Barrington Levy

Barrington Levy, jedna z wielkich gwiazd lat 80-tych, wkroczył na scenę dancehall i błyskawicznie
nadał jej własny, niepowtarzalny charakter. Choć w tamtej dekadzie kariery wielu DJ-ów i wokalistów szybko rozkwitały i równie szybko gasły, Levy okazał się artystą o niezwykłej trwałości, tworząc wielkie przeboje jeszcze długo po rozpoczęciu lat 90-tych. Urodzony w 1964 roku w Clarendon na Jamajce, Levy już jako młody chłopak założył wraz ze swoim kuzynem Evertonem Dacresem grupę Mighty Multitude. Początkowo występowali na imprezach typu sound system, a w 1977 roku nagrali swój pierwszy singiel - „My Black Girl”. Rok później, mając zaledwie 14 lat, Levy rozpoczął karierę solową, nagrywając debiutancki singiel „A Long Time Since We Don't Have No Love”. Choć utwór ten nie odniósł wielkiego sukcesu, występy nastolatka na scenie dancehall cieszyły się ogromnym zainteresowaniem i były wyczekiwanymi wydarzeniami. 

To właśnie podczas jednego z takich koncertów Levy poznał Junjo Lawesa (byłego wokalistę, który został producentem) oraz Hymana „Jah Life” Wrighta, producenta działającego w Nowym Jorku. Duet ten zabrał młodego artystę do studia Channel One, gdzie przy akompaniamencie zespołu Roots Radics nagrali serię utworów. Pierwszym owocem tej współpracy był kawałek „Ah Yah We Deh”, po którym szybko pojawiły się kolejne: „Looking My Love”, „Englishman” oraz „Wedding Ring Aside”. Sukces przyszedł błyskawicznie, jednak to potężny hit „Collie Weed” ostatecznie ugruntował pozycję nastolatka na scenie dancehall. Kolejnym wielkim przebojem okazał się utwór „Shine Eye Girl”, a młody Levy stał się niezwykle rozchwytywanym artystą. Następnie ukazała się cała seria singli, w tym „Wicked Intention”, „Jumpy Girl”, udana interpretacja utworu Horace’a Andy’ego „Skylarking”, humorystyczne „Disco Music” i „Reggae Music” oraz ponownie „Wicked Intention”.  

Levy nawiązał również współpracę z producentem Alvinem Ranglinem, co zaowocowało kolejną serią hitów, takich jak „Never Tear My Love Apart”, „Jah”, „You Made Me So Happy” czy „When You're Young and in Love”. Bogaty wokal Levy’ego wręcz idealnie nadawał się do duetów - zarówno z innymi wokalistami, jak i DJ-ami - więc młoda gwiazda szybko zaczęła nagrywać wspólne single. Toyan świetnie uzupełniał go w utworze „Call You on the Phone”, z Jah Thomasem artysta stworzył „Moonlight Lover” i „Sister Debby”, a z Trinity połączył siły w „Lose Respect” oraz w wydanym w 1980 roku sequelu tego nagrania - „I Need a Girl”. W tym samym roku Levy wystąpił rewelacyjnie na festiwalu Reggae Sunsplash, na który powrócił również w 1981 roku. 

W tamtym wczesnym okresie piosenkarz zdawał się dzielić swój czas wyłącznie między studia nagraniowe a sale taneczne. Oprócz ogromnej liczby singli, w latach 1979–1980 ukazały się także cztery albumy. Pierwszym z nich był *Bounty Hunter*, zawierający trzy wielkie przeboje - „Reggae Music”, „Shine Eye Girl” i „Looking My Love” - oraz szereg innych, równie udanych utworów. W Wielkiej Brytanii wytwórnia Burning Sounds wydała *Shine Eye Gal* - kolejny krążek pełen hitów, w tym utworu tytułowego, a także „Collie Weed” i „Ah Yah We Deh”. Niedługo potem ukazał się znakomity *Englishman* - absolutnie fantastyczna płyta, nad której powstaniem czuwał niezrównany zespół studyjny: Junjo Lawes oraz dwaj podopieczni Kinga Tubby’ego - Scientist i Prince Jammy. Jammy był w tym trio weteranem, ale Lawes -mający wówczas zaledwie dwadzieścia kilka lat - szybko wyrobił sobie markę jednego z czołowych producentów na wyspie. Z kolei Scientist, choć był jeszcze nastolatkiem, zdążył już zyskać uznanie jako inżynier dźwięku i ceniony twórca remiksów; Lawes chętnie korzystał z jego talentu przy każdej okazji. 

Podstawą brzmienia produkcji Lawesa były rytmy zespołu Roots Radics; choć osadzone mocno w nurcie roots, wyróżniały się surową siłą, która niczym seria z karabinu maszynowego przetaczała się przez parkiety taneczne. Jednak sama muzyka roots traciła swoje wpływy na współczesnej jamajskiej scenie muzycznej, a czas – pod względem muzycznym, politycznym i kulturowym - dojrzał do zmian. Ludzie byli już zmęczeni bardziej bojowymi wizjami przesyconymi ideologią rastafariańską i szukali czegoś lżejszego, a zarazem zachowującego bezpośrednią energię imprez typu *dancehall*. Levy stanowił idealną odpowiedź na te oczekiwania. Jako weteran klubowych scen, wnosił do swoich nagrań spontaniczność typową dla DJ-ów, a jednocześnie przywracał rolę wokalisty w świecie *sound systemów*, zdominowanym dotąd niemal wyłącznie przez DJ-ów. Wykorzystując klasyczne rytmy roots odświeżone przez grupę The Radics i nadając utworom mocne, a zarazem taneczne brzmienie, Lawes i Levy wspólnie przyczynili się do stworzenia zupełnie nowego stylu *dancehall*. 

 Wydany w 1980 roku album *Robin Hood* jedynie potwierdził to, co wszyscy na Jamajce już wiedzieli: Levy stał się największą gwiazdą wyspy, dysponującą niezrównanym talentem. A ściślej mówiąc -królem wokalistów, gdyż obok niego panował DJ Yellowman, kolejne odkrycie Lawesa. Płyta *Robin Hood* odniosła równie wielki sukces co jej poprzedniczka i zaczęła zdobywać uznanie także w Wielkiej Brytanii, gdzie -podobnie jak wcześniejszy album *Englishman* - ukazała się nakładem wytwórni Greensleeves. Nic dziwnego, że potężne rytmy z obu tych krążków posłużyły później jako fundament dla albumu *Scientist vs. Prince Jammy*, będącego zapisem dubowego pojedynku obu producentów. 

Niestety, ogromna popularność Levy’ego zaczęła też przynosić poważne problemy. Jeszcze zanim artysta zyskał status gwiazdy, z radością obserwował fanów nagrywających jego występy na imprezach – lecz z czasem ta praktyka obróciła się przeciwko niemu. Nagle półki zaczęły uginać się pod ciężarem  nielegalnych albumów, zawierających nie tylko starsze, pirackie nagrania koncertowe, ale także niewydane wcześniej odrzuty z sesji oraz starsze single wprowadzane ponownie do obiegu. W odpowiedzi Levy przez dwa lata nie wydał nowego albumu, jednak w międzyczasie sytuację tę z nawiązką zrekompensowały nowe single. Z 1980 roku pochodzą takie przeboje jak utrzymany w przejmującym klimacie utwór „Mary Long Tongue” (wyprodukowany przez Lawesa), „Too Poor” (we współpracy z producentem Linvalem Thompsonem) oraz seria hitów nagranych z Karlem Pittersonem, w tym „I Have a Problem” i „Even Tide Fire a Disaster”. W miarę upływu dekady lawina wielkich przebojów nie ustawała. „I'm Not in Love”, „You Have It”, „Tomorrow Is Another Day”, „Robberman”, „Black Rose”, „My Woman” i „Money Move” to tylko niektóre z hitów wydanych w latach 1981–1983, przy czym ten ostatni okazał się największym sukcesem w tym zestawieniu. Levy spróbował nawet sił w samodzielnej produkcji, nagrywając znakomite utwory, takie jak „In the Dark” i „Love of Jah”. Wśród nich znalazły się fantastyczne single nagrane dla Joe Gibbsa, w tym wspomniane „My Woman”. 

Album *Reggae Vibes* stanowił kompilację najlepszych utworów Levy’ego powstałych we współpracy z tym producentem, a także zawierał kilka nagrań innego wykonawcy dancehallowego, Sammy’ego Dreada. Rok 1983 przyniósł wreszcie premierę dwóch nowych albumów Levy’ego: znakomitego *Lifestyle* (ze świetną produkcją Alvina Ranglina) oraz *Money Move*. Nad tym drugim czuwał George Phang; płyta wyróżniała się rewelacyjnymi podkładami rytmicznymi, stworzonymi przez duet Sly & Robbie specjalnie dla tego producenta. W Wielkiej Brytanii wytwórnia Burning Sounds wydała również *Hunter Man* - zbiór największych przebojów artysty. Jednak kolejne hity wciąż powstawały w szybkim tempie; w 1984 roku największym z nich okazał się utwór „Under Mi Sensi”, wyprodukowany przez Jah Screw. W tym samym roku duet nagrał również nowy album, *Here I Come*; utwór tytułowy z tej płyty dotarł do pierwszej pięćdziesiątki brytyjskiej listy przebojów. Sam album szturmem zdobył brytyjski rynek i zapewnił Levy’emu nagrodę dla najlepszego wokalisty podczas gali Reggae Awards w Wielkiej Brytanii.  

W tym samym roku artysta połączył siły z innym młodym piosenkarzem, który święcił triumfy na parkietach - Frankiem Paulem - tworząc intrygujący materiał w stylu „sound clash” na płytę *Barrington Levy Meets Frankie Paul*. Rok 1985 przyniósł album *Prison Oval Rock* (wydany przez jamajską wytwórnię Volcano wydanie (którego nie należy mylić z amerykańską kompilacją wytwórni RAS o tym samym tytule), na którym wokalista ponownie połączył siły z Lawesem, tworząc kolejny, przesycony klimatem roots materiał, dorównujący poziomem poprzednim dokonaniom. Minęło sześć lat, odkąd Levy wkroczył na scenę z siłą wybuchu nuklearnego. Gdy artysta wkroczył w wiek dwudziestu kilku lat, tempo jego twórczości wyraźnie spadło. Powrócił jednak na festiwal Reggae Sunsplash w 1987 roku i pozostawał jedną z jego głównych gwiazd aż do 1995 roku. 

W 1988 roku wydał również album *Love the Life You Live*, który - na tle wcześniejszych produkcji - wypadał dość nierówno. Był to jego ostatni premierowy krążek aż do 1991 roku. Divine Levy nie powiedział jednak jeszcze ostatniego słowa. Zanim zakończyła się dekada lat 80-tych, odniósł kolejne dwa sukcesy dzięki utworom „My Time” i „Too Experience” - oba powstały pod okiem producenta Jah Screw i były coverami piosenek Boba Andy’ego (byłego członka grupy The Paragons, znanego również z duetu Bob & Marcia). U progu nowej dekady Levy podpisał kontrakt z wytwórnią Mango (będącą filią Island Records) i wydał album *Divine*, który stanowił udany powrót do formy. Wspólnie z Rebel MC i Tenor Fly nagrał przebojowy singiel „Tribal Base”, który dotarł do pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów.

 Następnie, wiążąc się z amerykańską wytwórnią MCA, Levy spróbował podbić rynek północnoamerykański albumem *Barrington* (1993). Płyta, wyprodukowana przez Lee Jaffe’a, zawierała nową wersję utworu „Under Mi Sensi” oraz takie mocne kompozycje, jak „Murderer” i „Jeep”. Współpraca z MCA nie układała się jednak najlepiej i Levy szybko rozstał się z wytwórnią. Tymczasem w Wielkiej Brytanii artysta odnotował kolejny przebój - „Work”. W 1994 roku Levy nagrał z Beenie Manem single „Two Sounds” oraz „Under Mi Sensi”. Oba utwory wkrótce pojawiły się ponownie w postaci dynamicznych remiksów w stylu jungle, przy czym zwłaszcza „Sensi” robiło furorę na parkietach. Pod egidą wytwórni Scorpio artysta nawiązał kolejną współpracę - tym razem z Mega Bantonem przy utworze „She's Mine”. Jah Screw postanowił pójść o krok dalej i wyprodukował cały album złożony ze wspólnych nagrań, zatytułowany *Duets* (był to tytuł amerykańskiego wydania nakładem RAS; w Wielkiej Brytanii, dzięki współpracy Levy’ego z wytwórnią Greensleeves, płyta ukazała się pod nazwą *Barrington Levy's DJ Counteraction*). 

Pochodzący z tego zestawu utwór „Living Dangerously”, nagrany z udziałem Bounty Killera, błyskawicznie wspiął się na szczyty jamajskich list przebojów i stał się klubowym hitem na całym świecie. Kolejny singiel, „Bad Talk”, nie osiągnął aż tak spektakularnego sukcesu, choć również prezentował wysoki poziom. Wkrótce potem, w 1996 roku, ukazał się album *Time Capsule* - krótka płyta (zaledwie osiem utworów i pięć wersji dubowych), która jednak z nawiązką nadrabiała skromną objętość znakomitą jakością. W ciągu kolejnych dwóch lat krąg znajomych artysty wyraźnie się powiększył, a wydany w 1998 roku, ekscytujący album *Living Dangerously* przyniósł współpracę z tak różnorodnymi twórcami, jak mistrz rapu Snoop Doggy Dogg czy gwiazdy kalifornijskiej sceny punk-reggae -grupa Long Beach Dub All-Stars. W 2003 roku jego debiutancki album *Bounty Hunter* został zreorganizowany i wydany ponownie pod tytułem *Moonlight Lover* nakładem wytwórni Burning Bush. Dwa lata później wytwórnia Sanctuary zebrała jego nagrania zrealizowane z udziałem Henry'ego Lawesa i Alvina Ranglina na albumie *Love Your Brother Man: The Early Years*. Wciąż ukazują się liczne kompilacje zawierające wiele spośród najważniejszych utworów tego artysty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here I Come/Run Come Dub	Barrington Levy	02.1985	41[4]	-	London LON 62	[written by Levy][produced by Jah Screw]
Money Moves /Give Me Your Love	Barrington Levy	06.1985	92[2]	-	London LON 67	[written by Levy][produced by John Williams]
She's Mine/She's Dub	Barrington Levy	03.1988	90[3]	-	Time 1 7ATR 022	[written by B. Levy][produced by M. Johnson]
Vice Versa Love	Barrington Levy	02.1994	79[1]	-	MCA MCSTD 1949	[written by Barrington Levy, Bob Thiele, Phil Roy][produced by Sly Dunbar & Robbie Shakespeare]
Work	Barrington Levy	09.1994	65[2]	-	MCA MCSTD 2003	[written by Barrington Levy, Gary Benson][produced by Sly Dunbar & Robbie Shakespeare, Lee Jaffe]
Under Mi Sensi	Barrington Levy & Beenie Man	11.1994	76[2]	-	Greensleeves GRED 5001	[written by B.Levy][produced by Jah Screw]
Here I Come (Sing DJ)	Talisman P Meets Barrington Levy	10.2001	37[2]	-	Nulife 74321895621	[written by Barrington Levy, T. Love, P. Larsen][produced by Talisman P.]
All Over Me	Aphrodite Featuring Barrington Levy	06.2002	76[2]	-	V2 VVR 5018883	[written by B. Levy, G. King, H. Wright]

Diana King

Diana King (ur. 8 listopada 1970 r.)  to jamajska piosenkarka i autorka tekstów, która wykonuje
połączenie reggae, reggae fusion i dancehallu. Najbardziej znana jest z przeboju „Shy Guy” z 1995 roku oraz remake'u utworu „I Say a Little Prayer”, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Wesele mojego przyjaciela”. Do 1998 roku King sprzedała ponad pięć milionów płyt na całym świecie. Uważana za jedną z najbardziej utytułowanych jamajskich artystek, wielokrotnie gościła na listach Billboard Hot 100 i Billboard 200.  King jest również laureatką nagrody „Vanguard Award” na gali Out Music Awards.

 

  King urodziła się w Spanish Town, z matki pochodzenia indo-jamajskiego i ojca pochodzenia afro-jamajskiego.

 

  King była członkiem zespołu City Heat, występując w lokalnych hotelach, zanim wydała swój pierwszy solowy singiel „Change of Heart” w 1991 roku. Po pojawieniu się w utworze Notoriousa B.I.G. z 1994 roku „Respect” z jego albumu Ready to Die, podpisali kontrakt płytowy z Sony Music. Ich pierwszym wydawnictwem był remake utworu Boba Marleya „Stir It Up” (który osiągnął 53. miejsce na liście Billboard Hot R&B/Hip Hop Songs) do ścieżki dźwiękowej filmu Cool Runnings w tym samym roku. Kolejny singiel King, „Shy Guy”, współtworzony i wyprodukowany przez Andy'ego Marvela, ukazał się w 1995 roku. Utwór, którego napisanie zajęło im zaledwie 10 minut, stał się hitem, osiągając 13. miejsce na liście Billboard Hot 100 i uzyskując certyfikat złotej płyty przyznany przez RIAA w USA; singiel osiągnął również 2. miejsce na UK Singles Chart, a także osiągnął 1. miejsce na liście Eurochart Hot 100 Singles, sprzedając prawie pięć milionów singli na całym świecie. „Shy Guy” został również sklasyfikowany przez japońską stację radiową J-Wave jako piosenka nr 1 w 1995 roku. W Wielkiej Brytanii utrzymywał się w pierwszej dziesiątce przez siedem tygodni. Był singlem ze ścieżki dźwiękowej do filmu Bad Boys z 1995 roku, a także był głównym wydawnictwem z ich debiutanckiego albumu Tougher Than Love, który ukazał się 25 kwietnia 1995 roku.

 

  Album osiągnął szczyt na nr 1 na liście Billboard Reggae, nr 85 na R&B i nr 179 na liście Billboard 200. W tym samym roku ukazały się dwa kolejne single: „Love Triangle” (nr 85 w R&B) i „Ain't Nobody” (nr 94 w Pop, nr 63 w R&B). W 1996 roku King współpracowała z Nahki przy singlu „I'll Do It”.Również w 1996 roku ich wersja utworu „Piece of My Heart” znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Zmowa pierwszych żon”.  W 1997 roku King odniosła kolejny sukces na liście Billboard Hot 100 (nr 38) i Hot Dance Club Play (nr 8) dzięki coverowi utworu „I Say a Little Prayer” (pierwotnie nagranego przez Dionne Warwick w 1967 roku), który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Mój najlepszy przyjaciel się żeni”.

 

 Jej drugi album „Think Like a Girl” ukazał się 30 września 1997 roku i wszedł na pierwsze miejsce listy przebojów Billboard  Top Reggae Albums. Album przyniósł dwa kolejne amerykańskie single: „L-L-Lies” i „Find My Way Back”, a także „Supa-Lova-Bwoy”, który został wydany wyłącznie w Japonii. King pojawiła się również na ścieżce dźwiękowej do filmu dokumentalnego „When We Were Kings” z 1997 roku, gdzie wykonała tytułowy utwór z Brianem McKnightem. W 1998 roku King dołączyła do Celine Dion i Brownstone na scenie, aby wykonać hit „Treat Her Like a Lady”, wcześniej napisany i nagrany przez King  z płyty „Tougher Than Love” podczas gali Essence Awards. W tym samym roku wystąpili również w programach Soul Train, The RuPaul Show i VIBE, promując „Think Like a Girl”. Współpracowali również z takimi artystami jak Toots Hibbert, Ziggy Marley, Buju Banton, Ini Kamoze, Maxi Priest, Shaggy, Tony Rebel, I-Three, Brian Gold, Handel Tucker, Lowell „Sly” Dunbar i Mikey Bennett przy charytatywnym singlu „Rise Up” z Jamaica United.

 

  W 1999 roku odbyli trasę koncertową po Indiach, obejmując pięć miast.  King rozpoczęła negocjacje z wytwórnią Madonny, Maverick Records, w 2000 roku. W 2002 roku  miał premierę jej singiel „Summer Breezin'” w serwisach wideo BET i VH1, a także był emitowany w miejskich stacjach radiowych. Jej trzeci album „Respect” ukazał się 24 lipca 2002 roku w Japonii, a plany dotyczące innych rynków, takich jak Stany Zjednoczone i Europa, zostały ostatecznie anulowane. Ostatecznie jednak album ukazał się na innych rynkach, takich jak Wielka Brytania 17 kwietnia 2006 roku  i Stany Zjednoczone 28 kwietnia 2008 roku. W 2006 roku wydała singiel „Spanish Town Blues” na składankę Taxi Records z udziałem Sly & Robbie.W 2007 roku King współtworzyła i nagrała utwór „The Light Within” z niemieckim artystą reggae Gentlemanem na jego album „Another Intensity”. Ponadto współpracowali z Sarah i Kid Capri przy singlu „Get Me @ This Party”. 

 

 Później tego samego roku założyła własną wytwórnię płytową ThinkLikeAgirl. W 2009 roku współpracowała z Richie Stephensem przy remake'u ballady „The Closer I Get to You” na jego album Forever. W 2010 roku wytwórnia płytowa King, ThinkLikeAgirL Music Inc., zawarła umowę licencyjną z Warner Music Japan, wydając swój czwarty album.  Album został wydany w Japonii 22 września 2010 roku.  Promował go singiel „Yu Dun Kno”, który ukazał się w tym samym roku. Nagrali również utwór „Bounce” na kolejny album kompilacyjny Taxi Records.  Na potrzeby międzynarodowej premiery albumu, King zmieniła jego nazwę na AgirLnaMeKING, a premiera odbyła się w dniu ich urodzin, 8 listopada 2012 roku.

 

 W 2012 roku ukazały się dwa kolejne single: „Closer” i „Jeanz N T-Shirt”. W 2016 roku King ogłosiła, że oprócz nowego albumu studyjnego i EP-ki pracuje nad wytwórnią płytową wyłącznie dla lesbijek. Album miał być wydany w stylu reggae, a EP-ka- w stylu EDM (elektronicznej muzyki tanecznej). 

 

 King była wcześniej żoną ich menedżera tras koncertowych Orville'a Arisa, z którym mają syna, urodzonego w 1996 roku. W czerwcu 2012 roku King ujawniła się jako lesbijka na Facebooku, stwierdzając: „Odpowiadam teraz nie dlatego, że to czyjaś sprawa, ale dlatego, że czuję się z tym dobrze i wierzę, że nieodpowiadanie lub ukrywanie tego przez te wszystkie lata sprawia, że ​​wyglądam, jakbym się tego wstydziła lub uważała, że ​​to złe”. Ma  15 rodzeństwa, ale z powodu coming outu King, teraz ma  tylko jedno. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stir It Up	Diana King	02.1994	-	-	Work 77 325	[written by Bob Marley][produced by Jimmy Bralower][53[11].R&B; Chart]
Shy Guy	Diana King	04.1995	2[13]	13[29]	Work 77 678	[gold-US][gold-UK][written by Diana King, Andy Marvel, Kingsley Gardner][produced by Andy Marvel][21[20].R&B; Chart]
Love Triangle	Diana King	11.1995	-	-	Work 77 989	[written by Diana King,Andy Marvel,Billy Mann][produced by Andy Marvel][85[5].R&B; Chart]
Ain't Nobody	Diana King	03.1996	13[5]	94[4]	Work 78 228	[written by Hawk Wolinski][produced by Handel Tucker][63[9].R&B; Chart]
I Say a Little Prayer	Diana King	07.1997	17[4]	38[20]	Work 78 596	[written by Burt Bacharach, Hal David][produced by Andy Marvel][68[15].R&B; Chart]
L-L-Lies	Diana King	11.1997	-	71[15]	Work 78 698	[written by Diana King,Andy Marvel,Arnold Roman][produced by Andy Marvel][67[18].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tougher Than Love	Diana King	08.1995	50[3]	179[4]	Work 64 189	[produced by Mikey Bennett, Clement "Coxsone" Dodd ,Andy Marvel ,Sugar Minott, Matt Noble, Handel Tucker]

Kevin Lyttle

Lescott Kevin Lyttle Coombs (ur. 14 września 1976 r.)[1] to wokalista soca z Saint Vincent
i Grenadyn. Najbardziej znany jest z przeboju „Turn Me On” z 2003 roku, który zajął czwarte miejsce na liście Billboard Hot 100. 

 Lyttle został zachęcony przez rodzinę do zajmowania się muzyką w młodym wieku i występował na lokalnych imprezach jako nastolatek. Przed karierą muzyczną Lyttle dorabiał, pracując jako celnik i prezenter radiowy. Inwestując swoje oszczędności w wysokości 1500 dolarów wschodniokaraibskich, Lyttle nagrał „Turn Me On” jako balladę soca w Saint Vincent i Grenadynach w 2001 roku, a piosenka stała się hitem radiowym na całych Karaibach.Lyttle podpisał kontrakt z wytwórnią Atlantic Records w 2003 roku, a zremiksowana wersja utworu „Turn Me On” została oficjalnie wydana jako singiel w Wielkiej Brytanii pod koniec roku, z gościnnym udziałem wokalisty dancehall pop Spragga Benza.

  Utwór osiągnął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów, spędzając siedem tygodni w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów. Ostatecznie stał się światowym hitem w 2004 roku, osiągając czwarte miejsce w Stanach Zjednoczonych, trzecie w Australii i plasując się w pierwszej piątce w wielu krajach europejskich. Debiutancki album, zatytułowany po prostu „Kevin Lyttle”, ukazał się w lipcu 2004 roku, plasując się w pierwszej dziesiątce list przebojów w USA, gdzie uzyskał status złotej płyty, i odniósł niewielki sukces w Europie. Drugi singiel, „Last Drop”, został wydany na rynkach poza USA, ale nie udało mu się powtórzyć sukcesu „Turn Me On”, stając się jedynie niewielkim hitem w Europie. „Drive Me Crazy” został wydany jako trzeci singiel jesienią 2004 roku, po którym ukazał się jedynie singiel promocyjny „I Got It”. Oba utwory okazały się komercyjnymi porażkami. 

W 2005 roku Lyttle wydał nowy utwór, dostępny tylko na Jamajce, „Jimmy Johnny”. W 2007 roku, wraz z Byronem Lee i Arrow, wystąpił na ceremonii otwarcia Mistrzostw Świata w Krykiecie na stadionie Greenfield na Jamajce. W tym samym roku Kevin Lyttle założył własną wytwórnię płytową Tarakon Records. Drugi album Lyttle'a, „Fyah”, został wydany przez Tarakon i Universal Records w 2008 roku i zawierał duetową wersję utworu „Turn Me On” nagraną z Alison Hinds oraz utwory innych artystów. Tytułowy utwór został wydany jako pierwszy singiel, ale zarówno singiel, jak i album nie odniosły sukcesu komercyjnego. 

 W 2011 roku Lyttle wydał „Anywhere”, singiel we współpracy z Flo Ridą, a następnie „Nobody Like U”, któremu towarzyszył konkurs na remiks. W teledysku wystąpiła modelka Tania Marie Caringi. Jego trzeci album studyjny, I Love Carnival, ukazał się w 2012 roku, promowany utworem „Wine and Go Down” i tytułową piosenką. W 2013 roku ukazał się jego nowy singiel „Bounce”, a w 2014 roku „Feel So Good”, we współpracy z Shaggym. 

W 2016 roku amerykańska grupa elektroniczna Cheat Codes wykorzystała utwór Lyttle'a „Turn Me On” w remiksie zatytułowanym „Let Me Hold You (Turn Me On)”. Rok później amerykański piosenkarz Chris Brown również wykorzystał utwór „Turn Me On”, tworząc w 2017 roku swój utwór „Questions”. 

Urodzony jako Lescott Kevin Lyttle Coombs w Kingstown na Saint Vincent i Grenadynach, Lyttle mieszka obecnie w Miami na Florydzie. Jest żonaty z dr Jacqueline James, z którą ma syna. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turn Me On	Kevin Lyttle	10.2003	2[23]	4	Atlantic AT 0167	[2x-platinum-UK][gold-US][written by Arnold Hennings ,Daron Jones, Michael Keith ,Kevin Lyttle ,Quinnes Parker, Raeon Primus, Marvin Scandrick, Courtney Sills][produced by Adrian Bailey, Jeremy Harding ]
Last Drop	Kevin Lyttle	05.2004	22[4]	-	Atlantic AT 0176	[written by Carlton Grant, Cherry Ince, Kevin Lyttle][produced by Cherry Ince, Salaam Remi, Nicholas Brancker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kevin Lyttle	Kevin Lyttle	06.2004	86[1]	8	Atlantic 7567836992	[gold-US][produced by Salaam Remi, Nicholas Brancker, Adrian Bailey, Cherry Ince ,Scott Storch, Troyton Rami, Troy Taylor, Andreas S. Jensen, Da Bhann, Anastas Hackett ,Jeremy Harding]