Judge Dread

Alexander Minto Hughes (ur. 2 maja 1945r- zm. 13 marca 1998r) , znany szerzej jako
Judge Dread, był angielskim muzykiem wykonującym muzykę reggae i ska. Był pierwszym białym artystą, który odniósł sukces na jamajskiej liście przebojów z utworem reggae, a BBC zakazało emisji większej liczby jego piosenek w radiu i telewizji niż w przypadku jakiegokolwiek innego wykonawcy, co wynikało z częstego stosowania przez niego seksualnych aluzji i dwuznaczności. Po jego śmierci magazyn „Rolling Stone” donosił: „W trakcie swojej ponad 25-letniej kariery sprzedał kilka milionów albumów, a pod względem sprzedaży płyt reggae w Wielkiej Brytanii w latach 70-tych ustępował jedynie Bobowi Marleyowi”. 

 

 Hughes urodził się 2 maja 1945 roku. Z muzyką jamajską zetknął się jako nastolatek, mieszkając na stancji u rodziny pochodzącej z Indii Zachodnich w Brixton w południowo-zachodnim Londynie. Hughes, postawny mężczyzna, poznał jamajskich artystów - Derricka Morgana i Prince’a Bustera - dzięki pracy w charakterze ochroniarza w londyńskich klubach nocnych (takich jak Ram Jam w Brixton) oraz pracy osobistego ochroniarza. Po okresie pracy jako zawodowy zapaśnik (występujący pod pseudonimem „The Masked Executioner”) oraz jako windykator należności dla wytwórni Trojan Records, pracował jako DJ w lokalnej rozgłośni radiowej. W latach 60-tych bywał również zatrudniany do ochrony zespołu The Rolling Stones.

 

 Gdy w 1969 roku utwór Prince’a Bustera pt. „Big 5” stał się podziemnym przebojem, Hughes postanowił wykorzystać ten sukces, nagrywając własną piosenkę „Big Six” (opartą na utworze „Little Boy Blue” duetu Verne & Son). Nagranie to zwróciło uwagę szefa wytwórni Trojan, Lee Gopthala, i zostało wydane nakładem należącej do niej oficyny „Big Shot” pod pseudonimem Judge Dread - nazwą zaczerpniętą z innego utworu Prince’a Bustera. Według dziennika „The Independent” do tego sukcesu doszło po tym, jak w 1972 roku artysta zaprezentował swój utwór zespołowi produkcyjnemu wytwórni Trojan Records; jeden z jego członków, Joe Sinclair, wspominał później: „Kiedy Dread przyniósł swoje demo, nie sądziliśmy, że będzie to ogólnokrajowy przebój, ale uznaliśmy, że przy zmianie tytułu możemy osiągnąć sprzedaż na poziomie około 70 tysięcy egzemplarzy. Judge nazwał utwór »Little Boy Blue«, podczas gdy ja uważałem, że tytuł »Big Six« wzbudzi zainteresowanie, czyniąc bardziej oczywistym skojarzenie z piosenką »Big Five« Prince’a Bustera”. 

 

Singiel sprzedał się w nakładzie 300 tysięcy egzemplarzy i spędził 27 tygodni na brytyjskich listach przebojów. W 1973 roku dotarł nawet do pierwszego miejsca w Afryce. Utwór „Big Six” zajął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1972 roku, sprzedając się w liczbie ponad 300 tysięcy egzemplarzy i utrzymując się na liście przez sześć miesięcy, mimo braku emisji radiowej spowodowanej treścią tekstu. Kolejnymi przebojami były „Big Seven” (współtworzony z Rupie Edwardsem) i „Big Eight” - oba utrzymane w konwencji sprośnych wersji rymowanek dla dzieci z podkładem w stylu reggae - a także „Y Viva Suspenders” i „Up with the Cock”. Był pierwszym białym wykonawcą, który odniósł sukces z utworem reggae na Jamajce; pojechał tam na występy na żywo, zaskakując wielu słuchaczy faktem, że jest biały.

 

 W latach 70-tych Dread wprowadził na brytyjskie listy przebojów 11 utworów - więcej niż jakikolwiek inny artysta reggae (w tym Bob Marley). Księga rekordów Guinnessa odnotowała, że ​​Judge Dread miał na koncie największą liczbę (jedenaście) utworów zakazanych w historii. W kilku jego piosenkach pojawiało się Snodland - niewielkie miasteczko w hrabstwie Kent, w którym mieszkał artysta - w tym w utworze „The Belle of Snodland Town”. W Snodland znajduje się ulica nazwana jego imieniem i nazwiskiem: Alex Hughes Close. Judge Dread był również autorem piosenek; zwrócił na siebie uwagę Elvisa Presleya, który w 1977 roku planował nagrać utwór „A Child's Prayer” jako prezent świąteczny dla swojej córki Lisy Marie, lecz zmarł przed wyznaczonym terminem nagrania.

 

  Dread współorganizował koncert charytatywny z udziałem zespołów The Wailers i Desmonda Dekkera oraz wydał singiel charytatywny zatytułowany „Molly”. Mimo braku dwuznaczności w tekście, utwór został objęty zakazem emisji radiowej i nie trafił na listy przebojów. Nagrania wydane przez Dreada pod pseudonimami JD Alex i Jason Sinclair zostały zakazane przez BBC.

 

  Śmierć Judge Dread zmarł na zawał serca, schodząc ze sceny po występie w klubie The Penny Theatre w Canterbury 13 marca 1998 roku. Według dziennika „The Times” jego ostatnimi słowami były: „Brawa dla zespołu!”. Gdy artysta upadł, publiczność początkowo uznała to za element występu. Znajdujący się wśród widzów ratownik medyczny (będący wówczas poza służbą) zorientował się, że sytuacja jest poważna, i podjął próbę reanimacji; wkrótce potem Dreada przewieziono do szpitala Kent and Canterbury Hospital, gdzie stwierdzono zgon.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Big Six/One Armed Bandit	Judge Dread	08.1972	11[27]	-	Big Shot BI 608	[written by Judge Dread, Alvin Ranglin][produced by Ted Lemon,Alex Hughes,Bush Music]
Big Seven/Dread	Judge Dread	12.1972	8[18]	-	Big Shot BI 613	[written by Ted Lemon,Alex Hughes,E. Lee][produced by Ted Lemon,Alex Hughes,Bunny Lee]
Big Eight/Mind The Doors	Judge Dread	04.1973	14[10]	-	Big Shot BI 619	[written by Alex Hughes,Joe Sinclair,Webster Shrowder,Alvin Ranglin][produced by Joe Sinclair,Webster Shrowder]
Je Taime (Moi Non Plus)/Look A Pussy	Judge Dread	07.1975	9[9]	-	Cactus CT 65	[written by Serge Gainsbourg][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
Big 10/Rasta Chat [Dread And I]	Judge Dread	09.1975	14[7]	-	Cactus CT 77	[written by Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
Christmas In Dreadland/Come Outside	Judge Dread	12.1975	14[7]	-	Cactus CT 80	[written by Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
The Winkle Man/Rudeness Train	Judge Dread	05.1976	35[4]	-	Cactus CT 90	[written by Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Alex Hughes]
Y Viva Suspenders/Confessions Of A Bouncer	Judge Dread	08.1976	27[4]	-	Cactus CT 99	[written by Leo Caerts,Leo Rozenstraten,Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
5th Anniversary E.P.	Judge Dread	04.1977	31[4]	-	Cactus CT 98	[produced by An Alted Production]
Up With The Cock!/Big Punk	Judge Dread	01.1978	49[1]	-	Cactus CT 110	[written by Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
The Hokey Cokey/Jingle Bells	Judge Dread	12.1978	64[3]	-	EMI EMI 2881	[written by James Kennedy,Alex Hughes][produced by Alex Hughes]
Relax/It's A Foolish Way	Judge Dread	10.1984	76[3]	-	Creole CR 66	[written by P. Gill, H. Johnson, M. O. Toole][produced by Jerry Chapman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bedtime Stories	Judge Dread	12.1975	26[12]	-	Cactus CTLP 113	[produced by Alex Hughes, Ted Lemon]
40 Big Ones	Judge Dread	03.1981	51[2]	-	Creole BIG 1	-