Judge Dread

Alexander Minto Hughes (ur. 2 maja 1945r- zm. 13 marca 1998r) , znany szerzej jako
Judge Dread, był angielskim muzykiem wykonującym muzykę reggae i ska. Był pierwszym białym artystą, który odniósł sukces na jamajskiej liście przebojów z utworem reggae, a BBC zakazało emisji większej liczby jego piosenek w radiu i telewizji niż w przypadku jakiegokolwiek innego wykonawcy, co wynikało z częstego stosowania przez niego seksualnych aluzji i dwuznaczności. Po jego śmierci magazyn „Rolling Stone” donosił: „W trakcie swojej ponad 25-letniej kariery sprzedał kilka milionów albumów, a pod względem sprzedaży płyt reggae w Wielkiej Brytanii w latach 70-tych ustępował jedynie Bobowi Marleyowi”. 

 

 Hughes urodził się 2 maja 1945 roku. Z muzyką jamajską zetknął się jako nastolatek, mieszkając na stancji u rodziny pochodzącej z Indii Zachodnich w Brixton w południowo-zachodnim Londynie. Hughes, postawny mężczyzna, poznał jamajskich artystów - Derricka Morgana i Prince’a Bustera - dzięki pracy w charakterze ochroniarza w londyńskich klubach nocnych (takich jak Ram Jam w Brixton) oraz pracy osobistego ochroniarza. Po okresie pracy jako zawodowy zapaśnik (występujący pod pseudonimem „The Masked Executioner”) oraz jako windykator należności dla wytwórni Trojan Records, pracował jako DJ w lokalnej rozgłośni radiowej. W latach 60-tych bywał również zatrudniany do ochrony zespołu The Rolling Stones.

 

 Gdy w 1969 roku utwór Prince’a Bustera pt. „Big 5” stał się podziemnym przebojem, Hughes postanowił wykorzystać ten sukces, nagrywając własną piosenkę „Big Six” (opartą na utworze „Little Boy Blue” duetu Verne & Son). Nagranie to zwróciło uwagę szefa wytwórni Trojan, Lee Gopthala, i zostało wydane nakładem należącej do niej oficyny „Big Shot” pod pseudonimem Judge Dread - nazwą zaczerpniętą z innego utworu Prince’a Bustera. Według dziennika „The Independent” do tego sukcesu doszło po tym, jak w 1972 roku artysta zaprezentował swój utwór zespołowi produkcyjnemu wytwórni Trojan Records; jeden z jego członków, Joe Sinclair, wspominał później: „Kiedy Dread przyniósł swoje demo, nie sądziliśmy, że będzie to ogólnokrajowy przebój, ale uznaliśmy, że przy zmianie tytułu możemy osiągnąć sprzedaż na poziomie około 70 tysięcy egzemplarzy. Judge nazwał utwór »Little Boy Blue«, podczas gdy ja uważałem, że tytuł »Big Six« wzbudzi zainteresowanie, czyniąc bardziej oczywistym skojarzenie z piosenką »Big Five« Prince’a Bustera”. 

 

Singiel sprzedał się w nakładzie 300 tysięcy egzemplarzy i spędził 27 tygodni na brytyjskich listach przebojów. W 1973 roku dotarł nawet do pierwszego miejsca w Afryce. Utwór „Big Six” zajął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1972 roku, sprzedając się w liczbie ponad 300 tysięcy egzemplarzy i utrzymując się na liście przez sześć miesięcy, mimo braku emisji radiowej spowodowanej treścią tekstu. Kolejnymi przebojami były „Big Seven” (współtworzony z Rupie Edwardsem) i „Big Eight” - oba utrzymane w konwencji sprośnych wersji rymowanek dla dzieci z podkładem w stylu reggae - a także „Y Viva Suspenders” i „Up with the Cock”. Był pierwszym białym wykonawcą, który odniósł sukces z utworem reggae na Jamajce; pojechał tam na występy na żywo, zaskakując wielu słuchaczy faktem, że jest biały.

 

 W latach 70-tych Dread wprowadził na brytyjskie listy przebojów 11 utworów - więcej niż jakikolwiek inny artysta reggae (w tym Bob Marley). Księga rekordów Guinnessa odnotowała, że ​​Judge Dread miał na koncie największą liczbę (jedenaście) utworów zakazanych w historii. W kilku jego piosenkach pojawiało się Snodland - niewielkie miasteczko w hrabstwie Kent, w którym mieszkał artysta - w tym w utworze „The Belle of Snodland Town”. W Snodland znajduje się ulica nazwana jego imieniem i nazwiskiem: Alex Hughes Close. Judge Dread był również autorem piosenek; zwrócił na siebie uwagę Elvisa Presleya, który w 1977 roku planował nagrać utwór „A Child's Prayer” jako prezent świąteczny dla swojej córki Lisy Marie, lecz zmarł przed wyznaczonym terminem nagrania.

 

  Dread współorganizował koncert charytatywny z udziałem zespołów The Wailers i Desmonda Dekkera oraz wydał singiel charytatywny zatytułowany „Molly”. Mimo braku dwuznaczności w tekście, utwór został objęty zakazem emisji radiowej i nie trafił na listy przebojów. Nagrania wydane przez Dreada pod pseudonimami JD Alex i Jason Sinclair zostały zakazane przez BBC.

 

  Śmierć Judge Dread zmarł na zawał serca, schodząc ze sceny po występie w klubie The Penny Theatre w Canterbury 13 marca 1998 roku. Według dziennika „The Times” jego ostatnimi słowami były: „Brawa dla zespołu!”. Gdy artysta upadł, publiczność początkowo uznała to za element występu. Znajdujący się wśród widzów ratownik medyczny (będący wówczas poza służbą) zorientował się, że sytuacja jest poważna, i podjął próbę reanimacji; wkrótce potem Dreada przewieziono do szpitala Kent and Canterbury Hospital, gdzie stwierdzono zgon.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Big Six/One Armed Bandit	Judge Dread	08.1972	11[27]	-	Big Shot BI 608	[written by Judge Dread, Alvin Ranglin][produced by Ted Lemon,Alex Hughes,Bush Music]
Big Seven/Dread	Judge Dread	12.1972	8[18]	-	Big Shot BI 613	[written by Ted Lemon,Alex Hughes,E. Lee][produced by Ted Lemon,Alex Hughes,Bunny Lee]
Big Eight/Mind The Doors	Judge Dread	04.1973	14[10]	-	Big Shot BI 619	[written by Alex Hughes,Joe Sinclair,Webster Shrowder,Alvin Ranglin][produced by Joe Sinclair,Webster Shrowder]
Je Taime (Moi Non Plus)/Look A Pussy	Judge Dread	07.1975	9[9]	-	Cactus CT 65	[written by Serge Gainsbourg][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
Big 10/Rasta Chat [Dread And I]	Judge Dread	09.1975	14[7]	-	Cactus CT 77	[written by Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
Christmas In Dreadland/Come Outside	Judge Dread	12.1975	14[7]	-	Cactus CT 80	[written by Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
The Winkle Man/Rudeness Train	Judge Dread	05.1976	35[4]	-	Cactus CT 90	[written by Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Alex Hughes]
Y Viva Suspenders/Confessions Of A Bouncer	Judge Dread	08.1976	27[4]	-	Cactus CT 99	[written by Leo Caerts,Leo Rozenstraten,Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
5th Anniversary E.P.	Judge Dread	04.1977	31[4]	-	Cactus CT 98	[produced by An Alted Production]
Up With The Cock!/Big Punk	Judge Dread	01.1978	49[1]	-	Cactus CT 110	[written by Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
The Hokey Cokey/Jingle Bells	Judge Dread	12.1978	64[3]	-	EMI EMI 2881	[written by James Kennedy,Alex Hughes][produced by Alex Hughes]
Relax/It's A Foolish Way	Judge Dread	10.1984	76[3]	-	Creole CR 66	[written by P. Gill, H. Johnson, M. O. Toole][produced by Jerry Chapman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bedtime Stories	Judge Dread	12.1975	26[12]	-	Cactus CTLP 113	[produced by Alex Hughes, Ted Lemon]
40 Big Ones	Judge Dread	03.1981	51[2]	-	Creole BIG 1	-

Carl Malcolm

Carl Malcolm (ur. 18 lipca 1952 r.) to jamajski wokalista i perkusista, wykonujący
muzykę reggae oraz utwory w nurcie „conscious roots”. 

 Malcolm początkowo uczył się gry na instrumentach klawiszowych w lokalnym kościele metodystów. Uczęszczał do szkoły średniej St. Elizabeth Technical High School, a następnie przeniósł się do Kingston, gdzie pracował w firmie obuwniczej i służył w rezerwie Jamajskich Sił Obronnych (Jamaica Defence Force).W 1965 roku dołączył do swojego pierwszego zespołu, The Volcanoes, w którym występował u boku Ala Browna; muzycy współpracowali ze sobą do 1969 roku. Następnie Malcolm zawiesił karierę muzyczną na czas dalszej edukacji, lecz powrócił do niej, dołączając do grupy Big Relations, kierowanej przez Jo Jo Bennetta - trębacza i wirtuoza flugelhornu, będącego wychowankiem siostry Mary Ignatius Davies ze szkoły Alpha Boys' School.

  Przed wyjazdem do Stanów Zjednoczonych Malcolm nagrywał krótko jako artysta solowy; dla wytwórni Studio One należącej do Clementa „Coxsone’a” Dodda zarejestrował zaangażowany społecznie utwór o tematyce wyzwoleńczej pt. „Father Free Us” (na stronie B znalazła się wersja utworu „Satta” nagrana z udziałem Cedrica Brooksa). Po powrocie na Jamajkę został zatrudniony przez Rupiego Edwardsa na stanowisku kierownika sklepu Success Records w dzielnicy Half Way Tree. W 1972 roku Malcolm rozpoczął współpracę z Edwardsem jako producentem, wydając utrzymany w stylistyce soul i wczesnego reggae utwór „Make It When You Try”, traktujący o poleganiu na własnych siłach. Kontynuował nagrywanie, wydając w 1973 roku wyprodukowany przez Clive’a China singiel „No Jestering” (utwór ten doczekał się również wersji w wykonaniu Augustusa Pablo, Big Youtha i Pablove’a Blacka), a następnie kolejną kompozycję dla wytwórni Impact! należącej do Randy’ego China. ...wytwórnia płytowa; utwór „Miss Wire Waist” – nagrany z towarzyszeniem zespołu Lloyda Parksa o nazwie Skin, Flesh and Bones (który później przekształcił się w The Revolutionaries) - po wydaniu w Wielkiej Brytanii w 1975 roku znalazł się na szczycie tamtejszej listy przebojów reggae (znacznie później, w latach 90-tych, powstała nowa wersja tego utworu w stylu lovers rock / discomix, zrealizowana cyfrowo przez wokalistę reggae Scotty’ego oraz duet producencki Mafia & Fluxy; za produkcję odpowiadali brat Tappera Zukiego -„Blackbeard” Sinclair- oraz The Ring Craft Posse).

  W 1975 roku artysta wydał w wytwórni Impact! introspektywny utwór „Reaction”, nagrany ponownie z zespołem Skin Flesh and Bones. W tym samym roku Malcolm odniósł swój największy sukces dzięki piosence „Fattie Bum-Bum”. Utwór ten został wydany przez niezależną wytwórnię UK Records po tym, jak Dave Cash zaczął go prezentować w swojej audycji w stacji Capital Radio; piosenka szybko dotarła do drugiego miejsca na radiowej liście przebojów „Hitline”, a ostatecznie osiągnęła ósmą pozycję na brytyjskiej liście singli (UK Singles Chart).Utrzymywała się na niej przez osiem tygodni. Autorem utworu był Malcolm, a za produkcję odpowiadał Clive Chin (syn Randy’ego China). Własną wersję nagrała brytyjska grupa The Diversions (w której skład wchodziła m.in. wokalistka newwave’owa Lene Lovich); singiel wydany przez wytwórnię Gull również trafił na listy przebojów (osiągając 34. miejsce), co nieco uszczupliło sprzedaż wersji oryginalnej. W 1976 roku utwór został również nagrany przez fiński zespół Musakatit.

  Choć był to jedyny przebój Malcolma, który odniósł sukces na głównych listach przebojów, jego nagrania wokalne oraz wersje typu „dub discomix” znacząco zaznaczyły się na listach reggae w 1977 roku. Mowa tu o utworach „Repatriation” (znanym również jako „True Born African”) oraz „Take a Tip From Me”, nagranych wspólnie z Rankingiem Trevorem dla wytwórni Grove Music (należącej do King Sounds i specjalizującej się w nurcie „conscious roots reggae”); wydawnictwa te ugruntowały jego pozycję wśród zwolenników systemów nagłośnieniowych (sound systems) Lloyda Coxsone’a i Jah Shaki.

  W 1997 roku, dostosowując się do zmian stylistycznych w świecie reggae, Carl Malcolm wydał nakładem amerykańskiej wytwórni Danny Soldier Records utrzymany w duchu duchowości utwór typu „discomix” w stylu digital-roots, zatytułowany „Jah Soon Come”. Carl Malcolm jest również perkusistą; jego grę w stylach *rockers*, *one drop* oraz *steppers* można usłyszeć na płycie *Swing & Dine* grupy The Melodians, w utworze *Butterflies* Pata Kelly’ego (strona B singla *Long Long Life* Johnny’ego Osbourne’a)  oraz na albumie *The Way to Mt. Zion* Glena Browna (znanego jako „God Son”). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fattie Bum-Bum / Bum-Bum Situation	Carl Malcolm, Skin, Flesh & Bones	09.1975	8[8]	-	UK 108	[written by Carl Malcolm][produced by Clive Chin]

Blue Beat Records

Blue Beat Records to angielska wytwórnia płytowa, która w latach 60-tych XX wieku i
późniejszych wydawała jamajski rhythm and blues (R&B) i ska. Jej reputacja doprowadziła do użycia słowa „bluebeat” jako ogólnego określenia wszystkich stylów wczesnej jamajskiej muzyki pop, w tym muzyki artystów niezwiązanych z wytwórnią. 

 Wytwórnia Blue Beat została założona w 1960 roku  w Londynie jako imprint Melodisc Records Emila E. Shalita. Melodisc, założona w Londynie w 1947 roku, specjalizowała się w wydawaniu calypso i mento oraz importowała amerykański jazz. Wytwórnia Blue Beat koncentrowała się na jamajskim bluesie i R&B z wpływami amerykańskimi, które później ewoluowały w kierunku ska. Powstała po pozytywnym przyjęciu w Wielkiej Brytanii płyty „Lonesome Lover” Laurela Aitkena wydanej przez Melodisc. Shalit powierzył zarządzanie wytwórnią Sigimundowi „Siggy'emu” Jacksonowi, który następnie wybrał nazwę Blue Beat, która, jak twierdził, była adaptacją zwrotu „It sounds like blues and it's got a great beat” lub „Blues Beat”, co najwyraźniej było wówczas ogólnym terminem określającym jamajską muzykę bluesową.

  Pierwszym wydawnictwem wytwórni Blue Beat był utwór „Boogie Rock” Laurela Aitkena, licencjonowany od wytwórni Downbeat należącej do Dady Tewariego. Charakterystyczne niebieskie okładki i srebrne logo wytwórni Blue Beat pojawiły się po raz pierwszy wraz z trzecim wydawnictwem wytwórni, „Manny Oh” Higgsa i Wilsona. Wytwórnia Blue Beat zawarła umowy licencyjne z większością głównych jamajskich producentów, a także wydała wiele domowych nagrań Siggy'ego Jacksona, z udziałem artystów z Anglii, takich jak The Marvels. Nawet niektóre hity Prince'a Bustera, w tym „Wash-Wash”, zostały nagrane w Londynie, a w nagraniach brali udział znani brytyjscy muzycy, tacy jak Georgie Fame. Wytwórnia Blue Beat wydała około 400 singli i ponad tuzin albumów w latach 1960–1967. Prince Buster stał się największą gwiazdą wytwórni Blue Beat, dzięki takim utworom jak „Al Capone”. Siggy Jackson zorganizował noc Blue Beat w londyńskim klubie Marquee, a modne dodatki z logo Blue Beat zyskały popularność.

  Wiele płyt wytwórni Blue Beat było granych obok muzyki soul w klubach tanecznych, takich jak Twisted Wheel w Manchesterze. Oprócz tego, że muzyka wytwórni Blue Beat cieszyła się dużym zainteresowaniem społeczności zachodnioindyjskiej w Wielkiej Brytanii, zaczęła być kojarzona z brytyjskimi modami z początku i połowy lat 60-tych, a także ze skinheadami z końca lat 60-tych. Pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych płyty wytwórni Blue Beat stały się obiektem kolekcjonerskich poszukiwań wśród osób, które uważały takie utwory jak „Al Capone” Prince’a Bustera za klasykę. 

Kiedy rytm ska zwolnił do rocksteady około 1966 roku, Melodisc założył nową subwytwórnię Fab, a wytwórnia Blue Beat zaprzestała wydawania nowych wydawnictw po 1967 roku (chociaż katalog archiwalny sprzedawał się jeszcze przez kilka lat). Jackson odszedł, by pracować dla EMI, gdzie założył wytwórnię Columbia Blue Beat. Wytwórnia Blue Beat została reaktywowana w 1972 roku, wydając krótką serię mało znanych wydawnictw, w tym single Johna Holta „Ok Fred” i „Sad News”, a także reedycje niektórych popularnych klasyków z katalogu Prince’a Bustera, takich jak „Al Capone” i „Ten Commandments Of Man”. Później w tej samej dekadzie niektóre z tych utworów zostały ponownie wydane w formacie singla 12", aby dotrzeć do nowej, młodszej publiczności, wywodzącej się z pokolenia 2-Tone. 

W 1987 roku Buster Bloodvessel (z zespołu 2-Tone ska revival Bad Manners) i producent Ivan Healy Purvis założyli zupełnie nową wytwórnię płytową o nazwie Blue Beat Records i udzielili licencji na nazwę i logo Blue Beat. Wytwórnia działała na odzyskanym barce rzecznej o nazwie „The Bloodvessel”, która znajdowała się na podwórku Bloodvessel w Spring Hill. W latach 1987-1990 wytwórnia wydała kilka płyt, w tym album Bad Manners „Return of The Ugly”. Singiel Bad Manners „Skaville UK” był ostatnim singlem Blue Beat, który odcisnął piętno na brytyjskich listach przebojów, osiągając 87. miejsce w 1989 roku. 

 W 2004 roku Siggy Jackson był zwrócił się do lidera zespołu No.1 Station, Marcusa Upbeata (znanego również jako Downbeat), z pomysłem rozpoczęcia reaktywacji wytwórni The Blue Beat Label. Razem Siggy i Marcus wydali serię 7-calowych singli na tej wytwórni w stylu produkcji The Blue Beat Label z lat 60-tych. Te wydania zawierały sześć singli No. 1 Station, w których wystąpił weteran The Blue Beat Label, Eddie „Tan-Tan” Thornton na trąbce i kilku gościnnych wokalistów, w tym The Marvels. Siggy Jackson wznowił kilka utworów ze swojego własnego katalogu, a także po jednym singlu zespołu ska revival Intensified i weteranów The Blue Beat Label, The Pyramids. Siggy wznowił również dwa utwory Laurel Aitken i singiel Mopeds, który wcześniej ukazał się w Columbia Blue Beat.  Wszystkie te wydania były limitowanymi edycjami winylowymi. Siggy Jackson wycofał się z branży muzycznej w 2008 roku. Marcus Upbeat następnie przejął wytwórnię The Blue Beat Label, aby kontynuować jej reaktywację. W 2011 roku Marcus Upbeat zarejestrował Blue Beat Records Ltd, aby kontynuować   The Blue Beat Label, a w 2011 roku wydał kolejny nowy 7" singiel w The Blue Beat Label. 

Marcus następnie przyjął rodzącą się i coraz szybciej rozwijającą się erę cyfrową dla The Blue Beat Label. Wdrożono umowę na wyłączną dystrybucję cyfrową dla The Blue Beat Label i w kolejnych latach kilka wybranych No.1 Station i innych wydawnictw zostało udostępnionych do wydania cyfrowego na iTunes i innych renomowanych sklepach cyfrowych. Blue Beat Label otrzymała kolejny restart w 2019 roku wraz z ponownym wydaniem singla  She's So Sweet na 7-calowym winylu marcus upbeat ponownie nagrał to wszystko samodzielnie, a cyfrowy singiel został wydany w The Blue Beat Label, a także nowa strona internetowa zawierająca wszystkie wydawnictwa wytwórni z ostatnich sześćdziesięciu lat, wraz z zawarciem przez Marcusa Upbeata umowy z Tipp Investments w celu nabycia udziałów w Blue Beat Records Ltd. Poinformowano, że umowa ma zostać sfinalizowana w kwietniu 2020 roku. Blue Beat Label nadal działa niezależnie, mimo że osiąga sześćdziesiątkę. 

Mighty Mighty Bosstones

The Mighty Mighty Bosstones (nieformalnie określani jako The Bosstones i często stylizowani na The Mighty Mighty BossToneS) to amerykański zespół ska punkowy z Bostonu w stanie Massachusetts, założony w 1983 roku. Od początku istnienia zespołu stałymi członkami zespołu byli główny wokalista Dicky Barrett, basista Joe Gittleman, saksofonista tenorowy Tim „Johnny Vegas” Burton i tancerz („Bosstone”) Ben Carr. W ostatecznym składzie zespołu znaleźli się także perkusista Joe Sirois, saksofonista Leon Silva, gitarzysta Lawrence Katz, klawiszowiec John Goetchius i puzonista Chris Rhodes. 

 

Jednak dopiero w 1989 roku ukazała się pierwsza płyta CD. Nakład tej płyty (bez tytułu) był jednak bardzo niewielki. Pierwszy oficjalny album ukazał się w 1990 roku wraz z Devil's Night Out. Tą płytą zaangażowali się w tworzenie nowego stylu muzycznego, skacore, będącego mieszanką ska i hardcoru punka. Tancerz Ben Carr był pierwotnie technikiem. Na wczesnym koncercie powiedzieli, że aby być w klubie, trzeba mieć 21 lat lub należeć do zespołu, więc Bosstones powiedzieli, że jest w zespole. W rezultacie musiał wyjść na scenę i tańczyć do muzyki, ale nie gra na instrumencie.

 

 W 1994 roku grupa nagrała piosenkę Kiss Detroit Rock City na album w hołdzie Kiss Kiss My Ass . Wersja z coverem została wydana jako jedyny singiel z albumu i została wydana na zielonym winylu. W 1995 roku grupa wystąpiła gościnnie w amerykańskiej komedii dla nastolatków Clueless - What Else!, dzięki której muzyka zespołu po raz pierwszy stała się dostępna szerszej publiczności i pomogła osiągnąć międzynarodowy przełom.

 

 Jej największym dotychczasowym sukcesem jest piosenka The Impression That I Get z albumu Let's Face It z 1997 roku. Po długiej przerwie 11 października 2007 roku ogłoszono, że odbędzie się zjazd. 18 grudnia 2007 nakładem Big Rig Records ukazała się nowa kompilacja Medium Rare. Od tego czasu zespół ponownie koncertuje w USA. Nowy album studyjny Pin Points and Gin Joints został wydany w grudniu 2009 roku. W 2011 roku ukazał się album The Magic of Youth. Obydwa albumy ukazały się także nakładem Big Rig Records. 

 

 27 stycznia 2022 roku zespół ogłosił natychmiastowe rozwiązanie. Wcześniej wokalista Barrett wyprodukował utwór muzyczny na wiec przeciwko szczepionkom na Covid-19 zorganizowany przez Roberta Francisa Kennedy’ego Jr.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Impression That I Get	Mighty Mighty Bosstones	04.1997	12[5]	23[36]	Mercury 5748432	[gold-US][written by Dicky Barrett, Joe Gittleman][produced by Paul Q. Kolderie, Sean Slade]
The Rascal King	Mighty Mighty Bosstones	09.1997	63[2]	68[6]	Mercury 5661092	[written by The Mighty Mighty Bosstones, Dicky Barrett, Joe Gittleman, Nate Albert][produced by Sean Slade, Paul Q. Kolderie, the Mighty Mighty Bosstones]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Know How to Party	Mighty Mighty Bosstones	06.1993	-	187[1]	Mercury 514 836	[produced by Tony Platt]
Question the Answers	Mighty Mighty Bosstones	10.1994	-	138[1]	Mercury 522 845	[produced by Joe Nicolo, Phil Nicolo, Paul Q. Kolderie, Ross Humphrey]
Let's Face It	Mighty Mighty Bosstones	03.1997	40[3]	27[50]	Mercury 534 472	[platinum-US][produced by Paul Q. Kolderie, Sean Slade]
Live from the Middle East	Mighty Mighty Bosstones	11.1998	-	144[1]	Mercury 538 247	[produced by Paul Q. Kolderie, Sean Slade]
Pay Attention	Mighty Mighty Bosstones	05.2000	-	74[4]	Big Rig 542 451	[produced by Paul Q. Kolderie, The Mighty Mighty Bosstones]
A Jackknife to a Swan	Mighty Mighty Bosstones	07.2002	-	131[1]	Big Rig 71 234	[produced by The Mighty Mighty Bosstones, John Seymour]

ska

 Do końca lat 50-tych muzyka folkowa Jamajki przypominała co prawda calypso, ale miała swój własny styl. Jednak docierające tam programy rhythm’n’ bluesowych stacji radiowych z południa USA (Miami, Nashville i Nowy Orlean) spowodowały powstanie zupełnie nowego gatunku - ska. Popularność rhythm’n’bluesa na Jamajce zachęcila tubylców do stworzenia „Sound Systems” (pierwowzór objazdowych dyskotek). Jednak jakość sprzętu nagłaśniającego była tak niska, że publiczność raczej czuła muzykę niż jej słuchała. 

Wśród twórców Sound Systems znaleźli się: Sir Coxsone (Dodd) The Downbeat, Duke Reid The Trojan i Tom The Great Sebastian. Wszyscy oni byli bardzo popularni, a ich regularne weekendowe zabawy taneczne przyciągały tłumy. Między poszczególnymi dyskotekami istniała ostra rywalizacja -każda z nich starała się za wszelką cenę zdobyć najnowsze i najmodniejsze płyty. Organizowano wyprawy po płyty do USA, a naklejki na czarnych krążkach były zdrapywane lub zaklejane, by rywal nie odkrył tytułów melodii ulubionych przez publiczność.

 Pod koniec dekady źródła „hard- rockowego” rhythm’n’bluesa zaczęły stopniowo wysychać, a czarna część amerykańskiej publiczności zwróciła się w stronę łagodniejszych rytmów - co na Jamajce wcześniej zupełnie się nie przyjęło. Nie istniał tam też - lub prawie nie istniał - przemysł fonograficzny, dopiero twórcy z Sound System - zmuszeni przez okoliczności - zaczęli produkować własne rhythm’n’bluesowe utwory , które grali później dla swoich fanów. Początkowo miejscowa publiczność nie była świadoma, że były to nagrania jamajskie, lecz ku zaskoczeniu ludzi takich, jak Duke Reid i Coxsone, polubiła je na tyle, by kupować płyty, które zaczęły ukazywać się na winylu. Tak narodził się nowy styl, zwany ska. 

Charakteryzował się połączeniem rhytm’n’bluesa. off-beatu i elementów free jazzu. Pochodzenie słowa „ska” jest niejasne, istnieje na ten temat kilka różnych teorii. Najbardziej prawdopodobne jest, że „ska” to wyraz dźwiękonaśladowczy, używany przez disc jockeyów, by zachęcić publiczność do tańca. Pierwszym i najbardziej wpływowym producentem, który nagrał płytę ska był Coxsone Dodd, który wspólnie z Dukem Reidem opanował jamajski biznes muzyczny w latach 60-tych.

Najpopulamiejsze nagrania instrumentalne w stylu ska stworzyli Don Drummond, Tommy McCook, Rico Rodriquez i Clue J Drumbago. Wokaliści nie mieli tak dużej siły przebicia, ponieważ nagrania ska były przeważnie instrumentalne. Niemniej jednak Laurel Aitken, Owen Gray i Higgs & Wilson wśród wielu innych zostali pierwszymi gwiazdami jamajskiego show-biznesu. Popularność tego gatunku szybko rozprzestrzeniła się poza granice Western Kingston, i w Wielkiej Brytanii (szczególnie w Londynie) cieszył się on na początku lat 60-tych olbrzymim powodzeniem. 

Płyty, wydawane przez wytwórnie Island i Blue Beat z myślą o jamajskich emigrantach, zyskały rozgłos także wśród białej publiczności. Ska królowało niepodzielnie do 1966 roku, kiedy zaczęło tracić na popularności. Powstał wtedy nowy styl - rock steady. Ska dało początek temu, co dziś jest znane jako muzyka reggae, a brzmienie podstawowe wielokrotnie powracało w muzycznych modach i trendach - szczególnie pod koniec lat 70-tych. Zaskakujące jest to, że słuchacze odkrywający ska po raz pierwszy dopiero dziś, są nadal zafascynowani jego świeżością i dynamizmem, chociaż minęło już ponad 30 lat od jego powstania.

Reprezantywni artyści

Desmond Dekker/ The Gladiators /Toots & the Maytals /Millie Small /Tommy McCook/Jackie Mittoo/Bob Marley/Roland Alphonso

Reprezentatywne płyty

1996 Foundation Ska The Skatalites 2000 Something Special: Ska Hot Shots Roland Alphonso 1992 Rockin' Steady: The Best of Desmond Dekker Desmond Dekker 2000 The Keyboard King at Studio One Jackie Mittoo 1980 Fabulous Greatest Hits [Melodisc] Prince Buster 1997 Time Marches On: Derrick Morgan Sings Ska, Rocksteady and Reggae Derrick Morgan 1998 The Authentic Ska Sound of Tommy McCook Tommy McCook 1997 Island 40, Vol. 1: 1959-1964- Ska's the Limit Various Artists

ska Style żródłowe: Jamaican mento,calypso,jazz,New Orleans rhythm and blues Żródła kulturowe: póżne lata 50-te/Jamajka Typowe instrumenty : - Okres popularności: Głównie lata 60-te ,USA,Australia,Japonia Pochodne formy: Rocksteady,reggae Subgenres 2 Tone,ska jazz,ska pop,ska punk,ska-core,spouge,Christian ska -

 

Jimmy James & Vagabonds

Jimmy James (ur. we wrześniu 1940 r. na Jamajce) odniósł lokalny sukces dwoma singlami własnego autorstwa: "Bewildered And Blue" i "Come Softly To Me",jeszcze przed przybyciem do Anglii w 1964 r.
Dołączył tam do wieloetnicznego zespołu Vagabonds, w którego skład wchodzili: Wallace Wilson (gitara prowadząca), Carl Noel (organy), Matt Fredericks (saksofon tenorowy), Milton James (saksofon barytonowy), Phillip Chen (bas), Rupert Balgobin (perkusja) i Count Prince Miller (śpiew i konferansjerka).
 Wraz z nowym liderem The Vagabonds zyskali dużą popularność w kręgach brytyjskich fanów muzyki soul lat sześćdziesiątych. Menedżerem i producentem nagrań grupy był Peter Meaden, opiekun The Who w ich wczesnym okresie działalności. Wprawdzie The Vagabonds nie udało się wprowadzić na listy przebojów żadnego singla, jednak ich pierwsze albumy zawierały chwytliwe wersje aktualnych amerykańskich przebojów The Impressions, The Miracles i Bobby'ego Blanda.
Z czasem brytyjscy odbiorcy mogli posłuchać pierwowzorów i misja grupy straciła na znaczeniu. Niewielki singlowy sukces tematu "Red Red Wine" nadszedł zbyt późno, a w 1968 r. brzmienie zespołu było już anachronizmem. Chen podjął z powodzeniem współpracę z Rodem Stewartem.
 James z nowym składem Vagabonds w 1976 r. trafił dwukrotnie na listy przebojów utworami "I'll Go Where The Music Takes Me" i "Now Is The Time". Mimo że drugi dotarł aż na piąte miejsce w Wielkiej Brytanii, piosenkarz występował w późniejszym okresie wyłącznie na scenach kabaretowych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come to me softly/Hi-Diddly Dee Dum Dum [It's a good feelin']	Jimmy James & Vagabonds	03.1968	-	76[3]	Atco 6551	[written by Carl Davis][produced by Jimmy James, Peter Meaden][44[2].R&B Chart]
Red red wine/ No Good To Cry	Jimmy James & Vagabonds	09.1968	36[8]	127[2]	Atco 6608	[written by Neil Diamond][produced by John Schroeder]
I am somebody/Chains of love	Jimmy James & Vagabonds	02.1976	-	94[3]	Pye 71 057	[written by Biddu][produced by Biddu][62[8].R&B Chart]
I' ll go where the music takes me	Jimmy James & Vagabonds	04.1976	23[8]	-	Pye PYE 71 068	[written by Biddu][produced by Biddu]
Now is the time/ Want You So Much	Jimmy James & Vagabonds	07.1976	5[8]	-	Pye 7N 45 606 [UK]	[written by Biddu][produced by Biddu]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You don' t stand a chance if you can' t dance	Jimmy James & Vagabonds	11.1975	-	139[16]	Pye 12 111	[produced by Biddu]