Z archiwum...rocka : Kentucky

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kentucky. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 21 września 2026

Carly Pearce

Carly Pearce to piosenkarka i autorka tekstów, która łączy w swojej twórczości
elementy popu i country, wyróżniając się talentem do tworzenia szczerych, pełnych emocji utworów. Zanim osiągnęła komercyjny sukces dzięki debiutanckiemu albumowi *Every Little Thing* (2017) - zawierającemu pokryty platyną singiel o tym samym tytule -była już doświadczoną artystką estradową. Pearce wprowadziła autentyczne, przystępne brzmienie do dopracowanej produkcji, co zyskało uznanie zarówno wśród fanów nurtu pop-country, jak i słuchaczy preferujących bardziej tradycyjne brzmienia. Do momentu wydania w 2021 roku osobistego, refleksyjnego albumu *29: Written in Stone* - będącego dla niej formą emocjonalnego oczyszczenia - miała już na koncie dwa krążki, które dotarły do pierwszej dziesiątki list przebojów muzyki country. Brzmienie płyty inspirowane było muzyką country lat 90-tych, tworzoną przez takie artystki jak Patty Loveless czy Lee Ann Womack; to połączenie stylów zaowocowało utworem „Never Wanted to Be That Girl” - nagranym w duecie z Ashley McBryde - który w 2022 roku zdobył szczyt listy Billboard Country Airplay i przyniósł Pearce pierwszą nagrodę Grammy.

Sukces ten uczciła, sięgając do swoich korzeni country na albumie *Hummingbird* (2024), na którym znalazł się m.in. duet z Chrisem Stapletonem zatytułowany „We Don't Fight Anymore”. Kolejny duet - „If I Don't Leave I'm Gonna Stay” z udziałem Rileya Greena - zapowiadał wydany w 2026 roku piąty album studyjny artystki, zatytułowany *Honest Woman*.

Pearce urodziła się 24 kwietnia 1990 roku w Taylor Mill w stanie Kentucky. Muzyką zajęła się już w młodym wieku, a jako jedenastolatka koncertowała z zespołem bluegrassowym. W wieku 16 lat porzuciła szkołę i przeprowadziła się do Tennessee; tam regularnie występowała w parku rozrywki Dollywood, dając sześć koncertów dziennie przez pięć dni w tygodniu. Pojawiła się również na kilku składankach bluegrassowych wydawanych przez budżetowe wytwórnie, w tym na albumie z akustycznymi utworami świątecznymi. Mając 19 lat, była gotowa skupić się na wykonywaniu własnego materiału, więc przeniosła się do Nashville, gdzie zaczęła zdobywać uznanie jako autorka piosenek. W 2012 roku Pearce podpisała z wytwórnią Sony kontrakty obejmujące rozwój kariery artystycznej oraz prawa autorskie (publishing). Choć ostatecznie nic z tego nie wyszło, doświadczenie to sprawiło, że jeszcze bardziej niż kiedykolwiek skupiła się na karierze, nawet gdy musiała imać się dorywczych zajęć, by wiązać koniec z końcem.

Los zaczął jej sprzyjać w 2016 roku. Po nagraniu duetu „Wasn't That Drunk” z Joshem Abbottem, ten niezależny singiel odniósł sukces, docierając do 36. miejsca na liście Country Airplay. Gdy utwór „Wasn't That Drunk” zyskiwał popularność w stacjach radiowych, Pearce poznała producenta o pseudonimie Busbee i wspólnie zaczęli pracować nad materiałem. Jedna z ich piosenek, „Every Little Thing”, zyskała pod koniec 2016 roku wsparcie w radiu satelitarnym i przypadła słuchaczom do gustu. Utwór spodobał się wpływowej wytwórni Big Machine z Nashville, która doceniła talent wokalny Pearce oraz jej dotychczasowy dorobek kompozytorski. Wytwórnia podpisała z nią kontrakt i na początku 2017 roku ponownie wydała „Every Little Thing”.

W październiku tego samego roku artystka wydała swój debiutancki album (wyprodukowany przez Busbee), zatytułowany również *Every Little Thing*, który dotarł do czwartego miejsca na liście Billboard Top Country Albums. W 2018 roku ukazał się samodzielny singiel „Closer to You”, a w październiku 2019 roku - „I Hope You're Happy Now”, duet z Lee Brice’em, który trafił do pierwszej piątki list przebojów muzyki country. Drugi album artystki, zatytułowany *Carly Pearce*, był ostatnią płytą, nad którą Busbee pracował przed swoją śmiercią pod koniec 2019 roku. Album został wydany przez Big Machine w lutym 2020 roku i zajął szóste miejsce na liście Top Country

Czerpiąc inspirację brzmieniową z instrumentarium country lat 90-tych, Pearce nawiązała współpracę z producentami Shane’em McAnallym, Joshem Osborne’em i Jimmym Robbinsem przy tworzeniu inspirowanej rozwodem minipłyty (EP) zatytułowanej *29*. Ukazała się ona nakładem Big Machine w lutym 2021 roku, a promował ją singiel „Next Girl”. We wrześniu tego samego roku Pearce zaprezentowała pełnowymiarowy album *29: Written in Stone*, zawierający wszystkie siedem utworów z EP-ki *29* oraz osiem nowych piosenek, w tym singiel „Dear Miss Loretta”. Album ten stał się jej trzecim z rzędu wydawnictwem, które trafiło do pierwszej dziesiątki listy przebojów muzyki country. Utwór „Never Wanted to Be That Girl” - duet z Ashley McBryde, pochodzący z płyty *29: Written in Stone* - w maju 2022 roku dotarł na szczyt notowania Billboard Country Airplay; piosenka ta przyniosła artystkom nagrodę Grammy w 2023 roku w kategorii najlepszy występ duetu lub grupy w stylu country. W dalszej części tego samego roku utwór „What He Didn't Do” wspiął się na siódme miejsce listy Country Airplay.

W marcu artystka wydała towarzyszący album koncertowy *29: Written in Stone (Live from Music City)*. Pod koniec 2023 roku Pearce zapowiedziała kolejny album, wypuszczając duet z Chrisem Stapletonem zatytułowany „We Don't Fight Anymore”, który trafił do pierwszej dwudziestki listy Country Songs. Utwór ten znalazł się na płycie *Hummingbird*, wydanej w czerwcu 2024 roku; przy jej produkcji Pearce współpracowała ze swoimi wieloletnimi partnerami artystycznymi: Shane’em McAnallym i Joshem Osborne’em. Album dotarł do 31. miejsca listy Top Country Albums. W tym samym roku ukazała się wersja deluxe płyty *Hummingbird*, wzbogacona o utwory „If Looks Could Kill”, „Heart First” oraz „No Rain”.

Również w 2024 roku artystka nagrała z Michaelem Bublé świąteczny singiel „Maybe This Christmas”. Wydany w listopadzie 2025 roku utwór „Dream Come True” zapoczątkował kolejny etap twórczości Pearce i dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów country. W marcu następnego roku dołączył do niego utwór „If I Don't Leave I'm Gonna Stay” - duet z Rileyem Greenem.

Jej piąty album, *Honest Woman* (wydany w sierpniu 2026 roku), zawierający również duety z Danem Tyminskim i Molly Tuttle, był pierwszym wydawnictwem opublikowanym w ramach wspólnej umowy z BBR Music Group i BMG Rights Management.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wasn't That Drunk	Josh Abbott Band With Carly Pearce	05.2016	-	-	Pretty Damn Tough	[46[14].Country Chart]
Every Little Thing	Carly Pearce	08.2017	-	50[17]	Big Machine	[platinum-US][written by Carly Pearce,Emily Shackelton,busbee][produced by busbee][5[30].Country Chart]
Hide the Wine	Carly Pearce	09.2018	-	107[7]	Big Machine	[gold-US][written by Ashley Gorley,Luke Laird,Hillary Lindsey][produced by busbee][21[33].Country Chart]
Closer to You	Carly Pearce	02.2019	-	-	Big Machine	[gold-US][written by Hillary Lindsey,Gordie Sampson,Troy Verges][produced by busbee][33[26].Country Chart]
I Hope You're Happy Now	Carly Pearce and Lee Brice	01.2020	-	27[25]	Big Machine	[3x-platinum-US][written by Carly Pearce,Luke Combs,Randy Montana,Jonathan Singleton][produced by busbee][5[37].Country Chart]
Next Girl	Carly Pearce	07.2021	-	86[4]	Big Machine	[platinum-US][written by Shane McAnally,Josh Osborne,Carly Pearce][produced by Shane McAnally,Josh Osborne][23[35].Country Chart]
Never Wanted to Be That Girl	Carly Pearce & Ashley McBryde	01.2022	-	63[20]	Big Machine	[platinum-US][written by Shane McAnally,Ashley McBryde,Carly Pearce][produced by Shane McAnally,Josh Osborne,Jimmy Robbins][13[33].Country Chart]
What He Didn't Do	Carly Pearce	10.2022	-	37[17]	Big Machine	[2x-platinum-US][written by Carly Pearce,Ashley Gorley,Emily Shackelton][produced by Shane McAnally,Josh Osborne][11[43].Country Chart]
We Don't Fight Anymore	Carly Pearce Featuring Chris Stapleton	11.2023	-	67[12]	Big Machine	[platinum-US][written by Pete Good, Shane McAnally, Carly Pearce][produced by Shane McAnally, Josh Osborne, Carly Pearce][19[45].Country Chart]
Maybe This Christmas	Michael Buble & Carly Pearce	01.2025	-	106[1]	Reprise	[22[3].Country Chart]
If I Don't Leave I'm Gonna Stay	Carly Pearce & Riley Green	04.2026	-	117[1]	Stoney Creek	[written by Devin Dawson, Seth Ennis ,Jordan Minton, Jordan Reynolds][produced by Carly Pearce ,Ben West][5[30].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Little Thing	Carly Pearce	11.2017	-	32[2]	Big Machine 100	[produced by busbee]
Carly Pearce	Carly Pearce	02.2020	-	73[5]	Big Machine 200	[produced by busbee]
29: Written in Stone	Carly Pearce	03.2021	-	83[2]	Big Machine 300	[produced by Shane McAnally,Josh Osborne,Tony Brown,Jimmy Robbins]
Hummingbird	Carly Pearce	06.2024	-	158[1]	Big Machine 00843930108169	[produced by Shane McAnally, Josh Osborne, Carly Pearce]

poniedziałek, 13 kwietnia 2026

Joan Osborne

Joan Osborne, potężna wokalistka, której repertuar zdradza doskonałe opanowanie rocka,
popu, soulu, bluesa, jazzu i wielu innych stylów, zyskała sławę w 1995 roku, wydając swój pierwszy album w dużej wytwórni, Relish. Utwór „One of Us” stał się wielkim przebojem, a kariera gwiazdy popu wydawała się być pewna. Jednak jej niespokojny, kreatywny duch doprowadził do konfliktów z wytwórnią płytową, a ona wolała podążać za swoją muzą, eksplorując różne muzyczne ścieżki wedle uznania-miksując covery klasycznych utworów soulowych i podobnych autorskich utworów na płycie „Breakfast in Bed” z 2007 roku, interpretując garść klasyków soulu i bluesa na płycie „Bring It on Home” z 2012 roku i oddając hołd jednemu ze swoich ulubionych autorów piosenek na albumie „Songs of Bob Dylan” z 2017 roku, który sam w sobie jest oczywistością.

Ostatecznie wydała swoją muzykę we własnej wytwórni, aby zyskać większą kontrolę. Zarówno śpiewając z zespołem Motown Funk Brothers, jak i koncertując jako wokalistka z Grateful Dead, Osborne z łatwością odnajduje się w muzyce house. Jej repertuar pokazuje imponującą wszechstronność i talent do pięknego głosu, wyczucie, jak go wykorzystać, oraz wiedzę, która mądrze wpływa na jej twórcze wybory. Na albumie „Trouble and Strife” z 2020 roku zaprezentowała muzykę łączącą różne gatunki muzyczne z muzyką zaangażowaną społecznie, a na soulowym albumie „Nobody Owns You” z 2023 roku zgłębiła tematy osobiste i polityczne.

Joan Osborne urodziła się 8 lipca 1962 roku w Anchorage w stanie Kentucky, ale dopiero po przeprowadzce do Nowego Jorku na początku lat 90. (aby studiować w szkole filmowej Uniwersytetu Nowojorskiego) zaczęła poważnie traktować karierę wokalną po wykonaniu klasycznego utworu Billie Holiday „God Bless the Child” podczas wieczoru z otwartym mikrofonem w lokalnym barze. Oprócz Holiday, Osborne szukała wzorców u takich legendarnych wokalistek jak Etta James i Ray Charles. Wschodząca gwiazda postanowiła nie ulegać wpływom wielkich wytwórni płytowych i założyła własną wytwórnię Womanly Hips, która zaowocowała takimi wydawnictwami jak koncertowy album Soul Show z 1992 roku i wieloma innymi.

Ostatecznie Osborne podpisała kontrakt z dużą wytwórnią Mercury, która z kolei wydała kolejny album piosenkarki, Relish, w marcu 1995 roku. Album okazał się być długowieczny, ponieważ prawie rok po premierze utwór „One of Us” stał się wielkim hitem MTV i radia, utrzymując się przez dwa tygodnie na pierwszym miejscu listy przebojów w USA, a Relish ostatecznie osiągnął sprzedaż w wysokości trzech milionów egzemplarzy. Kolejne utwory („Right Hand Man” i „St. Teresa”) nie dorównały sukcesowi pierwszego przeboju Osborne'a, ale piosenkarzowi udało się mimo to nawiązać kontakt z liczną i wdzięczną publicznością, zwłaszcza po trasie koncertowej Sarah McLachlan „Lilith Fair” z 1997 roku. Osborne otrzymał również liczne nominacje do nagrody Grammy w 1996 i 1997 roku.

Stworzenie godnego następcy „Relish” okazało się dla Osborne'a czasochłonnym wyzwaniem. Mercury próbował zyskać na czasie, wydając kompilację „Early Recordings” (która zawierała wcześniejsze wydawnictwa „Live at Delta '88” i „Blue Million Miles”). W międzyczasie Osborne skupiła się na wspieraniu kilku grup/spraw, które były jej bliskie, takich jak Rock the Vote i Planned Parenthood (ostatecznie została honorowym członkiem zarządu Planned Parenthood), a także zaśpiewała w duecie z Isaakiem Hayesem utwór „I'm Just a Bill” na charytatywnym albumie „Schoolhouse Rocks the Vote!” z 1998 roku. Uczyła się również krótko u nieżyjącego już mistrza qawwali, Nusrata Fateha Aliego Khana, i występowała u boku takich sław jak Stevie Wonder, Melissa Etheridge, Taj Mahal, Luciano Pavarotti, Spearhead, Bob Dylan i Chieftains.

We wrześniu 2000 roku ukazał się w końcu kolejny, zupełnie nowy album studyjny Osborne, zatytułowany „Righteous Love”, który nie dorównał sukcesowi komercyjnemu poprzednika i zniknął z anteny wkrótce po premierze. Wróciła na scenę w 2002 roku z albumem „How Sweet It Is”, zbiorem coverów mocno opartych na klasycznych utworach soul i R&B z lat 60-tych i 70-tych. W 2005 roku ukazał się album retrospektywny jej kariery zatytułowany „One of Us”. Wkrótce potem dołączył do niej Vanguard, a Osborne wydała w tej wytwórni w 2006 roku album długogrający z domieszką country zatytułowany „Pretty Little Stranger”. W 2007 roku ukazał się „Breakfast in Bed”, a w 2008 roku „Little Wild One”.

Po trzyletniej przerwie Osborne wróciła do studia nagraniowego ze swoim zespołem i współproducentem Jackiem Petruzzellim. Wyszli z surowym, wełnistym zbiorem klasycznych coverów bluesa i R&B zatytułowanym „Bring It on Home”; ukazał się on wiosną 2012 roku. Przejęła bardziej bezpośrednią kontrolę nad swoim kolejnym wydawnictwem, „Love & Hate”. Osborne i Petruzzelli ponownie połączyły siły, aby wspólnie produkować, ale tym razem to ona napisała lub współtworzyła wszystkie utwory. Album ukazał się wiosną 2014 roku. W tym samym roku Osborne pojawiła się na debiutanckim albumie Trigger Hippy, korzennego zespołu rockandrollowego z perkusistą Black Crowes, Stevem Gormanem; koncertowała również z zespołem, ale zrezygnowała, aby skupić się na karierze solowej. W ramach kolejnego projektu Osborne zwróciła się do fanów o finansowanie społecznościowe kolekcji utworów coverów Boba Dylana.

Album „Songs of Bob Dylan” ukazał się w 2017 roku. W 2020 roku wydała „Trouble and Strife”, album inspirowany politycznymi i społecznymi zawirowaniami epoki, na którym znalazła się gitara Nelsa Cline'a z Wilco. W lipcu 2023 roku Osborne wydała singiel „Great American Cities”, w którym celebrowała energię i różnorodność ośrodków miejskich w kraju. Był to pierwszy sampler z albumu „Nobody Owns You”, wydanego we wrześniu 2023 roku. Osborne skupiła się na sprawach osobistych i komentarzu społecznym, łącząc oba te elementy w tytułowym utworze, który został napisany jako przesłanie o sile jej córki.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One of Us	Joan Osborne	12.1995	6[16]	4[22]	Blue Gorilla JOACD 1	[gold-US][written by Eric Bazilian][produced by Rick Chertoff]
St. Teresa	Joan Osborne	06.1996	33[10]	-	Blue Gorilla JOACD 3	[written by Rob Hyman,Rick Chertoff,Eric Bazilian,Joan Osborne][produced by Rick Chertoff]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Relish	Joan Osborne	09.1995	5[23]	9[56]	Blue Gorilla 526 699	[3x-platinum-US][gold-US][produced by Rick Chertoff]
Righteous love	Joan Osborne	09.2000	-	90[4]	Interscope 490 737 [US]	[produced by Joan Osborne, Mitchell Froom, Rick "Soldier" Will, Aaron Comess]
Breakfast in bed	Joan Osborne	06.2007	-	160[21]	Interscope 069490737 [US]	[produced by Tor Hyams]
Little Wild One	Joan Osborne	09.2008	-	193[1]	Saguaro Road 19666 [US]	[produced by Rick Chertoff, Rob Hyman, Eric Bazilian]
Bring It On Home	Joan Osborne	04.2012	-	154[1]	Saguaro Road 26683 [US]	[produced by Jack Petruzzelli, Joan Osborne]

poniedziałek, 3 lutego 2025

Stealin' Horses

Na początku lat 80-tych popularny zespół z Kentucky Radio Café zyskał sławę grając weekendy w klubach i na imprezach na Środkowym Zachodzie i Południowym Wschodzie. Kiedy nadszedł czas, aby podjąć decyzję o pełnoetatowym poświęceniu się muzyce, tylko wokalistka/autorka tekstów Kiya Heartwood i perkusista Kopana Terry zobowiązali się do zajęcia miejsca na ringu. Para zmieniła nazwę zespołu na Stealin' Horses, na cześć indiańskiego rytuału plemiennego, a wkrótce potem przeniosła się do Nashville, podpisując umowę produkcyjną z Castle Studios.

Studio zorganizowało szereg regionalnych pokazów dla zainteresowanych wytwórni, podczas gdy Heartwood i Terry nagrywali utwory, które miały stać się ich debiutanckim albumem, zdobywając umowę z Arista Records. Nagrane utwory nie spełniły jednak oczekiwań wytwórni, a zespół udał się do Los Angeles, aby współpracować z producentem Gregiem Ladanyi i garstką muzyków studyjnych, w tym gitarzystą Waddym Wachtelem i klawiszowcem Jai Windingiem. Podczas sesji Neil Young wpadł, aby dodać harmonijkę do kilku piosenek, a debiutancki album zespołu o tym samym tytule został wydany w 1988 roku i spotkał się z uznaniem krytyków.

Rekrutując byłego gitarzystę Roman Holiday Briana Bonhama i basistę Jona Dumo, Stealin' Horses ruszyli w trasę przez większą część dwóch lat, aby promować swój debiutancki album, koncertując z takimi artystami jak Del Lords, Smithereens i Lemon Drops. Kiedy Arista porzuciła zespół w 1990 roku, Bonham i Dumo również odeszli; brytyjscy muzycy nigdy nie czuli się komfortowo z folk-rockowymi skłonnościami Heartwood. Heartwood i Terry poprosili przyjaciela z Kentucky, Kelly'ego Richeya, aby zastąpił ją na gitarze, a trio koncertowało na południowym wschodzie przez rok, pracując nad nowymi piosenkami. Richey opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową, a Heartwood i Terry przenieśli się do Oklahomy, gdzie nawiązali współpracę z gitarzystą Kevinem Clarkiem, basistą Stevem Kirkpatrickiem i multiinstrumentalistą Timem Gilliamem, aby w 1991 roku nagrać swój drugi album, Mesas and Mandolins.

Stealin' Horses rozpadł się na dobre rok później; w 1993 roku Heartwood nagrał solowy album country, True Frontiers. Heartwood połączył się z Miriam Davidson, aby założyć folkowy duet Wishing Chair w 1995 roku. Były członek zespołu Stealin' Horses, Kopana Terry, dołączył do Wishing Chair w 2001 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stealin' Horses	Stealin' Horses	06.1988	-	146[12]	Arista 8520	[produced by Greg Ladanyi]

wtorek, 3 grudnia 2024

Rugbys

Rugbys to zespół rockowy z Louisville w stanie Kentucky, najbardziej znany z przeboju „You, I” z pierwszej czterdziestki w USA.

Zespół powstał w 1965 roku w Louisville i wykonywał głównie covery. Jednak wraz ze wzrostem konkurencji między grupami z Louisville w pisaniu i nagrywaniu oryginalnej muzyki, Rugbys nagrali i wydali dwa single w 1968 roku: „Walking the Streets Tonight” napisany przez Douga Sahma z Sir Douglas Quintet, później umieszczony na albumie kompilacyjnym Highs in the Mid-Sixties, Volume 8, oraz „Stay with Me” napisany przez Steve'a McNicola. Oba utwory zostały wydane lokalnie i grane w stacjach radiowych Louisville WAKY i WKLO.

Zespół odniósł sukces później w 1968 roku, kiedy zdecydował się wydać stronę B utworu „Stay with Me”, zatytułowanego „You, I”, również napisanego przez McNicola. „You, I” wspiął się na pierwsze miejsce w obu lokalnych stacjach radiowych. Następnie podpisali kontrakt z wytwórnią płytową Shelby Singleton z Nashville w stanie Tennessee, Amazon Records, która ponownie wydała singiel „You, I” w 1969 roku, a piosenka stała się krajowym hitem, wspinając się na 24 miejsce na liście Billboard Hot 100, 22 miejsce na liście przebojów magazynu Cash Box i 18 miejsce na liście przebojów Record World.

„You, I” został również wydany na całym świecie przez wytwórnie z Hiszpanii (Exit Records), Włoch (Akarma Records), Anglii (Polydor Records) i Tajlandii (Thai Records). Akarma wydała również album „Hot Cargo” na płycie CD w limitowanej edycji, co jest bardzo rzadkie i trudne do znalezienia w Internecie.Utwór „You, I” został również coverowany przez kilka innych międzynarodowych grup (The Pepper Smelter Group z Peru i Climax z Belgii).

Drugą część 1969 roku i cały 1970 rok spędzili na trasie koncertowej po środkowym zachodzie i północnym wschodzie, grając na tym samym rachunku z artystami takimi jak Bob Seger, Grand Funk Railroad, James Gang i wieloma innymi. Później w 1969 roku zespół wydał swój jedyny album, Hot Cargo, który odniósł jedynie umiarkowany sukces z powodu całkowitego braku krajowej promocji i niepowodzenia Shelby'ego Singletona w latach 1969–70 w rozpoznaniu wzrostu popularności radia FM.

„Wendegahl the Warlock” był kolejnym singlem po „You, I”, ale nie odniósł takiego sukcesu, zajmując 122 miejsce na listach przebojów Cash Box i 84 miejsce na Record World. Hot Cargo później został wydany na płycie CD wraz z albumem grupy o nazwie Lazarus na tej samej płycie, zatytułowanym The Rugbys meet Lazarus. Niedawno, w 2007 roku, wytwórnia Gear Fab Records wydała album antologiczny z niepublikowanym wcześniej oryginalnym materiałem McNicol i Rugbys, zatytułowany The Lost Sessions.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You, I/Stay With Me	Rugbys	08.1969	-	24[11]	Amazon 1	[written by Steve McNicol][produced by Steve McNicol]

piątek, 29 listopada 2024

Wynonna

Prawdziwe nazwisko Wynonna Ellen Judd. Amerykańska piosenkarka country. Połowa zespołu "The Judds". Wielokrotna laureatka platynowych płyt. Najlepiej sprzedająca się artystka lat 90-tych.
Przyszła na świat w Ashland, 30 maja 1964 roku. Po wielu ekscesach rodzinnych, w tym rozwodzie rodziców, wspólnie z mamą osiedliła się w Kentucky. Obie zamieszkały w domu w górach bez dostępu do telewizji i telefonu. Główną ich rozrywką było słuchanie muzyki country w radiu. To wtedy nauczyła się gry na gitarze. Kiedy była nastolatką - jej talent muzyczny objawił się w pełni.

W 1979 roku rodzina przeprowadziła się do Nashville próbując szczęścia w biznesie muzycznym. Naomi z córką podpisały kontrakt z RCA w 1983 roku i przez resztę lat 80-tych należały do najlepiej sprzedającego się duetu w historii muzyki country. Łącznie wydały 7 albumów, 26 singli, z których 14 osiągnęło szczyt list przebojów.
W 1991r wykryto u matki zapalenie wątroby typu C, co było przyczyną rozpadu zespołu i przejścia Naomi na emeryturę. Wynonna nie chciała zrezygnować z muzyki, postanowiła więc rozpocząć solową karierę. Podpisała wówczas kontrakt z MCA.

Jej pierwszy własny album "Wynonna" wydany został w 1992 roku. Krążek natychmiast osiągnął niebagatelną sprzedaż 3 milionów egzemplarzy i dotarł na listę TOP country, zajmując 5. miejsce. Jej pierwsze trzy solowe single -"She Is his only Need", "I swa the Light" i "No one else on Earth " stały się numerem 1. na listach przebojów.

W 1993 r. nagrała drugi album - "Tell Me why", który okrył się platyną i trafił na listę Top Country. Nieoczekiwanie pojawiła się przeszkoda z karierze Judd, ujawniono bowiem, że ma nieślubne dziecko. To wywołało sporo kontrowersji. Tabloidy atakowały ją, twierdząc, że jest niemoralnym przykładem dla swoich fanów. Naciski ze strony prasy, a także rodziny spowodowały, że Judd poślubiła ojca swojego dziecka - Arch Kelly’ego. W tym samym roku, w którym odbył się ślub Wynonna wydała trzeci album "Relevations" a także urodziła kolejne dziecko.

Czwartym a zarazem ostatnim albumem Wynonny dla MCA był krążek "The other Side". W odróżnieniu od poprzednich krążków, ta płyta w warstwie brzmieniowej zawierała więcej elementów bluesa i tak zwanych "kołyszących" brzmień. Co prawda płyta nie sprzedała się tak dobrze, jak wcześniejsze albumy, ale udało jej się zdobyć złoty certyfikat. W tym samym roku zerwała także umowę z MCA na korzyść współpracy z Mercury Records.

W 2000 r. Wynonna powróciła na scenę muzyczną ze swoją matką. Wspólnie zagrały na noworocznym koncercie. Miesiąc póżniej wydały album "New Day Dawning". Rok póżniej pojawił się krążek "What the World Leeds Now Is Love", który pozostawał w klimatach country. Potem nagrała album "Scenes From a Lifetime", plasując się na szczytowych miejscach Top Country.

Jej ostatnia płyta "Sing: Chapter 1" ukazała się w 2009 roku i jest składanką piosenek country.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She Is His Only Need	Wynonna Judd	02.1992	-	-	Curb/MCA	[1[1][16].Country Chart][written by Dave Loggins][produced by Tony Brown]
I Saw the Light	Wynonna Judd	05.1992	-	-	Curb/MCA	[1[3][18].Country Chart][written by Andrew Gold,Lisa Angelle][produced by Tony Brown]
No One Else on Earth	Wynonna Judd	10.1992	-	83[12]	Curb/MCA 54 449	[1[4][17].Country Chart][written by Jill Colucci/Stewart Harris/Sam Lorber ][produced by Tony Brown]
My Strongest Weakness	Wynonna Judd	02.1992	-	119[3]	Curb/MCA 54 516	[4[14].Country Chart][written by Naomi Judd,Mike Reid][produced by Tony Brown]
A Bad Goodbyey	Clint Black With Wynonna	06.1993	-	43[11]	RCA 62 503	[written by Clint Black ][produced by James Stroud ]
Tell Me Why	Wynonna Judd	07.1993	-	83[4]	Curb/MCA 54 606	[3[14].Country Chart][written by Karla Bonoff ][produced by Tony Brown]
Only Love	Wynonna Judd	09.1993	-	102[11]	Curb/MCA 54 689	[3[14].Country Chart][written by Roger Murrah, Marcus Hummon][produced by Tony Brown]
Is It Over Yet	Wynonna Judd	11.1993	-	-	Curb/MCA	[6[14].Country Chart][written by Billy Kirsch][produced by Tony Brown]
Rock Bottom	Wynonna Judd	02.1994	-	-	Curb/MCA	[2[15].Country Chart][written by J.R. Cobb, Buddy Buie][produced by Tony Brown]
Girls with Guitars	Wynonna Judd	06.1994	-	-	Curb/MCA	[10[11].Country Chart][written by Mary Chapin Carpenter][produced by Tony Brown]
Healing	Wynonna Judd & Michael English	01.1995	-	120[4]	Curb 76 928	[piosenka z filmu "Silent Fall"]
To Be Loved by You	Wynonna	01.1996	-	-	Curb/MCA	[1[1][18].Country Chart][written by Gary Burr,Mike Reid][produced by Tony Brown]
Heaven Help My Heart	Wynonna	05.1996	-	-	Curb/MCA	[14[14].Country Chart][written by Tina Arena, David Tyson, Dean McTaggart][produced by Tony Brown]
When Love Starts Talkin	Wynonna	10.1997	-	98[2]	Curb/Universal 56 095	[13[11].Country Chart][written by Brent Maher/Gary Nicholson/Jamie O'Hara ][produced by Brent Maher ]
Come Some Rainy Day	Wynonna	01.1998	-	-	Curb/Universal	[14[15].Country Chart][written by Billy Kirsch,Bat McGrath][produced by Brent Maher]
Can't Nobody Love You (Like I Do)	Wynonna	01.2000	-	65[1]	Curb/Mercury 72 141	[31[9].Country Chart]
What the World Needs	Wynonna	07.2003	-	70[8]	Curb	[14[16].Country Chart][written by Billy Kirsch,Bat McGrath][produced by Brent Maher]
Heaven Help Me	Wynonna	11.2003	-	-	Asylum-Curb	[37[3].Country Chart]
Flies on the Butter (You Can't Go Home Again)	Wynonna with Naomi Judd	03.2004	-	-	Asylum-Curb	[33[9].Country Chart]
Attitude	Wynonna	12.2005	-	-	Asylum-Curb	[40[1].Country Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wynonna	Wynonna Judd	03.1992	-	4[86]	Curb/MCA 10 529	[5x-platinum-US][produced by Tony Brown]
Tell Me Why	Wynonna Judd	05.1993	-	5[54]	Curb/MCA 10 882	[platinum-US][produced by Tony Brown]
Revelations	Wynonna	02.1996	-	9[26]	Curb/MCA 11 090	[platinum-US][produced by Tony Brown]
Collection	Wynonna	04.1997	-	72[10]	Curb/MCA 11 583	[produced by Tony Brown, Don Potter]
The Other Side	Wynonna	10.1997	-	38[19]	Curb 53 061	[gold-US][produced by John Berry, Brent Maher, David Pack, Billy Joe Walker, Jr.]
New Day Dawning	Wynonna	02.2000	-	40[7]	Curb 541067	[produced by Wynonna Judd, Gary Nicholson, James Stroud]
What the World Needs Now Is Love	Wynonna	08.2003	-	8[19]	Curb 78 811	[produced by Dann Huff, Wynonna Judd, Gordon Kennedy, Wayne Kirkpatrick, Narada Michael Walden]
Her Story: Scenes from a Lifetime	Wynonna	09.2005	-	25[6]	Curb 78 920	[produced by Dann Huff]
Sing: Chapter 1	Wynonna	02.2009	-	37[1]	Asylum-Curb	[produced by Brent Maher, Don Potter]
Love Heals	Wynonna	05.2010	-	32[2]	Cracker Barrel	-

sobota, 12 października 2024

Tinashe

Tinashe Jorgensen Kachingwe (ur. 6 lutego 1993r), znana pod pseudonimem Tinashe, jest amerykańską wokalistką, autorką tekstów piosenek, tancerką i aktorką. Urodzona w Lexington w stanie Kentucky, Tinashe przeprowadziła się do Pasadeny w Kalifornii jako dziecko, gdzie zajęła się pracą w branży rozrywkowej. Jej godne uwagi role obejmują występ w technice motion-capture w filmie animowanym The Polar Express (2004), Robin Wheeler w serialu telewizyjnym Cartoon Network Out of Jimmy's Head (2007–2008) oraz powtarzającą się rolę w serialu CBS Two and a Half Men (2008–2009). Od 2007 do 2011 roku była członkinią girlsbandu The Stunners.

Po ich rozwiązaniu Tinashe wydała swój pierwszy projekt muzyczny, alternatywny mixtape w stylu R&B In Case We Die (2012), który spotkał się z pozytywnym przyjęciem krytyków, a wkrótce potem podpisała kontrakt z RCA Records. Jej drugi i trzeci mixtape, Reverie (2012) i Black Water (2013), spotkały się z kolejnymi pochwałami. Tinashe odniosła sukces dzięki debiutanckiemu singlowi z 2014 roku, „2 On” (z udziałem Schoolboya Q). Piosenka osiągnęła 24. miejsce na liście Billboard Hot 100 i była głównym singlem jej debiutanckiego albumu studyjnego Aquarius (2014), który spotkał się z umiarkowanym przyjęciem krytyków i komercyjnym. W 2015 roku wystąpiła gościnnie u boku Chance'a the Rappera w singlu Snakehips „All My Friends” - który znalazł się w pierwszej dziesiątce australijskich, nowozelandzkich i brytyjskich list przebojów - i pojawiła się w singlu Britney Spears „Slumber Party” - który znalazł się na szczycie listy przebojów Dance Club Songs magazynu Billboard.

Jej drugi i trzeci album studyjny, Nightride (2016) i Joyride (2018), znalazły się w pierwszej dziesiątce listy Top R&B/Hip-Hop Albums. Po odejściu z RCA Tinashe wydała trzy albumy niezależnie - Songs for You (2019), 333 (2021) i BB/Ang3l (2023) - ciesząc się nieustającym uznaniem. Jej singiel z 2024 roku, „Nasty”, stał się jej pierwszym od dekady wpisem na listę Billboard Hot 100 jako głównej artystki, a także jej pierwszą solową piosenką, która znalazła się na liście; poprzedzał jej siódmy album, Quantum Baby (2024).

Tinashe to współczesna artystka R&B, która porusza się z łatwością- a czasami zaciera granicę - między zmysłowymi, wolnymi improwizacjami a popowymi utworami tanecznymi. Ugruntowawszy swoją pozycję jako aktorka i modelka, w 2014 r. dokonała komercyjnego przełomu dzięki porywającemu „2 On”, platynowemu hitowi Top 40 we współpracy z producentem Mustardem i gościnnym raperem ScHoolboyem Q. Doprowadziło to do powstania trzech pełnometrażowych projektów dla RCA, w tym Aquarius (2014) i Nightride (2016), z których oba znalazły się w pierwszej dziesiątce R&B/hip-hopu. Wystąpiła w nominowanym do nagrody Emmy Rent: Live i znalazła się na listach przebojów dzięki swoim pierwszym dwóm niezależnym płytom, Songs for You (2019) i 333 (2021), zanim wydała BB/ANG3L (2023) i Quantum Baby (2024), powiązane krótkie albumy zawierające niektóre z jej najpopularniejszych singli, w tym hit Hot 100 „Nasty”.

Zanim zadebiutowała jako solowa artystka, piosenkarka, autorka tekstów i producentka Tinashe Jorgensen Kachingwe była znana z aktorstwa i modelingu. Pochodząca z Lexington w stanie Kentucky, na początku XXI wieku przeprowadziła się do Los Angeles, gdzie rozpoczęła karierę aktorską. Pod koniec tej dekady dołączyła do Stunners, krótkotrwałej młodzieżowej grupy popowej, która nagrywała dla Columbia i Republic oraz supportowała Justina Biebera. Po rozpadzie grupy w 2011 roku Tinashe rozpoczęła karierę solową, grając współczesne R&B w kameralnym stylu, wydała parę mixtape'ów z 2012 roku i ostatecznie podpisała kontrakt z dużą wytwórnią RCA. W 2013 roku współpracowała z Jacques'em Greene'em przy jednorazowym utworze „Painted Faces” i pod koniec roku wydała swój trzeci mixtape, Black Water.

Joyride Tinashe zadebiutowała w RCA i odniosła komercyjny sukces w styczniu 2014 r. Singiel „2 On” został wydany w tym samym miesiącu i osiągnął 24. miejsce na liście Billboard Hot 100. Zajął również piąte miejsce na liście R&B/hip-hop i ostatecznie uzyskał status platynowej płyty. W maju pojawiła się na „Innocence Lost” Erika Hassle'a i „Doctor” RZA. Jej debiutancki album Aquarius ukazał się w październiku, zadebiutował na 17. miejscu i otrzymał dodatkowy impuls dzięki certyfikowanej złotem współpracy Stargate i Iggy Azalea „All Hands on Deck”.

Samodzielnie wydane mixtape'y Amethyst i Nightride wydane przez RCA, wraz z licznymi gościnnymi występami i singlami w roli głównej, poprzedziły drugi właściwy album Tinashe. Chwaląc się listą gości, na której znaleźli się Offset, Ty Dolla $ign i Future, Joyride pojawił się w kwietniu 2018 roku i wszedł na listę R&B/hip-hop na 29. miejscu. Po występie w nominowanym do nagrody Emmy Rent: Live, Tinashe podpisała umowę menedżerską z Roc Nation i stała się niezależna z Songs for You, wydanym w listopadzie 2019 roku.

W 2020 roku ukazała się świąteczna EP-ka Comfort & Joy. Następnie Tinashe ujawniła szereg singli, w tym zwiewny „Bouncin'” i współpracę z Buddym „Pasadena”, zanim wydała pełnometrażowy 333 w 2021 roku. Edycja deluxe albumu z 2022 roku zawierała singiel „Naturally”. Tinashe była gościem w singlu Calvina Harrisa „New to You” wraz z Offsetem i Normanim, a także pojawiła się dodatkowo w utworach Snakehips, Gryffin, Shygirl i KYLE. Ukradkowe „Talk to Me Nice” Tinashe i buzujące „Needs”, odpowiednio współprodukowane przez duety Nosaj Thing i Scoop DeVille oraz Royce David i Jonny Made It, zapowiadały BB/ANG3L, 20-minutowy album, który ukazał się w 2023 roku.

W ciągu roku powróciła z Quantum Baby, kolejnym zestawem o podobnej długości. Zamykający utwór „Nasty”, współpraca z Rickym Reedem i Zackiem Sekoffem, stał się drugim singlem piosenkarki z Hot 100, zanim rozpoczęła światową trasę koncertową w latach 2024-2025 nazwaną Match My Freak, nazwaną na cześć refrenu piosenki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
2 On	Tinashe featuring ScHoolboy Q	05.2014	122	24[24]	RCA	[platinum-US][gold-UK][written by Tinashe Kachingwe, Bobby Brackins, Dijon McFarlane ,Jon Redwine, Brendon Waters, Quincy Hanley, Cezar Cunningham ,Sean Henriques ,Steven Marsden ,Delano Thomas, Michael Jarrett, Craig Serani Marsh][produced by DJ Mustard ,Redwine, DJ Marley Waters][5[30].R&B Chart]
Body Language	Kid Ink Featuring Usher & Tinashe	10.2014	46[15]	72[18]	RCA USRC 11402051	[platinum-US][silver-UK][written by Brian Collins, Ryon Lovett, Tinashe Kachingwe, Magnus Høiberg ,Mikkel S. Eriksen, Tor Erik Hermansen][produced by Stargate, Cashmere Cat][21[20].R&B Chart]
Pretend	Tinashe featuring A$AP Rocky	10.2014	122	117[1]	RCA	[written by Tinashe Kachingwe, Noel Fisher, Brian Soko, Rasool Diaz, André Proctor ,Lyrica Anderson, Rakim Mayers][produced by Detail ,The Order][34[10].R&B Chart]
All Hands on Deck	Tinashe Featuring Iggy Azalea	04.2015	156	101[12]	RCA	[written by Tinashe Kachingwe, Mikkel Storleer, Eriksen Tor ,Erik Hermansen, Magnus August Høiberg, Bleta Rexha][produced by Stargate, Cashmere Cat][33[12].R&B Chart]
Player	Tinashe Featuring Chris Brown	10.2015	85[1]	103[9]	RCA USRV 81500861	[written by Tinashe Kachingwe,Myron Birdsong,Chris Brown,Lukas Loules,Alexander Kronlund,Chloe Angelides][produced by Lulou,Kronlund][39[11].R&B Chart]
All My Friends	Snakehips Featuring Tinashe & Chance The Rapper	02.2016	5[33]	103[12]	Hoffman West GBARL 1501370	[platinum-US][2x-platinum-UK][written by Snakehips,Cass Lowe,Chance the Rapper][produced by Snakehips,Cass Lowe][34[12].R&B Chart]
Watch Me Work	Tinashe	02.2016	-	105[1]	RCA	[34[1].R&B Chart]
Duele el Corazón	Enrique Iglesias Feat. Wisin or Tinashe & Javada	07.2016	-	82[8]	Sony Latin	[written by Enrique Iglesias,Patrick Ingunza,Silverlo Lozada,Juan Luis Moreira,Servando Primera,Hasibur Rahman,Francisco Saldaña][produced by Carlos Paucar,Francisco "Luny" Saldaña][34[12].R&B Chart]
Just Say	KDA featuring Tinashe	11.2016	88[2]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1602571	[silver-UK][written by Kris Di Angelis][produced by KDA]
Slumber Party	Britney Spears Featuring Tinashe	12.2016	-	86[1]	RCA	[written by Mattias Larsson,Robin Fredriksson,Julia Michaels,Justin Tranter][produced by Mattman & Robin]
No Drama	Tinashe Featuring Offset	02.2018	-	123[1]	RCA	[written by Tinashe Kachingwe, Kiari Cephus, Mikkel Storleer Eriksen, Tor Erik Hermansen][produced by Stargate]
Nasty	Tinashe	06.2024	66[5]	61[16]	Tinashe Music USLD 91757578	[written by Tinashe Kachingwe, Eric Burton Frederic][produced by Ricky Reed, Zack Sekoff][15[19].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Aquarius	Tinashe	10.2014	78[1]	17[3]	RCA 88843094752	[produced by Blood Diamonds ,Boi-1da ,Jasper Cameron Cashmere Cat ,Evian Christ ,DJ Dahi, Detail, Legacy, Dijon "DJ Mustard" McFarlane, Michel,Mike Will Made It ,Nic Nac, Osinachi Nwaneri ,The Order, Redwine, Ritz Reynolds, Stargate ,SykSense ,Tinashe, DJ Marley Waters]
Nightride	Tinashe	11.2016	-	89[1]	RCA 0886446201443	[produced by Tinashe ,Allen Ritter,Atu,Boi-1da,Brent Reynolds,Joel Compass,Devonte Hynes,Dpat,Illangelo,King Kachingwe,Metro Boomin,Sango,Stephen Spencer,The Beat Bully,The-Dream,Vinylz]
Joyride	Tinashe	04.2018	78[1]	58[1]	RCA 88875184952	[produced by Trevor Jerideau ,Mike Nazzaro,Ali Nazzaro ,Floyd "A1" Bentley, Allen Ritter, BLWYRMND, Brilliance, Dre Moon ,Felix Snow, Hitmaka, Mario Luciano, J. White Did It, Joel Compass, Reckless, Ritz Reynolds, Soundz, Stargate, T-Minus, Wavy]
Songs for You	Tinashe	12.2019	-	147[1]	Tinashe Music Inc. GRV-TINASHE-01	[produced by Tinashe ,BongoByTheWay ,Boston ,Darion Javon, Go Grizzly, Hit-Boy ,Hitmaka, KINGDOM, Killah B, MAKJ ,Myles Morgan, Oliver Malcolm ,Oz, Poo Beatz, Connor McDonough, Smash David, Styalz Fuego ,Todd Prichard ,Trackside, Turn Me Up Josh, Wax Motif]
333	Tinashe	08.2021	-	175[1]	Equity Distribution 0192641784224	-
Quantum Baby	Tinashe	08.2024	-	199[1]	Nice Life 0808391249103	[produced by John Alexis ,Billy Lemos ,Liohn, Nosaj Thing, Jorgen Odegard, Phoelix, Ricky Reed, sdtroy, Zack Sekoff, Z3N]

sobota, 22 czerwca 2024

Midnight Star

Midnight Star to amerykańska grupa muzyczna, która w latach 80-tych wydała wiele hitowych płyt. Grupa została założona w 1976 roku na Uniwersytecie Stanowym Kentucky przez trębacza Reggiego Callowaya, wokalistkę Belindę Lipscomb,gitarzystę/perkusistę/wokalistę Melvina Gentry’ego, basistę Kennetha Ganta, multiinstrumentalistę Billa Simmonsa, klawiszowca/wokalistę Bo Watsona oraz gitarzystę/klawiszowca Jeff Cooper jako samodzielna grupa. Później dołączył do zespołu puzonista spoza KSU, Vincent Calloway (młodszy brat Reginalda).

Prezentacja w Nowym Jorku w 1978 roku zainspirowała szefa SOLAR Records Dicka Griffeya do podpisania kontraktu z grupą. Wydali swój debiutancki album The Beginning (1980) z kilkoma muzykami studyjnymi. W 1981 roku ich drugi album, wydany przez Solar Records, Standing Together, osiągnął 54. pozycję na amerykańskiej liście przebojów R&B.W 1982 roku wydali album Victory. Wykorzystując umiejętności produkcyjne wybranego lidera zespołu Reggiego Callowaya, Midnight Star trafił na amerykańskie listy przebojów R&B dzięki wczesnym singlom „Hot Spot” i „I've Been Watching You”. Perkusista Bobby Lovelace dołączył do grupy pod koniec 1982 roku, umożliwiając Gentry'emu wyłącznie śpiewanie i grę na gitarze.

Czwarty album Midnight Star, No Parking on the Dance Floor, ukazał się w 1983 roku i okazał się ich przełomem. Zawierający mieszankę R&B i funku z wokalem wokodera, album zajął 2. miejsce na liście Top Black Albums magazynu Billboard i 27. miejsce na liście Billboard Top LPs & Tape, a w USA pokrył się podwójną platyną. Pierwszy singiel „Freak-A-Zoid” zajął 2. miejsce na liście przebojów Black Singles w USA J. D. Considine z „Washington Post” argumentuje, że piosenka ta posłużyła do „ustalenia tożsamości stylistycznej grupy” i „umieściła Midnight Star na mapie muzyki pop, ponieważ tak doskonale łączyła tendencje grupy do technopopu z jej korzeniami R&B”.Single z albumu obejmowały „Wet My Whistle” i utwór tytułowy. Wszystkie trzy single z albumu znalazły się na listach przebojów magazynu Billboard Hot 100, Black Singles i na listach przebojów tanecznych. a utwory z albumu „Slow Jam” (współautorem jest Kenneth „Babyface” Edmonds) i „Electricity” były często emitowane na antenie.

Planetary Invasion miało to samo „podstawowe brzmienie… od gadającego elektronicznego pulsu po gadatliwy wokoder Vincenta Callowaya”, co poprzednie wydawnictwo zespołu, i także pokryło się platyną.„Operator”, pierwszy singiel, znalazł się w pierwszej dwudziestce i zajął pierwsze miejsce na liście przebojów R&B; pozostaje jak dotąd jedynym hitem zespołu na liście Top 40 magazynu Billboard. W 1985 roku Kool & the Gang, Midnight Star, Shalamar i Klymaxx wystąpili w Marriott Convention Center w Oklahoma City. Zespół kontynuował koncerty w San Antonio i Little Rock. W 1986 roku zespół wydał Headlines, który był ich trzecim albumem, który sprzedał się co najmniej w złocie. To miał być ich ostatni występ z braćmi Calloway. Z powodu niemożliwych do pogodzenia różnic z pozostałymi członkami, Reggie opuścił grupę, a Vincent wkrótce potem odszedł.

Największy sukces odnieśli w Wielkiej Brytanii dzięki „Midas Touch”, który zajął 8. miejsce, oraz „Headlines”, który wcześniej w tym samym roku zajął 16. miejsce.Bez Calloways, którzy utworzyli grupę Calloway i wydali album, z którego w 1990 roku powstał hitowy singiel „I Wanna Be Rich”, Midnight Star nagrała dwa kolejne albumy, zatytułowane Midnight Star i Work It Out. Te dwa albumy nie okazały się tak popularne jak ich poprzednie trzy wydawnictwa, ale single „Don't Rock the Boat” i „Snake in the Grass” dotarły do pierwszej dziesiątki list przebojów singli R&B.

Grupa miała długą przerwę, choć nigdy oficjalnie się nie rozpadła. Grupa ponownie połączyła siły w 2000 roku z wieloma pierwotnymi członkami (w tym ze wszystkimi wokalistami), a dwa lata później wydała album 15th Avenue.Od tego czasu grupa sporadycznie koncertowała, ostatnio w składzie, w którym znaleźli się Belinda Lipscomb, Kenneth Gant, Melvin Gentry, Bo Watson i Bobby Lovelace, a czasami dołączał także Bill Simmons.

Poza Midnight Star kilku członków zespołu brało udział w innych projektach. Bo Watson jest współautorem kilku piosenek dla piosenkarki Toni Braxton. Jest współautorem duetu Babyface „Give U My Heart” i „Love Shoulda Brought You Home” ze ścieżki dźwiękowej Boomerang, a także piosenki „Spending My Time with You” z debiutanckiego albumu Braxton . Watson pomagał także w pisaniu innych piosenek, takich jak „Turn Down the Lights” dla Shanice, „Rock Steady” dla The Whispers i „Meeting in the Ladies' Room” dla Klymaxx.

Reggie i Vincent Calloway produkowali nagrania dla Teddy Pendergrassa i Deele. Belinda Lipscomb pojawia się na albumie Reflection Eternal Revolutions Per Minute z 2010 roku w utworze „Long Hot Summer”, a także w drugim singlu „In This World”. Lipscomb wniósł także dodatkowy wokal w tle do utworu „Toyz N Da Hood” z albumu Snoop Dogga Doggumentary z 2011 roku. Belinda Liscomb napisała także utwór „Let's Keep Dacin'” Carrie Lucas na jej ostatni album „Horsin' Around”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Make It Last/Follow The Path	Midnight Star	04.1980	-	-	Solar 11903	[written by B. Watson][produced by Leon Sylvers][85[4].R&B Chart]
I've Been Watching You/ Open Up To Love	Midnight Star	07.1981	-	-	Solar 47933	[written by B. Watson][produced by Leon Sylvers][36[11].R&B Chart]
Tuff/I Got What You Need	Midnight Star	11.1981	-	-	Solar 47948	[written by R. Calloway, V. Calloway, J. Cooper, K. Gant, M. Gentry, B. Lipscomb, W. Simmons, B. Watson][produced by Leon Sylvers][60[9].R&B Chart]
Hot Spot/I Won't Let You Be Lonely	Midnight Star	09.1982	-	108[2]	Solar 48 012	[written by Bo Watson, Reginald Calloway, Melvin Gentry, Vincent Calloway, Belinda Lipscomb][produced by Reginald Calloway, Midnight Star][35[12].R&B Chart]
Victory/Love Is Alive	Midnight Star	11.1982	-	-	Solar 69932	[written by Reginald Calloway, Melvin Gentry, Bo Watson][produced by Reginald Calloway, Midnight Star][83[4].R&B Chart]
Freak-A-Zoid/Move Me	Midnight Star	08.1983	-	66[8]	Solar 69828	[written by Vincent Calloway, Reggie Calloway, Bill Simmons][produced by Reggie Calloway][2[20].R&B Chart][44[12].Hot Disco/Dance;Solar 67 919 12"]
Wet My Whistle/You Can't Stop Me	Midnight Star	10.1983	-	61[11]	Solar 69790	[written by Reggie Calloway][produced by Reggie Calloway][8[18].R&B Chart][15[11].Hot Disco/Dance;Solar 69 790 12"]
No Parking (On The Dance Floor)/Feels So Good	Midnight Star	03.1984	-	81[8]	Solar 69753	[written by Bill Simmons, Bobby Lovelace, Vincent Calloway][produced by Reggie Calloway][43[13].R&B Chart][44[8].Hot Disco/Dance;Solar 4970 12"]
Operator/Playmates	Midnight Star	12.1984	66[3]	18[17]	Solar 69684	[written by Bo Watson, Reggie Callaway, Belinda Lipscomb][produced by Reggie Calloway][1[5][17].R&B Chart][15[12].Hot Disco/Dance;Solar 66 931 12"]
Scientific Love/Make Time (To Fall In Love)	Midnight Star	03.1985	-	80[7]	Solar 69659	[written by Belinda Lipscomb, Bo Watson, Melvin Gentry, Kenneth Gant, Vincent Calloway][produced by Reggie Calloway][16[12].R&B Chart][19[9].Hot Disco/Dance;Solar 5035 12"]
Body Snatchers/Curious	Midnight Star	06.1985	B:92[2]	-	Solar 69638	[written by Vincent Calloway, Reggie Calloway, Bill Simmons, Bo Watson, Melvin Gentry][produced by Reggie Calloway ][31[10].R&B Chart]
Headlines	Midnight Star	06.1986	16[8]	69[7]	Solar 69547	[written by Bill Simmons, Vincent Calloway, Belinda, Reggie Calloway, Melvin Gentry, Bobby Lovelace][produced by Reggie Calloway, Midnight Star][3[18].R&B Chart][34[6].Hot Disco/Dance;Solar 66 851 12"]
Midas Touch/ Searching For Love	Midnight Star	09.1986	8[10]	42[14]	Solar 69525	[written by Bo Watson, June Watson Williams][produced by Reggie Calloway, Midnight Star][7[18].R&B Chart]
Engine No. 9/Searching For Love	Midnight Star	12.1986	64[3]	-	Solar 69501	[written by Gentry, Lovelace, Gentry][produced by Reggie Callaway, Midnight Star ][11[15].R&B Chart]
Wet My Whistle/Curious	Midnight Star	04.1987	60[5]	-	Solar MCA 1127 [UK]	[written by Reggie Calloway][produced by Reggie Calloway]
Don't Rock The Boat	Midnight Star Featuring Ecstacy Of Whodini	09.1988	-	-	Solar 70027	[written by Bill Simmons][produced by Midnight Star ][3[19].R&B Chart]
Snake In The Grass	Midnight Star	12.1988	-	-	Solar 44284	[written by B. Lovelace, Belinda, M. Gentry, B. Watson, B. Simmons, J. Cooper, K. Gant][produced by Midnight Star][10[14].R&B Chart]
Love Song	Midnight Star	07.1989	-	-	Solar 68961	[written by J. Cooper, B. Simmons, K. Cooper, S. Gant, Belinda][produced by Midnight Star][55[8].R&B Chart]
Do It (One More Time)	Midnight Star	05.1990	-	-	Solar 74602	[written by B. Simmons, B. Lovelace, M. Gentry, B. Lipscomb, King C][produced by Midnight Star][12[14].R&B Chart]
Luv-U-Up	Midnight Star	09.1990	-	-	Solar 74 520	[written by B. Lipscomb, B. Simmons, B. Watson, B. Lovelace, B. McFerrin, K. Gant, M. Gentry][produced by Midnight Star][58[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Parking on the Dance Floor	Midnight Star	07.1983	-	27[96]	Solar 60 241	[2x-platinum-US][produced by Reggie Calloway]
Planetary Invasion	Midnight Star	12.1984	85[2]	32[32]	Solar 60 384	[gold-US][produced by Reggie Calloway]
Headlines	Midnight Star	06.1986	42[4]	56[27]	Solar 60 241	[gold-US][produced by Reggie Calloway]
Midnight Star	Midnight Star	11.1988	-	96[15]	Solar 72 564	[produced by Midnight Star]

piątek, 17 maja 2024

David Matthews

David Matthews (urodzony 4 marca 1942r) to amerykański klawiszowiec, pianista i aranżer muzyczny. Matthews urodził się jako David Richard Matthews w Sonora w stanie Kentucky. Uzyskał tytuł licencjata w dziedzinie kompozycji na Uniwersytecie Cincinnati.

Matthews skomponował ścieżki dźwiękowe dla telewizji i albumy z Manhattan Jazz Orchestra. Jest liderem Manhattan Jazz Quintet.Matthews był także liderem grupy muzycznej Grodeck Whipperjenny. W 1970 roku rozpoczął pracę zarówno jako aranżer, jak i lider zespołu Jamesa Browna. Matthews współpracował z różnymi muzykami, w tym z Bonnie Raitt, Buddy Rich, Idrisem Muhammadem i Starland Vocal Band.

W połowie lat 70-tych był aranżerem w wytwórni CTI Records Creeda Taylora, pracując nad albumami dla takich artystów jak George Benson, Esther Phillips, Grover Washington Jr., Hank Crawford i Idris Muhammad. W 1977 roku jako jeden z pierwszych artystów zadedykował całą kompozycję Dune Franka Herberta, wydając album o tym samym tytule. W 1978 Matthews zaaranżował smyczki i orkiestrę oraz grał na pianinie na albumie Niny Simone Baltimore. Muzyka Matthewsa była intensywnie samplowana przez wielu artystów hiphopowych, takich jak The Notorious B.I.G., Nas, MF DOOM, Method Man, Redman i Large Professor i innych.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dune	David Matthews	09.1977	-	169[7]	CTI 5005	[produced by Creed Taylor]