Cross Country

Cross Country to amerykańskie trio  z Brooklynu w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych.
Zespół folk-rockowy powstał jako projekt poboczny The Tokens i składał się z trzech członków: Jaya Siegela, Mitcha Margo i Phila Margo. Pierwszym wydawnictwem grupy był singiel z coverem utworu „Rock and Roll Music” w wykonaniu „Just A Thought”. Nie znalazł się on na listach przebojów. Potem grupa wydała album o tym samym tytule w wytwórni Atco Records, zawierający cover utworu Wilsona Picketta „In the Midnight Hour” w pierwszej czterdziestce.

 Wersja „Cross Country” całkowicie różni się od soulowego hitu Picketta z 1965 roku. Pierwsze dwie minuty singla „Cross Country” są znacznie wolniejsze, z akustycznym tłem, a w ostatniej tercji utworu, trwającego nieco ponad trzy minuty (3:14), nabiera tempa dzięki psychodelicznym akcentom. Ten singiel osiągnął 30. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA pod koniec 1973 roku. W Kanadzie osiągnął 34. miejsce na listach przebojów i 15. miejsce na listach AC.

  Po nim ukazały się dwa single: „Tastes So Good to Me”/„A Ball Song” oraz utwory spoza płyt długogrających „Penny Whistle Band”/„Lord Can't Sing a Solo”, z których żaden nie znalazł się na listach przebojów. Trio rozpadło się w 1974 roku, a jego członkowie zajęli się produkcją płyt  lub pisaniem piosenek. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In The Midnight Hour/A Smile Song	Cross Country	08.1973	-	30[12]	Atco 6934	[written by Wilson Pickett, Steve Cropper][produced by Margo, Siegel And Margo And Medress And Appell Productions]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cross Country	Cross Country	10.1973	-	198[2]	Atco 7024	[produced by Margo, Siegel & Margo, Medress & Appell Productions]

David Crosby

Niewiele postaci w muzyce amerykańskiej XX wieku miało tak przenikliwy wpływ
jak David Crosby. Jako członek-założyciel The Byrds, ukształtował dźwięczne brzmienie folk-rocka lat 60-tych i był pionierem psychodelii tripowej, jednak największą sławę zyskał jako członek Crosby, Stills & Nash, supergrupy, którą założył ze Stephenem Stillsem i Grahamem Nashem, która pomogła wprowadzić dojrzałe, refleksyjne lata 70-te. Czasami dołączali do nich Neil Young, Crosby, Stills & Nash odnieśli ogromny sukces, ale byli zmienni, więc członkowie w latach 70-tych przechodzili przez solowe projekty i inne permutacje składów.  

Crosby wydał w tym okresie tylko jeden album,   z 1971 roku If I Could Remember My Name, a następnie dołączył do Nasha na kilka płyt, gdy CSN było w zawieszeniu. Problemy osobiste nękały Crosby'ego przez całe lata 80-te, a ich kulminacją był wyrok w teksańskim więzieniu w 1985 roku. Jednak powrócił do formy dzięki albumowi „Oh Yes I Can”, który wydał 18 lat po swoim solowym debiucie. Minęło kolejne 20 lat od wydania „Thousand Roads” w 1993 roku, zanim na dobre rozpoczął karierę solową albumem „Croz” z 2014 roku. Przez kolejną dekadę konsekwentnie pracował, eksplorując elegancki, jazzowy folk-rock inspirowany twórczością Steely Dan, Joni Mitchell i Snarky Puppy, połączenie to zaprezentowano na płynnym zestawie „For Free” z 2021 roku.

  Crosby urodził się w Los Angeles 14 sierpnia 1941 roku, jako syn nagrodzonego Oscarem operatora filmowego Floyda Crosby'ego. Porzucił szkołę teatralną, aby poświęcić się karierze muzycznej, koncertując w klubach folkowych i nagrywając jako członek Les Baxter Balladeers. Pod auspicjami producenta Jima Dicksona, Crosby nagrał swoją pierwszą solową sesję pod koniec 1963 roku; na początku następnego roku założył Jet Set z Jimem McGuinnem i Gene'em Clarkiem, a po dołączeniu basisty Chrisa Hillmana i perkusisty Michaela Clarke'a, grupa zmieniła nazwę na Byrds. Chociaż McGuinn był pionierem charakterystycznego dla Byrds brzmienia dwunastostrunowej gitary, Crosby był architektem ich mieniących się harmonii; jego zainteresowanie jazzem i muzyką indyjską wpłynęło również na ich późniejsze eksperymenty z psychodelią. Jednak różnice twórcze nękały grupę przez całą jej karierę, a w 1967 roku Crosby - podobno zirytowany odmową kolegów z zespołu wydania jego ménage à trois opus „Triad” - opuścił Byrds po ich występie na Monterey Pop Festival. 

 Po wyprodukowaniu debiutanckiego albumu Joni Mitchell z 1968 roku, Crosby nagrał kilka solowych nagrań i zaczął improwizować z byłym wokalistą i gitarzystą Buffalo Springfield, Stephenem Stillsem. Z czasem do duetu dołączył były członek Hollies, Graham Nash. Dzięki niezwykle pięknym trzyczęściowym harmoniom, silnemu wkładowi autorskiemu i pełnemu wdzięku folk-rockowemu brzmieniu, debiutancki album Crosby, Stills & Nash z 1969 roku okazał się przełomowym momentem w muzyce pop, przynosząc całej trójce muzyków większą sławę niż w którymkolwiek z ich poprzednich projektów. Dołączenie byłego kolegi Stillsa z Buffalo Springfield, Neila Younga, powiększyło grupę do czterech członków, a w sierpniu 1969 roku Crosby, Stills, Nash & Young (CSNY) zaliczyli zaledwie swój drugi jak dotąd występ na żywo na Festiwalu Woodstock; Płyta „Déjà Vu” z lat 70-tych trafiła do sklepów z ponad dwumilionową liczbą zamówień, a dzięki prowokującym do myślenia przesłaniom społecznym i politycznym takim utworom jak „Woodstock” i „Ohio” stali się oni pokoleniowymi założycielami o ogromnym wpływie muzycznym i kulturowym. 

Po wyprzedanej trasie koncertowej CSNY grupa zawiesiła działalność, a Crosby wznowił pracę nad swoim długo odkładanym solowym debiutem, wydając w 1971 roku „If I Could Only Remember My Name”; w następnym roku on i Nash wydali pierwszy z kilku duetów, a także wziął udział w krótkotrwałym reaktywowaniu Byrds. Pomimo ciągłych różnic twórczych, CSNY reaktywował się na trasę koncertową w 1974 roku; Crosby i Nash wydali rok później „Wind on the Water”, a w 1977 roku Stills powrócił do składu, by zagrać na multiplatynowym albumie CSN. Jednak w miarę jak długotrwały problem Crosby'ego z narkotykami pogłębiał się, ostatecznie popadł on w konflikt zarówno ze Stillsem, jak i Nashem, a planowany drugi solowy album, „Might as Well Have a Good Time”, został odrzucony przez Capitol w 1980 roku. 

Seria aresztowań za posiadanie kokainy i zarzuty nielegalnej broni utrudniały mu pracę przez kolejne lata, nawet gdy w 1982 roku ponownie zjednoczył się ze Stillsem i Nashem, wydając przebój „Daylight Again”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów. Po nagraniu kolejnego albumu z 1983 roku, „Allies”, trio nie nagrywało razem przez kolejne siedem lat. 

 Pod koniec 1985 roku Crosby został skazany na karę więzienia po ucieczce z kliniki leczenia uzależnień, do której trafił zamiast odbyć poprzednią karę; po wyjściu na wolność w sierpniu następnego roku w końcu pokonał swoje demony, a później opisał mroczne szczegóły swojego uzależnienia w znakomitej autobiografii „Long Time Gone”. W 1988 roku - 18 lat po wydaniu „Déjà Vu” - Crosby ponownie połączył siły ze Stillsem, Nashem i Youngiem, tworząc „American Dream”. Jego drugi solowy album, „Oh Yes I Can”, ukazał się w końcu w następnym roku. 

Po wydaniu w 1990 roku albumu „Live It Up” wytwórni CSN, Crosby nadal cierpiał,osobiste nieszczęścia - najpierw został ciężko ranny w wypadku motocyklowym, a następnie w 1994 roku stracił dom w Los Angeles w wyniku potężnych zniszczeń spowodowanych trzęsieniem ziemi. Kilka miesięcy później powrócił na pierwsze strony gazet, gdy ogłoszono, że zdiagnozowano u niego wirusowe zapalenie wątroby typu C i  z powodu niewydolności wątroby, przechodząc w 1995 roku udany przeszczep narządu. W okresie rekonwalescencji, który nastąpił po tym, Crosby poznał Jamesa Raymonda, syna, którego oddał do adopcji ponad trzy dekady wcześniej, a który również był zawodowym muzykiem; wkrótce zaczęli razem pisać piosenki, a z gitarzystą Jeffem Pevarem założyli CPR, wydając serię albumów i regularnie koncertując. 

Na początku 1997 roku Crosby, Stills & Nash zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame; sześć lat wcześniej Crosby po raz pierwszy wszedł do Hall of Fame jako członek The Byrds. Young powrócił do zespołu w 1999 roku na płycie Looking Forward, a w jej następstwie odbyła się trasa koncertowa z okazji nowego tysiąclecia - nazwana „CSNY2K” - zapowiadająca pierwszy wspólny wyjazd kwartetowy od ćwierćwiecza. Crosby ponownie znalazł się na pierwszych stronach gazet, gdy na początku 2000 roku ujawniono, że jest ojcem dzieci piosenkarki Melissy Etheridge i jej partnerki Julie Cypher; w tym samym roku wydał również drugą książkę, „Stand and Be Counted”, w której zebrał wywiady z aktorami i muzykami, aby zgłębić związek celebrytów i aktywizmu społecznego. 

Od 2001 roku trasa koncertowa Crosby, Stills & Nash stała się regularnym i corocznym wydarzeniem, a Crosby znalazł bezpieczne schronienie i poczucie wspólnoty na scenie u boku swoich muzycznych towarzyszy z ponad czterdziestoletnim doświadczeniem. Zarówno w 2002, jak i 2006 roku Young uzupełnił skład CSNY na koncerty. Chociaż politycznie motywowana trasa Freedom of Speech z 2006 roku była w dużej mierze inspirowana muzą Younga, utwór Crosby'ego „Déjà Vu” stanowił kamień węgielny koncertu i posłużył za tytuł zarówno albumu koncertowego z 2008 roku, jak i filmu dokumentującego trasę. Również w 2006 roku Crosby wraz z Nashem towarzyszyli gitarzyście Pink Floyd, Davidowi Gilmourowi, podczas sesji nagraniowych do jego solowego albumu „On an Island”, a następnie pomagali mu promować płytę podczas trasy. 

 Obszerny, bogato wydany, trzypłytowy album retrospektywny Voyage ukazał się w 2007 roku. Wyprodukowany przez Nasha i archiwistę Joela Bernsteina, zbiór zawierał dwa krążki z klasycznym materiałem oraz jeden z niewydanymi nagraniami i stanowił wzór dla albumu Nasha „Reflections” z 2009 roku oraz albumu „Carry On” z 2013 roku wydawnictwa Stills. Latem 2013 roku Crosby zaczął mówić o sesjach nagraniowych do swojego czwartego solowego albumu, pierwszego od ponad 20 lat. Album „Croz”, wyprodukowany we współpracy z jego synem Raymondem, z udziałem Wyntona Marsalisa i Marka Knopflera, ukazał się pod koniec stycznia 2014 roku.  Piosenkarz i autor tekstów współpracował następnie z Michaelem League ze Snarky Puppy. Obaj napisali razem kilka piosenek, a następnie dyskutowali, ile czasu zajmie nagranie albumu. League chciał dwóch tygodni; Crosby chciał miesiąca. Pracując w studiu Groove Master Jacksona Browne'a, album został ukończony w 12 dni. 

 Pierwszy singiel „Things We Do for Love” ukazał się w lipcu 2016 roku; pełnometrażowy „Lighthouse” pojawił się w październiku. Kontynuując tę ​​owocną passę późnej kariery, Crosby wydał kolejny album w następnym roku. Wydany we wrześniu 2017 roku album „Sky Trails” został ponownie wyprodukowany przez Raymonda i zawierał cover utworu „Amelia” Joni Mitchell z jej albumu „Hejira” z 1976 roku. Zapowiedział on jesienną trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych, promującą album. Crosby szybko, w październiku 2018 roku, wydał „Here If You Listen”, w którym ponownie wystąpił zespół z Michaelem League, wspierający piosenkarkę i autorkę tekstów na płycie „Lighthouse”. Cameron Crowe wyprodukował film dokumentalny w reżyserii A.J. Eatona „David Crosby: Remember My Name”, który miał premierę na Festiwalu Filmowym Sundance w 2019 roku. Ósmy solowy album Crosby'ego, nazwany na cześć piosenki Joni Mitchell, „For Free”, ukazał się w lipcu 2021 roku; na płycie gościnnie wystąpił Michael McDonald i znalazł się utwór Donalda Fagena. Rok później wydał album nagrany w 2018 roku z zespołem Lighthouse, zatytułowany „Live at the Capitol Theater”.  

Okazało się, że był to ostatni album wydany za jego życia, ponieważ zmarł 18 stycznia 2023 roku, w wieku 81 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Music Is Love/Laughing	David Crosby	05.1971	-	95[1]	Atlantic 2792	[written by Graham Nash, Neil Young, David Crosby][produced by David Crosby]
Hero/Coverage	David Crosby And Phil Collins	05.1993	56[3]	44[20]	Atlantic 87360	[written by Phil Collins, David Crosby][produced by Phil Collins]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If I Could Only Remember My Name	David Crosby	03.1971	-	12[18]	Atlantic 7203	[gold-US][produced by David Crosby]
Oh Yes I Can	David Crosby	02.1989	-	104[10]	A&M 5232	[produced by David Crosby, Craig Doerge ,Stanley Johnson]
Thousand Roads	David Crosby	06.1993	-	133[8]	Atlantic 82 484	[produced by Phil Collins, Nick Davis, Don Was, Dean Parks, David Crosby, Glyn Johns, Stephen Barncard ,Phil Ramone]
Croz	David Crosby	02.2014	48[1]	36[3]	Blue Castle BCR 11421 [UK]	[produced by Daniel Garcia ,David Crosby ,James Raymond]
Lighthouse	David Crosby	11.2016	-	117[1]	Decca 4797778 [UK]	[produced by Michael League,Fab Dupont]

Daily Flash

Daily Flash to amerykański zespół folk-rockowy i psychodeliczny założony w 1965 roku,
działający do 1968 roku i reaktywowany w 2002 roku. Pierwotnie miał siedzibę w Seattle, a później w Los Angeles. Grupę tworzyli gitarzysta/wokalista Steve Lalor, gitarzysta prowadzący Doug Hastings, basista/wokalista Don MacAllister i perkusista Jon Keliehor. Według Mike'a Staxa „do 1965 roku stali się oni znaczącą siłą rozwijającej się sceny undergroundowej Seattle”. Ich brzmienie, które łączyło elementy muzyki folkowej i jazzu, a także rocka, kontrastowało z brzmieniem garażowego rocka typowym dla Północno-Zachodniego Pacyfiku w tamtym czasie, zapowiadając brzmienie, które zaczęto utożsamiać z San Francisco. 

Don MacAllister i Steve Lalor poznali się na początku 1964 roku na folkowej scenie Seattle. MacAllister grał w bluegrassowym trio The Willow Creek Ramblers; Lalor rzucił studia w Ohio w styczniu 1963 roku, spędził trochę czasu w San Francisco, gdzie poznał przyszłych członków Jefferson Airplane i Quicksilver Messenger Service, a następnie udał się na północ do Seattle, gdzie nawiązał kilka dobrych kontaktów i przez pewien czas regularnie występował w programie Seattle Center Hootenanny, emitowanym na kanale KING-TV. W tym czasie występował z Alice Stuart i Mikiem Hallem jako Upper University District Folk Music Association, Mandolin Society & Glee Club, a także nagrali singiel „Green Satin” dla Jerden Records.  

MacAllister i Lalor zaczęli grać razem nieformalnie. Lalor grał przez jakiś czas w zespole Driftwood Singers, który założył z Lyn Brooks i Courtney Branch. Courtney zrezygnował z gry i został zastąpiony przez Billy'ego Robertsa, autora utworu „Hey Joe”.  Zespół się rozpadł, a MacAllister przekonał go do powrotu na północ i założenia zespołu w Seattle z innym gitarzystą, Dougiem Hastingsem, który wówczas studiował i okazjonalnie grał w innym lokalnym zespole, The Dynamics. Planowali zrekrutować perkusistę Dona Stevensona (późniejszego członka Moby Grape), ale zamiast tego Stevenson dołączył do uznanego lokalnego zespołu The Frantics, a odchodzący perkusista Jon Keliehor (który miał doświadczenie w jazzie i muzyce klasycznej) dołączył do MacAllistera i Lalora. 

Od samego początku The Daily Flash charakteryzowały dwie rzeczy. Ich eklektyczna mieszanka folku, bluesa, popu i jazzu odróżniała ich od brzmienia „zespołów garażowych”, które dominowało na północno-zachodnim Pacyfiku. Ich talent do rozgłosu był tak wielki, że zespół został zauważony jeszcze przed pierwszym koncertem. Opracowali system nagłośnieniowy, który pasował do ich zwartych harmonii, byli pionierami nowych miejsc koncertowych i celowali nie tylko w nastoletnią publiczność, a także włączyli się w rodzącą się hipisowską kontrkulturę.Pod koniec 1965 roku lokalny dystrybutor płyt Ron Saul podpisał z zespołem kontrakt z Parrot Records, oddziałem London Records. Ich pierwszym singlem był cover utworu Boba Dylana „Queen Jane approx”. Na stronie B pierwotnie miał znaleźć się utwór „Birdses” Dino Valentiego, ale Saul odłożył to na później, wydając bardziej funkowy utwór „Jack of Diamonds”, nagrany w tym samym studiu w Tacoma w stanie Waszyngton, które uwielbiali The Wailers. Ten ostatni utwór ostatecznie znalazł się na reedycji CD z 1998 roku, Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965–1968.

  Singiel, wydany wiosną 1966 roku, nie odniósł sukcesu komercyjnego. Zwrócił jednak uwagę ówczesnego menedżera Sonny & Cher, Charliego Greene'a. Szukając kolejnych zespołów do zarządzania, w tym samym roku podpisał kontrakty z The Daily Flash i Buffalo Springfield. Zespół udał się do Los Angeles, aby nagrać mocniejszą wersję utworu „Queen Jane approx”, ale ta również spotkała się z chłodnym przyjęciem na rynku. Mimo to ich reputacja jako zespołu koncertowego rosła. W drodze na południe byli headlinerami dwóch koncertów promowanych przez Cheta Helmsa w Avalon Ballroom w San Francisco, wspieranych przez Rising Sons (zespół, w którego skład wchodzili przyszli artyści Ry Cooder i Taj Mahal); Dodatkowym występem w piątek wieczorem była wersja Big Brother & The Holding Company sprzed Janis Joplin, a w sobotę The Charlatans (z udziałem Dana Hicksa). Pod koniec lipca 1966 roku zagrali na Vancouver Trips Festival. Według Keliehora był to jedyny raz, kiedy zagrali koncert pod wpływem substancji psychoaktywnej (LSD dostarczonego przez Owsleya Stanleya). Zespół - obecnie mający siedzibę w Los Angeles, ale prawdopodobnie bardziej popularny w San Francisco i uważany za lokalnych bohaterów w Seattle - podróżował po Zachodnim Wybrzeżu, supportując w Los Angeles takie zespoły jak The Byrds, The Doors i The Turtles, a także wielokrotnie występując w San Francisco w Avalon Ballroom na koncertach z takimi zespołami jak Country Joe & The Fish i Quicksilver Messenger Service. Ich repertuar obejmował utwory od Dylana i Erica Andersena po Herbiego Hancocka, Cannonballa Adderleya i Gabora Szabo.

  Na początku 1967 roku ukazał się ich drugi singiel: „French Girl” Iana Tysona i Sylvii Fricker oraz „Green Rocky Road” Dave'a Van Ronka, wydany przez UNI Records z siedzibą w Los Angeles. Greene zorganizował pierwszą trasę koncertową zespołu po wschodnim wybrzeżu, która zbiegła się z wydaniem płyty, rozpoczynając się udanym miesięcznym występem rezydencyjnym w Club Ondine na Manhattanie. Zagrali również koncert z Jefferson Airplane na Uniwersytecie Stony Brook. Singiel odniósł sukces w Kalifornii (choć słabszy w innych miejscach), zapewniając zespołowi gościnny występ w programie telewizyjnym The Girl From U.N.C.L.E., co z kolei przełożyło się na regularne występy jako zespół house w lokalnym programie telewizyjnym dla nastolatków w Los Angeles, Boss City. Kontynuowali koncerty w Los Angeles, San Francisco i Seattle, grając z brytyjską supergrupą Cream, Quicksilver Messenger Service, Steve Miller Band, The Doors, a w Seattle z The Seeds i Paul Revere & the Raiders. 

W czasach, gdy coraz bardziej zakładano, że zespoły będą miały autorski materiał, żaden z członków The Daily Flash nie był skłonny do pisania piosenek. Większość ich chronionych prawem autorskim utworów stanowiła w rzeczywistości jedynie przeróbki folkowego materiału z domeny publicznej. Zespół zaczął się rozpadać, a jego członkowie coraz częściej grali w innych składach. Hastings odszedł, aby zastąpić Neila Younga w Buffalo Springfield (krótki koncert, ponieważ Young wkrótce wrócił do tego zespołu), a jego miejsce zajął Craig Tarwater. Wkrótce potem perkusista Keliehor został zwolniony, ponieważ wybrał warsztaty Medytacji Transcendentalnej zamiast koncertu, a jego miejsce zajął Tony Dey. Zrekonstruowany zespół dodał kilka autorskich utworów, napisanych przez Steve'a Lalora. W lipcu 1967 roku zagrali w Avalon Ballroom, rozgrzewając się przed The Grass Roots, a następnie przed Grateful Dead w Eagles Auditorium w Seattle i Agradome/Dante's Inferno w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej. Powrócili, by zagrać kilka koncertów w Los Angeles, po czym pod koniec września i na początku października odbyli kolejną trasę po północno-zachodnim Pacyfiku, w tym koncert w Eagles Auditorium, który został nagrany: ich wersja utworu Herbiego Hancocka „Cantaloupe Island” z tego koncertu znalazła się na albumie „I Flash Daily” z 1985 roku. Następnie wspierali Vana Morrisona podczas krótkiej trasy, ale pod koniec października skład również się rozpadł - MacAllister i Tarwater poszli w jedną stronę, a Lalor i Dey w drugą. 

 

 Lalor i Dey na krótko założyli kolejną inkarnację The Daily Flash w listopadzie 1967 roku, grając sześć koncertów w Seattle i Portland w stanie Oregon z powracającym Dougiem Hastingsem i bratem Tony'ego Deya, Rickiem. Wszyscy zaangażowani zrozumieli jednak, że jest to rozwiązanie tymczasowe, mające na celu zebranie pieniędzy przed przejściem do innych projektów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Queen Jane Approximately/Jack Of Diamonds	Daily Flash	07.1966	-	-	Parrot 308	[written by Bob Dylan]
The French Girl/Green Rocky Road	Daily Flash	02.1967	-	-	Uni 55001	[written by I. Tyson, S. Fricker][produced by Charles Greene, Brian Stone]

Youngbloods

Jesse Colin Young (ur. jako Perry Miller, 22 listopada 1941r w Queens w Nowym Jorku) był umiarkowanie utytułowanym piosenkarzem folkowym, mającym na koncie dwa albumy długogrające – Soul of a City Boy (1964) i Youngblood (1965) - kiedy poznał Jerry'ego Corbitta (ur. jako Jerry Byron Corbitt, 7 stycznia 1943r w Tifton w stanie Georgia), innego piosenkarza folkowego i byłego muzyka bluegrassowego z Cambridge w stanie Massachusetts. Podczas pobytu w mieście Young często wpadał do Corbitta, z którym grali razem, wymieniając się harmoniami.

  Od stycznia 1965 roku obaj zaczęli występować na kanadyjskiej scenie jako duet, ostatecznie przyjmując nazwę „The Youngbloods”. Nazwa zespołu nawiązywała do drugiego albumu Younga. Young grał na basie, a Corbitt śpiewał, grał na pianinie, harmonijce i gitarze prowadzącej. Corbitt zapoznał Younga z muzykiem bluegrassowym, Lowellem Levingerem (urodzonym jako Lowell Vincent Levinger 9 września 1944 roku w Manhattan, Nowy Jork). Levinger, znany jako „Banana”, potrafił grać na pianinie, banjo, mandolinie, mandolinie, gitarze i basie; grał w Proper Bostonians i Trolls, a w Youngbloods grał głównie na pianinie i gitarze. Znał współlokatora, który mógłby wzmocnić zespół, Joe Bauera (urodzonego 26 września 1941 roku w Memphis, Tennessee), początkującego perkusistę jazzowego z doświadczeniem w graniu w zespołach tańca towarzyskiego.[

  Od małych koncertów do sukcesu nagraniowego Po ustaleniu składu, Jesse Colin Young and the Youngbloods, jak wówczas nazywano zespół, zaczęli budować reputację dzięki występom w klubach.

(Wczesne wersje demo z 1965 roku zostały później wydane przez Mercury Records na albumie „Two Trips”). Ich pierwszy koncert odbył się w klubie Gerde's Folk City w Greenwich Village; kilka
miesięcy później byli zespołem grającym w Cafe Au Go Go i podpisali kontrakt płytowy z wytwórnią RCA Victor. Young jednak nie był zadowolony z RCA. Aranżacja zaowocowała jednym singlem, „Grizzly Bear” (52. miejsce na liście przebojów w 1967 roku i 35. w Kanadzie). Po niej ukazało się kilka chwalonych przez krytyków albumów: „The Youngbloods” (1967, później przemianowany na „Get Together”); „Earth Music” (1967); oraz „Elephant Mountain” (1969) z utworem „Darkness, Darkness”. 

 W 1967 roku, kiedy po raz pierwszy ukazał się utwór „Get Together”, pean na cześć powszechnego braterstwa, nie sprzedawał się dobrze, osiągając zaledwie 62. miejsce na liście przebojów.Jednak dwa lata później - po tym, jak Dan Ingram nagrał promocję bractwa dla stacji WABC-AM, w której utwór ten posłużył za tło promocji, a Narodowa Rada Chrześcijan i Żydów wykorzystała go w reklamach telewizyjnych i radiowych - utwór został ponownie wydany i znalazł się w pierwszej piątce.Płyta sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i 7 października 1969 roku uzyskała status złotej płyty, przyznany przez RIAA.

  Johnny Carson podobno odmówił kiedyś zespołowi występu w programie The Tonight Show Starring Johnny Carson, twierdząc, że zespół był zbyt wymagający podczas próby dźwięku przed występem. W wywiadzie z 2009 roku Young stwierdził, że zespół odmówił występu, ponieważ zespół wycofał się z obietnicy zagrania utworu z nowego albumu Elephant Mountain, żądając zamiast tego, aby zagrali tylko „Get Together”. W zespole również panowały napięcia. Po odejściu Corbitta z zespołu (na rzecz kariery solowej) w 1969 roku, zanim zespół nagrał album „Elephant Mountain”, Levinger przejął rolę gitarzysty prowadzącego i intensywnie grał na pianinie elektrycznym Wurlitzer. Zespół nabrał wprawy w długich improwizacjach podczas występów na żywo (co uwieczniono na albumach „Rock Festival” i „Ride the Wind”, wydanych po przejściu zespołu do własnej wytwórni Raccoon, dystrybuowanych przez Warner Brothers). 

 W 1971 roku zespół powiększył skład o basistę Michaela Kane'a i wydał dwa kolejne albumy: „Good & Dusty” (1971), na którym znalazł się utwór „Hippie from Olema” (odpowiedź na „Okie from Muskogee” Merle'a Haggarda), oraz „High on a Ridgetop” (1972), zanim zespół się rozpadł. 

 W 1971 roku Jerry Corbitt i były producent Youngbloods, Charlie Daniels, założyli zespół Corbitt & Daniels i ruszyli w trasę koncertową. Young, Levinger i Bauer rozpoczęli karierę solową; tylko Young odniósł jakiś znaczący sukces. Levinger, Bauer i Kane byli członkami innej grupy, Noggins, w 1972 roku, która wydała jeden album, Crab Tunes. Bauer zmarł na guza mózgu we wrześniu 1982 roku, w wieku 40 lat. Banana był gitarzystą, banjo, syntezatorem i wokalistą wspierającym na solowym albumie Mimi Fariñi z 1985 roku, Solo, a także koncertował z nią z przerwami od 1973 roku do lat 90-tych. W latach 80. i 90-tych grał w zespole jam rockowym Zero na klawiszach, wokalu i gitarze rytmicznej. 

Pod koniec 1984 roku Youngbloods na krótko zjednoczyli się, by ruszyć w trasę koncertową po klubach. W składzie z 1984 roku znaleźli się Young, Corbitt i Levinger, a także nowi członkowie: David Perper (perkusja, ex-Pablo Cruise) i Scott Lawrence (instrumenty klawiszowe, instrumenty dęte drewniane). Po zakończeniu trasy, w połowie 1985 roku, zespół ponownie się rozpadł. Jerry Corbitt zmarł na raka płuc 8 marca 2014 roku. Miał 71 lat. Lowell Levinger wydał trzy samodzielnie wyprodukowane albumy bluegrassowe pod pseudonimem „Grandpa Banana”: „I'll Do Anything For You" (2009), Just Trying To Break Even (2011) i Even Grandpas Get The Blues (2012). Później dołączył do Little Steven and the Disciples of Soul podczas ich europejskiej trasy koncertowej w 2017 i amerykańskiej w 2018 roku, promując najnowszy album Stevena Van Zandta, Soulfire. W 2014 roku Sony Music Japan zremasterowało pierwsze trzy albumy Youngbloods jako The Youngbloods - 3 Albums Collection 1967–1969 (Mini LP BSCD2).  Michael Kane zmarł we wrześniu 2022 roku. Jesse Colin Young, wokalista i autor tekstów zespołu Youngbloods, zmarł 16 marca 2025 roku. Miał 83 lata.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Grizzly bear/Tears are falling	Youngbloods	12.1966	-	52[10]	RCA 9015	[written by Jerry Corbitt][produced by Felix Pappalardi ]
Get together/All my dreams are	Youngbloods	09.1967	-	62[8]	RCA 9264	[written by Chester Powers][produced by Felix Pappalardi]
Darkness darkness/On sir Francis Drake	Youngbloods	05.1969	-	124[3]	RCA 0129	[written by Jesse Colin Young][produced by Charles E. Daniels]
Get together/Beautiful	Youngbloods	06.1969	-	5[17]	RCA 9752	[gold-US][written by Chet Powers][produced by Felix Pappalardi ]
Darkness darkness/On sir Francis Drake	Youngbloods	05.1970	-	86[4]	RCA 0342	[written by Jesse Colin Young][produced by Charles E. Daniels]
Sunlight/Trillium	Youngbloods	11.1969	-	114[2]	RCA 0270	[written by Jesse Colin Young][produced by Charles E. Daniels]
Sunlight/Reasons to believe	Youngbloods	06.1971	-	123[1]	RCA 0465	[written by Jesse Colin Young][produced by Charles E. Daniels]
Higher and higher/Fool	Jesse Colin Young	07.1977	-	109[1]	Warner 8398	[written by Jesse Colin Young][produced by Felix Pappalardi,Jesse Colin Young]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Youngbloods	Youngbloods	03.1967	-	131[8]	RCA Victor 3724	[produced by Felix Pappalardi ]
Elephant mountain	Youngbloods	05.1969	-	118[29]	RCA Victor 4150	[produced by Charles E. Daniels]
The best of The Youngbloods	Youngbloods	09.1970	-	144[10]	RCA Victor 4399
Rock festival	Youngbloods	10.1970	-	80[13]	Raccoon/Warner Bros A 1878
Ride the wind	Youngbloods	07.1971	-	157[8]	Raccoon/Warner Bros WS 2563	[produced by Charles E. Daniels]
Sunlight	Youngbloods	08.1971	-	186[3]	RCA Victor 4561
Good' n' dusty	Youngbloods	12.1971	-	160[5]	Raccoon/Warner Bros BS 2566
High on ridge top	Youngbloods	12.1972	-	185[10]	Raccoon/Warner Bros BS 2653

Zager & Evans

Jednym z największych przebojów 1969 r. była pesymistyczna wizja przyszłości "In The Year 2525
(Exordium & Terminus)", nagrana przez duet Zager and Evans. Tworzyli go Denny Zager (ur. w 1944 r. w Wymore w stanie Nebraska, USA) i Rick Evans (ur. w 1943 r. w Lincoln w stanie Nebraska, USA), którzy poznali się w 1962 r. i razem dołączyli do grupy The Eccentrics.
 

Evans opuścił ją w 1965 r., ale z kolegą spotkał się ponownie pod koniec dekady. Pięć lat wcześniej Zager napisał utwór "In The Year 2525", który nagrali razem w Teksasie w 1968 r. Ukazał się on nakładem lokalnej wytwórni Truth, ale rok później przejęła go firma RCA i pod jej sztandarem wspiął się na 1. miejsce list przebojów.
 

W USA utrzymywał się tam przez 6 tygodni, a w Wielkiej Brytanii przez 3, sprzedając się ostatecznie w liczbie pięciu milionów egzemplarzy. Nie potrafiąc powtórzyć tego sukcesu w 1970 r. Zager rozstał się z kolegą. Od tej pory słuch o nich zaginął.
 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In the Year 2525 (Exordium & Terminus) / Little Kids	Zager & Evans	06.1969	1[3][13]	1[6][13]	RCA Victor 0174	[gold][silver-UK][1[2].Adult Contemporary Chart][Produced By Denny Zager,Rick Evans][written by Denny Zager,Rick Evans]
Mr. Turnkey / Cary Lynn Javes	Zager & Evans	10.1969	-	106[3]	RCA Victor 0246	[Produced By Ted Daryll][written by Rick Evans]
Crutches / Plastic Park	Zager & Evans	.1970	-	-	RCA Victor 0359	[Produced By Ted Daryll][written by Rick Evans]
Listen to the People / She Never Sleeps Beside Me	Zager & Evans	.1970	-	-	RCA Victor 0299	[Produced By Ted Daryll][written by Rick Evans]
Hydra 15,000 / I Am	Zager & Evans	.1971	-	-	Vanguard 35125	[Produced By Ted Daryll][written by Rick Evans]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In the Year 2525 (Exordium & Terminus)	Zager & Evans	08.1969	-	30[13]	RCA Victor 4214	[produced by Zager and Evans, Ted Daryll]
Zager & Evans	Zager & Evans	01.1970	-	-	RCA Victor 4302	-

Tim Buckley

Właśc. Timothy Charles Buckley III, ur. 14.02.1947 r. w Waszyngtonie, USA, zm. 29.06.1975 r. w Santa Monica w Kalifornii. Kariera tego promiennego talentu zaczęła się w klubach folkowych Los Angeles. Odkrył go tam menedżer Herb Cohen i zapewnił kontrakt nagraniowy w prestiżowej wytwórni Elektra. Album Tim Buckley dowodził talentu artysty, ale ten rozwinął się w pełni na drugim longplayu Goodbye And Hello. Choć zawarte tam aranżacje uznaje się dziś za nieco przerysowane, o jakości płyty stanowi nagranie „Morning Glory", jedna z najbardziej uduchowionych kompozycji Buckleya, oraz natarczywe i pulsujące ,,I Never Asked To Be Your Mountain", zapowiadające przyszłe muzyczne skłonności Tima. 

Na następnym albumie Happy  wokalista porzucił poetycką metaforę typową dla jego poprzednika tworząc muzykę bardziej subtelną i intymną. Zrezygnował z dalszych usług autora tekstów Larry'ego Becketta, a Lee Underwood (gitara) i David Friedman (wibrafon) stworzyli dla jego mocno osobistych i melancholijnych kompozycji odpowiednie tło muzyczne. Tim Buckley kontynuował ten kierunek na albumach Blue Afternoon i Lorca, ale podczas gdy pierwszy z nich zawierał głównie chwytliwe, melodyjne utwory folkowo-jazzowe, to drugi szedł w bardziej radykalnym i eksperymentalnym kierunku.

 Skłonność do improwizacji zainspirowała longplay Starsailor, swobodny w formie, bezkompromisowy, niemal atoniczny, na którym głos artysty spełniał w kilku awangardowych kompozycjach   rolę   dodatkowego   instrumentu. W zestawie tym znalazł się subtelny utwór „Song To The Siren", wznowiony z sukcesem w 1983 r. przez grupę This Mortal Coil. Utwory Buckleya uznano za niekomercyjne i niechodliwe, co spowodowało, że zawiedziony wykonawca musiał szukać innego zajęcia. Przez jakiś czas pracował na przykład jako szofer Sly Stone'a.

 Paradoksalnie jednak, płynący z duszy artysty rytmiczny funk wytrzymał tę próbę i gdy Buckley pojawił się ponownie z albumem Greetings From LA, trafił na okres nowej fascynacji współczesną czarną muzyką. Ten pulsujący i zmysłowy longplay odniósł spory sukces komercyjny, choć dwa jego wznowienia wywołały już tylko średnie zainteresowanie. 

Tim Buckley zmarł w czerwcu 1975 r. po zażyciu śmiertelnego koktajlu heroinowo-morfinowego. Z czasem znaczenie i pozycja Buckleya rosły, zwłaszcza po wydaniu archiwalnej kolekcji Dream Letter, złożonej z nagrań londyńskich występów artysty w 1968 r. Stanowi ona testament godny jego wielkiej pasji twórczej.  

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Goodbye and Hello	Tim Buckley	11.1967	-	171[5]	Elektra 74 018	[produced by Jerry Yester, Jac Holzman]
Happy Sad	Tim Buckley	04.1969	-	81[12]	Elektra 74 045	[produced by Zal Yanovsky, Jerry Yester]
Blue Afternoon	Tim Buckley	02.1970	-	192[2]	Straight 1060	[produced by Tim Buckley]

Sun Kil Moon

Sun Kil Moon to amerykański zespół folk rockowy z San Francisco w Kalifornii, założony w 2002 roku.Początkowo kontynuacja nieistniejącego zespołu indie rockowego Red House Painters, Sun Kil Moon jest obecnie głównym pseudonimem wokalisty i gitarzysty Marka Kozeleka. Projekt został nazwany na cześć koreańskiego boksera wagi super muszej Sung-Kil Moona. Po opóźnionej premierze ostatniego albumu studyjnego Red House Painters, Old Ramon (2001), wokalista i gitarzysta Kozelek zaczął nagrywać nowy materiał pod nazwą Sun Kil Moon z kolegami z zespołu Anthonym Koutsosem (perkusja) i Jerrym Vesselem (gitara basowa), a także Geoffem Stanfieldem i Timem Mooneyem. Powstały w rezultacie album, Ghosts of the Great Highway, został wydany w 2003 roku i spotkał się z uznaniem krytyków. Drugi album studyjny projektu, Tiny Cities (2005), został skomponowany w całości z coverów Modest Mouse.

 

Po rozwiązaniu swojego poprzedniego zespołu Red House Painters, wokalista i autor tekstów Mark Kozelek powrócił z Sun Kil Moon, udoskonalając i rozszerzając świetlistą akustyczną balladę i wstrząsająco intymny liryzm, które były znakami rozpoznawczymi jego dotychczasowej kariery. Zadebiutował z Sun Kil Moon w 2002 roku Ghosts of the Great Highway, rozszerzeniem melancholijnego dream popowego brzmienia Red House Painters. Po skąpym, ale wykwintnie wykonanym Admiral Fell Promises z 2010 roku, pisanie piosenek Kozeleka stało się o wiele bardziej bezpośrednie, dosłowne, a nawet zabawne, począwszy od Among the Leaves z 2012 roku.  

 

Wydany w 2014 roku, szczególnie wyznaniowy Benji okazał się jednym z najpopularniejszych i najbardziej cenionych przez krytyków wydawnictw w całej karierze Kozeleka. Kozelek kontynuował eksplorację pamiętnikowego, autoreferencyjnego stylu pisania piosenek w kolejnych wydawnictwach, takich jak Universal Themes z 2015 roku i dwie kolaboracje z Jesu. 

 

 Urodzony w Massillon w stanie Ohio w 1967 roku, Kozelek założył swój pierwszy zespół, God Forbid, będąc nastolatkiem. Po przeprowadzce do Atlanty zaprzyjaźnił się z perkusistą Anthonym Koutsosem i razem utworzyli pierwszą inkarnację Red House Painters. Następnie przeniósł się do San Francisco, gdzie gitarzysta Gorden Mack i basista Jerry Vessel uzupełnili skład grupy. Podczas występów w klubach Bay Area kwartet zwrócił na siebie uwagę frontmana American Music Club, Marka Eitzela, który często wymieniał Red House Painters jako swój ulubiony zespół. Za pośrednictwem Eitzela taśma demo RHP trafiła do londyńskich biur 4AD Records, które podpisały kontrakt z grupą i w 1992 r. wydały nieupiększone dema - uderzającą kolekcję spartańskich, nastrojowych melodii kryjących się za upiornym wokalem Kozelka - jako LP Down Colorful Hill.  

 

Późniejsze wysiłki, podkreślone parą albumów o tym samym tytule wydanych jeden po drugim w 1993 r., ugruntowały pozycję Kozelka jako autora o oszałamiającej głębi emocjonalnej, bezkompromisowo szczegółowo opisującego swoją nieprzewidywalną, agresywną naturę i burzliwą przeszłość. Ale relacje z 4AD stały się napięte, a gdy Kozelek rozpoczął pracę nad długo plotkowanym solowym albumem po promiennym Ocean Beach z 1995 r., wytwórnia rozwiązała kontrakt z Red House Painters. Chociaż żaden z członków zespołu Kozeleka nie pojawił się na ukończonym LP, solowy krążek Songs for a Blue Guitar został wydany pod szyldem RHP, gdy ukazał się w wytwórni Supreme Island w 1996 roku. Grupa zjednoczyła się pod koniec 1997 roku na jeden ostatni album, Old Ramon, ale fuzja Polygram/Universal oznaczała koniec Supreme, a ukończony LP został odłożony na półkę na czas nieokreślony. Kozelek wkrótce zaczął pracować nad składaniem i produkcją Take Me Home: A Tribute to John Denver, gwiazdorskiego albumu coverowego upamiętniającego życie i muzykę zmarłego folkowca, a w 2000 roku wydał swój pierwszy prawdziwy solowy wysiłek, Rock 'n' Roll Singer, osobliwy, ale przekonujący patchwork podkreślony trzema coverami AC/DC z ery Bona Scotta.  

 

Być może najbardziej zaskakujące jest to, że Kozelek zagrał także w wydanym w 2000 roku filmie reżysera Camerona Crowe'a Almost Famous, grając Larry'ego Fellowsa, basistę fikcyjnego zespołu hardrockowego z lat 70-tych Stillwater. Po zabezpieczeniu praw do Old Ramon, Kozelek udzielił licencji na album Sub Pop, który miał zostać wydany wiosną 2001 roku. Później tego samego roku wytwórnia wydała również jego solowy set w limitowanej edycji White Christmas Live. 

 

 Na początku 2002 roku Kozelek zebrał Sun Kil Moon z byłym Red House Painter Anthonym Koutsosem, basistą Black Lab Geoffem Stanfieldem i byłym perkusistą American Music Club Timem Mooneyem. Ich debiutancki LP, Ghosts of the Great Highway, zyskał szerokie uznanie krytyków pod koniec 2003 roku, a Kozelek zebrał nowy zespół koncertowy, aby wesprzeć jego wydanie, spędzając większą część 2004 roku w trasie. Kontynuował także karierę filmową, ponownie grając fikcyjnego muzyka w adaptacji komediowej noweli Steve'a Martina Shopgirl z 2005 roku. Tego lata Kozelek dołączył do Low's Alan Sparhawk w klasycznym rockowym zespole coverowym Retribution Gospel Choir, wydając EP-kę tylko na trasę koncertową przed drugim albumem Sun Kil Moon, bardzo krytykowanym Tiny Cities, zbiorem coverów indie rockowego zespołu Modest Mouse. Album był pierwszym wydanym przez własną wytwórnię Kozeleka Caldo Verde.  

 

April, z gościnnym udziałem Willa Oldhama i Bena Gibbarda, nastąpił w 2008 roku. Kozelek zmienił to ponownie na Admiral Fell Promises z 2010 roku; nagrał dziesięć nowych piosenek z akompaniamentem jedynie gitary z nylonowymi strunami. Podobnie myślący Among the Leaves, piąty album Kozeleka pod tym pseudonimem, ukazał się w 2012 roku. Szczególnie bezpośredni zbiór piosenek zatytułowany Benji został wydany w lutym 2014 roku. Album odniósł niespodziewany sukces komercyjny i krytyczny, osiągając 75. miejsce na liście albumów Billboard 200 i plasując się na listach podsumowujących rok w licznych publikacjach, w tym FACT, który uznał go za najlepszy album 2014 roku. Nagły wzrost zainteresowania mediów Kozelekiem zwrócił również uwagę na jego niesławne, zrzędliwe zachowanie na scenie, które czasami groziło przyćmieniem jego muzyki; jednostronna waśń z War on Drugs była szczególnie dobrze nagłośnione.

 

  Kozelek zakończył 2014 rok długo obiecywaną premierą Sings Christmas Carols, swojego solowego albumu ze standardami świątecznymi. Siódmy album Sun Kil Moona, Universal Themes, ukazał się w czerwcu 2015 roku. Długo plotkowana współpraca Sun Kil Moona z projektem Jesu Justina Broadricka została ogłoszona w tym samym roku, a przedpremierowy utwór „America's Most Wanted Mark Kozelek and John Dillinger” został zaoferowany stronom internetowym w październiku. Album, zatytułowany po prostu Jesu/Sun Kil Moon, ukazał się w Caldo Verde w styczniu 2016 roku. 

 

Następnie Kozelek wydał album coverów zatytułowany po prostu Sings Favorites. Ambitny podwójny album Sun Kil Moona Common as Light and Love Are Red Valleys of Blood został wydany w lutym 2017 roku. Po nim nastąpiła druga współpraca z Jesu, 30 Seconds to the Decline of Planet Earth. Po trzech wydawnictwach pod własnym nazwiskiem (współpraca z Seanem Yeatonem, jedno z Benem Boye i Jimem White'em oraz solowe dzieło o tym samym nazwisku), Kozelek wznowił pracę jako Sun Kil Moon z This Is My Dinner z 2018 roku. W następnym roku ukazał się kolejny długi album w formie I Also Want to Die in New Orleans. Instrumentalne utwory na albumie, przepełnione jazzem, ponownie zawierały wkład perkusisty Jima White'a, a także saksofonisty Donny'ego McCaslina.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Benji	Sun Kil Moon	02.2014	69[1]	-	Caldo Verde CV 00029	[produced by Mark Kozelek]
Universal Themes	Sun Kil Moon	06.2015	96[1]	-	Rough Trade RTRADCD 787	[produced by Mark Kozelek]

Indigo Girls

Amerykański duet w składzie Amy Elizabeth Ray (ur. 12.04.1964 r., śpiew, gitara) i Emily Ann Saliers (ur. 22.07.1963 r., śpiew, gitara). Spotkały się one w szkole w rodzinnym mieście Decatur w stanie Georgia (USA). Wkrótce zaczęły razem występo­wać, początkowo jako Saliers And Ray.

 

Na uni­wersytecie zmieniły nazwę zespołu na Indigo Girls. Pierwsze nagrania duetu zostały wydane przez ich własną wytwórnię Indigo Records, a zapoczątkował je w 1985 r. singel z utworem "Crazy Game". Po roku ukazał się maksisingel, który zawierał kompozycje "Blood And Fire" i "Land Of Canaan". Oba utwory znalazły się ponownie na albumie Indigo Girls.
 

Amy Ray i Emily Saliers po raz pierwszy przyjęły nazwę Indigo Girls, mieszkając w Atlancie w 1985 roku, chociaż występowały razem od czasów liceum pod nazwą „the B-Band”. W tym roku nagrały niezależną EP-kę o tym samym tytule, a w 1987 roku wydały pełnometrażowy Strange Fire; jednak nagrano tylko 7000 egzemplarzy i wzbudziło to bardzo małe zainteresowanie. Sytuacja szybko się zmieniła w 1988 roku, kiedy to po sukcesie Suzanne Vegi, Tracy Chapman i 10,000 Maniacs duet wydawał się idealnie pasować do „następnej wielkiej rzeczy”. Odpowiednio, Epic szybko podpisał z nimi kontrakt. 

 

 Indigo Girls, wydane w 1989 roku, było doskonałym debiutem dużej wytwórni. Gościnny wokal Michaela Stipe'a z R.E.M. ("Kid Fears") dał im początkową wiarygodność w radiu studenckim, a singiel "Closer to Fine" stał się hitem. Album ostatecznie znalazł się w pierwszej trzydziestce i zdobył nagrodę Grammy za najlepsze nagranie folkowe w tym samym roku. Pod koniec 1991 roku osiągnął status platynowej płyty. Strange Fire został wydany ponownie pod koniec roku, a cover "Get Together" zastąpił jeden z oryginalnych utworów. Następny album, Nomads Indians Saints z 1990 roku, osiągnął 43. miejsce na liście Billboard 200 i został nominowany do nagrody Grammy. 

 

W 1991 roku, gdy kobiety się przegrupowały, ukazała się EP-ka na żywo Back on the Bus, Y'All; podobnie jak Nomads Indians Saints, uzyskał certyfikat złotej płyty i nominację do nagrody Grammy. Wiosną 1992 roku Indigo Girls wbiły się do Top 30 dzięki Rites of Passage, który zadebiutował na 21. miejscu i uzyskał status platynowej płyty do końca roku. Album pokazał coraz większą różnorodność i niektóre z ich najlepszych piosenek do tej pory. Prawie dokładnie dwa lata później ukazał się Swamp Ophelia, który wszedł na listy przebojów na dziewiątym miejscu; do końca roku uzyskał status złotej płyty. W 1995 roku ukazał się podwójny album koncertowy, 1200 Curfews, a w 1997 roku ukazał się następca Swamp Ophelia, Shaming of the Sun. Stał się ich najlepiej notowanym albumem, osiągając siódme miejsce na liście albumów w USA. 

 

 Kolejne dzieło duetu, Come on Now Social, znalazło się w Top 40 dwa lata później. Wydany w 2002 roku Become You został odchudzony w porównaniu do aranżacji z nowszych prac Girls. Osiągnął numer 30. Z okładką autorstwa alternatywnego artysty komiksowego Jaime Hernandeza, chwalony przez krytyków All That We Let In osiągnął numer 35 po wydaniu w 2004 roku. Zestaw rzadkości pojawił się w następnym roku, upamiętniając 20. rocznicę Saliers  i Ray  jako Indigo Girls, a także ich ostatnie wydawnictwo w składzie Epic. Niedługo potem Saliers i Ray podpisały pięcioalbumowy kontrakt z Hollywood Records, chociaż autorki piosenek wydali tylko jeden album - wyprodukowany przez Mitchella Frooma Despite Our Differences, wydany w 2006 roku - zanim Hollywood wykreśliło ich ze swojego składu.  

 

Indigo Girls zapewniło fanów na swojej stronie internetowej, że zespół będzie kontynuował działalność, a Poseidon and the Bitter Bug z 2009 roku był ich pierwszym niezależnym wydawnictwem od ponad 20 lat. Niezależna droga nie wydawała się zaszkodzić sprzedaży; album osiągnął 29 miejsce na liście Billboard 200. Wydany w 2010 roku podwójny album Staring Down the Brilliant Dream zawierał występy na żywo z koncertów z lat 2006-2009, a duet zakończył rok, wydając album bluegrassowy o tematyce świątecznej, Holly Happy Days. Chociaż nie znalazł się na ogólnej liście przebojów, dotarł na czwarte miejsce na liście Americana/folk.  

 

Wydany w 2011 roku, 13. album studyjny Indigo Girls i czwarty, który został wydany pod ich własnym szyldem IG Recordings dla Vanguard Records, Beauty Queen Sister ponownie połączył ich z producentem Peterem Collinsem, który kierował ich wcześniejszymi albumami Rites of Passage i Swamp Ophelia. Po długiej trasie koncertowej i długiej przerwie Ray i Saliers wróciły do pracy, tym razem w różnych studiach nagraniowych w Nashville z producentem Jordanem Brooke Hamlinem. One Lost Day został wydany w czerwcu 2015 roku, w trakcie trasy po całym kraju.  

 

W połowie 2018 roku duet wydał Live with the University of Colorado Symphony Orchestra nakładem Rounder. Choć nagranie zostało wykonane podczas jednego koncertu w Boulder, oznaczało ono zakończenie trasy po 50 amerykańskich miastach z udziałem różnych dużych zespołów. Zmiksowane przez Trinę Shoemaker, 22 utwory zostały zaaranżowane przez Seana O'Loughlina i Stephena Barbera. Indigo Girls ponownie połączyło siły z Johnem Reynoldsem, producentem albumu Come on Now Social z 1999 roku, aby wydać album Look Long z 2020 roku, który został wydany nakładem Rounder. Podobnie jak ich dwa poprzednie albumy studyjne, znalazł się on w dolnej połowie listy Billboard 200, ale osiągnął szczyt na drugim miejscu na liście Americana/Folk Albums. Przed końcem roku odniosły się do wybuchu pandemii COVID-19 w singlu „Long Ride”.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Closer To Fine/Cold as ice	Indigo Girls	07.1989	-	52[9]	Epic 68 912	[written by E. Saliers][produced by Scott Litt ]
Galileo	Indigo Girls	08.1992	86	89[2]	Epic 74 326	[written by E. Saliers][produced by Peter Collins ]
Least Complicated	Indigo Girls	08.1994	98[1]	-	Epic 6603402 [UK]	[written by E. Saliers][produced by Indigo Girls , Peter Collins]
Shame on you	Indigo Girls	05.1997	-	42[14].Airplay Chart	album cut	[written by Amy Ray]
Shed Your Skin	Indigo Girls	08.1998	-		Epic EAS 41374	[produced by David Leonard][36[7].Hot Disco/Dance;Epic [promo] 12"]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Indigo Girls	Indigo Girls	04.1989	-	22[35]	Epic 45 044	[2x-platinum-US][produced by Scott Litt ]
Strange Fire	Indigo Girls	11.1989	-	159[14]	Epic 45 427	[gold-US][produced by John Keane ][nagrany w 1987r]
Nomads Indians Saints	Indigo Girls	10.1990	-	43[29]	Epic 46 820	[gold-US][produced by Scott Litt ]
Rites of Passage	Indigo Girls	05.1992	-	21[34]	Epic 48 865	[platinum-US][produced by Peter Collins]
Swamp Ophelia	Indigo Girls	05.1994	81[2]	9[26]	Epic 57 621	[platinum-US][produced by Peter Collins]
4.5 The Best Of The Indigo Girls	Indigo Girls	07.1995	43[4]	-	Epic 4804392 [UK]	[produced by Peter Collins ,Scott Litt]
1200 Curfews	Indigo Girls	10.1995	-	40[14]	Epic 67 229	[platinum-US][produced by Indigo Girls and Russell Carter]
Shaming of the Sun	Indigo Girls	05.1997	81[2]	7[22]	Epic 67 891	[gold-US][produced by Indigo Girls with David Leonard]
Come on Now Social	Indigo Girls	10.1999	-	34[7]	Epic 69 914	[produced by John Reynolds]
Retrospective	Indigo Girls	10.2000	-	128[4]	Epic EK 85107	-
Become You	Indigo Girls	03.2002	-	30[11]	Epic 86 401	[produced by Peter Collins]
All That We Let In	Indigo Girls	03.2004	-	35[7]	Epic 91 003	[produced by Peter Collins]
Rarities	Indigo Girls	07.2005	-	159[1]	Epic 94 442	-
Despite Our Differences	Indigo Girls	10.2006	-	47[5]	Hollywood 62635	[produced by Mitchell Froom]
Poseidon and the Bitter Bug	Indigo Girls	04.2009	-	29[5]	Vanguard 79896	[produced by Mitchell Froom]
Staring Down the Brilliant Dream	Indigo Girls	07.2010	-	119[1]	Vanguard 78069	-
Beauty Queen Sister	Indigo Girls	10.2011	-	36[2]	Vanguard 78190	[produced by Peter Collins, John Reynolds]
One Lost Day	Indigo Girls	06.2015	-	63[1]	Vanguard 78468	[produced by Jordan Brooke Hamlin]
Look Long	Indigo Girls	06.2020	-	159[5]	Rounder 1166100868	[produced by John Reynolds]