Queens of the Stone Age

Queens of the Stone Age wyłonili się ze stonerowego undergroundu lat 90-tych,
stając się jednym z czołowych zespołów heavy rockowych XXI wieku. Przemianę zapoczątkowało wydanie ich debiutanckiego albumu „Rated R” w 2000 roku. Mroczne zanurzenie w chemicznym nadmiarze, album pokazał kunszt QOTSA w łączeniu , brudnych gitar ze zmienną psychodelią-połączenie idealne dla pustyni, którą frontman Josh Homme nazywał domem. Przez lata Homme pozostawał jedyną stałą w zmiennym składzie QOTSA, będąc filarem zespołu, gdy członkowie i goście przemieszczali się po studiu i scenie.  

 

Obecność Dave'a Grohla na perkusji na albumie „Songs for the Deaf” z 2002 roku pomogła zespołowi dotrzeć do szerszej publiczności w Ameryce, stawiając go w awangardzie hard rocka. Skład QOTSA ustabilizował się po wydaniu „…Like Clockwork” z 2013 roku, albumu, który przywrócił im status niezależnego zespołu, a jednocześnie zapewnił im pierwsze miejsce na liście Billboardu. Homme kontynuował ten sam kwintet na wyprodukowanych przez Marka Ronsona „Villains” oraz „In Times New Roman...”, albumie z 2023 roku, na którym odkrywali nowe odcienie i tekstury w swojej palecie. 

 

 Queens of the Stone Age ma swoje korzenie w Kyuss, zespole stoner rockowym, którego Josh Homme przewodził na początku lat 90-tych. Po rozpadzie Kyuss w 1995 roku, Homme był gitarzystą wspierającym na trasie koncertowej Screaming Trees, a następnie postanowił założyć nowy zespół o nazwie Gamma Ray. EP-ka o tym samym tytule ukazała się w 1996 roku, zanim niemiecki zespół metalowy Gamma Ray zagroził pozwem sądowym z powodu tej nazwy. Biorąc przykład z pseudonimu nadanego grupie przez producenta Chrisa Gossa, Homme postanowił zmienić nazwę swojego raczkującego zespołu na Queens of the Stone Age, ujawniając ten przydomek na składance Roadrunner, stworzonej przez różnych artystów, Burn One Up! Music for Stoners w 1997 roku. 

 

Później tego samego roku, split EP Kyuss/Queens of the Stone Age - zawierający stare utwory tego drugiego i nowy materiał pierwszego - potwierdził przejście między dwoma zespołami Homme'a. Homme współprodukował debiutancki album Queens of the Stone Age z 1998 roku, zatytułowany po prostu „Queens of the Stone Age”, z Joe Barresim, który ukazał się w Loosegroove, niezależnym wydawnictwie Stone'a Gossarda i Regana Hagara z Pearl Jam. Z Alfredo Hernandezem na perkusji, Homme zagrał na wszystkich gitarach oraz większości basu i instrumentów klawiszowych na płycie, ale wkrótce rozszerzył QOTSA na zespół koncertowy, w którym wystąpił były basista Kyuss, Nick Oliveri, oraz gitarzysta Dave Catching; Ten ostatni grał na pierwszym albumie zmieniającego kształt wspólnego projektu Homme'a, „Desert Sessions”, który ukazał się w 1997 roku. Grupa nie była jednak w żadnym wypadku pewna swojej pozycji. Kiedy QOTSA weszło do studia, aby nagrać swój debiutancki album dla dużej wytwórni „Rated R”, Hernandeza już nie było w zespole; Nick Lucero i Gene Trautmann podzielili się rolami perkusisty na płycie. Współprodukowany przez Homme'a i Gossa, a wydany nakładem Interscope, album „Rated R” błyskawicznie zyskał popularność QOTSA. „The Lost Art of Keeping a Secret” zapewnił zespołowi miejsce w pierwszej czterdziestce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Występy na żywo na Ozzfest oraz z Foo Fighters i Hole pomogły im poszerzyć grono fanów, a wydarzenia takie jak aresztowanie Oliveriego za występ nago na festiwalu Rock in Rio w 2001 roku przyczyniły się do powstania nagłówków gazet. Cały ten szum osiągnął punkt kulminacyjny, gdy lider Foo Fighters - i były perkusista Nirvany -Dave Grohl, został tymczasowym członkiem QOTSA na trasę Songs for the Deaf z 2002 roku i towarzyszącą jej trasę koncertową w 2022 roku, w której udział wzięli Homme, Oliveri, Grohl, były wokalista Screaming Trees, Mark Lanegan, oraz gitarzysta i klawiszowiec A Perfect Circle, Troy Van Leeuwen.  

 

Dzięki singlom „No One Knows” i „Go with the Flow”, Songs for the Deaf wyniosło Queens of the Stone Age do czołówki współczesnych zespołów rockowych, stanowiąc ciężki, psychodeliczny odpowiednik dominującego neo-garażowego rocka z początku XXI wieku. Grohl opuścił zespół po zakończeniu trasy Songs for the Deaf, wracając do regularnego występu w Foo Fighters; zastąpił go Joey Castillo, który wcześniej grał na perkusji w Danzig. W ślad za sukcesem QOTSA, Homme zaangażował się w szereg koncertów poza zespołem, między innymi grając na dwóch albumach Marka Lanegana i współpracując z Jesse Hughesem przy „Peace, Love, Death Metal”, pierwszym albumie ich zespołu Eagles of Death Metal.  

 

Kiedy nadszedł czas na reaktywację QOTSA w celu nagrania kontynuacji „Songs for the Deaf”, zespół zrezygnował z Nicka Oliveriego; Homme zwolnił go z powodu problemów osobistych basisty. Gdy Alain Johannes zastąpił Oliveriego, grupa zakończyła nagrywanie „Lullabies to Paralyze”, robiąc miejsce na gościnne występy Billy'ego Gibbonsa z ZZ Top i Shirley Manson. Po singlu „Little Sister”, „Lullabies to Paralyze” ukazało się w marcu 2005 roku, po którym nastąpiła trasa koncertowa, podczas której Lanegan okazjonalnie występował na ostatnich koncertach z zespołem. 

 

 Chris Goss powrócił, by współprodukować album Era Vulgaris z 2007 roku, u boku Homme'a. Gościnnie wystąpiło mniej osób niż zwykle - Julian Casablancas z The Strokes pojawił się w singlu „Sick, Sick Sick”, Lanegan zaśpiewał w jednym utworze - Era Vulgaris wystąpił w „Ju”.

 

W 2007 roku zespół zakończył kontrakt z Interscope. Po trasie koncertowej z basistą Michaelem Shumanem i klawiszowcem Deanem Fertitą- od tego momentu para ta stała się stałymi członkami QOTSA - zespół popadł w okres nieaktywności, ponieważ Homme przez kolejne kilka lat realizował inne projekty. Najważniejszym z nich był Them Crooked Vultures, trio z Dave'em Grohlem i basistą Led Zeppelin, Johnem Paulem Jonesem, który wydał album o tym samym tytule w 2009 roku. W kolejnym roku ukazało się luksusowe wznowienie albumu „Rated R”, a w 2011 roku zespół wznowił swój trudny do zdobycia debiutancki album i odbył krótką trasę koncertową promującą to luksusowe wydanie. 

 

Queens of the Stone Age rozpoczęli nagrywanie nowego albumu w 2012 roku, przechodząc z perkusisty Joeya Castillo na jego następcę, Jona Theodore'a, podczas sesji. Na płycie QOTSA ponownie zaangażowało Grohla, a także zapewniło miejsce dla Marka Lanegana, Trenta Reznora, Alexa Turnera, Jake'a Shearsa i Eltona Johna, a także Nicka Oliveriego, który po raz pierwszy od dekady pojawił się na albumie QOTSA. Z gotowym albumem w ręku, Queens of the Stone Age podpisało kontrakt z Matador w 2013 roku, a album „...Like Clockwork” ukazał się w czerwcu tego samego roku. Wspierany singlami „My God Is the Sun” i „I Sat by the Ocean”, album „...Like Clockwork” znalazł się na szczycie listy Billboard 200, a także na listach przebojów Alternative, Digital, Hard Rock, Independent i Top Rock. Po sukcesie „...Like Clockwork”, Homme i inni członkowie Queens wzięli udział w projekcie dokumentalnym „Sound City” oraz albumie Iggy'ego Popa „Post Pop Depression” z 2016 roku i trasie koncertowej.  

 

Przy „Villains”, siódmym albumie zespołu, QOTSA współpracowało z Markiem Ronsonem i zaprosiło do studia gościnnie Nikkę Costę i Matta Sweeneya. Z singlami „The Way You Used to Do” i „The Evil Has Landed”, album Villains zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboardu po premierze w sierpniu 2017 roku. Po trasie koncertowej Villains, Queens of the Stone Age zrobili sobie dłuższą przerwę, powracając w czerwcu 2023 roku z „In Times New Roman…”, trzecim albumem wydanym przez Matador. Był to pierwszy album QOTSA wyprodukowany przez zespół i bez udziału gości. Przyniósł on zespołowi dwie nominacje do nagrody Grammy w kategoriach Najlepszy Album Rockowy i Najlepsza Piosenka Rockowa za „Emotion Sickness”. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The lost art of keeping a secret/Ode to Clarissa	Queens Of The Stone Age	08.2000	31[5]	-	Interscope 4973912	[written by Josh Homme, Nick Oliveri][produced by Josh Homme, Chris Goss]
No one knows	Queens Of The Stone Age	11.2002	15[13]	51[20]	Interscope 4978082IMP	[2x-platinum-UK][written by Joshua Homme, Mark Lanegan][produced by Joshua Homme, Eric Valentine]
Go with the flow/No one knows	Queens Of The Stone Age	04.2003	21[10]	116[6]	Interscope 4978702	[gold-UK][written by Josh Homme, Nick Oliveri][produced by Joshua Homme]
First it Giveth	Queens Of The Stone Age	08.2003	33[6]	-	Interscope 9810505	[written by Josh Homme, Nick Oliveri][produced by Joshua Homme,Eric Valentine]
Little sister	Queens Of The Stone Age	03.2005	18[21]	88[9]	Interscope 9880670	[silver-UK][written by Joey Castillo,Joshua Homme,Troy Van Leeuwen][produced by Joshua Homme,Joe Barresi]
In My Head	Queens Of The Stone Age	07.2005	44[5]	-	Interscope 9883541	[ written by Alain Johannes , Joey Castillo , Josh Freese , Troy Van Leeuwen][produced by Joshua Homme, Joe Barresi]
Sick, Sick, Sick	Queens Of The Stone Age	06.2007	165[1]	-	Interscope 0602517353787	[ written by Joey Castillo,Chris Goss,Josh Homme,Troy Van Leeuwen][produced by Chris Goss and Josh Homme]
3's And 7's	Queens Of The Stone Age	06.2007	19[3]	-	Interscope 1735379	[ written by Joey Castillo,Josh Homme,Troy Van Leeuwen][produced by Chris Goss and Josh Homme]
Make It wit Chu	Queens Of The Stone Age	12.2007	101[2]	-	Interscope 1753953	[silver-UK][ written by Alain Johannes,Michael Melchiondo,Josh Homme][produced by Chris Goss and Josh Homme]
My God Is the Sun	Queens Of The Stone Age	04.2013	118	-	Matador	[ written by Josh Homme, Troy Van Leeuwen ,Michael Shuman, Dean Fertita][produced by Josh Homme, Troy Van Leeuwen, Michael Shuman, Dean Fertita]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Queens Of The Stone Age	Queens Of The Stone Age	10.1998	54[11]	-	Interscope 4906832	[silver-UK][produced by Joe Barresi, Josh Homme]
Rated R	Queens Of The Stone Age	06.2000	54[29]	-	Interscope 4906832	[gold-UK][produced by Chris Goss, Joshua Homme]
Songs for the deaf	Queens Of The Stone Age	09.2002	4[79]	17[50]	Interscope 4934352	[gold-US][2x-platinum-UK][produced by Adam Kasper, Joshua Homme,Eric Valentine]
Lullabies to paralyze	Queens Of The Stone Age	04.2005	4[24]	5[12]	Interscope 9880297	[gold-UK][produced by Joe Barresi, Josh Homme]
Over the Years and Through the Woods	Queens Of The Stone Age	11.2005	-	186[1]	Rekords 005719 [US]	[produced by Randi Wilens, Josh Homme]
Era Vulgaris	Queens Of The Stone Age	06.2007	7[8]	14[4]	Interscope 1736526	[gold-UK][produced by Josh Homme, Chris Goss]
Queens Of The Stone Age	Queens Of The Stone Age	03.2011	48[1]	-	Rekords Rekords REK 001CD	[produced by Joe Barresi, Josh Homme]
...Like Clockwork	Queens Of The Stone Age	06.2013	2[18]	1	Matador OLE 10402	[gold-UK][produced by Josh Homme,Queens of the Stone Age,James Lavelle]
Villains	Queens Of The Stone Age	09.2017	1[1][11]	3	Matador OLE 11252	[gold-UK][produced by Mark Ronson]
Queens Of The Stone Age	Queens Of The Stone Age	11.2022	42[1]	-	Matador OLE 1768LP	[produced by Joe Barresi, Josh Homme]
In Times New Roman...	Queens Of The Stone Age	06.2023	2[3]	9	Matador OLE 1947CD	[produced by Queens of the Stone Age]

Daily Flash

Daily Flash to amerykański zespół folk-rockowy i psychodeliczny założony w 1965 roku,
działający do 1968 roku i reaktywowany w 2002 roku. Pierwotnie miał siedzibę w Seattle, a później w Los Angeles. Grupę tworzyli gitarzysta/wokalista Steve Lalor, gitarzysta prowadzący Doug Hastings, basista/wokalista Don MacAllister i perkusista Jon Keliehor. Według Mike'a Staxa „do 1965 roku stali się oni znaczącą siłą rozwijającej się sceny undergroundowej Seattle”. Ich brzmienie, które łączyło elementy muzyki folkowej i jazzu, a także rocka, kontrastowało z brzmieniem garażowego rocka typowym dla Północno-Zachodniego Pacyfiku w tamtym czasie, zapowiadając brzmienie, które zaczęto utożsamiać z San Francisco. 

Don MacAllister i Steve Lalor poznali się na początku 1964 roku na folkowej scenie Seattle. MacAllister grał w bluegrassowym trio The Willow Creek Ramblers; Lalor rzucił studia w Ohio w styczniu 1963 roku, spędził trochę czasu w San Francisco, gdzie poznał przyszłych członków Jefferson Airplane i Quicksilver Messenger Service, a następnie udał się na północ do Seattle, gdzie nawiązał kilka dobrych kontaktów i przez pewien czas regularnie występował w programie Seattle Center Hootenanny, emitowanym na kanale KING-TV. W tym czasie występował z Alice Stuart i Mikiem Hallem jako Upper University District Folk Music Association, Mandolin Society & Glee Club, a także nagrali singiel „Green Satin” dla Jerden Records.  

MacAllister i Lalor zaczęli grać razem nieformalnie. Lalor grał przez jakiś czas w zespole Driftwood Singers, który założył z Lyn Brooks i Courtney Branch. Courtney zrezygnował z gry i został zastąpiony przez Billy'ego Robertsa, autora utworu „Hey Joe”.  Zespół się rozpadł, a MacAllister przekonał go do powrotu na północ i założenia zespołu w Seattle z innym gitarzystą, Dougiem Hastingsem, który wówczas studiował i okazjonalnie grał w innym lokalnym zespole, The Dynamics. Planowali zrekrutować perkusistę Dona Stevensona (późniejszego członka Moby Grape), ale zamiast tego Stevenson dołączył do uznanego lokalnego zespołu The Frantics, a odchodzący perkusista Jon Keliehor (który miał doświadczenie w jazzie i muzyce klasycznej) dołączył do MacAllistera i Lalora. 

Od samego początku The Daily Flash charakteryzowały dwie rzeczy. Ich eklektyczna mieszanka folku, bluesa, popu i jazzu odróżniała ich od brzmienia „zespołów garażowych”, które dominowało na północno-zachodnim Pacyfiku. Ich talent do rozgłosu był tak wielki, że zespół został zauważony jeszcze przed pierwszym koncertem. Opracowali system nagłośnieniowy, który pasował do ich zwartych harmonii, byli pionierami nowych miejsc koncertowych i celowali nie tylko w nastoletnią publiczność, a także włączyli się w rodzącą się hipisowską kontrkulturę.Pod koniec 1965 roku lokalny dystrybutor płyt Ron Saul podpisał z zespołem kontrakt z Parrot Records, oddziałem London Records. Ich pierwszym singlem był cover utworu Boba Dylana „Queen Jane approx”. Na stronie B pierwotnie miał znaleźć się utwór „Birdses” Dino Valentiego, ale Saul odłożył to na później, wydając bardziej funkowy utwór „Jack of Diamonds”, nagrany w tym samym studiu w Tacoma w stanie Waszyngton, które uwielbiali The Wailers. Ten ostatni utwór ostatecznie znalazł się na reedycji CD z 1998 roku, Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965–1968.

  Singiel, wydany wiosną 1966 roku, nie odniósł sukcesu komercyjnego. Zwrócił jednak uwagę ówczesnego menedżera Sonny & Cher, Charliego Greene'a. Szukając kolejnych zespołów do zarządzania, w tym samym roku podpisał kontrakty z The Daily Flash i Buffalo Springfield. Zespół udał się do Los Angeles, aby nagrać mocniejszą wersję utworu „Queen Jane approx”, ale ta również spotkała się z chłodnym przyjęciem na rynku. Mimo to ich reputacja jako zespołu koncertowego rosła. W drodze na południe byli headlinerami dwóch koncertów promowanych przez Cheta Helmsa w Avalon Ballroom w San Francisco, wspieranych przez Rising Sons (zespół, w którego skład wchodzili przyszli artyści Ry Cooder i Taj Mahal); Dodatkowym występem w piątek wieczorem była wersja Big Brother & The Holding Company sprzed Janis Joplin, a w sobotę The Charlatans (z udziałem Dana Hicksa). Pod koniec lipca 1966 roku zagrali na Vancouver Trips Festival. Według Keliehora był to jedyny raz, kiedy zagrali koncert pod wpływem substancji psychoaktywnej (LSD dostarczonego przez Owsleya Stanleya). Zespół - obecnie mający siedzibę w Los Angeles, ale prawdopodobnie bardziej popularny w San Francisco i uważany za lokalnych bohaterów w Seattle - podróżował po Zachodnim Wybrzeżu, supportując w Los Angeles takie zespoły jak The Byrds, The Doors i The Turtles, a także wielokrotnie występując w San Francisco w Avalon Ballroom na koncertach z takimi zespołami jak Country Joe & The Fish i Quicksilver Messenger Service. Ich repertuar obejmował utwory od Dylana i Erica Andersena po Herbiego Hancocka, Cannonballa Adderleya i Gabora Szabo.

  Na początku 1967 roku ukazał się ich drugi singiel: „French Girl” Iana Tysona i Sylvii Fricker oraz „Green Rocky Road” Dave'a Van Ronka, wydany przez UNI Records z siedzibą w Los Angeles. Greene zorganizował pierwszą trasę koncertową zespołu po wschodnim wybrzeżu, która zbiegła się z wydaniem płyty, rozpoczynając się udanym miesięcznym występem rezydencyjnym w Club Ondine na Manhattanie. Zagrali również koncert z Jefferson Airplane na Uniwersytecie Stony Brook. Singiel odniósł sukces w Kalifornii (choć słabszy w innych miejscach), zapewniając zespołowi gościnny występ w programie telewizyjnym The Girl From U.N.C.L.E., co z kolei przełożyło się na regularne występy jako zespół house w lokalnym programie telewizyjnym dla nastolatków w Los Angeles, Boss City. Kontynuowali koncerty w Los Angeles, San Francisco i Seattle, grając z brytyjską supergrupą Cream, Quicksilver Messenger Service, Steve Miller Band, The Doors, a w Seattle z The Seeds i Paul Revere & the Raiders. 

W czasach, gdy coraz bardziej zakładano, że zespoły będą miały autorski materiał, żaden z członków The Daily Flash nie był skłonny do pisania piosenek. Większość ich chronionych prawem autorskim utworów stanowiła w rzeczywistości jedynie przeróbki folkowego materiału z domeny publicznej. Zespół zaczął się rozpadać, a jego członkowie coraz częściej grali w innych składach. Hastings odszedł, aby zastąpić Neila Younga w Buffalo Springfield (krótki koncert, ponieważ Young wkrótce wrócił do tego zespołu), a jego miejsce zajął Craig Tarwater. Wkrótce potem perkusista Keliehor został zwolniony, ponieważ wybrał warsztaty Medytacji Transcendentalnej zamiast koncertu, a jego miejsce zajął Tony Dey. Zrekonstruowany zespół dodał kilka autorskich utworów, napisanych przez Steve'a Lalora. W lipcu 1967 roku zagrali w Avalon Ballroom, rozgrzewając się przed The Grass Roots, a następnie przed Grateful Dead w Eagles Auditorium w Seattle i Agradome/Dante's Inferno w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej. Powrócili, by zagrać kilka koncertów w Los Angeles, po czym pod koniec września i na początku października odbyli kolejną trasę po północno-zachodnim Pacyfiku, w tym koncert w Eagles Auditorium, który został nagrany: ich wersja utworu Herbiego Hancocka „Cantaloupe Island” z tego koncertu znalazła się na albumie „I Flash Daily” z 1985 roku. Następnie wspierali Vana Morrisona podczas krótkiej trasy, ale pod koniec października skład również się rozpadł - MacAllister i Tarwater poszli w jedną stronę, a Lalor i Dey w drugą. 

 

 Lalor i Dey na krótko założyli kolejną inkarnację The Daily Flash w listopadzie 1967 roku, grając sześć koncertów w Seattle i Portland w stanie Oregon z powracającym Dougiem Hastingsem i bratem Tony'ego Deya, Rickiem. Wszyscy zaangażowani zrozumieli jednak, że jest to rozwiązanie tymczasowe, mające na celu zebranie pieniędzy przed przejściem do innych projektów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Queen Jane Approximately/Jack Of Diamonds	Daily Flash	07.1966	-	-	Parrot 308	[written by Bob Dylan]
The French Girl/Green Rocky Road	Daily Flash	02.1967	-	-	Uni 55001	[written by I. Tyson, S. Fricker][produced by Charles Greene, Brian Stone]

Chris Cornell

Christopher Cornell (ur. jako Christopher John Boyle, ur. 20 lipca 1964r) - amerykański muzyk, wokalista, multiinstrumentalista i autor tekstów. Największą popularność przyniosły mu występy w zespole Soundgarden (1984-1997r i od 2010r). W latach 2001-2007 był wokalistą w supergrupie rockowej, Audioslave którą stworzył wraz z byłymi członkami Rage Against the Machine. W 1990 roku, powołał do życia jednorazowy projekt Temple of the Dog. Nagrana płyta miała być "terapią" po śmierci przyjaciela Cornella, Andrew Wooda, ówczesnego wokalisty Mother Love Bone. Prowadził również karierę solową, w trakcie której nagrał 3 płyty: "Euphoria Morning", "Carry On" i "Scream". Znany z szerokiej skali głosu, która wynosi ponad 4 oktawy, oraz wysokich umiejętności technicznych. W 2006 roku wokalista został sklasyfikowany na 4. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów wg Hit Parader. W 2010 roku, muzyk zapowiedział na swoim twitterze reaktywacje swojego macierzystego zespołu, Soundgarden.

 

Cornell urodził się w Seattle, w stanie Washington. Jego rodzice to Ed Boyle i Karen Cornell. Ma dwóch starszych braci, Petera i Patricka, i trzy młodsze siostry, Katy, Suzy i Maggie. W wieku 9 lat, młody Cornell znalazł w piwnicy sąsiada zbiór starych kaset zespołu The Beatles. Zafascynowany dżwiękami płynącymi z głośników, zapragnął zostać profesjonalnym muzykiem. Pierwszym krokiem ku temu, był zakup perkusji. 

W wieku 16 lat porzucił szkołę i zaczął grać w małych, garażowych kapelach, w międzyczasie zaczął pracować w hurtowni owoców morza a także w restauracji zwanej Ray's Boathouse. Na początku lat 80-tych, trafił do zespołu The Shemps w którym basistą był Hiro Yamamoto, którego dość szybko zastąpił Kim Thayil. Po rozpadzie "The Shemps", Cornell, Thayil i Yamamoto pozostali ze sobą w kontakcie i rozpoczęli wspólne jammowanie.
Soundgarden został założony w 1984 roku. Pierwotnie Cornell oprócz gry na perkusji, również śpiewał. 

W 1986 roku, zespół postanowił zatrudnić na stanowisko perkusisty Scotta Sundquista, który został szybko zastąpiony przez Matta Camerona. W 1987 roku, Soundgarden za pośrednictwem wytwórni Sub Pop wydał pierwszą EP – Screaming Life, zaś rok póżniej Fopp. W tym samym roku, zespół podpisał kontrakt z wytwórnią SST Records i wydał debiutancką płytę, Ultramega OK za którą został nominowany do nagrody Grammy. W 1989 roku, podczas trasy promującej drugi album, Louder Than Love zespół opuścił Yamamoto, z powodu presji dostarczanej przez popularność zespołu. Soundgarden dokończyli trasę z Jasonem Evermanem, jednak niezadowoleni ze współpracy, zatrudnili Bena Shepherda. Wydany w 1991 roku Badmotorfinger, odniósł spory sukces komercyjny i wspólnie z Nevermind Nirvany i Ten Pearl Jam jest uznawany za album pozwalający wkroczyć nurtowi grunge do mainstreamu. Zespół supportował będący wówczas u szczytu sławy Guns N' Roses. Wydany w 1994 roku Superunknown odniósł jeszcze większy sukces niż poprzednik, zespół otrzymał w 1995 roku 2 nagrody Grammy za single Black Hole Sun i Spoonman. Superunknown do tej pory, pokrył sie ponad pięciokrotnie platyną. Zespół zakończył działalność w 1997 roku, po wydaniu albumu Down on the Upside z powodu wewnętrznych konfliktów między członkami.
 

Chris Cornell poszedł własną drogą i nagrał płytę solową, zatytułowaną Euphoria Morning. Muzyk znany z cięższych i odważniejszych brzmień w Soundgarden, pokazał sie tutaj zupełnie z innej strony, stawiając raczej na spokojne, wyważone i melancholijne utwory. Mimo dobrych recenzji, płyta nie sprzedawała sie tak jak albumy Soundgarden.
 

W 2001 roku, producent Rick Rubin zapoznał Cornella z trzema muzykami nieistniejącego już Rage Against the Machine - Tomem Morello, Timem Commerfordem i Bradem Wilkiem. Współpraca układała sie na tyle dobrze, że panowie postawowili założyć zespół. Debiutancka płyta, nazwana tak samo jak zespół została wydana w 2002 roku, poprzedzona singlem Cochise. W 2005 roku wyszła kolejna płyta, Out of Exile, zaś rok póżniej Revelations. Chris Cornell opuścił zespół w 2007 roku, z powodu konfliktów i nierozwiązywalnych sporów. Jeszcze przed tym wydarzeniem została ogłoszona reaktywacja Rage Against the Machine w oryginalnym składzie.
 

Chris Cornell skomponował i wykonał utwór do filmu Casino Royale, "You Know My Name", który trafił również na jego drugą solową płytę, Carry On. W 2008 roku, Cornell oglosił iż zamierza nagrać swój trzeci album solowy, z pomocą hip-hopowego producenta, Timbalanda. Wielu fanom muzyka, kojarzonego do tej pory z muzyką rockową, nie spodobał sie ten pomysł. Wydany w marcu 2009 roku, Scream został zmiażdżony przez krytykę. 25 czerwca 2009 roku artysta po raz pierwszy wystąpił w Polsce - na Szczecin Rock Festival.
 

1 stycznia 2010 roku, wokalista ogłosił reaktywację swojej macierzystej grupy - Soundgarden. 16 kwietnia zespół zagrał pierwszy koncert po reaktywacji, w klubie Showbox w Seattle. Następnie Soundgarden wystąpili 5 sierpnia w teatrze Vic w Chicago, zaś 3 dni póżniej na festiwalu Lollapalooza, również w Chicago.
W 1990 roku, Cornell założył wspólnie z byłymi członkami Mother Love Bone supergrupę Temple of the Dog. Materiał nagrany miał upamiętnić przyjaciela muzyków, wokaliste Andrew Wooda. Następnie, Cornell wystąpił w 1991 roku jako producent albumu Uncle Anathesia zespołu Screaming Trees. W 1992 roku, wystąpił gościnnie na płycie Sap zespołu Alice in Chains. Zaśpiewał w utworze Right Turn, wspólnie z Markiem Armem z Mudhoney. Kolaboracja ta została nazwana "Alice Mudgarden". W 2010 roku Cornell wystąpił gościnnie na płycie włoskiego zespołu nu-jazzowego Gabin. Muzyk zaśpiewał w utworze "Lies", który został wydany na albumie Third And Double, oraz użyczył swojego głosu w utworze "Promise" na solowym krążku Slasha. Pod koniec 2010 roku, Cornell zaśpiewa na solowym albumie Carlosa Santany utwór "Whole Lotta Love" z repertuaru Led Zeppelin.
 

Cornell w 1990 roku ożenił się z Susan Silver, menedżerką Soundgarden i Alice in Chains. Ma z nią córkę, Lillian Jean, która urodziła się w lipcu 2000 roku. W 2004 roku Cornell rozwiódł się z Silver i poślubił Vicky Karayiannis, z którą ma 2 dzieci - córkę Toni (ur. 2004) i syna Christophera Nicolasa (ur. 2005).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Can't Change Me/Proaching The end of the world	Chris Cornell	09.1999	62[3]	102[12]	A&M; 4971732	[written by Chris Cornell][produced by Chris Cornell,Natasha Shneider,Alain Johannes]
You Know My Name	Chris Cornell	12.2006	7[23]	79[2]	Interscope 1718880	[written by Chris Cornell, David Arnold][produced by Chris Cornell, David Arnold][piosenka z filmu "Casino Royal"]
Arms Around Your Love	Chris Cornell	06.2007	177[1]	-	Interscope 0602517348875 [UK]	[written by Chris Cornell][produced by Steve Lillywhite]
Scream	Chris Cornell featuring Timbaland	09.2008	-	110[1]	Interscope	[written by Chris Cornell, Timothy Mosley, Jerome Harmon, Jim Beanz][produced by Timbaland,J-Roc]
Billie Jean	Chris Cornell	11.2008	77[1]	-	Polydor MIUCT 3925	[written by Michael Jackson][produced by Steve Lillywhite]
Part of Me	Chris Cornell	03.2009	78[1]	-	Interscope CATCO 147917647	[written by Chris Cornell, Timothy Mosley, Jerome Harmon ,Johnkenun Spivery, The Clutch][produced by Timbaland, J-Roc]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Euphoria Morning	Chris Cornell	09.1999	31[5]	18[8]	A&M; 4904222	[produced by Chris Cornell, Natasha Shneider & Alain Johannes]
Carry On	Chris Cornell	05.2007	25[3]	17[6]	Interscope 1734884	[produced by Steve Lillywhite]
Scream	Chris Cornell	03.2009	70[1]	10[4]	Interscope/Mosley 1799687	[produced by Timbaland, Jerome "J-Roc" Harmon, Jim Beanz, Justin Timberlake, Ryan Tedder]
Songbook	Chris Cornell	11.2011	-	69[4]	Universal 06025 2787018	[produced by Chris Cornell]
Songbook (EP)	Chris Cornell	12.2011	-	143[1]	Universal 06025 2787018	[produced by Chris Cornell]
Higher Truth	Chris Cornell	10.2015	37[1]	19[6]	Polydor/UMC 4752404	[produced by Brendan O'Brien]
Chris Cornell	Chris Cornell	12.2018	-	67[1]	UMe 00602567714682	[produced by various, Brendan O'Brien]
No One Sings Like You Anymore, Vol. 1	Chris Cornell	04.2021	-	78[1]	Interscope 060243554509	[produced by Brendan O'Brien]

Brad

 Amerykańska grupa rockowa z kręgu muzyki grunge. Powstała w Seattle w 1992 roku. Ostatni skład formacji to Regan Hagar (perkusja), Shawn Smith (klawisze, wokal), Jeremy Toback (bass guitar) oraz Mike Berg (bas od 1997). W ich muzyce słychać wpływy między innymi Pearl Jam. Ale ich znakiem rozpoznawczym był przede wszystkim głos Smitha.

Zespół oficjalnie powstał w 1992 roku, choć muzycy grali ze sobą już od dłuższego czasu. Początkowy skład stanowili - wokalista Shawn Smith, gitarzysta Stone Gossard, basista Jeremy Toback oraz perkusista Regan Hagar. Pierwotnie mieli nazywać się "Shame", ale okazało się że pod tym szyldem istnieje już formacja skupiona wokół Brada Wilsona. Choć ostatecznie stanęło na nazwie "Brad", to jednak nie mogli sobie odmówić zatytułowania swoją niedoszłą nazwą - debiutanckiego albumu, wydanego w kwietniu 1993 roku. Krążek został nagrany w zaledwie dwadzieścia dni, większość z utworów powstało podczas studyjnych jam session. Wydawnictwo przywodzi na myśl skojarzenia z różnymi stylami muzycznymi, włącznie z raw soundem, które połączono w eklektyczną całość. Singiel "20th Century" okazał się największym przebojem z płyty w Wielkiej Brytanii.
 

Kolejnym wydawnictwem był "Interiors", wydany w czerwcu 1997 roku i jak podkreślała prasa - był ugrzeczniony, jakby poddano go "studyjnemu polerowaniu". Singlem promującym był "The Day Brings", w którym gościnnie na gitarze prowadzącej pojawił się Mike McCready z Pearl Jam. Niestety - krążek marnie się przedawał, mimo, że zespół postawił na intensywną promocję, między innymi przez dużą amerykańską trasę koncertową w tym samym roku oraz mniejsze, rok póżniej - po Australii oraz Nowej Zelandii.
 

Trzeci longplay - "Welcome to Discovery Park" ujrzał światło dzienne cztery lata póżniej. Krążek łączy surowość debiutanckiego "Shame" z "wygładzonym" "Interiors". Krytycy określili go jako "dobry, który jednak wciąż pozostawia słuchacza w ogólnym niedosycie na lepsze piosenki”. W czerwcu 2005 roku ukazała się reedycja albumu, wzbogacona o niepublikowane dotąd utwory.
Rok póżniej - zespół nagrał swój czwarty studyjny krążek pod roboczym tytułem -"Best Friends", jednak zrezygnowano z jego szybkiego wydawania. Czekano na rozpoczynającą się w pażdzierniku 2007 roku małą serię koncertową, podczas której zespół miał być wspomagany na scenie przez gitarzystę Kevina Wooda (Malfunkshun). To właśnie podczas tych występów (rozciągnęły się w czasie aż do 2008 roku) - zwyczajnie ogrywano zarejestrowany w studiu materiał, bez ogłaszania, kiedy nastąpi jego oficjalne wydanie.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
20th Century/Screen	Brad	06.1993	64[1]	-	Epic 659248 2	[written by J. Toback, R. Hagar, S. Smith, S. Gossard][produced by Brad]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shame	Brad	05.1993	72[1]	-	Epic 4735962	[produced by Brad][14.Heatseekers]
Interiors	Brad	07.1997	141[2]	-	Epic 68 137	[produced by Brad , Nick DiDia ][30.Heatseekers]
Welcome to Discovery Park	Brad	08.2002	-	-	Redline 70008	[produced by Brad]