Outlaws

Zespół założony w 1974 r. w Tampa na Florydzie. W jego składzie znaleźli się: Billy Jones (gitara), Henry Paul (gitara), Hugh Thomasson (gitara), Monty Yoho (perkusja) i Fran 0'Keefe (bas), zastąpiony w 1977 r. przez Harveya Arnolda.

 

Z Thomassonem w roli głównego kompozytora The Outlaws cieszyli się szacunkiem ze strony fanów (nie podzielanym przez krytyków), którzy doceniali ich dopracowane koncerty oraz artystyczną konsekwencję, z którą łączyli najlepsze elementy twórczości The Eagles, Allman Brothers i podobnych im zespołów lat 70. Podpisawszy kontrakt z wytwórnią Arista grupa w 1975 r. zarejestrowała swój debiutancki album, którego producentem był Paul A. Rothchild. Album uplasował się na 13. miejscu listy przebojów magazynu "Billboard", a zamieszczono na nim m.in. długą gitarową kompozycję "Green Grass And High Tides", będącą głównym elementem koncertowego zestawu zespołu.
 

Sukcesy singlowe: "There Goes Another Love Song" i "Lady In Waiting" (tytułowy utwór z drugiego albumu formacji) szły w parze z regularnymi koncertami. Trasa, która prowadziła od Zachodniego do Wschodniego Wybrzeża, zmusiła The Outlaws do zaangażowania drugiego perkusisty, Davida Dixa. Można go było usłyszeć po raz pierwszy na pochodzącym z 1978 r. koncertowym wydawnictwie Bring it back alive - pierwszym nagranym bez udziału Paula, którego zastąpił Freddy Salem.
 

W 1979r odeszli Yoho i Arnold. W 1981 zespół otarł się o Top 20 amerykańskiej listy przebojów z wydanym na singlu tytułowym utworem z albumu Ghost Riders, przeróbką słynnej ballady Vaughna Monroe. Był to jednak łabędzi śpiew zespołu w którym z pierwszego składu pozostał już tylko Thomasson. Tuż po nagraniu albumu Los Hombres Malo, muzycy podjęli decyzję o rozwiązaniu formacji. Po niewielkich sukcesach odniesionych przez The Henry Paul Band,lider tej grupy dołączył do Thomassona w zreformowanych Outlaws, którzy w 1986 r. zarejestrowali album Soldiers Of Fortune. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There goes another love song/Keep prayin'	Outlaws	09.1975	-	34[10]	Arista 0150	[written by Hughie Thomasson/Monte Yoho][produced by Paul A. Rothchild]
Breaker-Breaker/South Carolina	Outlaws	07.1976	-	21[9]	Arista 0188	[written by Hughie Thomasson][produced by Paul A. Rothchild]
Hurry sundown/So afraid	Outlaws	07.1977	-	60[5]	Arista 0258	[written by Hughie Thomasson][produced by Ed Mashal,Bill Szymczyk]
[Ghost] Riders in the sky/Devil's road	Outlaws	12.1980	-	37[10]	Arista 0582	[written by Stan Jones][produced by Gary Lyons,Billy Jones,Hughie Thomasson]
I can't stop loving you/Wishing well	Outlaws	04.1981	-	102[2]	Arista 0597	[written by Billy Nichols][produced by Gary Lyons,Billy Jones,Hughie Thomasson]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Outlaws	Outlaws	08.1975	-	13[16]	Arista 4042	[gold][produced by Paul A. Rothchild]
Lady in waiting	Outlaws	04.1976	-	36[12]	Arista 4070	[produced by Paul A. Rothchild]
Hurry sundown	Outlaws	05.1977	-	51[27]	Arista 4135	[produced by Ed Mashal,Bill Szymczyk]
Bring it back alive	Outlaws	03.1978	-	29[21]	Arista 8300	[gold][produced by Paul A. Rothchild]
Playin' to win	Outlaws	11.1978	-	60[18]	Arista 4205	[produced by Robert John "Mutt" Lange]
In the eye of the storm	Outlaws	11.1979	-	55[18]	Arista 9507	[produced by Johnny Sandlin]
Ghost riders	Outlaws	12.1980	-	25[26]	Arista 9542	[gold][produced by Gary Lyons]
Los Hombres Malo	Outlaws	05.1982	-	77[9]	Arista 9584	[produced by Gary Lyons]
Greatest Hits of The Outlaws/High tides forever	Outlaws	11.1982	-	136[9]	Arista 9614	-
Soldiers of fortune	Outlaws	11.1986	-	160[10]	Pasha 40 512	[produced by Randy Bishop]

Wet Willie

 Nietypowa grupa boogie z amerykańskiego Południa, wykonująca muzykę o silnych inklinacjach rhythm'n'bluesowych. Założona została w 1970 r. w Mobile w stanie Alabama, pod nazwą Fox. Jej twórcami byli bracia Jimray (śpiew, saksofon, harmonijka ustna) i Jack (bas) Hallowie, którym towarzyszyli Ricky Hirsch (gitara), John Anthony (instr. klawiszowe) i Lewis Ross (perkusja). 

Dla kierowanej przez Phila Waldena wytwórni Capricorn z Macon w stanie Georgia nagrali siedem albumów, zanim w 1978 r. przeszli do firmy Epic. Na drugiej z płyt znalazła się ciekawa interpretacja tematu „Shout Bamalama" Otisa Reddinga, jednak prawdziwą popularność przyniósł grupie koncertowy longplay Drippin' Wet zrealizowany wraz z solistkami Capricorn - Donną Hall i Ellą Brown. Tytułowy motyw z albumu Keep On Smiling, nagrany pod kierunkiem Toma Dowda, wszedł w 1974 r. do amerykańskiej Top 10. 

W 1976 r. przyjęcie nowego keyboardzisty Michaela Duke'a, zaowocowało wzmocnieniem strony wokalnej oraz hardrockowym tematem „Teaser" z longplaya The Wetter The Belter. W 1978 r. Rossa i Hirscha, który dołączył do grupy Gregga Allmana, zastąpili gitarzyści Larry Bernwald i Marshall Smith oraz perkusista Theophilius Lievely. W nowym składzie zespół wprowadził do Top 30 wyprodukowane przez Gary'ego Lyonsa przeboje „Street Corner Serenade" i „Weekend". 

Po rozwiązaniu grupy w 1980 r„ Jimmy Hall nagrał przy udziale brata i Michaela Duke'a dwa chłodno przyjęte solowe albumy. W późniejszym okresie współpracował też z zespołem The Allman Brothers Band.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Keep On Smilin'/Soul Jones	Wet Willie	05.1974	-	10[19]	Capricorn 0043	[written by Jimmy Hall,Jack Hall,Ricky Hirsch,John David Anthony,Lewis Ross][produced by Tom Dowd]
Country Side Of Life/Don't Wait Too Long	Wet Willie	10.1974	-	66[4]	Capricorn 0212	[written by Rick Hirsch][produced by Tom Dowd]
Leona/Ain't He A Mess	Wet Willie	03.1975	-	69[5]	Capricorn 0224	[written by Jimmy Hall, Jack Hall][produced by Tom Dowd]
Dixie Rock/She's My Lady	Wet Willie	05.1975	-	96[2]	Capricorn 0231	[written by Jack Hall, Jimmy Hall, Ricky Hirsch][produced by Tom Dowd]
Everything That 'Cha Do (Will Come Back To You)/Walkin' By Myself	Wet Willie	05.1976	-	66[3]	Capricorn 0254	[written by Ricky Hirsch][produced by Paul Hornsby]
Street Corner Serenade/We Got Lovin'	Wet Willie	12.1977	-	30[14]	Epic 50478	[written by M. Duke, J. Hall, M. Smith][produced by Gary Lyons ]
Make You Feel Love Again/Let It Shine	Wet Willie	04.1978	-	45[7]	Epic 50528	[written by G. Jackson, T. Jones III][produced by Gary Lyons]
Weekend/Mr Streamline	Wet Willie	05.1979	-	29[12]	Epic 50714	[written by M. Jackson, T. Mayer][produced by Lennie Petze (& Willie)]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Drippin' Wet	Wet Willie	05.1973	-	189[4]	Capricorn 0113	[produced by Johnny Sandlin & Stevie Smith]
Keep On Smilin'	Wet Willie	06.1974	-	41[24]	Capricorn 0128	[produced by Tom Dowd]
Dixie Rock	Wet Willie	03.1975	-	114[7]	Capricorn 0149	[produced by Tom Dowd]
The Wetter The Better	Wet Willie	04.1976	-	133[7]	Capricorn 0166	[produced by Paul Hornsby]
Left Coast Live	Wet Willie	06.1977	-	191[2]	Capricorn 0182	[produced by Paul Hornsby, Kurt Kinzel]
Manorisms	Wet Willie	01.1978	-	118[8]	Epic 34 983	[produced by Gary Lyons]
Greatest Hits	Wet Willie	03.1978	-	158[6]	Capricorn 0200	-
Which One's Willie?	Wet Willie	06.1979	-	172[11]	Capricorn Epic 35 794	[produced by Lennie Petze, Willie]

Point Blank

Zespół ulepiony z tej samej gliny co teksańscy mistrzowie bluesa i boogie Z.Z. Top. Swoje pierwsze dwie płyty wydał mając za patrona Billa Hama, który krył się za sukcesami i sławą tego tria.
Skład grupy był dość płynny, a za najważniejsze można uznać następujące zestawienie: John 0'Daniel (śpiew), Rusty Bums (gitara), Kim Davis (gitara), Bill Randolph (bas), Mike Hamilton (klawisze) i Peter Gruen (perkusja). Rezultatem ich trzeciej wyprawy do studia była płyta Airplay, na której odeszli nieco od proponowanego wcześniej stylu. Pomimo wysokiego poziomu, jaki prezentowali, nie mieli szczęścia i nie udało im się odnieść sukcesu komercyjnego. Po nagraniu dwóch kolejnych albumów formacja przestała istnieć.


A stanowili przecież elitę southern rocka. Istnieli tyle, ile mniej więcej los pozwolił funkcjonować Lynyrd Skynyrd. Och, jakże im blisko było do siebie. Wiecznie zbuntowani; eksplodowali nie tylko na scenie. Tak jak do Lynyrd Skynyrd tak i do Point Blank przylgnął przydomek niepoprawnych awanturników. A oni bronili się przed szydzeniem jankesów z ich zaściankowego pochodzenia. No więc walili w pysk bez oporów. Zespół przyjaciół. Kompania Braci!
 Wiele szczęścia mieli już na starcie. Rusty Burns pracował jako techniczny ZZ Top. Sporo się wtedy nauczył. Poznał show biznes od drugiej strony; niekoniecznie najjaśniejszej. Pomogło mu to później podejmować wszelkie decyzje.. Spotkał wtedy Billa Hama, menagera i producenta ZZ Top, a jednocześnie właściciela labela - Lone Wolf Production. Spotkali się na jakimś dobroczynnym pikniku w parku imieniem generała Lee – bohatera Południa. Tam, mając do dyspozycji małego Marshalla, Rusty zagrał Billemu szkice utworów do swego mającego narodzić się dopiero zespołu.

Ham zachwycony poparł pomysł Rustego. Spotkali się później raz jeszcze w klubie Cellar w Forth Worth w Teksasie aby podpisać kontrakt. Pojawiali się tam najwięksi aby wspólnie pojamować. Rusty uwielbiał to magiczne miejsce. Grał tam często z różnymi składami; doskonalił rzemiosło. Gdy wrócił z kolejnej trasy ZZ Top ponownie pojawił się w Forth Worth aby zebrać odpowiednich ludzi. Miał szczęście. W krótkim czasie zmontował wybuchowy skład. Śpiewać miał potężny Johnny O’Daniel, na drugiej gitarze grać będzie Kim Davis. Bas obsłuży Phillip Petty. No i na koniec pojawił się, jak to Rusty wspomina, człowiek-młot perkusista Peter „Buzzy” Gruen. Miał więc już zespół i doskonale zdawał sobie sprawę z potencjału jaki drzemie w tych muzykach.
 21 lipca 1974 roku zagrali swój pierwszy koncert w Silver Eagle Club w Dallas. Jak pisał Phillip – weszliśmy tam wtedy na scenę i zdmuchnęliśmy ze stołów wszystkie kufle. Mając kontrakt z Aristą ruszyli w dwuletnie tourne. Zaczynali jako support przed ZZ Top. Szybko jednak okazali się dla ZZ Top za groźni. Trudno było wyjść po ich scenicznym szaleństwie i zachwycić czymś jeszcze publiczność. Thank You Mama deprecjonował wszystko co mogło po nim nastąpić. Po sześciu tygodniach ZZ Top rezygnuje z rozgrzewacza, który spalał im publiczność.
 Przez pierwszy rok grali niemal codziennie. Ogrywali materiał, który zarejestrowali później w studio w parędziesiąt godzin. Prawie na setkę. Wiedzieli jak przyłożyć, aby znokautować. Rusty opowiadał o tym – noo, weszliśmy do studia i zagraliśmy kolejny koncert. Później jeszcze trochę nad tym popracowałem ale wiele nie musiałem zmieniać. Debiut ukazał się 1 lipca 1976 roku. Amerykańska prasa zachłysnęła się tymi rockowymi szaleńcami. W Melody Maker pojawiła się obszerna rozkładówka „W cieniu ZZ Top narodziła się nowa wielkość”. Energią i furią prześcignęli swych mistrzów. Ta płyta to southern rockowy wulkan; do dziś powoduje zawroty głowy u słuchającego.

 Drugi album pokazać miał Point Blank w pełnych światłach. Musieli zmierzyć się z własnym talentem tchniętym w debiutancki materiał. W 1977 roku, ponownie nakładem Aristy ukazuje się płyta Second Seasons. Dziś to southern rockowy kanon; wzorcowy dla innych. Znakomite kompozycje i ich brawurowe wykonanie ciągle świadczą o wielkości tego albumu. Jednego z najpiękniejszych w całej historii southern rocka. Nie ma jednak nic za darmo. Wykończony trudami mało sportowej egzystencji w trasie , odchodzi z zespołu Phillip Pety. Zespół zatrudnia nowego basistę i powiększa swój skład o klawiszowca.
 Pojawiają się dwie kolejne znakomite płyty: w 1979 roku Airplay z przecudnym Changed My Mind i w roku 1980 The Hard Way. Na tym ostatnim zamieszczono dwa koncertowe utwory. Przejmujący blues Wrong To Cry i cover Deep Purple , Highway Star. Kto nie słyszał jeszcze tego wykonania powinien nadrobić stratę. Przebili oryginał. Wersja Point Blank to istny rockowy huragan. Będąc u szczytu sławy wchodzą w tragiczne dla muzyki rockowej lata osiemdziesiąte.
 Znakomite zespoły znikały jeden po drugim. Tak jak Arista w przypadku The Allman Brothers Band, tak MCA Records wymusza na Point Blank zmianę stylistyki i repertuaru. Firma chce mieć przeboje. Przygnębiony tą sytuacją opuszcza zespół Johnny O’Daniel, jeden z najlepszych wokalistów tamtych czasów. Udanie zastępuje go Bubba Keith. Płyta American Exce$$ broni się jeszcze po latach dość dobrze. Oby wszyscy w tamtym czasie zdolni byli nagrać tak mocny i w sumie przebojowy album. Niestety, ich ostatni produkt On A Roll sprawia wrażenie, jakby muzycy nagrywali go z bronią przyłożoną do głów przez szefostwo MCA.
 Cóż, wypadek przy pracy. Ale na tyle poważny, że Rusty decyduje się rozwiązać zespół. W tym miejscu ta historia powinna mieć swój koniec. A jednak nie. W 2005 roku gruchnęła wiadomość, że wielcy zapomniani wracają i to wracają w niemal oryginalnym składzie; tym , z dwóch pierwszych płyt. Ruszyli w trasę. Fani z niedowierzaniem chodzili na koncerty i ze zdumieniem przecierali oczy widząc Johnnego O’Daniela w ciągle znakomitej formie. Powoli przywracali blask swoim żelaznym numerom – Free Man, Back In The Alley , Stars And Scars, Uncle Ned, Changed My Mind czy Nicole.
 W 2008 roku, w nieco zmienionym już składzie rejestrują pierwszą w swojej karierze płytę koncertową - Reloaded. Czas jakby stanął w miejscu albo być może zatoczył koło i wrócił do Second Seasons. Idąc za ciosem nagrywają studyjny, bardzo mocny, rockowy album Fight On. Teksas, kaktusy, jęk kojota, southern, blues i ogniste gitary. Point Blank wrócił z premierowymi nagraniami i po raz kolejny przylatuje do Europy. Są żywą legendą. Legendą Południa , cudownie przywróconą do życia. Jak widać nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa.

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Moving / Bad Bees	Point Blank	12.1976	-	-	Arista 0217	[written by Burns, Petty][produced by Bill Ham]
Back in the Alley / Beautiful Loser	Point Blank	12.1977	-	-	Arista 0298	[written by Burns, Davis, Gruen, O'Daniel, Petty][produced by Bill Ham]
Rock and Roll Soldier / On the Run	Point Blank	10.1980	-	-	MCA 41 268	[written by Troy Seals, Eddie Setser][produced by Bill Ham]
Let Me Stay With You Tonight / Walk Across the Fire	Point Blank	03.1981	-	107[9]	MCA 51 083	[written by Keith, Hamilton, Gruen, Burns, Davis, Randolph][produced by Bill Ham]
Nicole / Restless	Point Blank	06.1981	-	39[14]	MCA 51 132	[written by B. Keith, M. Hamilton, B. Gruen, B. Randolph, R. Burns, K. Davis][produced by Bill Ham]
Let Her Go / Love On Fire	Point Blank	04.1982	-	109[1]	MCA 52 029	[written by B. Keith, M. Hamilton, B. Gruen, B. Randolph, R. Burns, K. Davis][produced by Bill Ham]
Don't Look Down / Take Me Up	Point Blank	08.1982	-	-	MCA 52 071	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Point Blank	Point Blank	09.1976	-	175[3]	Arista 4087	[produced by Bill Ham]
Airplay	Point Blank	08.1979	-	175[9]	MCA 3160	-
The Hard Way	Point Blank	05.1980	-	110[13]	MCA 5114	-
American Exce$$	Point Blank	04.1981	-	80[24]	MCA 5189	-
On a Roll	Point Blank	04.1982	-	119[17]	MCA 5312	-