Billy "Crash" Craddock

Billy Wayne „Crash” Craddock (ur. 16 czerwca 1939r)  to amerykański piosenkarz country i
rockabilly. Po raz pierwszy zyskał popularność w Australii w latach 50-tych XX wieku dzięki serii hitów rockabilly, w tym przebojom „Boom Boom Baby” i „One Last Kiss”, które odpowiednio w 1960 i 1961 roku zajęły pierwsze miejsce na australijskich listach przebojów. Przechodząc do muzyki country, zyskał popularność w Stanach Zjednoczonych w latach 70-tych XX wieku dzięki serii przebojów z pierwszej dziesiątki, z których kilka, w tym „Rub It In”, „Broken Down in Tiny Pieces” i „Ruby Baby”, znalazło się na szczycie list przebojów. Craddock jest znany swoim fanom jako „Król muzyki country rock” i „Pan Country Rock” za swój szybki, inspirowany rockabilly styl muzyki country. 

 

 Billy Wayne Craddock urodził się w Greensboro w Karolinie Północnej w Stanach Zjednoczonych. Nauczył się gry na gitarze od swojego najstarszego brata, gdy miał sześć lat. W wieku 11 lat wziął udział w lokalnym telewizyjnym konkursie talentów i przez 15 kolejnych tygodni był wybierany zwycięzcą. Craddock otrzymał przydomek „Crash”, grając na pozycji running back w szkolnej drużynie futbolowej Rankin High School. Po ukończeniu szkoły średniej założył z jednym ze swoich braci zespół rockabilly o nazwie Four Rebels. Jego wczesną inspiracją byli Little Jimmy Dickens, Ray Price i Hank Williams.

 

  Pierwszym wydawnictwem Craddocka był utwór „Smacky-Mouth”, nagrany w 1957 roku dla lokalnej wytwórni Sky Castle w Greensboro. Swój kolejny singiel, zatytułowany „Birddoggin'”, wydał w Colonial Records. Został on również wydany w 1957 roku. Wkrótce podpisał kontrakt z wytwórnią Date Records należącą do Columbii. Wydał „Ah, Poor Little Baby”, ale bez powodzenia. Utwór został coverowany w Wielkiej Brytanii przez Adama Faitha. Zaczął nagrywać dla Columbia Records w 1958 roku, nagrywając rockabilly i utwory popowe. Columbia promowała go jako idola nastolatek, ponieważ potrzebowała artysty, który mógłby konkurować z Elvisem Presleyem. Dwukrotnie wystąpił w programie American Bandstand, ale nie udało mu się stworzyć przeboju w USA. 

 

Jego jedyną piosenką, która znalazła się na listach przebojów w latach 50-tych w USA, była „Don't Destroy Me”, która przez tydzień w listopadzie 1959 roku zajmowała 94. miejsce na liście przebojów. Stał się również popularny w Australii, nagrywając utwory, które stały się synonimami innych artystów. Nagrał „Am I to Be the One” i „I Want That”, których covery wykonali m.in. Jerry Lee Lewis i brytyjscy rockmani Johnny Kidd and the Pirates.  W 1960 roku Craddock dwukrotnie odbył trasę koncertową po Australii. Pierwsza miała miejsce w lutym z Duane'em Eddym, The Diamonds, Santo & Johnny i Floydem Robinsonem, a druga w maju z Bobbym Rydellem, The Everly Brothers, Marvem Johnsonem i The Crickets.Nie zdawał sobie sprawy, jak popularny był w tym kraju i nie sądził, że ktokolwiek go tam rozpozna. Kiedy samolot wylądował na lotnisku, powitały go tysiące krzyczących nastolatków. Craddock nie wiedział, że ma na koncie numer jeden na listach przebojów w kraju („Boom Boom Baby” utrzymywał się na pierwszym miejscu przez cztery tygodnie, od końca lutego do początku marca 1960 roku).  

 

Wkrótce stał się najpopularniejszym idolem nastolatków w kraju i jest popularny do dziś, zdobywając drugie miejsce na liście przebojów w marcu 1961 roku dzięki coverowi/współprzebojowej wersji utworu „One Last Kiss”, a także jednocześnie z wersją Bobby'ego Vee, stając się jego czwartym i ostatnim utworem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce w Australii, po „I Want That” (HP-7, szczyt pod koniec lutego 1960) i „Well, Don't You Know” (HP-8, szczyt pod koniec maja 1960). 

 

Po sukcesach w Australii, w latach 60-tych nagrał jeden album i kilka singli. „I'm Tore Up” ukazał się w 1964 roku nakładem King Records. Na początku lat 60-tych wydał dwa single dla Mercury Records. Następnie nagrał kilka singli dla wytwórni Chart, ale bez powodzenia. Sukces w Stanach Zjednoczonych Craddock spędził kilka lat poza branżą muzyczną, pracując w fabryce papierosów i wieszając płyty gipsowo-kartonowe. Wkrótce powrócił do nagrywania, tym razem jako piosenkarz country. W 1969 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Cartwheel Records. Wkrótce w 1971 roku osiągnął swój pierwszy przebój numer jeden, coverując popowy hit Tony'ego Orlando i Dawn „Knock Three Times”. Jego wersja była szybsza i zawierała skrzypce w stylu cajun. Wiosną tego samego roku piosenka dotarła również do pierwszej piątki listy przebojów Billboard Hot Country Singles, rozpoczynając serię hitów, która trwała przez całe lata 70-te. 

 

Inne jego hity nagrane dla Cartwheel w latach 1971 i 1972, w tym „Dream Lover”, „You Better Move On”, „Ain't Nothin' Shakin' (But the Leaves on The Trees)” i „I'm Gonna Knock on Your Door”, znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów w latach 1971 i 1972.  W latach 70-tych Craddock konsekwentnie plasował się w pierwszej dziesiątce list przebojów country i stał się jednym z pierwszych męskich symboli seksu w muzyce country. Był niezwykle przystojny jak na gwiazdę country tamtej epoki, ubrany w strój sceniczny odsłaniający jego owłosioną, umięśnioną klatkę piersiową, podczas gdy warczał, wykonując rockowe numery i piosenki miłosne. Jego osobowość sceniczna była silnie inspirowana Elvisem Presleyem. 

 

 W 1973 roku Craddock podpisał kontrakt z wytwórnią ABC Records (później ABC/Dot Records), gdzie cieszył się swoimi największymi hitami. Jednym z nich był utwór „Sweet Magnolia Blossom”, ale jego największy hit z 1974 r., „Rub It In”, również znalazł się na szczycie listy przebojów, a także jego najwyższy przebój na amerykańskich listach przebojów. Piosenka była pierwszym z trzech hitów country Craddocka, które zajęły pierwsze miejsce na liście Billboard. Kilka wersów z utworu pojawia się w reklamach produktów Glade Plug-In w ostatnich latach. Kolejny utwór Craddocka, remake starego hitu Dion  , „Ruby Baby”, był kolejnym dużym przebojem country i stał się jego drugim przebojem w pierwszej czterdziestce, pomagając Craddockowi na krótko stać się amerykańską gwiazdą popu/rocka, którą próbował być prawie 15 lat wcześniej.

 

  W 1975 roku wydał „Still Thinkin' 'bout You”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce list przebojów country jako singiel i album, ale nie odniósł większego sukcesu. Jego ostatnim sukcesem popowym był utwór „Easy as Pie” z 1976 roku, który osiągnął 54. miejsce na liście Billboard Hot 100 i pierwsze miejsce na liście country. W 1977 roku przeniósł się do wytwórni Capitol Records, gdzie jego dwa ostatnie przeboje znalazły się w pierwszej dziesiątce: „I Cheated on a Good Woman's Love” (1978) i „If I Could Write a Song as Beautiful as You” (1979). Jego single zaczęły odnosić mniejsze sukcesy na początku lat 80-tych, choć sporadycznie nadal plasował się w pierwszej trzydziestce. 

 

Craddock nagrał kilka albumów dla Capitol, zanim opuścił wytwórnię w 1983 roku. Przez krótki czas był właścicielem własnej małej wytwórni płytowej Cee Cee Records i wydał w 1983 roku singiel, który znalazł się w dolnej części krajowych list przebojów country.

 

  W 1986 roku nagrał album dla MCA Records (która kupiła ABC/Dot Records w 1979 roku) zatytułowany Crash Craddock. W 1989 roku przeniósł się do Atlantic Records i wydał Back on Track. Album przyniósł jeden niewielki hit, „Just Another Miserable Day Here in Paradise”, który dotarł do 68. miejsca na liście przebojów. W 2011 roku Craddock został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Karoliny Północnej. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Destroy Me/Boom Boom Baby	Crash Craddock	11.1959	-	94[1]	Columbia 41470	[written by Mann,Shapiro]
Knock Three Times/The Best I Ever Had	Crash Craddock	04.1971	-	113[4]	Cartwheel 193	[written by Irwin Levine, L. Russell Brown][produced by Ron Chancey][3[13].Country Chart]
Dream Lover/I Ran Out Of Time	Billy 'Crash' Craddock	07.1971	-	-	Cartwheel 196	[written by B. Darin][produced by Ron Chancey][5[12].Country Chart]
You Better Move On/Confidence And Common Sense	Billy 'Crash' Craddock	11.1971	-	-	Cartwheel 201	[written by Arthur Alexander][produced by Ron Chancey][10[10].Country Chart]
Ain't Nothin' Shakin' (But The Leaves On The Trees)/She's My Angel	Billy 'Crash' Craddock	11.1959	-	-	Cartwheel 210	[written by Eddie Fontaine, Cirino Colacrai, Diane Lampert, John Gluck, Jr.][produced by Ron Chancey][10[13].Country Chart]
I'm Gonna Knock On Your Door/What He Don't Know Won't Hurt Him	Billy "Crash" Craddock	07.1972	-	-	Cartwheel 216	[written by Aaron Schroeder, Sid Wayne][produced by Ron Chancey][5[15].Country Chart]
Afraid I'll Want To Love Her One More Time/Treat Her Right	Billy "Crash" Craddock	12.1972	-	-	Cartwheel 222	[written by David Wilkins][produced by Ron Chancey][22[8].Country Chart]
Don't Be Angry/White Boy	Billy "Crash" Craddock	03.1973	-	-	ABC 11349	[written by Wade Jackson][produced by Ron Chancey][33[4].Country Chart]
Slippin' And Slidin'/A Living Example	Billy "Crash" Craddock	06.1973	-	-	ABC 11 364	[written by R. Penniman][produced by Ron Chancey][14[8].Country Chart]
Till The Water Stops Runnin'/What Does A Loser Say	Billy "Crash" Craddock	09.1973	-	-	ABC 11 379	[written by I. Levine, L. R. Brown][produced by Ron Chancey][8[11].Country Chart]
Sweet Magnolia Blossom/Home Is Such A Lonely Place To Be	Billy "Crash" Craddock	01.1974	-	-	ABC 11 412	[written by R. Bourke, G. Barnhill][produced by Ron Chancey][3[12].Country Chart]
Rub It In/It's Hard To Love A Hungry, Worried Man	Billy "Crash" Craddock	06.1974	-	16[15]	ABC 11 437	[written by L. Martine, Jr.][produced by Ron Chancey][1[2][12].Country Chart]
Ruby, Baby/Walk When Love Walks	Billy "Crash" Craddock	11.1974	-	33[9]	ABC 12 036	[written by J. Lieber, M. Stoller][produced by Ron Chancey][1[1][10].Country Chart]
Still Thinkin' 'Bout You/Stay A Little Longer In Your Bed	Billy "Crash" Craddock	03.1975	-	-	ABC 12 068	[written by J. Christopher, B. Wood][produced by Ron Chancey][4[9].Country Chart]
I Love The Blues And The Boogie Woogie/No Deposit, No Return	Billy "Crash" Craddock	07.1975	-	-	ABC 12 104	[written by Darrell Statler][produced by Ron Chancey][10[10].Country Chart]
Easy As Pie/She's Mine	Billy "Crash" Craddock	12.1975	-	54[8]	ABC Dot 17 584	[written by R. Bourke, J. Wilson, G. Dobbins][produced by Ron Chancey][2[12].Country Chart]
Walk Softly/She's About A Mover	Billy "Crash" Craddock	04.1976	-	-	ABC Dot 17619	[written by V. McCoy][produced by Ron Chancey][7[10].Country Chart]
You Rubbed It In All Wrong/I Need Somebody To Love Me	Billy "Crash" Craddock	07.1976	-	-	ABC Dot 17635	[written by J. Adrian][produced by Ron Chancey][4[10].Country Chart]
Broken Down In Tiny Pieces/Shake It Easy	Billy "Crash" Craddock	11.1976	-	-	ABC Dot 17659	[written by J. Adrian][produced by Ron Chancey][1[1][12].Country Chart]
Just A Little Thing/The First Time	Billy "Crash" Craddock	04.1977	-	-	ABC Dot 17682	[written by L. Martine Jr.][produced by Ron Chancey][28[4].Country Chart]
A Tear Fell/Piece Of The Rock	Billy "Crash" Craddock	06.1977	-	-	ABC Dot 17701	[written by Eugene Randolph, Dorian Burton][produced by Ron Chancey][7[10].Country Chart]
The First Time/Walk When Love Walks	Billy "Crash" Craddock	11.1977	-	-	ABC Dot 17 725	[written by John Adrian][produced by Ron Chancey][10[11].Country Chart]
I Cheated On A Good Woman's Love/Not A Day Goes By	Billy "Crash" Craddock	02.1978	-	-	Capitol 4545	[written by Del Bryant][produced by Dale Morris][4[10].Country Chart]
I've Been Too Long Lonely Baby/Jailhouse Rock	Billy "Crash" Craddock	06.1978	-	-	Capitol 4575	[written by John Adrian][produced by Dale Morris][28[5].Country Chart]
Hubba Hubba/Let's Go Back To The Beginning	Billy "Crash" Craddock	10.1978	-	-	Capitol 4624	[written by Layng Martine Jr.][produced by Dale Morris][14[7].Country Chart]
If I Could Write A Song As Beautiful As You/Never Ending	Billy "Crash" Craddock	01.1979	-	-	Capitol 4672	[written by John Adrian][produced by Dale Morris][4[9].Country Chart]
My Mama Never Heard Me Sing/As Long As I Live	Billy "Crash" Craddock	05.1979	-	-	Capitol 4707	[written by John Adrian][produced by Dale Morris][28[4].Country Chart]
Robinhood/We Never Made It To Chicago	Billy "Crash" Craddock	08.1979	-	-	Capitol 4753	[written by L. Cheshire, M. Kellum][produced by Dale Morris][16[6].Country Chart]
Till I Stop Shaking/Sneak Out Of Love With You	Billy "Crash" Craddock	12.1979	-	-	Capitol 4792	[written by John Adrian][produced by Dale Morris][24[8].Country Chart]
I Just Had You On My Mind/You Just Want To Be Mine	Billy "Crash" Craddock	04.1980	-	-	Capitol 4838	[written by Sue Richards][produced by Jimmy Johnson][22[6].Country Chart]
A Real Cowboy (You Say You're)/One Dream Coming, One Dream Going	Billy "Crash" Craddock	11.1980	-	-	Capitol 4935	[written by David Heavener][produced by Dale Morris][20[6].Country Chart]
It Was You/Betty Ruth	Billy "Crash" Craddock	03.1981	-	-	Capitol 4972	[written by B. House, B. Stone][produced by Dale Morris][37[3].Country Chart]
I Just Need You For Tonight/Leave Your Love A'Smokin'	Billy "Crash" Craddock	07.1981	-	-	Capitol 5011	[written by Wallace, Skinner, Bell][produced by Dale Morris][11[9].Country Chart]
Now That The Feeling's Gone/She's Good To Me	Billy "Crash" Craddock	11.1981	-	-	Capitol 5051	[written by M. Buckins, R. McCormick][produced by Jimmy Johnson][38[2].Country Chart]
Love Busted/Darlin' Take Care Of Yourself	Billy "Crash" Craddock	08.1982	-	-	Capitol 5139	[written by Alan Rhody, Red Lane][produced by Buddy Killen][28[5].Country Chart]

Huelyn Duvall

Huelyn Wayne Duvall (ur. 18 sierpnia 1939r- zm. 15 maja 2019r) był amerykańskim muzykiem rock and rollowym i rockabilly.

 

  Huelyn Duvall urodził się 18 sierpnia 1939 roku w Garner w Teksasie jako syn Williama Daniela Duvalla i Ili Lee Measures Duvall. Duvall jest znany z nagrań z lat 50-tych, takich jak „Little Boy Blue”, „Boom Boom Baby”, „Three Months To Kill”, „Pucker Paint” i „Double Talkin' Baby”, między innymi. Występował z Eddiem Cochranem, Johnnym Hortonem, Bobbym Darinem, Dale'em Hawkinsem, The Champs i innymi.  

 

„Little Boy Blue” znalazł się na liście Billboard w 1958 roku, a Eddie Cochran powiedział mu, że jest to jedna z jego ulubionych piosenek.  Duvall nagrał „Boom Boom Baby” dwa lata przed Billym „Crash” Craddockiem, a jego wersja „Double Talkin' Baby” została wysłana do Gene'a Vincenta, podobnie jak „Modern Romance” do Sanforda Clarka.

 

  Duvall zmarł 15 maja 2019 roku w wieku 79 lat.  Robert Plant wymienił Huelyna Duvalla jako swoją inspirację.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Little Boy Blue/Three Months To Kill	Huelyn Duvall	06.1959	-	88[3]	Challenge 59014	[written by Jerry Arnold, Doyle Turner]

Eddie Cochran

Eddie Cochran (ur. 3 października 1938r w Albert Lea, zm. 17 kwietnia 1960r w Chippenham, Wiltshire, Anglia- amerykański wokalista, gitarzysta i kompozytor, przedstawiciel białego nurtu we wczesnym rock and rollu. Reprezentował styl rockabilly wywodzący się z muzyki country. Jego wielki przebój Summertime Blues stał się wiodącym utworem nie tylko stylu muzycznego zwanego rockabilly, lecz stylu życia młodzieży amerykańskiej z charakterystycznymi fryzurami i stylem ubierania się. Był też jednym z pierwszych, którzy rozpoczęli eksport rock and rolla do Europy, to jego muzyki słuchali w młodości Jimi Hendrix (dla którego był jedną z inspiracji) czy Beatlesi. Innymi gitarzystami, których zainspirował byli m.in. Eric Clapton i Ritchie Blackmore.


Pochodził z Oklahomy. W szkole pobierał lekcje muzyki i uczył się grać na perkusji, pianinie i na gitarze. Stał się znany z wykonywanych na gitarze utworów country, które słyszał w radiu. W 1955 roku przeprowadził się wraz z rodzicami do Bell Gardens w Kalifornii. Wkrótce potem założył zespół z dwoma kolegami ze szkoły średniej. Grając dla Amerykańskiego Legionu poznał Hanka Cochrana, który pisał teksty do muzyki country. Wspólnie założyli zespół The Cochran Brothers. W tym też okresie zaczynał pisać pierwsze utwory z Jerrym Capehartem, swoim późniejszym menedżerem. W 1956 roku na prośbę Borisa Petroffa nagrał utwór „Twenty Flight Rock” dla musicalu The Girl Can't Help It. W następnym roku Cochran ponownie nagrał utwór do musicalu, tym razem „Sittin in the Balcony” dla Untamed Youth. Oba utwory były pisane przez innych autorów, ale Eddie Cochran nagrał je w wersji rock and rollowej i po tych wydarzeniach nierzadko nagrywał własne, rock and rollowe wykonania utworów. 

Poza „Summertime Blues” nagrał jeszcze kilka kolejnych hitów, czyli „C'mon everybody”, „Somethin' Else”, „Weekend”, „Teenage Heaven”, „Three Stars”, „Nervous Breakdown”, „Three Steps to Heaven” czy własne wykonanie „My Way”.


16 kwietnia 1960 podczas tournée w Wielkiej Brytanii doszło do wypadku. Taksówka, którą jechał Cochran, uderzyła w latarnię. Gene Vincent (1935–1971), który towarzyszył mu podczas koncertów, oraz Sharon Sheeley (1940–2002), autorka tekstów, prywatnie narzeczona Cochrana, odnieśli poważne obrażenia, Cochran zmarł następnego dnia w szpitalu. Wypadek miał miejsce w Chippenham (w Anglii w hrabstwie Wiltshire). Miasto to organizuje od tego czasu coroczne festiwale poświęcone pamięci muzyka.

W 1987 Eddie Cochran został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Jego muzyka była inspiracją dla wielu muzyków i zespołów, poza Jimim Hendrixem i The Beatles byli to m.in. Lemmy, Sid Vicious, The Rolling Stones, The Clash, Bruce Springsteen, Van Halen, Rod Stewart, Cliff Richard, Blue Cheer, Led Zeppelin, The White Stripes, The Sex Pistols, Rush, Paul McCartney, Alan Jackson, Keith Richards i inni.

W 2003 został sklasyfikowany na 84. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone.

Jego największy przebój Summertime Blues (1958) został sklasyfikowany na 74. miejscu Listy 500 utworów wszech czasów Magazynu Rolling Stone, z kolei C'mon Eeverybody (1958) znalazł się na 411. pozycji.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sittin' In The Balcony/Dark Lonely Street	Eddie Cochran	03.1957	-	18[13]	Liberty 55056	[written by Johnny Dee][produced by Simon Jackson]
Drive In Show/Am I Blue	Eddie Cochran	09.1957	-	82[6]	Liberty 55087	[written by Fred Dexter][produced by Simon Jackson]
Jeannie, Jeannie, Jeannie/Pocketful Of Hearts	Eddie Cochran	03.1958	-	94[1]	Liberty 55123	[written by George Motola,Rickie Page][produced by Eddie Cochran]
Summertime Blues/Love Again	Eddie Cochran	08.1958	18[6]	8[16]	Liberty 55144	[written by Eddie Cochran ,Jerry Capehart][produced by Eddie Cochran]
C'mon Everybody/Don't Ever Let Me Go	Eddie Cochran	11.1958	6[13]	35[12]	Liberty 55156	[written by Eddie Cochran ,Jerry Capehart][produced by Simon Jackson]
Teenage Heaven/I Remember	Eddie Cochran	03.1959	-	99[1]	Liberty 55177	[written by Eddie Cochran ,Jerry Capehart][produced by Eddie Cochran]
Somethin´ Else/ Boll Weevil Song	Eddie Cochran	08.1959	22[3]	58[9]	Liberty 55203	[written by Sharon Sheeley, Bob Cochran][produced by Eddie Cochran]
Hallelujah, I Love Her So/Little Angel	Eddie Cochran	01.1960	22[4]	-	Liberty 55217	[written by Ray Charles][produced by Eddie Cochran]
Three Steps To Heaven/ Cut Across Shorty	Eddie Cochran	06.1960	1[2][15]	108[1]	Liberty 55242	[written by Eddie Cochran, Bob Cochran][produced by Snuff Garrett]
Sweetie Pie/Lonely	Eddie Cochran	10.1960	A:38[3];B:41[1]	-	London HLG 9196 [UK]	[A:written by Eddie Cochran,Jerry Capehart,Johnny Russell][B::written by Sharon Sheeley][produced by Snuff Garrett]
Weekend/Cherished Memories	Eddie Cochran	06.1961	15[16]	-	London HLG 9362 [UK]	[written by Bill Post,Doree Post][produced by Snuff Garrett]
Jeannie, Jeannie, Jeannie/Pocketful Of Hearts	Eddie Cochran	12.1961	31[4]	-	London HLG 9460 [UK]	[written by George Motola,Rickie Page][produced by Eddie Cochran]
My Way/Rock 'N' Roll Blues	Eddie Cochran	05.1963	23[10]	-	Liberty LIB 10088 [UK]	[written by Ray Charles][produced by Eddie Cochran]
Summertime Blues/ Let's Get Together	Eddie Cochran	04.1968	34[8]	-	Liberty LBF 15071 [UK]	[written by Eddie Cochran ,Jerry Capehart][produced by Eddie Cochran]
C'mon Everybody/Don't Ever Let Me Go	Eddie Cochran	02.1988	14[7]	-	Liberty EDDIE 501 [UK]	[written by Eddie Cochran ,Jerry Capehart][produced by Simon Jackson]
Somethin´ Else/ Boll Weevil Song	Eddie Cochran	04.1988	100[1]	-	Liberty EDDIE 502 [UK]	[written by Sharon Sheeley, Bob Cochran][produced by Eddie Cochran]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Singin' to My Baby	Eddie Cochran	07.1960	19[1]	-	London HAU 2093	[produced by Simon Jackson]
The Eddie Cochran Memorial Album	Eddie Cochran	10.1960	9[30]	-	London HAG 2267	[produced by Eddie Cochran,Simon Jackson,Snuff Garrett]
Cherished Memories	Eddie Cochran	01.1963	15[3]	-	Liberty LBY 1109	[produced by Snuff Garrett]
Singin' to My Baby	Eddie Cochran	10.1963	20[1]	-	Liberty LBY 1158	[produced by Simon Jackson]
Tenth Anniversary Album: The Very Best of Eddie Cochran	Eddie Cochran	05.1970	34[3]	-	Liberty LBS 83337	-
The Eddie Cochran Singles Album	Eddie Cochran	08.1979	39[6]	-	United Artists UAK 30244	[produced by Eddie Cochran, Jerry Capehart]
C'mon Everybody	Eddie Cochran	04.1988	53[3]	-	Liberty ECR 1	-
The Very Best of Eddie Cochran	Eddie Cochran	06.2008	31[3]	-	EMI 2122782	-

Dorsey Burnette

Dorsey Burnette (ur. 28 grudnia 1932r - zm. 19 sierpnia 1979r) był wczesnym wokalistą rockabilly z Memphis w stanie Tennessee i wraz ze swoim młodszym bratem Johnnym Burnette i przyjacielem Paulem Burlisonem był jednym z założycieli The Rock and Roll Trio. Dorsey Burnette urodził się 28 grudnia 1932 roku w Memphis, jako starszy z dwóch synów Dorseya Sr. i Willy'ego Maya Burnette'a. Swoją pierwszą gitarę, model Gene Autry, dostał od ojca w wieku sześciu lat, w tym samym czasie, gdy jego ojciec dał czteroletniemu Johnny'emu podobny instrument - obaj natychmiast je rozwalili.
 

Dorsey był twardym dzieciakiem o gwałtownym temperamencie i niezbyt inteligentnym, który potrafił go powstrzymać, i ciągle miał kłopoty w szkole i spędzał czas z niewłaściwym towarzystwem. Gdy był młodym nastolatkiem, Dorsey przesiadywał w Poplar Street Mission z przyszłym artystą nagrywającym Lee Densonem, kiedy nie był aresztowany za wagary lub bójki. Brał udział w Golden Gloves jako początkujący bokser, a podczas mistrzostw w 1949 roku poznał Paula Burlisona, innego początkującego boksera. Zauważyli wspólne zainteresowanie muzyką, ale wstąpienie Burlisona do wojska w 1951 roku uniemożliwiło mu spotkanie się z Dorseyem i Johnnym, którzy zaczęli grać razem pod koniec lat 40-tych.

 Dorsey, Johnny i Burlison w końcu spotkali się w połowie 1952 roku, pracując jako trio i w innych, większych grupach. Nagrali swoją pierwszą płytę, „Go Mule Go”/„You're Undecided”, dla małej wytwórni Von w 1954 roku, ich skład powiększył się o czwartego członka, skrzypka Tommy'ego Seeleya. W 1956 roku wyjechali do Nowego Jorku. Postanowili spróbować swoich sił w programie Ted Mack's Amateur Hour, który był jednym z najlepszych pokazów nowych talentów w kraju, akurat w czasie, gdy Elvis Presley - teraz nagrywajacy w RCA Victor - rozpalał fale radiowe piosenką „Heartbreak Hotel” i zostali wybrani do zagrania w programie.  

Grupa, znana jako Rock 'n Roll Trio, wygrała trzy kolejne programy transmitowane przez sieć ABC; w czasie trzeciego mieli profesjonalnego menedżera, a wkrótce potem podpisali kontrakt z wytwórnią Coral, częścią rodziny wytwórni Decca Records (obecnie MCA). Grupa przetrwała tylko około roku. To właśnie bezczelność Burnette'a, który podszedł do domu Ozzie'ego i Harriet Nelsonów - znanych z telewizji i radia jako artystów estradowych oraz rodziców Ricky'ego i Davida Nelsona - i poprosił o rozmowę z Rickym, dała mu szansę na karierę jako autorowi tekstów piosenek. Ricky Nelson dosłownie podjechał na swoim motocyklu, przyjął zaproszenie Dorsey'a i zorganizował przesłuchanie dla niego i Johnny'ego. Skończyło się na nagraniu kilkunastu ich piosenek, większość z nich napisał Dorsey Burnette, a jego sukces z "Waitin' in School" zapewnił Burnette'om nowy kontrakt z Imperial Records, a Dorsey'owi połączenie z działem wydawniczym Imperial, Commodore Music. 

 Później Roy Brown wykonał cover "Hip Shakin' Baby" Dorsey'ego i Johnny'ego, a Dorsey'owi udało się uzyskać solowy hit w 1959 roku w wytwórni Era z "Tall Oak Tree", piosenką, którą odrzucił Rick Nelson. Ironicznie, biorąc pod uwagę popularność Johnny'ego Burnette'a, pierwszy hit Dorsey'a pojawił się pięć miesięcy przed tym, jak jego brat w końcu trafił na listy przebojów dzięki utworowi „Dreamin'”. Te dwa sukcesy skłoniły Coral Records do sięgnięcia do swoich skarbców i wydania singla z 1957 roku „Blues Stay Away from Me”. The Burnettes nigdy nie mieli kolejnego hitu, chociaż Dorsey kontynuował pisanie i nagrywanie długo po „Tall Oak Tree”. Jego kontrakt został sprzedany wytwórni Dot (obecnie należącej do MCA), a w ciągu sześciu miesięcy, które tam spędził, wydał trzy single i album. 

Życie Dorsey'a Burnette'a przybrało tragiczny obrót, z którego nigdy w pełni nie wyzdrowiał w 1964 roku, kiedy Johnny Burnette zginął w wypadku utonięcia. Brat, który przeżył, kierowany poczuciem winy lub depresją i swoją autodestrukcyjną naturą, stał się chronicznym alkoholikiem i narkomanem, a jego zdolności muzyczne i niezawodność cierpiały w tym procesie, gdy przez następne 15 lat przechodził od porażki do porażki w kilkunastu wytwórniach. Dorsey znalazł spóźnione pocieszenie w chrześcijaństwie, stając się „ponownie narodzonym” w latach 70-tych i wracając do miejsca, w którym zaczynał, do muzyki country. Jego nagrania country dla Capitol Records sprawiły, że został uznany za „najbardziej obiecującego nowicjusza” przez jedną organizację muzyczną, która nigdy nie uznała jego wcześniejszej aktywności w rock & rollu, i ożywiła jego karierę. W tym czasie Burnette pojawiał się w małych lokalach i grał dla każdego, kto mu płacił, od czasu do czasu wdawał się w bójki i pił za dużo drinków i za dużo tabletek. Podczas swoich występów wykonywał swoje nowsze piosenki i kilka starych numerów rockabilly, takich jak „Tear It Up”, które uważał za muzykę country. 

Jakoś nigdy nie znalazł odpowiedniej wytwórni, gdy kontrakt z Capitol dobiegł końca. Jednak w 1979 roku podpisał kontrakt z Elektra Records i zaczął nagrywać z innym byłym gwiazdorem rockabilly, Jimmym Bowenem. Sprawy wyglądały obiecująco, a Burnette, którego sława w Anglii nigdy nie osłabła (amerykańskie gwiazdy rockabilly traktowane jak półbogowie olimpijscy nigdzie poza Ameryką), rzekomo nawet nagrał sesję z Led Zeppelin (według plotek). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(There Was A) Tall Oak Tree/Juarez Town	Dorsey Burnette	02.1960	-	23[15]	Era 3012	[written by Dorsey Burnette]
Hey Little One/Big Rock Candy Mountain	Dorsey Burnette	06.1960	-	A:48[11];B:102[3]	Era 3019	[A&B:written by Dorsey Burnette, Barry De Vorzon]
The Ghost Of Billy Malloo/Red Roses	Dorsey Burnette	09.1960	-	103[5]	Era 3025	[written by Steven Howard]
Feminine Touch/Sad Boy	Dorsey Burnette	11.1961	-	117[1]	Dot 16265	[written by Dorsey Burnette][produced by Randy Wood]
The Greatest Love/Thin Little, Simple Little, Plain Little Girl	Dorsey Burnette	01.1969	-	67[6]	Liberty 56087	[written by Joe South][produced by Snuff Garrett]
In The Spring (The Roses Always Turn Red)/The Same Old You, The Same Old Me	Dorsey Burnette	06.1972	-	-	Capitol 3307	[written by Dorsey Burnette][produced by Steve Stone][21[9].Country Chart]
I Just Couldn't Let Her Walk Away/Church Bells	Dorsey Burnette	10.1972	-	-	Capitol 3404	[written by C. Bell, A. Harkins][produced by Steve Stone][40[1].Country Chart]
Darlin' (Don't Come Back)/Sweet Lovin' Woman	Dorsey Burnette	09.1973	-	-	Capitol 3678	[written by Stone, Burnette, Gordon][produced by Steve Stone][26[7].Country Chart]
Molly (I Ain't Gettin' Any Younger)/She's Feelin' Low	Dorsey Burnette	06.1975	-	-	Melodyland 6007	[written by D. Linde ][produced by Steve Stone][28[4].Country Chart]
Things I Treasure/One Mornin'	Dorsey Burnette	08.1977	-	-	Calliope 8004	[written by Dorsey Burnette][produced by Dorsey Burnette][31[4].Country Chart]

Wanda Jackson

Właśc. Wanda Jean Jackson, ur. 20.10.1937 r. w Maud w stanie Oklahoma, USA. Karierę rozpoczynała jako jedna z najbardziej autentycznych piosenkarek w stylu rockabilly, by z czasem odnosić sukcesy w muzyce country i gospel. Gdy miała cztery lata, jej rodzina przeniosła się do Bakersfield w Kalifornii, ale po ośmiu latach powróciła do Oklahomy.

 

Zwycięstwo w konkursie młodych talentów zapewniło tam Wandzie własny program radiowy. Jej styl śpiewu spodobał się piosenkarzowi country Hankowi Thompsonowi, który zaangażował dziewczynę na trasę koncertową własnego zespołu. W 1954 r. podpisała kontrakt z wytwórnią Decca, dla której nagrała w krótkim czasie piętnaście tematów w stylu country. Jeden z nich, "You Can't Have My Love", wykonywany w duecie z Billym Grayem, trafił do Top 10 muzyki country.
 

W rok później pieśniarka przyłączyła się do objazdowej trupy Reda Foleya. Elvis Presley, którego poznała podczas wojaży grupy. poradził jej porzucić country dla mającego przyszłość rock'n'rolla. W 1956 r. nagrała dla wytwórni Capitol kilka singli zawierających na jednej stronie utwory rockowe, a na drugiej klasyczne, zabarwione country honky-tonk. 

Na listy country trafił wprawdzie tylko jeden temat rockabilly, "I Gotta Know", ale inne nagrania dla Capitolu: "Fujiyama Mama", "Honey Bop" i "Hot Dog That Made Him Mad" uznawane są po blisko półwieczu za rarytasy przez kolekcjonerów płyt.
Singel "Let's Have A Party" (znany z wcześniejszego wykonania Elvisa Presleya), wydany przez Capitol z opóźnieniem w 1960 r., był jedynym przebojem Wandy, który znalazł się na listach w kategorii pop. 

Ochrypły głos pieśniarki, wspieranej przez grupę The Blue Caps, robi do dziś spore wrażenie. W tym samym roku Wanda postanowiła jednak powrócić do stylu country, nagrywając własną kompozycję "Right Or Wrong", wykonywaną później przez Ronniego Dove'a i George'a Straita. Był to obok "In The Middle Of A Heartache" jej ostatni singel z lat 1961-1962 odnotowany na listach country.
 

Piosenkarka ulokowała na nich w sumie trzydzieści pozycji, a w latach sześćdziesiątych nagrała dla Capitolu ponad dwadzieścia płyt długogrających. Na początku kolejnej dekady zainteresowała się muzyką religijną, którą nagrywała dla Capitolu, a potem dla wytwórni Word i Myrrh. Do rocka powróciła tylko raz albumem Rock'N'Roll Away Your Blues z 1984 r. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Have My Love/Lovin' Country Style	Wanda Jackson And Billy Gray	07.1954	-	-	Decca 29140	[written by Billy Gray, Hank Thompson, Chuck Harding][produced by Tom Mack][8[8].Country Chart]
I Gotta Know/Half As Good A Girl	Wanda Jackson	10.1956	-	-	Capitol 3485	[written by Thelma Blackman][produced by Tom Mack][15[1].Country Chart]
Let' s have a party/Cool love	Wanda Jackson	08.1960	32[8]	37[10]	Capitol 4397	[written by Jessie Mae Robinson]
Mean ,mean,man/(Every Time They Play) Our Song	Wanda Jackson	02.1961	40[3]	-	Capitol 4469	[written by Wanda Jackson]
Right or wrong/Funnel of love	Wanda Jackson	06.1961	-	29[11]	Capitol 4553	[written by Wanda Jackson][produced by Ken Nelson][9[14].Country Chart]
In the middle of a heartache/I'd be ashamed	Wanda Jackson	10.1961	-	27[10]	Capitol 4635	[written by Laurie Christianson, Pat Franzese, Wanda Jackson][produced by Ken Nelson][6[15].Country Chart]
A little bitty tear/I don't wanta go	Wanda Jackson	01.1962	-	84[3]	Capitol 4681	[written by Hank Cochran][produced by Ken Nelson]
If i cried every time you hurt me/Let my love walk in	Wanda Jackson	04.1962	-	58[8]	Capitol 4723	[written by Harlan Howard][produced by Ken Nelson][28[1].Country Chart]
I misunderstood/Between the window and the phone	Wanda Jackson	07.1962	-	117[2]	Capitol 4785	[written by D. Allen, Wanda Jackson][produced by Ken Nelson]
The greater actor/You bug me bad	Wanda Jackson	09.1962	-	117[2]	Capitol 4833	[written by Charlie Williams][produced by Ken Nelson]
The Violet And A Rose/To Tell You The Truth	Wanda Jackson	06.1964	-	-	Capitol 5142	[written by Tillis, Auge, Reinfield][produced by Ken Nelson][36[4].Country Chart]
The Box It Came In/Look Out Heart	Wanda Jackson	03.1966	-	-	Capitol 5559	[written by Vic McAlpin][produced by Ken Nelson][18[10].Country Chart]
Because It's You/Long As I Have You	Wanda Jackson	07.1966	-	-	Capitol 5645	[written by Vern Stoval, Bobby George][produced by Ken Nelson][28[6].Country Chart]
Tears Will Be The Chaser For Your Wine/Reckless Love Affair	Wanda Jackson	01.1967	-	-	Capitol 5789	[written by Dale David, LeRoy Coates][produced by Ken Nelson][11[12].Country Chart]
Both Sides Of The Line/Famous Last Words	Wanda Jackson And Her Party Timers	05.1967	-	-	Capitol 5863	[written by Marian Francis][produced by Ken Nelson][21[6].Country Chart]
A Girl Don't Have To Drink To Have Fun/My Days Are Darker Than Your Nights	Wanda Jackson And The Party Timers	12.1967	-	-	Capitol 2021	[written by Charlie Williams, Joe Nixon][produced by Ken Nelson][22[6].Country Chart]
My Baby Walked Right Out On Me/No Place To Go But Home	Wanda Jackson And The Party Timers	06.1968	-	-	Capitol 2151	[written by Curtiss Wayne][produced by Ken Nelson][34[5].Country Chart]
My Big Iron Skillet/The Hunter	Wanda Jackson	10.1969	-	-	Capitol 2614	[written by Bryan Creswell, Wilda Creswell][produced by Kelso Herston][20[7].Country Chart]
Two Separate Bar Stools/Two Wrongs Don't Make A Right	Wanda Jackson	02.1970	-	-	Capitol 2693/td>	[written by Bill Graham][produced by Kelso Herston ][35[2].Country Chart]
A Woman Lives For Love/ What Have We Done	Wanda Jackson	04.1970	-	-	Capitol 2761	[written by George Richey, Norris Wilson, Glen Sutton][produced by George Richey][17[8].Country Chart]
Fancy Satin Pillows/Why Don't We Love Like That Anymore	Wanda Jackson	01.1971	-	-	Capitol 4723	[written by J. Crutchfield, D. Moeller][produced by Larry Butler][13[8].Country Chart]
Back Then/I'm Gonna Walk Out Of Your Life	Wanda Jackson	09.1971	-	-	Capitol 3143	[written by J. Crutchfield][produced by Larry Butler][25[3].Country Chart]
I Already Know (What I'm Getting For My Birthday)/The Man You Could Have Been	Wanda Jackson	01.1972	-	-	Capitol 3218	[written by R. Williams, E. Williams][produced by Larry Butler][35[3].Country Chart]

Polecats

 The Polecats to angielski zespół rockabilly powstały pod koniec lat 70-tych. Zespół powstał w 1977 roku w północnym Londynie. Pierwotny skład składał się z Tima Wormana (aka Tim Polecat, wokalista), Martina „Boz” Boorera (gitarzysta i wokalista), Phila Bloomberga (basista) i Chrisa Hawkesa (perkusista), który pierwotnie grał pod pseudonimem „Cult Heroes”.
 

Mając trudności z przekonaniem promotorów, aby zarezerwowali ich na scenie rockabilly z nazwą brzmiącą „zbyt punkowo”, przyjęli sugerowaną przez Hawkesa nazwę zespołu, The Polecats. Hawkesa zastąpił później Neil Rooney, którego następnie zastąpił John Buck. The Polecats grali rockabilly z „punkowym wyczuciem anarchii i pomogli ożywić ten gatunek dla nowego pokolenia we wczesnych latach 80-tych”. 

 Zespół po raz pierwszy podpisał kontrakt z raczkującą brytyjską wytwórnią rockabilly Nervous Records i nagrał swój pierwszy singiel „Rockabilly Guy” w „Lane Studios” gitarzysty Alana Warnera w 1979 roku. Wcześniej Warner koncertował i nagrywał z zespołem „Foundations”  z Polecats przez około rok. W 1980 roku zespół podpisał kontrakt z Mercury Records i wydał swój najbardziej udany album Polecats Are Go! .

Odniósł sukces na brytyjskich listach przebojów dzięki coverowi Davida Bowiego „John, I'm Only Dancing”, będącemu przeróbką „Rockabilly Guy” " i kolejna wersja coveru piosenki T-Rex (Marc Bolan) "Jeepster". W 1983 roku ze swoją piosenką „Make a Circuit with Me” trafili na listy przebojów w Stanach Zjednoczonych. John Buck zastąpił Neila Rooneya w 1982 roku na perkusji. Dwie z ich piosenek znalazły się na ścieżce dźwiękowej do filmu Joey z 1986 roku. 

 Boz Boorer opuścił grupę, aby pracować jako gitarzysta, dyrektor muzyczny i współautor tekstów z Morrisseyem, ale poprowadził zjazd Polecats w 1989 roku, w wyniku którego wyprodukował album koncertowy i nowy zestaw studyjny. Tim Polecat przeniósł się do Los Angeles w Kalifornii i założył zespół 13 Cats z perkusistą Slimem Jimem z Stray Cats, basistą stand-upem Smutty Smiffem z Rockats i gitarzystą Dannym B. Harveyem z Swing Cats.  

Muzycznie Tim Polecat nadal pracuje jako kompozytor filmowy oraz solowy piosenkarz i autor tekstów. W listopadzie 2006 roku frontman Jarvis Cocker z brytyjskiego zespołu Pulp wraz z basistą Stevem Mackeyem wydali składankę The Trip, na której znalazły się utwory tak różnorodnych artystów jak The Fall, Gene Pitney, Beach Boys, Everly Brothers, Dion, Sonny Bono oraz cover Polecats utworu „John, I'm Only Dancing” Davida Bowiego.

  W filmie Disney Pixar WALL-E reklamodawcy wykorzystali w swoich telewizyjnych zwiastunach filmu przebój Polecats z 1983 roku „Make a Circuit with Me”. W 2010 roku amerykański nadawca TBS wykorzystał „Make a Circuit with Me” w dwóch odcinkach serialu Glory Daze.

​

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
John I'm Only Dancing/Big Green Car	Polecats	03.1981	35[8]	-	Mercury POLE 1	[written by D. Bowie][produced by Dave Edmunds ]
Rockabilly Guy/Don't Cry Baby	Polecats	05.1981	35[6]	-	Mercury POLE 2	[written by Bloomberg][produced by Dave Edmunds ]
Jeepster/Marie Celeste	Polecats	08.1981	53[4]	-	Mercury POLE 3	[written by Marc Bolan][produced by Tony Visconti]
Make A Circuit With Me (Rockin' Mix)/Juvenile Delinquents (From A Planet Near Mars)	Polecats	01.1983	76[3]	-	Mercury POLE 4	[written by Tim Worman, Phil Bloomberg][produced by Chris Hughes, Ross Cullum]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Polecats	Polecats	07.1981	28[2]	-	Vertigo 6359057	[produced by Dave Edmunds, Tony Visconti]