Cooper Brothers

 Cooper Brothers to kanadyjski zespół grający southern rock południowy, założony w Ottawie w
Ontario przez braci Briana Coopera i Dicka Coopera oraz ich wieloletniego przyjaciela Terry'ego Kinga. 

 Pierwszy singiel zespołu, „From Day to Day”, został wydany w 1973 roku pod szyldem lokalnej wytwórni Diana. W następnym roku zespół wydał dwa kolejne single pod kierownictwem Lesa Emmersona dla Polydor; „Finally (With You)” i „Miss Lonely Heart”. Uważa się, że przełom w karierze zespołu nastąpił, gdy w 1978 roku nawiązali współpracę z Garym Cape'em i podpisali kontrakt z wytwórnią Capricorn Records. Zaowocowało to dwoma albumami: „The Cooper Brothers” i „Pitfalls of the Ballroom”. Oba albumy sprzedały się dobrze, a single „The Dream Never Dies”, „Show Some Emotion” i „I'll Know Her When I See Her” znalazły się na liście Billboard Hot 100. 

Cooper Brothers zostali wybrani przez Canadian Contemporary Music Programmers najlepszym nowym zespołem w 1978 roku, najlepszym zespołem MOR w 1979 roku i najlepszym zespołem w 1980 roku. W 1980 roku utwór „The Dream Never Dies” zdobył również nagrodę ASCAP jako jeden z najczęściej wykonywanych utworów w amerykańskim radiu. Utwór został następnie nagrany przez kilku innych artystów, w tym Billa Andersona i Juice'a Newtona, a także był tematem przewodnim pełnometrażowego filmu dokumentalnego o kanadyjskiej reprezentacji w narciarstwie. U szczytu kariery zespół intensywnie koncertował w Ameryce Północnej, supportując takich artystów jak The Doobie Brothers, Black Oak Arkansas, Joe Cocker, Charlie Daniels, Atlanta Rhythm Section, McGuinn, Clark & ​​Hillman oraz Seals and Crofts. Zespół współpracował również z Chuckiem Leavellem, który zagrał w utworze Cooper Brothers „Ridin' High”. 

 Zespół przeszedł dramatyczną transformację w 1980 roku, kiedy wytwórnia Capricorn Records upadła. W 1982 roku wrócili do studia z Cape, do którego dołączył Les Emmerson z Five Man Electrical Band, i wyprodukowali album „Learning to Live with It”, który odniósł niewielki sukces. Bracia Cooper wyprodukowali kolejny album z Lesem Emmersonem, „Reach for the Sky”, ale ten nie został wydany. Członkowie zespołu rozstali się w 1983 roku. 

Dick Cooper przeszedł z muzyki do kariery scenarzysty programów telewizyjnych dla dzieci, w tym „You Can't Do That on Television”. Pracując w ottawskiej stacji telewizyjnej CJOH, stworzył własny serial dla młodzieży „Highschool Confidential”. W październiku 2006 roku bracia Cooper zjednoczyli się ponownie, aby wydać płytę CD ze swoimi najpopularniejszymi utworami zatytułowaną „The Best of the Cooper Brothers” pod szyldem wytwórni Pacemaker. Zespół wystąpił na żywo po raz pierwszy od ponad dwudziestu lat. Występ ten zaowocował kilkoma wyprzedanymi koncertami w południowym Ontario, w tym koncertem na Ottawa Bluesfest, gdzie zespół wystąpił przed Jamesem Taylorem przed publicznością liczącą ponad 25 000 osób. Po tym Richard Cooper ponownie zaczął pisać piosenki, a bracia zwrócili się do Colina Lindena z zamiarem nagrania kolejnego albumu. 

We wrześniu 2009 roku, z Colinem u steru, bracia udali się do Masterlink Studio w Nashville, aby rozpocząć nagrywanie z muzykami sesyjnymi, takimi jak Audley Freed, Dan Dugmore, Lynn Williams i Steve Mackey. Po kolejnych nagraniach w Ottawie i Toronto, płyta została zmiksowana w Los Angeles przez Johna Whynota. W lutym 2010 roku ukazał się nowy album Cooper Brothers, „In From the Cold”, zawierający 12 nowych utworów. Na płycie wystąpili również gościnnie, m.in. Jim Cuddy z Blue Rodeo, Delbert McClinton i Chuck Leavell. W czerwcu 2013 roku bracia Cooper wydali album „Southbound”, który został nagrany w studiu Tragically Hip w Bath w Ontario, a jego producentem był Colin Cripps. Album zawierał jedenaście nowych utworów autorstwa Richarda Coopera, w tym pierwszy singiel „Southbound”. Album zawiera również utwory „Love's Been a Stranger” w duecie z Brianem i laureatką nagrody Juno, Kellylee Evans, a także „Maybe This is the Night” i „Bridges”. 

W składzie zespołu grającego na żywo w tamtym czasie znaleźli się Ed Bimm, Rob Holtz, Jeff Rogers, Darwin Demers i John Steele. Inni muzycy sesyjni to Gary Craig, Topher Stott i Carey Blackwell. Radio Silence, siódmy album studyjny braci Cooper, ukazał się w 2017 roku. Był to ósmy album w karierze zespołu i pierwszy, który nagrali w swojej rodzinnej Ottawie - w Audiovalley Studios. Bracia spędzili ponad rok nad tym projektem. Polegali na swoim zespole koncertowym, w którego skład wchodzili Jeff Rogers, Darwin Demers, Ed Bimm, Rob Holtz i John Steele. Wśród gości specjalnych na nagraniu znaleźli się Colin Cripps, Ray Legere i Rebecca Noelle. Bracia Cooper otrzymali nagrodę Mayor's City Builder Award od burmistrza Ottawy Jima Watsona w uznaniu ich działalności charytatywnej. Wśród nich było bycie członkami-założycielami organizacji Ringside for Youth, która zebrała 3,5 miliona dolarów w latach 1993-2019.  

Były członek zespołu, Al Serwa, zmarł 30 grudnia 2021 r. Były członek zespołu, Glenn Bell (ur. 3 września 1954 r.) zmarł we śnie 16 lutego 2019 r. w wieku 64 lat.Inny były członek zespołu, Ed Bimm (ur. 9 lipca 1951 r.), zmarł 6 października 2019 r. w wieku 68 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Dream Never Dies/Crazy Sunday	Cooper Brothers	10.1978	-	48[13]	Capricorn 0308	[written by Richard Cooper][produced by Gary Cope]
I'll Know Her When I See Her/Heroes	Cooper Brothers	06.1979	-	79[4]	Capricorn 0325	[written by Richard Cooper][produced by Gary Cope]

Confederate Railroad

Confederate Railroad to amerykański zespół grający country rock i southern rock,
założony w 1987 roku w Marietcie w stanie Georgia przez Danny'ego Shirleya (wokal, gitara rytmiczna), Michaela Lamba (gitara prowadząca), Marka Dufresne'a (perkusja), Chrisa McDaniela (instrumenty klawiszowe), Warrena „Gatesa” Nicholsa (gitara hawajska) i Wayne'a Secresta (gitara basowa). Po występach jako zespół akompaniujący dla zespołów country Davida Allana Coe i Johnny'ego Paychecka, zespół podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Atlantic Records, wydając w tym samym roku swój debiutancki album o tym samym tytule. W latach 90-tych wydali cztery kolejne albumy dla Atlantic. 

 Confederate Railroad wydał sześć albumów studyjnych. Ponadto ponad dwadzieścia ich singli trafiło na listy przebojów Billboard Hot Country Songs. Doszło tylko do dwóch zmian w składzie, obie pod koniec lat 90-tych i na początku XXI wieku: Michaela Lamba zastąpił Jimmy Dormire na gitarze prowadzącej, a Cody McCarver zastąpił Chrisa McDaniela, pierwotnego klawiszowca zespołu. Oprócz współpracy z Confederate Railroad, McCarver wydał jeden solowy album i dwa single. W 2008 roku Dormire'a zastąpił Rusty Hendrix. 

 Najnowszy album studyjny zespołu, Lucky To Be Alive, ukazał się 15 lipca 2016 roku nakładem wytwórni D&B Masterworks. Zespół wydał swój pierwszy album koncertowy, Confederate Railroad Live: Back to the Barrooms, nakładem wytwórni E1 Music 15 czerwca 2010 roku. 

 Zespół Confederate Railroad został założony w 1987 roku przez Danny'ego Shirleya, Michaela Lamba, Gatesa Nicholsa, Chrisa McDaniela, Wayne'a Secresta i Marka Dufresne'a. Sześciu członków zespołu zaczęło grać w barach w Atlancie i okolicach w stanie Georgia. Z czasem zespół występował również jako zespół koncertowy Davida Allana Coe i Johnny'ego Paychecka. Shirley wcześniej podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Amor jako solista, pięciokrotnie pojawiając się na listach przebojów country w latach 1984-1988.  Po kilku latach w rejonie Atlanty, zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Atlantic Records w 1992 roku i wydał swój debiutancki album o tym samym tytule. Album przyniósł sześć przebojowych singli i uzyskał status podwójnej platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych. W 1993 roku Confederate Railroad otrzymało nagrodę dla najlepszego nowego zespołu na gali ACM Awards. W kolejności wydania, singlami były: „She Took It Like a Man”, „Jesus and Mama”, „Queen of Memphis” (ich najwyższa pozycja na liście przebojów, 2. miejsce), „When You Leave That Way You Can Never Go Back”, „Trashy Women” i „She Never Cried”. 

 „Notorious” był drugim albumem zespołu. Wydany w 1994 roku, również uzyskał status platynowej płyty. Album otwierał singiel „Daddy Never Was the Cadillac Kind” (9. miejsce), następnie „Elvis and Andy” (20. miejsce) i wreszcie „Summer in Dixie”, który nie znalazł się w Top 40. Również w 1994 roku Shirley i Mark Collie współtworzyli i zaśpiewali gościnnie w utworze Billy'ego Raya Cyrusa „Redneck Heaven”, który pochodził z jego płyty „Storm in the Heartland” z 1994 roku. 

W 1998 roku zespół wydał swój czwarty i ostatni album studyjny dla wytwórni Atlantic, zatytułowany Keep on Rockin'. Jego jedynymi dwoma singlami były „The Big One” i „Cowboy Cadillac”, które nie dotarły do ​​Top 60 na listach przebojów country. Po kolejnej kompilacji zatytułowanej Rockin' Country Party Pack (która przyniosła kolejny singel na listach przebojów - „Toss a Little Bone”, wcześniej wydany przez When and Where), zespół opuścił wytwórnię Atlantic. 

 

Rok później Confederate Railroad podpisało kontrakt z Audium/Koch Records (obecnie E1 Music) na swój piąty album studyjny, „Unleashed”. Album otwierał utwór „What Brothers Do”, który zajął 39. miejsce na liście przebojów. Chociaż był to pierwszy hit country zespołu, który znalazł się w Top 40 od ​​czasu „When and Where” z 1995 roku, pozostałe single - „She Treats Her Body Like a Temple” i „White Trash with Money” -również nie dotarły do ​​Top 40.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She Took It Like a Man	Confederate Railroad	05.1992	-	-	Atlantic	[written by Danny "Bear" Mayo, Paul Nelson & Karen Staley][37[3].Country Chart]
Jesus And Mama/Queen Of Memphis	Confederate Railroad	08.1992	-	-	Atlantic 87404	[A:written by Danny Bear Mayo, James Dean Hicks][B:written by Dave Gibson, Kathy Louvin][produced by Barry Beckett][A:4[14].Country Chart][B:2[16].Country Chart]
When You Leave That Way You Can Never Go Back/Trashy Women	Confederate Railroad	05.1993	-	B:113[12]	Atlantic 87357	[A:written by Steve Clark, Johnny MacRae][B:written by Chris Wall][produced by Barry Beckett][A:14[11].Country Chart][B:10[13].Country Chart]
She Never Cried	Confederate Railroad	01.1994	-	-	Atlantic	[written by Danny "Bear" Mayo, Diana Rae & Freddy Weller][27[8].Country Chart]
Daddy Never Was The Cadillac Kind/Jesus And Mama	Confederate Railroad	04.1994	-	-	Atlantic 87273	[written by Dave Gibson, Bernie Nelson][produced by Barry Beckett][9[14].Country Chart]
Elvis And Andy/Three Verses	Confederate Railroad	08.1994	-	-	Atlantic 87229	[written by Craig Wiseman][produced by Barry Beckett][20[9].Country Chart]
Summer in Dixie	Confederate Railroad	11.1994	-	-	Atlantic	[written by Gene Levine & John Robbin][55.Country Chart]
When And Where/Bill's Laundromat, Bar And Grill	Confederate Railroad	06.1995	-	-	Atlantic 87104	[A:written by Jess Brown, Brett Jones & Jeff Pennig][B:written by Mark Germino & Jimmy Alan Stewart][produced by Barry Beckett][A:24[9].Country Chart][B:54.Country Chart]
When He Was My Age	Confederate Railroad	11.1995	-	-	Atlantic	[written by Kenny Chesney, David Lowe & Billy Lawson][66.Country Chart]
See Ya	Confederate Railroad	05.1996	-	-	Atlantic	[written by Thom McHugh & Chris Ward][51.Country Chart]
The Big One/I Hate Rap	Confederate Railroad	11.1998	-	-	Atlantic 84441	[written by Jon Ims & Pam Matthews][66.Country Chart]
Cowboy Cadillac	Confederate Railroad	04.1999	-	-	Atlantic 84464	[written by Danny Wells & Craig Wiseman][70.Country Chart]
Toss a Little Bone	Confederate Railroad	09.2000	-	-	Atlantic	[written by Steve Bogard & Rick Giles][71.Country Chart]
That's What Brothers Do	Confederate Railroad	10.2001	-	-	Audium	[written by Chris Wallin & Anthony Smith][produced by Barry Beckett,Danny Shirley][39[1].Country Chart]
She Treats Her Body Like a Temple	Confederate Railroad with George Jones	08.1992	-	-	Audium	[written by Rivers Rutherford & Craig Wiseman][59.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Confederate Railroad	Confederate Railroad	09.1992	-	53[80]	Atlantic 82 335	[2x-platinum-US][produced by Barry Beckett]
Notorious	Confederate Railroad	04.1994	-	52[22]	Atlantic 82 505	[platinum-US][produced by Barry Beckett]
When and Where	Confederate Railroad	07.1995	-	152[5]	Atlantic 82 774	[2x-platinum-US][produced by Barry Beckett]

Outlaws

Zespół założony w 1974 r. w Tampa na Florydzie. W jego składzie znaleźli się: Billy Jones (gitara), Henry Paul (gitara), Hugh Thomasson (gitara), Monty Yoho (perkusja) i Fran 0'Keefe (bas), zastąpiony w 1977 r. przez Harveya Arnolda.

 

Z Thomassonem w roli głównego kompozytora The Outlaws cieszyli się szacunkiem ze strony fanów (nie podzielanym przez krytyków), którzy doceniali ich dopracowane koncerty oraz artystyczną konsekwencję, z którą łączyli najlepsze elementy twórczości The Eagles, Allman Brothers i podobnych im zespołów lat 70. Podpisawszy kontrakt z wytwórnią Arista grupa w 1975 r. zarejestrowała swój debiutancki album, którego producentem był Paul A. Rothchild. Album uplasował się na 13. miejscu listy przebojów magazynu "Billboard", a zamieszczono na nim m.in. długą gitarową kompozycję "Green Grass And High Tides", będącą głównym elementem koncertowego zestawu zespołu.
 

Sukcesy singlowe: "There Goes Another Love Song" i "Lady In Waiting" (tytułowy utwór z drugiego albumu formacji) szły w parze z regularnymi koncertami. Trasa, która prowadziła od Zachodniego do Wschodniego Wybrzeża, zmusiła The Outlaws do zaangażowania drugiego perkusisty, Davida Dixa. Można go było usłyszeć po raz pierwszy na pochodzącym z 1978 r. koncertowym wydawnictwie Bring it back alive - pierwszym nagranym bez udziału Paula, którego zastąpił Freddy Salem.
 

W 1979r odeszli Yoho i Arnold. W 1981 zespół otarł się o Top 20 amerykańskiej listy przebojów z wydanym na singlu tytułowym utworem z albumu Ghost Riders, przeróbką słynnej ballady Vaughna Monroe. Był to jednak łabędzi śpiew zespołu w którym z pierwszego składu pozostał już tylko Thomasson. Tuż po nagraniu albumu Los Hombres Malo, muzycy podjęli decyzję o rozwiązaniu formacji. Po niewielkich sukcesach odniesionych przez The Henry Paul Band,lider tej grupy dołączył do Thomassona w zreformowanych Outlaws, którzy w 1986 r. zarejestrowali album Soldiers Of Fortune. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There goes another love song/Keep prayin'	Outlaws	09.1975	-	34[10]	Arista 0150	[written by Hughie Thomasson/Monte Yoho][produced by Paul A. Rothchild]
Breaker-Breaker/South Carolina	Outlaws	07.1976	-	21[9]	Arista 0188	[written by Hughie Thomasson][produced by Paul A. Rothchild]
Hurry sundown/So afraid	Outlaws	07.1977	-	60[5]	Arista 0258	[written by Hughie Thomasson][produced by Ed Mashal,Bill Szymczyk]
[Ghost] Riders in the sky/Devil's road	Outlaws	12.1980	-	37[10]	Arista 0582	[written by Stan Jones][produced by Gary Lyons,Billy Jones,Hughie Thomasson]
I can't stop loving you/Wishing well	Outlaws	04.1981	-	102[2]	Arista 0597	[written by Billy Nichols][produced by Gary Lyons,Billy Jones,Hughie Thomasson]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Outlaws	Outlaws	08.1975	-	13[16]	Arista 4042	[gold][produced by Paul A. Rothchild]
Lady in waiting	Outlaws	04.1976	-	36[12]	Arista 4070	[produced by Paul A. Rothchild]
Hurry sundown	Outlaws	05.1977	-	51[27]	Arista 4135	[produced by Ed Mashal,Bill Szymczyk]
Bring it back alive	Outlaws	03.1978	-	29[21]	Arista 8300	[gold][produced by Paul A. Rothchild]
Playin' to win	Outlaws	11.1978	-	60[18]	Arista 4205	[produced by Robert John "Mutt" Lange]
In the eye of the storm	Outlaws	11.1979	-	55[18]	Arista 9507	[produced by Johnny Sandlin]
Ghost riders	Outlaws	12.1980	-	25[26]	Arista 9542	[gold][produced by Gary Lyons]
Los Hombres Malo	Outlaws	05.1982	-	77[9]	Arista 9584	[produced by Gary Lyons]
Greatest Hits of The Outlaws/High tides forever	Outlaws	11.1982	-	136[9]	Arista 9614	-
Soldiers of fortune	Outlaws	11.1986	-	160[10]	Pasha 40 512	[produced by Randy Bishop]

Wet Willie

 Nietypowa grupa boogie z amerykańskiego Południa, wykonująca muzykę o silnych inklinacjach rhythm'n'bluesowych. Założona została w 1970 r. w Mobile w stanie Alabama, pod nazwą Fox. Jej twórcami byli bracia Jimray (śpiew, saksofon, harmonijka ustna) i Jack (bas) Hallowie, którym towarzyszyli Ricky Hirsch (gitara), John Anthony (instr. klawiszowe) i Lewis Ross (perkusja). 

Dla kierowanej przez Phila Waldena wytwórni Capricorn z Macon w stanie Georgia nagrali siedem albumów, zanim w 1978 r. przeszli do firmy Epic. Na drugiej z płyt znalazła się ciekawa interpretacja tematu „Shout Bamalama" Otisa Reddinga, jednak prawdziwą popularność przyniósł grupie koncertowy longplay Drippin' Wet zrealizowany wraz z solistkami Capricorn - Donną Hall i Ellą Brown. Tytułowy motyw z albumu Keep On Smiling, nagrany pod kierunkiem Toma Dowda, wszedł w 1974 r. do amerykańskiej Top 10. 

W 1976 r. przyjęcie nowego keyboardzisty Michaela Duke'a, zaowocowało wzmocnieniem strony wokalnej oraz hardrockowym tematem „Teaser" z longplaya The Wetter The Belter. W 1978 r. Rossa i Hirscha, który dołączył do grupy Gregga Allmana, zastąpili gitarzyści Larry Bernwald i Marshall Smith oraz perkusista Theophilius Lievely. W nowym składzie zespół wprowadził do Top 30 wyprodukowane przez Gary'ego Lyonsa przeboje „Street Corner Serenade" i „Weekend". 

Po rozwiązaniu grupy w 1980 r„ Jimmy Hall nagrał przy udziale brata i Michaela Duke'a dwa chłodno przyjęte solowe albumy. W późniejszym okresie współpracował też z zespołem The Allman Brothers Band.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Keep On Smilin'/Soul Jones	Wet Willie	05.1974	-	10[19]	Capricorn 0043	[written by Jimmy Hall,Jack Hall,Ricky Hirsch,John David Anthony,Lewis Ross][produced by Tom Dowd]
Country Side Of Life/Don't Wait Too Long	Wet Willie	10.1974	-	66[4]	Capricorn 0212	[written by Rick Hirsch][produced by Tom Dowd]
Leona/Ain't He A Mess	Wet Willie	03.1975	-	69[5]	Capricorn 0224	[written by Jimmy Hall, Jack Hall][produced by Tom Dowd]
Dixie Rock/She's My Lady	Wet Willie	05.1975	-	96[2]	Capricorn 0231	[written by Jack Hall, Jimmy Hall, Ricky Hirsch][produced by Tom Dowd]
Everything That 'Cha Do (Will Come Back To You)/Walkin' By Myself	Wet Willie	05.1976	-	66[3]	Capricorn 0254	[written by Ricky Hirsch][produced by Paul Hornsby]
Street Corner Serenade/We Got Lovin'	Wet Willie	12.1977	-	30[14]	Epic 50478	[written by M. Duke, J. Hall, M. Smith][produced by Gary Lyons ]
Make You Feel Love Again/Let It Shine	Wet Willie	04.1978	-	45[7]	Epic 50528	[written by G. Jackson, T. Jones III][produced by Gary Lyons]
Weekend/Mr Streamline	Wet Willie	05.1979	-	29[12]	Epic 50714	[written by M. Jackson, T. Mayer][produced by Lennie Petze (& Willie)]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Drippin' Wet	Wet Willie	05.1973	-	189[4]	Capricorn 0113	[produced by Johnny Sandlin & Stevie Smith]
Keep On Smilin'	Wet Willie	06.1974	-	41[24]	Capricorn 0128	[produced by Tom Dowd]
Dixie Rock	Wet Willie	03.1975	-	114[7]	Capricorn 0149	[produced by Tom Dowd]
The Wetter The Better	Wet Willie	04.1976	-	133[7]	Capricorn 0166	[produced by Paul Hornsby]
Left Coast Live	Wet Willie	06.1977	-	191[2]	Capricorn 0182	[produced by Paul Hornsby, Kurt Kinzel]
Manorisms	Wet Willie	01.1978	-	118[8]	Epic 34 983	[produced by Gary Lyons]
Greatest Hits	Wet Willie	03.1978	-	158[6]	Capricorn 0200	-
Which One's Willie?	Wet Willie	06.1979	-	172[11]	Capricorn Epic 35 794	[produced by Lennie Petze, Willie]

Point Blank

Zespół ulepiony z tej samej gliny co teksańscy mistrzowie bluesa i boogie Z.Z. Top. Swoje pierwsze dwie płyty wydał mając za patrona Billa Hama, który krył się za sukcesami i sławą tego tria.
Skład grupy był dość płynny, a za najważniejsze można uznać następujące zestawienie: John 0'Daniel (śpiew), Rusty Bums (gitara), Kim Davis (gitara), Bill Randolph (bas), Mike Hamilton (klawisze) i Peter Gruen (perkusja). Rezultatem ich trzeciej wyprawy do studia była płyta Airplay, na której odeszli nieco od proponowanego wcześniej stylu. Pomimo wysokiego poziomu, jaki prezentowali, nie mieli szczęścia i nie udało im się odnieść sukcesu komercyjnego. Po nagraniu dwóch kolejnych albumów formacja przestała istnieć.


A stanowili przecież elitę southern rocka. Istnieli tyle, ile mniej więcej los pozwolił funkcjonować Lynyrd Skynyrd. Och, jakże im blisko było do siebie. Wiecznie zbuntowani; eksplodowali nie tylko na scenie. Tak jak do Lynyrd Skynyrd tak i do Point Blank przylgnął przydomek niepoprawnych awanturników. A oni bronili się przed szydzeniem jankesów z ich zaściankowego pochodzenia. No więc walili w pysk bez oporów. Zespół przyjaciół. Kompania Braci!
 Wiele szczęścia mieli już na starcie. Rusty Burns pracował jako techniczny ZZ Top. Sporo się wtedy nauczył. Poznał show biznes od drugiej strony; niekoniecznie najjaśniejszej. Pomogło mu to później podejmować wszelkie decyzje.. Spotkał wtedy Billa Hama, menagera i producenta ZZ Top, a jednocześnie właściciela labela - Lone Wolf Production. Spotkali się na jakimś dobroczynnym pikniku w parku imieniem generała Lee – bohatera Południa. Tam, mając do dyspozycji małego Marshalla, Rusty zagrał Billemu szkice utworów do swego mającego narodzić się dopiero zespołu.

Ham zachwycony poparł pomysł Rustego. Spotkali się później raz jeszcze w klubie Cellar w Forth Worth w Teksasie aby podpisać kontrakt. Pojawiali się tam najwięksi aby wspólnie pojamować. Rusty uwielbiał to magiczne miejsce. Grał tam często z różnymi składami; doskonalił rzemiosło. Gdy wrócił z kolejnej trasy ZZ Top ponownie pojawił się w Forth Worth aby zebrać odpowiednich ludzi. Miał szczęście. W krótkim czasie zmontował wybuchowy skład. Śpiewać miał potężny Johnny O’Daniel, na drugiej gitarze grać będzie Kim Davis. Bas obsłuży Phillip Petty. No i na koniec pojawił się, jak to Rusty wspomina, człowiek-młot perkusista Peter „Buzzy” Gruen. Miał więc już zespół i doskonale zdawał sobie sprawę z potencjału jaki drzemie w tych muzykach.
 21 lipca 1974 roku zagrali swój pierwszy koncert w Silver Eagle Club w Dallas. Jak pisał Phillip – weszliśmy tam wtedy na scenę i zdmuchnęliśmy ze stołów wszystkie kufle. Mając kontrakt z Aristą ruszyli w dwuletnie tourne. Zaczynali jako support przed ZZ Top. Szybko jednak okazali się dla ZZ Top za groźni. Trudno było wyjść po ich scenicznym szaleństwie i zachwycić czymś jeszcze publiczność. Thank You Mama deprecjonował wszystko co mogło po nim nastąpić. Po sześciu tygodniach ZZ Top rezygnuje z rozgrzewacza, który spalał im publiczność.
 Przez pierwszy rok grali niemal codziennie. Ogrywali materiał, który zarejestrowali później w studio w parędziesiąt godzin. Prawie na setkę. Wiedzieli jak przyłożyć, aby znokautować. Rusty opowiadał o tym – noo, weszliśmy do studia i zagraliśmy kolejny koncert. Później jeszcze trochę nad tym popracowałem ale wiele nie musiałem zmieniać. Debiut ukazał się 1 lipca 1976 roku. Amerykańska prasa zachłysnęła się tymi rockowymi szaleńcami. W Melody Maker pojawiła się obszerna rozkładówka „W cieniu ZZ Top narodziła się nowa wielkość”. Energią i furią prześcignęli swych mistrzów. Ta płyta to southern rockowy wulkan; do dziś powoduje zawroty głowy u słuchającego.

 Drugi album pokazać miał Point Blank w pełnych światłach. Musieli zmierzyć się z własnym talentem tchniętym w debiutancki materiał. W 1977 roku, ponownie nakładem Aristy ukazuje się płyta Second Seasons. Dziś to southern rockowy kanon; wzorcowy dla innych. Znakomite kompozycje i ich brawurowe wykonanie ciągle świadczą o wielkości tego albumu. Jednego z najpiękniejszych w całej historii southern rocka. Nie ma jednak nic za darmo. Wykończony trudami mało sportowej egzystencji w trasie , odchodzi z zespołu Phillip Pety. Zespół zatrudnia nowego basistę i powiększa swój skład o klawiszowca.
 Pojawiają się dwie kolejne znakomite płyty: w 1979 roku Airplay z przecudnym Changed My Mind i w roku 1980 The Hard Way. Na tym ostatnim zamieszczono dwa koncertowe utwory. Przejmujący blues Wrong To Cry i cover Deep Purple , Highway Star. Kto nie słyszał jeszcze tego wykonania powinien nadrobić stratę. Przebili oryginał. Wersja Point Blank to istny rockowy huragan. Będąc u szczytu sławy wchodzą w tragiczne dla muzyki rockowej lata osiemdziesiąte.
 Znakomite zespoły znikały jeden po drugim. Tak jak Arista w przypadku The Allman Brothers Band, tak MCA Records wymusza na Point Blank zmianę stylistyki i repertuaru. Firma chce mieć przeboje. Przygnębiony tą sytuacją opuszcza zespół Johnny O’Daniel, jeden z najlepszych wokalistów tamtych czasów. Udanie zastępuje go Bubba Keith. Płyta American Exce$$ broni się jeszcze po latach dość dobrze. Oby wszyscy w tamtym czasie zdolni byli nagrać tak mocny i w sumie przebojowy album. Niestety, ich ostatni produkt On A Roll sprawia wrażenie, jakby muzycy nagrywali go z bronią przyłożoną do głów przez szefostwo MCA.
 Cóż, wypadek przy pracy. Ale na tyle poważny, że Rusty decyduje się rozwiązać zespół. W tym miejscu ta historia powinna mieć swój koniec. A jednak nie. W 2005 roku gruchnęła wiadomość, że wielcy zapomniani wracają i to wracają w niemal oryginalnym składzie; tym , z dwóch pierwszych płyt. Ruszyli w trasę. Fani z niedowierzaniem chodzili na koncerty i ze zdumieniem przecierali oczy widząc Johnnego O’Daniela w ciągle znakomitej formie. Powoli przywracali blask swoim żelaznym numerom – Free Man, Back In The Alley , Stars And Scars, Uncle Ned, Changed My Mind czy Nicole.
 W 2008 roku, w nieco zmienionym już składzie rejestrują pierwszą w swojej karierze płytę koncertową - Reloaded. Czas jakby stanął w miejscu albo być może zatoczył koło i wrócił do Second Seasons. Idąc za ciosem nagrywają studyjny, bardzo mocny, rockowy album Fight On. Teksas, kaktusy, jęk kojota, southern, blues i ogniste gitary. Point Blank wrócił z premierowymi nagraniami i po raz kolejny przylatuje do Europy. Są żywą legendą. Legendą Południa , cudownie przywróconą do życia. Jak widać nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa.

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Moving / Bad Bees	Point Blank	12.1976	-	-	Arista 0217	[written by Burns, Petty][produced by Bill Ham]
Back in the Alley / Beautiful Loser	Point Blank	12.1977	-	-	Arista 0298	[written by Burns, Davis, Gruen, O'Daniel, Petty][produced by Bill Ham]
Rock and Roll Soldier / On the Run	Point Blank	10.1980	-	-	MCA 41 268	[written by Troy Seals, Eddie Setser][produced by Bill Ham]
Let Me Stay With You Tonight / Walk Across the Fire	Point Blank	03.1981	-	107[9]	MCA 51 083	[written by Keith, Hamilton, Gruen, Burns, Davis, Randolph][produced by Bill Ham]
Nicole / Restless	Point Blank	06.1981	-	39[14]	MCA 51 132	[written by B. Keith, M. Hamilton, B. Gruen, B. Randolph, R. Burns, K. Davis][produced by Bill Ham]
Let Her Go / Love On Fire	Point Blank	04.1982	-	109[1]	MCA 52 029	[written by B. Keith, M. Hamilton, B. Gruen, B. Randolph, R. Burns, K. Davis][produced by Bill Ham]
Don't Look Down / Take Me Up	Point Blank	08.1982	-	-	MCA 52 071	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Point Blank	Point Blank	09.1976	-	175[3]	Arista 4087	[produced by Bill Ham]
Airplay	Point Blank	08.1979	-	175[9]	MCA 3160	-
The Hard Way	Point Blank	05.1980	-	110[13]	MCA 5114	-
American Exce$$	Point Blank	04.1981	-	80[24]	MCA 5189	-
On a Roll	Point Blank	04.1982	-	119[17]	MCA 5312	-