High Spirits

 The High Spirits to garażowy zespół rockowy z Minneapolis w stanie Minnesota,
działający w latach 60-tych XX wieku i nagrywający dla Soma Records. Chociaż skład zespołu zmieniał się w niewielkim stopniu, pierwotny skład składał się z gitarzysty prowadzącego i menedżera Owena Husneya, perkusisty Douga Ahrensa, wokalisty prowadzącego Cliffa Siegela, gitarzysty basowego Ricka Beresforda, gitarzysty rytmicznego Ricka Levinsona oraz klawiszowca Jaya Luttio.  

Zespół należał do zespołów z regionu Środkowego Zachodu, które uznawane są za prekursorów późniejszej sceny punkrockowej. Owen Husney później odkrył i zarządzał artystą, Prince'em, a także jedenastoma innymi artystami, którzy zdobyli złote i platynowe płyty.  Pierwszym przebojem zespołu był remiks utworu Bobby'ego „Blue” Blanda „(Turn on Your) Love Light”, nagrany 7 maja 1965 roku i wydany przez Soma Records. Stronę B stanowił utwór „Tossin' and Turnin'”, nagrany podczas tej samej sesji. Płyta dobrze sprzedawała się w Twin Cities, osiągając pierwsze miejsce zarówno w Kansas City (zespół dwukrotnie wystąpił w Kansas City), jak i w Dallas jesienią 1965 roku, a także zaczynała odnosić sukcesy w Kalifornii i Kolorado.  

We wrześniu 1965 roku, na liście Top 40 w San Jose, płyta zajmowała 33. miejsce na tym rynku. Ich drugim wydawnictwem był utwór „I Believe” (nie utwór Frankiego Laine'a), nagrany 12 stycznia 1966 roku i wydany przez wytwórnię Soma. Utwór napisał gitarzysta rytmiczny Rick Levinson. Na drugiej stronie, nagranej podczas tej samej sesji, znajdował się utwór „Bright Lights, Big City”, cover utworu Jimmy'ego Reeda i The Animals. W 2006 roku zespół został wprowadzony do Galerii Sław Rock Country w Minnesocie za wkład w historię muzyki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Turn On Your) Love Light/Tossin' And Turnin'	High Spirits	07.1965	-	-	Soma 1436	[written by Deadric Malone,Joseph Scott ][produced by Rick London]
I Believe/Bright Lights, Big City	High Spirits	02.1966	-	-	Soma 1446	[written by Richard Levinson][produced by Ari Productions]

Electras

Electras to amerykański zespół grający rock garażowy, założony w Ely w stanie Minnesota
w 1962 roku. Grupa nagrywała w latach 1965-1967, w tym swój najsłynniejszy utwór „Dirty Old Man”. Zespół, występujący również pod pseudonimem 'Twas Brillig, wydał wersję utworu „Action Woman”, który został uznany przez zespół Litter za klasyk rocka garażowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego utożsamiania obu zespołów. 

 Zespół Electras powstał, gdy bracia Bill (gitara prowadząca, wokal) i Earl Bulinski (gitara rytmiczna) połączyli siły w 1962 roku, wkrótce po przeprowadzce do Ely w stanie Minnesota i rozpoczęciu nauki w Ely Memorial High School. Bracia mieli już wcześniej doświadczenie w samodzielnej nauce gry na gitarze i występach na poziomie półprofesjonalnym. W połowie 1962 roku bracia byli zainteresowani założeniem zespołu, umieszczając najpierw ogłoszenie w szkolnej gazetce: „Uwaga, wszyscy basisci, proszę dzwonić do Billa Bulińskiego. Chce założyć zespół”. Gary Omerza, który był akordeonistą, jako pierwszy odpowiedział na ofertę Bulińskiego. Mimo to bracia zaakceptowali chęć Omerzy dołączenia do zespołu i zwerbowali Freda Godeca jako basistę Electras.  

Ich pierwszy koncert odbył się w klubie John's Bar, gdzie grupa grała covery rockandrollowych hitów; zespół został jednak zmuszony do opuszczenia lokalu po tym, jak miejscowy proboszcz skarżył się, że członkowie zespołu są zbyt młodzi, aby wystąpić w tym miejscu.Podczas drugiego koncertu Electras, do zespołu dołączyli Len Erickson (perkusja) i wokalistka Kaye Spalj, jednocześnie włączając do swojego repertuaru utwory The Ventures. W latach 1963–1965 Jerry Fink zastąpił Ericksona, a Tim Elfving został głównym wokalistą grupy, co ugruntowało jej najbardziej znany skład. Dodatkowo zespół zatrudnił Chucka Novaka jako menedżera i przekonał Omerzę do gry na organach Farfisa, co pozwoliło Electras na wykonywanie coverów utworów Paula Revere’a i zespołu Raiders and the Animals.

 Jesienią 1965 roku Novak skontaktował Electras z autorem tekstów i producentem muzycznym Warrenem Kendrickiem z Dove Recording Studio, aby ten napisał i nagrał debiutancki singiel grupy. Pierwszy singiel zespołu, „Bout My Love”, ukazał się pod koniec 1965 roku i osiągnął 39. miejsce na listach przebojów regionalnych, po czym zniknął z list przebojów w ciągu tygodnia. Niezrażony Kendrick podpisał kontrakt z Electras dla swojej własnej wytwórni płytowej Scotty Records. Ich następny singiel, "This Week's Children", osiągnął 12. miejsce na listach przebojów w Minneapolis na początku 1966 roku. To był trzeci singiel Electras, "Dirty Old Man", który okazał się ich największym hitem, ponieważ zespół cieszył się 17 tygodniami z płytą na pierwszym miejscu list przebojów regionalnych i sprzedał się w sumie w 6000 egzemplarzy. Historyk muzyki Richie Unterberger opisał, że grupa "brzmiała jak nieco surowsza wersja Paula Revere'a i Raidersów. Nigdy nie było to bardziej prawdziwe niż w przypadku ich regionalnego hitu "Dirty Old Man", z jego groźnymi unisono gitarowymi fuzzami i organami".

  Danny Raustadt z Eden Prairie w stanie Minnesota i muzyk studyjny Warrena, grał na wszystkich gitarach w Dirty Old Man i używał swojego Gibsona ES-335TD z połowy lat 60-tych i brzmienia Maestro Fuzz. Nagrania odbyły się w studiu Dove w Burnsville w stanie Minnesota. Choć singiel był bliski dystrybucji w całym kraju, Bill Bulinski został powołany do wojska w lipcu 1966 roku i wysłany na wojnę w Wietnamie, podczas gdy Novak wstąpił do marynarki wojennej. Bulinskiego zastąpił następnie pochodzący z Ely Harvey Korkki, a Omerza wziął na siebie obowiązek organizacji koncertów Electras.Pomimo utraty członka-założyciela, grupa nadal cieszyła się popularnością, rozszerzając swoją trasę koncertową po Środkowym Zachodzie.

  Jesienią 1966 roku Kendrick w końcu podpisał kontrakt dystrybucyjny z Columbia Records na wydanie utworu „Dirty Old Man” ze stroną B „This Week's Children”. Jednak kopie singla, wydane przez spółkę zależną Date Records, zostały wycofane, ponieważ odkryto, że prawa autorskie do nazwy Electras posiadał inny zespół, który w 1961 roku wydał album, na którym wystąpił przyszły senator i sekretarz stanu Massachusetts, John Kerry. Bez ingerencji zespołu, Kendrick zmienił nazwę na 'Twas Brillig i w lutym 1967 roku ponownie wydał „Dirty Old Man”. Wkrótce potem Elfving został powołany do służby w Wietnamie, co w konsekwencji spowodowało utratę wsparcia reklamowego ze strony wytwórni Columbia. Zespół nagrał dwa kolejne single pod tym pseudonimem, ale nie udało mu się powtórzyć wcześniejszych sukcesów i rozpadł się.

  Niejasności dotyczące relacji Electras z innym zespołem z Minneapolis, Litter, skłoniły kolekcjonerów płyt do powszechnego przekonania, że ​​oba zespoły mają tych samych członków. Było to wynikiem faktu, że Kendrick był producentem obu zespołów, a Electras nagrały swój najwspanialszy utwór „Action Woman”. Wykonanie Electras zawierało instrumentalne intro inspirowane barokowym popem, którego nie było w ponownie wydanym utworze Litter. Dodatkowo, album kompilacyjny „Rare Tracks” zawierał oba zespoły razem i w notatkach na okładce płyty Warren otwarcie twierdził, że „wykorzystał muzyków z Litter do nagrania kilku mało znanych singli pod nazwą 'Twas Brilling, Electras... 

W ten sposób utwory 'Dirty Old Man' i 'Soul Searchin' były grane przez Litter identycznie pod różnymi nazwami zespołów”.Jednakże, poza tym, że mają tego samego producenta i wytwórnię, zespoły nie mają ze sobą nic wspólnego.W 2010 roku Electras zostali wprowadzeni do Mid-America Music Hall of Fame, gdzie pierwotni członkowie zespołu ponownie spotkali się na koncercie reaktywacyjnym. Materiał zespołu został zebrany na płytach The Scotty Story i The Best of the Electras. Gary Omerza (urodzony 1 sierpnia 1946 roku) zmarł niespodziewanie 25 lipca 2011 roku w wieku 64 lat. Earl Bulinski zmarł nagle 3 kwietnia 2021 r. w South Padre Island w Teksasie w wieku 72 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
'Bout My Love/Memories...(Can Make You Happy)	Electras	.1966	-	-	Scotty 11	[written by Kendrick, Bulinski][produced by Warren Kendrick]
(Just A Little) Soul-Searchin'/This Week's Children	Electras	.1966	-	-	Scotty 6607	[written by Warren Kendrick][produced by Wake Productions]
Dirty Ol' Man/Courage To Cry	Electras	08.1966	-	-	Scotty 6621	[written by Warren Kendrick][produced by Wa Ke Productions]
Dirty Old Man/This Week's Children	Electras	02.1967	-	-	Date 1550	[written by Warren Kendrick ][produced by Warren Kendrick]
Action Woman/Pregnant Pig	Electras	02.1967	-	-	Scotty 6720	[written by Warren Kendrick]
I'm Not Talkin'/Pregnant Pig	Electras	02.1967	-	-	Scotty 6720	[written by Relf, McCarty, Beck, Page]
Soul Searchin'/Action Woman	Electras	.1993	-	-	Get Hip Archive Series 67	[written by Kendrick, Bulinski][produced by Warren Kendrick]
'Bout My Love/Memories...(Can Make You Happy)	Electras	.1966	-	-	Scotty 11	[written by Warren Kendrick]

Crow

Crow to amerykański zespół rockowy, którego początki sięgają lat 1967-1972.
Najbardziej znany jest z utworu „Evil Woman (Don't Play Your Games with Me)”, który został coverowany m.in. przez Black Sabbath (na ich debiutanckim albumie) oraz Ike & Tina Turner pod tytułem „Evil Man”.

  Zespół Crow został założony w 1967 roku przez wokalistę Davida Wagnera, gitarzystę Dicka Wieganda, basistę Larry'ego Wieganda, klawiszowca Kinka Middlemista i perkusistę Harry'ego Nehlsa pod nazwą South 40, która obowiązywała do momentu, gdy zespół stał się ogólnokrajowy. W tym czasie Nehlsa zastąpił Denny Craswell. W 1969 roku wytwórnia Columbia Records zatrudniła ich do nagrania dema; zespół przestał istnieć, a Crow podpisał kontrakt z wytwórnią Amaret Records.

  W 1969 roku nagrano debiutancki album Crow, Crow Music. Singiel „Evil Woman (Don't Play Your Games With Me)” znalazł się w pierwszej czterdziestce listy Billboard Hot 100 tej jesieni, osiągając   19. miejsce w styczniu następnego roku. Kolejne single, wydane odpowiednio w latach 1970 i 1971, to „Crow by Crow” i „Mosaic”. Kilka kolejnych singli trafiło na listy przebojów, choć żaden nie dorównał „Evil Woman”. Ostatecznie zespół chciał przejść do Elektra Records, ale Amaret nie zezwolił na zerwanie kontraktu płytowego, zachowując jednocześnie nazwę.Wagner opuścił zespół w 1971 roku; zespół zastąpił go Mickiem Stanhope i próbował się rozwijać, ale ostatecznie rozpadł się w 1972 roku.

  David Wagner nagrał solowy album dla Amaret pod koniec 1972 roku zatytułowany „d/b/a Crow”. Zespół rozpadł się w 1972 roku, ale reaktywował się ponownie w 1980 roku. W tej wersji Crow w jego skład wchodzili oryginalny wokalista David Wagner, John Richardson i Jeff Christensen na gitarze prowadzącej i wokalu, Denny Johnson na basie i Robby Belleville na perkusji. Od września 1980 do lipca 1981 roku nagrali wiele sesji, które zaowocowały nowym albumem studyjnym zatytułowanym Crow on the Run z 1982 roku. Ta wersja Crow rozpadła się na początku 1982 roku.

  W 1988 roku Crow reaktywował się i kontynuował koncertowanie w całych Stanach Zjednoczonych. Wszyscy członkowie zdobyli nagrody Minnesota Music Awards za swoje indywidualne instrumenty. W 2005 roku zostali wprowadzeni do Galerii Sław Rocka/Country w Minnesocie, a w 2009 roku do Galerii Sław Rocka i Rocka w Iowa. Crow nadal okazjonalnie koncertuje na Środkowym Zachodzie z Dave'em Wagnerem na wokalu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Time To Make A Turn/Busy Day	Crow	08.1969	-	123[3]	Amaret 106	[written by L. Weigand][produced by Bob Monaco]
Evil Woman, Don't Play Your Games With Me/Gonna Leave A Mark	Crow	10.1969	-	19[15]	Amaret 112	[written by L. Weigand, R. Weigand, D. Waggoner][produced by Bob Monaco]
Slow Down/Cottage Cheese	Crow	03.1970	-	103[3]	Amaret 119	[written by L. Williams][produced by Bob Monaco]
Cottage Cheese/Busy Day	Crow	05.1970	-	56[14]	Amaret 119	[written by R. Wiegand, D. Waggoner, D. Craswell][produced by Bob Monaco]
Don't Try To Lay No Boogie Woogie On The "King Of Rock And Roll"/Satisfied	Crow	10.1970	-	52[9]	Amaret 125	[written by J. Thomas][produced by Bob Monaco]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crow Music	Crow	09.1969	-	69[24]	Amaret 5002	[produced by Bob Monaco]
Crow By Crow	Crow	06.1970	-	181[4]	Amaret 5006	[produced by Bob Monaco]

Constina

Constina była wokalistką R&B z końca lat 80-tych. Niewiele wiadomo na jej temat,
ale wydała jeden album w wytwórni Columbia Records. W 1989 roku Constina wydała swój debiutancki album o tym samym tytule. Nie wiadomo, jak i czy w ogóle album trafił na listy przebojów. Jej pierwszy singiel, „Are You Lonely Tonight”, osiągnął 57. miejsce na liście przebojów Hot R&B\Hip-Hop Singles & Tracks magazynu Billboard. Kolejny singiel Constiny, „Falling Like Rain”, nie odniósł tak dużego sukcesu jak jej poprzedni singiel. Po tym wydarzeniu wydawało się, że Constina popadła w zapomnienie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Are You Lonely Tonight	Constina	03.1989	-	-	Columbia 68546	[written by R. Lucas, L. L. Smith][produced by Reggie Lucas][57[7].R&B Chart]

Rhymesayers Entertainment

Rhymesayers Entertainment (czasami w skrócie RSE) to amerykańska niezależna
wytwórnia płyt hip-hopowych z siedzibą w Minneapolis.

 Rhymesayers Entertainment zostało założone w 1995 roku przez Seana Daleya (Slug), Anthony'ego Davisa (Ant), Musaba Saada (Sab the Artist) i Brenta Sayersa (Siddiq). Byli członkowie ekipy Headshots. Od 2008 roku Rhymesayers Entertainment sponsoruje coroczny Soundset Music Festival, popularną atrakcję, która odbywa się w weekend Dnia Pamięci w Minneapolis. Festiwal muzyczny został przełożony w 2020 roku.W 2020 roku Rhymesayers zwolniło ze swojej wytwórni Prof and Dem Atlas. 

W 2020 roku Rhymesayers znalazło się wśród wielu wytwórni dystrybuowanych przez Alternative Distribution Alliance, które opuściły firmę po tym, jak ADA przeniosło całą swoją działalność do Direct Shot Distributing z siedzibą w Indianie. Kontrowersje wybuchły, gdy Direct Shot otrzymało liczne skargi od sprzedawców detalicznych dotyczące opóźnionych lub zaginionych przesyłek. W rezultacie Secretly Distribution zostało obecnym dystrybutorem Rhymesayers Entertainment. W 1999 roku wytwórnia otworzyła również sklep płytowy o nazwie Fifth Element, który został zamknięty 1 kwietnia 2020 roku. 

Unbelievable Uglies

Pochodzący z Detroit Lakes w północno-zachodniej Minnesocie byli
jednym z najpopularniejszych zespołów koncertowych w tym stanie. Ich występy były szalone i nieprzewidywalne, skupione wokół Winstona Finka, a ich płyty 45-calowe nietrudno znaleźć. Bobby Vee wyprodukował ich czwartą płytę 45-calową, a „Spider Man”, powszechnie uważany za ich najlepszy moment, najlepiej opisać jako punkrockowy utwór z organami. Dave Hoffman i Mike Gilson nagrali później album i płytę 45-calową z Friendship, a Alan St. Pierre nagrał również solową płytę 45-calową w 1967 roku. Bob Eveslage również wydał płytę 45-calową pod pseudonimem Robbie Jay w 1966 roku. Wszystko to podkreśla głębię ich talentu muzycznego. 

Bob Eveslage mieszka obecnie w New Ulm w Minnesocie i nadal pisze i nagrywa muzykę. Był członkiem-założycielem The Unbelievable Uglies: „Pozostali czterej członkowie to Dave Hoffman (Winston Fink) na gitarze basowej, Greg Paul na gitarze prowadzącej, Mike Shannon na perkusji, Dave Prentice (bardzo, bardzo zabawny frontman, który współpracował z Winstonem) i Bob Eveslage na klawiszach. Al Spears dołączył później i był bardzo dobrym wokalistą R&B.

 Członkowie przychodzili i odchodzili, ale nasza piątka trzymała zespół razem przez około jedenaście lat”. Bob również na kilka lat odszedł z zespołu, kiedy przeprowadził się do Seattle. „Byłem współwłaścicielem studia i z zespołem studyjnym o nazwie Today mieliśmy singiel w wytwórni Jerry'ego Dennona zatytułowany We've Been A Bad, Bad Boy. Po kilku latach wróciłem do Uglies i Minnesoty. Pierwotni członkowie nadal mieszkają w Minnesocie i robią różne rzeczy. Wszyscy oprócz Grega nadal zajmują się muzyką zawodowo”. Najnowszy album Boba   został wydany w 1987 roku w wytwórni Clowd, którą częściowo prowadził nieżyjący już Fred Heggeness (znany kolekcjoner płyt i autor z Detroit Lakes). Zatytułowany: „You're The Only One (Patty's Song)” i napisany dla jego żony, był dość często grany w środkowym zachodzie. Utwór został nagrany przez Dana Holta z Bobem na instrumentach akompaniujących i był to stary cover Rala Donnera zatytułowany „You Don't Know What You've Got (Until You Lose It”). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Judy Angel/The Log	The Uglies	07.1964	-	-	Music Masters MM 72164	[written by R. J. Eveslage]
Off My Hands/The Loner	The Uglies	10.1965	-	-	Cardinal 0071	-
Keep Her Satisfied/Grand Central Station	The Unbelievable Uglies	03.1966	-	-	Soma 1451	[written by A. Spears][produced by Jim Madison]
Sorry (I Ran All The Way Home)/Get Straight	Unbelievable Uglies	12.1966	-	-	Liberty 55935	[written by A. Zwirn, A. Giosasi][produced by Bobby Vee]
Spider Man/A Research Into The Soul Of Psychedelic Sound	Unbelievable Uglies	04.1967	-	-	Independence 42767	[written by R.J. Eveslage, A. Spears][produced by Paul George]
The Tin Drum/Mrs. Mouse Anthology	Unbelievable Uglies	.1968	-	-	UA 106-115368	[written by B. Eveslage, T. Holbrook]
Ain't Gonna Eat Out My Heart Any More/When The Saints (Or Chickabunga Eggs)	Unbelievable Uglies	01.1968	-	-	UA 66-66367	[written by P. Sawyer, L. Burton]

Natural Selection

Natural Selection to zespół pop/R&B z Minneapolis w stanie Minnesota, założony przez Elliota
Ericksona, którego pierwotnym członkiem był wokalista Steve Bryant. Wspólnie nagrali remake utworu Nika Kershawa „Wouldn’t It Be Good”, który został niezależnie przejęty przez Briana Phillpsa ze stacji radiowej KDWB, gdzie wywołał spore poruszenie na scenie radiowej Minneapolis i Wisconsin, przynosząc zespołowi uwagę. Steve później odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął Frederick Thomas. 

Utwór Natural Selection „Do Anything” został napisany i nagrany na czterokanałowym magnetofonie w Minnesocie. Utwór pozostał nieobrobiony, dopóki Elliot nie zaczął nad nim ponownie pracować w 1989 roku. Rap ​​w utworze został pierwotnie nagrany i zaimprowizowany przez wokalistkę Ingrid Chavez, która była przyjaciółką duetu. W 1990 roku pierwsza wersja utworu „Do Anything” (z rapem Ingrid) stała się lokalnym hitem w stacji radiowej WLOL-FM w Minnesocie, gdzie Elliot pracował wówczas jako inżynier remiksów. Po podpisaniu kontraktu płytowego przez Natural Selection, rap Ingrid został ponownie nagrany przez piosenkarkę Niki Harris, ponieważ Ingrid miała wówczas kontrakt z wytwórnią Prince'a, Paisley Park Records. 

W listopadzie 1991 roku Natural Selection wydało swój jedyny album w wytwórni EastWest Records America, który osiągnął 13. miejsce na liście przebojów Top Heatseekers Albums magazynu Billboard; został on wyprodukowany zarówno przez Elliot, jak i Fredericka. Utwór „Do Anything” stał się hitem na listach przebojów, osiągając 2. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 26. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales. Utwór osiągnął również 69. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. Kolejny singiel z albumu, „Hearts Don’t Think (They Feel)”, zajął 28. miejsce na liście Billboard Hot 100. Kolejny utwór z albumu, „It’s Sweet”, został wydany w celach promocyjnych, ale w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. 

W 1992 roku Frederick i Elliot rozstali się. Frederick nieformalnie podtrzymywał nazwę zespołu i pozyskał dwóch nowych członków, Johna Swana i Shauna Ware’a; mieli kontrakt płytowy z SBK Records, ale kiedy wytwórnia się rozpadła, zespół również. Kilka lat później Natural Selection reaktywował się i niezależnie nagrał ośmiopiosenkowy album zatytułowany „Infinity”. Według badań, Frederick Thomas (obecnie znany jako Frederick O’Neil Thomas) w 2018 roku kontynuował karierę solową. Nie wiadomo, czym obecnie zajmuje się Elliot Erickson. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do Anything	Natural Selection	08.2001	69[2]	2[21]	EastWest 98 724	[written by Frederick Thomas, Elliot Erickson][produced by Frederick Thomas, Elliot Erickson]
Hearts Don't Think (They Feel)!	Natural Selection	12.2001	-	28[14]	EastWest 98 652	[written by Frederick Thomas, Elliot Erickson][produced by Frederick Thomas, Elliot Erickson]

Michael Johnson

Michael Johnson (ur. 8 sierpnia 1944 r.), to amerykański wokalista pop, country i folk ,kompozytor i gitarzysta.Jest najbardziej znany z przeboju z 1978r "Bluer Than Blue". Do tej pory ma na koncie cztery hity na liście Billboard Hot 100., a dziewięć na Hot Country Songs , w tym dwa numery 1 w 1986 roku "Give Me Wings" i "The Moon Is Still Over Her Shoulder".Jest również współautorem "Cain's Blood", debiutanckiego singla z 1990r grupy country 4 Runner.

 

Johnson urodził się w małej miejscowości Alamosa w stanie Kolorado, w południowo-środkowej części stanu,a wychował się w dużym mieście metropolitarnym Denver. Zaczął grać na gitarze w wieku 13 lat. W 1963 roku zaczął uczęszczać Colorado State University na studia muzyczne, ale jego kariera na uczelni została zakończona, kiedy wygrał międzynarodowy konkurs talentów dwa lata później. Pierwsza nagroda zawierała umowę z Epic Records. Wytwórnia wydała piosenkę "Hills", napisaną i zaśpiewaną przez Johnsona, na singlu. Johnson rozpoczął intensywne trasy koncertowe występując w klubach i szkołach, znajdując wszędzie tam swoją publiczność.
 

Pragnąc doskonalić swoje umiejętności instrumentalne, w 1966 roku wyruszył do Barcelony, do Liceu Conservatory, studiując u wybitnego gitarzysty klasycznego, Graciano Tarrago. Po powrocie do Stanów, przystąpił do grupy Randy Sparksa o nazwie New Society i odbył z nim turnee. Kiedy zespół rozwiązuje się w 1967 roku podpisuje kontrakt z Chad Mitchell Trio na rok, spędzając ten czas wspólnie z Johnem Denverem na pisaniu piosenek.
 

Grupa przyjęła nazwę Denver, Boise & Johnson. Kiedy trio przestało istnieć, Johnson dokonał radykalnego odejścia od wszystkiego, co zrobił wcześniej, biorąc rolę drugoplanową w off-broadwayowskiej produkcji "Jacques Brel Is Alive and Well and Living in Paris".Widowisko odwiedziło Nowy Jork, Chicago i Los Angeles w następnym roku i wtedy, Johnson był gotowy, aby powrócić do tworzenia i wykonywania własnej muzyki.
 

W 1971 roku Johnson podpisał kontrakt z Atco Records i wydał swój pierwszy album, There Is A Breeze, który został wydany w 1973 roku i został wyprodukowany przez Johnsona, Chrisa Dedricka, Petera Yarrowa i Phila Ramone'a w Nowym Jorku i Toronto, Kanada.Mając odczucie,że ta pierwsza próba nie była prawdziwym odzwierciedleniem jego muzyki, Johnson współprodukował swój kolejny LP w 1975 roku, For All You Mad Musicians, opierając się bardziej na swoim głosie i gitarze.Potem przyszła płyta Ain't Dis Da Life, gdzie dodał sekcję rytmiczną. Z każdym nowym nagraniem i koncertem, jego popularność rosła. Nadszedł czas, by wykonać ruch na rynku krajowym.
Razem z Brentem Maherem i Steve Gibsonem w Nashville, Tennessee, Johnson stworzył dwie piosenki na demo "Bluer Than Blue" i "Almost Like Being In Love" (ta ostatnia piosenka pochodzi z musicalu na Broadway'u "Brigadoon"). EMI America zainteresowała się nagraniami i zaproponowała mu kontrakt płytowy, szybko wydając Michael Johnson Album w 1978 roku.
 

Pierwszy singiel, "Bluer Than Blue", stał się pierwszym przebojem Johnsona , utrzymał się na 12 pozycji na liście Billboard Hot 100 w lecie 1978r . "Almost Like Being in Love" został # 91 na liście R & B Chart .Jego następny album dla EMI, Dialogue, przynosi jego trzeci wielki hit, "This Night Won't Last Forever" oraz Złotą Płytę za sprzedaż w Europie "I'll Always Love You".
Johnson nagrał pięć albumów dla EMI i w 1985 roku przeniósł się do RCA, gdzie przyjął styl contemporary country, który mu odpowiadał ze względu na miękki, łagodny głos. Konsekwencją tego była zmiana w wyborze partnerek do duetów, wokalistek popowych Juice Newton i Sylvia.Zmiana Johnsona okazała się sukcesem, wylansował w okresie 1986/89, pięć hitów na liście Billboardu minn. "Give Me Wings" i "The Moon Is Still Over Her Shoulder".
 

Po dwóch albumach country dla RCA (plus dwie płyty z największymi przebojami), Johnson przeniósł się do wytwórni Atlantic Records w 1991 roku, w której doszło do zatrzymania jego kariery. Nagrywał sporadycznie w latach 90-tych dla mniejszych wytwórni. W 1995 roku z grupą country 4 Runner miał przebój "Cain's Blood". Johnson zajął się pracą recenzenta muzycznego prowadząc swoją kolumnę The Solo Performe dla magazynu Performing Songwriter od 1993 do 1998r. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On the road/Old folks	Michael Johnson	04.1973	-	118[1]	Atco 6895	[written by Carl Franzen]
Bluer Than Blue / Two in Love	Michael Johnson	04.1978	-	12[16]	EMI America 8001	[written by Randy Goodrum][produced by Steve Gibson, Brent Maher][1[3].Adult Contemporary Chart]
Almost Like Being in Love / Ridin' in the Sky	Michael Johnson	08.1978	-	32[12]	EMI America 8004	[written by Frederick Loewe,Alan Jay Lerner][produced by Steve Gibson, Brent Maher][4.Adult Contemporary Chart]
This Night Won't Last Forever / I Just Can't Say No to You	Michael Johnson	08.1979	-	19[20]	EMI America 8019	[written by Bill LaBounty, Roy Freeland][produced by Steve Gibson, Brent Maher][5.Adult Contemporary Chart]
The very first time/Drops of water	Michael Johnson	02.1980	-	101[5]	EMI America 8031	[written by Randy Goodrum][29.Adult Contemporary Chart]
You Can Call Me Blue / Don't Ask Why	Michael Johnson	08.1980	-	86[3]	EMI America 8054	[written by L. Brown / D. Morgan]
I Love You by Heart	Sylvia & Michael Johnson	12.1985	-	9[11].Country Chart	RCA 14 217	-
Gotta Learn to Love Without You	Michael Johnson	05.1986	-	12[10].Country Chart	RCA 14 294	[written by Michael Johnson / Kent Robbins]
Give Me Wings	Michael Johnson	10.1986	-	1[1][16].Country Chart	RCA 14 412	[written by Rhonda Fleming,Don Schlitz][produced by Brent Maher]
The Moon Is Still Over Her Shoulder	Michael Johnson	02.1987	-	1[1][15].Country Chart	RCA 5091	[written by Hugh Prestwood][produced by Brent Maher]
Ponies	Michael Johnson	07.1987	-	26[50].Country Chart	RCA 5171	[written by Jeffrey Hawthorne Bullock]
Crying Shame	Michael Johnson	11.1987	-	4[14].Country Chart	RCA 5279	[written by Michael Johnson, Brent Maher, Don Schlitz][produced by Brent Maher]
I Will Whisper Your Name	Michael Johnson	05.1988	-	7[11].Country Chart	RCA 6833	[written by Randy VanWarmer][produced by Brent Maher]
That's That	Michael Johnson	10.1988	-	9[10].Country Chart	RCA 8650	[written by Hugh Prestwood][produced by Brent Maher]
Roller Coaster Run (Up Too Slow, Down Too Fast)	Michael Johnson	.1989	-	52.Country Chart	RCA	[written by Hugh Prestwood]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Michael Johnson Album	Michael Johnson	07.1978	-	81[17]	EMI America 17 002	[produced by Brent Maher , Steve Gibson]
Dialogue	Michael Johnson	09.1979	-	157[12]	EMI America 17 010	[produced by Brent Maher , Steve Gibson]

Eddie Cochran

Eddie Cochran (ur. 3 października 1938r w Albert Lea, zm. 17 kwietnia 1960r w Chippenham, Wiltshire, Anglia- amerykański wokalista, gitarzysta i kompozytor, przedstawiciel białego nurtu we wczesnym rock and rollu. Reprezentował styl rockabilly wywodzący się z muzyki country. Jego wielki przebój Summertime Blues stał się wiodącym utworem nie tylko stylu muzycznego zwanego rockabilly, lecz stylu życia młodzieży amerykańskiej z charakterystycznymi fryzurami i stylem ubierania się. Był też jednym z pierwszych, którzy rozpoczęli eksport rock and rolla do Europy, to jego muzyki słuchali w młodości Jimi Hendrix (dla którego był jedną z inspiracji) czy Beatlesi. Innymi gitarzystami, których zainspirował byli m.in. Eric Clapton i Ritchie Blackmore.


Pochodził z Oklahomy. W szkole pobierał lekcje muzyki i uczył się grać na perkusji, pianinie i na gitarze. Stał się znany z wykonywanych na gitarze utworów country, które słyszał w radiu. W 1955 roku przeprowadził się wraz z rodzicami do Bell Gardens w Kalifornii. Wkrótce potem założył zespół z dwoma kolegami ze szkoły średniej. Grając dla Amerykańskiego Legionu poznał Hanka Cochrana, który pisał teksty do muzyki country. Wspólnie założyli zespół The Cochran Brothers. W tym też okresie zaczynał pisać pierwsze utwory z Jerrym Capehartem, swoim późniejszym menedżerem. W 1956 roku na prośbę Borisa Petroffa nagrał utwór „Twenty Flight Rock” dla musicalu The Girl Can't Help It. W następnym roku Cochran ponownie nagrał utwór do musicalu, tym razem „Sittin in the Balcony” dla Untamed Youth. Oba utwory były pisane przez innych autorów, ale Eddie Cochran nagrał je w wersji rock and rollowej i po tych wydarzeniach nierzadko nagrywał własne, rock and rollowe wykonania utworów. 

Poza „Summertime Blues” nagrał jeszcze kilka kolejnych hitów, czyli „C'mon everybody”, „Somethin' Else”, „Weekend”, „Teenage Heaven”, „Three Stars”, „Nervous Breakdown”, „Three Steps to Heaven” czy własne wykonanie „My Way”.


16 kwietnia 1960 podczas tournée w Wielkiej Brytanii doszło do wypadku. Taksówka, którą jechał Cochran, uderzyła w latarnię. Gene Vincent (1935–1971), który towarzyszył mu podczas koncertów, oraz Sharon Sheeley (1940–2002), autorka tekstów, prywatnie narzeczona Cochrana, odnieśli poważne obrażenia, Cochran zmarł następnego dnia w szpitalu. Wypadek miał miejsce w Chippenham (w Anglii w hrabstwie Wiltshire). Miasto to organizuje od tego czasu coroczne festiwale poświęcone pamięci muzyka.

W 1987 Eddie Cochran został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Jego muzyka była inspiracją dla wielu muzyków i zespołów, poza Jimim Hendrixem i The Beatles byli to m.in. Lemmy, Sid Vicious, The Rolling Stones, The Clash, Bruce Springsteen, Van Halen, Rod Stewart, Cliff Richard, Blue Cheer, Led Zeppelin, The White Stripes, The Sex Pistols, Rush, Paul McCartney, Alan Jackson, Keith Richards i inni.

W 2003 został sklasyfikowany na 84. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone.

Jego największy przebój Summertime Blues (1958) został sklasyfikowany na 74. miejscu Listy 500 utworów wszech czasów Magazynu Rolling Stone, z kolei C'mon Eeverybody (1958) znalazł się na 411. pozycji.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sittin' In The Balcony/Dark Lonely Street	Eddie Cochran	03.1957	-	18[13]	Liberty 55056	[written by Johnny Dee][produced by Simon Jackson]
Drive In Show/Am I Blue	Eddie Cochran	09.1957	-	82[6]	Liberty 55087	[written by Fred Dexter][produced by Simon Jackson]
Jeannie, Jeannie, Jeannie/Pocketful Of Hearts	Eddie Cochran	03.1958	-	94[1]	Liberty 55123	[written by George Motola,Rickie Page][produced by Eddie Cochran]
Summertime Blues/Love Again	Eddie Cochran	08.1958	18[6]	8[16]	Liberty 55144	[written by Eddie Cochran ,Jerry Capehart][produced by Eddie Cochran]
C'mon Everybody/Don't Ever Let Me Go	Eddie Cochran	11.1958	6[13]	35[12]	Liberty 55156	[written by Eddie Cochran ,Jerry Capehart][produced by Simon Jackson]
Teenage Heaven/I Remember	Eddie Cochran	03.1959	-	99[1]	Liberty 55177	[written by Eddie Cochran ,Jerry Capehart][produced by Eddie Cochran]
Somethin´ Else/ Boll Weevil Song	Eddie Cochran	08.1959	22[3]	58[9]	Liberty 55203	[written by Sharon Sheeley, Bob Cochran][produced by Eddie Cochran]
Hallelujah, I Love Her So/Little Angel	Eddie Cochran	01.1960	22[4]	-	Liberty 55217	[written by Ray Charles][produced by Eddie Cochran]
Three Steps To Heaven/ Cut Across Shorty	Eddie Cochran	06.1960	1[2][15]	108[1]	Liberty 55242	[written by Eddie Cochran, Bob Cochran][produced by Snuff Garrett]
Sweetie Pie/Lonely	Eddie Cochran	10.1960	A:38[3];B:41[1]	-	London HLG 9196 [UK]	[A:written by Eddie Cochran,Jerry Capehart,Johnny Russell][B::written by Sharon Sheeley][produced by Snuff Garrett]
Weekend/Cherished Memories	Eddie Cochran	06.1961	15[16]	-	London HLG 9362 [UK]	[written by Bill Post,Doree Post][produced by Snuff Garrett]
Jeannie, Jeannie, Jeannie/Pocketful Of Hearts	Eddie Cochran	12.1961	31[4]	-	London HLG 9460 [UK]	[written by George Motola,Rickie Page][produced by Eddie Cochran]
My Way/Rock 'N' Roll Blues	Eddie Cochran	05.1963	23[10]	-	Liberty LIB 10088 [UK]	[written by Ray Charles][produced by Eddie Cochran]
Summertime Blues/ Let's Get Together	Eddie Cochran	04.1968	34[8]	-	Liberty LBF 15071 [UK]	[written by Eddie Cochran ,Jerry Capehart][produced by Eddie Cochran]
C'mon Everybody/Don't Ever Let Me Go	Eddie Cochran	02.1988	14[7]	-	Liberty EDDIE 501 [UK]	[written by Eddie Cochran ,Jerry Capehart][produced by Simon Jackson]
Somethin´ Else/ Boll Weevil Song	Eddie Cochran	04.1988	100[1]	-	Liberty EDDIE 502 [UK]	[written by Sharon Sheeley, Bob Cochran][produced by Eddie Cochran]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Singin' to My Baby	Eddie Cochran	07.1960	19[1]	-	London HAU 2093	[produced by Simon Jackson]
The Eddie Cochran Memorial Album	Eddie Cochran	10.1960	9[30]	-	London HAG 2267	[produced by Eddie Cochran,Simon Jackson,Snuff Garrett]
Cherished Memories	Eddie Cochran	01.1963	15[3]	-	Liberty LBY 1109	[produced by Snuff Garrett]
Singin' to My Baby	Eddie Cochran	10.1963	20[1]	-	Liberty LBY 1158	[produced by Simon Jackson]
Tenth Anniversary Album: The Very Best of Eddie Cochran	Eddie Cochran	05.1970	34[3]	-	Liberty LBS 83337	-
The Eddie Cochran Singles Album	Eddie Cochran	08.1979	39[6]	-	United Artists UAK 30244	[produced by Eddie Cochran, Jerry Capehart]
C'mon Everybody	Eddie Cochran	04.1988	53[3]	-	Liberty ECR 1	-
The Very Best of Eddie Cochran	Eddie Cochran	06.2008	31[3]	-	EMI 2122782	-

Time

 The Time- funkowy zespół muzyczny założony w 1981 roku - jego członkami są artysci "odkryci" przez Prince'a.

Zespół został stworzony dzięki klauzuli w kontrakcie Prince'a z Warner Bros., która pozwalała mu na pozyskiwanie i nagrywanie innych artystów dla firmy. Zainspirowany filmem z roku 1980 The Idolmaker o życiu producenta i promotora muzycznego Boba Marucciego, Prince założył zespół funkowy, który miał być ujściem dla kolejnych jego hitów i materiału podobnego do pierwszych jego płyt - w tym samym czasie on sam udał się w kierunku odkrywania innych kierunków muzycznych.
 

W roku 1981 zbudował skład The Time z członków funkowego zespołu z Minneapolis o nazwie "Flyte Tyme": Jellybean Johnson na perkusji, Jimmy Jam i Monte Moir na klawiszach oraz Terry Lewis na basie. Skład dopełnili Jesse Johnson na gitarze, wokalista i przyjaciel z dzieciństwa Prince'a Morris Day oraz Jerome Benton, który w zasadzie pełnił rolę człowieka od marketingu.
Zespół wydał w sumie cztery albumy - na każdym znalazła się spora porcja jamowanych, natchnionych rockiem utworów funkowych, przeważnie lekkich i żartobliwych, na które duży wpływ miał zespół "Parliament" oraz, naturalnie, Prince. Do ich przebojów należą m.in. "The Bird", "Jungle Love", "777-9311", "Get It Up", "Gigolos Get Lonely Too", czy "Cool" - pojawiały się one głównie na listach przebojów R&B.; Nigdy jednak zespół nie osiągnął statusu megagwiazdy, takiej jak chociażby sam Prince. Choć Day był charyzmatycznym i urzekającym frontmanem, wielu zarzucało mu pisanie słabych tekstów.
 

W 1983 Jimmy Jam i Terry Lewis, którzy już razem pisali piosenki, zaczęli pisać także dla innych zespołów. Pewnego dnia nie mogli wylecieć z Atlanty z powodu śnieżycy i nie zdążyli na koncert "The Time" w San Antonio, za co zostali ukarani grzywną, a póżniej wyrzuceni. Nigdy nie było jasne czy było to z powodu tego incydentu, czy też przez ich rosnącą niezależność. Monte Moir skorzystał z okazji i również opuścił zespół, aby pracować z Jamem i Lewisem. Skład "The Time" uzupełnili Mark Cardenez i Paul Peterson na klawiszach oraz Jerry Hubbard na basie. To właśnie ten nowy skład pojawił się w filmie Prince'a - Purple Rain. The Time płynął na fali popularności, jakiej dostarczył zespołowi film oraz przeboje "Jungle Love" i "The Bird", jednak jego członkowie nie potrafili wykorzystać wszystkich swoich możliwości.
 

W 1985 roku po kłótniach z Princem odszedł Day, który wybrał karierę solową (po swoim aktorskim sukcesie w filmie "Purple Rain"). Wkrótce Jesse Johnson również poszedł swoją drogą. Zespół przestał istnieć, a kilku pozostałych członków (Benton, Johnson i Peterson) założyło grupę "The Family", która jednak wkrótce również dokonała żywota. W międzyczasie Jimmy Jam i Terry Lewis stali się jedną z najlepszych ekip produkcyjnych lat '80 i '90-tych.
 

W 1990 muzycy z oryginalnego składu ponownie podjęli współpracę i napisali muzykę do filmu Graffiti Bridge oraz wydali wspólnie album Pandemonium, na którym pojawił się ich najlepiej sprzedający się do tej pory singel - Jerk Out. Jednak niedługo potem w zespole ponownie zaczęło iskrzyć i muzycy rozstali się ponownie. Kilku członków The Time zaczęło ponownie wspólnie grać w 1995r, z towarzyszeniem kilku nowych muzyków - to właśnie ten skład ekipę można zobaczyć w filmie Kevina Smitha Jay i Cichy Bob kontratakują. Grupa koncertuje do tej pory, zazwyczaj pod nazwą "Morris Day and The Time".
 

Podobno pod koniec lat '90-tych ukończony został piąty album The Time, nagrany w nowym składzie, lecz Prince nie pozwolił na jego wydanie. Tytuł roboczy miał brzmieć "'Old Dogs, New Tricks". W 2004 ukazał się album Morrisa Daya "It's About Time" zawierający kilka utworów napisanych i wykonanych przez Daya oraz kilka nagrań z koncertów The Time.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get it up/After High School	Time	08.1981	-	-	Warner 49 774	[Written by: Prince ][Produced by: Morris Day/Prince ][6[19].R&B Chart]
Cool [Part.1]/[Part.2]	Time	01.1982	-	90[7]	Warner 49 864	[Written by: Dez Dickerson/Prince ][Produced by: Morris Day/Prince ][7[18].R&B Chart]
Girl/The Stick	Time	04.1982	-	-	Warner 50 039	[Written by:Prince ][Produced by: Prince ][49[9].R&B Chart]
777-9311 / Grace	Time	10.1982	-	88[3]	Warner 29 952	[Written by: Prince][Produced by: Morris Day/Prince ][2[20].R&B Chart]
The Walk / OnedayI'mgonnabesomebody	Time	12.1982	-	104[1]	Warner 29 856	[Written by: Time][Produced by: Morris Day/Prince ][24[11].R&B; Chart]
Gigolos Get Lonely Too/I Don't Wanna Leave You	Time	03.1983	-	-	Warner 29 764	[Written by: Morris Day][Produced by: Morris Day, The Starr* Company][77[4].R&B; Chart]
Ice Cream Castles / Tricky	Time	08.1984	-	106[3]	Warner 29 247	[Written by: Morris Day][Produced by: Morris Day/Prince ][11[15].R&B; Chart][70[3].Hot Disco/Dance;Warner 29 247 7"]]
Jungle Love/Oh, Baby	Time	10.1984	-	20[25]	Warner 29 181	[Written by:Morris Day/Jesse Johnson/Prince][Produced by: Prince ][6[17].R&B; Chart][9[14].Hot Disco/Dance;Warner 20 254 12"]
The Bird / My Drawers	Time	02.1985	-	36[13]	Warner 29 094	[Written by: Morris Day/Prince/Jesse Johnson ][Produced by: Prince ][6[10].Hot Disco/Dance;Warner 20 315 12"][33[11].R&B; Chart]
Jerk Out / Mo' Jerk Out	Time	06.1990	-	9[15]	Paisley Park 19 750	[gold-US][1[1][15].R&B; Chart][Written by:Prince, Jimmy Jam and Terry Lewis, Morris Day][Produced by: Prince ][6[9].Hot Disco/Dance;Paisley Park 19 701 12"]
Chocolate/My Drawers	Time	10.1990	-	-	Paisley Park 19750	[Written by:The Time][Produced by: The Time ][44[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Time	Time	09.1981	-	50[32]	Warner 3598	[gold-US][produced by Jamie Starr , Morris Day ]
What Time Is It?	Time	09.1982	-	26[33]	Warner 23 701	[gold-US][produced by The Starr ★ Company , Morris Day ]
Ice Cream Castle	Time	07.1984	-	24[57]	Warner 25 109	[platinum-US][produced by Morris Day , Starr Company]
Pandemonium	Time	07.1990	66[1]	18[16]	Paisley Park 27 490	[gold-US][produced by Time,Prince]