Z archiwum...rocka

czwartek, 28 grudnia 2023

Real Roxanne

The Real Roxanne (ur. Adelaida Martinez 15 lipca 1963r w Brooklynie w Nowym Jorku) to raperka hip-hopowa i emcee działająca od połowy do końca lat 80-tych. W latach 80-tych brała udział w Roxanne Wars (seria płyt odpowiedzi inspirowanych przebojem grupy rapowej UTFO „Roxanne, Roxanne”). Pisała wiersze i zaczęła rapować, gdy miała 17 lat. Była częścią grupy rapowej, która występowała na lokalnych koncertach.

Pierwotnie rolę Real Roxanne pełniła inna kobieta, Elease Jack, która w 1984 roku pod imieniem bohaterki nagrała pierwszy singiel „The Real Roxanne” z UTFO w Select Records. Utwór osiągnął 44. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 10 tygodni. Adelaida twierdzi, że została wprowadzona do UTFO w podobny sposób, jak historia Roxanne. Znała już członka Full Force, Paula Anthony'ego George'a. Według wywiadu, który przeprowadziła z rapindustry.com w 2008 roku: „Jak na ironię, krótko spotkałem Doca Ice’a i Kangola (Kida) w Albee Square Mall na Brooklynie i podobnie jak Roxanne nie zwracałem na nich uwagi, gdy próbowali dać sobie radę. Wszystko to miało miejsce, kiedy Paul Anthony i ja po prostu zostaliśmy przyjaciółmi. Full Force poszukiwało kogoś, kto zagrałby na stałe rolę Roxanne, mimo że nagrali już utwór z kimś wybranym z klubu, który, notabene, nie miał żadnego doświadczenia w rapie.

Wykorzystali ją , aby przelicytować utwór Roxanne Shante. Wygląda na to, że kiedy próbowali stworzyć tę postać, mieli problemy z tą osobą i jej matką, tak mi powiedziano i wtedy Paul Anthony zapytał mnie, czy wziąłbym udział w przesłuchaniu do chłopaków, odpowiedziałam „tak” i zrobiłam. I od tego momentu poszłam dalej w ślady Real Roxanne”. W 1985 roku The Real Roxanne wydała singiel „Romeo” z Hitmanem Howie Tee. Piosenka zadebiutowała na 64. miejscu listy Hot Black Singles magazynu Billboard i utrzymywała się na tej liście przez 8 tygodni. W 1986 roku wydała singiel „Bang Zoom (Let's Go-Go)” (z Hitmanem Howie Tee), który zajął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli i zajął 24. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 13 tygodni. Strona B singla „Howie’s Teed Off” osiągnęła szczyt na 24. miejscu listy przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard, ale utrzymywała się na niej tylko przez 12 tygodni.

W 1988 roku The Real Roxanne wydała swój debiutancki album, który zajął 30. miejsce na liście albumów R&B magazynu Billboard. Główny singiel, rapowa wersja piosenki Arethy Franklin z 1965 roku, „Respect”, osiągnął 71. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli i 55. na liście Hot Black Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 11 tygodni. Kolejny singiel z albumu, „Roxanne’s On a Roll”, osiągnął 80. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli i 80. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 4 tygodnie.

W 1992 roku wydała swój drugi i ostatni jak dotąd album studyjny „Go Down (But Don’t Bite It)”, który nie odbił się na listach przebojów. Jedyny singiel z albumu „Ya Brother Does/Mama Can I Get Some” również nie znalazł się na listach przebojów. Potem wycofała się ze sceny muzycznej i pozornie zniknęła w zapomnieniu. Według wywiadu przeprowadzonego w 2008 roku dla rapindustry.com Roxanne pracowała w służbie zdrowia przez 14 lat jako starsza asystentka ds. opieki nad pacjentem i pracowała nad uzyskaniem dyplomu z pielęgniarstwa. W tym czasie nadal budowała swoją firmę rozrywkową i pracowała nad wydawnictwem. Obecnie nie wiadomo, czym się obecnie zajmuje.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Real Roxanne	Real Roxanne with UTFO	02.1985	-	-	Select 1182 [US]	[written by Full Force, UTFO ][produced by Full Force][44[10].R&B Chart]
Romeo Part I & Part II	The Real Roxanne With Hitman Howie Tee	08.1985	-	-	Select 62 260 [US]	[written by Full Force][produced by Full Force][64[8].R&B Chart]
(Bang Zoom) Let's Go Go/Howie's Teed Off	The Real Roxanne With Hitman Howie Tee	06.1986	11[9]	-	Cooltempo COOL 124	[written by Full Force, The Real Roxanne, Howie Tee][produced by Full Force, Fred Munao][24[13].R&B Chart]
Respect/Her Bad Self	Real Roxanne	11.1988	71[2]	-	Cooltempo COOL 176	[written by Elliote Ness, Speedy Dee, A.J. Martinez, Howie Tee, Otis Redding][produced by Howie Tee][55[11].R&B Chart]
Roxanne's On A Roll	Real Roxanne	05.1989	80[3]	-	Select 62 334 [US]	[written by A. J. Martinez, Shorty Fresh][produced by Jam Master Jay, L. A. Posse][80[4].R&B Chart]

środa, 27 grudnia 2023

Kit Carson

Kit Carson była amerykańską piosenkarką żyjącą w epoce muzyki lat 40. i 50-tych; niewiele wiadomo o jej życiu. Urodziła się jako Liza Morrow gdzieś w latach 1910 lub 1920. Kiedyś śpiewała pod swoim imieniem z zespołem George'a Paxtona, a także z Bennym Goodmanem w połowie lat czterdziestych.

W połowie lat pięćdziesiątych Morrow zmieniła nazwisko na Kit Carson (na cześć XIX-wiecznego pogranicznika). Jedną z płyt Carson wydaną w wytwórni King była „Washing Machine Blues”, który nie odniósł sukcesu. To jednak utorowało jej drogę do kontraktu z Capitol Records, gdzie w końcu nagrała hit „Band of Gold” (nie mylić z soulowym hitem Fredy Payne o tym samym tytule). Niektóre źródła podają, że w 1955 roku zajął 17. miejsce na liście Hot 100; inni cytują numer 11 na tej samej liście przebojów z 1956 roku. Po swoim jedynym przeboju Carson szybko zniknęła z oczu opinii publicznej, dołączając do grona cudów jednego hitu i ulubieńców starej muzyki.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Band Of Gold/Cast Your Bread Upon The Waters	Kit Carson	11.1955	-	11[22]	Capitol 3283	[written by Bob Musel, Jack Taylor ]

Crazy Frog

Crazy Frog (z ang. Szalona Żaba) - animowana komputerowo postać, będąca bohaterem krótkiego filmu, dzwonka do telefonu komórkowego, gry komputerowej i teledysku.
Crazy Frog jest postacią antropomorficzną, przy rysowaniu nie została zachowana budowa płazów: stoi na dwóch nogach, w pozycji wyprostowanej, ma zęby i narządy płciowe. Skóra postaci jest niebieska, a na głowie ma kask motocyklisty. Crazy Frog jedzie na wyimaginowanym motocyklu i imituje jego dżwięki.

W 2003r grafik Erik Wernquist stworzył animowany obraz żaby (głosu postaci użyczył Daniel Malmedahl). Krótki film został zatytułowany The Annoying Thing (ang. denerwująca rzecz).
W 2004r firma Jamster wykorzystała głos Malmedahla jako dzwonek do telefonów komórkowych. Następnie powstała piosenka Axel F, wykorzystująca motyw dżwiękowy z filmu Gliniarz z Beverly Hills. W teledysku do tej piosenki występuje Crazy Frog. Utwór zdobył ogromną popularność na całym świecie.
W lipcu 2005r powstała płyta Crazy Frog, na której - obok Axel F - można usłyszeć inne "żabie" covery.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Axel F.	Crazy Frog	06.2005	1[4][40]	50[7]	Gusto GUS 17	[platinum-UK][gold-US][written by Harold Faltermeyer][produced by Bass Bumpers]
Popcorn	Crazy Frog	09.2005	12[12]	-	Gusto GUS 17	[written by Gershon Kingsley][produced by Erik Wernquist]
Jingle bells/U can' t touch this	Crazy Frog	12.2005	5[7]	-	Gusto GUS 27	[written by Henning Reith, Reinhard Raith, Wolfgang Boss][produced by Bass Bumpers]
We Are the Champions (Ding a Dang Dong)	Crazy Frog	06.2006	11[8]	-	Gusto	[written by Frederick Mercury][produced by Henning Reith , Reinhard Raith ]
Last Christmas	Crazy Frog	12.2006	16[4]	-	Tug CDSNOG17	[written by George Michael][produced by Henning Reith, Reinhard Raith ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crazy Frog Presents Crazy Hits	Crazy Frog	08.2005	5[12]	19[12]	Universal 5360	[gold-UK][Producers: Adam Marano , Reinhard Raith ]
Crazy Frog Presents More Crazy Hits	Crazy Frog	06.2006	64[5]	40[4]	Gusto GUSCD04 [UK]	[Producers: Andreas Litterscheid , Reinhard Rait]
Crazy Hits-Crazy Christmas Edition	Crazy Frog	12.2005	75[2]	-	Gusto GUSCD 03Y [UK]	-

Crass

Grupa brytyjska. Powstała w 1978, utworzona przez członków komuny anarchistycznej zajmującej farmę w North Weald w hrabstwie Essex. Byli to: Steve Ignorant -voc i Penny Rimbaud - dr, pomysłodawcy całego przedsięwzięcia, a także Eve Libertine - voc, Joy De Vivre - voc, Phil Free - g, Andy N.A. Palmer - g, voc, Pete Wright - b, voc oraz m.in. G. Sus, projektant okładek grupy, niekiedy współpracujący z nią również jako muzyk (p, fl, voc). Od początku zapowiadała, że rozwiąże się w orwellowskim roku 1984, i słowa dotrzymała.

Już w 1978 podpisała kontrakt z firmą Small Wonder i w styczniu następnego roku zadebiutowała minialbumem "The Feeding Of The Five Thousand". Musiała z niego usunąć jedno z nagrań - recytowany przez Eve Libertine poemat Asylum, będący bluźnierczym atakiem na religię, a w szczególności na Chrystusa - tłocznie odmówiły bowiem wyprodukowania płyty. Ostatecznie zamiast kontrowersyjnego fragmentu pojawiły się dwie minuty ciszy, opatrzone tytułem Free Speech. Dla grupy było to doświadczenie bolesne i oburzające. Aby uniknąć podobnych kompromisów w przyszłości, założyła własną firmę fonograficzną Crass. I dla niej nagrała wszystkie następne płyty. Chociaż przedstawiła muzyKę nhałaśliwą, świadomie brzydką, trudną w odbiorze, z tekstami o anarchistycznych treściach, odniosła spory sukces na listach przebojów firm niezależnych. Umieściła na nich m,in. single Reality Asylum/Shaved Woman z maja 1979, Bloody Revolutions (na stronie B nagranie zespołu The Poison Girls) z marca 1980, Nagasaki Nightmare/Big A Little A z lutego 1981, Merry Crassmas/ Merry Crassmas - Have Fun z grudnia tego roku, How Does It Feel To Be The Mother Of A Thousand Dead? (komentarz do wojny falklandzkiej, dedykowany Margaret Thatcher/The Immortal Death z października 1982 i 5heep Farming In The Falklands/Gotcha! (wersja koncertowa) z czerwca 1983, a także albumy "Stations Of The Crass" z września 1979, "Penis Envy" z lipca 1981, "Christ-The Album" z sierpnia 1982 i "Yes Sir, I Will" z maja 1983.

Zasłużyła na opinię najbardziej radykalnej w poglądach i działaniach spośród wszystkich brytyjskich grup punk-rockowego nurtu drugiej połowy lat siedemdziesiątych. W swoich utworach zaatakowała z pasją nie tylko obłudną religię, rabunkową gospodarkę i zakłamaną politykę, ale nawet pozerski jej zdaniem punk (np. Punk Is Dead, White Punks On Hope).

Penny Rimbaud i Eve Libertine w duecie nagrali płytę "Act Of Love" (Crass, 1985), sam Rimbaud - "Christ's Reality Asylum" (Crass, 1992), a sama Libertine - "Skating" (Red Herring, 1992). Rimbaud opublikował m.in. torn prozy autobiograficznej Shibboleth - My Revolting Life (2000). Wright utworzył z Martinem Wilsonem z Flux Of Pink Indians duet Judas II. Steve Ignorant trafił najpierw do Conflict, a później stanął na czele Stratford Mercenaries.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Reality asylum//Shaved women	Crass	05.1979	-	-	Crass Records CRASS 1	[written by Libertine, Stone, Palmer, Wright, Rimbaud, Free][produced by Libertine, Stone, Palmer, Wright, Rimbaud, Free]
Bloody revolutions/Persons Unknown [side B:Poison Girls]	Crass	05.1980	-	-	Crass Records 421984/1	[written by Crass][produced by Crass]
Nagasaki nightmare/Big a little A	Crass	02.1981	-	-	Crass Records 421984/5	[written by Crass]
How does it feel?/The immorthal death/Don' t tell me you care	Crass	11.1983	-	-	Crass Records 221984/6	[written by Crass]
Sheep farming in The Falklands/Gotcha	Crass	06.1983	-	-	Crass Records 121984/3
Whodunnit?	Crass	07.1983	-	-	Crass Records 121984/4	[produced by Tim Eggar]
You' re already dead	Crass	02.1984	-	-	Crass Records 1984	[written by Crass][produced by Crass]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stations of The Crass	Crass	08.1979	-	-	Crass Records 521984	[produced by Crass]
Penis envy	Crass	12.1980	-	-	Crass Records 321984	[produced by Crass]
Christ -The Album	Crass	08.1982	26[2]	-	Crass Records Bollox2u2	[produced by Crass]
Yes sir,i will EP.	Crass	.1983	-	-	Crass Records 121984/2	[produced by Crass]
Best before	Crass	.1986	-	-	Crass Records CATNO 5	[produced by Crass]
Ten Notes on a Summer's Day	Crass	.1986	-	-	Crass Records	[produced by Penny Rimbaud]

Betty Carter

Betty Carter-właśc. Lillie Mae Jones, ur. 16.05.1920r we Flint w stanie Michigan (USA), zm. 26.09.1998r. Dorastała w Detroit, gdzie koncertowała z gościnnie występującymi w mieście sławami, takimi jak Charlie Parker i Dizzy Gillespie. Jako nastolatka trafiła do orkiestry Lionela Hamptona i przyjęła pseudonim Lorraine Carter. Zamiłowanie Carter do bebopu natychmiast sprowokowało Hamptona do ukucia dla niej przezwiska „Bebop Betty", pod którym znało ja potem całe środowisko.

Na początku lat 50-tych Carter wykonywała repertuar ocierający się o rhythm and bluesa, występując na wspólnych koncertach obok takich gwiazd bluesa, jak Muddy Waters. Do końca lat 50-tych i na początku 60-tych pracowała w Nowym Jorku i okolicach. Mimo nawału pracy znajdowała czas na koncerty poprzedzające recitale Raya Charlesa. Wiele czasu poświęcała własnym projektom. Wkrótce założyła rodzinę oraz wydawnictwo płytowe Bet-Car, uznając, że wytwórnie, z którymi współpracowała, nie są w stanie zapewnić jej odpowiedniego standardu pracy w studiu oraz artystycznej niezależności.

W latach 80-tych występowała w klubach Nowego Jorku i Europy, czasem z orkiestrą, najczęściej jednak ze stałym triem. Czerpała inspiracje przede wszystkim od instrumentalistów, od Charliego Parkera czy Sonny'ego Rollinsa. Jej technika niewiele miała wspólnego z tradycyjną wokalistyką jazzową, co nie znaczy, że w ogóle odrzucała tradycję. Przeciwnie: jej związek z bluesem był zawsze czytelny, choćby w najbardziej skomplikowanych i nowoczesnych frazach. Najchętniej używała dolnego rejestru swojej imponującej skali i zawsze zaskakiwała ciekawymi brzmieniami, mniej wagi przywiązując do poprawnego zaśpiewania tekstu. Jej inwencję doskonale ilustrował utwór „Sounds", ponad 25-minutowa solowa wyprawa w świat wokalnych dźwieków. Podczas koncertów całkowicie panowała nad sceną, była w ciągłym ruchu, śpiewała z niesłychaną siłą i magnetyzmem, Piętno indywidualizmu, które odciskała na każdej swojej interpretacji, zwłaszcza w wykonywanych scatem kompozycjach bopowych, powoduje, że pośród śpiewaczek jazzowych mało miała sobie równych.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baby It's Cold Outside/We'll Be Together Again	Ray Charles And Betty Carter	03.1962	-	91[2]	ABC-Paramount 10298	[written by Frank Loesser][produced by Sid Feller]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ray Charles and Betty Carter	Betty Carter	09.1961	-	52[15]	ABC-Paramount 385	[produced by Sid Feller]

Valerie Carter

Valerie Gail Zakian Carter (ur. 5 lutego 1953r - zm. 4 marca 2017r) była amerykańską piosenkarką.

Carter rozpoczęła karierę śpiewając w kawiarniach jako nastolatka, aż w końcu stała się jedną trzecią zespołu country-folkowego Howdy Moon. Choć zadebiutowali w legendarnym Troubadour w Los Angeles w Kalifornii w 1974 roku, ich jedyny album jest obecnie dość mało znany. Godne uwagi jest jednak napisana przez Cartera piosenka „ Cook with Honey ”, późniejszy hit dla Judy Collins, oraz przedstawienie Carter Lowellowi George'owi, który wyprodukował kolejny album. Był jej mentorem aż do swojej śmierci w 1979 roku i przedstawił ją Jacksonowi Browne’owi, Jamesowi Taylorowi i wielu artystom, z którymi współpracowała przez całą swoją karierę.

Jej pierwszy solowy album, Just a Stone's Throw Away, nagrał imponującą liczbę gościnnych artystów z południowej Kalifornii sceny muzycznej lat 70-tych, w tym Maurice'a White'a, Lowell George'a, Lindę Ronstadt, Jacksona Browne'a i Deniece Williams. Album został dobrze przyjęty i zebrał pochlebne recenzje, dzięki czemu stała się wokalistką otwierającą Eagles w Europie. Dwa lata później wydała kolejny album Wild Child i rozpoczęła trasę koncertową z różnymi artystami, przede wszystkim z Jamesem Taylorem, Jacksonem Browne i Lindą Ronstadt. Następnie Carter wydała kolejny solowy album, The Way It Is, z gościnnymi artystami, w tym Phoebe Snow, Lyle Lovett, Edwin McCain, James Taylor, Linda Ronstadt i Jackson Browne. Japonia wydała limitowaną edycję tej płyty CD z dodatkową piosenką Toma Snowa.

Dwa lata później wydała EP-ki Find a River, Vanilla Grits i składankę Midnight Over Honey River. Carter pracowała jako wokalistka towarzysząca dla wielu artystów nagrywających. Należeli do nich Linda Ronstadt, Don Henley, Christopher Cross, Little Feat, Jackson Browne, the Outlaws i James Taylor. Carter napisała piosenkę „Cook with Honey”, która stała się hitem dla Judy Collins na jej albumie True Stories and Other Dreams z 1973 roku. Carter jest także współautorem utworu Jacksona Browne’a „Love Needs a Heart”, który znalazł się na jego albumie Running on Desert z 1977 roku. Jest także współautorką „It is One” i „Niño” na albumie Browne’a Looking East. Pracowała jako autorka tekstów dla Brothers Johnson przy utworze „Deceiver”, utworze „Turn It Into Something Good” zespołu Earth, Wind & Fire, który znalazł się na albumie zespołu Faces z 1980 r. oraz przy utworze „Never Should've” zespołu Cher Black Rose .

W 1978 roku wykonała śpiewający głos postaci Jan Mouse w animowanym programie specjalnym na Halloween The Devil and Daniel Mouse, wyprodukowanym przez kanadyjskie studio animacji Nelvana. Przypisano jej pseudonim Laurel Runn, prawdopodobnie zainspirowany mieszkaniem wówczas w Laurel Canyon. W programie specjalnym zaśpiewała kilka piosenek, w tym w duecie z piosenkarzem Johnem Sebastianem z sławnego The Lovin' Spoonful.

W następnym roku, w 1979, jej cover „O-o-h Child” pojawił się w debiucie filmowym Matta Dillona w Over the Edge. W 2018 roku jej siostra Jan Carter i przyjaciółka Kathy Kurasch zebrały „The Lost Tapes”; pierwszy pośmiertny samodzielny album z niepublikowanym wcześniej materiałem Carter. Zawiera niewydane utwory nagrane w trakcie jej kariery, w tym „I Got Over It”, którego współautorem jest Prince. W 2022 roku wydali The Lost Tapes Vol. 2.[

W wydaniu Billboard z 11 grudnia 1999 r. ogłoszono małżeństwo Cartera z Sethem Katzem, dyrektorem telewizyjnym w Sony, które odbyło się 26 listopada 1999 r. w Montclair w stanie New Jersey. W sierpniu i październiku 2009 roku Carter została aresztowana w St. Petersburgu na Florydzie za posiadanie narkotyków. Spełniła wszystkie wymagania sądu 25 maja 2011 r.Amerykański piosenkarz i autor tekstów James Taylor pojawił się na ceremonii wręczenia dyplomów w sądzie narkotykowym, składając gratulacje w imieniu wszystkich absolwentów. Carter zmarła na atak serca 4 marca 2017 roku w wieku 64 lat. Podobno o niej była piosenka „Valerie” nagrana przez Steve'a Winwooda, podobnie jak piosenka Jacksona Browne'a „That Girl Could Sing”.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Just a Stone's Throw Away	Valerie Carter	04.1977	-	182[5]	Columbia 34 155	>[produced by George Massenburg,Lowell George,Maurice White]

Childish Gambino

Donald McKinley Glover (ur. 25 września 1983r w Edwards Air Force Base) - amerykański aktor, komik, producent, reżyser, scenarzysta filmowy. Jest także raperem, wokalistą i autorem tekstów piosenek, występującym pod pseudonimem Childish Gambino, a jako mcDJ, także disc jockeyem.

Urodził się w Edwards Air Force Base w Kalifornii. Wychowywał się w Stone Mountain w stanie Georgia jako syn Beverly (z domu Smith) i Donalda Sr. Gloverów, którzy prowadzili rodzinę zastępczą przez 14 lat. Miał młodszego brata, Stephena C. (ur. 18 czerwca 1990). Jego matka pracowała jako opiekunka żłobka, a ojciec był pracownikiem pocztowym. Dorastał w rodzinie Świadków Jehowy. Uczęszczał do DeKalb School of the Arts. W 2006 ukończył studia na wydziale dramatu nowojorskiej Tisch School of the Arts przy Uniwersytecie Nowojorskim.

W Upright Citizens Brigade Theatre uczył się improwizacji i pisania komicznych tekstów. Swoją karierę zaczął jako twórca kanału komediowego na YouTubie. W 2006 r. Glover skontaktował się z producentem Davidem Minerem, dla którego napisał scenariusz dla The Simpsons. Miner i Tina Fey byli pod wrażeniem pracy Glovera i zaprosili go, by napisał scenariusz do sitcomu NBC Rockefeller Plaza 30 (2006–2012), czym zajmował się przez trzy sezony. W tym samym okresie pisał do satyryczno-politycznego czasopisma The Daily Show, zaczął też nagrywać rap pod wziętym z generatora rapowych aliasów pseudonimem Childish Gambino.

Po odejściu z ekipy serialu Rockefeller Plaza 30 zaczął występować jako standuper, czym zwrócił na siebie uwagę twórców serialu NBC Community. W latach 2009-2014 grał rolę Troya Barnesa, począwszy od drugiego sezonu wiele z jego dialogów było improwizowanych. Po pięciu sezonach odszedł z obsady i zajął się muzyką.

W 2011 roku Glover podpisał kontrakt z amerykańską wytwórnią Glassnote Records i 15 listopada 2011r ukazał się jego pierwszy studyjny album Camp z rapowanymi utworami . Glover produkuje własne utwory. Jego muzyka elektroniczna i remiksy często rozprowadzane były za darmo za pośrednictwem ich oficjalnej strony internetowej. Jego trzeci album Awaken, My Love! zawierał utwory z pogranicza soulu i funku.

Opierając się na Baracku Obamie i Gloverze twórcy ze studia Marvel stworzyli Milesa Moralesa, który stanowił nowe wcielenie Spidermana.

W roku 2016 grał rolę Earnesta „Earna” Marksa w serialu Atlanta, którego jest twórcą, scenarzystą i reżyserem. Został za nią nagrodzony Złotym Globem i Emmy. Na dużym ekranie wystąpił m.in. jako Andre w komediodramacie Magic Mike XXL (2015), Aaron Davis w filmie Spider-Man: Homecoming (2017) i jako Lando Calrissian w filmie Han Solo: Gwiezdne wojny – historie (2018), a także użyczył głosu postaci dorosłego Simby w nowej wersji Króla Lwa.

W 2019 jego piosenka „This is America” zdobyła 4 nagrody Grammy za Piosenkę roku, Teledysk roku, Najlepszą Współpracę Rapową/Śpiewaną oraz Nagranie Roku. W Polsce singiel osiągnął status platynowej płyty. W tym samym roku ogłoszona została kolekcja butów adidas Originals by Donald Glover.

W styczniu 2017 ogłosił, że on i jego partnerka, Michelle, mają syna, który urodził się na początku 2016 roku. Ich drugi syn urodził się w styczniu 2018r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heartbeat	Childish Gambino	02.2012	-	118[3]	Glassnote/Island USYAH 1200393	[platinum-US][gold-UK][written by Donald Glover,Ludwig Göransson][produced by Childish Gambino,Göransson]
Trouble	Leona Lewis featuring Childish Gambino	10.2012	7[4]	-	Syco Music GBHMU 1200205	[written by Leona Lewis, Donald Glover, Hugo Chegwin, Harry Craze, Shahid Khan, James Murray, Mustafa Omer, Emeli Sandé ,Fraser T Smith][produced by Fraser T Smith, Naughty Boy]
3005	Childish Gambino	12.2013	79[3][09.2014]	64[20]	Glassnote/Island USYAH 1300213	[platinum-US][platinum-UK][written by Donald Glover,Ludwig Göransson,Stefan Ponce][produced by Childish Gambino,Göransson,Stefan Ponce][19[33].R&B Chart]
Crawl	Childish Gambino	12.2013	150	86[1]	Glassnote/Island	[written by Donald Glover,Taiwo Hassan,Kehinde Hassan,Alessia De Gasperis Brigante][produced by Christian Rich,Childish Gambino][28[2].R&B Chart]
Worldstar	Childish Gambino	12.2013	-	109[1]	Glassnote / Caroline / Island	[written by Donald Glover,Ludwig Göransson][produced by Childish Gambino,Ludwig Göransson][35[2].R&B Chart]
Sweatpants	Childish Gambino	05.2014	79[3][09.2014]	124[1]	Glassnote/Island USYAH 1300213	[gold-US][silver-UK][written by Donald Glover,Ludwig Göransson,Jason Martin][produced by Childish Gambino,Göransson,Stefan Ponce][35[1].R&B Chart]
Break Your Heart Right Back	Ariana Grande Featuring Childish Gambino	09.2014	-	112[1]	Republic	[written by Nile Rodgers,Bernard Edwards,Sean Combs,Mason Betha,Steven Jordan,Christopher Wallace,Warren "Oak" Felder,Andrew "Pop" Wansel,Donald Glover,Kirby Dockery][produced by @Popwansel,@Oakwud]
Sober	Childish Gambino	01.2015	-	102[5]	Glassnote	[silver-UK][written by Donald Glover,Ludwig Göransson,J. Popsie][produced by Childish Gambino,Göransson][29[6].R&B Chart]
Me and Your Mama	Childish Gambino	12.2016	-	54[2]	Caroline / Glassnote	[silver-UK][written by Donald Glover,Ludwig Göransson,Zac Rae,Bernie Grundman][produced by Ludwig Goransson,Donald Glover][28[3].R&B Chart]
Redbone	Childish Gambino	12.2016	51[17]	12[44]	Glassnote USYAH 1600107	[5x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Donald Glover,Ludwig Göransson,Gary Cooper,Bootsy Collins,George Clinton][produced by Childish Gambino,Ludwig Göransson][6[39].R&B Chart]
Terrified	Childish Gambino	12.2016	-	125[1]	Caroline / Glassnote	[platinum-US][platinum-UK][written by Donald Glover,Ludwig Göransson][produced by Childish Gambino,Ludwig Göransson][110.R&B Chart]
California	Childish Gambino	12.2016	-	106[1]	Caroline / Glassnote	[written by Donald Glover,Ludwig Göransson][produced by Childish Gambino,Ludwig Göransson][101.R&B Chart]
Have Some Love	Childish Gambino	12.2016	-	115[1]	Caroline / Glassnote	[written by Donald Glover,Chris Hartz,Sam Sugarman][produced by Childish Gambino,Ludwig Göransson][108.R&B Chart]
Zombies	Childish Gambino	12.2016	-	121[1]	Caroline / Glassnote	[written by Donald Glover,Ludwig Göransson,Chris Hartz,Ray Suen][produced by Childish Gambino,Ludwig Göransson][109.R&B Chart]
This Is America	Childish Gambino	05.2018	6[10]	1[2][17]	MCDJ Recording/RCA USRC 11801773	[3x-platinum-US][platinum-UK][written by Donald Glover,Ludwig Göransson,Jeffery Lamar Williams][produced by Childish Gambino,Ludwig Göransson][1[2][17].R&B Chart]
Summertime Magic	Childish Gambino	07.2018	30[4]	44[5]	Columbia USRC 11802726	[platinum-US][silver-UK][written by Donald Glover,Ludwig Göransson][produced by Childish Gambino,Ludwig Göransson][21[6].R&B Chart]
Feels Like Summer	Childish Gambino	09.2018	64[4]	54[2]	Columbia USRC 11802773	[platinum-US][silver-UK][written by Donald Glover,Ludwig Göransson][produced by Childish Gambino,Ludwig Göransson][25[2].R&B Chart]
Can You Feel the Love Tonight	Childish Gambino with Beyoncé, Billy Eichner and Seth Rogen	08.2019	87[2]	-	Walt Disney USWD 11993795	[written by Tim Rice,Elton John]
Mood 4 Eva	Beyonce, JAY-Z & Childish Gambino Featuring Oumou Sangare	08.2019	56[2]	90[1]	RCA USSM 11904700	[written by Shawn Carter,Donald Glover,Beyoncé,Denisia Andrews,Anathi Bhongo Mnyango,Blue Coneyn][produced by DJ Khaled,Beyoncé][33[1].R&B Chart]
Sunshine	Latto Featuring Lil Wayne & Childish Gambino	04.2022	-	125[1]	RCA	[written by Alyssa Stephens,Sage Skolfield,Sean Solymar,Dwayne Carter, Jr.,Donald Glover,Anthony Clemons, Jr.,Philip Cornish,Luke Crowder,Uforo Ebong][produced by Ant Clemons,BongoByTheWay,Crowder,Mike Dean]
New Type	Summer Walker Featuring Childish Gambino	06.2023	-	124[1]	-	[41[1].R&B Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Camp	Childish Gambino	12.2011	-	11[24]	Glassnote / Cooperative GLS 012021	[silver-UK][produced by Childish Gambino ,Ludwig Göransson]
Because the Internet	Childish Gambino	12.2013	107	7[142]	Glassnote / Caroline / Island GLS-0152-02	[gold-UK][gold-US][produced by Childish Gambino, Christian Rich, Ludwig Göransson, Pop Levi, Stefan Ponce, Thundercat]
Kauai (EP)	Childish Gambino	10.2014	85[1][05.2022]	13[7]	Glassnote CG 001LP	[produced by Nick Banga, Big Soj, Childish Gambino ,DJ Drama, Ludwig Göransson ,Tim Suby ,Zaytoven]
"Awaken, My Love!"	Childish Gambino	12.2016	34[8]	5[124]	Glassnote GLS 20902	[platinum-US][gold-UK][produced by Childish Gambino ,Ludwig Göransson]
3.15.20	Childish Gambino	04.2020	20[2]	13[3]	Columbia 0886448371472	[produced by Donald Glover, DJ Dahi, EY ,James Francies, Jr., Loshendrix ,Ludwig Göransson, Chukwudi Hodge, Riley Mackin, Jai Paul ,Kurtis McKenzie]

wtorek, 26 grudnia 2023

Desire

Desire to kanadyjski zespół grający muzykę elektroniczną z Montrealu, założony w 2009 roku. W skład zespołu wchodzą wokalistka Megan Louise i producent Johnny Jewel (były członek Chromatics i Glass Candy). Dawniej Nat Walker (także były członek Chromatics) również gra w zespole na syntezatorze i perkusji. Ich debiutancki album studyjny II został wydany 30 czerwca 2009 roku nakładem wytwórni Italians Do It Better. Ich teksty są w języku francuskim i angielskim. Magazyn Fact umieścił II na 14. miejscu wśród najlepszych albumów 2009 roku.

W 2009 roku piosenka zespołu „Under Your Spell” pojawiła się na pokazie mody S/S Max Mara w 2010 roku, a także w pokazie mody Christian Dior Haute Couture wiosna-lato 2012. Utwór pojawił się także na ścieżce dźwiękowej do filmów Drive z 2011 roku i Oslo, 31 sierpnia.Kid Cudi zsamplował utwór „Under Your Spell” do piosenki „Teleport 2 Me, Jamie” z 2012 roku, wydanej jako pierwszy singiel z debiutanckiego albumu jego rockowego projektu WZRD.

Desire nagrał piosenkę „Behind the Mask” na ścieżkę dźwiękową do filmu Lost River z 2015 roku. Zespół wspierał Chromatics podczas trasy koncertowej „Double Exposure”, z Jewel podczas której wokalistka Heaven Aja występowała na syntezatorach dla Desire.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	Fra	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Under Your Spell	Desire	08.2018	9[4].Physical Singles Chart	89[3]	Italians Do It Better USL 840910008	[written by Johnny Jewel]

D' Boys

D' Boys (wymawiane jako The Boys) był jugosłowiańskim zespołem synth-pop/pop rock założonym w Belgradzie w 1982 roku. Pierwotnie utworzony jako duet składający się z Peđa D'Boy (prawdziwe nazwisko Predrag Jovanović, wokal i gitara, dawniej niemiecki zespół Jane) i Miroslav „Miško” Mihajlovski (perkusja), D' Boys początkowo wykonywał minimalistyczny synth-pop z kampowymi tekstami zajmując się życiem nocnym, imprezami i dziewczynami. Po tym jak w składzie znaleźli się gitarzysta Goran Vejvoda i basista Miško Plavi (prawdziwe nazwisko Milivoje Petrović), D' Boys, zachowując swoją orientację stylistyczną, skierowali się w stronę brzmienia bardziej rockowego.

Zespół wydał swój debiutancki album Ajd' se zezamo w 1983 roku, zyskując znaczną popularność mainstreamu. Po wydaniu drugiego albumu, Muvanje, w 1984, Mihajovski opuścił zespół, a reszta składu kontynuowała występy jako Peđa D' Boy Band, wydając dwa albumy przed rozwiązaniem w 1986r.

Zespół powstał w 1982 roku, początkowo jako duet składający się z Peđa D'Boy (prawdziwe nazwisko Predrag Jovanović, wokal, gitara) i Miško Mihajlovski, perkusja, programowanie maszyn rytmicznych). W latach 60-tych Jovanović był wokalistą zespołu Lutalice (The Wanderers), wystąpił w filmie Živojina Pavlovicia „When I Am Dead and Gone”, występował w kawiarniach we Francji i spędził trochę czasu na plażach Goa w Indiach, występując z muzykami jazzowymi i rockowymi z na całym świecie. W latach 70-tych był właścicielem butiku z odzieżą skórzaną na Ibizie i był wokalistą niemieckiego zespołu Jane, progresywno-krautrockowego. Wraz z Jane nagrał ich album z 1980 roku zatytułowany „Love Your Life”.

Mihajlovski był wcześniej członkiem nowofalowego/art rockowego zespołu Kozmetika i był jednym z artystów zaangażowanych w prace popkulturowego magazynu Izgled. Po powrocie do Belgradu w 1982 roku Jovanović zdecydował się zacząć występować. Po jam session, która odbyła się w Studenckim Centrum Kultury w Belgradzie podczas wystawy sztuki artysty komiksowego Igora Kordeja, Jovanović i Mihajlovski postanowili rozpocząć współpracę.Początkowo ich wspólny zespół był znany jako Peđa i Miško (Peđa i Miško), później Oksižen (Oxygen, od farbowanych włosów Peđa D'Boya), aż ostatecznie przyjęli nazwę D' Boys, zasugerowaną przez gospodarza popularnego programu muzycznego

Zespół początkowo wykonywał minimalistyczne piosenki o imprezach i dziewczynach, takie jak ich debiutancki 7-calowy singiel z piosenkami „Mi smo D' Boys” („We Are D' Boys”) i „Plave oči, crna ljubav” ( „Niebieskie oczy, ciemna miłość”). Singiel doprowadził do tego, że występowali jako support na koncertach niektórych czołowych jugosłowiańskich grup tamtych czasów, takich jak Film, Boa i Aerodrom.W 1982 roku duet przyciągnął uwagę publiczności i prasy częstymi występami klubowymi w Belgradzie, swoim wizerunkiem i flirtem z gejowską estetyką Jednak krytycy muzyczni często ich wyśmiewali ze względu na ich kampowe i niepoważne teksty traktujące o życiu nocnym, imprezach i dziewczynach, doprawione typowym belgradzkim humorystycznym slangiem.

Jesienią 1982 roku do zespołu dołączyło dwóch nowych muzyków: gitarzysta Goran Vejvoda i multiinstrumentalista Milivoje „Miško” Petrović, znany również jako Miško Plavi (Miško the Blonde), który wcześniej był członkiem nowofalowego zespołu VIA Talas i w D'Boys początkowo grał na gitarze basowej.W nowym składzie zespół zachował orientację stylistyczną, jednocześnie kierując się w stronę brzmienia bardziej rockowego Posiadanie dwóch członków o pseudonimie Miško często prowadziło do zamieszania wśród fanów i mediów. Wkrótce Goran Vejvoda odszedł, więc Miško Plavi przerzucił się na gitarę, a nowym basistą został Dragan „Gagi” Ilić, który wcześniej współpracował z piosenkarką Slađaną Milošević. Zespół wydał swój debiutancki album Ajd' se zezamo (Wygłupiajmy się) wiosną 1983 roku. Album został nagrany w studiu Tetrapak w Splicie i wyprodukowany przez Željko Brodarića „Jappę” z byłą Miss Jugosławii Ana Sasso na chórkach. Okładkę albumu zaprojektował Igor Kordej.

Oprócz „Mi smo D' Boys” album zawierał angielską wersję utworu zatytułowaną „We Are D' Boys”. Zespół promował album koncertem w teatrze Atelje 212 w Belgradzie. Wiosną 1984 roku D'Boys wydali swój drugi album, Muvanje (Hitting On), wyprodukowany przez Olivera Mandicia i z udziałem członków hardrockowego zespołu Generacija 5 . Na płycie znalazł się cover utworu Roya Orbisona „Oh, Pretty Woman” zatytułowany „Lepe žene” („Pretty Women”), cover utworu o muzyce starego miasta „Što (Ima dana)” („Why (There Are Days)”). ) oraz utwór „Jugoslovenka” („Yugoslav Girl”), który wkrótce stał się największym hitem zespołu. Po wydaniu albumu do składu dołączyło dwóch nowych członków: perkusista Zoran „Cole” Miljuš oraz gitarzysta Jean-Jacques Roscam, Belg pochodzenia Zairu.

Latem 1984 roku grupa wystąpiła w Grecji. Ostatni występ zespołu odbył się w dyskotece Amnezia w Salonikach. Po powrocie do Jugosławii Mihajlovski opuścił zespół i zaczął występować jako Miško D'Boys, podczas gdy pozostała część grupy kontynuowała działalność jako Peđa D'Boy Band.

Synthpop

Synthpop

Określenia

Synth pop (lub synthpop; z ang. synthesizer pop - "pop syntezatorowy") to odmiana muzyki popularnej, charakteryzująca się szerokim wykorzystaniem syntezatorów i rozmaitych efektów elektronicznych. Synth pop powstał na fali fascynacji muzyków nietypowymi brzmieniami, jakie oferowały syntezatory. Rozkwit muzyki tego typu miał miejsce w latach 80-tych XX wieku, pod koniec tej dekady moda na sythpop przeminęła.

Żródło:http://pl.wikipedia.org/wiki/Synth_pop
Synthpop jest stylem muzyki rozrywkowej w którym wiodącą rolę odgrywa jeden instrument-jest nim syntezator.Jest to ściśle związane z okresem w muzyce między końcem lat 70-tych i wczesym okresem lat 80-tych,gdy syntetyzer stał się realnie dostępnym instrumentem muzycznym.Synthpop rozwija się dzieki takim artystom jak:Gary Numan, Tears For Fears, Depeche Mode, Ultravox, i Devo,gdzie syntetyzer stanowił pierwszorzędny instrument nadając im charakterystyczne ,łatwo rozpoznawalne brzmienie.
Karlheinz Stockhausen,niemiecki kompozytor i jego dokonania miały ogromny wpływ na środowisko pionierów syntezatorowego rocka.Mimo,że syntezatory były używane przez muzyków już w latach 60-tych,przykład The Beatles,to był to jednak kosztowny,zbyt rozbudowany i skomplikowany sprzęt używany epizodycznie jako pewna ciekawostka muzyczna.Stały się szerzej używane przez zespoły rocka progresywnego i jazz fusion takich jak: Pink Floyd, Yes, Return to Forever, Emerson, Lake & Palmer, czy Weather Report , w połowie lat 70-tych przez wykonawców elektronicznego rocka- Wendy Carlos, Jean-Michela Jarre, Vangelisa i eksperymentatorów spod znaku krautrocka.Jedną ze znaczących postaci był wielce kontrowersyjny nowojorski duet Suicide,stanowiący kombinację chropawego wokalu i keyborda.Miał on znaczący wpływ w latach 80-tych na grupy takie jak; Soft Cell czy Pet Shop Boys.
Początki synthpopu sięgają 1979r i mają swoją kontynuację na początku lat 80-tych.Albumy Replicas Gary Numana i Tubeway Army, The Pleasure Principle Numana, Dare Human League, Soul Mining The The i Metamatic Johna Foxxa były typowymi dla wczesnego okresu tego gatunku.
W Stanach Zjednoczonych stał się dominującym stylem lat 80-tych był komercyjny pop i muzyka syntezatorowa,a już szczególnie synthpop działał jako rodzaj muzyki underground.Większość nowej generacji DJ-ów,autorów videoclipów i przedstawicieli wytwórni płytowych uważali wykonawców spod znaku synthpopu za mniej atrakcyjnych niż powstającego wówczas hip hopu,grunge czy rapu.Równolegle ,w Europie,a także Płd. Afryce,Australii i Azji nurt ten budził szerokie zainteresowanie,ale artyści z tych regionów tacy jak:Ace Of Base, Savage Garden, Tony Reed osiągali w USA niewielkie sukcesy.

[mt]

Narodziny synth-popu lub techno-popu (obie nazwy funkcjonowały w latach ’80) sięgają końca lat ’70. Właśnie wtedy dało się odczuć pewien przesyt u młodych fanów eksperymentalnym, trudnym rockiem elektronicznym preferowanym przez takich wykonawców jak: Kraftwerk, Tangerine Dream, Can, Cabaret Voltaire, Chrom i Devo. Także będący już wtedy na rynku: Gary Numan i The Human League nie grali jeszcze zbyt przebojowo.
Publiczność zaczęła tęsknić za muzyką łatwiejszą w odbiorze, bardziej komunikatywną, ale opartą na nowoczesnym instrumentarium. Również bywalcy klubów tańca poczuli się znudzeni tradycyjnymi rytmami "disco" w wykonaniu m.in. Bee Gees i Donny Summer. Mieli świadomość, że tańczyć i bawić się można znakomicie przy akompaniamencie zespołów elektronicznych, oryginalnych od strony brzmieniowej, grających melodyjnie, żywiołowo i rytmicznie. Dlatego równolegle z różnymi odmianami rocka, bardziej wyrafinowaną "nową falą", coraz częściej zaczęła przykuwać uwagę "pop music" otwarta na różne style i gatunki, perfekcyjnie wykonywana, a przede wszystkim miła dla ucha słuchacza. Za pionierów takich kompozycji uważa się Marca Almonda i Davida Balla, którzy jako duet Soft Cell odnieśli sukces dopiero w 1981 roku, ale organizowaniem wieczorów poetycko-elektronicznych zajmowali się już o wiele wcześniej.
W tym samym okresie debiutowali OMD i The Buggles, którzy na samym początku 1980 roku wydali swój słynny album "The Age Of Plastic"- pierwszy w pełni doskonały produkt spod szyldu techno-pop. Nastała moda również na elektroniczny pop-rock, a grupy Ultravox, Visage, Duran Duran i Classix Nouveaux okrzyknięto twórcami nowego nurtu: New Romantic.
Rozpoczęła się kolejna era w muzyce rockowej. Zamiast popularnych w latach ’70 wielkich formacji muzyków m.in. Kraftwerk, Tangerine Dream i D.A.F. organizuj±cych potężne spektakle, pojawili się soliści, duety i małe grupy wyposażone w skromny zestaw syntezatorów. Wielu wykonawców złagodziło swoje eksperymentalne brzmienie m.in. wspomniany The Human League, Heaven 17 i OMD. Synth-pop rozwijał się w oszałamiaj±cym tempie, a listy przebojów wręcz zasypane zostały głosami na tego rodzaju piosenki.

[http://romantic-synthesis.blog.onet.pl/2,ID55255731,index.html]

Reprezantywni arty¶ci

* Depeche Mode * Thomas Dolby * Duran Duran * Eurythmics * The Human League * Howard Jones * Naked Eyes * New Order * Gary Numan * Soft Cell * ABC * Marc Almond * Bronski Beat * The Buggles * Devo * A Flock of Seagulls * Heaven 17 * Klaus Nomi * Orchestral Manoeuvres in the Dark * Talk Talk

Reprezentatywne płyty

  
 
  A Flock of Seagulls  A Flock of Seagulls   1982  
  Orchestral Manoeuvres in the Dark  Architecture & Morality  1981  
  Ultravox  Dancing with Tears in My Eyes [Disky]   1997 
  The Human League  Dare!  1981 
  Duran Duran  Duran Duran [First]  1981 
  Visage  Fade to Grey: The Singles Collection   1994 
  Soft Cell  Non-Stop Erotic Cabaret  1981   
  Naked Eyes  Promises, Promises: The Very Best of Naked Eyes  1994 
  Duran Duran  Rio  1982  
  ABC  The Lexicon of Love  1982 
  Gary Numan  The Pleasure Principle   1979

Synthpop
Style żródłowe:	Electronic art music, Post punk, New Wave, Pop
Żródła kulturowe:	1póżne lata 70-te i wczesne 80-te,W.Brytania
Typowe instrumenty :	Synthesizer - Drum machine - Tape loops - Drums - Guitar - Keyboard - Sampler
Okres popularno¶ci:	Głównie lata 80-te
Pochodne formy:	Electropop - Electroclash
Subgenres
Futurepop - Synthpunk

Clarence Carter

Clarence George Carter (urodzony 14 stycznia 1936r) to amerykański wokalista, autor tekstów, muzyk i producent muzyczny. Do jego najbardziej udanych piosenek należą „Slip Away”, „Back Door Santa” (oba wydane w 1968 r.), „Patches” (1970) i „Strokin” (1986).

Carter urodził się niewidomy w Montgomery w stanie Alabama 14 stycznia 1936 r.Carter uczęszczał do Alabama School for the Blind w Talladega w stanie Alabama i Alabama State University w Montgomery, którą ukończył w sierpniu 1960 r., uzyskując tytuł licencjata w dziedzinie muzyki.

Jego profesjonalna kariera muzyczna rozpoczęła się od przyjaciela Calvina Scotta, podpisując kontrakt z wytwórnią Fairlane, aby w następnym roku wydać „I Wanna Dance But I Don't Know How” jako Clarence & Calvin. Po wydaniu w 1962 roku albumu „I Don't Know (School Girl)” para dołączyła do Duke Records, zmieniając nazwę na C & C Boys i wydając dla tej wytwórni cztery single, choć żaden nie odniósł komercyjnego sukcesu. W 1965 roku duet nagrał „Step by Step” w FAME Studios Ricka Halla w Muscle Shoals; został wydany w wytwórni Atco, zależnej Atlantic Records, ale również nie znalazł się na listach przebojów. Duet regularnie występował w klubach w Birmingham w stanie Alabama w 1966 roku.

Po poważnym urazie Scotta w wypadku samochodowym Carter kontynuował karierę solową i nagrywał dla wytwórni Fame. W 1967 roku nagrał „Tell Daddy”, który osiągnął 35. miejsce na liście Billboard R&B i zainspirował Ettę James do nagrania „Tell Mama”, którego autorem był Carter. Pod koniec 1967 roku Carter dołączył do Atlantic Records. Następnie zapoczątkował serię hitów na listach przebojów R&B i popu, zaczynając od „Slip Away” (numer 2 R&B, numer 6 pop) i „Too Weak to Fight” (nr 3 R&B, nr 13 pop). Oba poprzednie single Atlantic uzyskały status złotej płyty od Recording Industry Association of America.

Pod koniec 1968 roku wydał sezonowy hit popowy ze sprośnym i funkowym „Back Door Santa” (świąteczny pop numer 4) i odbył tournée po całym kraju. Wśród jego wokalistów wspierających znalazła się Candi Staton; pobrali się w 1970 roku i mieli syna Clarence'a Cartera Jr., zanim rozwiedli się w 1973 roku. Carter nadal miał na swoim koncie hity z lat 1969 i 1970, takie jak „Snatching It Back”, „The Feeling Is Right”, „Doin' Our Thing” i „I Can't Leave Your Love Alone”, wszystkie docierające zarówno do list amerykańskiego popu, jak i R&B. Strona B „Snatching It Back” była remakiem remake’u "The Dark End of the Street" Jamesa Carra, zatytułowanego „Making Love (At the Dark End of the Street”).

Największy hit Cartera miał miejsce w 1970 roku wraz z jego wersja „Patches”, nagrana po raz pierwszy przez Chairmen of Board, która była hitem numer 2 w Wielkiej Brytanii i numerem 4 w USA. Płyta sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i otrzymała złotą płytę przyznaną przez RIAA we wrześniu 1970 roku , zaledwie dwa miesiące po wydaniu i zdobył nagrodę Grammy dla najlepszej piosenki R&B w 1971. Po „Slip Away” i „Too Weak to Fight” był to trzeci milionowy egzemplarz Cartera.Jednak płyta Cartera późniejsze wydawnictwa płytowe były mniej udane i opuścił Atlantic pod koniec 1971 r., aby ponownie dołączyć do wytwórni Fame.

W 1975 r. podpisał kontrakt z ABC Records, wydając trzy albumy, w tym Loneliness i Temptation. Według pisarza Briana Warda: Carter „praktycznie zrobił karierę dzięki opowieściom o niepohamowanej miłości i nielegalnym seksie…” Wraz z pojawieniem się dyskoteki w połowie lat 70-tych kariera Cartera ucierpiała. Po urodzeniu kolejnego syna, Herberta Deona Wilkersona w 1981 r., w 1985 r. podpisał kontrakt z Ichiban Records i zyskał nową publiczność dzięki piosenkom takim jak „Strokin'” i „Dr. CC.” w latach 80. i 90-tych XX wieku.

„Strokin'” został uznany za zbyt sprośny, aby można go było wypuścić publicznie lub zagrać w radiu, więc wytwórnia płytowa umieściła płyty w szafach grających, gdzie piosenkę odkryli klienci barów. „Strokin'” zyskał dalsze uznanie, gdy został wykorzystany w remake'u The Nutty Professor Eddiego Murphy'ego . Ostatnio wykorzystano go w filmie Williama Friedkina Killer Joe. Soulowe brzmienie Cartera znalazło również publiczność w rodzącej się wówczas społeczności hiphopowej. Co najważniejsze, fragment rogu z „Back Door Santa” jest samplowany przez Run-D.M.C. w piosence bożonarodzeniowej „Christmas in Hollis”.

Późniejsze piosenki Cartera nadal podobają się głównie afroamerykańskiej publiczności z klasy robotniczej, zainteresowanej także współczesnymi artystami bluesowymi, takimi jak Denise LaSalle, Bobby Rush, Marvin Sease i Sir Charles Jones. Kontynuował nagrywanie, wydając sześć albumów dla wytwórni Ichiban, a od 1996 roku zakładając własną wytwórnię Cee Gee Entertainment. Kontynuował także regularne tournee po południowych stanach i za granicą.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell Daddy/I Stayed Away Too Long	Clarence Carter	01.1967	-	-	Fame 1010	[written by Clarence Carter][produced by Rick Hall][35[6].R&B Chart]
Thread The Needle/Don't Make My Baby Cry	Clarence Carter	06.1967	-	98[1]	Fame 1013	[written by Clarence Carter][produced by Rick Hall And Staff][38[5].R&B Chart]
Looking For A Fox/I Can't See Myself (Crying About You)	Clarence Carter	01.1968	-	62[8]	Atlantic 2461	[written by Rick Hall,Clarence Carter,Wilbur Terrell,Marcus Daniel][produced by Rick Hall ][20[7].R&B Chart]
Slip Away/Funky Fever	Clarence Carter	07.1968	-	A:6[16];B:88[3]	Atlantic 2508	[gold-US][A:written by William Armstrong, Marcus Daniel, Wilbur Terrell][B:written by Rick Hall,Clarence Carter,Joe Wilson,Marcus Daniel][produced by Rick Hall ][A:2[19].R&B Chart][B:49[3].R&B Chart]
Too Weak To Fight/Let Me Comfort You	Clarence Carter	11.1968	-	13[15]	Atlantic 2569	[gold-US][written by G. Jackson, C. Carter, J. Keys, R. Hall][produced by Rick Hall ][3[13].R&B Chart]
Snatching It Back/Making Love (At The Dark End Of The Street)	Clarence Carter	03.1969	-	31[10]	Atlantic 2605	[written by Clarence Carter, George Jackson][produced by Rick Hall][4[9].R&B Chart]
The Feeling Is Right/You Can't Miss What You Can't Measure	Clarence Carter	06.1969	-	31[10]	Atlantic 2642	[written by Micky Buckins, George Jackson][produced by Rick Hall][4[9].R&B Chart]
Doin' Our Thing/I Smell A Rat	Clarence Carter	09.1969	-	46[9]	Atlantic 2660	[written by C. Carter, C. McCants, A. Lee][produced by Rick Hall][9[9].R&B Chart]
Take It Off Him And Put It On Me/The Few Troubles I've Had	Clarence Carter	02.1970	-	94[4]	Atlantic 2702	[written by G. Jackson, C. M. Buckins, H. Jones, L. Pierce, R. Owens][produced by Rick Hall][23[6].R&B Chart]
I Can't Leave Your Love Alone/Devil Woman	Clarence Carter	04.1970	-	42[14]	Atlantic 2726	[written by Clarence Carter, George Jackson][produced by Rick Hall ][6[11].R&B Chart]
Patches/Say It One More Time	Clarence Carter	07.1970	2[13]	4[14]	Atlantic 2748	[gold-US][written by Ron Dunbar, General Johnson][produced by Rick Hall][2[13].R&B Chart]
It's All In Your Mind/Till I Can't Take It Anymore	Clarence Carter	11.1970	-	51[9]	Atlantic 2774	[written by George Jackson, Raymond Moore][produced by Rick Hall][13[8].R&B Chart]
The Court Room/Getting The Bills (But No Merchandise)	Clarence Carter	05.1971	-	61[6]	Atlantic 2801	[written by Red Lane][produced by Rick Hall][12[8].R&B Chart]
Slipped, Tripped And Fell In Love/I Hate To Love And Run	Clarence Carter	08.1971	-	84[5]	Atlantic 2818	[written by George Jackson][produced by Rick Hall ][25[7].R&B Chart]
Scratch My Back (And Mumble In My Ear)/I'm The One	Clarence Carter	12.1971	-	101[3]	Atlantic 2842	[written by Marcell Strong, Raymond Moore, Earl Cage Jr.][produced by Rick Hall][41[4].R&B Chart]
Back In Your Arms/Holdin' Out (On Me Baby)	Clarence Carter	12.1972	-	-	Fame 91006	[written by O.Sain][produced by Rick Hall][46[4].R&B Chart]
Put On Your Shoes And Walk/I Found Somebody New	Clarence Carter	03.1973	-	112[5]	Fame 179	[written by C. Williams, J. R. Baily][produced by Rick Hall ][40[5].R&B Chart]
Sixty Minute Man/Mother In Law	Clarence Carter	07.1973	-	A:65[8];B:80[5]	Fame 250	[A:written by C. Carter][B:written by A. Toussaint][produced by Rick Hall, Clarence Carter][A:17[13].R&B Chart][B:24[7].R&B Chart]
I'm The Midnight Special/I Got Another Woman	Clarence Carter	11.1973	-	101[12]	Fame 330	[written by G. Jackson, R. Moore, L. Chambers, A. Mitchell][produced by Rick Hall][15[14].R&B Chart]
I Got Caught/Take It All Off	Clarence Carter	09.1975	-	-	ABC 12130	[written by R. Hatcher, C. Carter][produced by Clarence Carter][49[12].R&B Chart]
It's A Monster Thang/If I Were Yours	Clarence Carter	09.1981	-	-	Venture 145	[written by George Jackson][produced by Clarence Carter][81[4].R&B Chart]
Strokin'/Watch Where You Stroke [Gary B. B. Coleman]	Clarence Carter	04.1988	82[3]	-	Ichiban 7 STROKE 1 [UK]	[written by Clarence Carter][produced by Clarence Carter]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This Is Clarence Carter	Clarence Carter	12.1968	-	200[2]	Atlantic 8192	[produced by Rick Hall]
The Dynamic Clarence Carter	Clarence Carter	04.1969	-	169[4]	Atlantic 8199	[produced by Rick Hall]
Testifyin'	Clarence Carter	08.1969	-	138[3]	Atlantic 8238	[produced by Rick Hall]
Patches	Clarence Carter	09.1970	-	44[12]	Atlantic 8267	[produced by Rick Hall]
The best of Clarence Carter	Clarence Carter	05.1971	-	103[10]	Atlantic 8282	[produced by Rick Hall]
Let's Burn	Clarence Carter	02.1981	-	189[3]	Venture 1005	[produced by Clarence Carter]