Z archiwum...rocka : Electronica

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Electronica. Pokaż wszystkie posty

piątek, 30 stycznia 2026

Soul Central

Soul Central to brytyjski duet producencki, w którego skład wchodzą Matt Mckillop
i Paul Timothy. Zespół, pierwotnie założony przez Andy'ego Warda i Paula Timothy'ego, od ponad dwóch dekad ma na swoim koncie niezliczone klubowe hity i koncertuje na całym świecie.

Z nominacjami do nagrody Grammy i albumami na szczytach list przebojów w wielu gatunkach, od house'u, melodic house'u i techno po nu disco, funk i downtempo, zespół nadal kształtuje i wpływa na globalną scenę muzyki elektronicznej. Dzięki ekskluzywnym edycjom wyłącznie na winylu i stałemu napływowi wydawnictw cyfrowych w wiodących światowych wytwórniach, takich jak Glitterbox Recordings, Defected, MN2S, Strictly Rhythm, Hacienda Records, Tru Thoughts, Vicious Recordings, Be Yourself Music, Quantize Recordings, Tropical Disco i CENTRL Music, ich twórczość odzwierciedla zarówno jakość, jak i spójność.

Reinterpretacja ich niezwykle popularnego utworu „Strings of Life / Un Amore Supremo” szybko stała się jednym z ich najtrwalszych dzieł do tej pory, prezentując inspirowane Ibizą podejście, które łączy ponadczasową melodię z nowoczesną energią parkietu. Utwór ten został szczególnie wyróżniony przez Jamiego Jonesa jako jego ostatni utwór w [UNVRS], słynnym superklubie na Ibizie, który został ponownie otwarty latem 2025 roku. Wcześniej uznany za największy klub nocny na świecie w Księdze Rekordów Guinnessa, odrodzenie tego miejsca stanowiło przełomowy moment dla nowej ery Ibizy, a włączenie utworu do tak przełomowego zestawu jeszcze bardziej ugruntowało jego miejsce w kulturze współczesnej muzyki tanecznej.

Balearyjska wersja utworu zadebiutowała w BBC Radio 1, ujawniając mniej znaną stronę ich brzmienia i prezentując ich wszechstronny kunszt muzyczny. Tymczasem wykonanie utworu „The Destroyer” przez orkiestrę na żywo w Royal Albert Hall stanowiło przełomowy moment w ich artystycznej podróży, podkreślając ich zdolność do łączenia elektronicznej innowacji z klasyczną wielkością. Pierwotnie odniósł sukces w 2005 roku dzięki utworowi „Strings of Life (Stronger on My Own)” na brytyjskiej liście przebojów, będącemu coverem utworu „Strings of Life” Derricka Maya. Utwór osiągnął również 1. miejsce na brytyjskiej liście przebojów tanecznych. Utwór zawierał wokal wokalistki house Kathy Brown, a jego producentami byli Andy Ward i Paul Timothy, osiągając 6. miejsce na liście przebojów wydany przez Defected Records. Reedycja Danny'ego Krivitta znalazła się również na składance Ministry of Sound, The Annual 2005.

Kolejny singiel „Need You Now” był instrumentalny i nie dorównał sukcesowi poprzedniego singla, osiągając 109. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W maju 2006 roku Soul Central wydało singiel „In-Ten-City”, promowany przez Pete'a Tonga w jego audycji w BBC Radio 1. Utwór został wydany przez wytwórnię płytową Soul Heaven/Defected, a Billie zaśpiewała w nim. Tytuł utworu zdawał się być hołdem dla pochodzącego z Chicago w stanie Illinois zespołu R&B i house „Ten City” (od słowa intensity), który pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych miał na swoim koncie wiele klubowych hitów i miejskich przebojów radiowych.

W sierpniu 2007 roku ukazał się utwór „Time After Time” (z udziałem Abigail Bailey). Nie pojawił się on na brytyjskiej liście przebojów, ale zadebiutował na 11. miejscu na brytyjskiej liście indie. W 2008 roku Soul Central zremiksował „Glitter”, przebój numer jeden japońskiej piosenkarki Ayumi Hamasaki. Remiks pojawił się na jej albumie „Ayu-mi-x 6: Gold”. W 2019 roku Soul Central wydało „Un Amore Supremo”, balearski singiel, którego produkcją i autorami byli Paul Timothy i Matt Mckillop, pochodzący z brytyjskiego zespołu house'owego Deep City Soul. Obaj mają na swoim koncie wieloletnie, uznane wydawnictwa soulowe.

W 2020 roku Soul Central oficjalnie ogłosiło nowego członka, Matta Mckillopa, którego zmiana i przeprowadzka zapewniły dalszy rozwój zespołu. Kolejne utwory wydane cyfrowo i na winylu to „The Destroyer”, zaprezentowany przez Graeme'a Parka w transmisji na żywo „Hacienda House Party 2” z udziałem Kevina Saundersona, Arthura Bakera i Louie Vegi. „Pimp Life EP” był debiutanckim wydawnictwem duetu na winylu dla nowo powstałej wytwórni Electric Shrine, dostępnej wyłącznie dla Juno music. Po nich pojawiły się cyfrowe oryginały, takie jak „Ice Queen” i „What Ya Gonna Do”, uzupełniające ich remiks utworu Ken 45 - Your Body.

W kolejnych latach zespół wykonał niezliczone klubowe hymny, w tym koncert orkiestrowy „The Destroyer”, a jednocześnie kontynuował występy na najważniejszych festiwalach i w światowych klubach, takich jak Café Del Mar i Pikes Ibiza, w kultowej serii Back To Mine, u boku innych legendarnych artystów. W 2023 roku Soul Central otrzymał nominację do nagrody Grammy za wydawnictwo wydane przez Quantize Recordings DJ-a Spena, we współpracy z Crystal Waters i Robin S przy utworze „Love One Another”. Wraz z rozwojem zespołu, ewoluuje również jego globalna publiczność i brzmienie, wykraczając daleko poza swoje pierwotne korzenie house'owe, by objąć bogatszą i bardziej zróżnicowaną tożsamość muzyczną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Strings of Life	Soul Central	11.2004	86[2]	-	Defected DFTD 094DJ	[written by Derrick May, Michael James][produced by Mayday, Mike Slade]
Strings of Life (Stronger on My Own)	Soul Central featuring Kathy Brown	01.2005	6[7]	-	Defected DFTD 094DJ	[written by Derrick May, Michael James][produced by Mayday, Mike Slade]
Need You Now	Soul Central	01.2006	109[4]	-	Defected DFTD 120	[written by Ward, Bisiach, Hornbostel, Ferrucci, Timothy][produced by Andy Ward, Timmy Vegas]

czwartek, 29 stycznia 2026

LaTour

William LaTour, lepiej znany pod pseudonimami scenicznymi LaTour i Bud LaTour,
to amerykański muzyk, didżej i lektor. Jego gatunki muzyczne obejmują muzykę elektroniczną, house, glam, rock, dance, punk i parodię. LaTour jest najbardziej znany z hitu „People Are Still Having Sex” z 1991 roku, który zajął pierwsze miejsce na liście Billboardu. oraz z instrumentalnego utworu deep house „Blue”.

Już jako dziecko LaTour odkrył talent w pisaniu piosenek parodiujących. Później, praca w stacji radiowej stworzyła środowisko do nagrywania piosenek komediowych i prezentowania ich na antenie w skeczach. Podobnie jak wielu autorów parodii, program radiowy „The Dr. Demento Radio Show” odegrał dużą rolę w zaprezentowaniu wczesnych talentów LaTour. Parodia utworu Falco „Rock Me Amadeus” zatytułowana „Rock Me Jerry Lewis” została stworzona przez Buda Latoura i jego kolegę z Phoenix w Arizonie, DJ-a Mike'a Elliota. „Rock Me Jerry Lewis” osiągnął 1. miejsce na liście przebojów Funny Five zespołu The Dr. Demento.

LaTour był członkiem chicagowskiego zespołu punkowego The Squids, założonego w Chicago w 1989 roku. Pozostał członkiem grupy do 1991 roku i zagrał z nimi swój ostatni koncert w Chicago Metro.Po odejściu z zespołu zaczął produkować muzykę house, podpisał kontrakt z wytwórnią Smash Records i wydał swój pierwszy album sygnowany swoim nazwiskiem w 1991 roku. „People Are Still Having Sex” osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play i znalazł się na liście Billboard Hot 100 Top 40 (miejsce 35). Utwór osiągnął 15. miejsce na liście przebojów UK Singles Chart po jego występie w programie Top of The Pops.

Utwór „Blue” pojawił się w scenie klubowej w filmie „Nagi instynkt”. W 1993 roku wydał drugi album, „Home on the Range”, i miał inne hity na amerykańskiej liście przebojów Hot Dance, w tym utwory „Cold”, „Hypnomania”, „Craziaskowboi” i „E”. W latach 90-tych, w najbardziej intensywnym okresie kariery nagraniowej LaTour, dołączył do innego producenta muzyki house, Terry'ego „Housemastera” Baldwina, aby stworzyć kilka chicagowskich singli house'owych dla undergroundowej sceny house pod nazwą „The L&B Project”. Nazwa pochodzi od liter nazwisk obu artystów.

W 1997 roku LaTour założył kolejny zespół, Muzloh. W skład zespołu wchodzili chicagowscy muzycy: Dave Hunt, Don Batryn, Pete Shorner i Emery „Joe” Yost (który wcześniej grał z LaTourem w zespole The Squids). W okolicach Chicago Muzloh grał w The House of Blues, klubie The Metro Chicago, Gunther Murphy's i na The Chicago Free Fest. W 1997 roku Muzloh wydał album zatytułowany „Supersonic Gold” w wytwórni Spoon Records. LaTour występował również jako muzyk studyjny dla wielu wytwórni muzyki house w Chicago w latach 90-tych, a także dla takich muzyków jak Ralphie Rosario, White Knight, Terry Baldwin, Frankie Hollywood Rodriguez, DJ International Records, SOS Records, Underground Construction Records i Trax Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
People Are Still Having Sex	LaTour	06.1991	15[7]	35[11]	Polydor PO 147	[written by William LaTour][produced by William LaTour][1[2][12].Hot Disco/Dance;Smash 879 667]
Cold	LaTour	02.1992	-	-	Smash 865 525	[written by J. Kelley, LaTour, M. Picchiotti][produced by LaTour, Mark Picchiotti][25[9].Hot Disco/Dance;Smash 865 525]
Blue	LaTour	01.1993	-	-	Polydor 863 144	[written by William LaTour][produced by William LaTour][43[3].Hot Disco/Dance;Smash 880 002]
Hypnomania	LaTour	06.1993	-	-	Smash 880 004 [US]	[written by William LaTour][produced by Mark Picchiotti][20[9].Hot Disco/Dance;Smash 880 004]
Craziaskowboi	LaTour	09.1993	-	-	Blunted BLNCD 3	[written by William LaTour][produced by Mark Picchiotti][36[7].Hot Disco/Dance;Smash 880 009]
E	LaTour	04.1994	-	-	Blunted 12 BLN 5	[written by William LaTour][produced by Mark Pichiotti][46[3].Hot Disco/Dance;Smash 440 813]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
LaTour	LaTour	05.1991	-	145[4]	Smash 848 323	[produced by LaTour, Mark Picchotti]

sobota, 27 grudnia 2025

Thievery Corporation

Debiutujący w połowie lat 90-tych waszyngtoński Thievery Corporation stał się jednym z
najpopularniejszych zespołów kojarzonych z chilloutową, lounge'ową muzyką elektroniczną. Początkowo znani z tworzenia abstrakcyjnej, instrumentalnej, tanecznej muzyki w średnim tempie, plasującej się gdzieś pomiędzy trip-hopem a acid jazzem, ich brzmienie rozszerzyło się o wokalistów i instrumenty na żywo na wydanym w 2000 roku albumie The Mirror Conspiracy (ich najpopularniejszym albumie w Stanach Zjednoczonych), silnie inspirowanym bossa novą i soulem.

Od wydanego w 2002 roku albumu The Richest Man in Babylon ich albumy stawały się coraz bardziej polityczne, odzwierciedlając ich antywojenne, pro-humanistyczne stanowisko, a także uznanie dla wszystkich kultur świata. Podobnie, ich muzyka eksplorowała wiele dodatkowych wpływów i gatunków, w tym indyjską muzykę klasyczną, hip-hop i reggae. Po mrocznej psychodelii albumu „The Cosmic Game” z 2005 roku, „Radio Retaliation” z 2008 roku był albumem protestacyjnym, łączącym style takie jak afrobeat i go-go, a nagrany na Jamajce „The Temple of I & I” (2017) poświęcony był dubowi i reggae.

Na albumie „Symphonik” z 2020 roku zespół przerobił swoje ulubione utwory na żywo z praską FILMharmonic Orchestra.

Thievery Corporation, dysponujące umiejętnościami producenckimi Roba Garzy i Erica Hiltona, wydały w 1996 roku kilka ciepło przyjętych singli we własnej wytwórni Eighteenth Street Lounge (ESL) (nazwa pochodzi od ich własnego baru i klubu nocnego w Waszyngtonie). Chociaż wcześniej znani byli głównie wśród didżejów grających acid jazz i rare-groove, grupa zyskała niewielką popularność, gdy utwór z jednej z ich wczesnych płyt 12" pojawił się na sesji miksu szanowanych didżejów i producentów Krudera i Dorfmeistera dla serii DJ-Kicks w Studio K7. Podobnie jak pod wieloma względami wiedeński duet producencki, Thievery Corporation zyskało później popularność wśród szerszej publiczności didżejów i użytkowników słuchawek.

Debiutancki album duetu, Sounds from the Thievery Hi-Fi, ukazał się pierwotnie w 1996 roku, a rok później doczekał się szerszej dystrybucji wraz z kompilacją utworów z Waszyngtonu. artystów muzyki elektronicznej zatytułowany Dubbed Out w DC (oba albumy zostały wydane przez ESL). Po podpisaniu kontraktu z brytyjską wytwórnią 4AD, Thievery Corporation rozpoczęło pracę nad swoim drugim albumem, ale zostało zmuszone do przełożenia daty premiery po tym, jak ich taśmy zostały skradzione podczas napadu. Tymczasowa kompilacja remiksów Abductions & Reconstructions została wydana w 1999 roku, podobnie jak część duetu zatytułowana DJ-Kicks.

Rok później ukazał się ich drugi pełnoprawny album, The Mirror Conspiracy. Wydawnictwo to charakteryzowało się większym naciskiem na instrumenty i wokale na żywo niż debiut, a gościnnie wystąpiły na nim takie wokalistki, jak Pam Bricker i Bebel Gilberto. Rosnąca sława duetu sprawiła, że stali się oni naturalnym wyborem do wybrania utworów na kompilację Verve Sounds from the Verve Hi-Fi z 2001 roku, która zawierała klasyczne utwory latynoskiego jazzu i bossa novy z lat 60. i 70-tych.

Wrócili do swojej własnej twórczości w 2002 roku z albumem The Richest Man in Babylon, swoim Pierwszy album, który wplatał przesłanie protestu w swoją muzykę, z gościnnym udziałem takich wokalistów jak Emiliana Torrini i Shinehead. Album miksów „Outernational Sound” i EP z remiksami „Babylon Rewound” ukazały się w 2004 roku. W tym samym roku utwór „Lebanese Blonde” znalazł się na niezwykle popularnej ścieżce dźwiękowej do filmu „Garden State”, która później zdobyła nagrodę Grammy. Wydany w 2005 roku, mroczniejszy, bardziej psychodeliczny album „The Cosmic Game” gościnnie zaśpiewali Perry Farrell, Wayne Coyne z Flaming Lips oraz David Byrne, a w 2006 roku ukazała się kompilacja remiksów „Versions”.

W miarę zbliżania się sezonu wyborczego, Thievery Corporation wydała we wrześniu 2008 roku studyjny album o tematyce politycznej „Radio Retaliation”. Z gościnnym udziałem Mr. Lifa, „Culture of Fear” ukazał się w 2011 roku i łączył komentarz społeczny z utworami dubowymi. Ich wydany w 2014 roku „Saudade” nadał ich muzyce inny kierunek, stając się muzyką opartą na bossa novie. z gościnnymi wokalistami, takimi jak LouLou Ghelichkhani, Karina Zeviani i Elin Melgarejo.

Na potrzeby swojego ósmego albumu studyjnego, wydanego w 2017 roku „The Temple of I & I”, duet tymczasowo przeniósł się na Jamajkę, gdzie mógł w pełni wykorzystać swoje wpływy dub/reggae w procesie nagrywania. W następnym roku pojawiły się kolejne utwory z ich jamajskich sesji - zostały one zebrane wraz z różnymi remiksami na towarzyszący im album z 2018 roku, „Treasures from the Temple”. W 2017 roku pomogli w ponownym otwarciu strefy widowiskowej w John F. Kennedy Center for the Performing Arts, w towarzystwie wschodzących muzyków klasycznych. Aby upamiętnić ten występ, ponownie nagrali wybrane utwory na żywo z praską FILMharmonic Orchestra, a następnie wydali je na albumie kompilacyjnym „Symphonik” w 2020 roku. Ekskluzywny zestaw remiksów do ćwiczeń jogi, dostępny w streamingu, pojawił się w 2022.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lebanese Blonde	Thievery Corporation	11.1998	96[1]	-	4AD 8017	[written by Rob Garza,Eric Hilton][produced by Rob Garza,Eric Hilton]
The richest man in Babylon EP.	Thievery Corporation	01.2003	184[1]	-	Eighteenth Street Lounge ESL 061

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Mirror Conspiracy	Thievery Corporation	08.2000	76[3]	38.Heatseekers Chart	4AD CAD2K 06	[produced by Rob Garza,Eric Hilton]
Sounds from the Verve Hi-Fi	Thievery Corporation	01.2001	-	43.Heatseekers Chart	Verve 584151 [US]
The richest man in Babylon	Thievery Corporation	09.2002	139[1]	150[2]	Primary Wave 795103006027	[produced by Rob Garza,Eric Hilton]
The Cosmic Game	Thievery Corporation	03.2005	74[1]	94[4]	ESL ESL 081	[produced by Rob Garza,Eric Hilton]
Radio Retaliation	Thievery Corporation	10.2008	175	35[5]	ESL ESL 140	[produced by Thievery Corporation]
Culture of Fear	Thievery Corporation	07.2011	-	52[2]	ESL ESL 177	[produced by Thievery Corporation]
Saudade	Thievery Corporation	04.2014	78[1]	58[1]	ESL ESL 220	[produced by Christopher "Stone" Garrett]
The Temple of I & I	Thievery Corporation	03.2017	-	111[1]	ESL ESL 222	-

czwartek, 18 września 2025

Zero 7

Już dziś można stwierdzić, iż "Simple Things" - debiutancki album brytyjskiego duetu Zero 7 -
znajdzie się w czołówce wszelkich płytowych podsumowań roku 2001. I na pewno zdobędzie większy szacunek wśród dziennikarzy oraz zwykłych muzycznych konsumentów niżli nowy krążek Air - zespołu, do którego twórczość Zero 7 często się porównuje.

Henry Binns i Sam Hardaker (obaj 29-latkowie) wychowywali się w północnym Londynie, mieszkając niemal po sąsiedzku. Pod koniec lat 80-tych zdecydowali się studiować inżynierię dżwięku, zgłębiając tajniki soulu, jazzu, muzyki klasycznej i ... hip hopu. "Gdy w połowie lat 80-tych spotkaliśmy się po raz pierwszy, byłem soulowym chłopakiem, natomiast Sam zasłuchiwał się w hip hopie" - wspomina Henry. Wkrótce zatrudnili się w Rak Studio, pracując z różnymi wykonawcami, których - jak twierdzi Sam – tak naprawdę nigdy nie lubili. "Mów za siebie" ripostuje Binns. "Ja pracowałem z Young Disciples" [krótko istniejąca, soulowo-funkowo-taneczna grupa, na początku lat 90-tych związana z wytwórnią Talkin’ Loud; jej największy przebój to "Apparently Nothin’" .

Praca studyjna obu panom pozwoliła poznać wiele osób znanych na brytyjskiej scenie muzycznej. I to niekoniecznie tanecznej. Jedną z nich był Nigel Godrich, w owym czasie producent słynnej płyty "O.K. Computer" Radiohead, który po koleżeńsku zaproponował Samowi i Henry’emu nagranie remiksu do utworu "Climbing Up The Walls", pochodzącego z rzeczonego albumu. Nową, dubową interpretację kompozycji Radiohead zachwycił się Giles Peterson, szef wspomnianej oficyny Talkin’ Loud, który w jednej ze swych audycji w opiniotwórczej rozgłośni Radio One, wychwalał pod niebiosa robotę Zero 7. Kolejne remiksy, stworzone na potrzeby takich wykonawców jak Lambchop ("Up With People" w przepięknej wersji downtempo) czy Terry Callier ("Love Theme From Spartacus") sprawiły, iż o Zero 7 zaczęło być głośno. Brytyjska prasa muzyczna piała z zachwytu, mimo porównań z nagraniami Air chwaliła elegancki i barwny, orkiestrowo-soulowy styl Binnsa i Hardakera oraz pisała o "narodzinach nowej gwiazdy".
Pozycję grupy na rynku umocnił debiutancki krążek Zero 7, zatytułowany "Simple Things" (premiera miała miejsce 30 kwietnia 2001), nagrany z żywymi muzykami, sekcją smyczkową oraz cudnie śpiewającymi gośćmi (Sia Furler, Sophie Barker, Mozez). Na płycie słuchać wyrażnie tysiące godzin, które Binns i Haradaker spędzili obcując z muzyką Quincy Jonesa, Raya Charlesa, Barta Bucharacha czy A Tribe Called Quest.

"Simple Things" to cholernie dojrzała, przepięknie zaaranżowana i skomponowana całość, na której czarna, zmysłowa soulowo-jazzowa atmosfera, podkreślana przez cudnie grającą orkiestrę, sąsiaduje (i przenika się) z romantycznymi melodiami spod znaku Bacharacha oraz ulicznymi beatami, tutaj sprowadzonymi do niezbędnego minimum. "Simple Things" nie jest jednak kolejnym wydawnictwem w służbie domowego chill-outu. To cudowny soundtrack do filmu "Love Story", tyle że nagrany kilkadziesiąt lat póżniej: w czasach samplera i extasy.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I have seen	Zero 7	06.2001	76[2]	-	Ultimate Dilemma UDR 041	[written by Roy Phillips][produced by Zero 7]
Destiny	Zero 7 and Sia & Sophie	08.2001	30[4]	-	Ultimate Dilemma UDR 043	[silver-UK][written by H.Binns, S.Hardaker, S.Furler, S.Barker][produced by Zero 7]
End theme	Zero 7	11.2001	117[2]	-	Ultimate Dilemma UDR 042	[written by D.Runswick][produced by Zero 7]
In the waiting line	Zero 7	11.2001	47[2]	-	Ultimate Dilemma UDR 045	[silver-UK][written by H.Binns, S.Hardaker, S.Furler, S.Barker][produced by Zero 7]
Truth & Rights (Another Late Night)	Zero 7	02.2002	141[2]	-	Azuli ALN 704	[written by Dodd , Osbourne ][produced by Zero 7]
Distractions	Zero 7 feat. Sia	03.2002	45[2]	-	Ultimate Dilemma UDRX 046	[written by H.Binns, S.Hardaker, S.Furler][produced by Zero 7]
Somersault	Zero 7 feat. Sia	05.2004	56[2]	-	EastWest EW290CD	[written by H.Binns, S.Hardaker, S.Furler][produced by Zero 7]
You're My Flame	Zero 7	08.2006	103[1]	-	Atlantic ATUK 036	[written by H.Binns, S.Hardaker, S.Furler][produced by Zero 7]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Simple things	Zero 7	08.2001	28[79]	-	Ultimate Dilemma 83016	[platinum-UK][produced by Zero 7]
When It Falls	Zero 7	03.2004	3[33]	139[3]	Ultimate Dilemma 5046709872	[platinum-UK][produced by Zero 7]
The Garden	Zero 7	06.2006	4[11]	94[2]	Atlantic 5101128572	[gold-UK][produced by Zero 7]

Yeah Ghost	Zero 7	10.2009	39[2]	142	Atlantic 5186551172	[produced by Zero 7]

Record	Zero 7	07.2010	61[1]	-	Atlantic 5186598462	-

poniedziałek, 27 maja 2024

F.P.I. Project

W skład tej grupy wchodzą Damon Rochetbrt (ur. ok. 1965 r. w Cardiff. Walia), były student prawa, oraz Sharon Dee Clarke (ur. ok. 1965 r.), która pracuje dorywczo jako aktorka (zagrała kilka niewielkich ról w telewizyjnych "mydlanych operach"). Już na początku kariery, na przełomie lat 1989/90. nagrali oni przebój "Going Back To My Roots", który wszedł do Top 10 w Wielkiej Brytanii. Dostępny był on w dwóch wersjach: z wokalem Pulo Diniego bądź Clarke.

Duet wydal potem dwa następne single. "Risky" oraz "Everybody (All Over The World)", po czym zmienił nazwę na Nomad i kontynuował karierę. Rochetbrt od czasu do czasu wciąż jeszcze nagrywa pod nazwą FPI (np. EP-ka [Parudise 7. 1992 r.).

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Going Back To My Roots/Rich In Paradise	F.P.I. Project	12.1989	9[12]	-	Rumour RUMAX 9	[written by Lamont Dozier][produced by F.P.I. Project]
Risky	F.P.I. Project	06.1990	90[2]	-	Rumour RUMA 14	[written by Aalgaard][produced by Corrado Presti , Luciano Berry , Marco Fratty , Roberto Intrallazzi]
Everybody (All Over The World)	F.P.I. Project	03.1991	65[3]	-	Rumour RUMAT 29	[written by Aalgaard][produced by Corrado Presti , Luciano Berry , Marco Fratty , Roberto Intrallazzi]
Feel It	F.P.I. Project	.1992	-	-	Paradise Project PPR 017	[written by Aalgaard , Corrado Foresti , Luciano Bericchia , Marco Frattini , Roberto Biffi][produced by Corrado Presti , Luciano Berry , Marco Fratty , Roberto Intrallazzi]
Disco This Way	F.P.I. Project	.1993	-	-	ZYX Music ZYX 7239-12	[written by Aalgaard , Foresti , Bericchia , Frattini , Biffi][produced by Corrado Presti , Luciano Berry , Marco Fratty , Roberto Intrallazzi]
Come On (And Do It)	F.P.I. Project	08.1993	59[1]	18.Hot Dance/Disco	Synthetic SYNTH 006 CD	[written by Aalgaard, Foresti, Bericchia, Frattini, Biffi][produced by Corrado Presti , Luciano Berry , Marco Fratty , Roberto Intrallazzi][18[10].Hot Dance/Disco;Moonshine 88 402 12"]
Rich In Paradise / Going Back To My Roots	F.P.I. Project	12.1994	168[1]	-	Planet Four Communications P4CT 13	[written by Aalgaard, Foresti, Bericchia, Frattini, Biffi]
Everybody (All Over The World)	F.P.I. Project	03.1999	67[3]	-	99 North CDNTH 14	[written by Presti, Berry , Fratty , Intrallazzi][produced by Presti, Berry , Fratty , Intrallazzi]
Going Back To My Roots	F.P.I. Project	10.1999	96[1]	-	99 North CDNTH 17	-

piątek, 24 maja 2024

Tangerine Dream

Zespół niemiecki, założony we wrześniu 1967 r., łączący - podobnie jak grupy Amon Duul i Can - narracyjną wyobraźnię z elektroniczną technologią. Twórcą i liderem często zmieniającej skład grupy był Edgar Froese (ur. 6.06.1944 r. w Tylży, Prusy Wschodnie, Niemcy). Debiutował jako gitarzysta w studenckim zespole The Ones (założonym w 1965 r. w szkole sztuk plastycznych w Berlinie Zachodnim), który nagrał singla i wystąpił przed Salvatore Dalim w jego sławnej rezydencji.

W pierwszym składzie Tangerine Dream Froesemu (gitara) towarzyszyli: Volker Hambach (flet, skrzypce), Kurt Kerkenberg (bas) i Lanse Hampashash (perkusja). W 1968 r. zespół, nawiązujący podczas występów do muzyki The Doors, Grateful Dead i Jefferson Airplane, zyskał popularność na fali studenckiej kontestacji. Rok później drogi muzyków rozeszły się i Froese musiał szukać nowych partnerów. Steve Jolliffe (elektryczny flet) co prawda szybko odszedł z zespołu, ale wrócił po paru latach. Na debiutanckim albumie Tangerine Dream Electronic Meditation z 1970 r., oprócz lidera ostatecznie wystąpili: Konrad Schnitzler (wiolonczela, skrzypce, flet, instr. klawiszowe) i Klaus Schulze (perkusja, eks-Psy Free).

Tuż po ukazaniu się albumu Schnitzler i Schulze opuścili zespół. Ten drugi znalazł się wkrótce w składzie Ashra Tempel. Na ich miejsce przyjęci zostali: perkusista jazzowego comba Agitation Free - Chris Franke (właśc. Christoph Franke, ur. 4.04.1942 r.) i Steve Schroyder. W 1971 r. Tangerine Dream nagrali album Alpha Centauri, łączący „kosmiczny rock" w stylu Pink Floyd z motywami klasycznymi. Po zastąpieniu Schroydera przez Petera Baumanna (pozyskanego z zespołu Ants) ustabilizował się skład działający do 1977 r.

Longplay Zeit z 1972 r. był początkiem syntezatorowego etapu Tangerine Dream. Elektroniczny impresjonizm kontynuowała płyta Atem, uznana przez znanego prezentera BBC Johna Peela za najciekawszy album 1973 r. Longplay Phaedra utorował muzykom drogę na rynek brytyjski, gdzie w 1974 r. dotarł do 14. miejsca na liście płyt długogrających. Narracyjna elektronika zespołu zmierzała nieuchronnie w kierunku muzyki filmowej (najpopularniejsza z „Sorcerer" Williama Friedkina z 1977 r., amerykańskiej wersji wcześniejszej o dwadzieścia lat francuskiej ,,Ceny strachu" reż. Henri Clouzot).

W 1974 r. Froese zadebiutował autorskim albumem Aqua. Nagrany w 1976 r. longplay Stratosfear był muzycznym wyzwaniem rzuconym buntowniczemu pokoleniu punkowców- udanym, jeśli zważyć jego rynkowy sukces. Rok później, po burzliwej trasie koncertowej, udokumentowanej albumem Encore, grupę opuścił Baumann, zakładając własną wytwórnię Private Music. Skład uzupełnił znów mulitiinstrumentalista Steve Jolliffe, a wraz z nim perkusista Klaus Krieger. Na albumie Cyclone pojawiły się nietypowe dla Tangerine Dream teksty i wokaliza, ale longplay Force Majeure był powrotem do czysto instrumentalnych poszukiwań.

Występ Tangerine Dream w Berlinie Wschodnim w 1980 r. był zwiastunem nie tylko muzycznych przemian, które już wkrótce miały wpłynąć na kształt podzielonej Europy. Zespół zagrał tam w nowym składzie. Obok Froesego i Franke pojawił się Johannes Schmólling. Występ zarejestrowano i wydano w NRD na płycie Tangerine Dream, znanej też pod tytułem Quichotte. Kolejne dwa lata przyniosły filmowy longplay Thief, retrospektywny czteropłytowy zestaw 70 - '80 oraz premierowe płyty Tangram i Exit. Z tej ostatniej pochodził m.in temat ,,Kiev Mission", nawiązujący do orędzia rosyjskich i ukraińskich pacyfistycznych dysydentów.

W ramach promocji Hyperborea z 1983 r. Tangerine Dream wystąpili na sześciu koncertach w Polsce. Ich fragmenty znalazły się rok później na albumie Poland-The Warsaw Concerto. Na longplayu Le Parc zespół wykorzystał komputerowy sampling, niezbyt pasujący do wirtuozerskich ambicji muzyków. W 1985 r. Johannes Schmolling wybrał działalność solową. Jego następcą został Paul Haslinger, specjalizujący się poprzednio w muzyce klasycznej. W 1988 r. grupę porzucił wierny jej przez siedemnaście lat Chris Franke. Po krótkiej współpracy z Ralfem Wadephalem (bardziej programistą niż muzykiem), Froese i Haslinger ograniczyli się do występów w duecie. Niewiele później Tangerine Dream znów występowali jako trio. Tym razem skład uzupełnił Jerome Frose - syn Edgara. Jednak niebawem z zespołem rozstał się Haslinger, zastąpiony przez Zlatko Pericę (gitara) i Linde Spa (saksofon).

Zmianie uległy też kompozycje grupy często urozmaicone soczystymi solówkami gitarowymi Pericy. Formacja wciąż działa aktywnie dzieląc czas pomiędzy koncerty, realizację licznych zamówień na muzykę ilustracyjną do filmów oraz kolejne albumy studyjne. Elektroniczne poszukiwania Tangerine Dream były oceniane rozmaicie, jednak ich wpływ na muzykę New Age dwóch ostatnich dziesięcioleci jest bezsporny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Warsaw In The Sun/Polish Dance	Tangerine Dream	10.1984	96[1]	-	Jive Electro JIVEP 74	[written by Edgar Froese, Johannes Schmoelling, Christoph Franke][produced by Edgar Froese, Johannes Schmoelling, Christoph Franke]
Towards The Evening Star	Tangerine Dream	04.1997	95[1]	-	When! WENX 1022	[written by E. Froese, J. Froese]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Phaedra	Tangerine Dream	04.1974	15[15]	196[2]	Virgin V 2010	[gold-UK][produced by Edgar Froese]
Rubycon	Tangerine Dream	04.1975	10[14]	-	Virgin V 2025	[silver-UK][produced by Tangerine Dream]
Ricochet	Tangerine Dream	12.1975	40[4]	-	Virgin V 2044	[silver-UK][produced by Tangerine Dream]
Stratosfear	Tangerine Dream	11.1976	39[4]	158[7]	Virgin V 2068	[silver-UK][produced by Tangerine Dream]
Sorcerer OST	Tangerine Dream	07.1977	25[7]	153[6]	MCA MCF 2806	[produced by Tangerine Dream]
Encore	Tangerine Dream	11.1977	55[1]	178[2]	Virgin VD 2506	[produced by Tangerine Dream]
Cyclone	Tangerine Dream	04.1978	37[4]	-	Virgin V 2097	[produced by Tangerine Dream]
Force Majeure	Tangerine Dream	02.1979	26[7]	-	Virgin V 2111	[produced by Chris Franke, Edgar Froese]
Tangram	Tangerine Dream	06.1980	36[5]	-	Virgin V 2147	[produced by Chris Franke, Edgar Froese]
Thief	Tangerine Dream	04.1981	43[3]	115[10]	Virgin V 2198	[produced by Michael Mann, Tangerine Dream]
Exit	Tangerine Dream	09.1981	43[5]	195[2]	Virgin V 2212	[produced by Edgar Froese, Christopher Franke]
White Eagle	Tangerine Dream	04.1982	57[5]	-	Virgin V 2226	[produced by Chris Franke, Edgar Froese, Johannes Schmoelling]
Hyperborea	Tangerine Dream	11.1983	45[2]	-	Virgin V 2292	[produced by Chris Franke, Edgar Froese, Johannes Schmoelling]
Poland	Tangerine Dream	11.1984	90[1]	-	Jive Electro HIP 22	[produced by Chris Franke, Edgar Froese, Johannes Schmoelling]
Legend OST	Tangerine Dream	05.1986	-	96[7]	MCA 6165	[gold-UK][produced by Tangerine Dream]
Underwater Sunlight	Tangerine Dream	07.1986	97[1]	-	Jive Electro HIP 40	[produced by Chris Franke, Edgar Froese, Paul Haslinger]
Tyger	Tangerine Dream	06.1987	88[1]	-	Jive HIP 47	[produced by Tangerine Dream]

niedziela, 19 maja 2024

Floorjam

Pseudonim Nicka Newella, którego taneczne nagrania w sposób oczywisty wywodzą się od komputerowego popu grupy Kraftwerk. Dużą popularność osiągnął jego utwór "Stone Age", jednak Newell nie zawsze oddawał się eksperymentom w stylu techno. W 1993 r., by spłacić wszystkie zaległe rachunki, powrócił do dawnego zajęcia - muzyka sesyjnego - i podpisał kontrakty na udział w trasach koncertowych Gary'ego Glittera i grupy Take That.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stoneage	Floorjam	11.2004	103[2]	-	Deep Distraxion OILY 026	[written by Nick Muir][produced by Nick Muir]

sobota, 9 marca 2024

Disco Evangelists

W skład tego zespołu wchodzą Ashley Beadle (ur. w Londynie), David Holmes (ur. w Belfaście, Irlandia Płn.)oraz Lyndsay Edwards (ur. w Londynie; ex-If?).

Początkowo nagrania zespołu wydawała należąca do Beadle'a wytwórnia Black Sunshine; później grupa przeszła do Positivy. Singel "De Niro" stanowił nawiązanie do filmu tego aktora "Dawno temu w Ameryce". Następny utwór "A New Dawn" ukazał się również nakładem Positivy.
Beadle współpracował też z członkami grupy Stereo MC's Nickiem i Robem jako Axis ("Rollin' With Rai") oraz grupami Workshy, X-Press 2, The Black Science Orchestra (album Walter'x Room) oraz Marden Hill.

W 1994 r. założył nową grupę Delta House Of Blues, która podpisała kontrakt z wytwórnią Go! Discs. Remiksował również utwory, grup Jodeci i East 17 ("Deep"). Natomiast Holmes jest jednym z najbardziej interesujących DJ-ów brytyjskich - nagrywa solo, działa w grupie Scubadevils (z byłymi członkami Dub Federation) i prowadzi w Belfaście klub Sugarsweet oraz wytwórnię płytową Exploding Plastic Inevitable.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A New Dawn (Back To The World)	Disco Evangelists	.1993	-	-	Positiva 12TIV-7	[produced by Ashley Beedle , David Holmes ][written by Ashley Beedle , David Holmes ]
De Niro	Disco Evangelists	05.1993	59[2]	-	Positiva 12TIV-2	[produced by Daddy Ash, David Holmes ][written by Ashley Beedle , David Holmes ,Lindsay Edwards ]

piątek, 23 lutego 2024

Dance 2 Trance

Właśc. Dag Leiner, ur. w 1960 r. Producent i DJ z Frankfurtu nad Menem (Niemcy). Ma na swym koncie wiele klasycznych już dziś utworów, np. "Sun Down" (wydany nakładem wytwórni Eye Q i firmowany przez Volunteers).

Dużo zrobił dla rozwoju nurtu trance. Zaczynał we frankfurckim klubie Dorian Gray, a w 1993 r. przeniósł się do klubu Omen Svena Vatha. To Dag krył się za sukcesem formacji Dance 2 Trance (wspólnie z Jamem El Marem, później w grupie Jam & Spoon).
Ich pierwsze legendarne single "Hello San Francisco", "We Came In Peace" i "Where Is Dag?" (które znalazły się na debiutanckim albumie Moon Spirits) wydała wytwórnia Suck Me Plasma, będąca częścią Music Research.

O grupie zrobiło się głośno przy okazji singli "P.owerOf A.merican N.atiyes" i "Take A Free Fall", które w wykonaniu wokalistki Tony Clark weszły na komercyjną listę Top 40. Z Jamem El Marem współpracował też przy nagraniu singla "Alcatraz" jako Peyote (dla wytwórni R&S;), a w 1994 r. podobno zaczął wykupywać ziemię w amerykańskim stanie Dakota z zamiarem oddania jej tubylcom.

Po nagraniu drugiego, bardzo popowego już albumu Revival w 1995 r., Dag wydał kilka singli pod pseudonimem B.I.A. (m.in"Future Is Our's"), a w rok później na fali wydawania przez znanych DJ-ów kompilacji typu mix CD, płytę,Join The Tribe.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
P.ower Of A.merican N.atives	Dance 2 Trance	04.1993	25[4]	-	Logic TRANCE 1	[written by Jam El Mar,DJ Dag,Linda Rocco][produced by Dance 2 Trance]
Take A Free Fall	Dance 2 Trance	07.1993	36[3]	-	Logic LUK 019	[written by Jam El Mar,DJ Dag,Tony Clark][produced by Dance 2 Trance]
Warrior	Dance 2 Trance	02.1995	56[3]	-	Logic WARRIOR 1	[written by Jam El Mar,DJ Dag][produced by Dance 2 Trance]

sobota, 27 stycznia 2024

Campag Velocet

Campag Velocet to angielska grupa rockowa, która osiągnęła swój szczyt pod koniec lat 90-tych. Założony w Londynie na początku 1993 roku styl muzyczny zespołu był pod wpływem takich zespołów jak Primal Scream, Public Image Ltd, Gang of Four, Spacemen 3, Public Enemy i w tamtym czasie został wrzucony do gatunku indie dance, który następnie obejmował takie zespoły jak Regular Fries.

Nazwa zespołu prawdopodobnie nawiązuje do grupy Campagnolo, a większość ich prac graficznych czerpie z obrazów rowerów szosowych. Innym znaczącym wpływem na słownictwo i grafikę Campag jest Nadsat, ukuty przez Anthony'ego Burgessa w książce Mechaniczna Pomarańcza. Singiel „Drencrom Velocet Synthmesc” wykorzystuje słowa Nadsat na określenie narkotyków rekreacyjnych, a tekst jest pokazany w pierwszej klatce filmu Clockwork Orange.

Skład zespołu stanowili Pete Voss (wokal), Ian Cater (gitary, instrumenty klawiszowe, programowanie), Barnaby „Barney” Slater (bas) i Lascelles Lascelle (perkusja, instrumenty perkusyjne, próbki). Campag Velocet wydał swój debiutancki album Bon Chic Bon Genre w 1999 roku i wydał trzy single: „To Lose La Trek”, „Vito Szatan” i „Drencrom [Velocet Synthmesc]”, z których ten ostatni był wg. magazynu NME singlem tygodnia. „Vito Szatan” osiągnął 75. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w lutym 2000 r.

Zespół został okrzyknięty przez NME „najlepszym nowym zespołem w Wielkiej Brytanii”, pojawiając się na okładce magazynu w 1999 r. i grając na trasie NME Tour w 2000 r. (pojawiając się w składzie z Coldplay). Później spotkał ich ten sam los, co niektóre inne zespoły, popychane przez NME (takie jak Terris i Gay Dad), tracąc kontrakt nagraniowy z powodu słabej sprzedaży.

Zespół podpisał nowy kontrakt nagraniowy z wytwórnią Pointy Records i w 2004 roku wydał swój drugi album, It's Beyond Our Control, na którym znalazły się dwa single „Who Are The Trumping Men” i „Ain't No Funki Tangerine”, na mieszane recenzje. Campag Velocet rozpadł się w 2005 roku. W 2006 roku Voss założył nowy zespół o nazwie The Count. Pete Voss jest obecnie właścicielem własnej firmy produkującej paski o nazwie Voss Belts.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sauntry Sly Chic	Campag Velocet	04.1998	85[1]	-	Rabid Badger NANG0 3CD	[written by Pete Voss,Ian Cater,Barnaby Slater][produced by Campag Velocet]
To Lose La Trek	Campag Velocet	03.1999	77[1]	-	Pias Recordings PIASX 001CD	[written by Pete Voss,Ian Cater,Barnaby Slater,Lascelles Gordon][produced by Campag Velocet]
Vito Satan	Campag Velocet	02.2000	75[1]	-	Pias Recordings PIASX 010CD	-

sobota, 9 grudnia 2023

Blank & Jones

Blank & Jones - FTB.pl Blank & Jones są najlepszym przykładem pokolenia DJ'ów i producentów wspólnie z takimi twórcami jak Mellow Trax, Paul van Dyk, ATB czy Kai Tracid. W każdy weekend wprowadzają w wir tańca przynajmniej 3000 osób i nie ważne, czy są oni z Miami, 377 × 372Münster, Buenos Aires, Berlina, Zürichu czy też nawet bardzo małych miasteczek.

Zawsze najważniejsze jest dla nich tylko jedno: zabawa! Wszyscy ich goście wiedzą, że właśnie dla niej przychodzą wspólnie na swoje DJ'skie występy. Dwóch sympatycznych niemców zaatakowało listy swymi trance'owymi kawałkami, m.in.: "After Love", "Flying To The Moon" i oczywiście "Cream", które nie tylko zdobyły I miejsce na UK-Dance-Charts, ale również przyniosły im wiele rozgłosu w Europie.

Ich kolejny w karierze singiel "Nightfly" zdobył szczyt German Dance Charts zaledwie w 2 tygodnie! Fakt, że "DJ Culture" jest ich drugim albumem w obrębie 12 miesięcy, jest czymś zupełnie nowym w 12' biznesie i świadczy o tym, że tych dwóch pragnie wdrażać całkiem nowe pomysły do trance'owych numerów.

Premiera ich nowszego albumu, zatytułowanego "Night Clubbing" została przewidziana na 14 maja 2001 roku. Ciekawostką jest, iż jeszcze nie na tym, ale zapewne już na kolejnym albumie doczekamy się nagrania poświęconego Polsce. Niemieccy artyści podczas konferencji prasowej tuż przed imprezą "Viva Club rotation" (która odbyła się 20 kwietnia w Toruniu) stwierdzili, iż bardzo podoba im się w naszym kraju, w klubach panuje miła atmosfera, a ludzie potrafią się doskonale bawić. I to chyba jest wystarczającym uzasadnieniem obietnicy, którą złożyli Blank & Jon

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cream	Blank and Jones	03.1999	175[2]	-	Gang Go Music GG 017 [G]	[written by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank][produced by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank]
Cream	Blank and Jones	05.1999	24[10]	-	Deviant DVNT 31X	[written by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank][produced by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank]
After Love	Blank and Jones	05.2000	57[4]	-	Nebula NEBTX003	[written by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank][produced by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank]
The Nightfly	Blank and Jones	09.2000	55[3]	-	Nebula NEBTX 010	[written by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank][produced by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank]
Beyond Time	Blank and Jones	03.2001	53[4]	-	Gang Go Music 0121776GAG	[written by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank][produced by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank]
DJ's Fans & Freaks	Blank and Jones	06.2002	45[2]	-	Incentive CENT42T	[written by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank][produced by Andy Kaufhold , Jaspa Jones , Piet Blank]

poniedziałek, 17 października 2016

Shapeshifters

Brytyjski duet Shapeshifters, znany także jako Shape UK, tworzą uznani producenci i DJ-je o międzynarodowej sławie - Simon Marlin i Max Reich. O grupie stało się głośno w roku 2004 za sprawą singla "Lola's Theme", który w lipcu wspiął się na szczyt zestawienia na Wyspach. Co ciekawe utwór "Lola's Theme" został pierwotnie nagrany w wersji instrumentalnej rok wcześniej, a inspiracją do jego stworzenia była żona Simona - Lola.
Kolejny singiel duetu, "Back To Basics", ukazał się w marcu 2005 roku i uplasował się na 10. miejscu brytyjskiej listy przebojów. Natomiast w marcu 2006 światło dzienne ujrzał trzeci singiel Shapeshifters "Incredible" oraz ich debiutancki album, zatytułowany "Sound Advice".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lola's Theme	Shapeshifters	05.2004	1[1][43]	5.Hot Dance Music/Club Play	Positiva CDTIVS 207	[silver-UK][written by Karen Poole, Simon Marlin & Max Reich][produced Mark Summers]
Back To Basics	Shapeshifters	03.2005	10[18]	1.Hot Dance Music/Club Play	Positiva CDTIVS 216	[written by Jenna G , Max Reich & Simon Marlin]
Incredible	Shapeshifters feat. Kelly Marie	03.2006	12[13]	38.Hot Dance Music/Club Play	Positiva CDTIV 233	[written by Jenna G , Max Reich & Simon Marlin]
Sensitivity	Shapeshifters And Chic	07.2006	40[5]	-	Positiva CDTIVS 238	-
Pusher	Shapeshifters	07.2007	56[5]	-	Positiva CDTIVS 258	[written by Jenna G , Max Reich & Simon Marlin]
New Day	Shapeshifters	10.2007	72[2]	-	EMI CDTIVS 262	[written by Jenna G , Max Reich & Simon Marlin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sound avice	Shapeshifters	04.2006	76[3]	-	EMI 355 568 2	[produced by Shapeshifters]