Nitzer Ebb

Nitzer Ebb, zespół brytyjski. Powstał na początku lat osiemdziesiątych w Cheimsford w hrabstwie Essex. Założyli go Douglas McCarthy (1.09.1966r, Chelmsford) - voc i Bon Harris (12.08.1965r, Chelmsford) -
programowanie komputerów muzycznych, k, perc, voc. Niebawem dołączył David Gooday, - k, sampling, którego później, po nagraniu płyty , zastąpił Julian Beeston.

Zadebiutował w 1983r singlem Isn't It Funny How Your Body Works dla małej firmy Power Of Voice Communications. W krótkim czasie dorobił się kilku dalszych, np. Warsaw Ghetto i Let Your Body Learn. W 1986 związał się z bardziej skutecznie działającą wytwórnią Mute. Nagrał dla niej m.in. single i maksisingle Morderous, Let Your Body Learn (nowa wersja), Join In The Chant, Control I'm Here, Hearts And Minds, Shame, Lightning Man i Fun To Be Had, zestaw dwóch czwórek „Godhead" (np. nagrania z koncertów w londyńskim klubie Subterania i na festiwalu w Reading w 1991r oraz wszystkie albumy.

W studiu pomagał mu słynny producent Mark „Flood" Ellis (na Ebbhead współdziałający wraz z Alanem  Wilderem z Depeche Mode). Promował swoje płyty m.in. na europejskiej trasie z Depeche Mode w 1988r   i na wielkim światowym tournee w 1989r. Jego muzyka zrodziła się z fascynacji dokonaniami zespołów D.A.F.,Bauhaus i The Birthday Party, stopniowo zaś nabierała także cech stylów Depeche Mode i Soft Cell. Tworzona z pomocą syntezatorów, komputerów muzycznych, automatów perkusyjnych, zachowała  zdecydowanie rockowy charakter.
Najpopularniejszym dziełem Nitzer Ebb był album , przygotowany między styczniem a lipcem 1991r w londyńskich studiach Sync City i Konk. Zawierał utwory oparte na jednostajnym, automatycznym pulsie oraz chłodnych, elektronicznych i komputerowych brzmieniach, intrygujące dysonansową fakturą, a jednak dość chwytliwe, wręcz przebojowe, np. Sugar Sweet, DJ VD, Time, Godhead.
Ambitne teksty dotyczyły obumierania uczuć (Ascend), pragnienia ucieczki przed własnym życiem (Time), postawy straceńczej, wyrażającej się w igraniu ze śmiercią (Lakeside Drive). W kwietniu 1992r zespół
wziął udział w festiwalu młodzieży w miasteczku uniwersyteckim Gorodok na Syberii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Control Im Here/K.I.A.	Nitzer Ebb	10.1988	100[1]	-	Mute MUTE 71	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood]
Lightning Man/Who We Are	Nitzer Ebb	02.1990	97[2]	-	Mute MUTE 106	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood]
Fun To Be Had/Getting Closer	Nitzer Ebb	09.1990	99[1]	-	Mute MUTE 115	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood,Nitzerebbprodukt]
Godhead	Nitzer Ebb	01.1992	56[1]	-	Mute 1MUTE 135T	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood, Alan Wilder]
Ascend	Nitzer Ebb	04.1992	52[1]	-	Mute CDMUTE 145	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood,Alan Wilder]
Kick It	Nitzer Ebb	03.1995	75[2]	-	Mute XLCDMUTE 155	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood]
I Thought	Nitzer Ebb	05.1995	137[1]	-	Mute	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood]
Murderous / Control I'm Here	Nitzer Ebb	02.2004	112[1]	-	Mute	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Phil Harding]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ebbhead	Nitzer Ebb	09.1991	-	146[2]	Geffen 24 456	[produced by Alan Wilder,Flood]
Big Hit	Nitzer Ebb	03.1995	126[1]	-	Geffen 24 718	-

Nelson

Nelson, zespół amerykański. Bliźniacy Matthew i Gunnar Nelsonowie przyszli na świat 20.09.1967r w Burbank w Kalifornii jako synowie Ricka Nelsona, popularnego piosenkarza doby rock'n'rolla. Od najmłodszych lat pobierali lekcje śpiewu oraz gry na gitarze basowej i perkusji, zaczęli też komponować piosenki.
 Pierwszych nagrań dokonali w dniu dwunastych urodzin - sesja w profesjonalnych warunkach, z towarzyszeniem znanych muzyków, m.in. grupy wokalnej The Pointer Sisters, była prezentem od ojca. Na początku lat osiemdziesiątych utworzyli zespół, nazwany najpierw Strange Agents, później The Nelsons, a w końcu Nelson.
 Matthew przyjął obowiązki wokalisty, basisty i gitarzysty, Gunnar - wokalisty i gitarzysty, a ponadto w składzie znaleźli się- Brett Garsed - g, voc, Paul Mirkovich- voc, Bobby Rock - dr (później Garseda
zastąpił Joey Cathart - g, voc).
Kwintet debiutował w nocnych lokalach Los Angeles, jak Madam Wong's West czy The Central. Gdy w 1985r Rick Nelson zginął w katastrofie lotniczej, chłopcy w chwili przygnębienia postanowili zerwać z muzyką.
Jednakże w 1987r zdecydowali się na powrót i niebawem podpisali kontrakt z firmą DGC. Bardzo długo przygotowywali się do nagrania pierwszego albumu. W artystycznym samookreśleniu się pomogli im dwaj zaprzyjaźnieni, bardziej doświadczeni muzycy   Richie Sambora z Bon Jovi i Robin Zander z Cheap Trick. W końcu zespół znalazł się w Cherokee Studios w Los Angeles i przy pomocy producentów Marca Tannera i Davida Thoenera zrealizował płytę After the Rain, wydaną w czerwcu 1990r.
Zaproponował piosenki wzorowane na przebojach Bon Jovi i Cheap Trick, ale też Def Leppard, Foreigner i Queen nieco bliższe jednak muzyce pop, opracowane z przepychem, wzbogacone niekiedy brzmieniem orkiestry smyczkowej, np. (Can't Live Without Your) Love And Affection, After The Rain, More Than Ever, (It's Just) Desire Everywhere I Go, Will You Love Me?. Przedstawił też własną wersję kompozycji Ricki Nelsona - Tracy's Song; jego pamięci dedykował album.
 Zdobył dużą popularność- album  rozszedł się w Stanach w dwóch milionach egzemplarzy (ale w Wielkiej Brytanii tylko w piętnastu tysiącach egzemplarzy). Największymi przebojami były utwory (Can't Live Without Your) Love And Affection i After The Rain.

Po kilku latach koncertowania zespół wszedł do studia, aby nagrać swój następny album. Wynikiem tego było ciemniejsze i twardsze brzmienie płyty zatytułowanej Imaginator .  Według zespołu, producent John Kalodner nie był zaangażowany w proces nagrywania, bo był "zbyt zajęty  Aerosmith". Kiedy przedstawił album dla staffu Geffen Records,ten ostatni nie krył  niezadowolenia i dał zespołowi do wyboru albo produkować i nagrać kolejny album, bardziej zgodny z tym, czego się spodziewali , albo zostaną oni zwolnieni z umowy.
Gunnar powiedział, że odeszli "sfrustrowani i bezradni", ale postanowili wrócić do studia. Zaczęto pracę na bardziej akustycznie zorientowaną płytą, która była według Gunnar " o 180 stopni w kierunku przeciwnym do kierunku Imaginator ". W rezultacie powstał album Because They Can, który okazał się być wydany w 1995 roku, pięć lat po ich pierwszym albumie. Paradoksalnie, Kalodner opuścił Geffen tydzień przed premierą albumu, a wytwornia postanowiła dać albumowi ograniczoną promocję.
Krótko po tym, Geffen reaktywuje umowę z zespołem. Gunnar odnosi się do tego jako "jednego z najlepszych dni w moim życiu." Rok po wydaniu wspomnianej płyty, Nelson wreszcie wydanne Imaginator w niezależnej wytwórni.
 Następnie zespół założył własną wytwórnię płytową, Stone Canyon Records. W tym czasie zespół również współpracuje z Victor Japan,która uzyskuje licencje na ich albumy. W 1997 roku ukazał się w Japonii ich pierwszy album  zatytułowany  Silence is Broken .
W 1998 roku Matthew i Gunnar rozpoczęli kompilację   demówek w celu ich wydania w Nashville . W rezultacie powstał   album country ,Brother Harmony , na którym są sygnowani jako Nelsons. W następnym roku wydali Life w Japonii, we współpracy z JVC Victor .
Matthew i Gunnar wydają album w hołdzie ich ojcu, Ricky Nelsonowi . Album zatytułowany Like Father, Like Sons , został wydany w 2000 roku,podobnie jak ich  album  z 2010r  "Lightning Strikes Twice".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Can't Live Without Your) Love And Affection/Will You Love Me?	Nelson	07.1990	54[6]	1[1][26]	DGC 19 689	[gold-US][written by M. Nelson, G. Nelson, M. Tanner][produced by Marc Tanner, David Thoener]
After The Rain/Fill You Up	Nelson	11.1990	-	6[22]	DGC 19 667	[written by M. Nelson, G. Nelson, M. Tanner, R. Wilson][produced by Marc Tanner, David Thoener]
More Than Ever/Keep One Heart	Nelson	03.1991	-	14[17]	DGC 19 002	[written by M. Nelson, G. Nelson, M. Tanner][produced by Marc Tanner, David Thoener]
Only Time Will Tell/(Can't Live Without Your) Love And Affection	Nelson	06.1991	-	28[14]	DGC 19 014	[written by M. Nelson, G. Nelson, M. Tanner, G. Sutton][produced by Marc Tanner, David Thoener]
(You Got Me) All Shook Up/After The Rain '95	Nelson	06.1995	-	102[9]	DGC 19 386	[written by M. Nelson, G. Nelson, M. Tanner][produced by John Boylan, Matthew Nelson, Gunnar Nelson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
After the Rain	Nelson	07.1990	-	17[64]	DGC 24 290	[2x-platinum-US][produced by Marc Tanner, David Thoener]

David Peaston

David Peaston (ur.13 marca 1957r - zm. 1 lutego 2012r) był amerykańskim wokalistą r & b i gospel  , który w 1990 roku zdobył Soul Train Music Awards w kategorii R & B / Soul lub Rap New Artist .
Był znany głównie z singli , "Two Wrongs (Don't Make it Right)" i "Can I?" , z których ostatni został oryginalnie nagrany przez Eddie Kendricksa.
Był rodem z Saint Louis, Missouri . Jako dziecko uczęszczał do Pleasant Green Missionary Baptist Church wraz z matką, Marthą Bass , członkinią grupy gospel  The Clara Ward Singers. Jej siostra była wokalistką rhythm'n'bluesową znana jako Fontella Bass .
Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel w szkole, ale po tym jak zwolniono w 1981 roku, przeniósł się do Nowego Jorku i rozpoczął pracę jako wokalista podczas sesji nagraniowych,  w tym z Lesterem Bowie na jego albumie z  1982r albumu,  The One and Only (ECM ).
 Pod koniec lat 80-tych wygrał kilka konkursów telewizyjnego show Showtime at the Apollo , wygrywając z mocnym wydaniem " God Bless the Child ".Podpisał kontrakt z Geffen Records , a jego pierwszy singiel "Two Wrongs (Don't Make It Right)" doszedł do  3 pozycji na liście Billboard Black Singles   w 1989 roku. Miał kolejne hity na liście R & B z "Can I?" i "We're All In This Together" i wydał album, Introducing...David Peaston.
On także koncertował z Geraldem Alstonem w Europie, a także z Gladys Knight w USA, przed przejściem do wytwórni MCA   w 1991 roku, gdzie został wydany album Mixed Emotions . W 1993 roku nagrał album gospel z Fontella i Marthą Bass zatytułowany Promises: A Family Portrait Of Faith .

W latach 90-tych u Peastona zdiagnozowano cukrzycę , a w 2004r miał amputowane nogi  , zmuszające go do używania protez .
Peaston zmarł  z powodu powikłań cukrzycy w St. Louis, Missouri , w dniu 1 lutego 2012 roku, w wieku lat 54.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Two Wrongs (Don't Make It Right)/Thank You For The Moment	David Peaston	06.1989	-	-	Geffen 27518	[written by Ralph Hawkins Jr., David Jones][produced by Michael J. Powell, Ralph Hawkins Jr., David Jones][3[17].R&B Chart]
Can I?/Eyes Of Love	David Peaston	10.1989	-	-	Geffen 22 795	[written by H. Griffith, H. Davis][produced by Michael J. Powell][14[15].R&B Chart]
We're All In This Together/Don't Say No	David Peaston	01.1990	-	-	Geffen 19 950	[written by L. Pardini, J. Pescetto, R. Vertelney][produced by Michael J. Powell][11[14].R&B Chart]
Take Me Now	David Peaston	06.1990	-	-	Geffen 19 965	[77[6].R&B Chart]
String	David Peaston	10.1991	-	-	MCA 54 215	[69[4].R&B Chart]
Luxury of Love	David Peaston	01.1992	-	-	MCA 54 314	[41[10].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Introducing...David Peaston	David Peaston	08.1989	-	113[18]	Geffen 24 228	-

Stone Roses

Wielka Brytania, rok 1989. W dyskotekach i na listach przebojów króluje acid house. Na ulicach Londynu młodzież demonstruje przeciwko rządowi Margaret Thatcher. Dochodzi do starć z policją. Dzienniki brukowe rozpisują się o właściwościach nowego narkotyku o wdzięcznej nazwie ecstasy. Fani muzyki rockowej dowiadują się o istnieniu sceny manchesterskiej. Dowiadują się za sprawą The Stone Roses...
The Stone Roses nie pojawili się znikąd. Na swój sukces pracowali pięć lat. Kierowany przez wokalistę Iana Browna i gitarzystę Johna Squire'a zespół powstał w 1984 roku. Ian i John znali się jeszcze z dzieciństwa. Może dlatego współpraca między nimi układała się wyjątkowo dobrze. Nie można tego jednak powiedzieć o reszcie grupy. Skład zmieniał się kilkakrotnie. Odszedł drugi gitarzysta, odszedł basista. Pozostał jedynie grający na perkusji Alan "Mani" Wren. W 1987 roku dołączył do nich, ukrywający się pod pseudonimem Reni, basista Garry Mounfield... Te pierwsze lata działalności The Stone Roses nie były specjalnie udane. Kilka singli dla małych wytwórni, kilka koncertów w manchesterskich klubach. Żadnego zainteresowania ze strony prasy. Żadnych przebojów radiowych. Nic...

Przełom przyszedł pod koniec roku 1988 razem z singlem Elephant Stone. Producentem nagrania był sam Peter Hook z New Order. Piosenka wzbudziła zainteresowanie prasy muzycznej. Niewielkie, ale zawsze... A potem wszystko potoczyło się niezwykle szybko. Kolejny singel, Made Of Stone, debiut w lokalnej telewizji, znakomite recenzje z koncertów. Wreszcie w maju 1989 roku ukazuje się album zatytułowany The Stone Roses...
Dziennikarz pisma "New Musical Express" napisał ostatnio, że The Stone Roses zafundowali swoiemu pokoleniu własną wersję Lata Miłości. Jest w tym sporo racji. Modne stawały się znów spodnie dzwony i beatlesowskie fryzury. Do łask wróciły hasła sprzed dwudziestu lat. Razem z nimi wróciło również LSD. W Manchesterze zapomniano o klaustrofobicznej atmosferze tego miasta. W klubach trwały nieustające imprezy taneczne. Właściwie był tylko jeden problem. Brakowało przywódców tej nowej rewolucji...

A The Stone Roses idealnie się do tego nadawali. Byli młodzi, aroganccy i zbuntowani. Bez kompleksów nadawali swoim piosenkom tytuły I Wanna Be Adored czy I'm The Flessurection. Z dumą podkreślali swoje robotnicze pochodzenie. Nie ukrywali, że nie darzą angielskiej tradycji zbytnim szacunkiem. Najchętniej wykopaliby królową z Buckingham Palące, a kruki z Tower - symbol trwania brytyjskiego imperium - proponowali po prostu powystrzelać. Dostało się też i uznanym gwiazdom rocka. Gdy Stonesi zaproponowali im poprzedzanie swoich koncertów, The Stone Roses bez namysłu odmówili. To oni powinni grać przed nami - buńczucznie wykrzykiwał przy tej okazji Ian Brown...
Zwykłe pozerstwo? Raczej nie. The Stone Roses muzyką, a nie kolejnymi skandalami, zwrocili na siebie uwag? Wielkiej Brytanii...

Debiutancki album The Stone Roses idealnie frafił w swój czas. Z jednej strony był podsumowaniem tego, co najlepsze w brytyjskiej, choć nie tylko, muzyce rockowej. Chwytliwe melodie o wyrażnie beatlesowskim rodowodzie. Brzmienia gitar przywołujace na myśl nagrania The Byrds.
Ale album The Stone Roses to coś więcej, niż tylko efekt grzebania w rockowej przeszłości. W grze sekcji rytmicznej słychać zamiłowanie do acid house'u. Najwyrażniej dało ono o sobie znać w singlowym przeboju Fool's gold... Sukces The Stone Roses pomógł kolejnym formacjom z Manchesteru: Happy Mondays, Inspiral Carpets, James... Sam zespół doczekał się dziesiątków naśladowców. Nic dziwnego. W 1990 roku grupa osiągnęła szczyt popularności. 27 maja występując na Spikey Island, przyciągnęła dwadzieścia osiem tysięcy widzów... Dwa tygodnie później The Stone Roses zagrali koncert w Glasgow Green. Zagrali i zamilkli na kilka lat... Grupa próbowała uwolnić się od niekorzystnego kontraktu z maleńką firmą Silvertone. Sprawa trafiła do sądu. Zespół wygrał, natychmiast podpisał opiewającą na wiele milionów dolarów umowę z Geffen, po czym... zaszył w Walii.
Termin wydania nowej płyty byt ciągle przesuwany. Zmieniali się producenci nagrań, zmieniały się koncepcje. Wreszcie pod koniec 1994 roku do sklepów trafił singel Love Spreads, a zaraz po nim album Second Coming. Od wydania The Stone Roses upłynęło dokładnie pięć i pół roku. Pomyśleliśmy sobie - po co mamy się spieszyć -tłumaczy się John Squire. Skoro i tak wszyscy będą nas krytykować, możemy spokojnie nagrywać płytę... Nagrywamy muzykę dla siebie. Jesteśmy zadowoleni z tego, co zrobiliśmy. Wszystko ponad to jest tylko czymś ekstra... The Stone Roses nie boją się ryzyka. Bo wydanie Second Coming było sporym ryzykiem. Nowa płyta być może rozczaruje wielu dawnych fanów grupy. A jeśli nawet nie rozczaruje, to na pewno zaskoczy. Ten album pokazuje, jak naprawdę chcemy brzmieć - podkreśla Ian Brown. Teraz brzmimy jak prawdziwy zespól koncertowy... Na Second Coming kilka piosenek przypomina nagrania sprzed pięciu lat: Breaking Into Heaven, Ten Storey Love Song, Your Star Will Shine, How Do You Sleep... Grupa nie zapomniała też o swoich tanecznych inklinacjach. Begging You pulsuje rytmem techno. Za to w Driving South, utworze opartym na bluesowym riffie, sekcja rytmiczna brzmi zgoła rapowo. Ale reszta płyty jest zaskakująco mroczna. I zaskakujaco ostra, jak na ten zespół. Czasami jakby słychać w podkładzie Led Zeppelin - chociażby w Tears, piosence, ktora nawiązuje do Thank you. DIa odmiany - gdyby nie senny, nieco chłopięcy głos Iana Browna- Tightrope i Straight To You mogłby kojarzyć się z nagraniami The Doors. No a finałowe Love Spreads? Czy nie pobrzmiewa tu riff z Voodoo Child!
Niespodzianka? Cóż, jeśli spojrzy się na listę obecnych fascynacji muzyków: Pink Floyd, Led Zeppelin, Cream, The Doors, Hendrix, Sly Stone, Sonny Boy Williamson... I ani jednej grupy z lat dziewięćdziesiatych! Tylko John Squire przyznaje, ze słucha bez przerwy albumu Corrosion Of Conformity. Za to Mani podkreśla, że obecna scena rockowa jest wyjątkowo mało interesująca. Że naprawdę ekscytujace rzeczy dzieją się w muzycznym podziemiu. Ale na to, niestety, nikt nie zwraca uwagi...
DIa przeciętnego brytyjskiego fana przez ostatnie pięć lat The Stone Roses byli legendą. Byli największą, najbardziej znaczącą grupą ostatniej dekady. Teraz stali się po prostu jednym z wielu zespołów na tamtejszym rynku. Czy było warto? Moim zdaniem tak. Piosenki z Second Coming brzmią bardzo świeżo. The Stone Roses udowodnili, że styl manchesterski nadal może inspirować. Że starą w gruncie rzeczy muzykę podać można w bardzo nowoczesny, atrakcyjny sposób...

Żródło:Tylko rock-ROBERT SANKOWSKI

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Made of stone/Going down	Stone Roses	03.1989	20[8]	-	Silvertone ORE 2	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
She bangs the drum/Standing here	Stone Roses	07.1989	34[9]	-	Silvertone ORE 6	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
What the world is waiting for/Fool' s gold	Stone Roses	11.1989	8[23]	-	Silvertone ORE 13	[silver -UK][written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
Sally Cinnamon/Here it comes/All across the sand	Stone Roses	12.1989	46[9]	-	Revolver 12 REV 36	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
Elephant stone/the hardest thing in the world	Stone Roses	03.1990	8[7]	-	Silvertone ORE 1	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie,Peter Hook]
One love/Something' s burning	Stone Roses	07.1990	4[8]	-	Silvertone ORE 17	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
I wanna be adored/Going down/Simone	Stone Roses	09.1991	20[7]	-	Silvertone ORE31	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
Waterfall /One love	Stone Roses	01.1992	27[7]	-	Silvertone ORE 35	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
I am the resurrection	Stone Roses	04.1992	33[6]	-	Silvertone ORE 40	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
Fool' s gold/Rabbit in the moon	Stone Roses	05.1992	25[24]	-	Silvertone ORE 13	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
Love spreads/Your star will shine	Stone Roses	12.1994	2[16]	55[14].Hot 100 Singles Sales	Geffen GFS 84	[written by John Squire][produced by Simon Dawson]
Ten storey love song/Ride on	Stone Roses	03.1995	11[11]	-	Geffen GFS 87	[written by John Squire][produced by Simon Dawson, Paul Schroeder, John Leckie]
Fool' s gold '95	Stone Roses	03.1999	25[5]	-	Silvertone ORE 71	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
Begging you	Stone Roses	11.1995	15[7]	-	Geffen GFSC 22 060	[written by Ian Brown, John Squire][produced by Simon Dawson, Paul Schroeder]
Fools Gold	Stone Roses	03.1999	25[5]	-	Jive Electro 0523092	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
All for One	Stone Roses	05.2016	17[2]	-	EMI GBUM 71602934	[written by Ian Brown, John Squire]
Beautiful Thing	Stone Roses	06.2016	21[1]	-	EMI GBUM 71603267	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Stone Roses	Stone Roses	04.1989	9[247]	86[26]	Silvertone ORE 502	[3x-platinum-UK][produced by John Leckie]
Turns into stone	Stone Roses	07.1992	32[15]	-	Silvertone ORE 521	[gold-UK][produced by John Leckie,Peter Hook]
Second coming	Stone Roses	12.1994	4[112]	47[13]	Geffen GEF 24 503	[2x-platinium-UK][produced by Simon Dawson, Paul Schroeder]
The complete Stone Roses	Stone Roses	05.1995	4[160]	-	Silvertone ORECD 535	[platinum-UK][produced by John Leckie, Peter Hook, Martin Hannett]
Garage flower	Stone Roses	11.1996	58[6]	-	Garage Flower GARAGE 1	[produced by Martin Hannett]
Stone Roses-10th Anniversary Edition	Stone Roses	10.1999	26[6]	-	Silvertone 0591242
The remixes	Stone Roses	10.2000	41[10]	-	Silvertone 9260152	[silver-UK][produced by John Leckie, Peter Hook, Martin Hannett]
The very best of The Stone Roses	Stone Roses	11.2002	19[116]	-	Silvertone 82876536422	[2x-platinum-UK][produced by John Leckie, Peter Hook, Simon Dawson, Paul Shroeder]
The Stone Roses	Stone Roses	08.2009	5[61]	-	Silvertone 88697430852	-

Chameleons

Grupa brytyjska. Utworzona w 1980 w Middleton w Manchesterze. W pierwszym składzie znaleźli się: Mark "Birdy" Burgess - voc, b z Cliches, Fave Fielding - g, k i Reg Smithies - g z The Years oraz Brian Schofield - dr. W 1981 Schofielda zastąpił John Lever - dr, a w 1982 jego z kolei - tylko na rok - Martin Jackson - dr z Magazine. W 1985 dołączył na koncerty Alistair Lewtwaite - k; nieco później zmienił go Andy Clegg - k z Music For Aborgines. Działała do końca 1986. Już w 1981 na zaproszenie Johna Peela dokonała nagrań dla radia BBC i zwróciła na siebie uwagę wytwórni Epic, ale ponieważ singel In Shreds/Less Than Human z marca 1982 przepadł na rynku, kontrakt zerwano. Związała się więc z firmą Statik i dla niej nagrała następne płyty, m.in. single As High As You Can Co/Pleasure And Pain z lutego 1983, A Person Isn't Safe Anywhere These Days/Thursday's Child z czerwca tego roku, In Shreds (wersja koncertowa)/Nostalgia (wersja koncertowa) z lutego 1985 i Singing Rule Britannia (While The Walls Close In)/Singing Rule Britannia (While The Walls Close In) (wersja radiowa) z sierpnia tego roku oraz albumy "Script Of The Bridge" z sierpnia 1983 i "What Does Anything Mean? Basically" z maja 1985. Prasa ujrzała w niej następczynię takich zespołów, jak Joy Division i The Teardrop Explodes, pojawiły się też porównania do Echo And The Bunnymen i The Smiths.
Piosenki The Chameleons, utrzymane w konwencji gitarowego pop rocka, rzeczywiście zachwycały bogactwem melodii oraz niezwykłą, melancholijną nastrojowością. A jednak grupa zupełnie nie mogła się przebić. Dopiero gdy w 1985 znowu podpisała kontrakt z jednym z fonograficznych gigantów, wytwórnią Geffen, wydawało się, że wreszcie czeka ją wielka kariera, i płyta "Strange Times" z września 1986, promowana singlami Tears/Paradiso z czerwca i Swamp Thing/John I'm Oniy Dancing (piosenka z repertuaru Davida Bowiego) z września, rzeczywiście zdobyła pewną popularność. Śmierć menażera, Tony'ego Fletchera, okazała się jednak ciosem, po którym formacja już się nie podniosła. Impresario byt bowiem mediatorem, który potrafił łagodzić konflikty wewnątrz The Chameleons. Gdy go zabrakło, okazało się, że Fielding i Smithies mają dość pijackich awantur Burgessa. I drogi muzyków się rozeszły.
Burgess i Lever założyli wtedy zespół The Sun And The Moon, który zostawił po sobie m.in. album "The Sun And The Moon" (Geffen, 1988) i czwórkę "Alive - Not Dead EP" (Midnight Music, 1988). Ale niebawem i oni się rozstali. Burgess kilka lat utrzymywał się z pracy murarza. Następnie zaś stanął na czele formacji The Sons Of God i z nią zrealizował płyty "Zima Junction" (Imaginary, 1993), "Manchester 1993" (Imaginary, 1994; nagrania koncertowe) i "Spring Blooms Tra La La" (Indigo, 1994; nagrania studyjne i koncertowe), a tylko z jej gitarzystą, Yvesem Altaną, album "Paradyning" (Dead Dead Cood, 1995).
W późniejszych latach zatrudnił się w dziale sprzedaży biletów w klubie piłkarskim Manchester City. Ale niebawem wrócił do muzykowania jako lider Invincible. Lever utworzył grupę Weaveworld, która zostawiła po sobie maksisingel Davy jones/Out And Down/Pathetical Twat (Sugarpussy, 1991). Później otworzył sklep z antykami, ale po kilku latach wrócił do muzykowania - w formacji Wilson, kierowanej przez wokalistę Steve'a Wilsona. Fielding i Smithies z własnym zespołem The Reegs (składu dopełnił Gary Lavery - voc) firmowali płyty "Return Of The Sea Monkeys" (Imaginary, 1991) i "Rock The Magie Rock" (Imaginary, 1993). Fielding dat się też poznać jako producent nagrań; w tej roli współpracował m.in. z The Inspiral Carpets.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In Shreds/Less Than Human	Chameleons	03.1982	-	-	Epic EPCA 2210	[written by The Chameleons][produced by Steve Lillywhite]
As High As You Can Go/Pleasure And Pain	Chameleons	02.1983	-	-	Statik STAT 30	[written by Fielding, Smithers, Burgess, Lever][produced by Colin Richardson, The Chameleons]
A Person Isn't Safe Anywhere These Days/Thursday's Child	Chameleons	06.1983	-	-	Statik TAK 6	[written by Fielding, Smithers, Burgess, Lever][produced by Colin Richardson, The Chameleons]
Up The Down Escalator/Monkeyland	Chameleons	01.1983	-	-	Statik TAK 11-12	[written by Fielding, Smithers, Burgess, Lever][produced by Colin Richardson, The Chameleons]
Singing Rule Britannia (While The Walls Close In)	Chameleons	08.1985	-	-	Statik TAK 35	-
The Fan And The Bellows	Chameleons	01.1986	-	-	Hybrid CHAM 2	-
Mad Jack/Time / The End Of Time	Chameleons	01.1986	-	-	Geffen GEF 11	-
Tears/Paradiso	Chameleons	06.1986	-	-	Geffen GEF 4T	[ Producer - Dave Allen]
Swamp Thing/John, I'm Only Dancing	Chameleons	09.1986	-	-	Geffen GEF 10	[written by Fielding, Smithers, Burgess, Lever][produced by Dave M. Allen]
Tony Fletcher Walked On Water.... EP.	Chameleons	10.1990	-	-	Glass Pyramid EMC 1

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Script Of The Bridge	Chameleons	08.1983	-	-	Statik STAT LP 17	[ Producer - Chameleons, The , Colin Richardson]
What Does Anything Mean? Basically	Chameleons	10.1985	60[2]	-	Statik STAT LP 22	[ Producer - Chameleons,, Colin Richardson , Steve Lillywhite ]
Strange Times	Chameleons	09.1986	44[2]	-	Geffen 924 119-1	[ Producer - Dave Allen]
Strip	Chameleons	05.2000	-	-	Paradiso CD 01	[ Producer -The Chameleons ,Jonathan Barrett, Shan Hira ]
Why Call It Anything	Chameleons	07.2001	-	-	Artful ARTFULCD 39	[ Producer -The Chameleons ,David M. Allen]
Live	Chameleons	03.2002	-	-	Paradiso CD 02	-
This Never Ending Now	Chameleons	09.2002	-	-	Paradiso CD 03	[ Producer -The Chameleons ,John Delf]

Berlin

Berlin - grupa amerykańska. Powstała latem 1979 w Orange County w Kalifornii. W okresie debiutu tworzyli ją: Terri Nunn (26.06.1959, Baldwin Hills, Kalifornia) - voc, Chris Velasco - g, Jo Julian (22.01.1948) - k, John Crawford (17.01.1957, Palo Alto, Kalifornia) - b, k, voc i Dan Van Patten - dr, perc (Nunn niebawem na krótko odeszła i zastępowała ją Virginia Macalino - voc), od 1983, po wielu zmianach i krótkim okresie zawieszenia działalności: Nunn, Crawford, David Diamond - k, g, Matt Reid - k, Rick Olsen - g i Rod Learned - dr, a od połowy dekady, po dalszych przeobrażeniach: Crawford, Nunn i Rob Brill (21.01.1956, Babylon, Nowy Jork) - dr.
W 1987 odeszła Nunn i na początku następnego roku formacja zakończyła działalność. W 1996 odrodziła się z inicjatywy Nunn.
Zadebiutowała 31 października 1979 w klubie Troubadour w Los Angeles, już w tym roku dorobiła się pierwszego singla - Matter Of Time, wydanego przez małą firmę Zone-H. Na swoich płytach zaprezentowała się w rutynowym repertuarze poprockowym o silnie zelektronizowanym brzmieniu a la Ultravox i często z erotycznymi, a niekiedy wręcz pornograficznymi tekstami, np. Sex (I'm A...), When We Make Love, Touch, In My Dreams, No More Words, Sex Me Talk Me, Like Flames Pink And Velvet.

Światowy sukces zapewniła jej sentymentalna ballada Take My Breath Away (współkompozytorem utworu i producentem nagrania był Giorgio Moroder), wykorzystana w filmie Top Gun (Top Gun; 1986, reż. Tony Scott) i nagrodzona Oscarem. W nagraniu płyty "Count Three And Pray" z 1988 gościnnie wzięło udział kilku znanych muzyków, m.in. gitarzyści David Gilmour z Pink Floyd i Ted Nugent.

Nunn, która w wieku lat nastu wystąpiła w kilku filmach telewizyjnych, zadebiutowała jako solistka albumem "Moment Of Truth" (DGC, 1991). Crawford i Brill założyli w 1989 zespół Big F i z nim nagrali m.in. płytę "Patience Peregrine" (Chrysalis, 1993). [written by John Crawford][produced by Mike Howlett]

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sex [I' m a]	Berlin	03.1983	-	62[7]	Geffen 29 747	[written by John Crawford/David Diamond/Terri Nunn][produced by Daniel van Patten]
The metro	Berlin	05.1983	-	58[10]	Geffen 29 638	[written by John Crawford][produced by Daniel van Patten]
Masquerade	Berlin	09.1983	-	82[3]	Geffen 29 504	[written by Chris Ruiz-Velasco][produced by Daniel van Patten
No more words	Berlin	03.1984	-	23[17]	Geffen 29 360	[written by John Crawford][produced by Giorgio Moroder/Richie Zito]
Now it' s my turn	Berlin	06.1984	-	74[4]	Geffen 29 283
Take me breath away	Berlin	06.1986	1[4][30]	1[1][21]	Columbia 05903	[gold-US][written by Giorgio Moroder/Tom Whitlock][produced by Giorgio Moroder]
Like flames	Berlin	10.1986	-	82[5]	Geffen 28 563	[written by Rob Brill][produced by Bob Ezrin]
You don' t know	Berlin	01.1987	39[10]	-	Mercury MER 237 [UK]	-
Take me breath away	Berlin feat. Terri Nunn	01.1992	-	60[9].Airplay Chart	album cut	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pleasure victim	Berlin	02.1983	-	30[34]	Geffen 2036	[platinium-US][produced by Daniel van Patten]
Love life	Berlin	03.1984	-	28[30]	Geffen 4025	[gold-US][produced by Daniel van Patten]
Count three and pray	Berlin	01.1987	32[11]	61[20]	Mercury MER 101	[produced by Bob Ezrin/Andy Richards/Berlin/Giorgio Moroder]