoon 54.UK 11/1975 Little Darling The Rubettes 30.UK 05/1976 The Two of Us Mac & Katie Kissoon 46.UK 10/1977 Boogie On Up Rokotto 40.UK

Al Matthews

Alexander Basil Matthews (ur. 21 listopada 1942r - zm. 22 września 2018r),
znany powszechnie jako Al Matthews, był amerykańskim aktorem, piosenkarzem i osobowością radiową. Największą rozpoznawalność przyniosła mu rola sierżanta sztabowego Apone’a w filmie *Obcy - decydujące starcie* (*Aliens*) z 1986 roku. 

 

 Matthews urodził się 21 listopada 1942 roku w Brooklynie w Nowym Jorku. Służył w Korpusie Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych (USMC) - szkolenie podstawowe ukończył w Parris Island 25 maja 1966 roku - i brał udział w wojnie w Wietnamie. Na swojej stronie internetowej napisał: Spędziłem sześć lat w Korpusie Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych; posiadam trzynaście odznaczeń bojowych, w tym dwa medale „Purpurowe Serce” (Purple Heart). Byłem pierwszym czarnoskórym żołnierzem piechoty morskiej w 1. Dywizji Piechoty Morskiej w Wietnamie, który otrzymał awans na stopień sierżanta w drodze wyróżnienia; służyłem w baterii Kilo (Kilo Battery), 4. batalionie, 11. pułku piechoty morskiej, wchodzącym w skład 1. Dywizji Piechoty Morskiej - jestem z tego bardzo dumny. 

 

 Podobnie jak Chuck Bennett - sierżant zaopatrzeniowy USMC stacjonujący w Niemczech, który śpiewał muzykę soul, odnosił sukcesy na listach przebojów i zajmował się również aktorstwem - Matthews przebywał podczas swojej służby z dala od domu i wcześniej zajmował się muzyką. W 1975 roku jego utwór „Fool” trafił na brytyjską listę przebojów (UK Singles Chart), osiągając jesienią tego samego roku 16. miejsce. Jedną z wokalistek sesyjnych przy tym nagraniu była Maxine Nightingale, która na początku lat 70-tych występowała w niemieckiej inscenizacji musicalu *Hair*.  

 

Pierre Tubbs, producent przeboju Matthewsa, był pod wrażeniem umiejętności Nightingale i zaproponował innemu wykonawcy z obsady *Hair*, J. Vincentowi Edwardsowi, wspólne napisanie piosenki. Efektem tej współpracy był utwór „Right Back Where We Started From”. W sierpniu 1976 roku zespół Al Matthews & the Last Word występował w klubie Clouds w Brixton, The Pavilion w Bath oraz Blue Lagoon w Newquay. W 1977 roku artysta nagrał singiel „It's Only Love”. Na stronie B znalazł się utwór „Stormy Days and Lonely Nights”; całość wydano nakładem wytwórni Mercury . W 1978 roku wydał singiel „People Are People” / „Run to You”. W pewnym okresie na gitarze basowej w zespole Al Matthews Band grał Alan Mair.

 

  Matthews wcielał się w różne role aktorskie, grając m.in. Fergusona w filmie „Rough Cut” (1980), robotnika w „Omen III: Ostatnie starcie” (1981), weterana z Wietnamu w „The Sender” (1982), szefa straży pożarnej w „Supermanie III” (1983), Benedicta w „The American Way” (1986), sierżanta Apone’a w „Obcym ​​- decydującym starciu” (1986), generała Tudora w „Piątym elemencie” (1997) oraz starszego sierżanta nr 3 w filmie „Jutro nie umiera nigdy” (1997). Pracował również w brytyjskiej telewizji - wystąpił m.in. w serialu „Grange Hill” jako Sam Green, ojciec Benny’ego Greena. Działał także w teatrze oraz radiu - w tym drugim przypadku zarówno jako aktor (w BBC Radio 4), jak i prezenter (w BBC Radio 1 oraz Capital Radio).

 

  Po 27 latach powrócił do swojej roli z filmu „Obcy- decydujące starcie”, użyczając głosu postaci Apone’a w grze wideo „Aliens: Colonial Marines”  22 września 2018 roku Matthews został znaleziony nieprzytomny przez sąsiada w swoim domu w Orihueli w Hiszpanii. Artysta przeprowadził się tam po zakończeniu kariery zawodowej w Wielkiej Brytanii w 2005 roku. Zmarł w wieku 75 lat. Według lokalnych doniesień, przez ostatnie lata zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fool/Don't Run From My Love	Al Matthews	08.1975	16[8]	-	CBS CBS 3429	[written by Pierre Tubbs][produced by Pierre Tubbs]