Z archiwum...rocka : Leicestershire

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Leicestershire. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 7 lipca 2026

Cornershop

Cornershop to angielski zespół indie rockowy założony w Leicester w 1991 roku. Grupa jest
najbardziej znana z singla „Brimful of Asha” z trzeciego albumu When I Was Born for the 7th Time. Zremiksowana wersja utworu osiągnęła pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1998 roku.

Zespół założyli Tjinder Singh (wokalista, autor tekstów i gitarzysta), jego brat Avtar Singh (gitara basowa, wokal), David Chambers (perkusja) i Ben Ayres (gitara, instrumenty klawiszowe i tamburyn). Pierwsi trzej byli wcześniej członkami zespołu General Havoc, który wydał jeden singiel (Fast Jaspal EP) w 1991 roku. Nazwa zespołu wywodzi się ze stereotypu odnoszącego się do brytyjskich Azjatów często posiadających osiedlowe sklepy. Ich muzyka to połączenie muzyki indyjskiej, indie rocka, muzyki alternatywnej i elektronicznej muzyki tanecznej.

Tjinder Singh założył General Havoc w 1987 roku, będąc studentem Lancashire Polytechnic w Preston. Przeniósł się do Leicester, gdzie mieszkali jego brat i siostra. W 1991 roku wraz z bratem Avtarem oraz Chambersem i Ayresem założył Cornershop, pracując jako barman w pubie Leicester's Magazine, popularnym lokalnym klubie muzycznym niedaleko O'Jays, gdzie zespół zagrał swoje pierwsze koncerty. Nazwany na cześć stereotypu mieszkańców Azji Południowej, którzy posiadają sklepy osiedlowe, Cornershop czerpał inspirację z doświadczeń Singha jako urodzonego w Wielkiej Brytanii sikha, łącząc tradycyjną muzykę pendżabską z brytyjskim indie rockiem.

Na początku lat 90-tych, gdy brytyjska prasa muzyczna skrytykowała wokalistę Morrisseya po oskarżeniach o rasizm, zespół został zaproszony do skomentowania sprawy, a „Melody Maker” opublikował artykuł o paleniu przez zespół zdjęcia wokalisty przed siedzibą EMI. Ich debiutancki album, „In The Days of Ford Cortina EP”, wyprodukowany przez Johna Robba, został wydany na „winylu w kolorze curry” i zawierał mieszankę noise popu z domieszką indyjskich brzmień. Brzmienie nieco złagodniało wraz z wydaniem debiutanckiego albumu „Hold On It Hurts” w 1994 roku, który Trouser Press określił jako „naładowany politycznie festiwal popu, dziesięć utworów pełnych hałaśliwych rozkoszy, łączących wnikliwy komentarz społeczny z mocnym osadzeniem w brytyjskim post-punku”. Album zrobił wrażenie na Davidzie Byrne, który podpisał kontrakt z zespołem dla swojej wytwórni Luaka Bop. Chociaż David Chambers opuścił zespół w 1994 roku, a jego miejsce zajął Nick Simms, zespół reaktywował się w 1995 roku z singlem „6 am. Jullandar Shere” i albumem „Woman's Gotta Have It”, koncertując również w Stanach Zjednoczonych, w tym na trasie Lollapalooza. Zespół koncertował również w Europie z Beckiem, Stereolab i Oasis.

Zespół wydał swój uznany przez krytyków album „When I Was Born for the 7th Time” we wrześniu 1997 roku. Album łączy w sobie różnorodne gatunki, łącząc indie rock, britpop, muzykę elektroniczną i hip-hop. W utworze „When the Light Appears Boy” gościnnie wystąpił Allen Ginsberg, w „Candyman” Justin Warfield, a w „Good to Be on the Road Back Home” Paula Frazer. Zespół wykonuje również cover utworu The Beatles „Norwegian Wood (This Bird Has Flown)” w języku pendżabskim. Nagrany w wielu studiach w Londynie, San Francisco i Preston w hrabstwie Lancashire album został wyprodukowany przez Tjindera Singha we współpracy z Danem the Automatorem i Daddym Rappaportem. Magazyn „Rolling Stone” uznał go za jedno z najważniejszych nagrań lat 90-tych, a w 1997 roku zajął 1. miejsce na liście „20 najlepszych albumów roku” magazynu „Spin”. Album osiągnął 17. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i uzyskał status złotej płyty.

Główny singiel z albumu, „Brimful of Asha”, znalazł się na szczycie listy „Festival 50” Johna Peela w 1997 roku i stał się międzynarodowym hitem po popularnym remiksie Fatboya Slima. Utwór jest hołdem dla indyjskiej piosenkarki Ashy Bhosle i odzwierciedla miłość Singha do wytwórni Trojan Records i kultury winylowej. Cornershop zrobił sobie przerwę w koncertowaniu w 1998 roku, podczas której frontman Tjinder Singh i gitarzysta Ben Ayres pracowali jako DJ-e i założyli poboczny projekt Clinton. W 2000 roku wydali inspirowany disco album „Disco and the Halfway to Discontent”, będący częścią ich pobocznego projektu. Zainspirowało to powstanie londyńskiego klubu nocnego o nazwie „Buttoned Down Disco”, którego nazwa pochodzi od trzeciego utworu na albumie.

Kolejnym oficjalnym wydawnictwem Cornershop był album „Handcream for a Generation” z 2002 roku. Album został nagrany w latach 2000-2001 w West Orange Studios w Preston w hrabstwie Lancashire oraz Eastcote Studios w Londynie. Singh wyprodukował większość albumu, a Rob Swift współprodukował dwa utwory. Album, nawiązujący do soulu, funku, disco, house'u, reggae i rocka psychodelicznego, zawierał instrumenty takie jak sitar i tabla. Na płycie zagrał również gitarzysta Noel Gallagher. Dwa single, „Lessons Learned from Rocky I to Rocky III” i „Staging”, osiągnęły odpowiednio 37. i 80. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Cornershop promował album trasami koncertowymi w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, występami na festiwalach oraz występami z Oasis. Pomimo początkowego sukcesu, Cornershop rozstał się z Wiiija w październiku 2002 roku z powodu niskiej sprzedaży albumu.

Podobno pracowali nad filmem o londyńskiej niezależnej scenie muzycznej. W 2004 roku wydali w Rough Trade Records album „Topknot” z Bubbley Kaur, a następnie w 2006 roku singiel „Wop the Groove” z udziałem Rowetty z zespołu Happy Mondays. Ich utwór „Candyman” został później wykorzystany w reklamie butów Nike LeBron James VI, „The Six „Chalk”, w 2008 roku. W lipcu 2009 roku wydali album „Judy Sucks a Lemon for Breakfast”, na czele z singlem „The Roll-Off Characteristics (Of History in the Making)”, w swojej wytwórni Ample Play.

W 2011 roku Cornershop otrzymali nagrodę za zaangażowanie na scenie podczas gali UK Asian Music Awards i wydali „Cornershop and the Double 'O' Groove Of”, wspólny album z pendżabską piosenkarką folkową Bubbley Kaur, który spotkał się z uznaniem krytyków. Uruchomili również „Singhles Club”, usługę subskrypcyjną oferującą współpracę muzyczną i cyfrowe dzieła sztuki. Ich ósmy album, „Urban Turban”, ukazał się w maju 2012 roku, a dziewiąty, „Hold On It's Easy”, w lutym 2015 roku. W lipcu 2015 roku wydali singiel „Pinpoint” z walijską piosenkarką Angharad Van Rijswijk, znaną jako Accü.

W 2016 roku amerykański kandydat na wiceprezydenta, Tim Kaine, udzielił obszernej wywiadu magazynowi „Rolling Stone”, w którym opowiedział, że Cornershop jest jednym z jego ulubionych zespołów.W 2017 roku udostępnili utwór instrumentalny zatytułowany „Demon is a Monster” w antybrexitowym podcaście „Remainiacs” jako motyw przewodni. Utwór został następnie wydany cyfrowo.Cornershop jest zagorzałym przeciwnikiem Brexitu.W marcu 2020 roku wydali nowy album „England Is a Garden”, który spotkał się z generalnie pozytywnymi recenzjami. Pierwszy oficjalny teledysk do albumu, towarzyszący utworowi „St Marie Under Canon”, ukazał się w lutym 2020 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Reader's Wives	Cornershop	01.1994	91[2]	-	Wiiija WIJ 29V	[written by Cornershop ][produced by T. Singh]
Good Ships / Funky Days Are Back Again	Cornershop	06.1997	92[1]	-	Wiiija WIJ 70	[written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Brimful Of Asha/Easy Winners (Part 1)	Cornershop	08.1997	60[4]	-	Wiiija WIJ 75	[written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Brimful Of Asha	Cornershop	02.1998	1[1][18]	-	Wiiija WIJ 81	[2x-platinum-UK][written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Sleep On The Left Side	Cornershop	05.1998	23[10]	-	Wiiija WIJ 80	[written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Lessons Learned From Rocky I To Rocky III/ Returning From the Wreckage	Cornershop	03.2002	37[4]	-	Wiiija WIJ 129	[written by Tjinder Singh ][produced by T. Singh]
Staging (The Plaguing Of The Raised Platform)/Green P's	Cornershop	08.2002	80[2]	-	Wiiija WIJ 130	[written by Tjinder Singh ][produced by T. Singh]
Topnotch / Natch	Cornershop pres. Bubbley Kaur	08.2004	53[2]	-	Rough Trade RTRADSCDP 207	[produced by T. Singh]
Wop The Groove/The Dixons D90 Series	Cornershop feat. Rowetta	02.2006	154[1]	-	Rough Trade RTRADSCDP 273	[written by Tjinder Singh ][produced by T. Singh]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When I Was Born For The 7th Time	Cornershop	09.1997	17[32]	144[5]	Wiiija WIJLP 1065	[gold-UK][produced by Tjinder Singh]
Handcream for a Generation	Cornershop	04.2002	30[6]	-	Wiiija WIJLP 1115	[produced by Tjinder Singh]
Judy Sucks a Lemon for Breakfast	Cornershop	07.2009	145	-	Ample Play AMPLALP 02	[produced by Tjinder Singh]

sobota, 9 maja 2026

Roger Chapman

Roger Maxwell Chapman (ur. 8 kwietnia 1942r w Leicester- brytyjski wokalista i kompozytor,
najbardziej znany jako frontman zespołu Family (1966–1973) i Streetwalkers (1974–1977). W 1979 roku rozpoczął karierę solową. Działał głównie w Niemczech (między innymi z własnym zespołem Shortlist). Jako wokalista Family znany był z charakterystycznego, groteskowego vibrato.

Roger Maxwell Chapman urodził się i wychował w mieście Leicester. Karierę muzyczną rozpoczął dołączając w 1966 roku do The Farinas, zespołu założonego w 1962 roku w Leicester Art College. Pierwszy skład zespołu tworzyli: John "Charlie" Whitney, Tim Kirchin, Harry Ovenall i Jim King. W 1965 roku Kirchina zastąpił Ric Grech, a Roger Chapman dołączył w następnym roku. Zespół zmienił na krótko nazwę na The Roaring Sixties, a później na Family. Po przeprowadzce do Londynu zespół w 1967 roku wydał singiel „Scene Through An Eye Of A Lens”, który był zwiastunem jego debiutanckiego albumu, Music In A Dolls House. Wydany w 1968 roku album był mieszanką stylów muzycznych, takich jak blues, folk, jazz, która wkrótce miała być określana jako psychodelia. Zespół prezentował efektowne piosenki, niekiedy udziwniane pod względem formalnym (interludia, cytaty), brzmieniowym (mocny kontrast z brzmieniem instrumentów egzotycznych) i wokalnym (akcentowane, groteskowe vibrato w glosie wokalisty). Kilka jego nagrań znalazło się na listach przebojów: „No Mule’s Fool”, „Strange Band”, „In My Own Time” i „Burlesque”, która doszła do 13. miejsca na brytyjskiej liście singli. Family, przypuszczalnie dzięki unikalnemu wokalowi Rogera Chapmana kontynuował udaną karierę aż do 1973 roku. W tym roku nagrał swój ostatni album, It’s Only A Movie. Później jednak różnice w podejściu do muzyki poszczególnych członków zespołu sprawiły, że zakończył on działalność. Przedtem jednak odbył pożegnalną trasę koncertową kończąc ją 13 października na Politechnice w Leicester.

Roger Chapman postanowił kontynuować pisanie piosenek z byłym kolegą z zespołu, Charliem Whitneyem, tworząc wspólnie z nim zespół Streetwalkers. Efektem działalności zespołu były takie albumy jak: Streetwalkers (1974), Downtown Flyers (1975), Red Card (1976), Vicious But Fair i Live (oba z 1977). W 1977 roku zespół Streetwalkers rozpadł się, a rok później Roger Chapman rozpoczął działalność solową w Niemczech.

Z udziałem muzyków studyjnych nagrał w 1979 roku album Chappo. Pojawił się w programie telewizyjnym Rockpalast i wydał singiel „Let's Spend the Night Together” który przyniósł mu sukces. W Niemczech postanowił pozostać na dłużej. Przebywał tam 20 lat. Kolejnym jego albumem był Live In Hamburg (1979). W 1981 roku zdobył tytuł Najlepszego Wokalisty (Best Singer) w klasyfikacji German Music Awards, nagrodę zdobył również jego album Hyenas Only Laugh for Fun.

Chapman samodzielnie lub wraz z towarzyszącym mu zespołem Shortlist nagrał w latach 80-tych szereg albumów: He Was… She Was… You Was… We Was… (1982), Mango Crazy, (1983), The Shadow Knows (1984) i Walking The Cat (1989). W 1983 roku uczestniczył jako główny wokalista w nagraniu singla Mike’a Oldfielda „Shadow on the Wall”. Działalność nagraniową i koncertową kontynuował w następnych dekadach: w 1989 roku wydał Walking the Cat z udziałem Alvina Lee i Boba Tencha, w 1996r - Kiss My Soul, a w 1998r - A Turn Unstoned? i dwupłytową kompilację Anthology 1979-1998.

W 2009 roku ogłosił, że zaprzestaje występów na żywo. W tym samym roku wydał podwójny album, Hide Go Seek, na którym znalazło się 28 utworów, w tym nagrania wcześniej niepublikowane, dema i wersje alternatywne utworów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Midnite Child/Moth To A Flame	Roger Chapman	03.1979	-	-	Acrobat ARIST 244	[written by R. Chapman][produced by David Courtney]
Who Pulled The Nite Down/Shortlist (Live Recording)	Roger Chapman	06.1979	-	-	Acrobat BAT 5	[written by R. Chapman][produced by David Courtney]
Let's Spend The Night Together/Shape Of Things	Roger Chapman	07.1979	-	-	Acrobat BAT 9	[written by Jagger, Richards][produced by Del Newman]
Speak For Yourself/Sweet Vanilla	Roger Chapman	10.1980	-	-	BBC RESL 85	[written by Fenton, Beaton][produced by Mike Harding]
How How How (Mad Love)/Hold That Tide Back	Roger Chapman	03.1984	-	-	Polydor POSP 683	[written by Roger Chapman, Geoff Whitehorn][produced by Roger Chapman, Geoff Whitehorn]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chappo	Roger Chapman	03.1979	-	-	Acrobat SPART 1083	[produced by David Courtney]
Live in Hamburg	Roger Chapman And The Shortlist	12.1979	-	-	Acrobat ACRO 6	-
Mail Order Magic	Roger Chapman And The Shortlist	.1980	-	-	Kamera KAM 001	[produced by Terry Barham, Paul Smykle]
Hyenas Only Laugh For Fun	Roger Chapman And The Shortlist	12.1981	-	-	Line 6.24850 [Ger]	[produced by Terry Barham, Paul Smykle]
He Was... She Was... You Was... We Was...	Roger Chapman And The Shortlist	10.1982	-	-	Line LRMC 150.003 [Ger]	[produced by Roger Chapman]
Mango Crazy	Roger Chapman	.1983	-	-	Exposure EXLP 1	[produced by Geoff Whitehorn, Roger Chapman]

środa, 24 marca 2021

Ian M

Ian M to oryginalny DJ hard house i wciąż najlepszy. Przez osiem lat w latach 90-tych cudowne dziecko z Leicester odegrało kluczową rolę w sukcesie najważniejszego klubu nocnego w historii brytyjskiej muzyki tanecznej, Trade, najbardziej wpływowego klubu w kronikach hardness. Po tym, jak przez kilka lat pod koniec lat 80-tych zacinał zęby w swoim rodzinnym mieście, God of Thunder ze świata didżejów dostał swój pierwszy wielki przełom, kiedy Trade zaoferował mu miejsce na koncert w Birmingham.

Wdzięczna rezydencja, która odbyła się w siedzibie londyńskiego klubu w Londynie, dała Ianowi ambitne zadanie, jakim było granie po Tony'm de Vita, który z powodzeniem wykonywał tydzień po tygodniu. Owocna relacja z Trade zapewniła ojcu chrzestnemu hard house szereg niezapomnianych wydarzeń zawodowych. Obejmują one granie dla 250-tysięcznej publiczności na Love Parade w Leeds, współpracę z Dannym Tenaglia w Twilo w Nowym Jorku oraz występ w Dance Valley w Amsterdamie u boku Carla Coxa. Nowsze sukcesy punishera w epicentrum twardego wszechświata są równie godne uwagi i powszechne, o czym świadczą jego bardzo podziwiane rezydencje w Sundissential, Insomniacz, Storm, Twist, Sinergy, Fuel i Insekt.

Światowe zapotrzebowanie na jego dynamiczne sety DJ-skie przyciągnęło Iana wszędzie - do Irlandii, Francji, Hongkongu, Kanady, Ibizy, RPA, Nowego Jorku, Waszyngtonu, Japonii, Australii i Nowej Zelandii. Jako twórca najwyższej jakości melodii z wysokimi wartościami produkcyjnymi, Ian nigdy nie był opisywany jako płodny, ale kiedy dostarcza nowy utwór, jest to raczej wielkie wydarzenie, a nie tylko kolejny album wychodzący. Kto może zapomnieć o fenomenalnej globalnej histerii otaczającej jego ponadczasowe arcydzieło „Crazy Pills”, kiedy się pojawiło?

Należą do nich dwa remiksy Dyewitness dla Tidy Trax, jego słynny remake " Black Is Black '' dla tej samej wytwórni, burzliwe single " Annihilation '' i "The Dreamer '' wraz z zabiegami dla najlepszych marek, takich jak React, Trypolis Trax, Elasticman, OVD, Kaktai i Mohawk. Ian skompilował i zmiksował najlepiej sprzedający się tom ze wszystkich serii albumów Trade, a także wydał mnóstwo znakomitych składanek dla Tidy Trax, Fevah N.Z i Torture Garden. W 2009 roku Ian wrócił do studia wraz z Domem Sweetenem (z OD404) i Karlem Davisem (z Irlandii), aby nagrać trzy utwory, z których dwa zostały wydane dla wytwórni Karl'sa Pure NRG, a jeden (DJ Rave) został użyty w miksie Doma. na kompilacji Spinball „Velvet Hammer”.

W 2010 roku Ian wrócił do studia, ale tym razem to razem z Dave'em Owensem i Valexem wspólnie wyprodukowali „Demons”, który znalazł się wyłącznie na albumie Valex Toolbox wraz z ekskluzywnym remiksem „Butcher Boy”. Ian zakończył rok wracając do Dave Owens Turtledog Studio z „Crank” dla Tidy. Rok 2011 rozpoczął się od Iana, który ponownie wystąpił z Mr Owensem do masywnego „Where R Da Drums” dla nowo powstałej wytwórni Twist Trax, a Radio 1 zagrało „Bang Yer Mind” (z Benem Stevensem) dla Vicious Circle. I wreszcie koniec roku z nowym utworem zatytułowanym "Dirty GaGa", nagranym w we wszystkich nowych i luksusowych studiach Manchesteru Bena Stevensa . Rok 2012 zapowiada się równie pracowity, z kolejną wizytą w Mr Owens Turtledog Studios z Benem Townsendem w styczniu, gdzie zrealizował „Pop Idol” w Smalltown Records. W planach są kolejne projekty.

Rok 2013 rozpoczyna się albumem składanym dla Razor Recordings, z nazwą „The Razorz Edge”, który od razu uplasował się na pierwszym miejscu listy Juno Download Album Chart.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dreamer	Ian M	06.1999	135[4]	-	Tidy Trax TIDY 127T	[written by Amadeus Mozart, Ian M, Paul Janes][produced by Amadeus Mozart, Ian M, Paul Janes]
Body Burnin'	Ian M	05.2001	131[2]	-	Overdose ovd006	[written by Ian M, Paul Janes][produced by Ian M, Paul Janes]
Annihilation/ Incoming	Ian M., DJ Vortex & Arpa's Dream	12.2004	143[1]	-	Tidy Trax TIDY R 9	-

czwartek, 23 lipca 2020

Kasabian

Kasabian - brytyjski zespół grający muzykę z gatunków rock alternatywny oraz indie rock, połączoną z elektronicznymi brzmieniami.
Początkowo funkcjonowali jako Saracuse, a nazwa Kasabian zaczerpnięta została od nazwiska Lindy Kasabian zamieszanej w zabójstwo Sharon Tate, żony Romana Polańskiego, a także od popularnego armeńskiego nazwiska Qasab, oznaczającego rzeźnika.

Ich pierwszy album zatytułowany Kasabian ukazał się we wrześniu 2004 roku. Poprzedziły go single Processed Beats, Reason Is Treason oraz Club Foot. Natychmiast stali się niezwykle popularni, a wręcz uwielbiani w rodzimej Wielkiej Brytanii. Ich pierwszy krążek porównany został do dokonań Primal Scream, Happy Mondays i The Stone Roses.

Drugi album, Empire, ukazał się 28 sierpnia 2006 roku. Podczas jego nagrywania z zespołu odszedł Christopher Karloff, który stworzył teksty do trzech piosenek z albumu, między innymi samego Empire. W tym czasie zespół przyjął nowego perkusistę Iana Matthewsa. Tytułowa piosenka -Empire - znajdowała się na angielskiej liście Top 10 przez cztery tygodnie. Shoot the Runner osiągnęła 17 miejsce w brytyjskich listach przebojów.

Kasabian zdobył nagrodę "Best Live Act" w trwających w 2007 roku NME Awards. Po odebraniu nagrody, Tom Meighan powiedział: "To pierwsza nagroda jaką wygraliśmy, najwyższy czas! Dzięki, NME!" (w oryginale: "This is the first award we've ever won, so about fucking time! Thank you NME!").

Kolejna płyta zespołu, West Ryder Pauper Lunatic Asylum, wyszła na rynek 5 czerwca 2009 roku. Płyta z mieszanką elektroniki i neo-psychodelii została wysoko oceniona przez brytyjskich krytyków muzycznych. Z tego albumu pochodzi pięć singli: Fast Fuse, Vlad the Impaler, Fire, Where Did All the Love Go?, Underdog.

Utwór Club Foot znalazł się na soundtrackowej płycie filmu Gol! i stał się jego motywem przewodnim, został także użyty jako motyw przewodni do filmu London Boulevard, z kolei utwór Underdog został wykorzystany w reklamie telewizorów BRAVIA firmy Sony. Wielokrotnie utwory zespołu wykorzystywano jako soundtrack do gier z serii FIFA.

Podczas tras koncertowych supportowali m.in. The Rolling Stones, Oasis i U2.

Kolejna płyta zespołu zatytułowana Velociraptor!, ukazała się 19 września 2011 roku. Materiał wchodzący w jej skład zarejestrowano w studiu w San Francisco. Przy jej tworzeniu muzycy inspirowali się dokonaniami Pink Floyd i Nirvany. Płyta bywa również porównywana do twórczości zespołu Oasis. Jako single wydano utwory Days Are Forgotten, Re-Wired, Goodbye Kiss i Man of Simple Pleasures.

Dwa i pół roku później, 9 czerwca 2014 roku na rynek trafił piąty album grupy nazwany 48:13. Koncepcją zespołu było maksymalne uproszczenie albumu zgodnie z zasadą "less is more". Stąd tytuł oznaczający po prostu długość wszystkich utworów, różowo-czarna okładka, czy jednowyrazowe tytuły piosenek. Album promują single eez-eh (29 kwietnia 2014) i bumblebeee (5 sierpnia 2014). W tydzień po wydaniu trafił na pierwsze miejsce listy najlepiej sprzedających się albumów w Wielkiej Brytanii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Club Foot	Kasabian	05.2004	19[11]	-	Paradise PARADISE 08	[platinum-UK][written by Sergio Pizzorno][produced by Jim Abbiss, Kasabian]
LSF (Lost Souls Forever)	Kasabian	08.2004	10[20]	-	Paradise PARADISE 013	[gold-UK][written by Sergio Pizzorno][produced by Jim Abbiss, Kasabian]
Processed Beats	Kasabian	10.2004	17[17]	-	Paradise PARADISE 021	[written by Sergio Pizzorno][produced by Jim Abbiss,Jacknife Lee, Kasabian]
Cutt Off	Kasabian	01.2005	8[17]	-	Paradise PARADISE 026	[written by Sergio Pizzorno][produced by Jim Abbiss,Jacknife Lee, Kasabian]
Club Foot {2005}	Kasabian	04.2005	21[56]	-	Paradise PARADISE 030	[written by Sergio Pizzorno][produced by Jim Abbiss,Jacknife Lee, Kasabian]
Empire	Kasabian	08.2006	9[23]	-	Paradise PARADISE 036	[silver-UK][written by Sergio Pizzorno,Chris Karloff][produced by Jim Abbiss, Kasabian]
Shoot The Runner	Kasabian	11.2006	17[16]	-	Columbia PARADISE 043	[silver-UK][written by Sergio Pizzorno][produced by Jim Abbiss, Kasabian]
Me Plus One	Kasabian	02.2007	22[3]	-	Columbia PARADISE 048	[written by Sergio Pizzorno][produced by Jim Abbiss, Kasabian]
Fire	Kasabian	06.2009	3[17]	-	Columbia PARADISE 053	[2x-platinum-UK][written by Sergio Pizzorno][produced by Dan the Automator, Sergio Pizzorno]
Underdog	Kasabian	06.2009	32[13]	-	Columbia CATCO 154070725	[platinum-UK][written by Sergio Pizzorno][produced by Dan the Automator, Sergio Pizzorno]
Where Did All The Love Go?	Kasabian	08.2009	30[2]	-	Columbia PARADISE 063	[written by Sergio Pizzorno][produced by Dan the Automator, Sergio Pizzorno]
Vlad the Impaler/Fast Fuse (Live At Sheffield Arena)	Kasabian	02.2010	114	-	Columbia	[written by Sergio Pizzorno][produced by Dan the Automator]
Days Are Forgotten	Kasabian	09.2011	28[5]	-	Columbia GBARL 1100557	[written by Sergio Pizzorno][produced by Dan the Automator]
Re-Wired	Kasabian	12.2011	96[2]	-	Columbia GBARL 1100563	[written by Sergio Pizzorno][produced by Dan the Automator]
Goodbye Kiss	Kasabian	03.2012	76[3]	-	Columbia GBARL 1100558	[written by Sergio Pizzorno][produced by Dan the Automator]
Explodes	Kasabian	05.2014	52[2]	-	Columbia GBARL 1400514	-
Eez-eh	Kasabian	06.2014	22[7]	-	Columbia GB 1101400215	[silver-UK][written by Sergio Pizzorno][produced by Sergio Pizzorno]
Bumblebeee	Kasabian	08.2014	165	-	Columbia	[written by Sergio Pizzorno][produced by Sergio Pizzorno]
You're in Love with a Psycho	Kasabian	03.2017	62[5]	-	Columbia GBARL 1700369	[platinum-UK][written by Sergio Pizzorno][produced by Sergio Pizzorno]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kasabian	Kasabian	09.2004	4[140]	94[2]	RCA PARADISE 16	[3x-platinum-UK][produced by Kasabian,Jim Abbiss,Jacknife Lee]
Empire	Kasabian	08.2006	1[1][66]	114[1]	Columbia PARADISE 37	[2x-platinum-UK][produced by Kasabian,Jim Abbiss]
West Ryder Pauper Lunatic Asylum	Kasabian	06.2009	1[2][16]	126[1]	Columbia 88697518312	[3x-platinum-UK][produced by Dan the Automator]
Kasabian: The Albums	Kasabian	06.2010	22[6]	-	Columbia 88697736672	[silver-UK]
Velociraptor!	Kasabian	10.2011	1[1][35]	-	Columbia 88697933502	[2x-platinum-UK][produced by Kasabian,Jim Abbiss,Jacknife Lee]
48:13	Kasabian	06.2014	1[1][37]	-	Columbia 88843063752	[platinum-UK][produced by Sergio Pizzorno]
For Crying Out Loud	Kasabian	05.2017	1[1][21]	-	Columbia 88985418012	[gold-UK][produced by Sergio Pizzorno]
The Alchemist's Euphoria	Kasabian	08.2022	1[1][2]	-	Columbia 19658708982	[produced by Sergio Pizzorno,Fraser T. Smith]

czwartek, 21 lutego 2019

Perfume

Perfume były brytyjską grupą indie z Leicester , działającą w latach 1993-1997.
Kiedy Blab Happy rozpadł się, wokalista i gitarzysta Mick McCarthy i basista Tony Owen zrekrutowali Johna Waddingtona, tworząc Perfume, początkowo wydając płyty we własnej wytwórni "Aromasound". Ich pierwszym wydawnictwem była "Yoga" w grudniu 1993 roku. W kwietniu 1994 roku ukazał się drugi singiel "Young" . Trzeci singiel "Lover" był prezentowany przez DJ-a Steve'a Lamacqa i Jo Whiley'a z BBC Radio One .

Koncertowali z Gene , z Travisem i ciężko koncertowali jako wykonawcy w wielu renomowanych miejscach w Wielkiej Brytanii i zostali zaproszeni do grania za granicą na prestiżowych imprezach, takich jak The Black Sessions w Paryżu. Rekrutacja basisty Karla Traae z HBM z Leicester ,po powrocie z amerykańskiego turnee z Whirl z San Diego mieli niewielki hit (UK Top 75) w styczniu 1996 r. z singlem "Have not Seen You", który był lansowany w radio. Ten sukces sprawił, że podpisali kontrakt z wytwórnią Big Star Records oraz z wydawcą Paulem Wellerem z Notting Hill, który ponownie wydał "Lover", a następnie debiutancki album One w 1997 roku.

Perfume występowali na scenie NME na festiwalu Glastonbury w 1997 roku. Zespół podzielił się w tym samym roku z pośmiertną kompilacją "best of" Yesterday Rising wydaną w 1998 roku. Zespół był specjalnym gościem Paula Wellera w jego Lazy Sunday Afternoon w Finsbury Park. Jo Whiley dołączyła do zespołu na scenie BBC Camden Live Festival, by dodać handclaps do Lover, piosenki, którą opisała jako "Najsłodsza piosenka na całym świecie".

Lover pojawił się w zestawie 2010 Common People Indie Compilation i został opisany przez Luke'a Lewisa z NME jako "zaginiony klejnot".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lover	Perfume	02.1995	158[1]	-	Aroma Sound AROMA 003	[written by McCarthy/Owen ][produced by Paul Tipler, Perfume]
Yesterday Follows You / Rising Star	Perfume	08.1995	189[1]	-	Aroma Sound AROMA 004	[written by McCarthy/Owen ][produced by Paul Tipler, Perfume]
Haven't Seen You	Perfume	02.1996	71[3]	-	Aroma Sound AROMA 005	[written by McCarthy/Owen ][produced by Paul Tipler, Perfume]
Carving Your Name	Perfume	06.1996	77[2]	-	Aroma Sound AROMA 006	[written by McCarthy/Owen ][produced by Paul Tipler, Perfume]
Lover	Perfume	02.1997	82[1]	-	Big Star STARC 103	[written by McCarthy/Owen ][produced by Perfume, Rick Willson]
You And I	Perfume	03.1997	147[1]	-	Big Star STARC 106	[written by McCarthy/Owen ][produced by Perfume, Philip Tennant, Rick Willson]

wtorek, 4 grudnia 2018

Mark Morrison

Mark Morrison to jeden z najbardziej popularnych wykonawców na Wyspach z gatunku R&B drugiej połowy lat 90-tych ubiegłego wieku. Mark Morrison na świat przyszedł 3 maja 1972 roku w Hanowerze w Niemczech, jednak dorastał w angielskiej miejscowości Leicester, a także w Palm Beach na Florydzie.

Paradoksalnie, w latach młodzieńczych nigdy nie marzył o tym, żeby w przyszłości zostać profesjonalnym piosenkarzem. O tym, że w tym kierunku potoczą się jego losy, zadecydował dopiero w 1995 roku, podczas odbywania trzymiesięcznej kary pozbawienia wolności w więzieniu mieszczącym się we wspomnianym brytyjskim mieście (trafił do niego po tym, jak narozrabiał w jednym z miejscowych nocnych klubów).

Po jego opuszczeniu nagrał pierwszy kawałek, "Crazy", który na wiosnę 1995 roku, ukazał się na jego debiutanckim singlu. Mała płytka z miejsca znalazła się w Top 20 i uzyskała status sporego przeboju. Mimo, że kolejna, "Let's Get Down", nie cieszyła się zbytnim powodzeniem, wydana na wiosnę następnego roku kompozycja "Return of the Mack" okazała się komercyjnym strzałem w dziesiątkę. W ojczyźnie utwór wdrapał się na sam szczyt zestawień (Mark był pierwszym czarnoskórym artystą, który dokonał tego w latach 90-tych), a w odległych Stanach Zjednoczonych poradził sobie niewiele gorzej - zajmując wysoką, 2. pozycję na liście Billboardu, co jest bardzo dużym osiągnięciem, biorąc pod uwagę to, że Amerykanie nie zawsze z entuzjazmem przyjmują gwiazdy z Wysp (ostatecznie singel pokrył się w USA platyną, co oznacza sprzedaż ponad miliona egzemplarzy).

Pełen krążek ukazał się już w kwietniu, a zatytułowany był tak samo jak omawiany wyżej hit i dotarł do 4. miejsca najlepiej sprzedających się albumów w Anglii. Sukces przypieczętowany został w następnych miesiącach, kiedy to na muzyka posypał się istny deszcz nominacji, między innymi do Mercury Prize, MTV Europe Music Awards czy MOBO Awards - zdobył on ostatecznie tylko ostatnią z wymienionych statuetek (w kategorii najlepsze wykonanie R&B).

Mimo, że kariera Morrisona przysparzała mu wiele powodów do radości, w życiu prywatnym często pakował się w kłopoty - jak już zostało zasygnalizowane, Mark nie należał do najgrzeczniejszych osób w przemyśle muzycznym. Jeszcze w pierwszej połowie 1997 roku trafił ponownie do więzienia, tym razem, za zaatakowanie policjanta pistoletem gazowym. W następnych latach wielokrotnie popadał w konflikty z prawem i nie raz stawał przed sądem - był między innymi oskarżony o nielegalne posiadanie broni, kradzież samochodu, dopuścił się także ucieczki z aresztu - wymienione przypadki stanowią jednak tylko przysłowiowy wierzchołek góry lodowej. Co ironiczne, artysta słynął wręcz z deklarowania własnej niewinności, często określał siebie jako "innocent man" (niewinny człowiek).

Gdy w 1997 roku wystąpił podczas ceremonii wręczenia Brit Awards, czarnoskóry muzyk miał na sobie koszulkę z napisem "Only God Can Judge Me", co oznacza "tylko Bóg może mnie osądzać". Warto powiedzieć, że niewiele później ukazała się tak samo zatytułowana EP-ka, na którą trafiło aż 9 utworów, w tym kilka kompletnie premierowych kompozycji (między innymi "Who's The Mack", który został następnie wydany na singlu i dotarł do wysokiego 13. miejsca brytyjskiego Top 20), a także parę w wersjach koncertowych.

Wracając do tematu stricte muzycznego, w 1999 roku pojawił się po raz drugi na rozdaniu nagród Brit, podczas którego ogłosił powrót do show-businessu. W tym samym roku podpisał lukratywny kontrakt wydawniczy z amerykańską wytwórnią Death Row na trzy kolejne albumy, opiewający na okrągła sumę jednego miliona funtów (przy ówczesnym kursie było to około 1,8 miliona dolarów). Morrison był pierwszym brytyjskim artystą w tej stajni, a warto powiedzieć, że nagrywały dla niej takie gwiazdy, jak Snoop Dogg, Dr. Dre czy Tupac Shakur, można, więc powiedzieć, że znalazł się on w doborowym towarzystwie. Jeszcze przed końcem roku, Mark rozpoczął nagrywanie następcy "Return of the Mack". Niestety, w niedalekiej przyszłości aresztowano szefa koncernu, Mariona Knighta, przez co istnienie firmy stanęło pod znakiem zapytania. W efekcie, żadna ze stworzonych przez muzyka kompozycji nie ukazała się nakładem Death Row.

Przez następne lata muzyk był wolnym strzelcem, nie mając podpisanej umowy z żadną wytwórnią. Na jesieni 2001 roku, artysta zapowiedział, że jego drugi pełnoprawny album będzie nosić tytuł "MacLife" i ukaże się w 2002 roku, niemniej nigdy do tego nie doszło. Wydanie nowego dzieła zaczęło być realne, kiedy w 2004 roku, zainteresowała się Markiem firma 2 Wikid Records, dowodzona przez piłkarza Kevina Campbella. Zaproponowano mu wydanie dwóch następnych krążków. Wykonawca ponownie zaczął nagrywać płytę i niestety, po raz kolejny miał pecha. Oficyna została rozwiązana i zabrała ze sobą do grobu nowe utwory muzyka. Na tym jeszcze jednak nie koniec - jak okazało się później, jej szefostwo nielegalnie rozprowadzało niedokończone piosenki - przez co sprawa trafiła do sądu. Rozprawa została zakończona pomyślnie dla artysty, który odzyskał przede wszystkim stworzony przez siebie materiał. I tak wydawnictwo artysty pojawiło się dopiero w 2006 roku, a zatytułowane zostało "Innocent Man". Ukazało się ono sumptem dowodzonej przez Marka Mack Life Records - niestety tylko w ściśle limitowanym nakładzie w Wielkiej Brytanii. Jak mówi się w kręgach dobrze poinformowanych, ma ono zostać wznowione w bliżej nieznanym terminie.

Obecnie artysta pracuje nad nowym albumem. Według zapowiedzi Morrisona, ma to być najbardziej dojrzałe i osobiste jego dokonanie. Materiał roboczo zatytułowany "I Am What I Am" ma trafić na rynek we wrześniu 2009 roku, a pierwszym singlem pilotującym będzie kompozycja "My Life". Po jego ukazaniu się na rynku, muzyk ma ruszyć w pierwszą od kilkunastu lat trasę koncertową po Europie i Wielkiej Brytanii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crazy	Mark Morrison	04.1995	6[24]	102[10]	WEA YZ 907	[written by Mark Morrison/Mykaell Riley][produced by Mykaell Riley/Phil Chill]
Let's Get Down	Mark Morrison	09.1995	39[6]	-	WEA WEA 001	[written by Pocket][produced by Pocket]
Return of the Mack	Mark Morrison	03.1996	1[2][29]	2[40]	WEA WEA 040	[platinum-US][platinum-UK][written by Mark Morrison][produced by Mark Morrison/Phil Chill]
Trippin'	Mark Morrison	10.1996	8[15]	-	WEA WEA 079	[written by Mark Morrison/Phil Chill][produced by Mark Morrison/Phil Chill]
Horny	Mark Morrison Feat. Q-Tee	12.1996	5[18]	-	WEA WEA 090	[silver-UK][written by Mark Morrison][produced by Mark Morrison/Phil Chill]
Moan & Groan	Mark Morrison	03.1997	7[12]	76[7]	WEA WEA 096	[written by Mark Morrison/Moss][produced by Mark Morrison/Phil Chill]
Who's the Mack	Mark Morrison	09.1997	13[10]	-	WEA WEA 128	[written by Mark Morrison/Blake][produced by Mark Morrison]
Best Friend	Mark Morrison & Conner Reeves	09.1999	23[9]	-	WEA WEA 221	[written by Heron/Mark Morrison][produced by David Wolinski/Rod Gammons/Mark Morrison]
Just a Man/Backstabbers	Mark Morrison	08.2004	48[2]	-	2 Wikid WKDCD 007	[written by Powell/Mark Morrison][produced by Jay/Mark Morrison]
Innocent Man	Mark Morrison Feat. DMX	04.2006	46[4]	-	Mona MONASP 5	[written by Mark Morrison/Shaun Bailey/Simmons][produced by Mark Morrison/Shaun Bailey]
The Mack	Nevada featuring Mark Morrison & Fetty Wap	11.2016	14[20]	-	Capitol GBUM 71604725	[written by William Maxwell,Mark Morrison,Pyramids in Paris,Jonathan White][produced by Nevada]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Return of the Mack	Mark Morrison	05.1996	4[61]	76[24]	WEA 0630145862	[gold-UK][produced by Brockpocket/D'Influence/Mark Morrison/Mark Taylor/Phil Chill/R. Felly]
Only God Can Judge Me	Mark Morrison	09.1997	50[2]	-	WEA 0630195392	[produced by Mark Morrison]

poniedziałek, 16 kwietnia 2018

Showaddywaddy

Showaddywaddy- grupa brytyjska założona w 1973 r. przez członków dwóch obiecujących formacji z hrabstwa Leicestershire. W ośmioosobowym składzie występowali: Dave Bartram (śpiew), Billy Gask (śpiew), Russ Fields (gitara), Trevor Oakes (gitara), Al James (bas), Rod Teas (bas), Malcolm Allured (perkusja) i Romeo Challenger (perkusja).

Łatwo wpadająca w ucho mieszanka rock'n'rolla i rockabilly, image, estradowe obycie - wszystko to zaowocowało zwycięstwem w konkursie młodych talentów i, co ważniejsze, kontraktem z wytwórnią Bell Records. Showaddywaddy próbowali początkowo promować, nie bez powodzenia, własne kompozycje, jednak prawdziwą żyłą złota okazała się wersja "Three Steps To Heaven" Eddiego Cochrana (drugie miejsce na liście brytyjskiej), której sukces wyznaczał odtąd nagraniową strategię zespołu. W latach 70-tych do brytyjskiej Top 20 trafiło piętnaście podobnych singli zespołu, po czym płytowa maszynka zablokowała się wraz ze spadkiem hossy na odgrzewany rock'n'roll.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hey Rock 'n' Roll/You Will Lose Your Love Tomorrow	Showaddywaddy	04.1974	2[14]	-	Bell 1357	[written by Showaddywaddy][produced by Mike Hurst]
Rock 'n' Roll Lady/I'm A Traveller	Showaddywaddy	08.1974	15[9]	-	Bell 1374	[written by Allured, Gask, Bartram, Field, Deas, Challenger, Betts, Oakes][produced by Mike Hurst]
Hey Mr Christmas/Rock 'N' Roll Man	Showaddywaddy	11.1974	13[8]	-	Bell 1387	[written by Allured, Bartram, Challenger, Dees, Field, Gask, James, Oakes][produced by Mike Hurst]
Sweet Music/Windows	Showaddywaddy	02.1975	14[9]	-	Bell 1403	[written by Allured, Bartram, Challenger, Dees, Field, Gask, James, Oakes][produced by Mike Hurst]
Three Steps To Heaven/The Party	Showaddywaddy	05.1975	2[11]	-	Bell 1426	[written by Bob Cochran, Eddie Cochran][produced by Mike Hurst]
Heartbeat/ Lucy Jane	Showaddywaddy	08.1975	7[7]	-	Bell 1450	[written by Bob Montgomery/Norman Petty][produced by Mike Hurst]
Heavenly/Smiling Eyes	Showaddywaddy	11.1975	34[6]	-	Bell 1460	[written by Allured, Bartram, Challenger, Deas, Field, Gask, James, Oaks][produced by Mike Hurst]
Trocadero/Teenage Love Affair	Showaddywaddy	04.1976	32[3]	-	Bell 1476	[written by Allured, Bartram, Challenger, Deas, Field, Gask, James, Oaks][produced by Mike Hurst]
Take Me In Your Arms/Go Johnny Go	Showaddywaddy	07.1976	-	-	Bell 1489	[written by Allured, Bartram, Challenger, Deas, Field, Gask, James, Oaks][produced by Mike Hurst]
Under The Moon of Love/Lookin' Back	Showaddywaddy	10.1976	1[3][15]	-	Bell 1495	[platinum-UK][original by Curtis Lee][written by Tommy Boyce/Curtis Lee][produced by Mike Hurst]
When/Superstar	Showaddywaddy	02.1977	3[11]	-	Arista 91	[written by Paul Evans/Jack Reardon][produced by Mike Hurst][original by Kalin Twins 1958r]
You Got What It Takes/Showboat	Showaddywaddy	07.1977	2[10]	-	Arista 126	[written by Gwen Gordy/Raquel Davis/Berry Gordy Jr][produced by Mike Hurst][original by Marv Johnson 1960r]
Dancin' Party/One Of These Days	Showaddywaddy	10.1977	4[11]	-	Arista 149	[written by Kal Mann, Dave Appell][produced by Showaddywaddy][original by Chubby Checker 1962]
I Wonder Why/Ever Lovin'	Showaddywaddy	03.1978	2[11]	-	Arista ARIST 174	[written by Ricardo Weeks/Melvin Anderson][produced by Showaddywaddy][original by Dion & The Belmonts 1958r]
A Little Bit Of Soap/Maybe, Maybe, Maybe	Showaddywaddy	06.1978	5[12]	-	Arista ARIST 191	[original by Jarmels 1961r][written by B. Russell][produced by Showaddywaddy]
Pretty Little Angel Eyes/I'm Yours	Showaddywaddy	10.1978	5[12]	-	Arista ARIST 222	[original by Curtis Lee][written by Tommy Boyce/Curtis Lee][produced by Showaddywaddy]
Remember Then/Love For A Star	Showaddywaddy	03.1979	17[8]	-	Arista ARIST 247	[original by Earls 1963r][written by Powers, Ross][produced by Showaddywaddy]
Sweet Little Rock 'n' Roller/Five Minutes More	Showaddywaddy	06.1979	15[9]	-	Arista ARIST 278	[written by Roberto Danova,Howdar,Yellowstone][produced by Showaddywaddy]
A Night At Daddy Gees/I Appreciate The Job	Showaddywaddy	10.1979	39[5]	-	Arista ARIST 314	[written by T. Boyce, T. Lee][produced by Showaddywaddy][original by Curtis Lee 1962r]
Why Do Lovers Break Each Other's Hearts?/Teen Canteen	Showaddywaddy	09.1980	22[10]	-	Arista ARIST 359	[original by Bob B.Soxx and The Blue Jeans 1963r][written by P. Spector, E. Greenwich, T. Powers][produced by Showaddywaddy][produced by Showaddywaddy]
Blue Moon/ I Think I'm Really Going Out Of My Mind	Showaddywaddy	12.1980	32[9]	-	Arista ARIST 379	[written by Lorenz Hart/Richard Rogers]
Multiplication/I Wish I Could Undo All The Bad That I Have Done	Showaddywaddy	06.1981	39[4]	-	Arista ARIST 416	[written by Bobby Darin][produced by Phil Wainman]
Footsteps/Tribute	Showaddywaddy	11.1981	31[9]	-	Bell 1499	[written by Mann, Hunter][produced by Showaddywaddy]
Who Put The Bomp (In The Bomp-A-Bomp-A-Bomp)/ Do It Again	Showaddywaddy	08.1982	37[6]	-	RCA 236	[written by Barry Mann, Gerry Goffin][produced by Showaddywaddy]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Showaddywaddy	Showaddywaddy	11.1974	9[19]	-	Bell BELLS 248	[produced by Mike Hurst]
Step Two	Showaddywaddy	06.1975	7[17]	-	Bell BELLS 256	[produced by Mike Hurst]
Trocadero	Showaddywaddy	05.1976	41[3]	-	Bell SYBEL 8003	[produced by Mike Hurst]
Greatest Hits	Showaddywaddy	12.1976	4[26]	-	Arista ARTY 145
Red Star	Showaddywaddy	11.1977	20[10]	-	Arista SPARTY 1023	[produced by Mike Hurst,Showaddywaddy]
Greatest Hits 1976-1978	Showaddywaddy	11.1978	1[2][17]	-	Arista ARTV 1
Crepes & Drapes	Showaddywaddy	11.1979	8[14]	-	Arista ARTV 8	[produced by Showaddywaddy]
Bright Lights	Showaddywaddy	12.1980	54[8]	-	Arista SPART 1142	[produced by Showaddywaddy]
The Very Best Of	Showaddywaddy	10.1981	33[11]	-	Arista SPART 1178
The best steps to heaven	Showaddywaddy	12.1987	90[1]	-	Tiger SHTV 1

czwartek, 29 marca 2018

Gaye Bykers on Acid

Gaye Bykers on Acid (GBOA) to angielski psychodeliczny zespół rockowy z Leicester i jeden z założycieli sceny muzycznej Grebo . Później wydali zarówno thrash punkowe, jak i albumy dance pod różnymi pseudonimami.Gaye Bykers on Acid powstał pod koniec 1984 roku założony przez Iana Reynoldsa (Robber) i Iana Hoxleya (Mary). Później dołączyli do nich gitarzysta i student sztuki Tony Horsfall i perkusista Kevin Hyde. Ich pierwszy koncert był w Princess Charlotte w Leicester w połowie 1985 roku.

Ich pierwsze wydawnictwa - singiel Everythang Groovy i Nosedive Karma EP - zostały nagrane w Leeds wraz z Jonem Langfordem z The Mekons i wydane w wytwórni InTape.Następnie podpisali kontrakt z Virgin Records, wydając albumy Drill Your Own Hole i Stewed to the Gills . Album spędził tydzień na pozycji 95 lat na brytyjskiej liście albumów w listopadzie 1987 r.

Grali również koncerty (ubrani w odzież damską) pod nazwą "Lesbian Dopeheads on Mopeds", , a tym samym zarabiając dwa razy więcej. Występowali również jako fikcyjny wschodnio-niemiecki thrashowy zespół "Rektüm" (podobno przeskoczyli mur berliński ), nagrywając płytę pod tytułem "Sakredanus" i EP Real Horror Show .

Jednak problemy z zarządzaniem i słaba sprzedaż spowodowały, że odeszli z Virgin w 1989 roku. Następnie wydali album Cancer Planet Mission we własnej wytwórni , Naked Brain. Oni również poddali się recyklingowi i użyli nazwy "The Purple Fluid Exchange" (PFX), aby wypuścić materiał dance. W tym czasie Rocket Ronnie dołączył do zespołu jako DJ, sample player i doradca dance.

W 1990 roku wydali album Pernicious Nonsense , ich ostatni studyjny album, nagrany z Jonem Langfordem w Stone Room Studios i Alaska St. Studios z studyjnym inżynierem Chelo Zambelli. Po trudnych trasach w USA i Wielkiej Brytanii zespół rozpadł się, ostatecznym ciosem było, gdy wytwórnia Rough Trade , która rozprowadzała Naked Brain, zbankrutowała, zawdzięczając im i wielu innym zespołom znaczne ilości gotówki.

Tony i Kev współpracowali w 1993 r., Tworząc "Steroid", wydając jeden album CD zatytułowany "Jism Harvester" w Clay Records, szalony industrialny mish mash sampli i gitarowych riffów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nosedive Karma/Don't Be Human Eric - Let's Be Frank	Gaye Bykers On Acid	05.1987	94[2]	-	In Tape IT 046	[written by Gaye Bykers On Acid][produced by John 'Outwardly Mobile' Langford]
Git Down (Shake Your Thang)/Tolchocked By Kenny Pride	Gaye Bykers On Acid	10.1987	54[3]	-	Virgin VS 1008	[written by Gaye Bykers On Acid][produced by Alex Fergusson]
All Hung Up/Afternoon Tea With Dave Greenfield	Gaye Bykers On Acid	12.1987	98[1]	-	Virgin VS 1027	[written by Gaye Bykers On Acid][produced by Alex Fergusson]
Hot Thing/Rad Dude	Gaye Bykers On Acid	02.1989	88[2]	-	Virgin VS 1165	[written by Gaye Bykers On Acid][produced by Jon Langford]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Drill Your Own Hole	Gaye Bykers on Acid	11.1987	95[1]	-	Virgin V 2478	[produced by Alex Fergusson]

czwartek, 9 listopada 2017

Formation Records

Wytwórnia płytowa specjalizująca się w muzyce techno nurtu hardcore i darkside. Założona w 1992 r. przez Leroya Smalla (znanego także pod kryptonimem DJ SS) oraz Eidrisa Ilassama. Będąc nastolatkami, tańczyli w zespole breakdance’owym, a później przystali do Formation 5, grupy DJ-ów z rodzinnego Leicester (Anglia).

Wytwórnia Formation Records powstała jako dział prowadzonego przez nich sklepu, 5JIQ. Miała ona wypełnić lukę na undergroundowej scenie tanecznej w Anglii Środkowej. Dystrybucją płyt zajmowała się firma F Project, także należąca do Smalla i Ilassama (wydaje ona własne płyty).

Dodatkowo mają oni jeszcze własne wytwórnie house’owe i rapowe. „Dzięki naszej muzyce underground trafił do przeciętnego odbiorcy. Przetrwaliśmy, bo jesteśmy wszechstronni. Scena już nie ma dawnego klimatu, więc wraz ze zmianą czasów też musieliśmy się zmienić”. W czasie niewiele dłuższym niż rok, dzięki paru zręcznym operacjom, firma wydala ponad 40 utworów tanecznych, entuzjastycznie przyjętych przez odbiorców.

Najciekawszego materiału dostarczają DJ SS (także we współpracy z EQ i Tango, którzy także nagrywają solo), Oaysis, Mastersa- fe, Darkman, Bizz i Mickey Finn.

Single na UK British Singles Chart

John B Pressure – Travelogue Remix 1998 197[1]
John B Pressure Remix 1999 185[1]
John B Pressure / Sight Beyond 2004 76[3]
Distorted Minds / Drumsound & Simon Bassline Smith Warriors / Falling 2003 80[2]
Generation Dub Body Snatchers / Don't Fuck With The G Dub 2003 91[2]
Generation Dub Atomic / Freakshow 2004 89[2]
DJ Hazard / Generation Dub No. 6 / Detonate 2003 78[2]
Influx Datum Back For More 2002 92[2]
Influx Datum Take My / Back For More 2002 90[3]
Influx UK Ghost People / Ghetto Messiah 2004 109[2]
Influx UK Souls Unite / 97 Moody 2005 153[1]
Influx Datum / DJ SS Sing Out / Fingers 2003 95[2]
MA2 Rollers Music / Hearing Is Believing 1995 196[1]
Bassline Smith & Drumsound Lazor Razor 2002 139[2]
S.M.O.K.E. Cyclops / Party Alarms 2004 97[2]
Sound Of The Future The Lighter 2002 63[5]
Splittin Atoms Rug Munchers / Red Roy 2005 125[2]
DJ SS S Files Sampler 2003 79[2]
DJ SS Player Haters / Bandwidth 2003 103[2]
DJ SS Case File 01 EP: Stress Related House / S Fouse 2004 109[2]
DJ SS & Twisted Individual Case File 02 EP 2004 82[2]
DJ SS Case File 03 EP: For Those Who Can Handle [feat. Generation Dub] / Tribalism 2004 121[2]
DJ SS Case File 04 EP: Anger Management / Reality Check 2004 1479[2]
DJ SS S Files Re-Opened Vol. 1: Stress Related / Let It Goe 2005 198[1]
Twisted Individual Decade Of Breaks Pt. 1 2001 159[1]
Twisted Individual F Word / Swab Test 2002 94[2]
Twisted Individual Soiled Snatch / Rusty Sheriff's Badge 2003 87[3]
Twisted Individual Heavy Metal / Minefieldt 2003 79[3]
Twisted Individual Bandwagon Blues 2003 51[7]
Twisted Individual Pull My Finger / Food Rope 2004 87[2]