Z archiwum...rocka : Irlandia

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Irlandia. Pokaż wszystkie posty

środa, 11 marca 2026

Sally Oldfield

Sally Oldfield (ur. 3 sierpnia 1947r w Dublinie)- urodzona w Irlandii angielska wokalistka folk,
kompozytorka, multiinstrumentalistka i autorka tekstów oraz producentka muzyczna; starsza siostra muzyka Mike’a i kompozytora Terry'ego Oldfieldów.

Sally Oldfield i jej rodzeństwo zostali wychowani przez matkę, Maureen, w duchu katolicyzmu. Dzieciństwo spędzili częściowo w irlandzkim Dublinie i w angielskim Reading, położonym w hrabstwie Berkshire. Jako 12-latkę Sally zapisano do Royal Academy of Dancing na naukę baletu, jednak zrezygnowała po 4 latach. Następnie studiowała na Uniwersytecie w Bristolu. Tam, jak sama stwierdziła, miała po raz pierwszy okazję do rozszerzenia swojej jaźni kulturowej poza wąskie pasmo dzieciństwa, i tu upatruje źródła wielokulturowości, która cechuje jej dorobek muzyczny oraz umiejętności grania na wielu instrumentach muzycznych.

Karierę muzyczną rozpoczęła w 1968, gdy razem z bratem Mikiem utworzyli duet Sallyangie. Nagrali wspólnie tylko jeden album, po uzyskaniu rekomendacji gitarzysty Pentangle, Johna Renbourna. Ich album, Children of the Sun, stanowił bajkową mieszankę angielskiego folku i muzyki pop, a głos Sally Oldfield został szczególnie wyeksponowany. Gościnnie na tym albumie wystąpił perkusista Pentangle, Terry Cox i flecista Ray Warleigh, który także współpracował z innymi muzykami, jak np. Allanem Holdsworthem i Nickiem Drakem. Sally i Mike Oldfieldowie zakończyli działalność w The Sallyangie jesienią tego samego roku z powodu nieporozumień na tle artystycznym i czasowo zaniechali dalszej współpracy.

Pierwszy solowy album Sally Oldfield pt. Water Bearer został wydany w 1978. Pierwszy utwór z tego albumu, "Mirrors", stał się dość znanym przebojem. Od tego czasu artystka wydaje albumy solowe. Przez szereg lat pracowała na rynku muzycznym w Niemczech. Bierze również udział w nagraniach braci Mike'a i Terry'ego. Jej głos dominuje tzw. girlie chorus w paru sekcjach albumu Tubular Bells: przy końcu pierwszej strony albumu i tuż przed melodią szkocką na odwrotnej stronie. Sally Oldfield ponownie wystąpiła w nowym nagraniu Tubular Bells z 2003.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mirrors / Night Of The Hunter's Moon	Sally Oldfield	12.1978	19[13]	-	Bronze BRO 66	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield]
You Set My Gypsy Blood Free/Water Bearer	Sally Oldfield	08.1979	-	-	Bronze BRO 79	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Ashley Howe]
The Sun In My Eyes/Answering You	Sally Oldfield	11.1979	-	-	Bronze BRO 83	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Ashley Howe]
I Sing For You/Child Of Allah	Sally Oldfield	.1980	-	-	Bronze BRO 90	[written by M. Salerno, F. Fabrizio][produced by Sally Oldfield]
Mandala / Woman Of The Night	Sally Oldfield	09.1980	-	-	Bronze BRO 104	[written by Sally Oldfield][produced by Tom Newman]
Morning Of My Life / Blue Water	Sally Oldfield	01.1981	-	-	Bronze BRO 114	[written by Sally Oldfield][produced by Tom Newman]
Song Of The Lamp / Rare Lightning	Sally Oldfield	11.1981	-	-	Bronze BRO 148	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Dave Davani, Laurie Jay]
Broken Mona Lisa / Morning Of My Life	Sally Oldfield	08.1982	-	-	Bronze BRO 153	[written by Sally Oldfield][produced by Ken Gold]
Path With A Heart/Never Knew Love Could Get So Strong	Sally Oldfield	10.1983	-	-	Bronze BRO 172	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Hans Zimmer ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Water Bearer	Sally Oldfield	10.1978	-	-	Bronze BRON 511	[produced by Sally Oldfield]
Easy	Sally Oldfield	.1979	-	-	Bronze BRON 522	[produced by Sally Oldfield]
Celebration	Sally Oldfield	.1980	-	-	Bronze BRON 528	[produced by Tom Newman]
Playing In The Flame	Sally Oldfield	.1981	-	-	Bronze BRON 536	[produced by Dave Davani, Laurie Jay,Sally Oldfield]
In Concert	Sally Oldfield	.1982	-	-	Bronze BRON 540	[produced by Dave Davani, Laurie Jay]
Strange Day In Berlin	Sally Oldfield	.1983	-	-	Bronze BRON 549	[produced by Hans Zimmer, Sally Oldfield]

Sinéad O’Connor

Shuhada Sadaqat, występująca jako Sinéad O’Connor (ur. 8 grudnia 1966r w Dublinie
jako Sinéad Marie Bernadette O’Connor, zm. 26 lipca 2023 w Londynie) -irlandzka piosenkarka, kompozytorka, autorka tekstów i okazjonalnie aktorka.

Debiutowała w latach 80-tych z zespołem In Tua Nua, natomiast karierę solową rozpoczęła w 1986r. Jej największy hit to „Nothing Compares 2 U” (1990), cover piosenki napisanej przez Prince’a.

Na początku września 2017 podała do publicznej wiadomości informację o zmianie imienia i nazwiska na Magda Davitt. Z kolei pod koniec października 2018 poinformowała o konwersji na islam i zmianie imienia na Shuhada, później zmieniając też nazwisko na Sadaqat. Nie była to jednak jeszcze zmiana zalegalizowana prawnie.

Urodziła się w Dublinie, w dzielnicy Glenagarry. Imię otrzymała po Sinéad de Valerze, żonie prezydenta Irlandii Éamona de Valery, a zarazem matce lekarza odbierającego ją przy porodzie. Jej rodzicami byli John (inżynier budowlany, a później barrister) i Marie O’Connor. Sinéad była trzecim z pięciorga ich dzieci; oprócz niej byli to jeszcze synowie Joseph (późniejszy pisarz), John i Eoin oraz córka Eimear. Rodzice artystki rozwiedli się, gdy O’Connor miała osiem lat. Troje starszych dzieci zamieszkało z matką. Sinéad skarżyła się, że matka znęcała się nad nią. John O’Connor podjął starania o otrzymanie prawa do opieki nad dziećmi i ostatecznie otrzymał je jako dopiero drugi mężczyzna w Irlandii. Starania Johna o opiekę nad dziećmi w kraju, którego sądy zwykle przyznawały ją matkom i nie dopuszczały do rozwodów, przyczyniły się do tego, że został on przewodniczącym Divorce Action Group i czołowym mówcą publicznym.

W 1979 opuściła swoją matkę i zamieszkała z ojcem oraz jego nową żoną. W wieku 15 lat za popełnione kradzieże i wagarowanie trafiła do domu poprawczego Grianán Training Centre, tzw. azylu sióstr magdalenek. Doświadczenie to wspominała później następującymi słowami: „Po niczym innym nigdy nie doświadczyłam i prawdopodobnie już nie doświadczę takiej paniki, strachu oraz udręczenia”. Jedna z opiekunek z Grianán Training Centre była siostrą Paula Byrne’a, perkusisty zespołu In Tua Nua, który usłyszał O’Connor śpiewającą utwór „Evergreen” Barbry Streisand na przyjęciu weselnym swojej siostry. Nagrała z nimi piosenkę pt. „Take My Hand”, jednak grupa uznała, że Sinéad (mająca wtedy 15 lat) była zbyt młoda by zostać członkiem zespołu.

W 1983 ojciec wysłał Sinéad do ekskluzywnej kwakierskiej szkoły z internatem Newtown w Waterford, instytucji z dużo mniejszym rygorem niż w Grianán. Z pomocą i zachętą swego nauczyciela irlandzkiego, Josepha Falvy’ego, nagrała demo zawierające cztery utwory, w tym dwa covery i dwie jej własne piosenki, które później pojawiły się na pierwszym albumie. Dzięki ogłoszeniu zamieszczonemu w magazynie Hot Press poznała Columba Farrelly’ego. Razem zwerbowali kilku innych muzyków i uformowali zespół Ton Ton Macoute, nazwany od imienia zombie z haitańskiego mitu. Jesienią grupa wyjechała do Waterford, kiedy O’Connor jeszcze uczęszczała do Newtown. Szybko rzuciła jednak szkołę i wyjechała za nimi do Dublina, gdzie za swoje występy dostawali pozytywne opinie mieszkańców. Na ich muzykę miały wpływ zainteresowania Farrelly’ego: czary, mistycyzm i muzyka świata. 10 lutego 1985 w wypadku samochodowym zginęła matka O’Connor]. Sinéad była wstrząśnięta, pomimo napiętych stosunków, jakie między nimi panowały. Niedługo potem odeszła z zespołu i wyjechała do Londynu. Zespół Ton Ton Macoute nie uległ jednak rozpadowi.

Pierwszy singel, „Heroine”, wydała w 1986. Był to duet z gitarzystą U2, występującym pod pseudonimem The Edge. Debiutancki album wokalistki, zatytułowany The Lion and the Cobra, ukazał się w listopadzie 1987. Osiągnął umiarkowany sukces na listach sprzedaży, jednak spotkał się z pozytywnymi opiniami i zdobył status złotej płyty w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Pochodziły z niego takie single jak „Troy”, „I Want Your (Hands on Me)” czy pierwszy duży przebój „Mandinka”. W 1988r nagrała piosenkę „Jump in the River” do filmu Poślubiona mafii. O'Connor wymieniła Boba Dylana, Davida Bowie, Boba Marleya,Siouxsie and the Banshees, i The Pretenders jako artystów, którzy wywarli wpływ na jej wczesną karierę.

Największy rozgłos piosenkarka zyskała jednak po wydaniu drugiej płyty, I Do Not Want What I Haven’t Got, wydana w marcu 1990r. Znalazł się na niej utwór „Nothing Compares 2 U”, napisany przez Prince’a, który następnie zaaranżował go specjalnie dla Sinéad. Piosenka dotarła do pierwszych miejsc list przebojów w wielu krajach, w tym także w Stanach Zjednoczonych na Billboard Hot 100, stając się największym przebojem Sinéad w jej karierze. Utworowi towarzyszył słynny teledysk, nakręcony w Paryżu. Album spotkał się z ogromnym sukcesem: zdobył pozytywne recenzje i osiągnął status wielokrotnej platyny na rynku brytyjskim i amerykańskim. Kolejnym promującym go singlem zostało nagranie „The Emperor’s New Clothes”. W 1991 płyta I Do Not Want What I Haven’t Got została nagrodzona Grammy jako najlepszy album muzyki alternatywnej. W lipcu 1990 O’Connor wystąpiła jako jeden z wielu gości na koncercie The Wall Live in Berlin Rogera Watersa.

Trzecia płyta Sinéad, wydana jesienią 1992r, Am I Not Your Girl?, zawierała covery jazzowych piosenek innych wykonawców. Znalazły się na niej takie standardy jak „Black Coffee”, „Gloomy Sunday” czy „Don’t Cry for Me Argentina”. Pierwszym singlem została piosenka „Success Has Made a Failure of Our Home”. Płyta okazała się sukcesem, choć nie na miarę poprzedniego albumu.

Jesienią 1994 O’Connor wydała swoją czwartą płytę, zatytułowaną Universal Mother, którą promowały single: „Thank You for Hearing Me” oraz „Fire on Babylon” (poruszający temat przemocy nad dziećmi). W tym samym roku nagrała piosenkę „You Made Me the Thief of Your Heart” do filmu W imię ojca Jima Sheridana. W 1997 ukazały się dwie płyty Sinéad: minialbum Gospel Oak oraz składanka jej największych przebojów So Far… The Best of Sinéad O’Connor, promowane singlami „This Is to Mother You” oraz „This Is a Rebel Song”. Kompilacja So Far… osiągnęła kilkumilionowy nakład i jest jedną z najlepiej sprzedających się płyt w jej dyskografii.

W 2000 ukazał się jej kolejny album, Faith and Courage, a dwa lata później folkowa płyta Sean-Nós Nua, z tradycyjnymi irlandzkimi utworami. W 2003 wydała album She Who Dwells in the Secret Place of the Most High Shall Abide Under the Shadow of the Almighty, ogłaszając, że tym samym kończy swoją karierę.

W 2005, wbrew wcześniejszym zapewnieniom o zakończeniu kariery, wydała kolejny studyjny album, Throw Down Your Arms, utrzymany w stylistyce reggae. W czerwcu 2007 ukazała się jej kolejna płyta, Theology. Oba albumy były wydawnictwami dwupłytowymi. 16 lipca 2007 piosenkarka wystąpiła w Poznaniu w ramach festiwalu Malta.

W 2012 ukazał się dziewiąty album Sinéad O’Connor, How About I Be Me (and You Be You)?, który w tekstach zawartych na nim utworów poruszał takie tematy jak seksualność, religia, nadzieja i rozpacz. Z kolei dwa lata później, w sierpniu, do sprzedaży trafił dziesiąty album wokalistki, I’m Not Bossy, I’m the Boss, pod kątem artystycznym zainspirowany kampanią na rzecz wzmocnienia pozycji kobiet Ban Bossy, a muzycznie zorientowany na rock i melodyjne brzmienia. Głównym singlem promującym to wydawnictwo był „Take Me to Church”.

W grudniu 2020 artystka za pośrednictwem serwisu Twitter zapowiedziała wydanie nowego albumu studyjnego w następnym roku. W czerwcu 2021 ogłosiła, że jej nowy album będzie nosił tytuł No Veteran Dies Alone, zostanie wydany w 2022 i będzie jej ostatnim wydawnictwem w karierze.

1 czerwca 2021 światową premierę miała jej autobiografia Rememberings. Polskojęzyczny przekład, zatytułowany Wspomnienia, ukazał się 27 października 2021 nakładem Wydawnictwa Agora.

7 stycznia 2022, 17-letni syn O’Connor, Shane, popełnił samobójstwo. W związku z tą tragedią, w czerwcu 2022 artystka anulowała zaplanowaną na ten sam rok trasę koncertową, ponadto odłożyła premierę albumu No Veteran Dies Alone na czas nieokreślony.

W lutym 2023 opublikowano nagranie szkockiej piosenki „The Skye Boat Song” w jej wykonaniu, które stało się motywem otwierającym siódmą serię serialu Outlander.

W 1989 roku, w jednym z wywiadów, wyraziła swoje poparcie dla Irlandzkiej Armii Republikańskiej, za co została skrytykowana. Opinię tę podtrzymała rok później.

Wywołała oburzenie, kiedy w 1990 odmówiła występu w New Jersey, ponieważ przed jej występem miał zostać odśpiewany hymn Stanów Zjednoczonych Ameryki, na co się nie zgodziła.

W 1991 zbojkotowała galę rozdania nagród Grammy- miał to być protest przeciwko komercjalizacji ceremonii. Sinéad wygrała wówczas w kategorii Najlepszy Album Muzyki Alternatywnej krążkiem I Do Not Want What I Haven’t Got, lecz nie zaakceptowała tej nagrody i nie pojawiła się na gali.

Kilka tygodni po premierze Am I Not Your Girl?, 3 października 1992, podczas programu Saturday Night Live piosenkarka wykonała a cappella utwór „War” Boba Marleya, po czym podarła zdjęcie papieża Jana Pawła II. Zaprotestowała tym samym przeciwko brakowi reakcji Watykanu na ukrywanie przez irlandzki Kościół katolicki udokumentowanych w latach późniejszych, licznych przypadków molestowania dzieci przez księży w Irlandii. Dwa tygodnie po tym wydarzeniu wygwizdano ją podczas koncertu poświęconego twórczości Boba Dylana w Nowym Jorku. Dochodziło także do publicznego niszczenia jej płyt. Choć gwiazda po latach przeprosiła papieża, to jednak przyznała, że nie żałuje tego, co zrobiła.

Piosenkarka skrytykowała Kościół katolicki za negatywny stosunek do kwestii homoseksualizmu. Twierdziła: „Nauczanie przeciwko homoseksualizmowi jest bluźnierstwem”.

W kwietniu 1999 została ordynowana na duchownego Irlandzkiego Ortodoksyjnego Kościoła Katolickiego i Apostolskiego. Ceremonię zorganizowano w Grand Hôtel de la Grotte w Lourdes we Francji. Przyjęła wówczas imię Mother Bernadette Mary (Matka Bernadetta Maria) z rąk byłego biskupa Kościoła Palmariańskiego, Michaela Coxa.

W 2010, po tym, jak ujawniono, że Kościół katolicki w Irlandii i Watykan ukrywali przypadki wykorzystywania seksualnego nieletnich przez księży w latach 1975-2004, Sinéad ponownie skrytykowała Kościół. „Gdyby Jezus był z nami, spaliłby Watykan”- powiedziała. Stwierdziła, że papież Benedykt XVI powinien zrezygnować ze stanowiska. „Papież nie ma problemu w wyrażaniu swojej opinii na temat antykoncepcji czy rozwodów, krytykowaniu Kodu da Vinci czy Naomi Campbell za noszenie biżuterii w kształcie krzyża. Kiedy jednak przychodzi wypowiedzieć się na temat zła czynionego przez pedofilów przebranych za księży, papież milczy. To groteskowe, trudne do pojęcia, dziwaczne i bezprecedensowe. Trzymają stronę zła” - powiedziała.

W 2018 wystosowała list otwarty do głowy Kościoła katolickiego, papieża Franciszka, z prośbą o ekskomunikę.

Określała się jako biseksualistka. W 2000, w liście otwartym dla irlandzkiego magazynu „Hot Press”, ogłosiła, że pomimo licznych związków z mężczyznami woli kobiety - określiła się wówczas jako lesbijka. To samo wyznała kilka tygodni później w telewizyjnym wywiadzie dla Howarda Sterna. Pomimo to dwa lata później wyszła za mąż. W 2003 w wywiadzie udzielonym dla telewizji RTÉ One wyjaśniła, że interesuje się zarówno kobietami, jak i mężczyznami. W maju 2005 na łamach „Entertainment Weekly” po raz kolejny potwierdziła swój biseksualizm, ogłaszając: „Jestem w trzech czwartych heteroseksualna, a w jednej czwartej homoseksualna”.

W przeszłości była związana m.in. z piosenkarzem Peterem Gabrielem, a także czterokrotnie zamężna: z Johnem Reynoldsem (producent muzyczny i muzyk współpracujący z O’Connor), Nicholasem Sommerladem (ślub w 2002r, już po roku doszło do separacji), Steve’em Cooneyem (rozwód w kwietniu 2011r) oraz Barrym Herridge'em (ślub 8 grudnia 2011 w Las Vegas. Miała czworo dzieci: synów Jake’a (ur. 1994r), Shane’a (ur. 2004r, zm. 7 stycznia 2022r) i Yeshuę Francisa Neila (ur. 19 grudnia 2006r; ojcem jest Frank Bonadio) oraz córkę Roisin (ur. 1996).

W 2007 podczas jednego z wywiadów określiła siebie jako chrześcijankę. Piosenkarka identyfikowała się także z ruchem rastafariańskim. Nauki ruchu rasta były dla niej inspiracją podczas pracy nad płytami Throw Down Your Arms i Theology.

W 2007 podczas wywiadu telewizyjnego dla Oprah Winfrey wyznała, że zdiagnozowano u niej zaburzenia afektywne dwubiegunowe, a przed diagnozą zmagała się z myślami samobójczymi. W późniejszym czasie zdiagnozowano u niej osobowość chwiejną emocjonalnie typu borderline oraz złożony zespół stresu pourazowego. Cierpiała też na agorafobię.

Na początku września 2017 zamieściła w serwisie Facebook informację o zmianie imienia i nazwiska na Magda Davitt, jako powód tej zmiany podając chęć bycia „wolną od patriarchalnych i niewolniczych imion. Wolną od rodzicielskich klątw”.

Pod koniec października 2018 przeszła na islam podczas ceremonii prowadzonej przez islamskiego teologa i przewodniczącego Rady do Spraw Pokoju i Integracji Muzułmanów Irlandzkich (Irish Muslim Peace & Integration Council), szejka Umara Al-Qadriego[w innych językach]. Powody konwersji wyjaśniła w serwisie Twitter następująco: „Jest to naturalne zwieńczenie podróży każdego inteligentnego teologa. Każde studiowanie świętych pism prowadzi do islamu, który z kolei sprawia, że wszystkie inne święte pisma stają się zbędne”. W związku ze zmianą religii wówczas zmieniła także imię na Shuhada, a w późniejszym czasie dokonała również zmiany nazwiska na Sadaqat. Nie była to jednak jeszcze zmiana zalegalizowana prawnie.

26 lipca 2023 w godzinach przedpołudniowych została znaleziona bez oznak życia w swoim mieszkaniu w Londynie. Po przybyciu policji została uznana za zmarłą.

Data jej śmierci została oznaczona na 26 lipca, a pochówek na cmentarzu Dean’s Grange odbył się 8 sierpnia.

Prywatny pogrzeb odbył się 8 sierpnia tego samego roku w Bray w hrabstwie Wicklow. Wziął w nim udział prezydent Irlandii, Michael D. Higgins. Rodzina O’Connor zaprosiła publiczność do złożenia hołdu nad brzegiem morza, gdzie przejeżdżał kondukt pogrzebowy. Tysiące osób wzięło w nim udział, niosąc znaki i hołdy.

W 2024 roku podano, że przyczyną śmierci piosenkarki było nagłe zaostrzenie przewlekłej obturarcyjnej choroby płuc i astmy oskrzelowej oraz łagodne zakażenie dolnych dróg oddechowych. W 2025 podano, że z jej testamentu wynikał pozostawiony majątek o wartości 1,7 mln GBP.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heroine/Heroine (Mix II)	The Edge With Sinead O'Connor	10.1986	89[3]	-	Virgin VS 897	[written by The Edge, Sinead O'Connor][produced by The Edge, Michael Brook]
Mandinka/Drink Before The War	Sinead O' Connor	01.1988	17[9]	-	Virgin ENY 611	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor, Kevin Moloney]
I Want Your (Hands On Me)/Just Call Me Joe	Sinéad O'Connor With MC Lyte	04.1988	77[4]	-	Ensign ENY 613	[written by Sinéad O'Connor, Mike Clowes, John Reynolds, Rob Dean, Spike Holifield][produced by Sinéad O'Connor,Kevin Mooney]
Jump In The River/Never Get Old	Sinéad O'Connor with Karen Finley	10.1988	81[3]	-	Ensign ENY 618	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor]
Nothing compares 2 U/Jump In The River	Sinead O' Connor	01.1990	1[4][22]	1[4][21]	Virgin ENY 630	[platinum-US][platinum-UK][Written By - Prince][ Producer - Sinéad O'Connor, Nellee Hooper, Chris Birkett][oryginalnie nagrana przez The Family w 1985r]
The emperor' s new clothes/What Do You Want	Sinead O' Connor	07.1990	31[5]	60[9]	Virgin ENY 633	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor]
Three Babies/Damn Your Eyes	Sinead O' Connor	10.1990	42[4]	-	Virgin ENY 635	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor]
My special child/Nothing compares 2 U [live]	Sinead O' Connor	06.1991	42[3]	-	Virgin ENY 646	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor]
Silent Night/ Irish Ways & Irish Laws	Sinead O' Connor	12.1991	60[4]	-	Virgin ENY 652	[written by Traditional][ Producer - Peter Gabriel,Sinéad O'Connor]
Sucess has made a failure of our home/You do something to me	Sinead O' Connor	09.1992	18[4]	-	Virgin ENY 656	[written by Johnny Mullins][produced by Phil Ramone, Sinéad O'Connor]
Don't cry for me Argentina/Ave Maria	Sinead O' Connor	12.1992	53[4]	-	Virgin ENY 657	[written by T. Rice, A. Lloyd Webber][produced by Phil Ramone, Sinéad O'Connor]
Thank you for hearing me/Fire On Babylon	Sinead O' Connor	11.1994	13[15]	-	Virgin ENY 662	[ Producer - John Reynolds , Tim Simenon,Sinéad O’Connor][Written By O'Connor / Reynolds]
You Made Me The Thief Of Your Heart/The Father And His Wife The Spirit	Sinead O' Connor with Gavin Friday	02.1994	42[4]	-	Island IS 588	[written by: Bono / Gavin Friday / Maurice Seezer][ Producer - Tim Simenon][piosenka z filmu "The name of the father"]
Haunted/The Song With No Name	Shane McGowan & Sinead O' Connor	04.1995	30[5]	-	ZTT ZANG 65	[written by Shane MacGowan][produced by Horn/Jordan/MacGowan]
Famine/All apologies	Sinead O' Connor	08.1995	51[5]	-	Chrysalis CDENY 663
Gospel oak EP [This is to mother you/I Am Enough For Myself/Petit Poulet/My Love]	Sinead O' Connor	05.1997	28[6]	128[3]	Chrysalis CDCHS 5051	[produced by Sinéad O'Connor ,John Reynolds, Dónal Lunny]
This is a rebel song/Redemption song [live]	Sinead O' Connor	12.1997	60[3]	-	Columbia 6652992	[written by Sinéad O'Connor][produced by John Reynolds]
Jealous	Sinead O' Connor	11.2000	86[2]	-	Atlantic WEA 318	[written by David A. Stewart,Sinéad O'Connor][produced by David A. Stewart]
Troy (The Phoenix From The Flame)	Sinead O' Connor	08.2002	48[2]	3.Hot Dance Music/Club Play	Devolution DEVR 003RX	[ written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor,Geremy O'Mahony,Dirk "M.I.K.E." Dierickx]
Tears From The Moon	Conjure One feat Sinead O' Connor	02.2003	42[1]	-	Nettwerk America 0 6700 33173 1 3 [US]	[ written by Billy Steinberg,Rick Nowels,Kyoko Baertsoen][produced by Rick Nowels,Rhys Fulber]
1000 Mirrors	Asian Dub Foundation feat. Sinéad O'Connor	05.2003	81[2]	-	Virgin DINSD 259	[Produced by Asian Dub Foundation]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Lion and The Cobra	Sinead O' Connor	10.1987	27[20]	36[38]	Ensign CHEN 7	[gold-US][gold-UK][produced by Sinéad O'Connor, Kevin Mooney]
I do not want what i haven' t got	Sinead O' Connor	03.1990	1[1][53]	1[6][52]	Ensign CHEN 14	[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Sinéad O'Connor, Nellee Hooper]
Am i not your girl?	Sinead O' Connor	09.1992	6[7]	27[9]	Ensign CCD 1952	[gold-UK][produced by Sinéad O'Connor, Phil Ramone]
Universal mother	Sinead O' Connor	09.1994	19[15]	36[8]	Ensign CDCHEN 34	[gold-UK][produced by Sinéad O'Connor, John Reynolds, Tim Simenon, Phil Coulter]
So far...The best of Sinead O'Connor	Sinead O' Connor	11.1997	28[12]	-	Chrysalis 8215812	[silver-UK]
Faith & Courage	Sinead O' Connor	06.2000	61[3]	55[11]	Atlantic 7567833372	[produced by Kevin "She'kspere" Briggs, Scott Cutler, Jerry 'Wonder' Duplessis, Brian Eno, Skip McDonald, Anne Preven ,John Reynolds, Adrian Sherwood, David A. Stewart ,Wyclef Jean]
Sean-Nos Nua	Sinead O' Connor	10.2002	52[10]	139[2]	R&M Entertainment RAMCD 001	[ Producer - Dónal Lunny, Alan Branch ,Adrian Sherwood, Sinéad O'Connor]
Collaborations	Sinead O' Connor	06.2005	183[1]	-	EMI
Throw Down Your Arms	Sinead O' Connor	10.2005	189[1]	-	Chocolate And Vanilla THCVCD 001	[ Producer - Sly & Robbie ]
Theology	Sinead O' Connor	07.2007	157[1]	168[1]	Ruby Works RWXCD 50	[produced by Steve Cooney, Graham Bolger, Ron Tom ,Sinéad O'Connor]
How About I Be Me (and You Be You)?	Sinead O' Connor	03.2012	33[2]	115[1]	One Little Indian TPLP 1122	[produced by John Reynolds]
I'm Not Bossy, I'm the Boss	Sinead O' Connor	08.2014	22[2]	83[1]	Nettwerk 310222	[produced by John Reynolds]

wtorek, 9 grudnia 2025

Taste

Popularny zespół blues-rockowy, założony w Cork w Irlandii, w 1966 r.

Jego pierwszy skład tworzyli: Eric Kittringham (bas), Norman Damery (perkusja) i Rory Gallagher (ur. 2.03.1949 r. w Ballyshan-non, w okręgu Donegal, Irlandia; wcześniej gitarzysta The Impact Showband. Grupa zdobyła dużą popularność w Irlandii i Niemczech, a kiedy w 1968 r. Gallagher zastąpił pierwotną sekcję rytmiczną nowymi muzykami: Charlie McCrackenem (bas) i Johnem Wilsonem (były członek Them; perkusja), nowy skład stał się częścią rodzącego się londyńskiego nurtu bluesowego i progresywnego.

Debiutancki album Taste był jednym z najpopularniejszych wydawnictw tego okresu, a zawierał m.in. taką klasykę grupy jak "Same Old Story" i "Sugar Mama". Longplay On The Boards także odniósł duży sukces, a zespół sprawiał wrażenie kontynuatora kierunku obranego przez The Cream. Niestety formacja rozpadła się w październiku 1970 r. na skutek konfliktu między Gallagherem a jego kolegami. Gitarzysta później rozpoczął pełną sukcesów karierę solową.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blister of the moon/Born on the wrong side of time	Taste	04.1968	-	-	Major Minor MM 560	[written by R. Gallagher][produced by Tommy Scott]
Born on the wrong side of time/Same old story	Taste	03.1969	-	-	Polydor 56 313	[written by R. Gallagher][produced by Tony Colton]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Taste	Taste	08.1969	-	133[9]	Polydor 583 042	[Produced by Tony Colton]
On the boards	Taste	02.1970	18[11]	-	Polydor 583 083	[Produced by Tony Colton]
Live taste	Taste	.1971	-	-	Polydor 2310 082	[Produced by Tony Colton]
Live at The Isle Of Wight	Taste	09.1972	41[1]	-	Polydor 2310 120	[Produced by Tony Colton]

piątek, 28 listopada 2025

Dubliners

Prawie trzy dekady od czasu, gdy po raz pierwszy spotkali się podczas nieformalnych spotkań
w pubie O'Donoghue's w Dublinie, Dubliners pozostają jednym z najbardziej wpływowych irlandzkich zespołów folkowych. W przeciwieństwie do swoich odpowiedników, braci Clancy, Dubliners nigdy nie odeszli od surowej swobody sceny pubowej. Według Dirty Linen: „Podczas gdy Clancy byli zadbanymi, powracającymi Jankesami z wiejskiego Tipperary, ubranymi w pasujące białe arabskie swetry, Dubliners byli pijanymi, zadymiarzami z zaułków Dublina, z rozczochranymi włosami i krzaczastymi brodami, których koncerty zdawały się odbywać przypadkiem, między bójkami na pięści”.

Początkowo znani jako Ronnie Drew Folk, Dubliners przeszli kilka zmian personalnych od momentu powstania w 1962 roku. W pierwotnym składzie znaleźli się Ronnie Drew (wokal i gitara), Luke Kelly (wokal i pięciostrunowe banjo), Barney McKenna (banjo tenorowe, mandolina, melodeon i wokal) oraz Ciaren Bourke (wokal, gitara, tin whistle i harmonijka). Pierwsza zmiana nastąpiła w 1964 roku, kiedy Kelly tymczasowo odszedł, a dołączyli do niego Bobby Lynch (wokal i gitara) oraz John Sheahan (skrzypce, tin whistle, mandolina, koncertyna, gitara i wokal). W następnym roku Kelly powrócił, a Lynch odszedł.

Najwcześniejsze nagrania The Dubliners obejmowały występy na kompilacjach multiartystycznych „The Hoot'nanny Show” i „Folk Festival: Festival Folk”, wydanych w 1964 roku. Przełom nastąpił, gdy w 1963 roku na Festiwalu w Edynburgu poznali Nathana Josepha, właściciela Transatlantic Records. Podpisując kontrakt z wytwórnią Josepha, grupa wydała jeszcze w tym samym roku swój debiutancki album studyjny „The Dubliners”. W 1967 roku The Dubliners nagrali swój przełomowy singiel „Seven Drunken Nights”, oparty na „Child Ballad” nr 273. Chociaż ryzykowny tekst utworu spowodował jego zakaz emisji w oficjalnie zatwierdzonych stacjach radiowych, po emisji w pirackiej stacji radiowej RTE, utwór znalazł się w pierwszej piątce przebojów. Dzięki sukcesowi utworu zespół rozpoczął trasę koncertową po całym świecie.

Na początku lat 70-tych The Dubliners koncertowali z produkcją „Cork Leg” Brendana Behana. Druga faza zmian personalnych rozpoczęła się w 1974 roku, kiedy Bourke doznał krwotoku mózgowego podczas koncertu. Chociaż później wydawało się, że wyzdrowiał i wrócił do zespołu, ponownie zasłabł na scenie i rozstał się z zespołem na dobre. Zmarł 10 maja 1988 roku w wieku 53 lat. Po pierwszym odejściu Bourke'a, Ronnie Drew odszedł, aby rozpocząć karierę solową, a jego miejsce zajął Jim McCann. Po powrocie Drewa pięć lat później, McCann odszedł. Problemy zespołu jednak się nie skończyły. W tym samym roku Kelly zasłabł z powodu guza mózgu podczas koncertu i musiał przejść kilka operacji. Zmarł 30 stycznia 1984 roku w wieku 44 lat. W tym czasie do składu dołączył Seán Cannon.

W 1987 roku Dubliners odzyskali dawną popularność, gdy Eamonn Campbell, który często gościnnie występował na ich albumach, wyprodukował album „Celebration”, na którym zespół nagrał z The Pogues zaktualizowaną wersję tradycyjnej piosenki folkowej „The Irish Rover”. Utwór, wydany jako singiel, dotarł do siódmego miejsca na brytyjskich listach przebojów. Campbell następnie dołączył do zespołu jako stały członek. W 1990 roku Dubliners i The Pogues ponownie połączyli siły, wydając singiel „Jack's Heroes”/„Whiskey in the Jar”, który uświetnił ćwierćfinał Irlandii na Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej. Dwa lata później Dubliners połączyli siły z Hothouse Flowers, aby nagrać singiel „The Rose”, który dotarł do drugiego miejsca na brytyjskich listach przebojów.

Album „30 Years A'Greying”, wydany w tym samym roku, zawierał współpracę z Rorym Gallagherem, Billym Connollym i De Danaanem. W grudniu 1995 roku Drew po raz drugi opuścił zespół, a jego miejsce zajął Paddy Reilly. Pomimo zmian w składzie, zespół kontynuował występy i nagrywanie w swoim odważnym stylu muzyki irlandzkiej. W kwietniu 2012 roku Barney McKenna zmarł w wieku 72 lat w swoim domu w Howth w hrabstwie Dublin; był ostatnim żyjącym członkiem pierwotnego składu The Dubliners. Eamonn Campbell zmarł w wieku 70 lat w październiku 2017 roku po chorobie podczas trasy koncertowej z Dublin Legends w Holandii.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Seven Drunken Nights/Paddy On The Railway	Dubliners	04.1967	7[17]	-	Major Minor MM 506	[written by Dubliners][produced by Tommy Scott]
Black Velvet Band/Maloney Wants A Drink	Dubliners	09.1967	15[15]	-	Major Minor MM 530	[written by arr. The Dubliners][produced by Tommy Scott]
Maids, When You're Young Never Wed An Old Man/Quare Bungle Rye	Dubliners	12.1967	43[3]	-	Major Minor MM 551	[written by Trad Arr E. McColl][produced by Tommy Scott]
The Irish Rover/The Rare Ould Mountain Dew	The Pogues And The Dubliners	03.1987	8[8]	-	Stiff BUY 258	[written by Trad.][produced by Eamonn Campbell]
Jack's Heroes/Whiskey In The Jar	The Pogues And The Dubliners	06.1990	63[2]	-	WEA YZ 500	[written by Stacy, Woods][produced by Dave Jordan, Terry Woods]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Drop of the Hard Stuff	Dubliners	05.1967	5[41]	-	Major Minor MMLP 3	[produced by Tommy Scott]
The Best of The Dubliners	Dubliners	09.1967	25[11]	-	Transatlantic TRA 158	-
More of the Hard Stuff	Dubliners	10.1967	8[18]	-	Major Minor MMLP 5	[produced by Tommy Scott]
Drinkin' and Courtin'	Dubliners	03.1968	31[3]	-	Major Minor SMLP 14	[produced by Tommy Scott]
25 Years Celebration	Dubliners	04.1987	43[10]	-	Stylus SMR 731	-
Spirit Of The Irish	Dubliners	03.2003	19[4]	-	Sanctuary TVSAN 003	-
Too Late To Stop Now - The Very Best Of The Dubliners	Dubliners	10.2006	54[1]	-	DMG TV DMGTV 031	-
The Very Best Of The Dubliners	Dubliners	03.2009	16[5]	-	UCJ 5316193	-

czwartek, 30 października 2025

Virgin Prunes

Irlandzka estradowa awangardowa formacja założona w 1976r. Fionan Hanvey,
znany głównie pod pseudonimem Gavin Friday, został zaproszony przez Paula Hewsona (późniejszego Bono z U2) do współpracy z grupą uzdolnionych artystycznie dublińskich nastolatków inspirowanych popularnością brytyjskiej new wave. Nieformalna społeczność skupiałta się w klubie Village, którego przykrywką, a z czasem jawnym muzycznym ramieniem byli Virgin Prunes.

Oprócz Fridaya w skład grupy wchodzili: Guggi (Derek Rowen), Daveid (właśc. David Watson; śpiew), Dick Evans (brat Edge'a z U2; gitara), Strongman (właśc. Trevor Rowen; bas) i Pod (właśc. Anthony Murphy; perkusja). Pierwsze występy miały typowo happeningowy charakter, a ich przebiegiem kierowali na równi wykonywcy i widzowie. Z końcem lat 70-tych formacja zdobyła kultowy prestiż, a sfinansowanym przez jej członków nagraniem "Twenty Tens" zainteresowała się wytwórnia Rough Trade.
Wkrótce odszedł niepokorny Pod, a zespół nagrał pierwszy album wydawany "w odcinkach" na 7-, 10- i 12-calowych krążkach, zanim przybrał ostateczną formę i tytuł New Forms Of Beauty. Po krótkim eksperymencie z Lacka Binttii za perkusją usiadła Mary 0'Nellon. Efektem był drugi i pierwszy w pełni dokończony longplay If I Die... I Die. Mniej ekstrawagancki, niż poprzedni, kontynuował tematykę poszukiwania czystości i piękna. Równoległy koncertowy longplay Hearsay potwierdzał przywiązanie zespołu do happeningowych korzeni.

W 1984 odszedł rozczarowany atmosferą pop-biznesu Guggi, a wkrótce po nim z podobnych powodów Dik Evans. 0'Nellon przejęła gitarę, a do składu wrócił Pod. Album The Moon Look Down And Laughed z 1986 był stylistycznie odmienny. Zrealizowany przez Dave'a Balla z Soft Cell, zawierał głównie nastrojowe ballady odbiegające daleko od tradycyjnie prowokacyjnego repertuaru grupy. Płyta nie cieszyła się popytem i Friday wycofał się z zespołu. Indywidualne działania muzyków nie dorównywały pierwszym nagraniom, chociaż solowy album Gavina Fridaya Adam And Eve zyskał przychylne recenzje.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sandpaper Lullaby/Sleep / Fantasy Dreams	Virgin Prunes	10.1981	-	-	Rough Trade RT 089	[written by Virgin Prunes][produced by Adam Kidron , Virgin Prunes]
A New Form of Beauty Part 2	Virgin Prunes	.1981	-	-	Rough Trade RT 099	[produced by Virgin Prunes][written by Virgin Prunes]
A New Form of Beauty Part 3	Virgin Prunes	.1981	-	-	Rough Trade RT 089	[produced by Paul Thomas , Virgin Prunes][written by Virgin Prunes]
Moments and Mine	Virgin Prunes	08.1981	-	-	Rough Trade RT 072	-
Baby Turns Blue	Virgin Prunes	10.1982	-	-	Rough Trade RT 119	[written by Virgin Prunes][produced by Colin Newman ]
Pagan Lovesong/Dave-ID Is Dead	Virgin Prunes	04.1982	-	-	Rough Trade RT 106	[written by Virgin Prunes][produced by Nick Launay , Virgin Prunes ]
The Faculties Of A Broken Heart	Virgin Prunes	.1982	-	-	Rough Trade RT 119T	[produced by Colin Newman][written by Virgin Prunes]
Don't Look Back	Virgin Prunes	.1986	-	-	Baby BABY 006	[written by Virgin Prunes][produced by Dave Ball ]
Love Lasts Forever/True Life Story	Virgin Prunes	.1986	-	-	Baby BABY 003	[written by Virgin Prunes][produced by Dave Ball ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
...If I Die, I Die	Virgin Prunes	.1982	-	-	Rough Trade ROUGH 49	[produced by Colin Newman ]
Over The Rainbow	Virgin Prunes	.1986	-	-	Baby BABY 002	[produced by Virgin Prunes]
The Moon Looked Down And Laughed	Virgin Prunes	.1986	-	-	Baby BABY 005	[produced by Dave Ball ]

wtorek, 21 stycznia 2025

JJ72

JJ72, grupa irlandzka. Powstała w 1997 w Dublinie. Założyli ją Mark Greaney - voc, g, k i Fergal Matthews - dr, perc, koledzy ze studiów. Składu dopełnił Garvin Smith - b, ale w końcu dekady zastąpiła go początkująca aktorka Hilary Woods - b. W 2002 stałą współpracę z formacją nawiązał Toby MacFarlaine - g, k. Wiosną 2003 miejsce Woods zajęła Kanadyjka Sarah Fox - b, voc z The Valves. W czerwcu 2006 drogi muzyków się rozeszły.

Na początku 1999 grupa dokonała na własny koszt nagrań demo, a taśmę, zawierającą piosenki Pillows i Oxygen, wysłała do firm płytowych i rozgłośni radiowych. Wynikiem był opublikowany w sierpniu 2000 album "JJ72" rozszedł się na świecie w niemal w milionowym nakładzie, a towarzyszące mu małe płyty - Oxygen/Astoria/Oxygen (wersja koncertowa) z sierpnia 2000 i October Swimmer/Guidance/Black-Eyed Dog z października tego roku oraz Snow/Wounded/Surrender (wersja demo) ze stycznia 2001 i Algeria (remiks, wersja skrócona)//It's A Sin/Algeria (remiks) z maja tego roku - pojawiły się na listach przebojów.

Debiut JJ72, nagrany w Chipping Norton Studios w Oxfordshire przy pomocy Iana Caple'a, producenta znanego ze współpracy z Tinderstics, wypełniła muzyka urzekająco melodyjna, pełna melancholii, ujmująca dźwiękami gitar akustycznych i smyczków, ale nie pozbawiona zgiełkliwych kulminacji, dość oryginalna, chociaż recenzenci doszukali się w niej podobieństw do wczesnego Radiohead, Manie Street Preachers, Suede czy Placebo, np. Oxygen, Willow, October Swimmer, Surrender, Long Way South, Algeria i Bumble Bee. Wyrazem uznania, jakie formacja zdobyła w tym czasie, były zaproszenia na wspólne koncerty w Stanach z Coldplay i U2 w Irlandii.

Nie spełnił pokładanych w JJ72 nadziei album "I To Sky" z października 2002, promowany singlami Formulae/Dream'd In A Dream/Formulae (wersja demo) z września tego roku i Always And Forever/Dog/City (wersja koncertowa) z lutego 2003. Nagrany w różnych studiach, Totally Wired i Pulse w Dublinie oraz Rak, The Diary i The Bedroom Studios w Londynie, wyprodukowany przez Flooda, współpracownika m.in. U2, wydawał się dokonaniem wymęczonym, chwilami zbyt ascetycznym (np. Nameless), kiedy indziej zbyt nowoczesnym i przeładowanym brzmieniowo (np. City), a przy tym rażącym jednoznacznymi skojarzeniami z dokonaniami innych (np. Joy Division w Saw A Prayer i Always And Forever czy The Cure w Half Three), chociaż kilka piosenek, zwłaszcza Brother Sleep, miało wdzięk wcześniejszych hitów. Zyskał mimo wszystko całkiem sporą popularność.

W maju 2005, po dwuletnim milczeniu, grupa przypomniała się piosenką She's Gone, udostępnioną fanom za pośrednictwem Internetu. W czerwcu pojawiła się na Download Festival w Donington Park, jednakże przyjęta bardzo chłodno przerwała występ. W sierpniu wydała singel Corning Home/ We'll Wait For You/Spires, ale nie miał powodzenia, mimo że towarzyszyła mu skromna trasa po Wielkiej Brytanii. W tej sytuacji firma Lakota nie zdecydowała się wydać ukończonego już albumu o roboczym tytule "Heaven City Falls". W czerwcu 2006 zniechęceni muzycy zdecydowali się rozwiązać JJ72.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Snow/Wounded	JJ72	03.2000	21[4]	-	Lakota Recordings LAK 0014	[written by Mark Greaney][produced by Ian Caple]
Long Way South	JJ72	06.2000	68[4]	-	Lakota Recordings LAK 0015	[written by Mark Greaney][produced by Ian Caple]
Oxygen/Astoria	JJ72	08.2000	23[6]	-	Lakota Recordings LAK 0016	[written by Mark Greaney][produced by Ian Caple]
October Swimmer EP.	JJ72	11.2000	29[6]	-	Lakota Recordings LAK 0018	[produced by Ian Caple]
Formulae	JJ72	10.2002	28[2]	-	Columbia 6731595	[written by Mark Greaney][produced by Flood]
Always & Forever	JJ72	02.2003	43[2]	-	Columbia 6734322	[written by Mark Greaney][produced by Flood]
She's Gone	JJ72	06.2005	136[1]	-	Lakota Recordings	-
Coming Home	JJ72	09.2005	52[3]	-	Lakota Recordings LAK 0035	[produced by Ian Caple][written by Mark Greaney]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
JJ72	JJ72	08.2000	16[45]	-	Lakota Recordings LAK 0017LP	[gold][produced by Ian Caple ]
I to Sky	JJ72	10.2002	20[4]	-	Lakota Recordings LAK 0022CD	[produced by Flood]

niedziela, 27 października 2024

Thrills

Thrills to irlandzki zespół popowy założony w Dublinie w 2001 roku. Zespół został założony przez wokalistę Conora Deasy'ego i gitarzystę Daniela Ryana, gitarzystę i basistę Padraica McMahona, pianistę Kevina Horana i perkusistę Bena Carrigana. Przełom nastąpił wraz z debiutanckim albumem So Much for the City, który stał się numerem jeden na irlandzkiej liście przebojów i znalazł się na 3. miejscu na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. Brzmienie zespołu zostało opisane jako „inspirowane klasycznym amerykańskim popem z końca lat 60-tych i początku lat 70-tych przez Rovi i „przesiąknięty oceanem, pełen harmonii hołd dla marzycielskich marzeń Kalifornii, trzęsącej się ziemi i nieustającego słońca” przez Pitchfork Media .

Kiedy Thrills zadebiutował na arenie międzynarodowej w 2003 roku, brzmienie kwintetu z Dublina było różnie opisywane jako „przesiąknięte słońcem”, lub po prostu „słoneczne”. Zainspirowany klasycznym amerykańskim popem z końca lat 60-tych i początku lat 70-tych debiutancki album grupy został w dużej mierze stworzony podczas kolejnych letnich wypadów do San Diego i San Francisco w Kalifornii, a dopracowany podczas mokrych irlandzkich zim, podczas których członkowie pracowali, aby sfinansować wyjazdy. Wymieniając nazwiska Phila Spectora, Beach Boys i Neila Younga - i chwaląc się takimi gwiazdami jak Morrissey, Oasis i U2 wśród swoich najbardziej znanych fanów - Thrills byli anomalią, gdy odrodzenie rocka garażowego przetoczyło się przez Atlantyk w obu kierunkach, jednak ich niewymuszona wrażliwość na pop wystarczyła, aby grupa znalazła się w pierwszej dziesiątce albumów w ciągu dwóch lat.

Thrills zaczyna się w Dublinie, w dzielnicy Blackrock, w połowie lat 90-tych, kiedy sąsiedzi Conor Deasy i Daniel Ryan (odpowiednio wokalista i basista) założyli Cheating Housewives z kolegami z Gonzaga College: Benem Carriganem (perkusja), Kevinem Horanem (klawisze) i Pádraicem McMahonem (gitara). W 2001 roku zmienili kurs i stali się Thrills. Zespół zaczął pisać i nagrywać demo, mając na celu podpisanie umowy płytowej, co wkrótce zrobili z lokalną wytwórnią Supremo Recordings, domem Chicks. Przez pewien czas Thrills postanowili unikać tętniącej życiem lokalnej sceny muzyki na żywo, która zrodziła wiele młodych zespołów - ale niewiele z nich miało zachodniobrzeżny klimat popu, który przenika ich własną muzykę.

Jednak w pierwszej połowie 2002 roku sporadyczne koncerty grupy stały się polem bitwy dla dyrektorów dużych wytwórni, którzy lobbowali za ich podpisem. Później w 2002 roku Thrills podpisali kontrakt z Virgin Records, przyciągnięci obietnicą wolności artystycznej i decyzją wytwórni, która pozwoliła im nagrać debiutancką płytę w Hollywood z producentem Tonym Hofferem (Beck, Air). We wrześniu zostali zaproszeni przez Morrisseya, aby otworzyć jego show w Royal Albert Hall w Londynie, ich pierwszy występ w Wielkiej Brytanii, a w listopadzie wydali swój debiutancki EP, Santa Cruz (You're Not That Far).

W grudniu Thrills udali się do L.A., aby nagrać to, co miało stać się ich pierwszym albumem. Po powrocie do Dublina w 2003 roku Thrills wydali swój pierwszy singiel, „One Horse Town”, w marcu, debiutując na siódmym miejscu na irlandzkich listach przebojów i osiemnastym w Wielkiej Brytanii. So Much for the City został wydany w maju, trafiając od razu na pierwsze miejsce w Irlandii i trzecie w Wielkiej Brytanii, osiągając status platynowej płyty kilkakrotnie w obu krajach. Potem pojawiły się trzy kolejne przeboje: „Big Sur” w marcu; „Santa Cruz (You're Not That Far)” w sierpniu; i „Don't Steal Our Sun” w grudniu.

Wydany we wrześniu 2004 roku, Let's Bottle Bohemia został ponownie nagrany w L.A., tym razem z D. Sardy i z orkiestracją Van Dyke Parksa oraz gościnnym występem na mandolinie Petera Bucka z R.E.M. Chociaż zadebiutował na pierwszym miejscu w Irlandii, osiągnął rozczarowujące dziewiąte miejsce w Wielkiej Brytanii i ledwo zanotował sukces za granicą. Niemniej jednak główny singiel „Whatever Happened to Corey Haim?” zamknął 2004 rok jako najbardziej pożądany utwór BBC Radio 1, a album osiągnął status platynowej płyty w Irlandii w 2005 roku. Potem nastąpiła dłuższa przerwa, ponieważ Thrills zamierzali rozwinąć swoje brzmienie.

Ich trzeci album został pierwotnie nagrany w Nowym Jorku w 2006 roku, ale nie spełnił standardów zespołu. Został napisany nowy materiał, w tym singiel i otwierający utwór „Midnight Choir”, a na sugestię R.E.M., piątka przeniosła się do odnowionej kostnicy w śródmieściu Vancouver, aby ponownie nagrać album z Tonym Hofferem. Teenager został wydany w czerwcu 2007 roku. Mniej dopracowany i bardziej agresywny niż którykolwiek z poprzednich albumów, nie rozświetlił brytyjskich i irlandzkich list przebojów, sprzedając się zaledwie w 600 egzemplarzach w Irlandii w pierwszym tygodniu i ledwo ocierając się o Top 50 w Wielkiej Brytanii. W październiku 2007 roku Teenager został wydany w USA.

Zespół został usunięty z wytwórni EMI w 2008 roku po słabym występie ich albumu Teenager, który w Wielkiej Brytanii znalazł się zaledwie na 48. miejscu. W wywiadzie dla Irish Times w sierpniu 2010 roku Ben Carrigan potwierdził, że Thrills pozostają w zawieszeniu na czas nieokreślony. W tym czasie Carrigan pracował nad swoim debiutanckim solowym albumem zatytułowanym The Greatest Narrators, który ukazał się 23 września 2011 roku. Pierwszy singiel z tego albumu („You Knew It All Along”) został wydany 19 sierpnia 2011 r. Podczas promocji albumu we wrześniu 2011 r. Carrigan powiedział o Thrills: „Po prostu mamy przerwę. Nie zrobiliśmy nic od 2008 r., kiedy byliśmy w trasie po Australii. Nigdy się nie rozstaliśmy, ale wszyscy pracujemy nad innymi projektami. Jestem pewien, że z czasem znów będziemy razem. Po prostu przez jakiś czas było trochę szaleństwa, ponieważ byliśmy z dala od domu, więc musieliśmy zrobić sobie przerwę”.

22 sierpnia 2011 r. Virgin Records (dawna wytwórnia Thrills) wydała kompilację „najlepszych” zatytułowaną 2002–2007. Kompilacja nie zawierała żadnego wcześniej niepublikowanego ani bonusowego materiału; wszystkie utwory zostały wcześniej wydane na pierwszych trzech albumach studyjnych Thrills. Do tej pory 2002–2007 nie zostało wydane w sklepach; płyta jest dostępna tylko na brytyjskiej stronie Amazon. Wersja cyfrowa jest dostępna na amerykańskiej stronie Amazon. Kevin Horan dołączyłby do Little Green Cars jako członek trasy koncertowej z Danielem Ryanem jako ich menadżerem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Santa Cruz (You're Not That Far)	Thrills	11.2002	107[2]	-	Virgin VS 1862	[written by Conor Deasy, the Thrills][produced by Tony Hoffer]
One Horse Town	Thrills	03.2003	18[3]	-	Virgin VS 1845	[written by Conor Deasy ,the Thrills, Paddy McBreen][produced by Tony Hoffer]
Big Sur	Thrills	06.2003	17[4]	-	Virgin VS 1852	[written by Conor Deasy, the Thrills][produced by Tony Hoffer]
Santa Cruz (You're Not That Far)	Thrills	09.2003	33[3]	-	Virgin VS 1862	[written by Conor Deasy, the Thrills][produced by Tony Hoffer]
Don't Steal Our Sun	Thrills	12.2003	45[3]	-	Virgin VS 1864	[written by Conor Deasy, the Thrills][produced by Tony Hoffer]
Whatever Happened to Corey Haim?	Thrills	09.2004	22[4]	-	Virgin VS 1876	[written by Ben Carrigan, Conor Deasy, Kevin Horan, Padraic McMahon, Daniel Ryan][produced by Tony Hoffer, Dave Sardy]
Not for All the Love in the World	Thrills	11.2004	39[2]	-	Virgin VS 1890	[written by Ben Carrigan, Conor Deasy, Kevin Horan, Padraic McMahon, Daniel Ryan][produced by Dave Sardy]
The Irish Keep Gate-crashing	Thrills	04.2005	48[2]	-	Virgin VS 1895	[written by Ben Carrigan, Conor Deasy, Kevin Horan, Padraic McMahon, Daniel Ryan][produced by Dave Sardy]
Nothing Changes Around Here	Thrills	07.2007	40[1]	-	Virgin VS 1947	[produced by Tony Hoffer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
So Much for the City	Thrills	07.2003	3[40]	-	Virgin CDV 2974	[platinum-UK][produced by Tony Hoffer]
Let's Bottle Bohemia	Thrills	09.2004	9[6]	152[1]	Virgin CDV 2986	[gold-UK][produced by Dave Sardy]
Teenager	Thrills	08.2007	48[2]	-	Virgin CDV 3037	[produced by Tony Hoffer]

poniedziałek, 23 września 2024

Horslips

Nowatorska, często naśladowana irlandzka grupa folk-rockowa, założona w 1970 r. Nazwę zaczerpnęła z irlandzkich legend. Występowała w składzie: Barry Devlin (bas, śpiew), Declan Sinnott (gitara prowadząca, śpiew), Eamonn Carr (perkusja, śpiew), Charles O'Connor (skrzypce) i Jim Lockhart (flet, skrzypce, instr. klawiszowe).

Sinnotta, który przeszedł wkrótce do Moving Hearts, zastąpili kolejno Gus Gueist i John Fean. Pierwszych nagrań dokonali po występach z zespołem Steeleye Span. Rockowe fascynacje członków Horslips zaprezentował w pełni drugi album, The Tain. Fean okazał się gitarzystą równie biegłym melodycznie ("Aliens"), jak i rytmicznie ("Man Who Built America"). Pomimo licznego grona sympatyków zespołowi udało się wprowadzić do brytyjskiej Top 40 jedynie longplay The Book Of Inwsions - A Celtic Symphony.

Wydany w 1979 r. album The Man Who Built America nie stał się bestsellerem, pomimo silnej promocji, i wkrótce po jego nagraniu grupa rozwiązała się. Fean, O'Connor i Carr kontynuowali folkowe fascynacje w zespole Host, w którym towarzyszyli im Chris Page (bas) i Peter Keen (instr. klawiszowe).

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The High Reel / Furniture.	Horslips	07.1973	-	-	Oats OAT 1	[written by Trad arr Horslips][produced by Alan O'Duffy, Horslips]
Dearg Doom / The Shamrock Shore	Horslips	10.1973	-	-	Oats OAT 2	[written by Horslips][produced by Alan O'Duffy, Horslips]
More Than You Can Chew / Faster Than the Hound	Horslips	03.1974	-	-	Oats OAT 3	[written by Horslips][produced by Horslips, Fritz Fryer]
Nighttown Boy / We Bring The Summer With Us	Horslips	08.1974	-	-	RCA 2452	[written by Horslips][produced by Fritz Fryer]
King of the Fairies / Sunburst	Horslips	02.1975	-	-	RCA Victor 2505	[written by Horslips][produced by Fritz Fryer]
Warm Sweet Breath Of Love / King Of Morning Queen Of Day	Horslips	03.1977	-	-	DJM DJS 10 754	[written by Horslips][produced by Alan O'Duffy, Horslips]
Power and the Glory / Sir Festus Burke	Horslips	07.1977	-	-	DJM DJS 10 792	[written by Horslips][produced by Alan O'Duffy, Horslips]
Speed the Plough / Bridge from Heart to Heart // Red River Rock (Live)	Horslips	05.1978	-	-	DJM DJS 10 859	[written by Horslips][produced by Alan O'Duffy, Horslips]
The Man Who Built America / Long Weekend	Horslips	02.1979	-	-	DJM DJS 10 888	[written by Horslips][produced by Steve Katz]
Loneliness / Homesick	Horslips	06.1979	-	-	DJM DJS 10 916	[written by Horslips][produced by Steve Katz]
Rescue me / Rescue me	Horslips	.1979	-	-	Mercury 76 030 [US]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Happy To Meet-Sorry To Part.	Horslips	.1973	-	-	Atco SD 7030	[produced by Alan O'Duffy, Horslips]
The Tain	Horslips	.1973	-	-	Atco SD 7039	[produced by Alan O'Duffy, Horslips]
Dancehall Sweethearts	Horslips	.1974	-	-	RCA CPL 1-0709	[produced by Fritz Fryer]
The Unfortunate Cup Of Tea	Horslips	.1975	-	-	RCA CPL 1-1068	[produced by Fritz Fryer]
The Book of Invasions -A Celtic Symphony	Horslips	04.1977	39[3]	-	DJM DJF 20498 [UK]	[produced by Alan O'Duffy/Horslips]
Aliens	Horslips	02.1978	-	98[9]	DJM 16	[produced by Alan O'Duffy/Horslips]
The Man Who Built America	Horslips	03.1979	-	155[9]	DJM 20	[produced by Steve Katz]
Short Stories Tall Tales	Horslips	.1979	-	-	Mercury SRM 1-3809	[produced by Steve Katz]

wtorek, 28 maja 2024

Thin Lizzy

Zespół założony w marcu 1970 r. w Dublinie (Irlandia) z inicjatywy Phila Lynotta (ur. 20.08.1951 r. w Dublinie, zm. 4.01.1986 r. w Salisbury;śpiew, bas), Briana Downeya (ur. 27.01.1951 r. w Dublinie; perkusja) i Erika Bella (ur. 3.09.1947 r. w Belfaście; gitara).

Lynott i Downey uczęszczali do tej samej szkoły, jednak ich drogi miały się zejść dopiero po kilku latach. Lynott (pół-Irlandczyk, pół-Brazylijczyk) swoją karierę rozpoczął w zespole The Black Eagles, w którym został zatrudniony w charakterze wokalisty. Póżniej współpracował z grupą Skid Row Gary Moore'a, której gitarzysta basowy Brush Shiels nauczył Phila podstaw gry na tym instrumencie. Po opuszczeniu Skid Row, Lynott występował solo, śpiewając folkowe ballady przy akompaniamencie gitary akustycznej. Cały czas zgłębiał też tajniki basu i czując się wystarczająco pewnie w obcowaniu z czterema strunami, dołączył do bluesowej formacji Sugar Shack, dowodzonej przez Downeya. Wkrótce obaj muzycy utworzyli nowy zespół Orphanage, który po serii zmian personalnych zakończonych dołączeniem Bella (eks-Them), zmienił nazwę na Thin Lizzy.

W listopadzie 1970 r. muzykom udało się podpisać kontrakt z wytwórnią Decca Records, co zaowocowało już w kwietniu roku następnego wydaniem albumu Thin Lizzy. W marcu 1972 r. ukazała się druga duża płyta Shades Of A Blue Orphanage, ale prawdziwy zwrot w karierze zespołu nastąpił dopiero w listopadzie wraz z pojawieniem się w sprzedaży singla "Whisky In The Jar" ze znakomitą, rockową wersją starej irlandzkiej piosenki ludowej. Płytka dotarła do 6. miejsca na angielskiej liście przebojów i przyczyniła się znacznie do zwrócenia uwagi na formację zarówno przez krytyków, jak i fanów. Kolejny longplay Vagabonds Of The Western World, wydany w 1973 r., był ostatnim nagranym z Erikiem Bellem, W grudniu opuścił on Thin Lizzy, by założyć własną grupę. Zastąpił go - zaledwie na trzy miesiące - Gary Moore.

W maju 1974 r. dla wypełnienia zobowiązań kontraktowych Lynott i Downey zatrudnili dwóch nowych gitarzystów - Andy'ego Gee (eks-Ellis) i Johna Canna (eks-Bullit). Dopiero miesiąc póżniej znależli właściwych muzyków. Z zespołem związali się na dłużej Brian Robertson (ur. 12.09.1956 r. w Glasgow, Szkocja) i Scott Gorham (ur. 17.03.1951 r. w Santa Monica w Kalifornii). W tym składzie powstały albumy: Night Life ze wspaniałą balladą "Still In Love With You", Fighting z ciekawą wersją "Rosalie" Boba Segera, Jailbreak z przebojowym singlem "The Boys Are Back In Town" (8. miejsce na listach przebojów), Johnny The Fox z kolejnym dużym hitem "Don't Believe A Word" (12. pozycja na liście), Bad Reputation z "Dancing In The Moonlight" (14. miejsce) i doskonały, podwójny koncertowy album Live And Dangerous, który w Anglii dotarł do 2. pozycji na liście bestsellerów.

W międzyczasie, pomiędzy styczniem a czerwcem 1977 r., kontuzjowanego Robertsona (zranił rękę podczas bójki) zastąpił ponownie Gary Moore. Jednak w sierpniu 1978 r. Robertson definitywnie pożegnał kolegów (założył Wild Horses), ustępując miejsca.... Gary'emu Moore'owi. W nowym składzie powstał kolejny bardzo udany album Black Rose, który powtórzył sukces poprzednika (2. miejsce na liście najpopularniejszych longplayów) i zawierał przebojowe single "Waiting For An Alibi" (9. miejsce) i "So Anything You Want To" (również 9. miejsce). Podczas tournee we wrześniu i pażdzierniku 1978 r. niedysponowanego Downeya zajął Mark Nauseef.

W lipcu 1979 r. podczas amerykańskiej trasy kierownictwo Thin Lizzy postanowiło usunąć z zespołu stwarzającego problemy Moore'a. W ten sposób zapoczątkowany został kolejny okres częstych zmian gitarzystów. Rozpoczął go Midge Ure (póżniejszy lider Ultravox), zastąpiony w listopadzie 1979 r. przez Snowy'ego White'a (ur. 3.03.1950 r. w Barnstaple), który wziął udział w nagraniu kolejnych longplayów, Chinatown (7. miejsce na listach bestsellerów) i Renegade (53. pozycja).

Z pierwszego z nich pochodził przebój "Killer On The Loose" (10. miejsce w Anglii), z drugiego - "Hollywood" (zaledwie 53. pozycja). Lynott tymczasem dokonał solowych nagrań, które ukazały się na płytach Solo In Soho i The Philip Lynott Album. Po krótkim kryzysie w zespole i opuszczeniu go przez White'a skład zasiliło dwóch nowych muzyków - gitarzysta John Sykes (ur. 29.07.1959 r. w Reading, były członek Tygers Of Pan Tang) i grający na instrumentach klawiszowych Darren Wharton (ur. 25.12.1963 r. w Manchesterze).

W nowym zestawieniu powstał w 1983 r. znakomity album Thunder And Lightning (4. miejsce na listach), jak się póżniej okazało, ostatnie studyjne dzieło Thin Lizzy. W sierpniu 1983 r. Phil Lynott rozwiązał grupę. Fragmenty jej pożegnalnego tournee znalazły się na wydanym w tym samym roku doskonałym albumie Thin Lizzy Life, w nagraniu którego wzięli udział niemal wszyscy występujący z niż gitarzyści: Scott Gorham, Snowy White, John Sykes, Gary Moore, Brian Robertson i Eric Bell. W lutym 1985 r. Lynott wraz z Downeyem podjął próbę utworzenia nowego zespołu - Grand Slam, jednak nie udało mu się podpisać kontraktu z żadną z wytwórni płytowych.

W tym okresie powstała kompozycja "Dedication" wydana pięć lat póżniej na składance z najciekawszymi utworami Thin Lizzy i Phila. 4 stycznia 1986 r. Lynott po przebytym zapaleniu płuc i 11-dniowej śpiączce zmarł w Salisbury na atak serca. Choroba i śmierć były następstwem przedawkowania narkotyków. 17 maja 1986 r. podczas koncertu dobroczynnego poświęconego pamięci Phila Lynotta, Thin Lizzy reaktywowali się z Bobem Geldofem w roli wokalisty.

Wiosną 1991 r. doszło do ponownego, jednorazowego wskrzeszenia zespołu. Tym razem nastąpiło to z okazji ukazania się na rynku kompilacyjnego albumu Dedication -The Best Of Thin Lizzy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Whiskey in the jar/Black boys in the corner	Thin Lizzy	11.1972	6[11]	-	Decca F 13 355	[written by traditional/Phil Lynott /Eric Bell /Brian Donney ][produced by Nick Tauber, Derek Varnals]
The boys are back in town/Emerald	Thin Lizzy	04.1976	8[9]	12[17]	Vertigo 6059 139	[written by Phil Lynott][produced by John Alcock]
Jailbreak /Running back	Thin Lizzy	07.1976	31[3]	-	Vertigo 6059 150	[written by Phil Lynott][produced by John Alcock]
The cowboy song/Angel from the coast	Thin Lizzy	09.1976	-	77[8]	Mercury 73 841 [US]	[written by Phil Lynott and Brian Downey][produced by John Alcock]
Don' t believe a word/Old flame	Thin Lizzy	01.1977	12[7]	-	Vertigo LIZZY 1	[written by Phil Lynott][produced by John Alcock]
Dancing in the moonlight/Bad reputation	Thin Lizzy	08.1977	14[8]	-	Mercury 6059 177	[written by Phil Lynott][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Rosalie;Cowboy song [live medley]/Me and the boys	Thin Lizzy	04.1978	20[8]	-	Vertigo LIZZY 2	[written by B. Seger, Lynott, Downey][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Waiting for an alibi/With love	Thin Lizzy	02.1979	9[7]	-	Vertigo LIZZY 3	[written by Phil Lynott][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Anything you want to/Just the two of us	Thin Lizzy	06.1979	14[7]	-	Vertigo LIZZY 4	[written by Phil Lynott][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Sarah /Got to give it up	Thin Lizzy	09.1979	24[6]	-	Vertigo LIZZY 5	[written by Phil Lynott,Gary Moore][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Chinatown /Sugar blues	Thin Lizzy	05.1980	21[9]	-	Vertigo LIZZY 6	[written by Lynott, Gorham, Downey, White][produced by Thin Lizzy, Kit Woolven]
Killer on the loose/Don' t play around	Thin Lizzy	09.1980	10[6]	-	Vertigo LIZZY 7	[written by Phil Lynott][produced by Kit Woolven and Thin Lizzy]
A merry jingle/A merry jangle	As The Greedies	11.1980	28[5]	-	Vertigo GREED 1	[written by Traditional, Lynott, Gorham, Downey, Cook, Jones]
Live killers [live] EP.	Thin Lizzy	04.1981	19[5]	-	Vertigo LIZZY 8	[produced by Phil Lynott]
Trouble boys/Memory pain	Thin Lizzy	07.1981	53[4]	-	Vertigo LIZZY 9	[written by B. Bremner][produced by Kit Woolven and Thin Lizzy]
Hollywood [Down on your luck]/The pressure will blow	Thin Lizzy	02.1982	53	-	Vertigo LIZZY 10	[written by Scott Gorham, Phil Lynott][produced by Thin Lizzy and Chris Tsangarides]
Cold sweat/Bad habits/Don' t believe a word [live]/Angel of death [live]	Thin Lizzy	02.1983	27[4]	-	Vertigo LIZZY 11	[written by John Sykes, Phil Lynott][produced by Thin Lizzy and Chris Tsangarides]
Thunder and lighting/Still in love with you [live]	Thin Lizzy	04.1983	39[1]	-	Vertigo LIZZY 12	[written by Downey, Lynott ][produced by Thin Lizzy and Chris Tsangarides]
The sun goes down [remix]/Baby plese don' t go	Thin Lizzy	08.1983	52[3]	-	Vertigo LIZZY 13	[written by Darren Wharton, Phil Lynott][produced by Thin Lizzy and Chris Tsangarides]
Dedication /Cold sweat	Thin Lizzy	01.1991	35[3]	-	Vertigo LIZZY 14	[written by Phil Lynott]
The boys are back in town/Sarah	Thin Lizzy	03.1991	63[2]	-	Vertigo LIZZY 15	[written by Phil Lynott][produced by John Alcock]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fighting	Thin Lizzy	09.1975	60[1]	-	Vertigo 6360 121	[produced by Phil Lynott]
Jailbreak	Thin Lizzy	04.1976	10[50]	18[28]	Vertigo 9102 008	[gold-UK][gold-US][produced by John Alcock]
Johnny the fox	Thin Lizzy	11.1976	11[24]	52[11]	Vertigo 9102 012	[gold-UK][produced by John Alcock]
Bad reputation	Thin Lizzy	10.1977	4[9]	39[11]	Vertigo 9102 016	[gold-UK][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Live and dangerous	Thin Lizzy	06.1978	2[62]	84[12]	Vertigo 6641 807	[2x-platinum-UK][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Black rose [A rock legend]	Thin Lizzy	05.1979	2[21]	81[12]	Vertigo 9102 032	[gold-UK][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
China town	Thin Lizzy	10.1980	7[7]	120[10]	Vertigo 6359 030	[silver-UK][produced by Thin Lizzy and Kit Woolven]
Adventures of Thin Lizzy	Thin Lizzy	04.1981	6[13]	-	Vertigo LIZTV 1
Renegade	Thin Lizzy	12.1981	38[8]	157[11]	Vertigo 6359 083	[produced by Thin Lizzy, Chris Tsangarides]
Thunder and lighting	Thin Lizzy	03.1983	4[11]	159[5]	Vertigo VERL 3	[silver-UK][produced by Thin Lizzy and Chris Tsangarides]
Life	Thin Lizzy	11.1983	29[6]	185[3]	Vertigo VERD 6	[produced by Phil Lynott, Thin Lizzy]
The Best of Phil Lynott and Thin Lizzy	Thin Lizzy	11.1987	55[10]	-	Telstar STAR 2300	[gold-UK]
Dedication -The best of Thin Lizzy	Thin Lizzy	02.1991	8[17]	-	Vertigo 8481921
Wild one-The very best of Thin Lizzy	Thin Lizzy	01.1996	18[11]	-	Vertigo 5281132	[gold-UK]
Greatest Hits - Thin Lizzy	Thin Lizzy	06.2004	3[39]	-	Universal TV 9821111	[platinum-UK]
Still Dangerous	Thin Lizzy	03.2009	98[1]	189[1]	Thin Lizzy TLPCD 001	[platinum-UK][produced by Glyn Johns, Scott Gorham]
Essential	Thin Lizzy	06.2020	16[4]	-	Spectrum Music 5390895	-
Rock Legends	Thin Lizzy	11.2020	71[1]	-	UMC 7784976	-