Pokazywanie postów oznaczonych etykietą gatunki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą gatunki. Pokaż wszystkie posty

piątek, 12 września 2025

Style muzyczne-Memphis soul

 Memphis soul, znany również jako „brzmienie Memphis”, to najbardziej wyrazisty nurt soulu z południa USA. To mieniący się, zmysłowy styl, który powstał w latach 60-tych i 70-tych XX wieku w wytwórniach Stax Records i Hi Records w Memphis w stanie Tennessee, charakteryzujący się melodyjnymi, unisonowymi liniami instrumentów dętych, organami, gitarą, basem i dynamicznym rytmem perkusji. Wiele utworów w tym stylu zostało wykonanych przez wokalistów wspieranych przez zespoły w wytwórni Stax, Hi i Goldwax Records.
 

Brzmienie memphis soul różni się od brzmienia Motown z Detroit czy lżejszego brzmienia chicagowskiego soulu. Po wzroście popularności disco pod koniec lat 70-tych popularność memphis soulu spadła.  Muzyka soul to emocjonalny gatunek, który narodził się z ekspresji zmagań społeczności afroamerykańskiej.Soul jest podobny do gatunków takich jak Motown czy Rhythm and Blues, ale jest wyjątkowy ze względu na swoją tonalność i pochodzenie. Muzycy z Memphis, Willie Mitchell i Al Green, współpracowali, aby stworzyć podstawowe brzmienie całej muzyki soul, która wyłoniła się z Memphis. Do dziś cały gatunek muzyki soul z Memphis jest zgodny z ich dopracowanym brzmieniem z lat 70-tych. 

Memphis soul czerpie inspiracje stylistyczne z jazzu, Motown, Rhythm and Bluesa, muzyki gospel i doo-wop.Często występuje dialog między głównym wokalistą a chórem. Inne cechy charakterystyczne dla Memphis soul to klaskanie, funkowe rytmy, chwytliwe melodie i ożywczy ruch ciała wykonawcy. Instrumenty dęte i saksofony są powszechne w większości instrumentów soulowych z Memphis.

  Memphis soul jest wyjątkowy ze względu na swój wpływ na muzykę soul z regionu Południa. Soul był pierwotnie tworzony przez i dla społeczności czarnoskórej w Memphis, ale ostatecznie zyskał popularność wśród wszystkich grup rasowych. Soul był eksperymentalny i nowatorski. Przeszedł ogromną transformację od lat 50-tych do 70-tych. Soul jest dziś podstawą wszystkich amerykańskich gatunków muzycznych. Muzyka soul miała bezpośredni wpływ na muzykę rockową w Ameryce.

Charakterystyka
House
Style żródłowe: Southern soul, gospel music, soul music, rhythm and blues, blues
żródła kulturowe: 1960s; Memphis, Tennessee
Typowe instrumenty : organ, guitar, bass, drums
Okres popularności: lata 60-te i początek 70-tych w USA
Pochodne formy: funk
Subgenres

czwartek, 11 września 2025

Styl muzyczny-Motown

 Zdominowany przez imperium Motown Records Berry'ego Gordy'ego, soul Detroit jest silnie rytmiczny i inspirowany muzyką gospel. Brzmienie Motown często obejmuje klaskanie w dłonie, potężną linię basową, smyczki, instrumenty dęte i wibrafon. Zespołem domowym Motown Records byli Funk Brothers. AllMusic cytuje Motown jako pionierską wytwórnię pop-soulu, stylu muzyki soul z surowym wokalem, ale dopracowaną produkcją i stonowaną tematyką, przeznaczoną na sukces w radiu pop i crossoverze.

 Wśród artystów tego stylu znaleźli się Diana Ross, Jackson 5, Stevie Wonder i Billy Preston. Styl ten, popularny w latach 60-tych, stał się bardziej popularny w latach 70-tych i doprowadził do powstania disco. Pod koniec lat 2000. styl ten powrócił do współczesnych piosenkarzy soulowych, takich jak Amy Winehouse, Raphael Saadiq (konkretnie jego album z 2008 r. zatytułowany The Way I See It) i Solange Knowles (jej album z 2008 r. zatytułowany Sol-Angel and the Hadley St. Dreams).

Style muzyczne-Southern soul

Southern soul lub country soul to rodzaj muzyki soul i country, który powstał w południowych Stanach Zjednoczonych. Muzyka ta wywodzi się z połączenia stylów, w tym bluesa (zarówno 12-taktowego, jak i jump), country, wczesnego R&B oraz silnego wpływu gospel, który emanował z brzmień czarnych kościołów z Południa. Gitara basowa, perkusja, sekcja dęta, organy i wokal gospel są ważne dla soulowego groove'u. Ta rytmiczna siła sprawiła, że ​​wywarła ona silny wpływ na rozwój muzyki funk. Terminy „deep soul”, „country soul” „downhome soul” i „hard soul” były używane jako synonimy „Southern soul”.


Niektórzy muzycy soul pochodzili ze stanów południowych: wśród nich byli pochodzący z Georgii Otis Redding i James Brown, Rufus Thomas i Bobby „Blue” Bland (z Tennessee), Eddie Floyd (z Alabamy), Johnnie Taylor i Al Green (z Arkansas).

South soul osiągnął swój szczyt w latach 60-tych XX wieku, kiedy popularny był soul z Memphis i brzmienie Muscle Shoals. W 1963 roku Stan Lewis założył wytwórnię Jewel Records w Shreveport w Luizjanie wraz z dwiema wytwórniami zależnymi, Paula i Ronn.Lewis podpisał kontrakty z takimi artystami soulowymi i bluesowymi, jak Toissaint McCall, Bobby Rush, John Lee Hooker, Charles Brown, Buster Benton, Lightnin’ Hopkins, Ted Taylor i Little Johnny Taylor. W 1966 roku wytwórnia Murco Records z siedzibą w Shreveport wydała utwór „Losin' Boy” Eddy’ego Gilesa, który przez pięć tygodni utrzymywał się na liście Hot 100 magazynu Cashbox. Murco Records odniosło sukces na listach przebojów soulowych dzięki innemu artyście, w tym Reubenowi Bellowi.

Innymi znaczącymi współtwórcami byli Stax Records z zespołem domowym Booker T. & the MGs oraz nowojorska wytwórnia Atlantic Records. Atlantic był domem Raya Charlesa i stał się jednym z pierwszych eksporterów „brzmienia Muscle Shoals”, dystrybuując utwór Percy'ego Sledge'a „When a Man Loves a Woman”, nagrany w FAME Studios Ricka Halla.FAME stało się studiem pierwszego wyboru zarówno dla nowych, jak i doświadczonych artystów. Ugruntowało pozycję miasta Muscle Shoals w Alabamie jako ważnego ośrodka południowego soulu. Aretha Franklin uważa, że ​​FAME było miejscem, w którym jej kariera się odwróciła, a Etta James nagrała tam przebojowy album „Tell Mama”.


Najbardziej znany artysta wytwórni Stax w latach 60-tych, Otis Redding, inspirował się rodakiem z Georgii, Little Richardem, oraz bardziej kosmopolitycznymi brzmieniami urodzonego w Missisipi Sama Cooke'a. Inni znani artyści Stax to Johnnie Taylor, Soul Children, Dramatics (z Detroit), Eddie Floyd, Staple Singers, Carla Thomas i Isaac Hayes.Albumy Sama i Dave'a, artystów wytwórni Atlantic Records, zostały wydane przez wytwórnię Stax, a na ich płytach wystąpili członkowie zespołu MGs. Wilson Pickett rozpoczął karierę solową dzięki współpracy z zespołem Stax, a Pickett nagrał wielki przebój „Land of a Thousand Dances” z muzykami FAME Studios w Muscle Shoals w Alabamie.


Po tym, jak Sam i Dave przenieśli się ze Stax do Atlantic Records, producent Stax, David Porter, i jego partner w pisaniu piosenek i produkcji, Isaac Hayes, postanowili założyć nowy zespół wokalny składający się z dwóch mężczyzn i dwóch kobiet. Zrekrutowali oni J. Blackfoota, Normana Westa, Anitę Louis i Shelbrę Bennett, tworząc zespół The Soul Children. W latach 1968–1978 The Soul Children mieli 15 hitów na liście R&B, w tym trzy, które trafiły na listę Billboard Hot 100, i nagrali siedem albumów.  

Inna wytwórnia z Memphis z lat 60-tych, Goldwax Records, tworzyła dla Jamesa Carra, Spencera Wigginsa i zespołu The Ovations. Al Green, Otis Clay, O.V. Wright, Don Bryant, Ann Peebles i Quiet Elegance nagrywali dla wytwórni Hi Records z Memphis z lat 70-tych, gdzie ich produkcją zajął się Willie Mitchell. 

Rick Hall był znanym producentem R&B w utworze „Muscle Shoals Sound” pochodzącym z Muscle Shoals w Alabamie. Sekcja rytmiczna Muscle Shoals Rhythm Section grała na hitach wielu artystów Stax z końca lat 60-tych i połowy lat 70-tych, a także artystów z Atlantic Records: Wilsona Picketta, Percy'ego Sledge'a, Joe Texa i Arethy Franklin.Producent i gitarzysta sesyjny Chips Moman wyprodukował Bobby'ego Womacka, a Womack napisał dla Wilsona Picketta piosenkę R&B „I'm in Love”. Bobby Womack zasłynął przebojem R&B „If You Think You're Lonely Now” w 1981 roku. 

Malaco Records wprowadziło na rynek Dorothy Moore, Bobby'ego Blanda, Johnniego Taylora, Denise Lasalle, Little Milton i innych. W 1983 roku były wokalista Soul Children, J. Blackfoot, odniósł sukces na listach przebojów soulowych dzięki singlowi „Taxi”. W 1987 roku Marvin Sease zasłynął przebojem R&B „Candy Licker”.
Po 1990 roku muzykę soul z południa nadal nagrywali i wykonywali wokaliści tacy jak Sharon Jones, Charles Bradley, Peggy Scott-Adams, Trudy Lynn,Roy C, Sir Charles Jones, Barbara Carr, Willie Clayton, Bobby Rush, Denise LaSalle, Gwen McCrae, Johnnie Taylor,Omar Cunninghami William Bell. 

Style muzyczne-soul

Muzyka soul to popularny gatunek muzyczny, który narodził się w społecznościach afroamerykańskich w całych Stanach Zjednoczonych pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych XX wieku. Chwytliwe rytmy, akcentowane oklaskami i improwizowanymi ruchami ciała, są ważną cechą charakterystyczną soulu. Inne cechy to nawiązywanie i odpowiadanie między wokalistami prowadzącymi a wspierającymi, szczególnie napięte brzmienie wokalu oraz sporadyczne improwizowane dodatki, wirowanie i dźwięki pomocnicze. Muzyka soul znana jest z odzwierciedlania tożsamości Afroamerykanów i podkreślania znaczenia kultury afroamerykańskiej.


Soul ma swoje korzenie w afroamerykańskiej muzyce gospel i rhythm and bluesie i łączy przede wszystkim elementy gospel, R&B i jazzu. Gatunek ten powstał w wyniku walki o władzę o zwiększenie świadomości Afroamerykanów na temat ich afrykańskiego pochodzenia, a nowo odkryta świadomość doprowadziła do powstania muzyki, która szczyciła się dumą z bycia czarnoskórym. Muzyka soul stała się popularna do tańca i słuchania, a amerykańskie wytwórnie płytowe, takie jak Motown, Atlantic i Stax, odegrały znaczącą rolę w jej rozwoju w okresie ruchu praw obywatelskich. Soul zyskał również popularność na całym świecie, bezpośrednio wpływając na muzykę rockową i muzykę afrykańską. Odrodził się w połowie i pod koniec lat 90-tych XX wieku wraz z podgatunkiem neo soul, który zawierał elementy nowoczesnej produkcji i wpływy hip-hopu.

Muzyka soul zdominowała amerykańskie listy przebojów R&B w latach 60-tych XX wieku, a wiele jej nagrań trafiło na listy przebojów pop w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i innych krajach. Wielu wybitnych artystów soul, w tym Ray Charles, Sam Cooke, Otis Redding, James Brown, Aretha Franklin, a także różni artyści z wytwórni Motown, tacy jak Supremes i The Temptations, mieli duży wpływ na rozwój gatunku i wszyscy zyskali w tym czasie ogromną popularność. Po 1968 roku gatunek muzyki soul zaczął się rozpadać. Niektórzy artyści soulowi przeszli na muzykę funk, podczas gdy inni wokaliści i zespoły rozwinęli bardziej eleganckie, wyrafinowane, a w niektórych przypadkach bardziej świadome społecznie odmiany.Na początku lat 70-tych muzyka soul zaczęła wchłaniać wpływy rocka psychodelicznego i rocka progresywnego, a także innych gatunków, co doprowadziło do powstania soulu psychodelicznego i soulu progresywnego. Do wybitnych artystów soulowych tej epoki należą Marvin Gaye, Jackson 5, Stevie Wonder, Curtis Mayfield, Isaac Hayes, Al Green i Bill Withers. Neo soul, który przejął wpływy hip-hopu, pojawił się około 1994 roku.

Inne podgatunki soulu to „brzmienie Motown”, bardziej rytmiczny i przyjazny popowi styl, który wywodzi się z wytwórni o tej samej nazwie; Southern soul, porywająca, energetyczna odmiana łącząca R&B z wpływami muzyki gospel z południa USA; Memphis soul, lśniący, zmysłowy styl; New Orleans soul, który wyłonił się ze stylu rhythm and blues; Chicago soul, lżejsze brzmienie inspirowane gospel; oraz Philadelphia soul, bujna orkiestrowa odmiana z wokalem inspirowanym doo-wop. Muzyka soul to gatunek, który wyewoluował z afroamerykańskiej muzyki popularnej w Stanach Zjednoczonych w latach 50-tych do 70-tych XX wieku. Jest głęboko zakorzeniona w gospel i bluesie, charakteryzując się intensywnym wokalem, schematami call-and-response i melizmatami. Muzyka soul reinterpretowała brzmienia wcześniejszych pionierów rhythm-and-bluesa, takich jak Chuck Berry i Ray Charles, i stanowiła powrót do afroamerykańskich korzeni muzycznych po pojawieniu się rock and rolla, postrzeganego jako biała interpretacja rhythm-and-bluesa.


Styl muzyki soul charakteryzuje się emocjonalną intensywnością i osobistą ekspresją. Zawiera elementy muzyki gospel, takie jak wykorzystanie zakorzenionej w kościele techniki call-and-response i technik wokalnych. Muzyka soul czerpie również z bluesa, co jest widoczne w jego ekspresyjnym i często improwizowanym stylu wokalnym. Gatunek ten został spopularyzowany przez artystów takich jak Aretha Franklin, James Brown i Otis Redding, którzy nasycili swoją muzykę tematami o znaczeniu osobistym i społecznym.

Muzyka soul wywarła również wpływ na inne style muzyczne i sama była przez nie inspirowana. Brzmienie Motown, uważane za formę soulu, charakteryzowało się lżejszym, bardziej popowym stylem, podczas gdy soul południowy był bardziej surowy i emocjonalny. Wraz z rozwojem gatunku, przyczynił się on do rozwoju funku, disco i hip-hopu, a nacisk na rytm i groove stał się fundamentem dla tych późniejszych stylów.

Muzyka soul ma swoje korzenie w tradycyjnej afroamerykańskiej muzyce gospel i rhythm and bluesie, a także jako hybryda ich stylów religijnych i świeckich- zarówno pod względem treści tekstowych, jak i instrumentacji - która rozpoczęła się w latach 50-tych XX wieku. Termin „soul” był używany wśród muzyków afroamerykańskich, aby podkreślić poczucie bycia Afroamerykaninem w Stanach Zjednoczonych.

Według AllMusic „muzyka soul była wynikiem urbanizacji i komercjalizacji rhythm and bluesa w latach 60-tych.”Samo określenie „muzyka soul”, odnoszące się do muzyki gospel ze świeckimi tekstami, zostało po raz pierwszy potwierdzone w 1961 roku. Termin „soul” w żargonie afroamerykańskim ma konotacje z dumą i kulturą Afroamerykanów. Zespoły gospel w latach 40-tych i 50-tych XX wieku sporadycznie używały tego terminu w swoich nazwach. Styl jazzowy, który wywodzi się z gospel, stał się znany jako soul jazz. Wraz z tym, jak w latach 60-tych XX wieku wokaliści i aranżerzy zaczęli wykorzystywać techniki zarówno gospel, jak i soul jazz w afroamerykańskiej muzyce popularnej, muzyka soul stopniowo stała się terminem zbiorczym dla ówczesnej muzyki afroamerykańskiej. Sam Cooke jest uważany za jednego z „ojców założycieli” muzyki soul. 
 
 Według Acoustic Music Organization „pierwsze wyraźne dowody na istnienie muzyki soul pojawiają się u „5” Royales, byłej grupy gospel, która zwróciła się w stronę R&B, oraz u Faye Adams, której utwór „Shake A Hand” stał się standardem R&B”. Do ważnych innowatorów, których nagrania w latach 50-tych XX wieku przyczyniły się do powstania muzyki soul, należeli Clyde McPhatter, Hank Ballard i Etta James. Ray Charles jest często cytowany jako twórca spopularyzowanego gatunku soul dzięki swojej serii hitów, począwszy od „I Got a Woman” z 1954 roku. Wokalista Bobby Womack powiedział: „Ray był geniuszem. Zainicjował świat dla muzyki soul”.Charles otwarcie przyznawał, że wokalista Pilgrim Travelers, Jesse Whitaker, miał wpływ na jego styl śpiewania. Little Richard, który zainspirował Otisa Reddinga, i James Brown mieli na niego równie duży wpływ. Browna nazywano „Ojcem Chrzestnym Muzyki Soul”, a Richard ogłosił się „Królem Rockin' and Rollin', Rhythm and Blues Soulin'”, ponieważ jego muzyka ucieleśniała elementy wszystkich trzech gatunków i ponieważ inspirował artystów z każdego z nich. Sam Cooke i Jackie Wilson są również często uznawani za ojców soulu.
 
 Cooke zyskał popularność jako wokalista zespołu gospel Soul Stirrers, zanim kontrowersyjnie zajął się muzyką świecką. Nagranie przez niego utworu „You Send Me” w 1957 roku zapoczątkowało udaną karierę w muzyce pop. Co więcej, jego nagranie z 1962 roku utworu „Bring It On Home to Me” zostało opisane jako „być może pierwszy album definiujący doświadczenie duszy”. Jackie Wilson, współczesny Cooke’owi i Jamesowi Brownowi, również odniósł sukces w wielu dziedzinach, zwłaszcza dzięki przebojowi z 1957 roku „Reet Petite”. Był szczególnie wpływowy dzięki dramatycznej interpretacji i występom. 
Reprezentatywne płyty
  
  James Brown  20 All-Time Greatest Hits!  1991 R&B; 
  Barry White  All Time Greatest Hits  1995 R&B; 
  The Dells  Anthology  1999 R&B; 
  Sly & the Family Stone  Anthology  1981 R&B; 
  Various Artists  Atlantic Rhythm & Blues 1947-1974 [Box]  1991 R&B; 
  Various Artists  Beg Scream & Shout: The Big Ol' Box of '60s Soul   1997 R&B; 
  Al Green  Call Me  1973 R&B; 
  Various Artists  Dave Godin's Deep Soul Treasures: Taken From Our Vaults, Vo  1997 R&B; 
  Gladys Knight & the Pips  Essential Collection  1999 R&B; 
  The Chi-Lites  Greatest Hits [Brunswick]  1972 R&B; 
  Sam Cooke  Greatest Hits  1998 R&B; 
  Aretha Franklin  I Never Loved a Man the Way I Love You  1967 R&B; 
  Marvin Gaye  Let's Get It On  1973 R&B; 
  James Brown  Live at the Apollo [1963]  1963 R&B; 
  Ray Charles   Modern Sounds in Country and Western Music   1962 R&B; 
  Stevie Wonder  Original Musiquarium I  1982 R&B; 
  Otis Redding  Otis Blue: Otis Redding Sings Soul  1966 R&B; 

 
 

sobota, 4 maja 2024

Rhythm and blues

Live at the Apollo
Wywodząc się z jump bluesa pod koniec lat 40-tych, R&B położył podwaliny pod rock & roll. R&B utrzymało tempo i energię jump bluesa, ale jego instrumentacja była oszczędna, a nacisk położono na piosenkę, a nie na improwizację. Były to bluesowe zmiany akordów, grane z natarczywym backbeatem. W latach 50-tych R&B było zdominowane przez wokalistów takich

jak Ray Charles i Ruth Brown, a także grupy wokalne, takie jak Drifters i Coasters.  

Ostatecznie R&B przekształciło się w soul, który był zabawniejszy i luźniejszy niż wbijające w stos rytmy R&B. Soul zaczął opisywać wiele stylów muzycznych opartych na R&B. Od skocznych, chwytliwych występów w Motown po napędzaną dęciakami, szorstką duszę Stax/Volt - w soulu była ogromna różnorodność. W pierwszej połowie lat 60-tych muzyka soul pozostawała bliska swoim korzeniom R&B. Jednak muzycy popchnęli muzykę w różnych kierunkach; zazwyczaj różne regiony Ameryki wytwarzały różne rodzaje soulu. W ośrodkach miejskich, takich jak Nowy Jork, Filadelfia i Chicago, muzyka skupiała się na grze wokalnej i płynnych produkcjach. W Detroit Motown skoncentrowało się na stworzeniu brzmienia zorientowanego na pop, inspirowanego w równym stopniu gospelem, R&B i rock & rollem. 

Na Południu muzyka stawała się coraz ostrzejsza, opierając się na synkopowanych rytmach, surowym wokalu i sekcji dętej.

What's Going On
Wszystkie te style utworzyły soul, który królował na listach przebojów czarnej muzyki w latach 60-tych, a także często pojawiał się na listach przebojów muzyki pop.  

W latach 60. i 70-

tych soul zaczął  się rozpadać - artyści tacy jak James Brown i Sly Stone rozwinęli funk; Kenny Gamble i Leon Huff zapoczątkowali Philly soul z O'Jays i Harold Melvin & the Blue Notes; a pod koniec tej dekady taneczne R&B stało się zjawiskiem masowym wraz z krótką modą na disco.  

W latach 80. i 90-tych falami radiowymi rządziły wytworne, mniej ziemskie brzmienie urban i quiet storm, ale nawet wtedy R&B zaczęło dodawać elementy stylistyczne hip-hopu, aż  pod koniec tysiąclecia - było ich setki. artystów, którzy na swoich płytach zaprezentowali zarówno rap, jak i śpiew.

[allmusic] 

Rhythm and blues, w skrócie R&B (również R'n'B) - gatunek muzyki rozrywkowej wywodzący się z jazzu, bluesa i pieśni religijnych. Był jednym z najważniejszych protoplastów rock and rolla, a później nowoczesnego soulu.

Gatunek został ukształtowany z elementów jazzu, bluesa i pieśni religijnych. Stosowane instrumentarium było ubogie. Uległ komercjalizacji w latach 30. XX wieku, kiedy artyści big bandowi zaczęli tworzyć bardziej wyrazistą muzykę taneczną (z użyciem m.in. gitary basowej i riffów), określaną jako jump blues.

Lady Soul

 Po zakończeniu II wojny światowej styl był na tyle charakterystyczny, że 17 czerwca 1949 w Stanach Zjednoczonych oficjalnie powstała lista przebojów w kategorii rhythm and blues(wcześniej stosowano nazwę race music). Według LeRoi Jonesa do lat 50-tych XX wieku była to muzyka tworzona przez i dla amerykańskich czarnoskórych. Gatunek rhythm and blues rzadko grały stacje radiowe białych. Niektóre utwory były odrzucane ze względu na silne konotacje seksualne (np. Work With Me Annie Hanka Ballarda, Baby Let Me Bang Your Box The Penguins czy Come Prince'a). Później elementy gatunku rhythm and blues zaczęły przenikać się wzajemnie z powstającym rock and rollem. W 1958 aż 90% utworów na liście przebojów gatunku rhythm and blues znajdowało się również na listach przebojów muzyki popularnej.

W latach 60. i 70-tych XX wieku rhythm and blues inspirował właśnie powstający rock. Artyści rockowi czerpali z oryginalnego materiału bluesowego lub wykorzystywali jego stylistykę, przy użyciu nowoczesnych środków technicznych (gitary elektryczne, wzmacniacze). Przykładami mogą być The Kinks, The Rolling Stones, The Animals, The Pretty Things, Them, Jimi Hendrix.

Rhythm and blues jest m.in. samodzielną kategorią nagród Grammy, a stylistyka jest obecna w licznych gatunkach muzycznych (disco, funk, rap i soul). Współczesny rhythm and blues jest kombinacją elementów występujących w soulu, popie oraz hip hopie. Dla odróżnienia stosowane bywa określenie contemporary R&B.  

Rozmiar: 1016 bajtówReprezantywni artyści

 The Coasters,Stevie Wonder,Sam Cooke,Earth, Wind & Fire,Janet Jackson,
Harold Melvin,The Isley Brothers,Fats Domino,Al Green,The Impressions,The Platters,
Miguel,The Temptations,The O'Jays  
 


Rozmiar: 1223 bajtówReprezentatywne płyty
  James Brown & His Famous Flames / James Brown Live at the Apollo 
  Aretha Franklin Lady Soul 
   Marvin Gaye What's Going On 
  Michael Jackson Thriller 
   Curtis Mayfield Curtis 
   Stevie Wonder Songs in the Key of Life 
   Anita Baker Rapture  
   The Coasters There's a Riot Goin' On: The Coasters on Atco 
   Ray Charles Genius: The Ultimate Collection  
  

 
 

Rozmiar: 1169 bajtówCharakterystyka

Rhythm and blues
Style żródłowe: Jazz,blues, spirituals, gospel, boogie-woogie,jump blues,swing
Żródła kulturowe: lata 40-te,African Americans
Typowe instrumenty : Double bass,drum kit,electric guitare,lectric organ,horns,piano,saxophone
Sceny lokalne: Detroit, New Orleans, United Kingdom
Pochodne formy: Jazz fusion, Latin R&B ,new jack swing, raï'n'B, rhythm & grime ,various hip hop fusions
Subgenres Alternative R&B, Christian R&B, contemporary R&B ,doo-wop, funk, Motown sound, quiet storm, soul

 

wtorek, 26 grudnia 2023

Synthpop

 

Synthpop




Rozmiar: 1059 bajtówOkreślenia

Synth pop (lub synthpop; z ang. synthesizer pop - "pop syntezatorowy") to odmiana muzyki popularnej, charakteryzująca się szerokim wykorzystaniem syntezatorów i rozmaitych efektów elektronicznych. Synth pop powstał na fali fascynacji muzyków nietypowymi brzmieniami, jakie oferowały syntezatory. Rozkwit muzyki tego typu miał miejsce w latach 80-tych XX wieku, pod koniec tej dekady moda na sythpop przeminęła.

Żródło:http://pl.wikipedia.org/wiki/Synth_pop
Synthpop jest stylem muzyki rozrywkowej w którym wiodącą rolę odgrywa jeden instrument-jest nim syntezator.Jest to ściśle związane z okresem w muzyce między końcem lat 70-tych i wczesym okresem lat 80-tych,gdy syntetyzer stał się realnie dostępnym instrumentem muzycznym.Synthpop rozwija się dzieki takim artystom jak:Gary Numan, Tears For Fears, Depeche Mode, Ultravox, i Devo,gdzie syntetyzer stanowił pierwszorzędny instrument nadając im charakterystyczne ,łatwo rozpoznawalne brzmienie.
Karlheinz Stockhausen,niemiecki kompozytor i jego dokonania miały ogromny wpływ na środowisko pionierów syntezatorowego rocka.Mimo,że syntezatory były używane przez muzyków już w latach 60-tych,przykład The Beatles,to był to jednak kosztowny,zbyt rozbudowany i skomplikowany sprzęt używany epizodycznie jako pewna ciekawostka muzyczna.Stały się szerzej używane przez zespoły rocka progresywnego i jazz fusion takich jak: Pink Floyd, Yes, Return to Forever, Emerson, Lake & Palmer, czy Weather Report , w połowie lat 70-tych przez wykonawców elektronicznego rocka- Wendy Carlos, Jean-Michela Jarre, Vangelisa i eksperymentatorów spod znaku krautrocka.Jedną ze znaczących postaci był wielce kontrowersyjny nowojorski duet Suicide,stanowiący kombinację chropawego wokalu i keyborda.Miał on znaczący wpływ w latach 80-tych na grupy takie jak; Soft Cell czy Pet Shop Boys.
Początki synthpopu sięgają 1979r i mają swoją kontynuację na początku lat 80-tych.Albumy Replicas Gary Numana i Tubeway Army, The Pleasure Principle Numana, Dare Human League, Soul Mining The The i Metamatic Johna Foxxa były typowymi dla wczesnego okresu tego gatunku.
W Stanach Zjednoczonych stał się dominującym stylem lat 80-tych był komercyjny pop i muzyka syntezatorowa,a już szczególnie synthpop działał jako rodzaj muzyki underground.Większość nowej generacji DJ-ów,autorów videoclipów i przedstawicieli wytwórni płytowych uważali wykonawców spod znaku synthpopu za mniej atrakcyjnych niż powstającego wówczas hip hopu,grunge czy rapu.Równolegle ,w Europie,a także Płd. Afryce,Australii i Azji nurt ten budził szerokie zainteresowanie,ale artyści z tych regionów tacy jak:Ace Of Base, Savage Garden, Tony Reed osiągali w USA niewielkie sukcesy.

[mt]

Narodziny synth-popu lub techno-popu (obie nazwy funkcjonowały w latach ’80) sięgają końca lat ’70. Właśnie wtedy dało się odczuć pewien przesyt u młodych fanów eksperymentalnym, trudnym rockiem elektronicznym preferowanym przez takich wykonawców jak: Kraftwerk, Tangerine Dream, Can, Cabaret Voltaire, Chrom i Devo. Także będący już wtedy na rynku: Gary Numan i The Human League nie grali jeszcze zbyt przebojowo.
Publiczność zaczęła tęsknić za muzyką łatwiejszą w odbiorze, bardziej komunikatywną, ale opartą na nowoczesnym instrumentarium. Również bywalcy klubów tańca poczuli się znudzeni tradycyjnymi rytmami "disco" w wykonaniu m.in. Bee Gees i Donny Summer. Mieli świadomość, że tańczyć i bawić się można znakomicie przy akompaniamencie zespołów elektronicznych, oryginalnych od strony brzmieniowej, grających melodyjnie, żywiołowo i rytmicznie. Dlatego równolegle z różnymi odmianami rocka, bardziej wyrafinowaną "nową falą", coraz częściej zaczęła przykuwać uwagę "pop music" otwarta na różne style i gatunki, perfekcyjnie wykonywana, a przede wszystkim miła dla ucha słuchacza. Za pionierów takich kompozycji uważa się Marca Almonda i Davida Balla, którzy jako duet Soft Cell odnieśli sukces dopiero w 1981 roku, ale organizowaniem wieczorów poetycko-elektronicznych zajmowali się już o wiele wcześniej.
W tym samym okresie debiutowali OMD i The Buggles, którzy na samym początku 1980 roku wydali swój słynny album "The Age Of Plastic"- pierwszy w pełni doskonały produkt spod szyldu techno-pop. Nastała moda również na elektroniczny pop-rock, a grupy Ultravox, Visage, Duran Duran i Classix Nouveaux okrzyknięto twórcami nowego nurtu: New Romantic.
Rozpoczęła się kolejna era w muzyce rockowej. Zamiast popularnych w latach ’70 wielkich formacji muzyków m.in. Kraftwerk, Tangerine Dream i D.A.F. organizuj±cych potężne spektakle, pojawili się soliści, duety i małe grupy wyposażone w skromny zestaw syntezatorów. Wielu wykonawców złagodziło swoje eksperymentalne brzmienie m.in. wspomniany The Human League, Heaven 17 i OMD. Synth-pop rozwijał się w oszałamiaj±cym tempie, a listy przebojów wręcz zasypane zostały głosami na tego rodzaju piosenki.

[http://romantic-synthesis.blog.onet.pl/2,ID55255731,index.html]


Rozmiar: 1016 bajtówReprezantywni arty¶ci
* Depeche Mode * Thomas Dolby * Duran Duran * Eurythmics * The Human League * Howard Jones * Naked Eyes * New Order * Gary Numan * Soft Cell * ABC * Marc Almond * Bronski Beat * The Buggles * Devo * A Flock of Seagulls * Heaven 17 * Klaus Nomi * Orchestral Manoeuvres in the Dark * Talk Talk


Rozmiar: 1223 bajtówReprezentatywne płyty
  
 
  A Flock of Seagulls  A Flock of Seagulls   1982  
  Orchestral Manoeuvres in the Dark  Architecture & Morality  1981  
  Ultravox  Dancing with Tears in My Eyes [Disky]   1997 
  The Human League  Dare!  1981 
  Duran Duran  Duran Duran [First]  1981 
  Visage  Fade to Grey: The Singles Collection   1994 
  Soft Cell  Non-Stop Erotic Cabaret  1981   
  Naked Eyes  Promises, Promises: The Very Best of Naked Eyes  1994 
  Duran Duran  Rio  1982  
  ABC  The Lexicon of Love  1982 
  Gary Numan  The Pleasure Principle   1979  
 
 

Synthpop
Style żródłowe: Electronic art music, Post punk, New Wave, Pop
Żródła kulturowe: 1póżne lata 70-te i wczesne 80-te,W.Brytania
Typowe instrumenty : Synthesizer - Drum machine - Tape loops - Drums - Guitar - Keyboard - Sampler
Okres popularno¶ci: Głównie lata 80-te
Pochodne formy: Electropop - Electroclash
Subgenres
Futurepop - Synthpunk
 
 
 




wtorek, 11 stycznia 2022

ska

 Do końca lat 50-tych muzyka folkowa Jamajki przypominała co prawda calypso, ale miała swój własny styl. Jednak docierające tam programy rhythm’n’ bluesowych stacji radiowych z południa USA (Miami, Nashville i Nowy Orlean) spowodowały powstanie zupełnie nowego gatunku - ska. Popularność rhythm’n’bluesa na Jamajce zachęcila tubylców do stworzenia „Sound Systems” (pierwowzór objazdowych dyskotek). Jednak jakość sprzętu nagłaśniającego była tak niska, że publiczność raczej czuła muzykę niż jej słuchała. 

Wśród twórców Sound Systems znaleźli się: Sir Coxsone (Dodd) The Downbeat, Duke Reid The Trojan i Tom The Great Sebastian. Wszyscy oni byli bardzo popularni, a ich regularne weekendowe zabawy taneczne przyciągały tłumy. Między poszczególnymi dyskotekami istniała ostra rywalizacja -każda z nich starała się za wszelką cenę zdobyć najnowsze i najmodniejsze płyty. Organizowano wyprawy po płyty do USA, a naklejki na czarnych krążkach były zdrapywane lub zaklejane, by rywal nie odkrył tytułów melodii ulubionych przez publiczność.

 Pod koniec dekady źródła „hard- rockowego” rhythm’n’bluesa zaczęły stopniowo wysychać, a czarna część amerykańskiej publiczności zwróciła się w stronę łagodniejszych rytmów - co na Jamajce wcześniej zupełnie się nie przyjęło. Nie istniał tam też - lub prawie nie istniał - przemysł fonograficzny, dopiero twórcy z Sound System - zmuszeni przez okoliczności - zaczęli produkować własne rhythm’n’bluesowe utwory , które grali później dla swoich fanów. Początkowo miejscowa publiczność nie była świadoma, że były to nagrania jamajskie, lecz ku zaskoczeniu ludzi takich, jak Duke Reid i Coxsone, polubiła je na tyle, by kupować płyty, które zaczęły ukazywać się na winylu. Tak narodził się nowy styl, zwany ska. 

Charakteryzował się połączeniem rhytm’n’bluesa. off-beatu i elementów free jazzu. Pochodzenie słowa „ska” jest niejasne, istnieje na ten temat kilka różnych teorii. Najbardziej prawdopodobne jest, że „ska” to wyraz dźwiękonaśladowczy, używany przez disc jockeyów, by zachęcić publiczność do tańca. Pierwszym i najbardziej wpływowym producentem, który nagrał płytę ska był Coxsone Dodd, który wspólnie z Dukem Reidem opanował jamajski biznes muzyczny w latach 60-tych.

Najpopulamiejsze nagrania instrumentalne w stylu ska stworzyli Don Drummond, Tommy McCook, Rico Rodriquez i Clue J Drumbago. Wokaliści nie mieli tak dużej siły przebicia, ponieważ nagrania ska były przeważnie instrumentalne. Niemniej jednak Laurel Aitken, Owen Gray i Higgs & Wilson wśród wielu innych zostali pierwszymi gwiazdami jamajskiego show-biznesu. Popularność tego gatunku szybko rozprzestrzeniła się poza granice Western Kingston, i w Wielkiej Brytanii (szczególnie w Londynie) cieszył się on na początku lat 60-tych olbrzymim powodzeniem. 

Płyty, wydawane przez wytwórnie Island i Blue Beat z myślą o jamajskich emigrantach, zyskały rozgłos także wśród białej publiczności. Ska królowało niepodzielnie do 1966 roku, kiedy zaczęło tracić na popularności. Powstał wtedy nowy styl - rock steady. Ska dało początek temu, co dziś jest znane jako muzyka reggae, a brzmienie podstawowe wielokrotnie powracało w muzycznych modach i trendach - szczególnie pod koniec lat 70-tych. Zaskakujące jest to, że słuchacze odkrywający ska po raz pierwszy dopiero dziś, są nadal zafascynowani jego świeżością i dynamizmem, chociaż minęło już ponad 30 lat od jego powstania.

Rozmiar: 1016 bajtówReprezantywni artyści

Desmond Dekker/ The Gladiators /Toots & the Maytals /Millie Small /Tommy McCook/Jackie Mittoo/Bob Marley/Roland Alphonso


Rozmiar: 1223 bajtówReprezentatywne płyty
  
 
   	
1996 Foundation Ska The Skatalites
2000 Something Special: Ska Hot Shots Roland Alphonso
1992 Rockin' Steady: The Best of Desmond Dekker Desmond Dekker
2000 The Keyboard King at Studio One Jackie Mittoo
1980 Fabulous Greatest Hits [Melodisc] Prince Buster 
1997 Time Marches On: Derrick Morgan Sings Ska, Rocksteady and Reggae Derrick Morgan 
1998 The Authentic Ska Sound of Tommy McCook Tommy McCook
1997 Island 40, Vol. 1: 1959-1964- Ska's the Limit Various Artists

 

ska
Style żródłowe: Jamaican mento,calypso,jazz,New Orleans rhythm and blues
Żródła kulturowe: póżne lata 50-te/Jamajka
Typowe instrumenty : -
Okres popularności: Głównie lata 60-te ,USA,Australia,Japonia
Pochodne formy: Rocksteady,reggae
Subgenres 2 Tone,ska jazz,ska pop,ska punk,ska-core,spouge,Christian ska
-

 
 

 

wtorek, 23 kwietnia 2019

Death Doom Metal


Death/doom




Rozmiar: 1059 bajtówOkreślenia



Death doom to podgatunek doom metalu, często też nazywanym drugofalowym doom metalem, albo po prostu doom metalem. Muzyka ta miała początki w końcu lat 80./początku lat 90., najlepiej rozwijała się w połowie lat 90.
Prekursorami death doomu byli członkowie z tak zwanej Wielkiej Trójcy z Peaceville, w skład której wchodzili: My Dying Bride, Paradise Lost oraz Anathema.
Deathdoom to połączenie doom metalu i death metalu, polega na graniu w bardzo wolnych, niemal marszowych tempach, w połączeniu z bardzo głębokim i wolnym growlem, częstym występowaniem instrumentów smyczkowych i klawiszowych oraz bardzo smutnymi lirykami, depresyjnymi melodiami i ogólnie ponurym klimatem.

[Wikipedia Polska]

 Death doom metal to podgatunek doom metalu, który zawiera liczne elementy death metalu w jego pierwotnie grubym i ciężkim brzmieniu, a zatem ma na celu sprowadzenie jego charakterystycznych cech do bardziej ekstremalnych poziomów. Zazwyczaj stosuje się powolne do średnich tempa, co jest typowe dla mrocznej atmosfery doom metalu; tempa wytłaczania są bardzo podkreślone i utrzymują bardzo silną obecność. Często używane są dwustopniowe akordy gitarowe z typowymi death metalowymi rytmami, a czasem bardziej przyspieszonymi progresjami akordów i riffami. Co więcej, gitara prowadząca zwykle intensywnie wykorzystuje naturalną skalę drugorzędną, co skutkuje bardzo wyraźnym dźwiękiem, który jest ciemny, nawiedzony i zimny, który przekazuje uczucie rozpaczy, ale jest rytmicznie ciężki, gęsty i szorstki w tym samym czasie. Ponadto, w porównaniu z doom metalem i innymi jego podgatunkami, bardziej agresywne podwójne bębnienie jest używane, aby przyczynić się do ogólnej szorstkości dźwięku. Dotyczy to również głęboko warczących wokali, które są normalnie używane, które czasami są uzupełniane czystym, zwykle męskim wokalem. Gitara basowa pozostaje tak samo ważna i ważna jak w doom metalu, a klawiatury i syntezatory mogą być wykorzystane do podkreślenia ponurej i rozpaczliwej atmosfery, którą artyści zamierzają dostarczyć. Teksty są narracyjne w niektórych przypadkach, a tematyka zazwyczaj dotyczy szeregu tematów, w tym śmierci, bólu, straty, depresji i rozpaczy, przy czym (anty) religijne tematy są również dość powszechne.

Gatunek ten pojawił się po raz pierwszy jako fuzja death i doom metalu pomiędzy późnymi latami 80-tymi a wczesnymi latami 90-tymi z zespołami takimi jak Dream Death , Sempiternal Deathreign , Winter i diSEMBOWELMENT , z których wszystkie są obecnie uważane za old-school death doom metal, a także Paradise Lost , który odegrał szczególnie ważną rolę nie tylko w pionierstwie, ale także w popularyzacji i jednoznacznym określeniu death metalowego gatunku doom jako oddzielnego podgatunku doom metalu z własnym zestawem cech i brzmieniem charakterystycznym od początku do połowy lat 90-tych razem z My Dying Bride , Anathema i Katatonia , które wywarły ogromny wpływ na rozwój tego gatunku i wpłynęły na wiele jego zespołów.

Elementy tego gatunku zostały użyte i zmieszane z innymi gatunkami przez niektóre zespoły; przykłady takich fuzji obejmują Draconian i My Dying Bride w gatunku Gothic Metal oraz Evoken i Ataraxie w gatunku Funeral Doom Metal .

[https://pl.rateyourmusic.com/genre/Death+Doom+Metal/]
   

Rozmiar: 1016 bajtówReprezantywni artyści
 My Dying Bride, Paradise Lost,Anathema, Sentenced, Maternal Mortality,
 Novembers Doom, Ataraxie, Swallow the Sun
  


Rozmiar: 1169 bajtówArtykuły

 
Doom Metal
Style żródłowe:     Death metal ,doom metal
Żródła kulturowe: póżna lata 80-te,różne lokalizacje
Typowe instrumenty : Guitar - Bass - Drums - vocal
Okres popularności: -
Pochodne formy: Gothic metal
Fusion genres
Funeral doom

Doom metal


Doom metal




Rozmiar: 1059 bajtówOkreślenia

Doom metal to gatunek muzyki metalowej. Charakteryzuje się ciężkim i powolnym, zazwyczaj psychodelicznym stylem wokalnym oraz ciężkim, walcowatym brzmieniem; dominują średnie i wolne tempa. Teksty utworów poruszają tematy depresyjne, melancholijne, czasem określane jako dekadenckie.
Nazwa pochodzi od albumu "Epicus Doomicus Metallicus" zespołu Candlemass, jednak korzeni doom metalu możemy doszukiwać się w twórczości Black Sabbath, który to jest bezpośrednią inspiracją dla Candlemass.
Według niektórych środowisk, epic doom metal przeżywa obecnie drugą młodość. Na rynku muzycznym pojawiło się kilka zespołów uprawiających właśnie ten gatunek muzyki, m.in. Place Of Skulls, Solitude Aeturnus, Thunderstorm, Rising Dust, All Soul's Day, Mirror Of Deception, Krux, Witchcraft, Clair de Lune Morte.
Istnieje wiele podgatunków doom metalu: traditional doom, epic doom, death doom, funeral doom, post-funeral doom, black doom, gothic doom, drone doom, stoner doom oraz sludge doom.

[Wikipedia Polska] 
 
 
 Na 1970 rok datuje się początek heavy metalu. Wtedy to właśnie swój debiutancki album wydała brytyjska grupa Black Sabbath. Muzyka zespołu wywarła duży wpływ na wielu artystów, którzy zwrócili się w stronę ciężkiego grania. Muzycznie każdy zespół i podgatunek metalu zawdzięczają wiele Black Sabbath. Jednakże jeden z nich, a mianowicie doom metal wywodzi się w prostej linii z wczesnej twórczości kapeli z Birmingham.

Doom metal jako osobny gatunek muzyczny powstał na początku lat 80-tych. Za prekursorów nowego stylu uważa się zespoły: Pentagram, Candlemass, Trouble oraz Saint Virus. Wpisując w wyszukiwarkę doom metal bands, otrzyma się jednak szereg odpowiedzi z nazwami innych kapel. Do popularniejszych przedstawicieli tego stylu należą: Katatonia, Anathema, Sentenced, Lyijykomppania, Amorphis, Acid King, Lacrimas Profundere oraz nieistniejący już Cirith Ungol. Najważniejszymi polskimi kapelami z tego nurtu są: Cemetery of Scream, Corruption, Lacrima oraz Neolith.

Pierwszych doom metalowych utworów należy jednak szukać w początkowym okresie twórczości zespołu Black Sabbath. Należą do nich „Into the void”, „Electric Funeral”, „Hand of Doom” oraz „Black Sabbath”.

Doom metal charakteryzuje się ciężkim, majestatycznym brzmieniem. Dominuje wolne oraz średnio tempo. W warstwie lirycznej przeważają tematy melancholijne i depresyjne. Jednakże w twórczości niektórych zespołów, na czele z Cirith Ungol, dominowały teksty nawiązujące do literatury fantasy, które bardziej cechują power metal.

Doom metal często łączony był z różnymi innymi stylami muzycznymi. Niektóre death metalowe kapele zwracały się z czasem właśnie w stronę doom metalu. To samo dotyczy zespołów gothic metalowych. To akurat jest dosyć oczywiste połączenie, bowiem oba style charakteryzują się nieco melancholijnym i posępnym klimatem. Do częstych zabiegów muzycznych należało również łączenie doom metalu z ambientem, co potęgowało depresyjny charakter tegoż stylu.

Widać zatem wyraźnie, że każdy podgatunek metalu wiele zawdzięcza twórczości Black Sabbath.
 
 [http://alcalary.pl/pl/doom-metal.html]
 
 

Rozmiar: 1016 bajtówReprezantywni artyści
* Anathema * Candlemass * Cathedral * My Dying Bride * Paradise Lost * Pentagram * Saint Vitus * Solitude Aeturnus * Trouble * Cemetary * Lake of Tears * Memento Mori * The Black League * Count Raven * Crowbar * Electric Wizard * Orange Goblin * Sleep


Rozmiar: 1223 bajtówReprezentatywne płyty
        Lake of Tears  A Crimson Cosmos 1997 
 Pentagram Be Forewarned 1995 
 Solitude Aeturnus Beyond the Crimson Horizon 1992 
 Paradise Lost Draconian Times 1995 
 Candlemass Epicus Doomicus Metallicus 1986 
 Anathema  Eternity 1996 
 Saint Vitus Heavier Than Thou 1991 
 Paradise Lost Icon 1993 
 Cemetary  Last Confessions 1997 
 My Dying Bride Like Gods of the Sun 1997 
 Trouble Manic Frustration 1991 
 Candlemass Nightfall 1987 
 My Dying Bride The Angel and the Dark River  1996 
 Cathedral The Carnival Bizarre 1995 
 Cathedral The Ethereal Mirror  1993 
 Trouble Trouble 1990 
 

Rozmiar: 1169 bajtówArtykuły
 
 
Doom Metal
Style żródłowe: Heavy metal , NWOBHM
Żródła kulturowe: połowa lat 80-tych,Europa
Typowe instrumenty : Guitar - Bass - Drums - Synthesizer
Okres popularności: mała popularność,głównie w Europie
Pochodne formy: Gothic metal
Subgenres
Traditional doom, Funeral doom, Epic doom

środa, 10 kwietnia 2019

Dancehall

 style>reggae>>dancehall
Dancehall




Rozmiar: 1059 bajtówOkreślenia


Dancehall to najsurowsza, pozbawiona ozdobników forma muzyki reggae, która pojawiła się na początku lat 80-tych i została tak nazwana, ponieważ wykształciła się dosłownie podczas imprez tanecznych, które zawsze przecież były siłą napędową muzyki jamajskiej. Podczas takiej imprezy sound system najczęściej grał piosenkę, przeważnie specjalnie w tym celu nagraną na płycie, a wokalista-DJ improwizował na jej tle.

Muzyka oparta była na powolnych rytmach w stylu „roots radics" i do pewnego stopnia nagraniach duetu Sly And Robbie. Dancehall jest najbardziej podstawową formą reggae -jest tu rytm, głos, energia tancerzy i niewiele więcej. W 1982r na rynku dancehall działały już różne formacje i soliści, m.in. Yellowman, MC-albinos specjalizujący się w dowcipnych i nieco szorskich tekstach, Barrington Levy, szalony wokalista, który nigdy nie dawał z siebie mniej niż 100% energii, oraz General Echo, kolejny bardzo utalentowany muzyk.

Publika była spragniona nowej muzyki dzięki poczynaniom takich sound systemów, jak Jammy’s, Volcano i Black Scorpio. Świeży materiał zaczął się wkrótce ukazywać nakładem nowych wytwórni należących do muzyków, a „wodzireje", tacy jak Prince Jammy, Henry „Junjo” Lawes i Scorpio, kreowali nowe gwiazy - np. Juniora Reida, Michaela Palmera czy Joseya Walesa.

Podobne zdarzenia miały miejsce w Wielkiej Brytanii, choć formacje w rodzaju Saxon Studio, Wassifa Hi-Fi czy Unity oferowały brzmienia nieco odmienne od „prawdziwych" jamajskich. Ruch dancehall nigdy się tak naprawdę nie zakończył. W 1985 Jammy nagrał singel „Under Me Sleng Teng” z udziałem wokalisty Wayne’a Smitha, z którego narodził się nowy styl „cyfrowego" dancehall, a później ragamuffin.

Rozmiar: 1169 bajtówCharakterystyka
Dancehall
Style żródłowe: Reggae,R&B,ska,rocksteady,dub,toasting
Żródła kulturowe: koniec lat 70-tych,Kingston
Typowe instrumenty: Drum kit,bass guitar,guitar,electric organ, Drum machine,sampler,synthesizer
Okres popularności: Głównie w latach 80-tych w W.Brytanii
Pochodne formy: Reggaeton,hip hop,dembow
Subgenres
Ragga,Reggae en Español,Latin dancehall




Rozmiar: 1016 bajtówReprezantywni artyści
Anthony B, Beenie Man, Bounty Killer, Buju Banton, Capleton, Collie Buddz, Eek-a-Mouse, Elephant Man, Lady Saw, Mavado, Ninjaman, Sean Paul, Shabba Ranks, Shaggy, Sizzla Kalonji, Tanya Stephens, Vybz Kartel, Yellowman, Major Lazer, Bel Mondo.

poniedziałek, 25 czerwca 2018

Toytown techno

Podgatunek muzyki tanecznej; obejmuje nagrania (popularne głównie w latach 1991-1992) oparte na tematach muzycznych z programów telewizyjnych, głównie dziecięcych. Precedensem było wydanie przez grupę Justified Ancients Of Mu Mu (czyli KLF) utworu „Doctorin’ The Tardis”, ale tak naprawdę szaleństwo zaczęło się od nagrania „Charly” zespołu The Prodigy.

Wykorzystano w nim dialogi ze znanego brytyjskiego programu informacyjnego dla dzieci; singel wszedł do Top 10. Liam Howlett poczuł się tym bardzo zakłopotany, jako że od razu pojawiły się oskarżenia o „komercjalizację” czy też „zabijanie” rave’u. Jednak tym samym tropem podążyło kilka następnych grup. Firmowany przez Smart E’s (a wydany przez firmę Suburban Base) utwór „Sesame Street” jest chyba najlepszym tego przykładem, tym ciekawszym, że wytwórnia ta znana jest z antykomercyjnego stosunku do muzyki tanecznej.

Następne nagrania pojawiały się już lawinowo. Zespól Urban Hype lansował „A Trip To Trumpton” (Faze 2), Mike Summer - oparty na temacie z „Magic Roundabout” singel „Summer Magic”, grupa Shaft nagrała „Roobarb And Custard” (FFRR), a temat z filmu „Blue Peter” wykorzystała w utworze „The Hypnotizer” grupa Monster Rush (G-Spot).

W nagraniu „Bolt” zespół Horsepower umieścił temat z „Black Beauty”, a DJ Excell oparł utwór „Just When You Thought It Was Safe” na linii basu z muzyki do „Szczęk”. Szybko zauważono też siłę motywów wykorzystywanych w grach komputerowych - zespół Ambassadors Of Funk pośpieszył nagrać „Super Mario Land”, a Richard D. James (Aphex Twin) pod pseudonimem Power Pill wydał „Pac Man” (FFRR). Toy- town techno było przykładem post-rave’owej multimedialnej rozrywki w najwcześniejszej formie. Żadne z tych nagrań nie jest raczej warte więcej niż jednego przesłuchania, ale wszystkie wywołują uśmiech - przynajmniej na twarzach niepurystów.

wtorek, 27 marca 2018

Jungle


Jungle




Rozmiar: 1059 bajtówOkreślenia



Trudno dokładnie prześledzić ewolucję stylu jungle. Określenie "Junglist" jest jamajskim określeniem człowieka zamieszkującego Trenchtown, getto w stolicy Jamajki Kingston, z którego pochodził Bob Marley.
Mimo to użycie nazwy "jungle" wzbudza kontrowersje, niektórzy utrzymują nawet, iż jest to określenie obrażliwe, uwłaczające. Od strony muzycznej jungle opiera się na kombinacji łamanych rytmów oraz sampli z brzmieniem ragga i niemal podźwiękowym basem. Tempo jest w przyblizeniu dwa razy szybsze niż tempo ragga - wynosi ok. 160 bpm.
Wykorzystanie hardcore'owych i synkopowanych rytmów jest zamknięciem swego rodzaju błędnego kręgu: pierwotnie wywodziły się one z hip hopu, który z kolei opierał się w wielkim stopniu na reggae. Uważa się, że jungle tworzą czarnoskórzy muzycy dla czarno skórych słuchaczy, którzy nie przepadają za brzmieniem "white techno" (czyli "białego" techno, jest to kolejny paradoks - pierwszymi twórcami techno byli czarnoskórzy).
W klubach jungle promowali DJ Ron, Randall i Bobby Konders, a w eterze prezentował je pierwszy Jumping Jack Frost (w rozgłośni Kiss FM) oraz stacje pirackie: Kool FM. Transmission One i Don FM.
Z podziemia nowy styl wyszedł po raz pierwszy dzięki nagraniu grupy SL2 "On A Ragga Trip" w 1993 r. Nadejście jungle zapowiadały single "Narra M'ne" formacji Genaside II, nagrania grupy Shut Up And Dance, a nawet "Co-min' On Strong" Rebel MC. Wszystkie one oparte były na synkopowanych rytmach. Ostatnie innowacje w jungle zostały wprowadzone przez bardzie] konserwatywnych muzyków z nurtu reggae, np. Generała Levy'ego ("Incredible" wydane przez Renk Records), który w miejsce zsamplowanego monotonnego zawodzenia wprowadził tekst mówiony lub śpiewany.
Jeden z krytyków brytyjskich ośmielił się napisać, że muzyka jungle jest pierwszym stylem muzycznym, tak naprawdę odkrytym przez Anglików i przez nich spopularyzowanym. Rok 1995 r. pokazał, że scena jungle ma już kilku bardzo oryginalnych i uznanych artystów, z których część podpisała nawet kontrakty z dużymi wytwórniami (tzw. majors). Wytwórnie te np. London, Island, Virgin, wyczuły doskonale koniunkturę, tworząc specjalne nowe pododdziały, specjalizujące się w promocji i wydawaniu muzyki jungle, pozwalające artystom na pełną niezależność (przynajmniej tak twierdzą sami zainteresowani). a jednocześnie proponujące doskonalą dystrybucję i możliwości datarcia do odbiorcy. Ci "przejęci" już muzycy bądź stojący właśnie w poczekalni, to pierwsza liga brytyjskiego jungle: LTJ Bukem, Goldie, Photek, Alex Reece, 4 Hero, Roni Size, DJ Rap, Grooverider, Fabio, itd.
W 1996 r. pojawiły się nowe, wyszczególnione przez prasę brytyjską mutacje jungle - darkside i techstep. Prym wiodą wytwórnie: No U Turn, Lucky Spin, Full Cycle, Emotif, Prototype, Ram oraz bardziej znane, Metalheadz. Moving Shadow i Reinforced.
Klasykami stylu darkside są np. Rufige Cru (Ghosts), Doc Scott (Here Come The Drums), Ed Rush (Bludclot Artattack), D.J. Crystl (Warpdrive) czy Roni Size (Metamorphosis). Techstep, obok sztandarowej składanki wytwórni Emotif (filia S.O.U.R) (Techsteppin'), reprezentują Rollers Instinct (The Mutant), Ed Rush (Kilimanjaro i Skylab), Arcon 2 (The Beckoning), Adam F (Metropolis), Dom & Roland (Thunder).




Stosunkowo nowym i najbardziej dynamicznym nurtem kultury techno jest podbijający pewien czas temu kluby i powstały Wielkiej Brytanii jungle - wytchnienie dla wszystkich, których od tej muzyki odrzucał jednostajny podział rytmiczny na 4/4 z wyeksponowaną "zapaściową" - dla jednych, transową - dla innych charakterystyczną stopą. Jungle lansowany m.in. przez wytwórnie Suburban Base, Moving Shadow i Knite Force jest stylem hybrydycznym, zawieszonym między transowym techno (tempo 150-160 b.p.m), stylem raggamuffin (techno - reggae) i elektronicznym hip - hop rapem.
Brytyjska jungle czerpie więcej z klimatów raggowych, amerykańska odmiana ciąży bardziej ku rapowi. Początek nurtu można osadzić w roku 1991, kiedy w środowisku rave muzycy zaczęli uzywać tzw. Breakbeatów czyli rytmów łamanych. W połączeniu z wokalem otrzymali specyficzną mieszankę wybuchową. Próbką ówczesnych ostrych klimatów może być numer "Out of Space" zespołu The Prodigy. Dość ważnym elementem w muzyce jungle jest wokal, oczywiście nie zawsze występujący. Ważny ponieważ na typowych imprezach nieraz jest na żywo "dośpiewywany" przez tak zwanych MC - master of ceremony, do miksowanej przez didżeja muzyki. Zwiększa to dla niektórych atrakcyjność całej zabawy a do zmechanizowanej muzyki dodaje ludzki pierwiastek. Występ staje się barwniejszy, ważniejszy, nabiera cech koncertu "na żywo".

[http://www.maximmus.pl/?id_art=EA&art;=2004-12-10+14%3A47%3A31]

Jungle - gatunek muzyczny, wywodzący się z gatunku nazywanego rave. Po 1992 zaczyna wyodrębniać się jako osobny gatunek muzyki tanecznej, charakteryzujący się łamanym uderzeniem breakbeat w odróżnieniu od uderzeń 4x4 (charakterystyka muzyki house i innych gatunków elektronicznych).
Jungle budowane jest z pociętych, połamanych pętli perkusyjnych, znanych z funk i hip hop (chodzi o brakujące uderzenie, aczkolwiek z wielokrotnie szybszym tempem) oraz różnorakich sampli, m.in. wspomniany hip hop i ragga. Tempo tej muzyki oscyluje wokół 160-180 bpm. Po roku 1995 muzyka jungle ewoluuje i wykształca się z niej drum and bass (często mylony z samym jungle). Drum and bass różni się od jungle przede wszystkim mniej skomplikowanym układem beatu, nieco wolniejszym tempem i skoncentrowaniem się na linii basu. Nie należy też mylić jungle czy drum'n'bassu z gatunkiem muzyki breakbeat, z wolniejszym rytmem i mniej dominującymi elementami bassowymi.

[http://cpnsklad.pl/cpn/index.php?option=com_content&task;=view&id;=89&Itemid;=138⟨=]


Rozmiar: 1016 bajtówReprezantywni artyści
  Aphrodite, LTJ Bukem, DJ Hype, Fabio, 4hero, Goldie, Grooverider, 
A Guy Called Gerald,Photek, Rob Playford Plug, Ed Rush, Roni Size,
 Squarepusher, Aquasky, Arcon 2,Adam F Alex Reece, 
 Amon Tobin, 2 Bad Mice


Rozmiar: 1223 bajtówReprezentatywne płyty
 
  Various Artists  A History of Hardcore, Pt. 1  1996   
  Aphrodite  Aphrodite  1999   
  A Guy Called Gerald   Black Secret Technology   1995   
  Plug  Drum 'N' Bass for Papa/Plug EP's 1, 2 & 3  1997   
  Photek  Form & Function   1998   
  Squarepusher  Hard Normal Daddy  1997   
  Various Artists   Headz II: Part A   1996   
  Lamb  Lamb  1997  
  LTJ Bukem Presents  Logical Progression, Level 1  1996   
  Jonny L   Magnetic   1998   
  Various Artists  MTV's AMP  1997   
  Omni Trio  Music for the Next Millennium  1995   
  Roni Size & Reprazent  New Forms  1997   
  4hero  Parallel Universe  1995   
  LTJ Bukem  Producer 01  2001   
  Goldie  Timeless [2-CD]  1995   
  Ed Rush/DJ Trace/Nico   Torque  1997  

 

sobota, 17 marca 2018

House


House




Rozmiar: 1059 bajtówOkreślenia

HOUSE
Ciepła, przepełniona optymizmem muzyka, która wykształciła się w Chicago, choć jej kołyską był nowojorski klub Loft. House powstał w wyniku wprowadzenia innowacji do muzyki disco, choć mniej w nim "błysku", zminimalizowana jest też rola tekstu.
"House nie powstał z disco. House to jest disco" - stwierdza Nile Rogers z grupy Chic. W latach 1983-1984 disco było jedynym w zasadzie nurtem muzyki tanecznej, choć istniały również jego formy hybrydowe jak electro, go-go czy rare groove.
Termin "house" kojarzono początkowo z imprezami w starych magazynach, gdzie można było usłyszeć muzykę w nowym stylu. W Chicago pojawił się on po przyjeździe DJ-a Frankiego Knucklesa, który założył legendarny klub Warehouse. Początkowo wpływy nowego trendu ograniczały się do scen gejowskich; zmieniło się to kiedy Farley Jackmaster Funk house zaczął prezentować na antenie radiowej.
Dokumentacją rozwoju tego nurtu mogą być np. płyty podobne do "Music Is The Answer" Colonela Abrama (pierwszy wydał ten singel Jesse Sauuders). Strumień nagrań w nowym stylu przerodził się wkrótce w rwącą rzekę -na chicagowskim rynku pojawiły się np. "Music Is The Key" J.M. Silka (miała to być odpowiedź na wyżej wymieniony singel Coloneła Abrama)., "Aw Shucks" Jacka Mastera Funka czy "Waiting On My Angel" Jamiego Principled.
Wiele z tych nagrań wychodziło nakładem wytwórni Trax i DJ International, które przyczyniły się do rozwoju gatunku. W chicagowskim radiu poza Farleyem zaczęły działać kolejne ważne postacie: Julian Peruse, Frankie Rodriguez, Mike "Hitman" Wilson, Bad Boy Bill, Tim Shomer i Brian Middleton. Na l. miejsce brytyjskich list przebojów house trafił dzięki utworowi "Jack Your Body" Steve'a "Silk" Hurleya; był to pierwszy sukces komercyjny nowego stylu. W Chicago zrodziła się potem za sprawą DJ-a Pierre'a mutacja house'u. znana jako acid house; natomiast w Detroit wykorzystano elementy elektroniczne, na których oparło się tamtejsze techno.
Frankie Rodriguez mówi: „Kiedy wyjeżdżam zagranicę, pierwsze pytanie, które mi zadają brzmi: „Co to jest house?" Kogo to obchodzi? Puść płytę i baw się".
[Encyklopedia muzyki popularnej-Rap,dance & techno ATENA]


House music-była długo królową wszystkich gatunków muzyki tanecznej,odkąd pojawiła się na początku lat 80-tych,jako kontynuacja disco i jej przyszłość dla tysięcy klubowiczów.To jej zasługa w postaci hitów na listach przebojów,pierwszych nagrań i popularności elektronicznej muzyki tanecznej na muzycznej scenie,której house jest jedną z odmian,najbliższa w duchu i sposobie artykulacji,wykorzystująca te same pochody pianina,tempo na cztery,podobne w charakterze co muzyka disco gwiazdy [divy],przykład Loleatty Holloway i Glorii Gaynor.Największa i jedyna naprawdę różnica między tymi gatunkami to technologia.Podczas ,gdy większość artystów disco nagrywa w dużych wytwórniach płytowych,w profesjonalnych studiach zatrudniających muzyków sesyjnych a często całe orkiestry-to artyści house rzadko mogli sobie pozwolić na takie fanaberie,zmuszeni poniekąd do używania syntetyzerów i sequencerów mający tańszym kosztem zapewnić im zadawalające efekty brzmieniowe.Na przełomie lat 80-tych i 90-tych zdefragmentowana scena house skupiała się głównie wokół jego soulowego wariantu [N.York],twardszego chicagowskiego acid house,bazującego głównie w Europie house popu
,aż do ambient house,którego typowym przedstawicielem był Brian Eno. W końcu lat 90-tych rozwijająca się scena electronic dance wchłonęła rozliczne style house,techno,breakbeat.
House music wylęgła się na początku lat 80-tych,kilka lat po boomie muzyki dyskotekowej.Dużą rolę odegrali DJ-e organizujący imprezy w klubach amerykańskich,posiłkujący się w początkach importowanymi płytami disco z Włoch i singlami z niezależnych wytwórni amerykańskich jak Prelude czy West End,nie zabrakło też klasycznych utworów soulowych i disco lat 70-tych.W klubach Chicago [Music Box,Warehouse] ,mecce house,rządzili niepodzielnie dwaj DJ-e Ron Hardy i Frankie Knuckles.Mimo ,że DJ-e byli niekwestionowanymi królami podziemia dance music,wzrosło znaczenie producentów tego gatunku muzyki.Od tanich drum machines i szablonów disco,dzięki rozwijającej się technologii [syntezatory,samplery] przeszli do skomplikowanej techniki miksowania.
Faktyczny debiut house miał miejsce w 1983 roku w Chicago za sprawą nagrań Z Factor' s -"Fantasy" i "On & on"-Jesse Saundersa,obydwa nagrania zresztą wyprodukowane przez tego ostatniego.Prym wodziły lokalne wytwórnie Trax i DJ International,których szczytowe osiągnięcia przypadają na rok 1986 i takie nagrania jak:"Can You Feel It"-producent Larry Heard , Marshall Jefferson ("Move Your Body - The House Music Anthem"), "Love Can't Turn Around"-producent Farley Jackmaster Funk,i "Jack Your Body"-producent Steve "Silk" Hurley) . Ich styl określano terminem deep house,preferujący dominację wokalu i instrumentarium klasycznego disco.
Drugim ośrodkiem house stał się klub "Paradise Garage" Larry Levana w Nowym Jorku,przyciągający od 1977 roku liczne rzesze miłośników disco,house i soulu,który nie stronił także od new wave,punka czy hard rocka.Wczesne nowojorskie house to bliżniacze produkcje Chicago house,produkowane jednak w wielkich wytwórniach o profesjonalnym brzmieniu.Raz była to modernizacja klasycznego soulu lat 70-tych [ Peech Boys, Strafe, "D" Train i Blaze],innym nawiązanie do hip hopu i tzw. freestyle [Todd Terry , Masters at Work, Little Louie Vega i Kenny "Dope" Gonzalez]. Nowa generacja producentów koncentrowała się w połowie lat 80-tych na używaniu sampli niż powtarzaniu kanonu disco.Mimo ,że nowojorski house nie doczekał się w odróżnieniu od swojego odpowiednika z Chicago hitów na listach brytyjskich to jednak ten pierwszy z końcem lat 80-tych przejmował palmę pierwszeństwa,wraz z przejęciem części chicagowskich producentów jak Frankie Knuckles czy DJ Pierre.
W końcu dekady co stało się pewnym fenomenem muzyki undergroundowej,kojarzonej z murzyńską a wręcz gejowską prowieniencją,stała się ona powszechnie dostępna w supermarketach,a tak znane ikony popkultury jak Madonna nagrywały utwory w tym stylu.W latach 80-tych house trafił przez Atlantyk na żyzny grunt brytyjski Przy Ameryce zawsze odporną na nowe trendy,Europa zaatakowała rynek house-popowymi hitami M/A/R/R/S, S'Express, Bomb the Bass, Coldcut, Technotronic, czy KLF.To młodzi brytyjscy producenci sprawili ,że house nie stał się jedynie kaprysem szeroko pojętej muzyki pop lecz wszedł na trwałe podobnie jak punk do kanonu fenomenów muzycznej kontkultury.To co było lokalnym zjawiskiem w połowie lat 80-tych,mowa o house,eksplodowało w 1988 roku w W.Brytanii tzw."Summer of Love".W końcu lat 90-tych wielkie masowe party na otwartym powietrzu gromadziło tysiące młodych fanów tej muzyki.Tu też uzyskał pełną tożsamość jako gatunek elektronicznego dance w połowie lat 90-tych,stając się wszechobecny w największych klubach,audycjach radiowych i najlepiej sprzedających się albumach składankach,gdy w Stanach Zjednoczonych ,jego kolebce uznawany jedynie za rodzaj brzmienia muzyki techno.Co prawda skupiała większość najlepszych producentów i DJ-i [Armand Van Helden, Masters at Work, Danny Tenaglia, Deep Dish],lecz ich produkty w postaci remiksów najlepiej sprzedawały się w europejskich supermarketach.
[AMG Music]

Rozmiar: 1016 bajtówReprezantywni artyści
  Adonis   Armando   Kevin Aviance 
  Basement Jaxx   Ashley Beedle   Black Box 
  Blaze   Frankie Bones   Terry Lee Brown, Jr. 
  BT   C+C Music Factory   Cajmere 
  Cappella   Derrick Carter   Kerri Chandler 
  Joe Claussell   Club 69   Coldcut 
  Carl Cox   Daft Punk   Chez Damier 
  Roy Davis, Jr.   Deee-Lite   Deep Dish 
  Tony de Vit   Dimitri from Paris   DJ Pierre 
  DJ Sneak   Boris Dlugosch   The Drum Club 
  Todd Edwards   808 State   Faithless 
  Farley & Heller   Farley Jackmaster Funk   Felix Da Housecat 
  Cevin Fisher   Fluke   Funky Green Dogs 
  Laurent Garnier   Gemini   Walter Gibbons 
  Global Communication   Chris Gray   Green Velvet 
  Jephté Guillaume   A Guy Called Gerald   Ron Hardy 
  Larry Heard   House of 909   Tony Humphries 
  Steve "Silk" Hurley   Inner City   Marshall Jefferson 
  Jellybean   François K   François Kevorkian 
  Kid Batchelor   The KLF   Frankie Knuckles 
  Leftfield   Larry Levan   LFO 
  Lil' Louis   M People   A Man Called Adam 
  Masters at Work   Mateo & Matos   Moby 
  Mood II Swing   David Morales   George Morel 
  Murk   Paul Oakenfold   Paperclip People 
  Terrence Parker   Pet Shop Boys   Phuture 
  Jamie Principle   Danny Rampling   The Real McCoy 
  Reel 2 Real   Romanthony   Ralphi Rosario 
  RuPaul   Roger Sanchez   Sasha + John Digweed 
  Jesse Saunders   Kevin Saunderson   Slam 
  Soul II Soul   Spooky   Stereo MC's 
  Byron Stingily   Technotronic   Ten City 
  Danny Tenaglia   Todd Terry   Pete Tong 
  Ron Trent   2 Unlimited   Ultra Naté 
  Glenn Underground   Underworld   Armand Van Helden 
  Junior Vasquez   Kristine W.   Wamdue Kids 
  Wink   Kevin Yost   
 


Rozmiar: 1223 bajtówReprezentatywne płyty
 1. Various Artists - The House That Trax Built, Vols. 1-2 (Trax)
2. Various Artists - Best of House Music, Vols. 1-4 (Profile)
3. Various Artists - History of House Music, Vol. 1: Chicago Classics (Cold Front)
4. Various Artists - ^History of House Music, Vol. 2: New York Garage tyle (Cold Front)
5. Various Artists - This Is Strictly Rhythm, Vols. 1-6 (Strictly Rhythm)
6. Tony Humphries - Take Home the Club (Bassline)
7. Todd Terry - Todd Terry's Greatest Hits (Warlock)
8. Masters at Work - MAW Records: Compilation, Vol. 1 (Strictly Rhythm)
9. Roger Sanchez - House Music Movement (DMT)
10. Armand Van Helden - Greatest Hits (Strictly Rhythm)
11. Leftfield - Leftism (Hard Hands/Columbia)
12. Daft Punk - Homework (Virgin)
13. Basement Jaxx - Remedy (Astralwerks)
 

Rozmiar: 1169 bajtówCharakterystyka
House
Style żródłowe: Electro,Funk, Disco, R&B;
Żródła kulturowe: 1980s, Chicago, New York
Typowe instrumenty : Synthesizer - Drum machine - Sequencer - Keyboard - Sampler
Okres popularności: Głównie koniec lat 80-tych i początek 90-tych w W.Brytanii
Pochodne formy: Rave - Nu jazz - Madchester
Subgenres
Acid - Ambient house - Chicago - Deep house - Garage - Ghetto house - Hip house - Progressive - Tech house