Judge Dread

Alexander Minto Hughes (ur. 2 maja 1945r- zm. 13 marca 1998r) , znany szerzej jako
Judge Dread, był angielskim muzykiem wykonującym muzykę reggae i ska. Był pierwszym białym artystą, który odniósł sukces na jamajskiej liście przebojów z utworem reggae, a BBC zakazało emisji większej liczby jego piosenek w radiu i telewizji niż w przypadku jakiegokolwiek innego wykonawcy, co wynikało z częstego stosowania przez niego seksualnych aluzji i dwuznaczności. Po jego śmierci magazyn „Rolling Stone” donosił: „W trakcie swojej ponad 25-letniej kariery sprzedał kilka milionów albumów, a pod względem sprzedaży płyt reggae w Wielkiej Brytanii w latach 70-tych ustępował jedynie Bobowi Marleyowi”. 

 

 Hughes urodził się 2 maja 1945 roku. Z muzyką jamajską zetknął się jako nastolatek, mieszkając na stancji u rodziny pochodzącej z Indii Zachodnich w Brixton w południowo-zachodnim Londynie. Hughes, postawny mężczyzna, poznał jamajskich artystów - Derricka Morgana i Prince’a Bustera - dzięki pracy w charakterze ochroniarza w londyńskich klubach nocnych (takich jak Ram Jam w Brixton) oraz pracy osobistego ochroniarza. Po okresie pracy jako zawodowy zapaśnik (występujący pod pseudonimem „The Masked Executioner”) oraz jako windykator należności dla wytwórni Trojan Records, pracował jako DJ w lokalnej rozgłośni radiowej. W latach 60-tych bywał również zatrudniany do ochrony zespołu The Rolling Stones.

 

 Gdy w 1969 roku utwór Prince’a Bustera pt. „Big 5” stał się podziemnym przebojem, Hughes postanowił wykorzystać ten sukces, nagrywając własną piosenkę „Big Six” (opartą na utworze „Little Boy Blue” duetu Verne & Son). Nagranie to zwróciło uwagę szefa wytwórni Trojan, Lee Gopthala, i zostało wydane nakładem należącej do niej oficyny „Big Shot” pod pseudonimem Judge Dread - nazwą zaczerpniętą z innego utworu Prince’a Bustera. Według dziennika „The Independent” do tego sukcesu doszło po tym, jak w 1972 roku artysta zaprezentował swój utwór zespołowi produkcyjnemu wytwórni Trojan Records; jeden z jego członków, Joe Sinclair, wspominał później: „Kiedy Dread przyniósł swoje demo, nie sądziliśmy, że będzie to ogólnokrajowy przebój, ale uznaliśmy, że przy zmianie tytułu możemy osiągnąć sprzedaż na poziomie około 70 tysięcy egzemplarzy. Judge nazwał utwór »Little Boy Blue«, podczas gdy ja uważałem, że tytuł »Big Six« wzbudzi zainteresowanie, czyniąc bardziej oczywistym skojarzenie z piosenką »Big Five« Prince’a Bustera”. 

 

Singiel sprzedał się w nakładzie 300 tysięcy egzemplarzy i spędził 27 tygodni na brytyjskich listach przebojów. W 1973 roku dotarł nawet do pierwszego miejsca w Afryce. Utwór „Big Six” zajął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1972 roku, sprzedając się w liczbie ponad 300 tysięcy egzemplarzy i utrzymując się na liście przez sześć miesięcy, mimo braku emisji radiowej spowodowanej treścią tekstu. Kolejnymi przebojami były „Big Seven” (współtworzony z Rupie Edwardsem) i „Big Eight” - oba utrzymane w konwencji sprośnych wersji rymowanek dla dzieci z podkładem w stylu reggae - a także „Y Viva Suspenders” i „Up with the Cock”. Był pierwszym białym wykonawcą, który odniósł sukces z utworem reggae na Jamajce; pojechał tam na występy na żywo, zaskakując wielu słuchaczy faktem, że jest biały.

 

 W latach 70-tych Dread wprowadził na brytyjskie listy przebojów 11 utworów - więcej niż jakikolwiek inny artysta reggae (w tym Bob Marley). Księga rekordów Guinnessa odnotowała, że ​​Judge Dread miał na koncie największą liczbę (jedenaście) utworów zakazanych w historii. W kilku jego piosenkach pojawiało się Snodland - niewielkie miasteczko w hrabstwie Kent, w którym mieszkał artysta - w tym w utworze „The Belle of Snodland Town”. W Snodland znajduje się ulica nazwana jego imieniem i nazwiskiem: Alex Hughes Close. Judge Dread był również autorem piosenek; zwrócił na siebie uwagę Elvisa Presleya, który w 1977 roku planował nagrać utwór „A Child's Prayer” jako prezent świąteczny dla swojej córki Lisy Marie, lecz zmarł przed wyznaczonym terminem nagrania.

 

  Dread współorganizował koncert charytatywny z udziałem zespołów The Wailers i Desmonda Dekkera oraz wydał singiel charytatywny zatytułowany „Molly”. Mimo braku dwuznaczności w tekście, utwór został objęty zakazem emisji radiowej i nie trafił na listy przebojów. Nagrania wydane przez Dreada pod pseudonimami JD Alex i Jason Sinclair zostały zakazane przez BBC.

 

  Śmierć Judge Dread zmarł na zawał serca, schodząc ze sceny po występie w klubie The Penny Theatre w Canterbury 13 marca 1998 roku. Według dziennika „The Times” jego ostatnimi słowami były: „Brawa dla zespołu!”. Gdy artysta upadł, publiczność początkowo uznała to za element występu. Znajdujący się wśród widzów ratownik medyczny (będący wówczas poza służbą) zorientował się, że sytuacja jest poważna, i podjął próbę reanimacji; wkrótce potem Dreada przewieziono do szpitala Kent and Canterbury Hospital, gdzie stwierdzono zgon.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Big Six/One Armed Bandit	Judge Dread	08.1972	11[27]	-	Big Shot BI 608	[written by Judge Dread, Alvin Ranglin][produced by Ted Lemon,Alex Hughes,Bush Music]
Big Seven/Dread	Judge Dread	12.1972	8[18]	-	Big Shot BI 613	[written by Ted Lemon,Alex Hughes,E. Lee][produced by Ted Lemon,Alex Hughes,Bunny Lee]
Big Eight/Mind The Doors	Judge Dread	04.1973	14[10]	-	Big Shot BI 619	[written by Alex Hughes,Joe Sinclair,Webster Shrowder,Alvin Ranglin][produced by Joe Sinclair,Webster Shrowder]
Je Taime (Moi Non Plus)/Look A Pussy	Judge Dread	07.1975	9[9]	-	Cactus CT 65	[written by Serge Gainsbourg][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
Big 10/Rasta Chat [Dread And I]	Judge Dread	09.1975	14[7]	-	Cactus CT 77	[written by Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
Christmas In Dreadland/Come Outside	Judge Dread	12.1975	14[7]	-	Cactus CT 80	[written by Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
The Winkle Man/Rudeness Train	Judge Dread	05.1976	35[4]	-	Cactus CT 90	[written by Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Alex Hughes]
Y Viva Suspenders/Confessions Of A Bouncer	Judge Dread	08.1976	27[4]	-	Cactus CT 99	[written by Leo Caerts,Leo Rozenstraten,Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
5th Anniversary E.P.	Judge Dread	04.1977	31[4]	-	Cactus CT 98	[produced by An Alted Production]
Up With The Cock!/Big Punk	Judge Dread	01.1978	49[1]	-	Cactus CT 110	[written by Ted Lemon,Alex Hughes][produced by Ted Lemon,Alex Hughes]
The Hokey Cokey/Jingle Bells	Judge Dread	12.1978	64[3]	-	EMI EMI 2881	[written by James Kennedy,Alex Hughes][produced by Alex Hughes]
Relax/It's A Foolish Way	Judge Dread	10.1984	76[3]	-	Creole CR 66	[written by P. Gill, H. Johnson, M. O. Toole][produced by Jerry Chapman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bedtime Stories	Judge Dread	12.1975	26[12]	-	Cactus CTLP 113	[produced by Alex Hughes, Ted Lemon]
40 Big Ones	Judge Dread	03.1981	51[2]	-	Creole BIG 1	-

Phillip Leo

 Philip Ernest Pottinger (ur. 29 kwietnia 1967r), znany pod pseudonimem Phillip Leo,
to brytyjski piosenkarz, autor tekstów i producent muzyczny wykonujący muzykę reggae. Jest najmłodszym z pięciorga dzieci jamajskich rodziców, wychowanych w południowym Londynie.

  Leo jest powszechnie znany ze współpracy z C.J. Lewisem, który na początku lat 90-tych odniósł sukces na rynku muzyki popularnej (tzw. crossover). Obaj od dzieciństwa dzielili pasję do muzyki i zdecydowali się na karierę w tej branży. Pierwsze kroki muzyczne Leo stawiał w szkole Roger Manwood School, grając w szkolnym zespole *steel band*, co pozwoliło mu opanować grę zarówno na zestawie perkusyjnym, jak i na instrumentach klawiszowych.  

Swoją zawodową przygodę z muzyką rozpoczął jako autor piosenek, po tym jak przedstawił wytwórni Fashion Records swoje pierwsze, 90-minutowe demo. Wytwórnia była pod wrażeniem materiału; gdy zapytano Leo, czy ma więcej nagrań, „w ciągu tygodnia nadeszły dwie kolejne kasety!”. Niektóre utwory z tych wczesnych dem stały się przebojami w wykonaniu czołowych brytyjskich artystów, takich jak Janet Lee Davis („Two Timing Lover”), Peter Spence („Crazy Feeling”) czy Nerious Joseph („Show The World” oraz „She Gone And Left Me”).  

Długoletni współpracownik Leo, Lewis, odpowiadał za partie wokalne w stylu DJ-skim w utworach reggae, które trafiły na szczyty list przebojów: „Why Do Fools Fall In Love?” (1989) oraz „Good Thing Going” (1990). W 1993 roku Leo nagrał urzekający utwór „Hypnotic Love”, w którym w sekcji ragga gościnnie wystąpił jego muzyczny partner. Wkrótce po tym sukcesie Lewis podpisał kontrakt z dużą wytwórnią, uwzględniający udział Leo jako współproducenta; duet wydał następnie serię przebojów łączących różne gatunki muzyczne. 

 Po sukcesach z Lewisem, Leo spróbował swoich sił w stylistyce R&B, wydając w 1994 roku utwór „Second Chance”, który jednak nie odniósł powodzenia. Artysta zawsze wykazywał chęć poszerzania repertuaru niezależnie od gatunku, choć jego zapał nie spotkał się z przychylnym przyjęciem; mimo to nadal działa w branży i cieszy się dużą sympatią.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Second Chance	Phillip Leo	07.1994	57[2]	-	EMI CDEM 327	[written by Phillip Leo][produced by Phillip Leo]
Thinking About Your Love	Phillip Leo	03.1995	64[2]	-	EMI CDEM 358	[written by Rodney Skipworth & Phil Turner ][produced by Phillip Leo]

Nucleus Roots

Zespół uformował się w 1996 roku na gruzach cenionej manchesterskiej formacji punky
reggae Community Charge. Na samym początku Nucleus Roots byli 10-osobową grupą reggae w której składzie udzielało się kilku bardzo szanowanych w Wlk. Brytanii muzyków z Paulem Lush’em (bass), Richie Sliva (perkusja), Peterem Teck (klawisze i syntezatory), Steely’m i Gary’m (gitary), Mikey’em Congo (instrumenty perkusyjne), Clive’m Stuartem prowadz±cym sekcję dętą Nucleus Roots oraz utalentowanym wokalistą Mosesem eksplodującym tekstami Des Nia Lashimba.
Z tak mocną ekipą w składzie oraz serią dobrze przyjętych koncertów na swym koncie, Nucleus Roots wkrótce zbudowali sobie liczn± grupę fanów oraz szacunek wielu rootsowych sound systemów. Manchesterski sound system wagi ciężkiej Freedom Masses porównywał Nucleus Roots do Joe Gibbsa.
 

Jesienią 1998 roku bazująca w Manchestrze organizacja Potential Development zaproponowała Nucleus Roots pozycję supportowania sound systemu z Leeds - Iration Steppas. Jako że scena była mała, Nucleus Roots postanowili zabrać ze sobą sprzęt ze swojego studio zamiast wszystkich żywych muzyków. Do mixu zaprosili starego kumpla z Community Charge - Johno aka Dub Dadda (występował jako wokalista Zion Train na festiwalu w Bielawie 2003). Impreza wypadła na tyle dobrze, że nowa formuła Nucleus Roots przetrwała i wyznaczyła nową, ekscytującą ścieżkę.
 

W 1999 roku Continental Drifts namówili Nucleus Roots do zagrania na festiwalu Glastonbury. Koncert został przyjęty doskonale a grupa póżniej została wybrana "najlepszym wschodzącym undergroundowym wykonawcą roku". To ustabilizowało ich silną pozycję w kręgu podziemnej brytyjskiej sceny. W następstwie zagrali wiele sporych koncertów w Wlk. Brytanii oraz w Europie. Stali się stałym elementem festiwalu Glastonbury grając na scenach: Firestarter (1999), the Avalon and Greenpeace Stage (2000) osławionej Jazz Stage (2002) oraz anarchistycznej Lost Vagueness big top (2003).
 

Nie będąc w stanie znależć satysfakcjonującego dystrybutora w Wlk. Brytanii, Nucleus Roots zaczęli spoglądać bardziej w strone kontynentu i porozumieli się co do dystrybucji ich muzyki z Too Good Distribution we Francji oraz Universal Egg w pozostałych częściach Europy.
Stali się łatwo rozpoznawalni po wydaniu czterech już klasycznych albumów z charakterystycznym, własnym brzmieniem roots.
Ostatni z nich - "Heart of the Matter", we wspaniały sposób ukazuje talenty skupione wokół ich studio. Dzięki wokalnym udziałom Mosesa, Country Culture, Simona Dana, Ossie Gada, Dona Hartley’a, Desnya i Stix Dana, daje on możliwość zapoznania się z różnorodnością utworów w stylu jamajskich studiów lat 70-tych i 80-tych. Wszystko to doprowadziło to do ich współpracy z takimi wiodącymi artystami reggae w Wlk. Brytanii i poza nią jak Twinkle Brothers, Misty in Roots, Dub Syndicate, The Naturaites, Jah Shaka, Aba Shanti czy Fred Locks.
 

Konsekwentnie realizują swą ideę "digital vibration inna old school inspiration" - połączenia nowoczesnych ciężkodubowych cyfrowych beatów z melodią, przekazem i wokalistyką wspaniałego klasycznego roots reggae.
 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Universal Love	Nucleus Roots	06.2003	-	-	Nucleus Roots 001	-
Heart of Dub	Nucleus Roots	06.2006	-	-	Hammerbass 026	-
Heart of the Matter	Nucleus Roots	09.2006	-	-	Nucleus	-

Diana King

Diana King (ur. 8 listopada 1970 r.)  to jamajska piosenkarka i autorka tekstów, która wykonuje
połączenie reggae, reggae fusion i dancehallu. Najbardziej znana jest z przeboju „Shy Guy” z 1995 roku oraz remake'u utworu „I Say a Little Prayer”, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Wesele mojego przyjaciela”. Do 1998 roku King sprzedała ponad pięć milionów płyt na całym świecie. Uważana za jedną z najbardziej utytułowanych jamajskich artystek, wielokrotnie gościła na listach Billboard Hot 100 i Billboard 200.  King jest również laureatką nagrody „Vanguard Award” na gali Out Music Awards.

 

  King urodziła się w Spanish Town, z matki pochodzenia indo-jamajskiego i ojca pochodzenia afro-jamajskiego.

 

  King była członkiem zespołu City Heat, występując w lokalnych hotelach, zanim wydała swój pierwszy solowy singiel „Change of Heart” w 1991 roku. Po pojawieniu się w utworze Notoriousa B.I.G. z 1994 roku „Respect” z jego albumu Ready to Die, podpisali kontrakt płytowy z Sony Music. Ich pierwszym wydawnictwem był remake utworu Boba Marleya „Stir It Up” (który osiągnął 53. miejsce na liście Billboard Hot R&B/Hip Hop Songs) do ścieżki dźwiękowej filmu Cool Runnings w tym samym roku. Kolejny singiel King, „Shy Guy”, współtworzony i wyprodukowany przez Andy'ego Marvela, ukazał się w 1995 roku. Utwór, którego napisanie zajęło im zaledwie 10 minut, stał się hitem, osiągając 13. miejsce na liście Billboard Hot 100 i uzyskując certyfikat złotej płyty przyznany przez RIAA w USA; singiel osiągnął również 2. miejsce na UK Singles Chart, a także osiągnął 1. miejsce na liście Eurochart Hot 100 Singles, sprzedając prawie pięć milionów singli na całym świecie. „Shy Guy” został również sklasyfikowany przez japońską stację radiową J-Wave jako piosenka nr 1 w 1995 roku. W Wielkiej Brytanii utrzymywał się w pierwszej dziesiątce przez siedem tygodni. Był singlem ze ścieżki dźwiękowej do filmu Bad Boys z 1995 roku, a także był głównym wydawnictwem z ich debiutanckiego albumu Tougher Than Love, który ukazał się 25 kwietnia 1995 roku.

 

  Album osiągnął szczyt na nr 1 na liście Billboard Reggae, nr 85 na R&B i nr 179 na liście Billboard 200. W tym samym roku ukazały się dwa kolejne single: „Love Triangle” (nr 85 w R&B) i „Ain't Nobody” (nr 94 w Pop, nr 63 w R&B). W 1996 roku King współpracowała z Nahki przy singlu „I'll Do It”.Również w 1996 roku ich wersja utworu „Piece of My Heart” znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Zmowa pierwszych żon”.  W 1997 roku King odniosła kolejny sukces na liście Billboard Hot 100 (nr 38) i Hot Dance Club Play (nr 8) dzięki coverowi utworu „I Say a Little Prayer” (pierwotnie nagranego przez Dionne Warwick w 1967 roku), który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Mój najlepszy przyjaciel się żeni”.

 

 Jej drugi album „Think Like a Girl” ukazał się 30 września 1997 roku i wszedł na pierwsze miejsce listy przebojów Billboard  Top Reggae Albums. Album przyniósł dwa kolejne amerykańskie single: „L-L-Lies” i „Find My Way Back”, a także „Supa-Lova-Bwoy”, który został wydany wyłącznie w Japonii. King pojawiła się również na ścieżce dźwiękowej do filmu dokumentalnego „When We Were Kings” z 1997 roku, gdzie wykonała tytułowy utwór z Brianem McKnightem. W 1998 roku King dołączyła do Celine Dion i Brownstone na scenie, aby wykonać hit „Treat Her Like a Lady”, wcześniej napisany i nagrany przez King  z płyty „Tougher Than Love” podczas gali Essence Awards. W tym samym roku wystąpili również w programach Soul Train, The RuPaul Show i VIBE, promując „Think Like a Girl”. Współpracowali również z takimi artystami jak Toots Hibbert, Ziggy Marley, Buju Banton, Ini Kamoze, Maxi Priest, Shaggy, Tony Rebel, I-Three, Brian Gold, Handel Tucker, Lowell „Sly” Dunbar i Mikey Bennett przy charytatywnym singlu „Rise Up” z Jamaica United.

 

  W 1999 roku odbyli trasę koncertową po Indiach, obejmując pięć miast.  King rozpoczęła negocjacje z wytwórnią Madonny, Maverick Records, w 2000 roku. W 2002 roku  miał premierę jej singiel „Summer Breezin'” w serwisach wideo BET i VH1, a także był emitowany w miejskich stacjach radiowych. Jej trzeci album „Respect” ukazał się 24 lipca 2002 roku w Japonii, a plany dotyczące innych rynków, takich jak Stany Zjednoczone i Europa, zostały ostatecznie anulowane. Ostatecznie jednak album ukazał się na innych rynkach, takich jak Wielka Brytania 17 kwietnia 2006 roku  i Stany Zjednoczone 28 kwietnia 2008 roku. W 2006 roku wydała singiel „Spanish Town Blues” na składankę Taxi Records z udziałem Sly & Robbie.W 2007 roku King współtworzyła i nagrała utwór „The Light Within” z niemieckim artystą reggae Gentlemanem na jego album „Another Intensity”. Ponadto współpracowali z Sarah i Kid Capri przy singlu „Get Me @ This Party”. 

 

 Później tego samego roku założyła własną wytwórnię płytową ThinkLikeAgirl. W 2009 roku współpracowała z Richie Stephensem przy remake'u ballady „The Closer I Get to You” na jego album Forever. W 2010 roku wytwórnia płytowa King, ThinkLikeAgirL Music Inc., zawarła umowę licencyjną z Warner Music Japan, wydając swój czwarty album.  Album został wydany w Japonii 22 września 2010 roku.  Promował go singiel „Yu Dun Kno”, który ukazał się w tym samym roku. Nagrali również utwór „Bounce” na kolejny album kompilacyjny Taxi Records.  Na potrzeby międzynarodowej premiery albumu, King zmieniła jego nazwę na AgirLnaMeKING, a premiera odbyła się w dniu ich urodzin, 8 listopada 2012 roku.

 

 W 2012 roku ukazały się dwa kolejne single: „Closer” i „Jeanz N T-Shirt”. W 2016 roku King ogłosiła, że oprócz nowego albumu studyjnego i EP-ki pracuje nad wytwórnią płytową wyłącznie dla lesbijek. Album miał być wydany w stylu reggae, a EP-ka- w stylu EDM (elektronicznej muzyki tanecznej). 

 

 King była wcześniej żoną ich menedżera tras koncertowych Orville'a Arisa, z którym mają syna, urodzonego w 1996 roku. W czerwcu 2012 roku King ujawniła się jako lesbijka na Facebooku, stwierdzając: „Odpowiadam teraz nie dlatego, że to czyjaś sprawa, ale dlatego, że czuję się z tym dobrze i wierzę, że nieodpowiadanie lub ukrywanie tego przez te wszystkie lata sprawia, że ​​wyglądam, jakbym się tego wstydziła lub uważała, że ​​to złe”. Ma  15 rodzeństwa, ale z powodu coming outu King, teraz ma  tylko jedno. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stir It Up	Diana King	02.1994	-	-	Work 77 325	[written by Bob Marley][produced by Jimmy Bralower][53[11].R&B; Chart]
Shy Guy	Diana King	04.1995	2[13]	13[29]	Work 77 678	[gold-US][gold-UK][written by Diana King, Andy Marvel, Kingsley Gardner][produced by Andy Marvel][21[20].R&B; Chart]
Love Triangle	Diana King	11.1995	-	-	Work 77 989	[written by Diana King,Andy Marvel,Billy Mann][produced by Andy Marvel][85[5].R&B; Chart]
Ain't Nobody	Diana King	03.1996	13[5]	94[4]	Work 78 228	[written by Hawk Wolinski][produced by Handel Tucker][63[9].R&B; Chart]
I Say a Little Prayer	Diana King	07.1997	17[4]	38[20]	Work 78 596	[written by Burt Bacharach, Hal David][produced by Andy Marvel][68[15].R&B; Chart]
L-L-Lies	Diana King	11.1997	-	71[15]	Work 78 698	[written by Diana King,Andy Marvel,Arnold Roman][produced by Andy Marvel][67[18].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tougher Than Love	Diana King	08.1995	50[3]	179[4]	Work 64 189	[produced by Mikey Bennett, Clement "Coxsone" Dodd ,Andy Marvel ,Sugar Minott, Matt Noble, Handel Tucker]

Steel Pulse

Steel Pulse to jeden z największych brytyjskich zespołów reggae, który pod względem sukcesu kreatywnego i komercyjnego dorównuje jedynie Aswad. Generalnie politycznie nastawiony zespół rastafariański, Steel Pulse zaczynał od grania autentycznego roots reggae z elementami jazzu i muzyki latynoskiej i zyskał znaczną publiczność wśród brytyjskich punków, jak i lojalnych fanów reggae. Ich debiutancki album z 1978 r., Handsworth Revolution, jest uważany przez wielu krytyków za kamień milowy i szczytowy moment w historii brytyjskiego reggae.
 

 

W miarę upływu lat 80-tych do ich muzyki wkradały się wypolerowane dźwięki syntezatorów oraz elementy muzyki tanecznej i R&B, nawet gdy ich tematyka pozostawała po stronie bojowej (jak w State of Emergency z 1988 r.). Pod koniec lat 80-tych Steel Pulse zdobyło Grammy i działało na pełnoprawnym terytorium crossover w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Powrócili do twardego, korzennego brzmienia, które uznawało współczesne trendy z akcentami dancehallu i hip-hopu na Vex z 1994 roku i Rage and Fury z 1997 roku. Podobnie jak wiele weteranów, Steel Pulse kładło nacisk na trasy koncertowe zamiast nagrywania w latach 2000. i 2010., ale ich wakacje od studia zakończyły się sesjami na Mass Manipulation z 2019 roku. 

 

Steel Pulse powstało w 1975 roku w Birmingham w Anglii, a konkretnie w dzielnicy getta Handsworth. Członkami założycielami byli koledzy ze szkoły David Hinds (główny autor tekstów, a także wokalista i gitarzysta), Basil Gabbidon (gitara) i Ronnie „Stepper” McQueen (bas). Wszyscy pochodzili z biednych rodzin imigrantów z Indii Zachodnich i żaden z nich nie miał dużego doświadczenia muzycznego. Poświęcili trochę czasu na doskonalenie swoich umiejętności technicznych, często grając na materiałach o zabarwieniu rastafariańskim Boba Marleya i Burning Spear. McQueen zaproponował nazwę zespołu, na cześć konia wyścigowego, a wkrótce skład uzupełnili perkusista Steve „Grizzly” Nisbett, klawiszowiec/wokalista Selwyn „Bumbo” Brown, perkusista/wokalista Alphonso „Fonso” Martin i wokalista Michael Riley. 

 

 Początkowo Steel Pulse miał trudności ze znalezieniem występów na żywo, ponieważ właściciele klubów niechętnie dawali im platformę dla ich „subwersywnej” polityki rastafariańskiej. Na szczęście ruch punkowy otwierał nowe drogi dla muzyki w całej Wielkiej Brytanii, a także znajdował duchowe pokrewieństwo z protestem reggae. W ten sposób grupa zaczęła występować jako support przed zespołami punkowymi i nowofalowymi, takimi jak Clash, Stranglers, Generation X, Police i XTC, i w tym procesie zyskała szeroką publiczność. Zgodnie z duchem czasu, Steel Pulse stworzyło teatralne widowisko, które wzbogaciło ich komentarz społeczny satyrycznym humorem; wielu członków było ubranych w kostiumy, które wyśmiewały tradycyjne brytyjskie archetypy (Riley był wikariuszem, McQueen arystokratą w meloniku, Martin lokajem trenera itd.). Zespół wydał dwa single - „Kibudu, Mansetta and Abuku” i „Nyah Love” - w małych niezależnych wytwórniach, a następnie zwrócił na siebie uwagę Island Records po występie przed Burning Spear. 

 

 Pierwszym singlem Steel Pulse dla Island był klasyczny „Ku Klux Klan”, który dobrze nadawał się do bardzo wizualnych koncertów zespołu, pełnych kostiumów. Ukazał się na ich debiutanckim albumie z 1978 roku, Handsworth Revolution, który wkrótce został okrzyknięty klasyką brytyjskiego reggae przez wielu fanów i krytyków, dzięki utworom takim jak tytułowy utwór, „Macka Splaff”, „Prodigal Son” i „Soldiers”. Riley odszedł przed następcą, Tribute to the Martyrs z 1979 roku, który zawierał inne kluczowe wczesne single, takie jak „Sound System” i „Babylon Makes the Rules”, i umocnił reputację zespołu jako bezkompromisowej politycznej zaciekłości. Ta reputacja poszła w zapomnienie wraz z Caught You z 1980 roku, bardziej popowym zestawem poświęconym utworom tanecznym i lovers rock.  

 

W tym momencie Steel Pulse chcieli spróbować podbić amerykański rynek i ruszyli w trasę koncertową pomimo sprzeciwów Island. Caught You został wydany w Stanach jako Reggae Fever, ale nie udało mu się rozbić grupy i wkrótce rozstali się z Island.  Steel Pulse przeszło do Elektra/Asylum, które wydało wersję LP ich głównego występu na Reggae Sunsplash Festival w 1981 roku. Ich debiutem studyjnym był True Democracy z 1982 roku, powszechnie chwalony zestaw, który równoważył jasną, przystępną produkcję z powrotem do świadomości społecznej. Stał się ich pierwszym LP, który znalazł się na listach przebojów w Ameryce, znajdując się zarówno na listach pop, jak i R&B. Bardziej efektowny następca, Earth Crisis, został wydany w 1984 roku i zawierał producenta Jimmy'ego „Senyah” Haynesa zastępującego członków założycieli Gabbidona i McQueena na gitarze i basie, którzy obaj odeszli pod koniec sesji nagraniowych. Zostali zastąpieni przez gitarzystę Carltona Bryana i basistę Alvina Ewena w Babylon the Bandit z 1986 roku, kolejnym dziele wyprodukowanym przez Haynesa, które zostało uznane za najbardziej dopracowany, skoncentrowany na syntezatorach album grupy do tej pory. Mimo że zawierał potężną wersję „Not King James Version” i zdobył nagrodę Grammy za najlepszy album reggae, sprzedawał się słabo i zraził do siebie niektórych starszych fanów zespołu; w rezultacie Elektra wkrótce ich porzuciła. 

 

Steel Pulse powrócił na MCA w 1988 roku z State of Emergency, ich najbardziej wyraźnie crossoverowym albumem do tej pory. Wnieśli również utwór „Can't Stand It” do ścieżki dźwiękowej klasycznego utworu Spike'a Lee Do the Right Thing. W 1991 roku wydali kolejny mocno komercyjny album, nominowany do nagrody Grammy Victims, na którym znalazł się singiel „Taxi Driver”. Popierając poglądy zawarte w piosence, Steel Pulse złożyło pozew zbiorowy przeciwko New York City Taxi and Limousine Commission, oskarżając kierowców o dyskryminację osób czarnoskórych, a w szczególności Rastafarian.  

 

Członek założyciel Fonso Martin odszedł w tym samym roku, redukując Steel Pulse do podstawowego trio Hindsa, Nisbetta i Browna. W ich zespole wspierającym nadal występował Ewen, a w innych miejscach byli to gitarzysta Clifford „Moonie” Pusey, klawiszowiec Sidney Mills i perkusista/instrumentalista Conrad Kelly.  Album koncertowy Rastafari Centennial z 1992 r. zapoczątkował powrót do muzycznych korzeni grupy i przyniósł kolejną nominację do nagrody Grammy. W następnym roku wystąpili na inauguracyjnej imprezie Billa Clintona, jako pierwszy zespół reggae, który pojawił się na takim wydarzeniu.  

 

Album studyjny Vex z 1994 r. dopełnił powrotu Steel Pulse do klasycznego roots reggae, choć nawiązał również do współczesnego dancehallu dzięki kilku gościnnym tosterom i produkcji o charakterze cyfrowym. Rage and Fury z 1997 r. kontynuował w podobnym duchu i został nominowany do nagrody Grammy. W 1999 r. grupa wydała kolejną kolekcję występów na żywo, Living Legacy. W 2004 roku, wydając African Holocaust, Steel Pulse powróciło do silnych tematów politycznych ze swojej wczesnej twórczości, a podczas gdy przez następne 15 lat poświęcili się pracy na żywo, Mass Manipulation z 2019 roku było przypomnieniem zaangażowania Steel Pulse w roots reggae i śmiałe wypowiedzi liryczne. Perkusista Conrad Kelly zmarł 8 maja 2024 roku w wieku 65 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ku Klux Klan	Steel Pulse	04.1978	41[4]	-	Island WIP 6428	[written by Hinds][produced by G. Logie, S. Lillywhite]
Prodigal Son	Steel Pulse	07.1978	35[6]	-	Island WIP 6449	[written by Steel Pulse][produced by Karl Pitterson ]
Sound System/Crampars Style	Steel Pulse	06.1979	71[2]	-	Island WIP 6490	[written by D. Hinds][produced by Karl Pitterson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Handsworth Revolution	Steel Pulse	08.1978	9[12]	-	Island ILPS 9502	[produced by Karl Pitterson]
Tribute to the Martyrs	Steel Pulse	07.1979	42[6]	-	Island ILPS 9568	[produced by Karl Pitterson]
True Democracy	Steel Pulse	07.1982	-	120[13]	Elektra 60 113 [US]	[gold-US][produced by Karl Pitterson]
Earth Crisis	Steel Pulse	03.1984	-	154[12]	Elektra 60 315 [US]	[gold-US][produced by Jimmy Haynes, Steel Pulse]
State of Emergency	Steel Pulse	07.1988	-	127[7]	MCA 42 192 [US]	[produced by Steel Pulse,Godwin Logie]