Z archiwum...rocka : Floryda

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Floryda. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 21 czerwca 2026

Copeland

Copeland to amerykański zespół rockowy założony w 2001 roku w Lakeland na Florydzie
przez wokalistę i pianistę Aarona Marsha (grającego również na gitarze) wraz z przyjacielem, basistą i wokalistą wspierającym Jamesem Likenessem. Zespół rozpadł się w 2010 roku i zjednoczył w kwietniu 2014 roku.

Aaron Marsh i Bryan Laurenson podpisali kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią The Militia Group w 2002 roku i rok później wydali swój pierwszy album, Beneath Medicine Tree. W latach 2004, 2005 i 2006 wystąpili na corocznym festiwalu Cornerstone Florida Festival w Orlando na Florydzie. „In Motion”, drugi pełnometrażowy album Copelanda, ukazał się 22 marca 2005 roku. Jego produkcją zajęli się Matt Goldman i Aaron Marsh, a miksem zajął się Ken Andrews. Wczesne wersje „In Motion” zawierały czteroutworową akustyczną EP-kę (kompilację lo-fi wersji utworów z samego In Motion), a także „Beneath Medicine Tree”.

„Beneath Medicine Tree” ma silny motyw medyczny. Aaron Marsh stwierdził, że teksty na tym albumie zostały zainspirowane hospitalizacją jego dziewczyny i śmiercią babci. W książeczce albumu znajdują się zdjęcia scen szpitalnych autorstwa ówczesnego basisty Jamesa Likenessa. Marsh mówi: „W przypadku Beneath Medicine Tree chciałem stworzyć płytę, która poruszy ludzi”, a „W przypadku In Motion chciałem stworzyć płytę, która poruszy ludzi”. Wokalista, Marsh, występował z innymi zespołami, takimi jak Morning Of na albumie „The Way I Fell In”, Underoath na albumie „They're Only Chasing Safety”, Anberlin na albumie „Cities” i Lydia na albumie „Illuminate”. Wytwórnia Columbia Records ogłosiła podpisanie kontraktu z wytwórnią Copeland w komunikacie prasowym z 14 listopada 2006 roku Zespół oficjalnie ogłosił opuszczenie wytwórni 6 września 2007 roku.

18 lipca 2007 roku James Likeness ogłosił swoją decyzję o odejściu z wytwórni Copeland. Jako główny powód swojej decyzji podał karierę grafika (dziedzinę, w której posiada dyplom ukończenia studiów wyższych). Około rok po „Eat, Sleep, Repeat” ukazał się „Dressed Up & in Line” 20 listopada 2007 roku. Album zawierał strony B, remiksy i rzadko spotykane utwory. Rok później, w 2008 roku, Copeland wydał swój ostatni album „You Are My Sunshine” w wytwórni Tooth & Nail Records. Zespół zdecydował się wówczas na rozpad, organizując trasę koncertową Farewell Tour przed zakończeniem działalności.

Piąty album studyjny zespołu, „Ixora”, ukazał się w listopadzie 2014 roku. Marsh, który produkował w swoim studiu The Vanguard Room w Lakeland na Florydzie, ponownie połączył siły z Bryanem Laurensonem, Stephenem Laurensonem i Jonathanem Bucklewem. Następnie, 14 lutego 2019 roku, ukazał się „Blushing”.

Chrześcijaństwo Chociaż niektórzy twierdzą, że jest to zespół chrześcijański, Marsh twierdzi, że nim nie jest. Powiedział: „Nie leży w naszej naturze nawiązywanie do religii. Nie jesteśmy zespołem duszpasterskim. W zespole są niektórzy chrześcijanie, ale nie jest to główny cel naszego zespołu”. „W naszym zespole nie realizujemy żadnych celów poza sztuką”.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Motion	Copeland	04.2005	-	115[1]	The Militia Group 030	[produced by Matt Goldman, Aaron Marsh]
Eat, Sleep, Repeat	Copeland	11.2006	-	90[1]	The Militia Group 049	[produced by Matt Goldman, Aaron Marsh]
You Are My Sunshine	Copeland	11.2008	-	48[1]	Tooth & Nail 13 502	[produced by Aaron Sprinkle, Aaron Marsh]
Ixora	Copeland	12.2014	-	93[2]	Tooth & Nail 040	[produced by Aaron Marsh]

Cornelius Brothers & Sister Rose

Cornelius Brothers & Sister Rose to amerykański rodzinny zespół soulowy z Dania Beach na
Florydzie w Stanach Zjednoczonych. Powstał w 1970 roku i zyskał popularność na początku lat 70-tych. W jego skład wchodziło rodzeństwo Carter, Eddie i Rose Cornelius, do których w 1972 roku dołączyła ich siostra Billie Jo Cornelius. Cleveland E. Barrett (przyjaciel z dzieciństwa), pierwszy członek zespołu, zginął w wypadku samochodowym, zanim zespół osiągnął sukces na listach przebojów.

Zespół powstał pierwotnie w połowie lat 60-tych XX wieku z Eddiem i Carterem Cornelius jako Cornelius Brothers. Po zobaczeniu ogłoszenia o poszukiwaniu talentów w gazecie, duet udał się na przesłuchanie do producenta Boba Archibalda, który następnie podpisał z nimi kontrakt ze swoją wytwórnią. Rose Cornelius wystąpiła już w programie The Ed Sullivan Show w czerwcu 1967 roku i występowała w Las Vegas i na całym świecie, koncertując w 1970 roku z zespołem Gospel Jazz Singers. Na prośbę matki wróciła na Florydę, aby pomóc w założeniu zespołu.

Grupa trafiła na listy przebojów w 1971 roku z singlem „Treat Her Like a Lady” (miejsce 20 na liście R&B w USA, 3. miejsce na liście Billboard Hot 100). Płyta uzyskała status złotej płyty przyznany przez Recording Industry Association of America 2 sierpnia 1971 roku. Zespół odniósł kolejny sukces w 1972 roku z utworem „Too Late to Turn Back Now” (5. miejsce na liście R&B w USA, 2. miejsce na liście Hot 100); oba utwory napisał Eddie Cornelius.Płyta sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy, a w sierpniu 1972 roku otrzymała status złotej płyty.Chociaż grupie nie udało się osiągnąć sukcesu na skalę dwóch pierwszych singli, dwa wydawnictwa, „Don't Ever Be Lonely” i „I'm Never Gonna Be Alone Anymore”, dotarły do listy Billboard Top 40.

Ich ostatnim singlem na listach przebojów był „Since I Found My Baby” z 1974 roku, pochodzący z ich trzeciego i ostatniego albumu. Wszystkie ich płyty zostały wyprodukowane przez Boba Archibalda w Music Factory w Miami.

Grupa rozpadła się w 1976 roku, kiedy Carter Cornelius dołączył do czarnej hebrajskiej sekty w Miami i przyjął nazwę Prince Gideon Israel. Pisał, nagrywał i miksował muzykę oraz teledyski dla tej grupy przez kolejne 15 lat. Zmarł na zawał serca 7 listopada 1991 roku. Eddie Cornelius został odrodzonym chrześcijaninem, a później wyświęconym pastorem, który kontynuował śpiewanie, produkcję i komponowanie muzyki. W czerwcu 2020 roku wydał autobiografię zatytułowaną „It's Not Too Late To Turn Back Now (Back To The Open Arms Of God)”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Treat Her Like A Lady/Over At My Place	Cornelius Brothers & Sister Rose	01.1971	-	3[18]	United Artists 50 721	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][20[8].R&B Chart]
Too Late To Turn Back Now/Lift Your Love Higher	Cornelius Brothers & Sister Rose	05.1972	-	2[14]	United Artists 50 910	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][5[13].R&B Chart]
Don't Ever Be Lonely (A Poor Little Fool Like Me)/I'm So Glad (To Be Loved By You)	Cornelius Brothers & Sister Rose	09.1972	-	23[11]	United Artists 50 924	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][28[7].R&B Chart]
I'm Never Gonna Be Alone Anymore/Let's Stay Together	Cornelius Brothers & Sister Rose	12.1972	-	37[9]	United Artists 50 996	[written by E. Cornelius, C. Cornelius][produced by Bob Archibald ][43[3].R&B Chart]
Let Me Down Easy/Gonna Be Sweet For You	Cornelius Brothers & Sister Rose	04.1973	-	96[2]	United Artists 208	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ]
I Just Can't Stop Loving You/These Lonely Nights	Cornelius Brothers & Sister Rose	10.1973	-	104[11]	United Artists 313	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][79[5].R&B Chart]
Big Time Lover/A Wonderful Tune	Cornelius Brothers & Sister Rose	02.1974	-	-	United Artists 377	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][88[4].R&B Chart]
Since I Found My Baby/I Love Music	Cornelius Brothers & Sister Rose	12.1974	-	-	United Artists 534	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][59[10].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cornelius Brothers & Sister Rose	Cornelius Brothers & Sister Rose	07.1972	-	29[25]	United Artists 5568	[produced by Bob Archibald]

czwartek, 4 czerwca 2026

Company B

Company B to amerykańskie trio grające muzykę latynoską, założone w 1986 roku
przez kubańsko-amerykańskiego producenta Isha „Angela” Ledesmę, w którego skład wchodzą Lori L. (Ledesma), Charlotte McKinnon i Susan (Gonzalez) Johnson. Przed wydaniem albumu grupy o tym samym tytule, Charlotte McKinnon odeszła, a jej miejsce zajęła Lezlee Livrano. Po wydaniu debiutanckiego albumu grupy o tym samym tytule, Susan Johnson odeszła, a jej miejsce zajęła Sheena B. Na drugim albumie grupy, „Gotta Dance” z 1989 roku, Sheena B. i Lezlee Livrano opuściły grupę, a ich miejsce zajęły Donna Huntley i Julie Marie (która również występowała rotacyjnie w Exposé).

Company B wywodzi się z trendu muzycznego girlsbandów prowadzonych przez producentów pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych, a największy sukces odniósł zespół Exposé. Pierwszy singiel Company B, „Fascinated”, został wydany w 1986 roku przez niezależną wytwórnię The Summer. Utwór wywołał tak duże poruszenie w klubach w Miami, że wkrótce trafił do lokalnych stacji radiowych. To z kolei doprowadziło do jego ponownego wydania przez Atlantic Records. Dzięki znacznie szerszej dystrybucji, dzięki wsparciu dużej wytwórni (Atlantic Records), „Fascinated” był często grany w radiu i klubach we wszystkich większych miastach w Stanach Zjednoczonych. Osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów U.S. Hot Dance Club Play i przeszedł do radia pop, osiągając 21. miejsce na liście Billboard Hot 100. Dziś jest uważany za klasykę freestyle'u.

Trio było najbardziej znane z tego singla, a także z platynowych peruk, które początkowo były częścią wizerunku grupy. Singiel odniósł tak duży sukces, że grupa podpisała kontrakt na nagranie pełnometrażowego albumu. Album został wydany w 1987 roku przez Atlantic Records. Chociaż kolejne wydawnictwa, „Full Circle”, „Perfect Lover” i „Signed in Your Book of Love”, były grane w klubach i doprowadziły do występów w takich programach jak Showtime w Apollo, utwory te były rzadko grane w amerykańskich stacjach radiowych. W 1989 roku Company B wydała swój kolejny album „Gotta Dance”, prezentujący odświeżony wizerunek: zniknęły platynowe peruki. Zniknęły również rytmy latynoskie z poprzedniego albumu.

Wśród singli wybranych z albumu znalazły się inspirowane house „You Stole My Heart”, „Gotta Dance” oraz cover utworu Andrews Sisters „Boogie Woogie Bugle Boy” (piosenki, która stała się inspiracją dla nazwy zespołu). Pomimo teledysków do „You Stole My Heart” i „Boogie Woogie Bugle Boy”, grupa nie odniosła takiego sukcesu, jak debiutancki album. Trzeci album zawierał kilka utworów z pierwszego albumu, w tym utwór „Jam on Me”, do którego dodano tekst.

W 2006 roku Company B reaktywowała się, z oryginalną członkinią Charlotte McKinnon i oryginalną członkinią Susan (Gonzalez) Johnson, do których dołączyła najnowsza członkini, Rachel Leslie. Przez ostatnie kilka lat intensywnie koncertowały i wydały nowy materiał. W 2014 roku oryginalna członkini Susan (Johnson) Gonzalez zakupiła znak towarowy Company B i jest on zarejestrowany w USPTO. W 2016 roku Susan (Johnson) Gonzalez zatrudniła Gail Smith Hoyer do zarządzania zespołem. Gail pomogła Susan w budowaniu marki, zatrudnieniu nowej członkini Siddy Betancourt, aktualizacji kostiumów, choreografii i muzyki. W 2017 roku zrealizowały remake „Cruel Summer” zespołu Bananarama. Gail wykorzystała media społecznościowe i wpadła na pomysł internetowego show „In the Kitchen” z Company B, który wspólnie z Susan wcielili w życie. Później tego samego roku firma B rozstała się z Gail i zatrudniła nowego menedżera Roya Berminghama (Roy B). W 2019 roku w jej skład weszli: Susan (Johnson) Gonzalez, Dalia Chirinos i Siddy Benancourt, członek pierwotny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fascinated	Company B	03.1987	89[1]	21[18]	Atlantic 89294	[written by Ish Ledesma][produced by Ish Ledesma][1[4][10].Hot Disco/Dance;Atlantic86 731 12"]
Full Circle	Company B	08.1987	-	-	Atlantic 89172	[written by Ish Ledesma][produced by Ish Ledesma][5[11].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 674 12"]
Perfect Lover/Dubfect Lover	Company B	01.1988	-	-	Atlantic 89 143	[written by Ish Ledesma,J. Stone][produced by Ish Ledesma][12[10].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 619 12"]
Signed In Your Book Of Love / Sticky Fingers	Company B	06.1988	-	-	Atlantic 86558	[written by Lori Lieberman][produced by Ish Ledesma][9[7].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 588 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Company B	Company B	07.1987	-	143[6]	Atlantic 81 763	[produced by Ish Ledesma]

poniedziałek, 13 kwietnia 2026

Slim Whitman

Choć niegdyś znany był jako „Ulubiony pieśniarz ludowy Ameryki”,
Slim Whitman przez większość swojej kariery cieszył się większą popularnością w Europie niż w Stanach Zjednoczonych. Najbardziej znany z przebojów z początku lat 50-tych, takich jak „Love Song of the Waterfall”, „Indian Love Call” i „Singing Hills”, Whitman był znakomitym jodłującym śpiewakiem, znanym z łagodnych, romantycznych i czystych melodii.

Jako dziecko Slim Whitman (urodzony jako Ottis Dewey Whitman Jr.) zafascynował się muzyką i nauczył się jodłować, słuchając płyt Montany Slima i Jimmiego Rodgersa. W wieku 17 lat poślubił 15-letnią Geraldine Crist, córkę pastora. Nowożeńcy przeprowadzili się na 40-akrową farmę na południe od Jacksonville na Florydzie, gdzie Whitman pracował jako pakowacz mięsa. Pracując w zakładzie, uległ wypadkowi i stracił dwa palce lewej ręki. Po wypadku podjął pracę w stoczni w Tampie. Podczas II wojny światowej Whitman służył w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych, gdzie nauczył się grać na gitarze. Po wojnie wrócił do stoczni i dołączył do lokalnej drużyny baseballowej niższej ligi, Plant City Berries. Whitman pozostał w drużynie do 1948 roku, ale następnie rozpoczął karierę wokalną w kilku stacjach radiowych w Tampie, ostatecznie tworząc zespół rezerwowy Variety Rhythm Boys.

Slim Whitman miał swój pierwszy wielki przełom, gdy pułkownik Tom Parker - ówczesny menedżer Eddy'ego Arnolda - usłyszał go śpiewającego w stacji radiowej WFLA. Parker podpisał kontrakt z wytwórnią RCA dla Whitmana pod koniec 1948 roku. Po niechętnym spełnieniu prośby wytwórni o zmianę imienia na „Slim”, Whitman wydał swój pierwszy singiel „I'm Casting My Lasso Towards the Sky” - który ostatecznie stał się jego motywem przewodnim. Swój ogólnokrajowy debiut zaliczył w programie Smokey Mountain Hayride stacji Mutual Network latem 1949 roku, a w następnym roku dołączył do The Louisiana Hayride.

Pomimo ogólnokrajowej popularności, kariera Whitmana nie odniosła większego sukcesu i zmuszony był podjąć pracę jako listonosz na pół etatu. Na początku lat 50-tych wydał cover utworu Boba Nolana „Love Song of the Waterfall”, który stał się jego przełomowym przebojem, osiągając dziesiąte miejsce na listach przebojów country; kolejny singiel, „Indian Love Call”, uczynił go gwiazdą, osiągając drugie miejsce na listach przebojów country i trafiając do pierwszej dziesiątki listy przebojów pop. Obie strony jego kolejnego singla - „Keep It a Secret”/„My Heart Is Broken in Three” - również były wielkimi hitami, a on sam kontynuował serię przebojów w pierwszej dziesiątce do połowy lat 50-tych.

W 1955 roku jego tytułowa piosenka do filmu „Rose-Marie” stała się hitem po obu stronach Atlantyku; Po sukcesie Whitman dołączył do Grand Ole Opry, a następnie w 1956 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii jako pierwszy piosenkarz country, który wystąpił w London Palladium. Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych miał na koncie szereg brytyjskich hitów, w tym „Tumbling Tumbleweeds”, „Unchain My Heart” i „I'll Take You Home Again Kathleen”. Chociaż odnosił wielki sukces w Wielkiej Brytanii, kariera Whitmana w Stanach Zjednoczonych nie rozwijała się. Po wydaniu w 1954 roku albumu „Singing Hills” w ciągu dekady miał tylko dwa przeboje w Top 40.

W 1965 roku powrócił do pierwszej dziesiątki listy przebojów country utworem „More Than Yesterday”. Przez kolejne kilka lat miał na koncie serię mniejszych przebojów country, w tym „Rainbows Are Back in Style” (1968), „Happy Street” (1968) i „Tomorrow Never Comes” (1970). Przez wczesne lata 70-te Whitman kontynuował tworzenie mniejszych hitów, ale w 1974 roku wycofał się z aktywnego nagrywania. J

W 1979 roku Whitman nakręcił reklamę telewizyjną, aby wesprzeć wydawnictwo Suffolk Marketing, wydające zbiór jego największych hitów. Dzięki reklamom album All My Best sprzedał się w nakładzie czterech milionów płyt i stał się najlepiej sprzedającym się albumem w historii, którego sprzedaż była promowana w telewizji. Po sukcesie wytwórnia wydała w 1980 roku albumy Just for You i The Best w 1982 roku. W latach 1980–1984 Whitman miał na koncie kilka mniejszych hitów, z których najważniejszym był przebój z lat 80-tych, „When”, który dotarł do 15. miejsca na listach przebojów.

Pod koniec lat 80-tych powrócił do albumów promowanych w telewizji, wydając Slim Whitman: Best Loved Favorites w 1989 roku i 20 Precious Memories w 1991 roku. W latach 90-tych Whitman nagrywał rzadko, ale nadal z powodzeniem koncertował, szczególnie w Europie i Australii. Jego ostatni album, Twilight on the Trail, ukazał się w 2010 roku, a artysta zmarł trzy lata później z powodu niewydolności serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Song Of The Waterfall/My Love Is Growing Stale	Slim Whitman	05.1952	-	-	Imperial 8134	[written by Bob Nolan,Carl Winge,Bernard Barnes][produced by Nick DeCaro][10[1].Country Chart]
Indian Love Call/China Doll	Slim Whitman	07.1952	A:7[12];B:15[2]	9[14]	Imperial 8156	[gold-US][A:written by Otto Harbach,Oscar Hammerstein II,Rudolf Friml][B:written by Gerald Cannan,Jane Cannan][2[24].Country Chart][#3 hit for Paul Whiteman in 1925]
Keep It A Secret/My Heart Is Broken In Three	Slim Whitman	12.1952	-	-	Imperial 8169	[A:written by Jesse Mae Robinson][B:written by Ray Glaser][A:3[13].Country Chart][B:10[1].Country Chart]
North Wind/Darlin' Don't Cry	Slim Whitman	11.1953	-	-	Imperial 8208	[written by Rod Morris][8[5].Country Chart]
Secret Love/Why	Slim Whitman	01.1954	-	-	Imperial 8223	[gold-US][written by P. F. Webster, S. Fain][produced by Peter Drake][2[18].Country Chart][piosenka z filmu "Calamity Jane"]
Rose-Marie/We Stood At The Altar	Slim Whitman	05.1954	1[11][19]	-	Imperial 8236	[gold-US][written by Rudolf Friml, Herbert Stothart,Otto Harbach, Oscar Hammerstein II][produced by Peter Drake][4[23].Country Chart]
Singing Hills/I Hate To See You Cry	Slim Whitman	11.1954	-	-	Imperial 8267	[written by Mack David, Dick Sanford and Sammy Mysels][4[3].Country Chart]
Cattle Call/When I Grow Too Old To Dream	Slim Whitman	01.1955	-	-	Imperial 8281	[written by T. Owens][11[2].Country Chart]
Tumbling Tumbleweeds/Tell Me	Slim Whitman	03.1956	19[2]	-	London HLU 8230 [UK]	[written by Bob Nolan]
I'm A Fool/My Heart Is Broken In Three	Slim Whitman	04.1956	16[4]	-	London HLU 8252 [UK]	[written by Tommy Smith]
Serenade/I Talk To The Waves	Slim Whitman	06.1956	8[15]	-	London HLU 8287 [UK]	[written by Nicholas Brodszky,Sammy Cahn]
I'll Take You Home Again Kathleen/Lovesick Blues	Slim Whitman	09.1957	7[13]	93[3]	Imperial 8310	[written by Thomas P. Westendorf][#3 hit for Walter Van Brunt in 1916]
The Bells That Broke My Heart/Only You And You Alone	Slim Whitman	07.1961	-	-	Imperial 5746	[written by L. Brown, S. Clark][30[1].Country Chart]
More Than Yesterday/La Golondrina (The Swallow)	Slim Whitman	11.1965	-	-	Imperial 66130	[written by L. Dickens][produced by Herb Shucher][8[16].Country Chart]
The Twelfth Of Never/Straight From Heaven	Slim Whitman	03.1966	-	-	Imperial 66153	[written by J. Livingston, P. F. Webster][produced by Herb Shucher][17[10].Country Chart]
Rainbows Are Back In Style/How Could I Not Love You	Slim Whitman	04.1968	-	-	Imperial 66283	[written by Dave Burgess][produced by Scott Turner][17[10].Country Chart]
Happy Street/My Heart Is In The Roses	Slim Whitman	09.1968	-	-	Imperial 66311	[written by Ben Peters][produced by Scott Turner][22[7].Country Chart]
Tomorrow Never Comes/Come Take My Hand	Slim Whitman	05.1970	-	-	Imperial 66441	[written by J. Bond, Ernest Tubb][produced by Scott Turner][27[5].Country Chart]
Shutters And Boards/I Pretend	Slim Whitman	09.1970	-	-	Imperial 66130	[written by Audie Murphy, Scott Turner][produced by Biff Collie][26[7].Country Chart]
Guess Who/From Heaven To Heartache	Slim Whitman	12.1970	-	-	United Artists 50731	[written by J. Belvin, J. Belvin][produced by Biff Collie][7[12].Country Chart]
Something Beautiful (To Remember)/Jerry	Slim Whitman	05.1971	-	-	United Artists 50775	[written by Moneen Carpenter][produced by Biff Collie][6[11].Country Chart]
It's A Sin To Tell A Lie/That's Enough For Me	Slim Whitman	09.1971	-	-	United Artists 50806	[written by Billy Mayhew][produced by Biff Collie][21[7].Country Chart]
Happy Anniversary/What I Had With You	Slim Whitman	10.1974	14[10]	-	United Artists 530	[written by G. S. Paxton][produced by Kelso Herston]
When/Since You Went Away	Slim Whitman	08.1980	-	-	Epic 50912	[written by H. Bouwens][produced by Pete Drake][15[6].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happy Anniversary	Slim Whitman	12.1974	44[2]	-	United Artists UAS 29670	[silver-UK][produced by Kelso Herston]
The Very Best of Slim Whitman	Slim Whitman	01.1976	1[6][17]	-	United Artists UAS 29898	[gold-UK]
Red River Valley	Slim Whitman	01.1977	1[4][14]	-	United Artists UAS 29993	[gold-UK][produced by Alan Warner, Ken Barnes, Pete Drake]
Home on the Range	Slim Whitman	10.1977	2[13]	-	United Artists UATV 30102	[gold-UK][produced by Alan Warner, Scott Turner ]
Ghost Riders in the Sky	Slim Whitman	01.1979	27[6]	-	United Artists UATV 30202	[gold-UK][produced by Alan Warner, Scott Turner ]
Slim Whitman's 20 Greatest Love Songs	Slim Whitman	12.1979	18[7]	-	United Artists UAG 30270	[gold-UK]
Songs I Love to Sing	Slim Whitman	10.1980	-	175[3]	Cleveland International 36 768 [US]	[produced by Pete Drake]
Christmas with Slim Whitman	Slim Whitman	12.1980	-	184[4]	Cleveland International 36 847 [US]	-
The Very Best of Slim Whitman – 50th Anniv. Collection	Slim Whitman	09.1997	54[2]	-	EMI CDEMC 3772	-

piątek, 23 stycznia 2026

TK Records

TK Records była amerykańską niezależną wytwórnią płytową założoną przez dystrybutora płyt
Henry'ego Stone'a i Steve'a Alaimo w 1972 roku z siedzibą w Hialeah na Florydzie. Wytwórnia zbankrutowała w 1981 roku . Nazwa „TK” została zainspirowana inicjałami inżyniera dźwięku Terry'ego Kane'a, który zbudował studio nagrań na strychu biura Stone'a w Hialeah. TK Records jest ściśle związana z początkami rozwoju muzyki disco.

W maju 1974 roku wytwórnia wydała przebój „Rock Your Baby” George'a McCrae, który znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów Billboard Hot 100 w USA i był uznawany za jeden z najwcześniejszych przykładów disco. Niecały rok po hicie McCrae'a, wytwórnia płytowa odniosła sukces dzięki KC & The Sunshine Band, wydając pięć singli, które dotarły do pierwszego miejsca na liście Billboard Hot 100: w tym „Get Down Tonight”, „That's the Way (I Like It)”, „(Shake, Shake, Shake) Shake Your Booty”, „I'm Your Boogie Man” i „Please Don't Go”.

Singiel KC & The Sunshine Band „Keep It Comin' Love” dotarł do pierwszego miejsca na ówczesnej liście Hot Soul Singles magazynu Billboard oraz drugiego miejsca na liście Billboard Hot 100. TK posiadało liczne wytwórnie zależne, takie jak Cat Records, Drive Records, Wolf Records i Bold Records. W pewnym momencie założyli wytwórnię gospel o nazwie Gospel Roots. Wśród artystów, którzy podpisali kontrakty z TK Records i jej spółkami zależnymi, znaleźli się: Betty Wright, Clarence Reid znany jako Blowfly, The Beginning of the End (Alston); Timmy Thomas, Benny Latimore (Glades); Peter Brown (Drive); Foxy, Kracker, T-Connection (Dash); Jimmy „Bo” Horne (Sunshine Sound); Little Beaver, Gwen McCrae (Cat); Bobby Caldwell (Clouds); oraz Anita Ward (Juana).

W 1980 roku TK Records napotkało problemy finansowe i wytwórnia została przejęta przez Roulette Records Morrisa Levy'ego; fuzja obu wytwórni stworzyła Sunnyview Records, która odniosła sukces z zespołem electro hip-hopowym Newcleus. Ostatnim singlem wydanym przez TK Records był utwór „Another One Rides the Bus” (1981) „Weird Ala” Yankovica, oparty na utworze zespołu Queen „Another One Bites the Dust”.

W 1986 roku Henry Stone wraz z Paulem Kleinem założył Hot Productions i kontynuował wydawanie katalogu TK Records na płytach CD aż do przejęcia Sunnyview przez EMI-Rhino w 1989 roku.[7] Rhino posiada prawa do katalogu Sunnyview/TK w Ameryce Północnej; na arenie międzynarodowej katalog był zarządzany przez EMI do 2013 roku kiedy to nowo nabyta siostrzana wytwórnia Rhino, Parlophone, przejęła go po zakupie pozostałych aktywów EMI przez Warner Music Group.

12 października 2013 roku Henry Stone otrzymał proklamację od ówczesnego burmistrza Hialeah, Carlosa Hernandeza, ogłaszającą 12 października Dniem TK Records.

Wolf Records była spółką zależną jazzową, która wydała tylko trzy albumy, każdy wyprodukowany przez Joela Dorna: 1976: Encourage the People - Robin Kenyatta 1977: After the Dance - Harold Vick 1978: Innocence - Kenny Barron Istnieje obecnie austriacka wytwórnia płytowa o tej samej nazwie, założona w 1982 roku, specjalizująca się w wydawaniu muzyki bluesowej.

Single na listach przebojów:

Sound your funky horn/Why Don't We Get Together	K.C. & The Sunshine Band	11.1974	17.UK
Get down tonight/You don't know	K.C. & The Sunshine Band	07.1975	21.UK/1US
Shotgun shuffle/Hey J	Sunshine Band	09.1975	 88.US
That' s the way i like it/What makes you happy	K.C. & The Sunshine Band
10.1975	4.UK/1.US
Queen of clubs/Do it good	K.C. & The Sunshine Band	03.1976	7.UK/66.US
[Shake shake shake]Shake your booty/Boogie shoes	K.C. & The Sunshine Band
07.1976	22.UK/1US
I like to do it/Come on in	K.C. & The Sunshine Band	12.1976	 37.US
I' m your boogie man/Wrap your arms around me	K.C. & The Sunshine Band	
02.1977	41.UK/1.US
Keep it comin' love	K.C. & The Sunshine Band	07.1977	31.UK/2.US
Boogie shoes/I get lifted	K.C. & The Sunshine Band	02.1978	34.UK/35.US
Rock Your Baby / Rock Your Baby (Part 2)	George McCrae 	06.1974	1.UK/1.US
I Get Lifted/I can't leave you alone	George McCrae 	12.1974	 37.US
Look at you / I Need Somebody Like You	George McCrae 	05.1975	 95.US
Honey I/Sing a Happy Song	George McCrae 	01.1976	3.UK/65.US
Kiss me [The way I like it]	George McCrae 	11.1977	 110.US

czwartek, 15 stycznia 2026

Betty Harris

Betty Harris (ur. 9 września 1939r w Orlando na Florydzie, Stany Zjednoczone) to amerykańska
wokalistka soul. Jej kariera nagraniowa w latach 60-tych XX wieku zaowocowała trzema przebojami, które trafiły na listy Billboard R&B i Billboard Hot 100 w USA: „Cry to Me” (1963), „His Kiss” (1964) i „Nearer to You” (1967). Jednak jej reputacja wśród koneserów muzyki soul znacznie przewyższa jej komercyjny sukces z lat 60-tych, a jej nagrania dla wytwórni Jubilee i Sansu są w latach 2000. niezwykle pożądane przez fanów soulu .

W 1963 roku, po kilku latach w branży muzycznej, Betty Harris nagrała spowolnioną wersję przeboju Solomona Burke'a z poprzedniego roku, „Cry to Me”, wyprodukowaną przez producenta oryginalnego albumu, Berta Bernsa, i wydaną przez wytwórnię płytową Jubilee. Wykonanie Harris sprawiło, że piosenka znalazła się na 23. miejscu listy Billboard Hot 100, a na 10. miejscu na liście R&B, stając się klasykiem deep soulu. Trzy kolejne single, w tym reedycja „Cry to Me”, zostały wydane przez wytwórnię Jubilee, również wyprodukowaną przez Berta Bernsa, wraz z utworem „His Kiss”, który ukazał się 4 stycznia 1964 roku. Była to kolejna ballada deep soul, która dotarła do dolnych rejonów list przebojów Billboard Pop i R&B.

W 1964 roku Betty Harris zmieniła wytwórnię płytową na Sansu, wytwórnię z Nowego Orleanu, gdzie jej producentem był Allen Toussaint. Jej nagrania z Sansu zaowocowały dziesięcioma singlami. Z nich tylko „Nearer to You”, nastrojowa, dramatyczna ballada soul, obecnie uważana za jeden z kamieni milowych deep soulu, osiągnęła sukces na amerykańskiej liście przebojów (85. miejsce na liście Billboard). Jednak praktycznie wszystkie jej nagrania dla Sansu, zarówno szybkie utwory, jak i ballady, zawierające surowe, ale wyrafinowane aranżacje Southern soul Toussainta z bogatym, charakterystycznym wokalem Harris, są uważane za najlepsze okazy klasycznej ery soul; niektóre godne uwagi nagrania to „I'm Evil Tonight”, beat ballada preferowana w kręgach northern soulu ; „I Don't Want to Hear It”, „Show It” i „Twelve Red Roses”, poruszające szybkie utwory; oraz „Can't Last Much Longer” i „What'd I Do Wrong”, poruszające ballady w stylu deep soul.

Harris wycofała się z kariery w 1970 roku, aby założyć rodzinę.Wszystkie nagrania Sansu zostały zebrane na albumie wydanym w Wielkiej Brytanii (ale nie w Stanach Zjednoczonych) w 1969 roku, zatytułowanym „Soul Perfection”, którego cena w wersji winylowej, choć nie jest wyjątkowo rzadka, wynosi dziś od 200 do 300 dolarów. Kompleksowa kompilacja płyt CD nagrań Harris, zatytułowana „Soul Perfection Plus”, została wydana w 1999 roku przez brytyjską wytwórnię reedycyjną Westside. W 2005 roku Harris powróciła do branży muzycznej po długiej przerwie. Betty od dziesięcioleci toczy batalię o prawa autorskie do swojej muzyki. Allen Toussaint i Marshall Sehorn nigdy nie wypłacili jej należnych tantiem, a ona sama jest właścicielką praw autorskich do wszystkich utworów nagranych z Sansu, w tym do „Nearer to You”.

Wystąpiła kilkakrotnie publicznie w Stanach Zjednoczonych i Europie, w tym na festiwalu Porretta Soul Festival we Włoszech w 2007 roku, i nagrała nowy album „Intuition”. Harris odbyła tournée po Australii w 2006 roku i wystąpiła w programie telewizyjnym RocKwiz, gdzie wykonała „Cry to Me” oraz duet „Love Lots of Lovin'” z australijskim piosenkarzem Johnem Paulem Youngiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cry To Me/I'll Be A Liar	Betty Harris	09.1963	-	23[11]	Jubilee 5456	[written by Bert Russell][produced by Leiber, Stoller][10[9].R&B; Chart]
His Kiss/It's Dark Outside	Betty Harris	01.1964	-	89[4]	Jubilee 5465	[written by Edith Neary, Wes Farrell][produced by Bert Berns][15[8].R&B; Chart]
Nearer To You/I'm Evil Tonight	Betty Harris	07.1967	-	85[4]	Sansu 466	[written by Allen Toussaint][produced by A. Toussaint, M. Sehorn][16[11].R&B; Chart]
Cry To Me/I'll Be A Liar	Betty Harris	06.1969	-	-	Jubilee 5658	[written by Bert Russell][produced by Leiber, Stoller][44[5].R&B; Chart]

piątek, 12 grudnia 2025

Trick Daddy

Trick Daddy- właśc. Maurice Young (ur. Miami, Floryda, USA).
Jeden z nielicznych hardcore'owych raperów, którzy zostali zaakceptowani przez mainstreamową publiczność. Pochodzący z Miami emce zadebiutował w roku 1996 jako Trick Daddy Dollars na południowym hicie "Scarred" Luke'a ( 2 Live Crew). Już w następnym roku wydał w niewielkiej wytwórni Slip-N-Slide pierwszy album "Based On A True Story". W dużej części autobiograficzny materiał gangsta rapera spotkał się z uznaniem i zdobył spory rozgłos, jak na to niemalże podziemne wydawnictwo.

Znacznie większy sukces odniósł follow-up do debiutu, platynowy album "www.thug.com" z 1998. Już jako Trick Daddy podbił kluby bangerem "Nann Nigga", a następnie podpisał umowę dystrybucyjną z potężnym labelem Atlantic Records. Artysta umiejętnie skorzystał z dostępu do całego amerykańskiego rynku - kolejna płyta "Book Of Thugs: Chapter AK Verse 47" (2000) zdobyła złoto, a następne wydawnictwo "Thugs Are Us" (2001) -już platynę.
Trick Daddy, mocno gloryfikujący w tekstach styl życia opryszka, wyróżniał się na tle raperów także wizerunkiem. Garnitur złotych zębów, mnóstwo tatuaży oraz potężna muskulatura uwiarygodniały kreację twardego gracza i sprzyjały uczynieniu z Daddy'ego jednego z czołowych przedstawicieli nowej ery rapu z Południa Stanów, obok takich artystów, jak - Ludacris i - Mystikal.

Popularność autora wielkich hitów "I'm A Thug" i "In Da Wind" od kilku lat utrzymuje się w Stanach na podobnym, wysokim poziomie. Piąta płyta artysty "Thug Holiday" (2002) osiągnęła złoty nakład, szóste wydawnictwo "Thug Matrimony: Married To The Streets" (2004) doszło do drugiego miejsca na liście albumów "Billboardu", po czym również pokryto się złotem. Trick Daddy pozostaje jednym z nielicznych twardych, południowych raperów, którzy zdobyli rotację w radiostacjach i telewizjach muzycznych porównywalną z artystami o znacznie przystępniejszym przekazie i wizerunku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nann/Living in a world [Society]	Trick Daddy Feat. Trina	03.1999	-	62[20]	Slip'N'Slide 247	[written by Maurice Young/Katrina Taylor][20[25].R&B Chart]
Shut Up	Trick Daddy Feat. Duece Poppito, Trina And Co	05.2000	-	83[11]	Slip'N'Slide 84 664	[written by Maurice Young, Lasana Smith, Katrina Taylor, C.O.][produced by Black Mob Group][25[20].R&B Chart]
Take It To Da House	Trick Daddy Feat. The SNS Express	03.2001	-	50[20]	Slip'N'Slide 85 063	[written by Maurice Young,Katrina Taylor][produced by Righteous Funk Boogie,Jim Johnson][23[20].R&B Chart][sample z "The Boss"-James Brown i "Boogie shoes"-KC & The Sunshine Band]
I'm A Thug	Trick Daddy	07.2001	-	17[20]	Slip'N'Slide 85 141	[written by Maurice Young ,Adam Duggins, Rafe Van Hoy][produced by Righteous Funk Boogie][8[23].R&B Chart][sample z "Cheatin' Is"-Millie Jackson]
In Da Wind	Trick Daddy Feat. Cee-Lo And Big Boi	07.2002	-	70[18]	Slip'N'Slide 85 333	[written by Maurice Young, Antwan Patton, Thomas Callaway, Phalon Alexander][produced by Jazze Pha][28[20].R&B Chart]
Thug Holiday/Gangsta [Baby & Scarface]	Trick Daddy Feat. LaTocha Scott	12.2002	-	87[9]	Slip'N'Slide 85 404	[written by Maurice Young, LaTocha Scott, Lavell Crump][produced by David Banner][40[20].R&B Chart][sample z "Holiday"-Michael Sterling]
Still Ballin' / Fuck Em All	2Pac Feat. Trick Daddy	04.2003	-	69[20]	Amaru/Death Row	[written by Tupac Shakur, Johnny Jackson ,Francisco Pimentel, Maurice Young][produced by Frank Nitty Pimental][31[23].R&B Chart]
Round Here	Memphis Bleek featuring Trick Daddy and T.I.	01.2004	-	-	Roc-A-Fella	[written by Cox, M.Young, M.Harris, C.][produced by Just Blaze][53[20].R&B Chart]
Whats Happenin!/Salt shaker!	Ying Yang Twins Feat. Trick Daddy	05.2004	-	30[20]	TVT 2487	[written by Eric Jackson, Deongelo Holmes, Maurice Young, Michael Crooms][produced by Mr. Collipark][24[20].R&B Chart]
Let's Go/Down wit da south	Trick Daddy	09.2004	26[2]	7[22]	Slip'N'Slide 93 348	[gold-US][written by Maurice Young,Carl Mitchell,Jonathan Smith,James Scheffer,Derrick Baker,John Osbourne,Robert Daisley,Randall Rhoads][produced by Bigg D,Jim Jonsin][10[22].R&B Chart][sample z "Crazy train"-Ozzy Osbourne]
Sugar (Gimme Some)/J.O.D.D.	Trick Daddy Feat. Ludacris, Lil' Kim & Cee-Lo	01.2005	61[3]	20[26]	Slip'N'Slide 93 644	[gold-US][written by R. Daisley, C. Bridges, D. Byrne][produced by Mike Caren][36[20].R&B Chart]
Top Notch Diva	Quiarre Lee Featuring Trina & Trick Daddy	01.2006	-	-	Kay Money Grip 0011	[76[5].R&B Chart]
Born-N-Raised	DJ Khaled featuring Trick Daddy, Pitbull and Rick Ross	09.2006	-	-	Terror Squad 4117	[written by Armando Pérez,Maurice Young,William Roberts,Andrew Harr,Jermaine Jackson,Johnny Mollings,Leonardo Mollings][produced byThe Runners][83[4].R&B Chart]
Bet That	Trick Daddy Feat. Chamillionaire and Gold Rush	01.2007	-	104[4]	Slip'N'Slide	[written by Hakeem Seriki/Maurice "Mo" Young/C. Young, Jr/Buddy Long & The Western Melody Boys./Andrew Harr/Jermaine Jackson][produced by The Runners][66[18].R&B Chart]
Tuck Ya Ice	Trick Daddy Feat. Birdman	02.2007	-	-	Slip'N'Slide 89 999	[written by Brian Williams, Daniel Johnson, Maurice Young][produced by Kane Beatz][90[4].R&B Chart]
I'm So Hood	DJ Khaled feat. T-Pain, Trick Daddy, Rick Ross & Plies	09.2007	-	19[10]	Terror Squad 04 230	[gold-US][written by Andrew Harr,Algernod Washington,Faheem Najm,Jermaine Jackson,Khaled Khaled,Maurice Young,William Roberts II][produced by The Runners][9[33].R&B Chart]
Out Here Grindin	DJ Khaled featuring Akon, Rick Ross, Young Jeezy, Lil Boosie, Trick Daddy, Ace Hood and Plies	05.2008	-	38[15]	Terror Squad	[gold-US][written by Faheem Najm,Khaled Khaled,Aliuane Thiam,William Roberts,Jay Jenkins,Torrence Hatch,Maurice Young,Antoine McColister,Algernod Washington][produced by The Runners,Akon][32[20].R&B Chart]
Why They Jock	Trick Daddy featuring Ice "Billion" Berg and Murk Camp	09.2009	-	-	Dunk Ryders	[89[2].R&B Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
www.thug.com	Trick Daddy	01.1999	-	30[27]	Slip'N'Slide 2802	[gold-US][produced by Ted "Touche" Lucas,Abebe & Hugo,Darren "DJ Spin" Rudnick,Righteous Funk Boogie,Rush,The Committee,Tony Galvin]
Book of Thugs: Chapter A.K., Verse 47	Trick Daddy	03.2000	-	26[28]	Slip'N'Slide 83 275	[gold-US][produced by Black Mob Group,Darren "DJ Spin" Rudnick,Righteous Funk Boogie,the Committee]
Thugs Are Us	Trick Daddy	04.2001	-	4[36]	Slip'N'Slide 83 432	[platinum-US][produced by Ted "Touche" Lucas ,Black Mob Group,Righteous Funk Boogie,Jim Jonsin,J-Roc,Mr. Charlie,Roc,Saint Benson,Styles,The Committee]
Thug Holiday	Trick Daddy	08.2002	-	6[23]	Slip'N'Slide 83 556	[gold-US][produced by Ted "Touche" Lucas ,Cool & Dre,David Banner,Deep Fried Camp,Gorilla Tek,Jazze Pha,Darren "D.J Spin" Rudnick,Lil' Jon,Majid "Chi" Hasan,Minnesota,Red Spyda,Reef,Sean "Face" Foote,Signature,Supa a.k.a. Infa Red,DJ Nabs]
Thug Matrimony: Married to the Streets	Trick Daddy	11.2004	-	2[34]	Slip'N'Slide 83 677	[platinum-US][produced by Ted Lucas ,Bigg D,Box,Chronic Chris,Cool & Dre,Eddie Scoresazy,First Class,Gorilla Tek,Happy Perez,Jazze Pha,J-Boozie,Jim Jonsin,Mike Caren,Milk,Mr. Collipark,Sanchez Holmes,Scott Storch]
Back by Thug Demand	Trick Daddy	01.2007	-	48[13]	Slip'N'Slide 83 815	[produced by Ted "Touche" Lucas ,Bigg D,Cool & Dre,Gold Ru$h,Gorilla Tek,Kane Beatz,Khao,Mannie Fresh,The Runners]
Finally Famous: Born a Thug, Still a Thug	Trick Daddy	10.2009	-	34[3]	Dunk Ryder 003	[produced by Trick Daddy ,Chronic Chris,Gold Ru$h,Gorilla Tek,Kane Da Kameleon,Mizzle Boy,OhZee,Schife,The Runners,TracKings Inc,Beat Kings,314]

niedziela, 7 grudnia 2025

Trivium

Trivium uformował się w roku 2000, a początek jego historii miał miejsce
w szkole średniej. Tam właśnie, na jednej z licealnych imprez z młodymi talentami, pierwotny wokalista zobaczył miotającego się na scenie gitarzystę Matt'a Heafy'ego, który wraz z pewnym bębniarzem wykonywał przeróbkę utworu Offspring - 'Self Esteem'. Obaj panowie szybko znaleźli wspólny język i zanim jeszcze poskładali sekcję rytmiczną przybrali nazwę Trivium, czyli łacińskie określenie niższego stopnia nauki szkolnej w średniowieczu, obejmujące studium trzech przedmiotów (gramatyki, retoryki i dialektyki). Dla samych członków zespołu nazwa ta sugeruje otwartość na różne style, i podsumowuje ich muzyczną estetykę.

Po kilku występach na lokalnych imprezach, ówczesny wokalista pożegnał się z zespołem zostawiając wszystko w rękach Heafy'ego. Przez następne dwa lata Heafy szlifował brzmienie grupy, a w 2002 roku odniósł swój prywatny sukces zgarniając statuetkę w kategorii Best Metal Guitarist na Orlando Metal Awards. Na początku roku 2003 Trivium nagrał swoją pierwszą demówkę. Spodobała się ona niemieckiej wytwórni Lifeforce, która podpisała kontrakt z kapelą i wysłała ich do studia, w celu zarejestrowania albumu 'Ember To Inferno'. Po nieustających rotacjach w składzie grupy, posadę drugiego gitarzysty objął Corey Beaulieu. Znalezienie odpowiedniego basisty pochłonęło jeszcze więcej czasu, dziesiątki graczy przewinęło się przez zespół, by w końcu na tej pozycji powitany został Paolo Gregoletto, który w CV miał wpisane- jammowałem z pałkerem Iron Maiden, Nicko McBrain'em. Paolo był zdecydowany pozostać w Trivium, dlatego porzucił wszelkie inne projekty muzyczne, w których w tym czasie się udzielał.

Dokooptowany pałker Travis Smith skompletował skład Trivium. W ramach promocji debiutanckiego krążka 'Ember To Inferno', grupie udało się zagrać z Machine Head, Iced Earth, Killswitch Engage i Fear Factory. Narastający szum wokół zespołu zwrócił uwagę wyławiaczy metalowych talentów, stajnię Roadrunner Records. Ta, podpisała z nimi kontrakt płytowy, którego owocem była płyta 'Ascendancy', wydana w marcu 2004 roku. Krążek, promowany singlem 'Pull harder on the strings of your martyr', uzyskał bardzo pochlebne recenzje metalowych mediów na całym świecie. Z finezją rozpisywały się poczytne angielskie pisma "oto powrót trashu i przypomnienie chwały Metallici, Slayer'a, Pantery i Testamentu."

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Anthem (We Are the Fire)	Trivium	10.2006	40[4]	-	Roadrunner RR 3929	[written by Matt Heafy, Paolo Gregoletto][produced by Jason Suecof, Matt Heafy, Corey Beaulieu, Paolo Gregoletto ,Travis Smith]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ascendancy	Trivium	04.2005	79[2]	151[1]	Roadrunner RR 82 512	[gold-UK][produced by Jason Suecof , Matt Heafy ]
The Crusade	Trivium	10.2006	7[4]	25[2]	Roadrunner RR 80592	[gold-UK][produced by Jason Suecof , Trivium ]
Shogun	Trivium	09.2008	17[5]	23[2]	Roadrunner RR 79852	[silver-UK][produced by Nick Raskulinecz]
In Waves	Trivium	08.2011	16[2]	13[4]	Roadrunner RR 77562	[produced by Colin Richardson, Martyn "Ginge" Ford]
Vengeance Falls	Trivium	10.2013	23[2]	15[3]	Roadrunner RR 76012	[produced by David Draiman]
Silence in the Snow	Trivium	10.2015	19[2]	19[2]	Roadrunner 0016861750220	[produced by Michael "Elvis" Baskette]
The Sin and the Sentence	Trivium	11.2017	18[1]	23[1]	Roadrunner 0016861744625	[produced by Josh Wilbur]
What the Dead Men Say	Trivium	05.2020	12[1]	35[1]	Roadrunner 0075678649783	[produced by Josh Wilbur]
In the Court of the Dragon	Trivium	10.2021	20[1]	71[1]	Roadrunner 0075678641220	[produced by Josh Wilbur]

czwartek, 27 listopada 2025

Trellini

Trellini (urodzona jako Trellini Davis w Miami na Florydzie) była wokalistką R&B z połowy
lat 90-tych. Niewiele wiadomo na jej temat, ale podpisała kontrakt z wytwórnią Luke Records. W 1994 roku Trellini wydała swój debiutancki album, zatytułowany po prostu „I Wanna Be Yours”, który w ogóle nie znalazł się na liście Billboard 200 ani na listach przebojów R&B.

Jej pierwszy singiel, „I Wanna Be Yours”, osiągnął 70. miejsce na liście Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 11 tygodni. Kolejny singiel, „Take it Slow” z udziałem Dino, członka zespołu H-Town, osiągnął 94. miejsce na liście Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej zaledwie przez 3 tygodnie. Po tym wydarzeniu Trellini zdawała się popadać w zapomnienie. Od tamtej pory niewiele o niej słychać.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wanna Be Yours	Trellini	06.1994	-	-	Luke 174	[written by Bishop ("Stick") Burrell][produced by Bishop ("Stick") Burrell][70[11].R&B; Chart]
Take It Slow	Trellini featuring Dino of H-Town	10.1994	-	-	Luke 179	[written by Bishop ("Stick") Burrell][produced by Bishop ("Stick") Burrell][94[3].R&B; Chart]

poniedziałek, 1 września 2025

Mantra

Mantra to zespół R&B/funk z Orlando na Florydzie, w którego skład wchodzili wokalista Roger Harris,
gitarzysta Paul Drennan, trębacz David Webber, puzonista Henry Cleveland, klawiszowiec Eric Alexander i perkusista Bobby Lovelace.

W 1981 roku zespół wydał swój jedyny album Mantra w wytwórni Casablanca Records. Nie wiadomo, jak i czy w ogóle album trafił na listy przebojów, ale jego producentem był Larry Blackmon (założyciel zespołu R&B Cameo). Pierwszy singiel „Doin’ It to the Bone” osiągnął 79. miejsce na liście Hot Soul Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej zaledwie przez 4 tygodnie.

Następny singiel promocyjny „Action” nie wywarł większego wpływu na listy przebojów i po tym wydarzeniu Mantra popadła w zapomnienie. Pod koniec 1982 roku Bobby Lovelace został perkusistą zespołu R&B Midnight Star i nadal sporadycznie z nim występuje. Roger Harris został założycielem funkowego zespołu L.A. Connection. Henry Cleveland grał na puzonie w różnych utworach jazzowych i gospel w latach 90.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Doin' It To The Bone	Mantra	05.1981	-	-	Casablanca 2329	[written by James Greathouse][produced by Anthony Lockett, Larry Blackmon][79[4].R&B; Chart][70[4].Hot Dance/Disco;Casablanca 20 234 12"]

piątek, 24 stycznia 2025

Billy „The Kid” Emerson

William Robert Emerson, znany jako Billy „The Kid” Emerson (ur. 21 grudnia 1929r), jest afroamerykańskim wokalistą i autorem piosenek R&B i rock and rolla, najbardziej znanym z piosenki z 1955 roku „Red Hot”. Ciężki blues, zaraźliwy R&B, schematyczny rock & roll, poruszający gospel - klawiszowiec Billy „The Kid” Emerson grał wszystkie te powiązane ze sobą style podczas długiej kariery, która rozpoczęła się na Florydzie, a później przeniosła go do Memphis i Chicago.

Urodził się w Tarpon Springs na Florydzie i nauczył się grać na pianinie, gdy wstąpił do marynarki wojennej w 1943 roku. Po wojnie zaczął grać w Tarpon Springs, uczęszczając do Florida A&M pod koniec lat 40-tych i na początku lat 50-tych. Swój przydomek zyskał, grając w klubie w St. Petersburg; właściciel klubu ubrał zespół w kowbojskie stroje, które nasuwały porównania z pewnym morderczym bandytą. Podczas służby w Siłach Powietrznych w latach 1952-53 Emerson stacjonował w Greenville, MS. Tam poznał młodego lidera zespołu Ike'a Turnera, który pomógł Emersonowi stać się artystą estradowym, podczas gdy on śpiewał z zespołem Turnera Kings of Rhythm.

Turner pomógł Emersonowi w Sun Records w 1954 roku, grając na gitarze w debiutanckim albumie Kida „No Teasing Around”, po czym opuścił zespół Turnera i dołączył do grupy prowadzonej przez Phineasa Newborna. Umiejętności Emersona w zakresie pisania piosenek sprawiły, że stał się cennym towarem w Sun - ale później stał się bardziej źródłem materiału dla innych wykonawców. Jego bluesowy występ z 1955 roku „When It Rains It Pours” wywołał cover Elvisa kilka lat później w RCA, podczas gdy „Red Hot” Emersona (nawiązanie do starego przyśpiewki cheerleaderek z czasów szkolnych Emersona) stał się dzikim hymnem rockabilly wskrzeszonym przez Billy'ego Lee Rileya dla Sun i Boba Lumana w Imperial.

Po tym, jak jego „Little Fine Healthy Thing” nie sprzedało się, Emerson opuścił Sun, aby podpisać kontrakt z chicagowską wytwórnią Vee-Jay Records pod koniec 1955 roku. Pomimo pierwszorzędnych ofert, takich jak skoczny „Every Woman I Know (Crazy 'Bout Automobiles)” i wyrafinowany „Don't Start Me to Lying”, krajowe uznanie ominęło również Emersona w Vee-Jay. W 1958 roku trafił do Chess, nagrywając „Holy Mackerel Baby” i niezwykłą nowość „Woodchuck” (przeróbkę wcześniejszego singla Sun) w ciągu roku lub dłużej. 45-tki dla Mad, USA, M-Pac! (gdzie woskował trening taneczny „The Whip”), a Constellation poprzedziło powstanie własnego logo Emersona, Tarpon, w 1966 roku.

Oprócz własnych rzeczy Emersona, Tarpon wydał debiutancki singiel Denise LaSalle. Emerson, płodny pisarz, pisał piosenki dla Juniora Wellsa, Willie Mabona, Wynonie Harris i Buddy Guya na początku lat 60-tych, często współpracując z Willie Dixonem. Kiedy możliwości nagrywania osłabły, Emerson grał jazzowe R&B w salonach i klubach kolacyjnych (gitarzysta Lacy Gibson był przez jakiś czas członkiem jego tria). Emerson zaskoczył Europę dynamicznym segmentem trasy American Blues Legends 1979. Niedawno pojawiły się pogłoski, że powrócił do grania gospel w swoim rodzinnym stanie Floryda. Emerson został wprowadzony do Rockabilly Hall of Fame.