(drugim zespołem był The Paradons, znany z przeboju „Diamonds and Pearls”). Wokalista Ruben Grundy, jego brat Joe Grundy i Carl Moland mieszkali na tej samej ulicy w Bakersfield. Kiedy cała trójka przeprowadziła się do Los Angeles, aby studiować w L.A. City College, założyli zespół wokalny z kolegą ze studiów, Leroyem Smithem, pochodzącym z New Jersey. Kwartet szybko zwrócił na siebie uwagę promotora/autora tekstów/menedżera Samuela „Bucka” Ram, który podpisał z nimi kontrakt z wytwórnią Personality Productions i zapewnił im kontrakt z małą wytwórnią płytową Mambo z Pasadeny, należącą do Larry'ego Meada.
Aby nadać im tożsamość, Ram podkreślił ich schludny, studencki wizerunek, wyposażając ich w czapki pierwszoroczniaków, co mogło ostatecznie podkopać ich popularność. Ram wykorzystał zespół do nagrania jednej ze swoich nowych piosenek, „Adorable”.
Według Cashbox (13 sierpnia 1955 r.), ten „kwartet młodych studentów z Bakersfield” nagrał piosenkę wraz z kilkoma innymi w Pasadenie pod nadzorem czarnoskórego dyrektora artystycznego i filmowego Vity, Mike'a Gradny'ego. W ciągu tygodnia lub dwóch lokalny dystrybutor, Abe Diamond, zagrał dubbing utworu dla dealerów. Choć początkowo wydany przez Mambo, „Adorable” został przeniesiony na nową wytwórnię Meada, Vita, ponieważ szaleństwo na punkcie mambo stało się passe. Do 24 września singiel Vita był numerem jeden w programie radiowym Zeke'a Mannersa KFWB, a grupa występowała w programach telewizyjnych Ala Jarvisa i Larry'ego Finleya. Do 22 października utwór dotarł na szczyt listy przebojów R&B Cashbox w Los Angeles, gdzie utrzymał się przez niesamowite trzy miesiące. Płyta mogłaby stać się ogólnokrajowa, gdyby nie fakt, że The Drifters nagrali jej cover dla Atlantic Records.
Cashbox pod koniec października wydał obie wersje w ramach Buy O' the Week: „Od momentu pojawienia się oryginalnej płyty Vita, entuzjazm wokół tego utworu narastał. Colts zaczęli z hukiem w Los Angeles, a później zaczęli robić furorę w Nowym Jorku, Filadelfii, Baltimore i Buffalo. Płyta Driftersów ukazała się później, ale w regionach, gdzie płyta Vita nie była dystrybuowana- i w wielu, gdzie była - również sprzedawała się bardzo dobrze. Choć Colts są już na krajowej liście przebojów, Drifters niewiele im ustępują. Ostatecznie zwyciężyła lepsza dystrybucja i mocniejsza wersja Atlantic; Drifters wynieśli „Adoreable” na pierwsze miejsce na liście R&B w kraju, podczas gdy oryginał Colts dotarł zaledwie do jedenastego miejsca na liście R&B.
Aby kolejny singiel zespołu, „Sweet Sixteen”, zyskał popularność w całym kraju, Ram przyznał Alanowi Freedowi połowę autorstwa (drugą połowę stanowił Lyn Paul, jeden z pseudonimów Ram), ale emisja Freeda w radiu nie przyczyniła się do wzrostu popularności płyty, nawet gdy Colts występowali w okolicach Nowego Jorku z The Platters i The Penguins, a następnie odbywali trasę po kraju z Comets Billa Haleya, Frankie Lymonem, Clyde’em McPhatterem i innymi czołowymi artystami w ramach „The Biggest Rock 'n' Roll Show of 1956”. W międzyczasie „Sweet Sixteen” został przerobiony przez The Sounds (z udziałem niewymienionego w czołówce Bobby’ego Daya) w programie Modern. Records. Nawiasem mówiąc, druga strona singla, „Honey Bun”, została napisana przez Curtisa Williamsa z The Penguins.
Trzeci singiel, „Never, No More” Joe Grundy'ego, nie wzbudził żadnego zainteresowania. W sierpniu 1956 roku Cashbox ogłosił, że Ramowi udało się podpisać kontrakt The Colts z wytwórnią Dot Records, ale nic z tego nie wyszło.
Wrześniowa informacja w księgarniach z 1956 roku donosiła, że The Colts dołączyli do składu żonę wokalisty Mela Williamsa, Mickey Lynn, zmienili nazwę na Four Colts & a Filly i zaliczyli występ w klubie nocnym Larry Potter's Supper Club w Los Angeles. Być może jednak przedsięwzięcie nie trwało długo, ponieważ w następnym roku The Colts byli stałymi bywalcami ekskluzywnego klubu Saints & Sinners, spotykając się z takimi gwiazdami jak Nat King Cole i Sammy Davis Jr.
Pojawia się jednak wątpliwość, czy pierwotny zespół nadal istniał w tym czasie.
Właścicielem nazwy był Ruben Grundy, który najwyraźniej nie był już członkiem The Colts, a według wpisu w Cashbox z lipca 1957 roku, głównymi wokalistami zespołu byli Don Wyatt i Eddie Williams (dawniej The Aladdins), którzy zastąpili „członków powołanych do sił zbrojnych”. W tym samym miesiącu grupa Colts grała koncert w hotelu El Cortez w Las Vegas, a następnie w sierpniu wyruszała do Honolulu. To była ostatnia informacja, jaką media branżowe podały o zespole.
Ruben Grundy, który najwyraźniej nie był już członkiem The Colts, nagrywał z girlsbandem dla wytwórni Spry Mike'a Gradny'ego w 1957 roku.
Lokalne losy czterech Colts w latach 2000 są nieznane.
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Adorable/Lips Red As Wine | Colts | 10.1955 | - | - | Vita 112 | [written by Buck Ram][11[1].R&B Chart] |
