Tales Of Justine

Nastoletnie trio grające muzykę psychodeliczną, pochodzące z hrabstwa Hertfordshire i kierowane
przez Davida Daltreya. Zespół powstał w połowie 1964 roku pod nazwą The Sound Of Silence, następnie przyjął nazwę The Court Jesters, a na początku 1967 roku ostatecznie przekształcił się w Tales Of Justine. W latach 60-tych ukazał się tylko jeden singiel grupy, jednak muzycy zarejestrowali znacznie więcej materiału, który został wydany w późniejszym czasie. 

Korzenie tego zespołu sięgają grupy o nazwie The Court Jesters, założonej w okresie brytyjskiego boomu na muzykę typu „beat” przez przyjaciół ze szkoły Mount Grace w Potter’s Bar (hrabstwo Hertfordshire). Pod koniec 1966 roku, zainspirowani nowymi brzmieniami z USA - często powiązanymi z kulturą narkotykową - i po kilku zmianach w składzie, muzycy przyjęli nazwę Tales Of Justine. Jako przedstawiciele pierwszej fali autentycznych angielskich grup psychodelicznych, stali się stałym punktem programu w klubach Happening 44 oraz The Electric Garden (później znanym jako The Middle Earth Club). Jeden z ich menedżerów, Martin Wilcox, zwrócił na nich uwagę Tima Rice’a, pracownika wytwórni EMI (pełniącego wówczas funkcję łowcy talentów, początkującego producenta muzycznego oraz asystenta Norrie’ego Paramora). 

Dzięki niemu zespół otrzymał możliwość nagrywania w słynnym studiu EMI przy Abbey Road. Wcześniej muzycy zaliczyli spontaniczny występ podczas imprezy „International Love-in” w Alexandra Palace (wydarzenia będącego w dużej mierze powtórką festiwalu „Fourteen Hour Technicolour Dream”, który odbył się w tym samym miejscu trzy miesiące wcześniej). Okazja nadarzyła się, gdy koncert grupy Pink Floyd został przedwcześnie przerwany, ponieważ Syd Barrett był w stanie uniemożliwiającym dalszą grę. Trzy dni później zespół wszedł do studia EMI na sesję próbną. Zarejestrowano pięć utworów: lekki i niezobowiązujący popowy numer „Albert (A Pet Sunflower)”; trzy bardziej nietuzinkowe kompozycje -„Sunday School”, „Music To Watch Us By” oraz „Obsolete Incident” - wyróżniające się surrealistycznymi tekstami; a także utwór „Evil Woman”, w którym dominują partie organów i który szczególnie przykuwa uwagę. Około dwa tygodnie po pierwszej sesji muzycy powrócili do studia, by nagrać szybszą i mniej ospałą wersję „Albert”. Na stronie B znalazł się znacznie lepszy utwór, „Monday Morning”, wzbogacony partią sitaru w wykonaniu Davida Daltreya oraz znakomitą aranżacją. 

 Co ciekawe, wydawnictwo to stało się przedostatnim popowym singlem opublikowanym nakładem wytwórni HMV - marki należącej do EMI, która w tamtym czasie uchodziła za wyjątkowo niemodną. W tygodniach następujących po sesji nagraniowej Bruce Hurford popełnił samobójstwo, a jego miejsce w zespole zajął Paul Locke. Zespół nagrał na płycie acetatowej utwór „Sitting On A Blunstone” - zachwycającą kompozycję z nurtu psychodelicznego popu, wzbogaconą solówką gitarową Davida Daltreya. Nagranie powstało w biurach wydawnictwa Southern Music jako demo dla celów wydawniczych. John Peel zaprezentował je w swojej audycji „Top Gear”, jednak wytwórnia EMI - co niewiarygodne- odmówiła oficjalnego wydania tego, co stanowiło największe osiągnięcie grupy. W tym czasie Tim Rice i Andrew Lloyd Webber pracowali intensywnie nad musicalem „Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat” i namówili Davida Daltreya, by objął główną rolę zarówno na płycie, jak i w samym spektaklu.  

To rosnące zainteresowanie osobą Daltreya zaczęło dystansować go od reszty zespołu. Mimo to, 12 grudnia 1968 roku muzycy powrócili do studia Abbey Road, by zarejestrować cztery kolejne, atrakcyjne utwory w stylu „flower-pop” - „Aurora”, „Morpheus”, „Pathway” oraz „Something Special”. Wytwórnia EMI uznała je jednak za zbyt specyficzne dla masowego odbiorcy - nie wróżyło to niczego dobrego. Odbyły się jeszcze kolejne sesje nagraniowe, lecz niechęć EMI do publikacji nowego materiału ostatecznie doprowadziła do rozpadu grupy. Daltrey zajął się później nagrywaniem demówek jako autor-wykonawca, a następnie założył zespół Carillion. Grupa ta grała rocka inspirowanego twórczością The Byrds i występowała jako support przed Davidem Bowiem podczas jego trasy koncertowej „Ziggy Stardust”. 

 Gdy nie udało się podpisać kontraktu płytowego, Daltrey odszedł z zespołu, a Carillion z czasem przekształciło się w formację Starry Eyed and Laughing. Wszystkie nagrania studyjne grupy Tales Of Justine można dziś znaleźć na kompilacji „Petals From A Sunflower” - pozycji godnej polecenia każdemu miłośnikowi nurtu „flower-pop”. 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Albert/Monday Morning	Tales Of Justine	10.1967	-	-	His Master's Voice POP 1614	[written by David Daltrey][produced by Tim Rice]