George'a Leanera (ur. 1 czerwca 1917r- zm. 18 września 1983r) w 1962 roku, One-derful była jedną z niewielu wytwórni w Chicago należących do czarnoskórych, aż do jej upadku w 1968 roku. Wytwórnia jest najbardziej znana z wydania w 1963 roku utworu „Shake a Tail Feather” zespołu Five Du-Tones. Inni artyści, których wytwórnia wydawała, to Sharpees, McKinley Mitchell, Alvin Cash i Harold Burrage. Powstało kilka wytwórni zależnych: Mar-V-Lus, M-Pac, Halo i Midas Records.
George Leaner, pochodzący z Missisipi, wraz z rodziną przeprowadził się do Chicago. Jego wujek, Al Benson, został wpływowym didżejem w Chicago. Po odbyciu służby wojskowej podczas II wojny światowej, Leaner rozpoczął pracę w Groove Record Shop należącym do jego siostry, a w 1946 roku został asystentem producenta bluesowego Lestera Melrose'a. W 1947 roku Leaner i jego brat Ernie Leaner (1921–1990) dołączyli do M.S. Distributors, a dwa lata później do Chord Distributing Company. W 1950 roku rozpoczęli działalność nagraniową, produkując Little Waltera i Muddy'ego Watersa w Parkway Records Monroe Passisa. W tym samym roku Ernie założył firmę dystrybucyjną United Distributors, w której George pracował jako młodszy wspólnik.
George Leaner założył One-derful w 1962 roku po tym, jak McKinley Mitchel przyniósł mu demo. Leaner stworzył zespół A&R i produkcyjny z autorem tekstów Andre Williamsem, którego poznał pracując w United, oraz muzykiem Monkiem Higginsem. Zatrudnił kompozytorów Otisa Hayesa, Eddiego Silversa i Larry'ego Nestora. Oprócz założenia wytwórni, w budynku One-derful przy 1827 S. Michigan Ave. znajdowało się również studio Tone Recordings. W budynku mieściła się również firma United Distribution, która zajmowała się dystrybucją płyt nie tylko One-derful, ale także innych lokalnych i krajowych wytwórni. Wśród muzyków nagrywających w studiu znaleźli się Mighty Joe Young, Syl Johnson, Lonnie Brooks i Jackson 5. Larry Blasingaine i jego zespół Larry & the Hippies byli zespołem akompaniującym na wielu sesjach One-derful.
Debiutancki singiel wytwórni „The Town I Live In” McKinleya Mitchella osiągnął 8. miejsce na liście przebojów R&B. W następnym roku utwór „Shake a Tail Feather” zespołu Five Du-Tones osiągnął 51. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 28. miejsce na liście Hot R&B Singles. Pomimo pewnego sukcesu na listach przebojów, wielu artystów z wytwórni nie otrzymywało tantiem, a sama wytwórnia borykała się z problemami finansowymi. Próbując wykorzystać popularność Five Du-Tones, zorganizowano trasę koncertową Five Du-Tones Revue, w której udział wzięli Du-Ettes, The Exciters i Johnny Sayles, ale nie przyniosła ona sukcesu finansowego.
Po zamknięciu wytwórni w 1968 roku Ernie Leaner i jego bratanek Tony Leaner założyli krótkotrwałą wytwórnię Toddlin' Town Records. Po śmierci Erniego Leanera w 1990 roku jego dzieci odziedziczyły One-derful i jego majątek. Zorganizowały i utrzymywały archiwum ponad 700 nagrań. Jednym z tych masterów jest rzadkie nagranie z 1963 roku utworu „A Wonderful Thing (Love)” zespołu Rockmasters. W jego składzie znalazł się Eddie Levert, który stał się gwiazdą R&B w triu The O'Jays z lat 70. i 80-tych. Po śmierci Michaela Jacksona w 2009 roku odkryli master nagrania „I'm A Big Boy Now” („Big Boy”) w wykonaniu Jackson 5 z sesji z lipca 1967 roku, która poprzedzała nagranie „Big Boy” w Steeltown w listopadzie 1967 roku.
Single na listach przebojów:
| 01.1962 | : "The Town I Live In" | 115 | .US | McKinley Mitchell |
| 03.1963 | A: "Shake A Tail Feather" | 51 | .US | The Five Du-Tones |
| 07.1967 | A: "That's How It Is (When You're In Love)" | 131 | .US | Otis Clay |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz