Toggery Five

Utworzona w 1963 roku grupa składała się z wokalisty Boba Smitha ,gitarzysty i wokalisty
Franka Renshawa , Keitha Mereditha na gitarze rytmicznej, Kena Millsa gitara basowa i Grahama Smitha graj±cego na perkusji.
 

Niekwestionowanym liderem grupy był od początku, Frank Renshaw. Urodził się w Wythenshawe 22 czerwca 1943r i miał swój pierwszy zespół utworzony już w 1958 zwany "Swallows", grający muzykę skifflową. Póżniej zmienia nazwę na "Lee Shondell And The Beat", grając rock'n'rolla. Pracował jako rysownik, do 1963 r.,lecz zrezygnował z pracy, aby stać się profesjonalnym muzykiem z Toggery Five.Toggery Five powstała na gruzach wspomnianej Lee Shondell And The Beat,gdy jej członkowie Renshaw,Graham Smith i Keith Meredith postanowili utworzyć nową grupę dokoptowując Boba Smitha i Kena Millsa z zespołu Gaye And Guys.Ich menadżerem został Mike Cohen,związany także z Hollies.Był on właścicielem sklepu z ubraniami "Toggery",który stał się w pewnym sensie centrum dla muzyków;pracował w nim przez jakiś czas Graham Nash z Hollies,podobnie jak Pete MacLaine wokalista The Dakotas i Clan.
 

Toggery Five grający rhytm'n'bluesa szybko zyskał dobrą reputację swymi koncertami na scenie muzycznej Manchesteru. Aby sprostać nowemu wyzwaniu zangażowano w połowie 1964r nowego wokalistę,Paula Younga [ur.17.06.1947r w Wythenshawe] ,wcześniej występującego z Johnny Dark And The Midnights,Teenbeats i The Tigers.
 

Na początku września zespół grał w finale konkursu "Ready, Steady, Win" wykonując utwór "Dance with you".To był prestiżowy konkurs,którego przewodniczącym był Brian Epstein,a zwycięzcą zespół z Harrow-"Bo Street Runners" .Toggery Five miało już wcześniej podpisany kontrakt nagraniowy z EMI/Parlophone,gdzie w dwa dni po wspomnianym konkursie wydała obiecujący debiutancki singiel zawierający balladę "I'm gonna jump" napisaną przez Franka Renshawa.Stronę B stanowił utwór Sonny Boy Williamsona i Willy Dixona "Bye Bye Bird".Ze względu na kontrowersyjną treść piosenki,mogącej wpływać żle na nastolatków została zakazana jej emisja w radio BBC,nie dotyczyło to Stanów Zjednoczonych,gdzie wydała ją wytwornia Tower.
 

Te sukcesy pozwoliły grupie na występy w telewizyjnych programach jak:"Ready, Steady, Go", "Scene at 6,30",czy "Disc-Go-Go".W styczniu 1965r znowu wracają do studia Abbey Road by nagrać kolejnego singla.Wybrano piosenkę autorstwa Andrewa Oldhama i Keitha Richrdsa "I'd Much Rather Be With The Boys",którą Rolling Stones odrzucił jako nie pasującą do ich repertuaru [znalazła się póżniej na albumie "Meamorphosis " z 1975r].Po tych dwóch singlach nie przyszły niestety sukcesy na listach przebojów.Wtedy Wayne Fontana zaproponował grupie piosenkę Clinta Ballarda Jr "I'm alive" pierwotnie napisaną z myślą o Gene Pitney'u.Jako producent realizował ją Ron Richards,który z kolei zaproponował nagranie "I'm alive" The Hollies,gdzie też był producentem.W ten sposób Hollies doczekało się swojego #1 na listach przebojów wydając swoją wersję dwa tygodnie wcześniej,a nagranie Troggery Five uznawane za ciekawsze zostało wstrzymane do dystrybucji.W ramach rekompensaty,The Hollies zaproponował im utwór Grahama Gouldmana "Going away",niestety i on nie doczekał się sprzedaży.
 

Pozbawiony złudzeń Frank Renshaw odchodzi w pażdzierniku 1965r do zespołu Wayne Fontana,co było też początkiem dużych zmian w Troggery Five.Dołącza na krótko do zespołu saksofonista Stan Thomas z bandu Neila Christiana-The Crusaders.Po odejściu Millsa,pozostała trójka ściąga też z Crusaders,Bernie Hetheringtona i Dave Cakebreada i występuje początkowo jako The Toggery Soul Band,a póżniej jako Paul Young’s Toggery.Po odejściu Doyle'a zastępuje go Mick Abrahams z Yenson’s Trolls.Oryginalnego perkusistę grupy Grahama Smitha wymienia Tony MacDonald z Bobby Dell & The Delltones,a na jego miejsce z kolei przychodzi kolega Abrahamsa,Clive Bunker.Obaj póżniej będą stanowić trzon Jethro Tull.Sekcję dętą wzmacnia trębacz Arthur Hasford.
 

Po rozpadzie grupy na początku 1967r jej członkowie udzielają się solo lub w różnych grupach.Paul Young jeszcze przed rozwiązaniem Troggery Five nagrywa solo singiel "You Girl/No! No! No!" w maju 1967r dla Columbia.W tym samym roku zakłada Electric Circus,w którym grają też jego koledzy z Troggery Five;Archie McNab na bongosach, Tony MacDonald, Dave Cakebread i Graham Waller .W 1968r zostaje frontmenem w Measles,wydaje w Niemczech singiel "I Like The Way/You’ve Got To Have A Laugh",by wrócić do współpracy z Renshawem pod szyldem The Young Brothers.W 1970r formują nowy ansambl Young & Renshaw,koncertujący i nagrywający głównie w Niemczech.Mimo wydania kilku singli i albumu zespół rozpada się w 1973r.Young kontynuje współpracę jako producent z Cook & Greenaway i wydaje trzy solowe single w latach 1973-75.  

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'm Gonna Jump/Bye Bye Bird	Toggery Five	09.1964	-	-	Parlophone R 5175	[written by Frank Renshaw]
I'd Much Rather Be With The Boys/It's So Easy	Toggery Five	02.1965	-	-	Parlophone R 5249	[written by A.Oldham/K.Richards]

Davy Jones

David JONES (właśc. David Thomas Jones; 30.12.1946, Manchester, Wielka Brytania) - voc, g, perc; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań; aktor. Przyszedł na świat w ubogiej rodzinie robotnika kolejowego. Jako chłopiec grał małe role w teatrze radia BBC. Bardziej jednak niż aktorstwo pociągała go kariera dżokeja - od 1960 trenował jazdę konną po okiem znanego trenera Basila Fostera (uprawiał ten sport i w późniejszych latach, m.in. w 1996 zwyciężył w wyścigu dla amatorów w Lingfield w Wielkiej Brytanii).

 

W 1961 porwała go telewizja - zagrał w takich serialach, jak Coronation Street czy Z Cars. W 1962 wcielił się z powodzeniem w Artfula Dodgera w musicalu Oliver! Lionela Barta, wystawionym przez londyński New Theatre. W 1963 powtórzył tę rolę na Broadwayu. 9 lutego 1964 został poproszony o zaśpiewanie jednej z piosenek z widowiska w popularnym programie telewizyjnym Ed Sullivan Show - wystąpił w nim obok debiutującej przed amerykańską publicznością grupy The Beatles. Wkrótce potem podpisał kontrakt z firmą płyfową Colpix, a w rezultacie powstało kilka singli: Dream Girl/Take Me To Paradise, What Are We Going To Do/This Bouquet i Theme From A New Love/Girl From Chelsea, przede wszystkim zaś album "David Jones".
 

Płyty te, wydane w 1965, zawierały błahe piosenki wzorowane na przebojach Bobby'ego Vee, Bobby'ego Rydella i Cliffa Richarda, np. Dream Girl Vana McCoya, My Dad Barry'ego Manna i Cynthii Weil czy Girl From Chelsea Gerry'ego Goffina i Carole King, przeboje angielskich teatrzyków wodewilowych, np. Maybe It's Because I'm A Londoner, Any Old Iron czy Put Me Among The Girls, ale też ambitniejszy repertuar, np. balladę It Ain't Me Babe Boba Dylana.
 

W 1965 otrzymał rolę w serialu telewizyjnym The Monkees wzorowanym na filmach Richarda Lestera z udziałem The Beatles. Tym samym został członkiem nowej grupy poprockowej - The Monkees. Był obok Micky'ego Dolenza jej głównym wokalistą. Sporadycznie tworzył dla niej piosenki wzorowane na przebojach musicalowych (np. Hard To Believe). Z nią odniósł światowy sukces. W okresie działalności The Monkees stworzył wraz z Halem Cone'em wytwórnię płytową Davy Jones Record Co. (opublikował w niej kilka singli, m.in. Randy'ego Johnsona i The Relations), wydawnictwo muzyczne Syncro Music oraz agencję impresaryjną Jon Con, ale wszystkie te firmy zbankrutowały.
 

W 1970 porzucił formację, ale w późniejszych latach, m.in. w 1986,1996 i 2001, uczestniczył w jej powrotach do studia i na scenę. Z niewielkim powodzeniem próbował trudów kariery solowej, proponując na kolejnych płytach, jak "Davy Jones" z 1971, "Incredible!" z 1988 i "Just Me" z 2001, różnoraki repertuar.
 

Oprócz nowych wersji hitów The Monkees (np. Daydream Believer, Valleri) i piosenek nawiązujących do nich (np. She Believes Johna Stewarta, podejmująca wątki Daydream Believer) przedstawił m.in. staroświecki pop (np. You're A Lady), utwory country (np. Rainbows, You Don't Have To Be A Country Boy To Sing A Country Song), stylizacje soulowe (np. Make The Woman Love Me) i nawet własną odmianę art rocka , When You Tell Me That You Love Me.
 

Osobny, niezwykle ważny rozdział w jego dorobku stanowiły poruszające pieśni religijne (np. My Heart Belongs To The Lord, Look Inside Yourself). Z sukcesem działał - zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Stanach - jako aktor musicalowy; znowu zagrał w Oliver! (rola - Fagin), a także m.in. w The Point Harry'ego Nilssona (rola - Oblio; spektakl londyńskiego Mermaid Theatre udokumentowano w 1978 płytą), Godspell Stephena Schwartza (rola - Jezus) oraz Creasejima Jacobsa i Warrena Caseya.
 

Wystąpił w kilku filmach, m.in. wraz z dawnymi kolegami z The Monkees, Mickym Dolenzem i Peterem Torkiem, w The Brady Bunch Movie (1995, reż. Betty Thomas; na towarzyszącej obrazowi płycie "Brady Bunch", Milan, 1996, znalazła się nowa wersja jego starej piosenki Girl). Opublikował kilka tomów prozy autobiograficznej: They Made A Monkee Out Of Me (1987), Mutant Monkees Meet The Masters Of The Multi-Media Manipulation Machine! (1992) i Still Daydream Believin' (1998).

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What Are We Going to Do? / This Bouquet	Davy Jones	08.1965	-	93[3]	Colpix CP 784	[written by Hank Levine/MacLeod/Barbara Roberds][produced by Hank Levine]
It Ain't Me Babe/Baby It's Me	Davy Jones	04.1967	-	-	Pye 7N 17302 [UK]	[written by Bob Dylan][produced by Hank Levine]
Theme For A New Love/Dream Girl	Davy Jones	09.1967	-	-	Pye 7N 17380 [UK]	[written by Abrams/Hank Levine][produced by Hank Levine]
Rainy Jane / Welcome to My Love	Davy Jones	06.1971	-	52[9]	Bell 45.111	[written by Howard Greenfield/Neil Sedaka][produced by Jackie Mills]
Girl / Take My Love	Davy Jones	11.1971	-	-	Bell 45.159	[written by Charles Fox/Norman Gimbel][produced by Jackie Mills]
I Really Love You / Sitting in the Apple Tree	Davy Jones	10.1971	-	107[3]	Bell 45.136	[written by Bob Gundry][produced by Jackie Mills]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
David Jones	Davy Jones	05.1967	-	185[6]	Colpix 493	[produced by Hank Levine]

Roy Harper

Ur. 12.06.1941 r. w Manchesterze, Anglia. W świat muzyki wprowadził go brat występujący w amatorskiej grupie skifflowej, ale na twórczość Harpera większy wpływ wywarła jego burzliwa młodość. Jako nastolatek zaciągnął się ochotniczo do Royal Air Force. Zniechęcony armią, symulował chorobę psychiczną, pozostając na przemian w zakładach psychiatrycznych i karnych. Później wędrował po Europie jako uliczny muzykant, by po powrocie do Wielkiej Brytanii zadomowić się w londyńskim klubie Les Cousins.

 

Pierwszy album, The Sophisticated Beggar, zapowiadał wysoce indywidualny styl pieśniarza. Kolejnemu, Come Out Fighting Genghis Smith, towarzyszyła już legenda Harpera w kręgach londyńskiego undergroundu. Wykonawca nie był jednak zadowolony z udziwnionych aranżacji producenta płyty, Shela Talmy'ego.
Trzeci longplay, Folkjokeopus, uznano za nierówny, choć właśnie na nim pojawiła się ballada "McGoohan's Blues" - pierwsza z typowych dla Harpera długich melodeklamacji. Płyta Fiut, Baroque And Beserk zainicjowała wieloletnią współpracę artysty z wytwórnią Harvest. Wprawdzie Harper krytykował później firmę za kiepską dystrybucję płyt, jednak ten właśnie album uczynił zeń liczącego się na rynku wykonawcę.
 

Prowokującym tekstom "I Hate The White Man", "Tom Tiddler's Ground" towarzyszyły humorystyczne tematy, jak "Hell's Angels" z akompaniamentem grupy The Nice. Na longplayu Stormcock znalazły się tylko cztery długie utwory uważane do dziś za szczytowe osiągnięcia Harpera dzięki aranżacjom Davida Bedforda i gitarowym popisom Jimmy'ego Page'a. Page miał trwale związać się z Harperem, dedykując mu temat "Hats Off To Roy Harper" na płycie Led Zeppelin III i uczestnicząc w nagraniach jego późniejszych albumów Lifemask i Valentine. Pierwszy był ciekawą płytą mimo technicznych niedoróbek, a drugi demonstrował klasę artysty w krótkich kompozycjach.
 

Podsumowaniem najlepszego okresu w karierze Harpera był koncertowy album Flashes From The Archives Of Oblivion. Na kolejnym HQ z 1975 r. pojawiła się nowa, akompaniująca Trigger, efemeryczna grupa w składzie: Chris Spedding (gitara), Dave Cochran (bas), Bill Bruford (perkusja). W pochodzącym z niego utworze "When An Old Cricketer Leaves The Crease" ("Kiedyś pora zejść z boiska") brzmienie górniczej orkiestry dętej podkreślało melancholię tytułowej metafory. Planowany jako uzupełnienie poprzedniego, album Commercial Break nie ukazał się z powodu rozpadu The Trigger.
 

Kolejny, Bullinamingvase, zawierał ambitny temat "One Of Those Days In England", ale upamiętnił się głównie dzięki skandalowi towarzyszącemu kąśliwej piosence "Watford Gap", krytkującej podłe wyżywienie w wojskowych stołówkach i ostatecznie wycofanej z płyty.
 

W 1975 r. zaśpiewał temat "Have A Cigar" na płycie "Wish You Were Here" Pink Floyd. Następne nagrania mimo ciekawego brzmienia nie dorównywały poprzednim. The Unknown Soldier był pierwszym ze słabszych al bumów (w jego nagraniu wzięli udział m.in. Kate Bush i David Gilmour), a Once z 1990 r. uznano przedwcześnie za powrót Harpera do dawnej formy.
Dziś uważany jest za ekscentryczny i w sumie zmarnowany talent, choć bezkompromisowy stosunek do własnej twórczości zyskał mu uznanie wśród licznych rówieśników i naśladow­ców. 

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Flat Baroque and Berserk	Roy Harper	01.1970	20[1]	-	Harvest SHVL 766	[produced by Peter Jenner]
Valentine	Roy Harper	03.1974	27[1]	-	Harvest SHSP 4027	[produced by Peter Jenner, Roy Harper]
HQ	Roy Harper	06.1975	31[2]	-	Harvest SHSP 4046	[produced by Peter Jenner]
Bullinamingvase	Roy Harper	03.1977	25[2]	-	Harvest SHSP 4060	[produced by Peter Jenner, John Leckie]
What Ever Happened To Jugula?	Roy Harper & Jimmy Page	03.1985	44[4]	-	Beggars Banquet BEGA 60	[produced by Roy Harper]
Songs of Love and Loss	Roy Harper & Jimmy Page	11.2011	95[1]	-	Salvo SALVODCD 222	[produced by Roy Harper]
Man and Myth	Roy Harper	10.2013	44[1]	-	Bella Union BELLACD 421	[produced by Roy Harper ,Jonathan Wilson,John Fitzgerald]

Freshies

The Freshies to angielski zespół punkrockowy, założony w Manchesterze w 1978 roku. Zespół został założony przez wokalistę, autora tekstów i komika Chrisa Sieveya, którego najbardziej znane dzieło - postać komediowa Frank Sidebottom - powstało jako maskotka grupy. W ciągu czterech lat od powstania do rozpadu w 1982 roku Freshies wydali kilka singli, a także trzy albumy studyjne.

 Od śmierci Sieveya w 2010 roku Freshies zreformowali się, by sporadycznie pojawiać się na imprezach hołdujących swojemu założycielowi; czasami był to jego syn Harry Sievey na wokalu i gitarze, aż do jego śmierci w 2017 roku. Pierwotni członkowie Barry Spencer i Rick Sarko zreformowali zespół na stałe w 2019 roku po premierze filmu dokumentalnego Being Frank: The Chris Sievey Story. W skład Freshies wchodzą Paul Taylor (gitara) i Chris Connolly (perkusja).  

W 2020 roku zespół ogłosił plany wydania pierwszego od 1982 roku nowego materiału. 

  Chris Sievey nagrywał od początku lat 70-tych i wydał dwie kasety pod własnym nazwiskiem, zanim w 1972 r. założył Bees Knees z basistą Paulem Burke, którego nazwę zmienili na Freshies w 1974 r. Według Sieveya, kiedy zespół szukał gitarzysty, czternastoletni Johnny Marr pojawił się w jego domu, chcąc dołączyć do zespołu, ale powiedziano mu, że jest za młody. EP-ka Freshies została wydana w 1978 roku we własnej wytwórni Razz Sieveya, a pod koniec tego samego roku ukazała się EPka, miejmy nadzieję zatytułowana Straight In at No. 2. Inni, którzy grali z Sieveyem, to Martin Jackson (później z Magazine i Swing Out Sister) i Billy Duffy (później z The Cult).  

W 1978 roku w skład zespołu weszli Barry Spencer (gitara), Eddie Carter (gitara) i Bob Dixon (perkusja). W 1979 roku w skład zespołu wchodzili Sievey, Spencer, Rick Sarko (bas, ex-The Nosebleeds) i Mike Doherty (perkusja, ex-The Smirks). Inni, którzy grali w zespole to Lyn Oakey (gitara), Steve Hopkins (instrumenty klawiszowe), Paul Whittall (instrumenty klawiszowe), Paul Burgess (perkusja) i Rick Maunder (bas).

 Najlepiej sprzedającym się singlem i najbardziej znaną piosenką zespołu jest „I'm in Love with the Girl on the Manchester Virgin Megastore Check-out Desk” z lat 80-tych, przemianowany na „I'm in Love with the Girl on a Some Manchester Megastore Check-out Desk” „na prośbę Radia 1 (wypuszczono także wersję z napisem „Virgin”, aby można było ją odtwarzać w radiu bez uznania za reklamę), która osiągnęła 54. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w lutym 1981 r. po przejęciu przez MCA, ostatecznie sprzedając się w ponad 40 000 egzemplarzy. W tamtym czasie fani często prosili dziewczynę, która była bohaterką piosenki, o autograf na kopiach singla. 

 Sukces singla skłonił Richarda Bransona do podjęcia w 2006 roku poszukiwań wspomnianej byłej kasjerki i zapragnięcia zaprosić ją na otwarcie nowego Virgin Megastore w Manchesterze w uznaniu roli, jaką odegrała w historii oryginalnego sklepu. Sievey wyprzedził samofinansującą się etykę punka, kiedy w 1974 roku założył własną wytwórnię płytową Razz. Razz wydał ponad sześćdziesiąt tytułów, w tym większość materiału Freshies. Wyprodukowali także pierwszy multimedialny singiel, umieszczając The Biz, grę ZX Spectrum, na taśmowej wersji jednego ze swoich singli, co Sievey zrobił później sam jako artysta solowy ze swoim singlem „Camouflage”  (w tym gra Spectrum Flying Train).  

The Freshies rozstali się w lutym 1982 roku. Sievey przez jakiś czas kontynuował działalność pod nazwą Freshies, pracując w duecie z Barbarą O'Donovan i wydał singiel „Fasten Your Seatbelts” (jako Freshies) we wrześniu 1982 r. Oraz „Camouflage” (pod własnym nazwiskiem) w 1983 r. Sievey później zyskał sławę jako Frank Sidebottom.  

 Sievey zmarł 21 czerwca 2010 r. w Hale w hrabstwie Greater Manchester w wieku 54 lat. Cierpiał na raka.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baiser EP.	Freshies	03.1978	-	-	Razz RAZZ EP 1	[written by C. Sievey][produced by C. Sievey]
Straight in at number 2 EP.	Freshies	05.1979	-	-	Razz RAZZ EP 2	[written by C. Sievey]
The men from Banana Island EP.	Freshies	10.1979	-	-	Razz RAZZ EP 3	[written by C. Sievey][produced by C. Sievey]
My tapes gone/Moonmid Summer	Freshies	.1980	-	-	Razz RAZZ 4	[written by C. Sievey][produced by C. Sievey]
Yellow Spot/If it's The News	Freshies	05.1980	-	-	Razz RAZZ 6	[written by C. Sievey][produced by Stuart James]
Oh Girl/No Money	Freshies	07.1980	-	-	Razz RAZZ 7	[written by C. Sievey]
I'm In Love With The Girl On The Manchester Virgin Megastore Checkout Desk	Freshies	02.1981	54[3]	-	MCA 670	[written by C. Sievey][produced by C. Sievey]
Wrap Up The Rockets/Gonna Get Better	Freshies	04.1981	-	-	MCA 693	[written by C. Sievey][produced by The Freshies]
I Can't Get Bouncing Babies By The Teardrop Explodes/Tell Her I'm Ill	Freshies	06.1981	-	-	MCA 725	[written by C. Sievey]
Fasten Your Seat Belts/Best We Can Do	Freshies	09.1982	-	-	Stiff BUY 158	[written by C. Sievey]
Dancing Doctors/One To One	Freshies	10.1981	-	-	Razz PIN 508	[written by C. Sievey][produced by Trevor Spencer]

Aitch

Harrison James Armstrong (urodzony 9 grudnia 1999r), zawodowo znany jako Aitch , to brytyjski raper pochodzący z Manchesteru. Zasłynął w 2018 roku dzięki utworowi „Straight Rhymez”. Jego debiutancki album studyjny Close to Home (2022) osiągnął drugie miejsce na brytyjskiej liście albumów. Aitch wydał dziewięć singli znajdujących się na liście 100 najpopularniejszych w Wielkiej Brytanii, w tym „Taste (Make It Shake)” i „Baby”, które zajęły drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli.

Harrison James Armstrong urodził się 9 grudnia 1999 r. w New Moston w Manchesterze. Jest kibicem klubu piłkarskiego Manchester United. Po ukończeniu szkoły poszedł na studia i uprawiał sport, ale ostatecznie porzucił szkołę i pracował na budowie u swojego dziadka.

 Aitch po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w 2015 roku, kiedy film na YouTube, na którym rapuje dla znajomych, zyskał lokalną popularność. Początkowo nie chciał, aby film został opublikowany, ale zmienił zdanie, gdy jego film uzyskał 10 000 wyświetleń. Jego przyjaciel kontynuował przesyłanie freestyle'ów Aitcha, aby zobaczyć, czy zyskają one więcej wyświetleń.

  Aitch wielokrotnie pojawiał się na kanale P110 w serwisie YouTube, zaczynając od września 2016 r. w stylu dowolnym. Następnie w czerwcu 2017 r. miał premierę na kanale swojej piosenki „Back To Basics”. 9 grudnia 2017 r. Aitch wydał swoją EP-kę On Your Marks. W maju 2018 roku wydał swój przełomowy utwór „Straight Rhymez”, który zwrócił na niego uwagę w całym kraju.

  W sierpniu 2019 roku wydał swoją piosenkę „Taste (Make It Shake)”, która stała się jego największą piosenką w tamtym czasie, osiągając ósme miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli. Następnie we wrześniu wydał swoją drugą EPkę, AitcH2O, która osiągnęła trzecie miejsce na brytyjskiej liście albumów. W marcu 2020 roku współpracował z AJ Tracey i Tayem Keithem przy utworze „Rain”, który zajął trzecie miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli. W maju ukazała się jego trzecia EP-ka Polaris. W czerwcu 2021 roku Aitch wydał singiel „Learning Curve”. Następnie we wrześniu wypuścił „Party Round My Place”.  

W 2021 roku Aitch pojawił się w Never Mind the Buzzcocks. 3 lutego 2022 r. Aitch pojawił się w singlu ArrDee „War”. Singiel zadebiutował na 6. miejscu brytyjskiej oficjalnej listy 100 najlepszych singli  i zadebiutował na 21. miejscu na brytyjskiej oficjalnej liście 100 najlepszych singli  w dniu 11 lutego 2022 r. 10 marca 2022 r. Aitch wydał singiel „Baby „ z udziałem amerykańskiej piosenkarki Ashanti (która jest uznawana za współprowadzącą singiel), w której mocno sampluje hit tego ostatniego z 2003 roku „Rock wit U (Awww Baby)”. Po niecałych 24 godzinach singiel zadebiutował na 65. miejscu listy 100 najlepszych singli w Wielkiej Brytanii. Zadebiutował na brytyjskiej oficjalnej liście Top 100 singli 18 marca 2022 r., zajmując 2. miejsce.  

W sierpniu 2022 roku Aitch wydał „My G” z udziałem Eda Sheerana, opowiadający o siostrze Aitcha Gracie, która ma zespół Downa. Jego debiutancki album studyjny Close to Home ukazał się 19 sierpnia 2022 roku i osiągnął drugie miejsce na brytyjskiej liście albumów. 9 września 2023 roku wystąpił w przerwie meczu charytatywnego Sidemen na stadionie London Stadium.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
On the Way Home	JayKae & Aitch feat. Bowzer Boss	05.2019	73[3]	-	Doing Bits UKNGT 1900003	-
Strike a Pose	Young T & Bugsey featuring Aitch	06.2019	9[27]	-	Black Butter GBARL 1900666	[2x-platinum-UK][written by Toddla T,Ra'chard Tucker,Adedoyin Adewuyi,Aitch][produced by Toddla T]
Kilos	Bugzy Malone featuring Aitch	07.2019	20[9]	-	BSomebody UKJM 21900003	[silver-UK]
Taste (Make It Shake)	Aitch	08.2019	2[19]	-	Since 93 GB 1101900928	[platinum-UK][written by Harrison Armstrong ,Jake Jones ,James Murray, Mustafa Omer][produced by Whyjay]
Buss Down	Aitch feat. ZieZie	09.2019	8[17]	-	Since 93 GB 1101901175	[platinum-UK][written by Strider, Digital Farm Animals, Joy Ebamba-Ndabala, Flava & Aitch]
Already	Aitch featuring Tyreezy	09.2019	43[2]	-	Since 93 GBARL 1900920	-
French Kisses	ZieZie featuring Aitch	12.2019	35[10]	-	RCA/Since 93 GBARL 1901243	[silver-UK][written by Sidney Bechet,Fernand Bonifay,Tre Jean-Marie,Ebenezer Fabiyi,Joy Ebamba-Ndabala,Harrison Armstrong]
Ei8ht Mile	DigDat featuring Aitch	01.2020	9[9]	-	Columbia/Since 93 GBARL 1901421	[silver-UK]
Mice	Aitch	03.2020	34[3]	-	NQ GB2DY 2000044	-
Rain	Aitch and AJ Tracey featuring Tay Keith	03.2020	3[24]	-	NQ GB2DY 2000067	[platinum-UK][written by AJ Tracey,Brytavious Chambers,Harrison Armstrong][produced by Tay Keith]
Raw	Aitch	06.2020	57[2]	-	NQ GB2DY 2000270	[written by Harrison Armstrong,Jacob Jones,Aitch][produced by Whyjay,Aitch]
30	Aitch	06.2020	36[4]	-	NQ GB2DY 2000274	[written by Aitch,Jacob Jones][produced by Whyjay ]
Safe to Say	Aitch	09.2020	56[4]	-	NQ GB2DY 2000271	-
UFO	D-Block Europe featuring Aitch	10.2020	11[10]	-	D-Block Europe GB2DY 2000563	[platinum-UK]
House & Garage	Morrisson featuring Aitch	06.2021	46[5]	-	RCA GB 1102100851	[written by Aitch,John Morrisson][produced by Harry James]
Learning Curve	Aitch	07.2021	27[6]	-	Capitol GBUM 72102587	-
GSD	Aitch	08.2021	52[1]	-	Capitol GBUM 72105084	-
Party Round My Place	Aitch with Avelino	10.2021	56[2]	-	Capitol GB2DY 2000718	-
Bad	Pa Salieu featuring Aitch	10.2021	82[1]	-	Warner GBAHT 2100881	-
War	ArrDee & Aitch	02.2022	6[9]	-	Island GBUM 72200432	[silver-UK]
Baby	Aitch and Ashanti	03.2022	2[24]	-	Capitol GBUM 72201110	[platinum-UK][written by Harrison Armstrong, Fred Gibson, Berwyn du Bois, Ashanti Douglas, Irving Lorenzo, Andre Parker, Benjy Gibson ,Crooza][produced by Fred Again, Berwyn, Benjy Gibson, Crooza]
Just Coz	Aitch with Giggs	05.2022	42[3]	-	NQ GB2DY 2200404	-
1989	Aitch	06.2022	23[8]	-	Capitol GBUM 72202737	[written by Aitch , Ian Brown, Mark Ralph, Josh Squire & Whyjay]
My G	Aitch and Ed Sheeran	09.2022	6[13]	-	Asylum/Capitol GBUM 72203157	[silver-UK][written by Harrison Armstrong ,Ed Sheeran, Fraser Thorneycroft-Smith ,LiTek, WhyJay][produced by Smith, LiTek, WhyJay]
Psycho	Anne-Marie and Aitch	09.2022	5[25]	-	Atlantic GBAHS 2201059	[platinum-UK][written by Anne-Marie Nicholson, Harrison Armstrong, Grace Barker, Henry Tucker, Samuel Brennan ,Tom Hollings, Tom Mann][produced by Billen Ted, Mojam]
Let's Go	Tion Wayne featuring Aitch	10.2022	30[6]	-	Atlantic GBAHS 2201158	-
Tip Toes	Clavish / Aitch	09.2023	52[2]	-	Polydor GBUM 72308148	-
Scary	A1 x J1 x Aitch	11.2023	88[1]	-	EMI GBUM 72309167	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
AitcH2O	Aitch	09.2019	3[12]	-	Since 93 19075991582	[silver-UK]
Polaris	Aitch	06.2020	7[3]	-	NQ AITCH 002CD	-
Close to Home	Aitch	09.2022	2[4]	-	Capitol EMICD 2067	[produced by Aod,Berwyn,Crooza,Fred,Gibbo,Benjy Gibson,LiTek,Jacob Manson,New Machine,P2J,Mark Ralph,Sangy,Fraser T. Smith,Whyjay]

Stylos

 The Stylos to grupa beatowa z Manchesteru, która wydała tylko jeden singiel w 1964 roku. Na stronie A tego niezwykle rzadkiego singla znalazł się utwór „Head Over Heals”, rozpoczynający się gitarą i marakasami, które przechodzą w fantastyczną partię harmonijki ustnej. Członkami zespołu byli Kevin Murphy (gitara), Tony Lowe (gitara), John Lowe (perkusja), Roy Lowe (bas), Graem Rennie (harmonijka ustna, wokal), John „Jon” Yendall (gitara prowadząca, harfa bluesowa), Mike Harding (gitara), Eric (?) (perkusja) i Ian (?) (wokal). The Stylos byli pierwszą brytyjską grupą beatową, która nagrywała dla wytwórni American Liberty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Head Over Heels/Bye Bye, Baby, Bye Bye	The Stylos	10.1964	-	-	Liberty LIB 10173	[written by John Lowe, Roy Lowe, Tony Lowe, Greame Rennie, John Yeudall]

Dislocation Dance

Dislocation Dance,była grupą post-punkową z Manchester.Została założona w 1978r,a jej skład stanowili: Ian Runacres (vocals,gitara), Andy Diagram (trąbka, vocals, także w The Diagram Brothers), Paul Emmerson (bass), i Dick Harrison (perkusja).

 

W 1980r wydają debiutancką EP-kę dla wytwórni New Hormones,dla której nagrywali też The Buzzcocks,porównywaną do Gang Of Four.Rok póżniej na podobnej płytce Slip That Disc umieszczają swoją wersję piosenki The Beatles-"We Can Work It Out".
 

Tuz przed wydaniem pierwszego albumu Music Music Music w 1981r do grupy dołącza wokalistka Kath Way.Rok póżniej od zespołu odchodzi Diagram zasilając The Pale Fountains.Dislocation Dance podpisuje kontrakt nagraniowy z Rough Trade i w 1984r nagrywa swoją drugą płytę długogrającą Midnight Shift,na której pojawiają się elementy pop jazzu,dzięki pojawieniu się saksofonisty Herbie Ryana.Na finałowej EP-ce "What's Going On",pojawia się znów Diagram i Sonja Clegg,która zastąpiła Kath Way.

Grupa ostatecznie rozpada się w 1986r,Clegg nagrywa solo,a Diagram powraca do Pale Fountains. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rosemary/Shake	Dislocation Dance	06.1982	-	-	New Hormones ORG 19	[written by Dislocation Dance][produced by Stuart James]
You'll Never Never Know/You Can Tell	Dislocation Dance	10.1982	-	-	New Hormones ORG 22	[written by Diagram, Emmerson, Harrison, Runacres, Way][produced by Stuart Pickering, Dislocation Dance]
Violette/ San Michelle	Dislocation Dance	.1983	-	-	The Music Label TML 4501	[produced by Stuart Pickering, Dislocation Dance ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Slip That Disc!	Dislocation Dance	06.1981	-	-	New Hormones ORG 10	[produced by Stuart James]
Music Music Music	Dislocation Dance	.1981	-	-	New Hormones ORG 15	[produced by Stuart James]
Midnight Shift	Dislocation Dance	06.1983	-	-	Rough Trade ROUGH 63	[produced by Stuart Pickering,Dislocation Dance]