znany zawodowo jako Bill Martin, był szkockim autorem tekstów piosenek, wydawcą muzycznym i impresario. Jego najbardziej udane utwory, wszystkie napisane z Philem Coulterem, to m.in. „Puppet on a String”, „Congratulations”, „Back Home” i „Saturday Night”. Otrzymał trzy nagrody Ivor Novello, w tym jedną dla Autora Tekstów Roku.
Bill Martin urodził się jako William Wylie MacPherson w Govan, Glasgow, w Szkocji, jako syn Iana i Letitii (Letty) i starszego brata, Iana. Mieszkali przy Taransay Road w Govan, niedaleko stoczni Fairfield. Martin uczył się w Govan High School, trzy lata przed Alexem Fergusonem; W 2011 roku oboje zostali wprowadzeni do pierwszej Galerii Sław Govan High. Po II wojnie światowej wiele kamienic w Glasgow zostało zburzonych, a rodzina MacPhersonów przeniosła się do Priesthill, nowego osiedla mieszkaniowego w południowej części Glasgow. Po nieudanych próbach zrobienia kariery w stoczni, Martin ukończył praktykę jako inżynier okrętowy. Chociaż swoją pierwszą piosenkę napisał w wieku 10 lat, to właśnie podczas praktyk usłyszał utwór Bobby'ego Darina „Dream Lover”, który przekonał go, że jego przyszłość leży w pisaniu piosenek.
Studiował w Królewskiej Akademii Muzycznej i próbował zostać zawodowym piłkarzem w drużynie Partick Thistle. W 1960 roku Martin i jego nowo poślubiona żona, Margaret (Mag), wyjechali do RPA, gdzie grał w piłkę nożną w drużynie Johannesburg Rangers. Po powrocie postanowił skupić się przede wszystkim na pisaniu piosenek i zaczął używać pseudonimu Bill Martin, ponieważ uważał Wylie MacPherson za „zbyt szkocką” . Spędził miesiące pracując na Denmark Street i w końcu, w 1963 roku, wydał swoją pierwszą piosenkę na płycie - „Kiss Me Now” Tommy'ego Quickly'ego. Utwór ukazał się 22 listopada 1963 roku, tego samego dnia, w którym zamordowano prezydenta Johna F. Kennedy'ego, a lekkie piosenki nie były wówczas na porządku dziennym].
W 1964 roku Martin nawiązał współpracę z Tommym Scottem. Jako Scott & Martin odnosił sukcesy z takimi artystami, jak irlandzkie trio The Bachelors, Twinkle, irlandzki zespół folkowy The Dubliners, Van Morrison i Serge Gainsbourg. W 1965 roku Martin poznał Phila Coultera i razem stworzyli udany zespół kompozytorski, który przetrwał ponad dziesięć lat (Martin napisał teksty, a Coulter melodię). Nagrali płyty z takimi (głównie brytyjskimi) artystami, jak komik i baryton Ken Dodd, amerykański artysta R&B Geno Washington, Los Bravos, Dave Dee & Co, The Troggs, Mireille Mathieu, Dick Emery, Tony Blackburn, Billy Connolly, Cilla Black, The Foundations, Cliff Richard, Sandie Shaw i Elvis Presley.
W latach 1967–1976 mieli cztery przeboje numer jeden na brytyjskiej liście przebojów: „Puppet on a String”, „Congratulations”, „Back Home” i „Forever and Ever”. Martin jest jedynym szkockim kompozytorem, który napisał cztery przeboje numer jeden na brytyjskiej liście przebojów dla czterech różnych zespołów. Na liście przebojów znalazło się również wiele hitów z pierwszej dziesiątki, w tym „Shang-A-Lang” zespołu Bay City Rollers , „Fancy Pants” zespołu glam rockowego Kenny oraz „Surround Yourself with Sorrow” Cilli Black. W 1975 roku Martin i Coulter otrzymali wspólnie nagrodę Ivor Novello dla „Autora tekstów piosenek roku”.[
W 1976 roku zespół Bay City Rollers miał na swoim koncie przebój numer 1 na liście Billboard Hot 100 w USA, „Saturday Night”, który nie został wydany jako singiel w Wielkiej Brytanii. W Stanach Zjednoczonych autorzy tekstów mieli trzy przeboje numer 1, z czego dwa pozostałe (które znalazły się na szczycie list Billboard Hot Country Songs i Adult Contemporary) to „Thanks” w wykonaniu Billa Andersona i „My Boy” w wykonaniu Elvisa Presleya.
Na początku lat 70-tych Martin kupił dawny dom Johna Lennona -Kenwood w St. George's Hill- choć później go sprzedał i zamieszkał w Belgravii w Londynie oraz w Southampton w hrabstwie Hampshire. Posiadał również dom w Val do Lobo w Portugalii, który kupił na początku lat 70-tych. Autorzy piosenek napisali również piosenki do filmów „The Water Babies” i „Carry On” oraz do wielu telewizyjnych motywów przewodnich. Po triumfie w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1967 roku z piosenką „Puppet on a String”, pierwszym brytyjskim utworem, który wygrał konkurs, zajęli drugie miejsce w następnym roku, w 1968 roku, z piosenką „Congratulations” od Cliffa Richarda. W kwietniu 1968 roku brytyjski magazyn muzyczny NME doniósł, że Martin i Coulter zostali pozwani przez irlandzkich autorów piosenek Shaya O'Donoghue i Aidena Magennisa, którzy twierdzili, że „Congratulations” ma tę samą sekwencję akordów, co ich piosenka „Far Away From You”, nagrana osiemnaście miesięcy wcześniej przez Doc Carroll & the Royal Blues.
W 1975 roku Martin i Coulter po raz trzeci dotarli do finału Eurowizji, tym razem pisząc luksemburską piosenkę „Toi” dla przyszłej żony Coultera, irlandzkiej piosenkarki Geraldine. Utwór zajął piąte miejsce w Sztokholmie. Ich ostatnia próba zdobycia chwały na Eurowizji miała miejsce w 1 Jako odnoszący sukcesy autorzy tekstów piosenek, producenci płytowi i wydawcy muzyczni, Martin i Coulter stali się zamożną i wpływową spółką w branży muzycznej. Poza tym, że byli autorami i producentami własnych piosenek, założyli firmę wydawniczą Martin-Coulter Music i podpisali kontrakty z takimi autorami tekstów, jak Van Morrison, Billy Connolly, Christy Moore, Dónal Lunny, Eric Bogle, Sky, Midge Ure i B. A. Robertson.
Chociaż nadal komponował muzykę, w latach 80-tycyh Martin zaczął skłaniać się ku biznesowej stronie branży muzycznej. Jego współpraca z Coulterem zakończyła się w 1983 roku, kiedy Martin wykupił udziały Coultera. Później sprzedał firmę EMI. W swojej karierze biznesowej z powodzeniem zakładał i sprzedawał liczne firmy z tak różnych branż, jak wydawnictwa muzyczne, marketing i nieruchomości. W 1983 roku wyprodukował musical „Jukebox”, który przez sześć miesięcy był wystawiany na londyńskim West Endzie i był prezentowany w tym samym roku w ramach Royal Variety Performance. „Jukebox” był prekursorem mnóstwa udanych musicali „jukebox”. W 1984 roku był producentem wykonawczym albumu Elkie Brooks „Screen Gems”. Martin kontynuował karierę jako autor tekstów piosenek, wydawca muzyczny i producent w Angus Publications.
W październiku 2009 roku Martin otrzymał nagrodę Gold Badge Award za zasługi dla przemysłu muzycznego, przyznawaną przez Brytyjską Akademię Autorów Tekstów Piosenek, Kompozytorów i Autorów. W listopadzie 2012 roku otrzymał nagrodę Sunday Mail Living Legend Award. W 2017 roku Martin opublikował swoją autobiografię „Gratulacje”. Miał czworo dzieci, dwoje z małżeństwa z Mag i dwoje z drugiego małżeństwa z Jan Martin (z domu Olley), którą poślubił w 1972 roku. Bill Martin zmarł 26 marca 2020 roku w wieku 81 lat.
Kompozycje Billa Martina na listach przebojów
| [with Phil Coulter] 03/1964 Puppet on a String Bob & Earl 111.US 07/1966 Hi! Hi! Hazel Geno Washington & The Ram Jam Band 45.UK 11/1966 Hi Hi Hazel Gary & the Hornets 96.US 03/1967 Puppet on a String Sandie Shaw 1.UK 05/1967 Puppet on a String Al Hirt 129.US 07/1967 Tonight in Tokyo Sandie Shaw 21.UK 07/1967 Hi Hi Hazel The Troggs 42.UK 03/1968 Congratulations Cliff Richard 99.US/1.UK 02/1969 Surround Yourself with Sorrow Cilla Black 3.UK 04/1970 Back Home The England World Cup Squad 1.UK 01/1973 You Are Awful (But I Like You) Dick Emery 43.UK 03/1973 Heart of Stone Kenny 11.UK 06/1973 Give It to Me Now Kenny 38.UK 02/1974 Remember (Sha La La) Bay City Rollers 6.UK 04/1974 Shang-A-Lang Bay City Rollers 2.UK 06/1974 Easy Easy Scotland World Cup Squad 20.UK 07/1974 Summerlove Sensation Bay City Rollers 3.UK 10/1974 All of Me Loves All of You Bay City Rollers 4.UK 03/1975 Fancy Pants Kenny 4.UK 06/1975 Baby I Love You OK Kenny 12.UK 08/1975 Julie Anne Kenny 10.UK 10/1975 Saturday Night Bay City Rollers 1.US 11/1975 Nice to Have You Home Kenny 52.UK 01/1976 Forever and Ever Slik 1.UK 05/1976 Requiem Slik 24.UK 08/1976 It's So Nice (To Have You Home) The New Seekers 44.UK 01/1977 I Wanna Go Back The New Seekers 25.UK [with Jean-Pierre Bourtayre, Claude François, Bill Martin, Phil Coulter] 11/1971 My Boy Richard Harris 41.US 1/1974 My Boy Elvis Presley 20.US/5.UK |
