przyczynił się do powstania gatunku muzycznego znanego jako „swamp pop”. Łączył on w sobie rhythm and bluesa w stylu Nowego Orleanu, muzykę country oraz tradycje muzyczne ludności cajun i czarnoskórych Kreolów. Uważa się go za jednego z najważniejszych przedstawicieli tego nurtu, charakterystycznego dla południowej Luizjany i wschodniego Teksasu - obok takich artystów jak Bobby Charles, Johnnie Allan, Tommy McLain czy Warren Storm.
Bernard urodził się w Opelousas w stanie Luizjana. Jego rodzice byli francuskojęzycznymi przedstawicielami społeczności cajun, wywodzącymi się z klasy robotniczej. Już jako dziecko Bernard zetknął się z tradycyjną muzyką cajun, wykonywaną w prowadzonej przez jego dziadka sali tanecznej - Courtableau Inn - w pobliskim Port Barre. Mógł tam słuchać utworów znanych muzyków cajun, takich jak Aldus Roger, Papa Cairo i Jimmy C. Newman, a także pioniera gatunku zydeco, Cliftona Cheniera. Wszyscy oni wywarli znaczący wpływ na jego własną twórczość. Około ósmego roku życia Bernard otrzymał swoją pierwszą gitarę (akustyczny model sygnowany nazwiskiem Gene’a Autry’ego), a około 1950 roku zaczął występować z grupą Blue Room Gang. Zespół ten wykonywał muzykę z pogranicza cajun i country (określaną czasem jako „cajun swing”, nawiązującą do stylu western swing) i był sponsorowany przez lokalnego producenta słodkich ziemniaków - markę Red Bird. W tym samym okresie Bernard prowadził własną audycję radiową na żywo w stacji KSLO w Opelousas; śpiewał w niej utwory cajun oraz country, akompaniując sobie na gitarze i naśladując swojego muzycznego idola, Hanka Williamsa seniora.
W połowie lat 50-tych Bernard zaczął jednak ulegać wpływom rock and rolla oraz rhythm and bluesa, inspirując się w szczególności twórczością Fatsa Domino i Elvisa Presleya. Około 1957 roku współtworzył zespół rockandrollowy, w skład którego weszli inni nastolatkowie z Opelousas. Grupa, występująca pod nazwą The Twisters, nagrała dwa single dla mało znanej wytwórni Carl z Opelousas. Rok później Bernard wraz ze swoim zespołem zarejestrował nastrojową balladę „This Should Go On Forever” dla wytwórni Jin, należącej do Floyda Soileau z Ville Platte w Luizjanie. Utwór, przekazany chicagowskiej wytwórni Argo Records, stał się w 1959 roku ogólnokrajowym przebojem. Dzięki temu Bernard wystąpił w programach „American Bandstand”, „The Dick Clark Saturday Night Beechnut Show” oraz „The Alan Freed Show”, a także wyruszył w trasy koncertowe m.in. z Jerrym Lee Lewisem, Frankiem Avalonem, Chuckiem Berrym i B. B. Kingiem.
Kolejny singiel wydany nakładem Argo - „You're On My Mind” (ze stroną B „My Life Is A Mystery”) - nie powtórzył sukcesu debiutanckiego ogólnokrajowego przeboju. Pod koniec 1959 roku Bernard nawiązał współpracę z producentem Billem Hallem z Beaumont w Teksasie, który przeniósł go do wytwórni Mercury Records. Tam jednak- wbrew oczekiwaniom - surowy styl Bernarda, typowy dla nurtu „swamp pop”, zastąpiono bogatymi aranżacjami z udziałem skrzypiec i żeńskich chórków. Z sesji nagraniowych w Nashville wyłonił się jedynie niewielki przebój -„One More Chance”.
Około 1962 roku Bernard odszedł z Mercury Records do wytwórni Hall-Way, należącej do Billa Halla z Beaumont w Teksasie. Współpracując z lokalnymi artystami, Johnnym Winterem i Edgarem Winterem, nagrał kilka znaczących utworów, w tym „Fais Do Do”, „Who's Gonna Rock My Baby” oraz rockandrollową wersję cajunskiej pieśni ludowej „Allons Danser Colinda”. Ta ostatnia zyskała ogólnokrajową popularność (pod tytułem „Colinda”) i do dziś cieszy się dużą sympatią w południowej Luizjanie oraz wschodnim Teksasie. Krótki pobyt w obozie szkoleniowym Korpusu Piechoty Morskiej USA przerwał karierę muzyczną Bernarda. Po kilku miesiącach artysta powrócił jednak do południowej Luizjany i wraz z innymi muzykami sceny „swamp pop” - Warrenem Stormem oraz Skipem Stewartem - założył zespół The Shondells (nie mylić z grupą Tommy’ego Jamesa). . W połowie lat 60-tych zespół nagrał kilka singli dla wytwórni La Louisianne z Lafayette w Luizjanie, a także prowadził program taneczny na żywo w stacji KLFY-TV, zatytułowany „Saturday Hop”. Program ten stał się inspiracją dla wydanego około 1965 roku w nakładzie La Louisianne albumu *The Shondells at the Saturday Hop*.
W tym okresie Bernard nagrywał single dla wytwórni Teardrop i Copyright, należących do Hueya Meaux, a także dla dobrze znanej wytwórni Jin, prowadzonej przez Soileau. Pojedyncze nagrania ukazały się również nakładem wytwórni Scepter oraz SSS International, należącej do Shelby’ego Singletona. Wśród utworów zarejestrowanych podczas tych sesji znalazły się m.in.: utrzymany w stylu Chucka Berry’ego rockowy numer „Recorded in England”, inspirowany rytmem „cajun two-step” utwór „Papa Thibodeaux” oraz pełna smutku ballada „Congratulations To You Darling”.
W latach 70-tych Bernard występował rzadziej, jednak powrócił do swoich korzeni, wydając kilka albumów z muzyką country i western, w tym *Country Lovin* oraz *Nightlights And Love Songs*. Nagrał również - wspólnie z Cliftonem Chenierem - płytę *Boogie in Black and White*, przez wielu uznawaną za kamień milowy ze względu na żywiołowe połączenie elementów muzyki cajun oraz czarnoskórych Kreolów. Krytyk muzyczny John Broven opisał ten materiał jako „dziki i nieokiełznany zestaw rock’n’rollowy, pełen spontaniczności, o jakiej zazwyczaj można tylko marzyć”, natomiast Larry Benicewicz stwierdził, że „to arcydzieło bez wątpienia zainspirowało kolejne »eksperymenty«, takie jak styl »ZydeCajun« Wayne’a Toupsa czy - być może- »Zach Attack« Zachary’ego Richarda - będące podobną fuzją muzyki cajun i zydeco”.
Około 1980 roku nagrał dla wytwórni Jin album z utworami Fatsa Domino, zatytułowany *A Lot of Dominoes*. Taśmy-matki zaginęły jednak i odnalazły się dopiero około 1991 roku, kiedy to materiał został ostatecznie wydany (choć wyłącznie na kasecie magnetofonowej). W 2003 roku artysta nagrał swój pierwszy od ponad dwóch dekad nowy album. Płyta, zatytułowana *Louisiana Tradition*, ukazała się nakładem wytwórni CSP z Forney w Teksasie i zawierała zarówno premierowe kompozycje, jak i nowe interpretacje klasycznych utworów z południowej Luizjany - w tym piosenkę „Later Alligator” autorstwa innego przedstawiciela nurtu *swamp pop*, Bobby’ego Charlesa. W czerwcu 2006 roku Bernard nagrał na nowo swój utwór „A Tear In The Lady's Eye” - kompozycję z 1968 roku, w której artysta recytował tekst będący pronarodową odpowiedzią na protesty przeciwko wojnie w Wietnamie. W nowej wersji Bernard zwrócił się natomiast do Amerykanów sprzeciwiających się trwającej wówczas wojnie w Iraku. Na własny koszt wyprodukował niewielką liczbę singli na płytach CD, które rozesłał do wybranych stacji radiowych i audycji - głównie na terenie południowej Luizjany. Wiele utworów Bernarda doczekało się wznowień na płytach kompaktowych, zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i za granicą; wciąż też często goszczą one na antenach lokalnych rozgłośni. Co istotne, młodsi muzycy z południowej Luizjany- m.in. C. C. Adcock, Marc Broussard oraz Zachary Richard - wskazywali na niego jako na artystę, który wywarł na nich znaczący wpływ.
Po raz ostatni Bernard wystąpił publicznie w 2015 roku podczas festiwalu muzycznego Ponderosa Stomp w Nowym Orleanie. W styczniu 2018 roku przeszedł na emeryturę, kończąc karierę w branży reklamy radiowej. 12 lipca 2020 roku syn Bernarda poinformował o śmierci ojca, która nastąpiła po krótkiej chorobie. Bernard miał 79 lat.
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| This Should Go On Forever/Pardon Mr. Gordon | Rod Bernard | 03.1959 | - | 20[12] | Argo 5327 | [written by J. Miller, Jolivette][12[4].R&B Chart] |
| One More Chance/Shedding Teardrops Over You | Rod Bernard | 11.1959 | - | 74[9] | Mercury 71507 | [written by J. P. Richardson ] |
| Colinda/Who's Gonna Rock My Baby | Rod Bernard | 03.1962 | - | 102[4] | Hall-Way 1902 | [written by Rod Bernard] |
