Z archiwum...rocka

poniedziałek, 25 stycznia 2016

Painted Ship

Absolwenci uczelni w Vancouver, w dużej mierze zwiastuni sceny muzycznej w British Columbia w Kanadzie.Kwartet składał się z Billa Hay'a (wokal), Boba Rowdena (gitara), Kena Waina (klawisze) i Barry Rowdena (perkusja),grajacych garażowo-psychodeliczny rock,przez wielu uznawanych za kanadyjską wersję The Doors.
Zespół nagrał dwa single w późnych latach 60-tych dla wytwórni London: "Little White Lies"/"Frustration" i "Audience Reflections"/ "And She Said 'Yes" ."Frustration" kipi pierwotnym strachem. Jego struktura przypomina utwór Castaways "Liar Liar", "z organami rodem z Uzbekistanu- lub Hindukuszu. O "Lies" Hays powiedział, to "parodia gwiazd swaggering rocka."
Zespół doszedł do wniosku, aby nagrać "coś bardziej komercyjnego niż 'Frustration",mimo że ten kawałek można uznać za prawdziwy klasyk punka. Singiel był dużym hitem w ich prowincji , spotkał się z mniejszym uznaniem na arenie międzynarodowej, pomimo obecności na antenach amerykańskiego radia.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US/UK]	Komentarz
Frustration/I Told Those Little White Lies	Painted Ship	02.1967	-	-	Mercury 72662/Mercury MF 988	[written by W. Hay, R. Rowden][produced by Douglas Hawthorne]
Audience Reflections (From Polyana's Dreamworld)/And She Said Yes	Painted Ship	05.1967	-	-	London M. 17354 [Canada]	[written by W. Hay][produced by Douglas Hawthorne]

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Wytwórnia
[UK]

Komentarz

Pigeon Detectives

Pigeon Detectives to piątka chłopaków, którzy znają się od lat postanowili założyć zespół w rock&rollowym klimacie. Udało im się to w 2002 roku i tym sposobem Matt Bowman, Oliver Main, Ryan Wilson, Dave Best i Jimmi Naylor stali się The Pigeon Detectives.
Debiut zespołu to wydany w limitowanej wersji winylowej singiel "I’m Not Sorry". Dzięki niemu The Pigeon Detectives supportowali grupę Dirty Pretty Things. Kolejny singiel "You Know I Love You", podany publiczności w ten sam sposób co pierwszy, sprawił, że grupą zainteresowali się Kaiser Chiefs, którzy zaprosili zespół na tournee po Europie w 2006 roku. Trzeci singiel "I Found Out" to już pierwsze miejsce na indie rockowej liście przebojów w Wielkiej Brytanii.
Grupa ma podpisany kontrakt z wytwórnią Dance to the Radio, która wydała ich debiutancki album "Wait for Me" w maju 2007 roku. Co ciekawe, nie była to zwykła płyta, ale 12-calowy winyl oraz wersja do legalnego ściągnięcia ze strony internetowej. "Wait for Me" w pierwszym tygodniu dostało się na 3. miejsce brytyjskiego zestawienia płyt i rozeszło się w 180 tys. kopii. Na płycie znalazły się wcześniej wydane single, jak również nowe utwory, jak "Romantic Type" czy "Take Her Back". Japońska wersja płyty zawierała bonusowy kawałek "Let Go".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Know I Love You/Wait For Me	Pigeon Detectives	07.2006	93[1]	-	Dance To The Radio DTTR 015	[produced by Will Jackson]
I Found Out/Left Alone	Pigeon Detectives	11.2006	39[19]	-	Dance To The Radio DTTR 018	[produced by Will Jackson][written by Bowman, Main]
Romantic Type/You're Just No Good For Me	Pigeon Detectives	03.2007	19[4]	-	Dance To The Radio DTTR 026	[produced by Will Jackson][written by Bowman, Main]
I'm Not Sorry/Wouldn't Believe It	Pigeon Detectives	05.2007	12[16]	-	Dance To The Radio DTTR 029	[produced by Will Jackson][written by Bowman, Main]
Take Her Back	Pigeon Detectives	08.2007	20[22]	-	Dance To The Radio DTTR 034	[produced by Will Jackson][written by Best , Naylor , Bowman, Main , Wilson]
This Is An Emergency	Pigeon Detectives	05.2008	14[2]	-	Dance To The Radio DTTR 043	[produced by Stephen Street ][written by Main]
Everybody Wants Me/ Let's Stay Out Tonight	Pigeon Detectives	08.2008	51[5]	-	Dance To The Radio DTTR 045	[produced by Stephen Street ]
Say It Like You Mean It/The Power Of Love	Pigeon Detectives	11.2008	161[1]	-	Dance To The Radio DTTR 047	[produced by Stephen Street ][written by Main]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wait For Me	Pigeon Detectives	06.2007	3[41]	-	Dance To The Radio DTTR 030	[platinum-UK][produced by Will Jackson ]
Emergency	Pigeon Detectives	06.2008	5[16]	-	Dance To The Radio DTTR 044	[gold-UK][produced by Stephen Street ]
Up, Guards And At 'Em!	Pigeon Detectives	04.2011	30[1]	-	Dance To The Radio DTTR0 65	[produced by Justin Gerrish]
We Met At Sea	Pigeon Detectives	05.2013	41[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 584	-

P.O.D.

P.O.D. jest zespołem prezentującym mocną muzykę zwaną przez krytyków nu-metalem. Jest to połączenie ciężkich brzmień z reggae, hip-hopem, hardcore, punk i latynoskiej muzyki. Jednak sami wykonawcy nie chcą szufladkować swojej twórczości. Każda płyta to eksperyment, ogniwo w ich muzycznej ewolucji. Zespół powstał w 1992 roku, w San Diego (tzw. Southtown) w stanie Kalifornia, z inicjatywy gitarzysty Marcosa Curiela i perkusisty Noaha 'Wuv' Bernardo. W krótkim czasie dołączyli do nich wokalista i frontman grupy Sonny Sandoval i basista Traa Daniels. Pełna nazwa zespołu brzmi PAYABLE ON DEATH - co w polskim wolnym tłumaczeniu oznacza opłacone śmiercią. W rzeczywistości jest to termin bankowy wiążący się z wypłacaniem pieniędzy po śmierci spadkobiercom, jednakże członkowie zespołu przyjęli inne znaczenie tego skrótu, mianowicie: dostajesz wypłatę po śmierci - idziesz do nieba. Symbolem pojawiającym się na ich płytach, plakatach, a nawet na ciele w postaci tatuażu jest znak Trójcy Świętej (ang. theTrinity). Chłopcy nie ukrywają swojej wielkiej wiary, jednak nie chcą być postrzegani jako zespół reprezentujący chrześcijańskiego rocka.
Na początku swojej kariery grali w punk-klubach jako support takich zespołów jak Green Day, Mighty Mighty Bosstones i Cypress Hill. Wraz z pomocą ojca Wuv'a założyli niezależną wytwórnię płyt Rescue Records. Dzięki niej wydali 3 płyty - 'Snuff the Punk', 'Brown', 'Live'. Po sukcesie 'Brown' (sprzedali ponad 30,000 płyt) zespołem zainteresowała się wytwórnia Atlantic Records. W sierpniu 1998 P.O.D. podpisało umowę z producentem tejże wytwórni Howardem Bensonem. Rok później wydali niezależny krążek 'Warriors Ep'.
W 1999 roku ukazał się też inny krążek , wydany już przez Atlantic 'The Fundamental Elements of Southtown', zawiera on 16 utworów, między innymi cover 'Bullet the Blue Sky' U2. Wielką popularnością cieszył się utwór 'Rock the Party (Off the Hook). Później w drodze do sławy przyspieszyli.
W 2000 roku pojawił się utwór 'School of Hard Knocks', który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu z Adamem Sandlerem 'Little Nicky'. Inne filmy, w których pojawiły się utwory P.O.D. to 'Any Given Sunday' (Whatever it takes') oraz 'Ready to Rumble'. A ostatnio także w drugiej części 'Matrix - Reaktywacja' z piosenką 'Sleeping Awake'. Zespół pojawił się także w TV między innymi w programie Jay'a Leno czy Davida Lettermana. Można było ich również usłyszeć w eterze u Howarda Sterna. Sonny pojawił się także w Politically Incorrect With Bill Maker.
P.O.D. zebrało wiele nagród, ale to nie pozwoliło im osiąść na laurach. W 2001 roku ukazało się 'Sattelite', krążek ten pozwolił im uzyskać nowych zwolenników (zwanych przez członków zespołu WOJOWNIKAMI (WARRIORS). Na płycie znajduje się 15 utworów, wśród nich najbardziej znane 'Youth of the Nation' i 'Alive'. Do współpracy zostali zaproszeni Eek-A-Mouse, H.R., a także Christian z Blindside. Wszystkie utwory zostały skomponowane pod wpływem emocji związanych z przeżyciami muzyków, na przykład Youth of the Nation'(utwór napisany pod wpływem tragedii w jednej z Amerykańskich Szkół) czy 'Thinking About Forever'(poświęcony zmarłej mamie Sonny'ego). Jak twierdzą chłopcy muzyka to nie puste dźwięki, lecz szczere uczucia. 'Satellite' sprzedało się w milionach egzemplarzy. Postanowiono, więc wypuścić specjalne wydanie tej płyty. Na rynku pojawiły się dwie edycje - pierwsza z nich z dodatkowym singlem 'Whatever It Takes'(pojawiła się tylko na rynku europejskim), druga zaś wzbogacona została o dodatki DVD (ta różniła się nie tylko zawartością, ale także nieco i okładką).
P.O.D. zagrało wiele koncertów, na których zgromadziły się rzesze WOJOWNIKÓW. Podczas każdego koncertu chłopcy dają z siebie wszystko i wiem (z własnego doświadczenia) jak potrafią być przyjaźni i mili dla swoich fanów. Pojawili się także i w Polsce, grali jako support przed Kornem w katowickim Spodku kilka lat temu. Twierdzą, iż siłę do dalszej działalności dają im Wojownicy, ich rodziny oraz Jah (Bóg).
W 2003 roku skład zespołu uległ nieco zmianie, Marcos Curiel postanowił rozpocząć nową drogę solo, zastąpił go Jason Truby. 4 Listopada wyszła najnowsza płyta zatytułowana Payable On Death. Zespół po raz kolejny pokazał, że zna się na muzyce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alive	P.O.D.	11.2001	19[15]	41[20]	Atlantic AT0 119CD	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson,P.O.D.][2[1].Modern Rock Tracks]
Youth of the nation	P.O.D.	12.2001	36[2]	28[19]	Atlantic AT0 127CD	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson][1[2].Modern Rock Tracks]
Boom /Rock the party	P.O.D.	05.2002	-	123[4]	Atlantic 85 372 [US]	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson,P.O.D.][13[17].Modern Rock Tracks]
Satellite	P.O.D.	01.10.2002	120[1]	-	Atlantic AT 0139	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson,P.O.D.][21[1].Modern Rock Tracks]
Sleeping awake	P.O.D.	06.2003	42[2]	-	Maverick W608	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson,P.O.D.][14[9].Modern Rock Tracks]
Will you	P.O.D.	09.2003	68[2]	117[3]	Atlantic AT0 169CD	[produced by Howard Benson][12[16].Modern Rock Tracks]
Goodbye for Now	P.O.D. featuring Katy Perry	01.2006	-	48[2]	Atlantic	[written by Sonny Sandoval, P.O.D.][produced by Glen Ballard, P.O.D.][25.Modern Rock Tracks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The fundamental elements of southtown	P.O.D.	09.1999	-	51[47]	Atlantic 83 216	[platinum-US][produced by Howard Benson]
Satellite	P.O.D.	09.2001	16[21]	6[71]	Atlantic 83 475	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Howard Benson]
Payable on death	P.O.D.	11.2003	162[1]	9[13]	Atlantic 83 676	[gold][produced by Howard Benson,P.O.D.]
Testify	P.O.D.	01.2006	-	9[5]	Atlantic 83 857	[Producer by Glen Ballard]
When Angels & Serpents Dance	P.O.D.	04.2008	-	9[5]	INO 42402	[Producer by Jay Baumgardner,P.O.D.]
Murdered Love	P.O.D.	07.2012	-	17[4]	Razor & Tie	[Producer by Howard Benson]
The Awakening	P.O.D.	08.2015	-	75[1]	Universal	[Producer by Howard Benson]

niedziela, 24 stycznia 2016

Historia UK Charts

Pierwsze zestawienie brytyjskich bestsellerów płytowych zostało opublikowane przez pismo muzyczne "New Musical Express" 14 listopada 1952 roku i obejmowało 12 najlepiej sprzedających się singli.Za ich podstawę służyła telefoniczna sonda z 20-tu największych wybranych sklepów z płytami.Tym ,który od początku sporządzał wyniki telefonicznej sondy był-Percy Dickins,zostając na tym stanowisku do 1960r.Historyczym ,bo pierwszym hitem #1 stała się piosenka Al Martino -"Here In My Heart".A oto jak wyglądałą lista nr 1:

1 Here In My Heart Al Martino
2 You Belong To Me Jo Stafford
3 Somewhere Along The Way Nat King Cole
4 Isle Of Innisfree Bing Crosby
5 Feet Up Guy Mitchell
6 Half As Much Rosemary Clooney
7 Forget Me Not Vera Lynn
7 High Noon Frankie Laine
8 Sugarbush Doris Day & Frankie Laine
8 Blue Tango Ray Martin
9 Homing Waltz Vera Lynn
10 Auf Wiedersehen Vera Lynn
11 Because You're Mine Mario Lanza
11 Cowpuncher's Cantata Max Bygraves
12 Walking My Baby Back Home Johnnie Ray

Lista przebojów szybko zyskała popularność na łamach prasy popularnej i szybko znalazła naśladowców,Record Mirror sporządza własne zestawienie od 1955r i Melody Maker w 1958r. Lista została rozszerzona do 20 pozycji 1 pażdziernika 1954r, a od 14 kwietnia 1956r ukazuje się jako Top 30.
Od 10 marca 1960r lista przebojów była kompilowana na podstawie sprzedaży płyt przez Record Retailer [przekształcony póżniej w Music Week], jednocześnie N.M.E. publikuje własną niezależną wersję ,przedrukowywanej przez Melody Maker i Disc & Music Echo .
Lista Record Retailer zawierała 50 pozycji,drukowana i przesyłana do sklepów przez Record Mirror-magazyn przemysłu płytowego do kwietnia 1992 roku.
Pierwsze zestawienie UK Album Charts ukazało się 8 listopada 1958r,a pozycję nr 1 był soundtrack z filmu "South Pacific".
1 stycznia 1964 odbywa się debiut TOP OF THE POPS ,telewizyjnego show ,którego głównymi autorami są artyści brylujący na UK Top Singles chart.Pierwszym prezenterem był Jimmy Saville,a jego gośćmi byli minn.The Rolling Stones i Beatles.Repertuar pierwszego programu stanowiły piosenki:ROLLING STONES - I Wanna Be Your Man, DUSTY SPRINGFIELD - I Only Want To Be With You, DAVE CLARK FIVE - Glad All Over, HOLLIES - Stay, SWINGING BLUE JEANS - Hippy Hippy Shake and THE BEATLES - I Want To Hold Your Hand [ówczeny #1 hit].
British Market Research Bureau rozpoczęła 12 lutego 1969r zbieranie danych ze sprzedaży płyt z 250 sklepów,na podstawie raportów przesyłanych przez te sklepy,powstała w ten sposób w pełni komercyjna lista na zamówienie Record Retailer i BBC.
W tym samym czasie zaczyna nadawać ze statku zakotwiczonego 3 mile od wybrzeża Essex,pierwsza piracka rozgłośnia radiowa-Radio Caroline,grająca w nieograniczonych ilościach [24 godziny na dobę] rock,nieobecny w ówczesnych oficjalnych mediach Zjednoczonego Królewstwa..Jej promotorem był irlandzki biznesmen Ronan O'Reilly.Olbrzymia popularność Radio Caroline to także wynik słabej jakości sygnału działającego Radia Luxemburg.
Dzień 26 stycznia 1967r zapisał się w historii,jako debiut na liście najdłużej się na niej utrzymującego nieprzerwanie singla.Była to piosenka Engelberta Humperdincka-"Release me",która spędziła na UK Charts 56 tygodni.
30 września 1967r ma miejsce premiera audycji radiowej w BBC 1 poświęconej aktualnemu notowaniu listy przebojów.Prowadził ją Tony Blackburn i z czasem stała się ona najchętniej słuchaną audycją na wyspach brytyjskich.
Na srebrny jubileusz UK Singles Charts, 14 listopada 1977r ukazuje się pierwsze wydanie The Guinness Book Of Hit Singles
.Od 5 maja 1978r British Market Research Bureau [BMRB] kompiluje 75 pozycji na liście przebojów.Kolejne powiększenie jej objętości tym razem do Top 100 ma miejsce 8 stycznia 1983r.Od maja 1991r na wskutek drastycznego spadku sprzedaży płyt,publikuje się Top 75,mimo oficjalnej nazwy Top 100.W tym samym roku [w lipcu] singiel Eveything I Do Bryana Adamsa stał się najdłużej utrzymującym się na pozycji #1 w historii [16].
4 stycznia 1983r Instytut Gallupa przejął od BMRB organizację listy i zautomatyzował sposób jej kompilacji.Pierwszym #1 wyłonionym w ten sposób był hit Renee and Renato's "Save Your Love".w lutym 1994r Gallupa w tej roli zastępuje firma Millward Brown ,wprowadzająca elektroniczny pomiar sprzedaży płyt.
The Official UK Charts Company [także jako Official UK Charts],jest spółką join ventures dwóch organizacji BARD i BPI,zarządzana przez Radę Nadzorczą reprezentowaną przez właścicieli sklepów muzycznych,wytwórni płytowych i środków masowego komunikowania.Dane ze sprzedaży dostarczane są z 6 500 największych sklepów posiadających łącznie 99% rynku sprzedaży singli,95% albumów i 80% rynku video. Przeciętna tygodniowa sprzedaż to 1.5mln singli i 2mln egz albumów,jej wynik ustalany jest po zamknięciu sprzedaży w sobotę i podawany oficjalnie następnego dnia.Większość nowych singli wprowadzanych jest do sklepów muzycznych w poniedziałek.W niedzielne popołudnie [w godzinach 4pm-7pm]zestawienie aktualnej listy przebojów przedstawia w swojej audycji [najchętniej słuchanej] radio BBC 1.Jej najsłynniejszymi prezenterami byli Mark Goodier i Bruno Brookes,którzy prowadzili tę audycję przez wiele lat,dopiero w 2003r Goodier został zamieniony przez Wesa Buttersa.
Głowne zestawienie Top 200 Singles jest kombinacją wyników sprzedaży płyt i kopiowanych z internetu,z której sporządzana jest lista Top 75 uważana za oficjalną listę przebojów [często używane jest zestawienie Top 100],chociaz dla zwykłej publiczności najbardziej interesujace jest zestawienie Top 40.

Kryteria kwalifikacji singli:

-singiel musi być wydany w jednym z następujących formatów: CD, DVD, Vinyl, Cassette i flexidisc.Nie kwalifikuje się Digital Compact Cassette i MiniDisc.
-wszystkie formaty muszą zawierać wiodącą ścieżkę jako stronę A lub remix z niej.
-single muszą posiadać wymaganą cenę minimalną
-każdy format singla nie może zawierać więcej niż trzy różne utwory,ale każdy z nich może występować w wielu wersjach
-maksymalna długość odtwarzania singla w trzech obowiązujących formatach nie może przekraczać 20 minut,jeśli więcej niż jeden utwór jest tytułowym i 40 minut ,gdy jeden utwór jest przedstawiony w kilku wersjach/remiksach.
-format "mini CD" jest akceptowany jako singiel,jeśli czas odtwarzania nie przekracza 10 minut i zawiera maksymalnie dwa utwory.Dotyczy to tzw. 5" CD,zaakceptowanych przy sporządzaniu listy przebojów w 2003r.

Ye-ye

Nurt muzyki pop wywodzący się z początku lat 60-tych z Francji,kanadyjskiego Quebecu i Hiszpanii.Jego nazwa pochodzi od okrzyku "yeah! yeah!".
Swój początek bierze od radiowego programu "Salut les copains", stworzonego przez Lucien Morisse i gospodarzem którego był Daniel Philippacci, który został po raz pierwszy zaprezentowany na antenie w grudniu 1959.Ten program osiągnął natychmiastowy sukces i jedna z jego części ( "le chouchou de la semaine" / "this week's sweetheart") stał się punktem wyjścia dla większości piosenkarzy yeye. Każdy utwór, który został przedstawiony jako chouchou dochodził do szczytu listy przebojów.Fenomen tego programu był kontynuowany w magazynie o tej samej nazwie publikowanym na rynku prasowym Francji,Niemiec,Hiszpanii i Włoch od 1962r.
Nurt yeye był unikalnym zjawiskiem z różnych powodów,po pierwsze był to pierwszy ruch muzyczny w którym główną role odgrywały kobiety,po drugie dotyczył głównie Europy [choć zyskał dużą popularność w Japonii].Dotyczył bardzo młodych dziewczyn,Gall miała 16 lat gdy wydała pierwszy album,17 gdy wygrała konkurs piosenki Eurowizji w Luksemburgu,młodzieńczo naiwnych,których problemy dotyczyły głównie nieszczęśliwej miłości,tak jak w piosence Françoise Hardy "Tous les garçons et les Filles" .
Wiodącą rolę wśród div yeye pełniła Sylvie Vartan.Poślubiła gwiazdę rocka Johnny Hallyday'a w 1965r i odbyła tournee po Ameryce i Azji.Dopiero w 1968r odeszła mentalnie od tego stylu nagrywając piosenkę "Jolie poupée" o dziewczynie, która ubolewa nad porzuconymi lalkami po jej dorastaniu.
Choć pochodzący z Francji, ruch yeye przetoczył się przez Europę Zachodnią.Jedną z pierwszych dam rocka we Włoszech w 1959r była Mina.W następnych latach będzie skłaniać się ku piosence środka.Jej rodaczka Rita Pavone jest typowym przykładem nastolatki stylu yeye.W Hiszpanii muzyka yeye skierowana była głównie przeciwko katolicyzmowi i choć przyjęła się tam nieco póżniej to cieszyła się dużym powodzeniem.W 1968r przedstawicielka tego kraju,Massiel wygrała piosenką "La La La" konkurs Eurowizji.
Mimo tego,że ten nurt zdominowany został przez dziewczyny,to nie można odmówić ważnej roli kilku mężczyzn,jak chociażby Serge Gainsbourg,który pisał piosenki dla większości wykonawców owego nurtu,wykonawcę romantycznych ballad Michela Polnareffa ["Love please love me"],Jacquesa Dutronc ["La fille du pere Noel"],czy najbardziej znanego przedstawiciela męskiego odłamu yeye,Claude'a François ["Belles, Belles, Belles"].

Najlepsi artyści na liście przebojów Hot 100 Billbard Singles 1955-2006

Objaśnienia

Zestawienie zawiera klasyfikację najlepiej sprzedawanych singli na amerykańskiej liście bestsellerów singlowych w latach 1955-2002 sporządzone w 50 rocznicę powstania tej listy przebojów.
Podstawą klasyfikacji były oczywiście pozycje danych piosenek na liście i tak za 1 miejsce w Hot 100 w każdym tygodniu przyznawano 100pkt [plus 10pkt za każdy dodatkowy tydzień na pozycji #1],2-gie 90pkt,3-cie 80pkt...91-100 10pkt.
Hot 100 Airplay- 1 miejsce 85pkt[plus 5pkt za każdy dodatkowy tydzień na pozycji #1], 2-gie 75pkt...61-75 10pkt.
Hot 100 Sales- 1 miejsce 40pkt[plus 10pkt za każdy dodatkowy tydzień na pozycji #1],2-gie 40pkt...41-75 5pkt.

1	Elvis Presley	9.406
2	Beatles	5.360
3	Elton John	5.045
4	Madonna	4.749
5	Mariah Carey	4.295
6	Stevie Wonder	4.278
7	James Brown	4.018
8	Michael Jackson	3.930
9	Janet Jackson	3.887
10	Rolling Stones	3.810
11	Aretha Franklin	3.782
12	Pat Boone	3.692
13	Rod Stewart	3.514
14	Marvin Gaye	3,475
15	Whitney Houston	3.471
16	Paul McCartney/Wings	3.349
17	Ray Charles	3.302
18	Beach Boys	3.274
19	Prince	3.252
20	Chicago	3.208
21	Fats Domino	3.182
22	Temptations	3.164
23	Neil Diamond	3.147
24	Ricky Nelson	3.117
25	Supremes	3.116
26	Connie Francis	3.076
27	Frank Sinatra	3.035
28	Bee Gees	3.030
29	Paul Anka	2.933
30	Dionne Warwick	2.905
31	Four Seasons	2.795
32	Billy Joel	2.761
33	Olivia Newton-John	2.793
34	Diana Ross	2.721
35	Nat “King” Cole	2.660
36	Brenda Lee	2.646
37	Daryl Hall & John Oates	2.645
38	R.Kelly	2.597
39	Perry Como	2.594
40	George Michael/Wham!	2.554
41	Kenny Rogers/First Edition	2.509
42	Miracles	2.444
43	Barbra Streisand	2.412
44	Bobby Vinton	2.401
45	Everly Brothers	2.373
46	Brook Benton	2.342
47	Gladys Knight & The Pips	2.320
48	Four Tops	2.292
49	Donna Summer	2.287
50	Sam Cooke	2.278
51	Platters	2.278
52	Andy Williams	2.254
53	Phil Collins	2.252
54	Jackie Wilson	2.194
55	Bobby Darin	2.154
56	Jackson 5/Jacksons	2.152
57	Cher	2.128
58	Bryan Adams	2.103
59	John Cougar Mellencamp	2.065
60	Linda Ronstadt	2.062
61	Johnny Mathis	2.054
62	Carpenters	2.045
63	Bon Jovi	2.025
64	Boyz II Men	2.030
65	Chubby Checker	2.013
66	Gloria Estefan/Miami Sound Machine	2.000
67	Kool & The Gang	1.990
68	Jefferson Airplane/Starship	1.979
69	Barry Manilow	1.915
70	Mary J.Blige	1.912
71	Usher	1.898
72	Roy Orbison	1.886
73	Puff Daddy	1.881
74	Dion	1.870
75	Bob Seger	1.865
76	Neil Sedaka	1.858
77	Heart	1.856
78	Jay-Z	1.854
79	Earth ,Wind & Fire	1.852
80	Glenn Campbell	1.832
81	Herb Alpert/Tijuana Brass	1.831
82	John Denver	1.826
83	Aerosmith	1.817
84	Fifth Dimension	1.810
85	Lionel Richie	1.800
86	Celine Dion	1.787
87	Isley Brothers	1.773
88	U2	1.758
89	Tim McGraw	1.749
90	Johnny Cash	1.741
91	Tommy James & The Shondells	1.735
92	Patti Page	1.714
93	Nelly	1.707
94	Spinners	1.686
95	Three Dog Night	1.668
96	Eagles	1.667
97	Drifters	1.666
98	Fleetwood Mac	1.665
99	Huey Lewis & The News	1.662
100	Impressions	1.641

Najlepsi artyści na listach przebojów singlowych UK Chart Singles 1952-2006 wg. sprzedaży płyt

Objaśnienia

pozycja/artysta/sprzedaż w egz.

 1 - Cliff Richard - 20,969,006
2 - The Beatles - 20,799,632

3 - Elvis Presley - 19,293,118

4 - Madonna - 14,562,856

5 - Elton John - 13,475,063

6 - Michael Jackson - 11,310,958

7 - Queen - 10,334,713
8 - Abba - 10,004,039

9 - Paul McCartney - 9,781,603
10 - David Bowie - 9,392,410
11 - Rod Stewart - 9,046,492

12 - The Rolling Stones - 8,348,470

13 - Kylie Minogue - 7,994,130
14 - Stevie Wonder - 7,614,227
15 - Spice Girls - 7,507,213
16 - Shakin' Stevens - 7,108,330

17 - Whitney Houston - 6,993,105
18 - The Bee Gees - 6,943,851
19 - George Michael - 6,819,419
20 - Status Quo - 6,727,822
21 - Boney M - 6,587,018
22 - Slade - 6,520,171
23 - Olivia Newton John - 6,493,006
24 - Blondie - 6,456,881
25 - Boyzone - 6,435,711
26 - Oasis - 6,225,785

27 - UB40 - 5,997,222
28 - Tom Jones - 5,892,220
29 - Celine Dion - 5,683,264
30 - The Police - 5,617,175
31 - Madness - 5,564,459
32 - Diana Ross - 5,326,780
33 - Wham - 5,298,431
34 - Adam Ant - 5,296,965
35 - The Jam - 5,094,055
36 - Frankie Goes to Hollywood - 5,008,067

37 - Robbie Williams - 4,973,227
38 - Pet Shop Boys - 4,913,655
39 - Phil Collins - 4,889,059
40 - Wet Wet Wet - 4,877,328
41 - Duran Duran - 4,846,531
42 - Everly Brothers - 4,827,957
43 - Shadows - 4,793,537
44 - Westlife - 4,726,116
45 - Gary Glitter - 4,717,834
46 - Engelbert Humperdinck - 4,710,328
47 - U2 - 4,663,427
48 - Bryan Adams - 4,614,135
49 - Frank Sinatra - 4,597,630
50 - Hollies - 4,597,450
51 - Hot Chocolate - 4,441,955
52 - Take That - 4,426,566
53 - Prince - 4,415,596
54 - Mariah Carey - 4,409,607
55 - Steps - 4,408,499
56 - Donna Summer - 4,389,529
57 - Janet Jackson - 4,359,645
58 - E L O - 4,241,169
59 - Cher - 4,080,650
60 - Erasure - 4,077,372

Call It Stormy Monday (But Tuesday Is Just as Bad)

Historia

Sztormowy poniedziałek ale wtorek jest jak samo zło

Środa jeszcze gorsza a czwartek to nieszczęście

Orzeł lata w piątek a w sobotę będę grał

W niedzielę idę do kościoła, klęknę by się pomodlić.

Bluesa tego napisał i nagrał w 1947 roku T-Bone Walker.
Walker pierwotnie nazwał go Stormy Monday Blues. Spowodowało to kolizję nazw z wcześniejszym utworem o takim samym tytule, autorstwa Earla Hinesa i Billy Eckstine`a, który to utwór w 1942 roku osiągnął 1. miejsce na liście hitów R & B.
Walker zmienił tytuł chociaż dzisiaj Stormy Monday jest kojarzony jednoznacznie z jego kompozycją.
Blues ten jest świetnym utworem. Prezentuje wyraźnie odrębności bluesa teksańskiego od chicagowskiego. Przede wszystkim, mimo typowo bluesowej formy, słychać wyraźnie jazzowe akordy i styl gry, znacznie łagodniejszy akompaniament gitarowy oraz solo gitarowe mające cechy improwizacji. Zwłaszcza tego rodzaju solo w chicagowskim bluesie nie stosowano.
Pierwsze nagranie zostało wydane przez Black & White Records w Los Angeles. T-Bone grał na gitarze elektrycznej, a pięknie przygrywał na trąbce Teddy Buckner.
Blues wszedł do 10 najlepszych hitów R & B w 1948 roku na piąte miejsce. Płyta rozeszła się po kraju i zrobiła bardzo duże wrażenie na bluesmanach z Chicago, Memphis czy z Delty. Było to jeszcze przed wydaniem pierwszych nagrań Muddy`ego Watersa z gitarą elektryczną. B.B. Kinga właśnie Stormy Monday skłonił do gry na gitarze elektrycznej, a także do solówek gitarowych w swoich własnych utworach. Riffy B.B. Kinga stały się jego znakiem firmowym i zapewniły mu sławę jako świetnemu gitarzyście.
T-Bone Walker nagrywał Stormy Monday jeszcze dwa razy w 1959 i 1973 roku. Utwór był tak bardzo związany z Walkerem, że musiał go wykonywać praktycznie na wszystkich koncertach.
Piosenka została w Ameryce spopularyzowana przez Allman Brothers Band, który włączył nagranie live do klasycznego albumu At Fillmore East z 1971 roku. W Europie grupa ta nigdy nie osiągnęła uznania, co dla fanów z USA jest niezrozumiałe.
Stormy Monday wykonywało i nagrało całe mnóstwo bardzo dobrych artystów, jak np. Albert King, Eva Cassidy, Question Mark and the Mysterians, Jethro Tull, Eric Clapton, John Mayall, Cream, Lou Rawls i B.B. King.
W 1988 roku Mike Figgis nakręcił film pt. Stormy Monday. W czołówce tytułowy blues jest śpiewany przez B.B. Kinga.
W music boxie dwa nagrania T-Bone Walkera - pierwsze z debiutu, drugie z 1959 roku, wyraźnie rytm&bluesowe.

Z kolei Elmore James to czysty wprost styl chicagowski. Żadnego tam solo gitarowego i technika slide jako żywo.

[http://blueslover.salon24.pl]

Covery piosenki na listach przebojów:


 T-Bone Walker  SP. I Know Your Wig Is Gone/Call It Stormy Monday But

 Tuesday Is Just As Bad    01.1948r  Black & White 122


inne wykonania
 

Jimmy Witherspoon SP. You're Cheating Heart/Call It Stormy Monday But Tuesday Is Just As Bad  .1960 Kent 45x343
Pat Boone LP.This and That   .1960
Nancy Wilson  LP.Something Wonderful  10.1960  
Bobby Bland  SP.Stormy Monday Blues/I Know Your Wig Is Gone  .1962 Duke 355
John Hammond  LP.Mirrors   .1967

Tekst piosenki:

They call it stormy Monday, but Tuesday's just as bad
They call it stormy Monday, but Tuesday's just as bad
Wednesday's worse, and Thursday's also sad

Yes the eagle flies on Friday, and Saturday I go out to play
Eagle flies on Friday, and Saturday I go out to play
Sunday I go to church, then I kneel down and pray

Lord have mercy, Lord have mercy on me
Lord have mercy, my heart's in misery
Crazy about my baby, yes, send her back to me

Blood Sweat & Tears

BLOOD SWEAT AND TEARS-jazz-rockowe brzmienie tej pionierskiej w swym gatunku grupy stanowiło ożywczą odmianę w zdominowanej przez dźwięk gitar muzyce rockowej końca lat 60. W wielu imponujących składach zespołu znaleźli się (między innymi): David Clayton-Thomas (właśc. David Thomsett. ur. 13.09.1941 r. w Surrey, Anglia, śpiew), Al Kooper (ur. 5.02.1944 r. w Nowym Jorku; klawisze), Steve Katz (ur. 9.05.1945 r. w Nowym Jorku gitara), Randy Brecker (ur. 27.11.1945 r. w Filadelfii w stanie Pensylwania; trąbka), Dick Halligan (ur. 29.08.1943 r. w Nowym Jorku; puzon, flet, klawisze), Fred Lipsius (ur. 19.11.1944 r. w Nowym Jorku; saksofon altowy, fortepian), Bobby Colomby (właśc. Robert Gołąbek, ur. 20.12.1944 r. w Nowym Jorku; perkusja), Jim Fiedler (ur. 4.10.1947 r. w Denton w stanie Texas; bas), Lew Soloff(ur. 20.02.1944 r. w nowojorskiej dzielnicy Brooklyn; trąbka). Chuck Winfield (ur. 5.02.1943 r. w Monessen w stanie Pensylwania, USA; trąbka), Jerry Hyman (ur. 19.05.1947 r. w nowojorskiej dzielnicy Brooklyn, USA; trąbka) oraz Dave Bargeron (ur. 6.09.1942 r. w Athol w stanie Massachusetts, USA; trąbka).

Założenie zespołu było pomysłem Ala Koopera - razem z Katzem (obaj z grupy Blues Project) stworzyli potwora, który ich wkrótce przerósł. Zaraz po nagraniu debiutanckiego albumu, Child Is Father To The Man, na którym znalazły się dwa jego najlepsze utwory "I Can't Quit Her" i "My Days Are Numbered", Kooper odszedł z zespołu. Jakość albumu psuły dalekie od doskonałości wokale.
Najlepszą dużą płytą grupy było jej drugie dzieło, Blood Sweat And Tears, na którym partie wokalne wziął na swoje barki David Clayton-Thomas. Z perspektywy lat album ten odznacza się świetnym doborem utworów i świeżym brzmieniem. Kooper bardzo dużo stracił, nie biorąc bezpośredniego udziału w jego nagraniu, a tylko w pracy nad aranżacjami. Płyta odniosła olbrzymi sukces, przez wiele tygodni zajmując pierwsze miejsce i przez dwa lata nie schodząc z amerykańskiej listy albumów. W tym czasie sprzedała się w milionach egzemplarzy, zdobyła nagrodę "Grammy", a trzy spośród zawartych na niej utworów stały się światowymi przebojami: "You've Made Me So Very Happy", "Spinning Wheel" i "And When I Die".
Kolejne dwie duże płyty też odniosły znaczny sukces, ponownie proponując tak samo odważne aranżacje na instrumenty dęte, sporadyczne ostre solówki gitarowe i przede wszystkim śpiewane bez wysiłku, zachrypnięte wokalizy Claytona-Thomasa. W sierpniu 1970 r. grupa wystąpiła w Polsce. Po wydaniu BS&T4 Clayton-Thomas rozpoczął karierę solową, co zapoczątkowało prawdziwy korowód wokalistów w zespole. Wśród nich pojawił się m.in. dawny członek grupy White Trash Edgara Wintera - Jerry La Croix (ur. 10.10.1943 w Aleksandrii w stanie Luizjana, USA).

Zespół nigdy już nie odzyskał dawnej sławy , czar prysł, nawet mimo powrotu po trzech latach Claytona-Thomasa. Płyta New City zapisała się znacząco na liście albumów w USA, ale zespół ostatecznie przeszedł do kręgu wykonawców grających w restauracjach. Reaktywował się na krótko w 1988 r., wykonując dawne utwory.

Ponownie wraz z Claytonem-Thomasem wystąpił w marcu 1992 r. na festiwalu we Francji. W marcu 1993 r., w 25. rocznicę wydania albumu Child Is Father.... Kooper, Lipsius, Brecker, Fiedler, Katz, Soloff i Malone zagrali dwa koncerty w Nowym Jorku, jednak nazwa BS&T ze względów prawnych nie pojawiła się na plakatach. Blood Sweat And Tears zasługują na ważne miejsce w historii rocka jako innowatorzy i śmiali propagatorzy jazz-rocka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You' ve made me so very happy/Blues-Part II	Blood Sweat & Tears	03.1969	35[6]	2[13]	Columbia 44 776	[gold][Writers : Brenda Holloway / Patrice Holloway / Frank Wilson / Berry Gordy Jr. ][ Producer : James William Guercio ]
Spinning wheel/More and more	Blood Sweat & Tears	05.1969	-	2[13]	Columbia 44 871	[gold][1[2].Adult Contemporary Chart][Written by: D.C. Thomas][Produced by: J.W. Guercio, Arranged by Blood, Sweat & Tears]
And when i die/Sometimes in winter	Blood Sweat & Tears	10.1969	-	2[13]	Columbia 45 008	[gold][Written by: Laura Nyro][Produced by: J.W. Guercio]
Hi -de-ho/The battle	Blood Sweat & Tears	08.1970	-	14[8]	Columbia 45 204	[Written by: C. King-G. Goffin ][Produced by: Roy Halee-Bobby Colomby ]
Lucretia McEvil/Lucretia's reprise	Blood Sweat & Tears	10.1970	-	29[7]	Columbia 45 235	[Written by: D.C. Thomas][ Produced by: B. Colomby-R. Halee]
Go down gamblin'/Valentine's day	Blood Sweat & Tears	07.1971	-	32[8]	Columbia 45 427	[Written by: D.C. Thomas][ Produced by: Don Heckman, Bobby Colomby, Roy Halee]
Lisa ,listen to me/Cowboys and Indians	Blood Sweat & Tears	10.1971	-	73[6]	Columbia 45 477	[written by Clayton-Thomas, David/Halligan, Dick ][produced by Don Heckman, Roy Halee, Bobby Colomby]
So long dixie/Alone	Blood Sweat & Tears	09.1972	-	44[11]	Columbia 45 661	[written by Mann, Barry/Weil, Cynthia ][produced by Bobby Colomby]
Can't move no mountains/Velvet	Blood Sweat & Tears	12.1972	-	103[4]	Columbia 45 755	[written by John, Robert/Gately, Michael][produced by Bobby Colomby]
Tell me that i' m wrong/Rock reprise	Blood Sweat & Tears	06.1974	-	83[4]	Columbia 46 059	[written by Patricia Cosby][produced by Henry Cosby]
Got to get you into my life/Naked man	Blood Sweat & Tears	06.1975	-	62[6]	Columbia 10 151	[written by Lennon, John/McCartney, Paul ][produced by Jimmy Ienner]
You're the one/Heavy blue	Blood Sweat & Tears	11.1976	-	106[1]	Columbia 10 400	[6.Adult Contemporary Chart][written by Clayton-Thomas, David/Smith, William D. "Smitty" ][produced by Bob James]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Child is father to the man	Blood Sweat & Tears	02.1968	40[1]	47[55]	CBS 9619	[gold-US][produced by John Simon]
Blood Sweat & Tears	Blood Sweat & Tears	02.1969	15[8]	1[7][109]	CBS 9720	[4x-platinum-US][produced by James William Guercio][Grammy 1969-Album of Year]
Blood Sweat & Tears III	Blood Sweat & Tears	06.1970	14[12]	1[2][41]	CBS KC 30 010	[gold-US][produced by Bobby Colomby, Roy Halee]
B,S & T IV	Blood Sweat & Tears	06.1971	-	10[23]	Columbia CK 30 590	[gold-US][produced by Don Heckman, Bobby Colomby, Roy Halee]
Greatest hits	Blood Sweat & Tears	02.1972	-	19[27]	Columbia CQ 31 170	[2x-platinum-US][produced by Bobby Colomby, James William Guercio, Roy Halee, John Simon]
New blood	Blood Sweat & Tears	10.1972	-	32[17]	CBS KC 31 780	[produced by Bobby Colomby]
No sweat	Blood Sweat & Tears	08.1973	-	72[12]	Columbia 32 810	[produced by Steve Tyrell]
Mirror imagine	Blood Sweat & Tears	08.1974	-	149[6]	CBS KC 32 929	[produced by Henry Cosby]
New city	Blood Sweat & Tears	05.1975	-	47[13]	CBS PC 33 484	[Producers: Jimmy Ienner ]
More than ever	Blood Sweat & Tears	08.1976	-	165[3]	Columbia AL 34 233	[produced by Bob James]

Charlie Sexton

Charles Wayne "Charlie" Sexton (urodzony 11 sierpnia 1968r), amerykański gitarzysta, wokalista i autor tekstów, najbardziej znany z przeboju z 1985 roku "Beat tak Lonely";i za to, że był gitarzystą zespołu muzycznego Boba Dylana od 1999 do 2002r, 2009 do 2012r, i od 2013r do dzisiaj; jego piosenka "Tennessee Plates" znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu z 1991 roku Thelma & Louise. Jego styl gry jest różny, a on jest związane z artystami bluesowymi, folkowymi, rockowymi i generacji punk .
Gdy miał cztery lata, on i jego matka przenieśli się z San Antonio w Teksasie do Austin, gdzie działały kluby takie jak Armadillo World Headquarters, Soap Creek Saloon i zwłaszcza Split Rail i Antone's Blues Club przyciagające go do muzyki popularnej. Po krótkim okresie życia poza Austin wraz z matką wrócił tam mając lat 12. W 1980 roku, Charlie i jego brat Will Sexton wciąż młodzi chłopcy,uczyli się gry na gitarze przez lokalną   legendę WC Clarka, znaną jako "Godfather of Austin Blues".

W czerwcu 1982 roku, używając pseudonimu "Little Charlie", grał około 16 koncertów z Joe Ely Band w zastępstwie po ich gitarzysty Jesse Taylorze,który złamał kilka kości w ręku.

W 1983 roku, Sexton (pod ksywką "Guitar Charles Sexton") pojawił się na pięciu utworach EP-ki grupy Maxwell (aka Eager Beaver Boys). Wspomniana EP-ka,Juvenile Junk została nagrana przez następujących muzyków: Maxwell (wokal), Charles Sexton (gitara, chórki), Alex Buttersworth Napier (bas, chórki, marakasy) i Gary Muddkatt Smith (perkusja, chorki, ).

W 1985 roku ukazał się jego debiutancki album, Pictures for Pleasure. Nagrany w Los Angeles, kiedy miał 16 lat, przyniósł   singel z Top 20, "Beat's So Lonely". Pareles z New York Times opisał go jako idola nastolatek śpiewającego w stylu David Bowie przez lata prezentowanego przez MTV.

W 1987 roku okazjonalnie otwierał występy   Davida Bowie na jego Glass Spider Tour. Gdy był jeszcze ciągle nastolatkiem, na jego umiejętności jako gitarzysty było duże zapotrzebowanie, a on stał się popularnym muzykiem sesyjnym, nagrywając z takimi artystami jak Ronnie Wood, Keith Richards, Don Henley, Jimmy Barnes i Bob Dylan. Następnie nagrał płytę Charlie Sexton, , gdy miał 20 lat.

W 1988 roku, Sexton pracował przez pewien czas z bratem, Willem Sextonem. Zespół, Will and the Kill, nagrał 38-minutowy album z gościnnym udziałem Sextona i Jimmie Vaughana . Album został nagrany w Fire Station Studio i wyprodukowany przez Ely i wydany przez MCA Records. Sexton później nagrał utwory do różnych soundtracków filmowych, w tym Prawdziwy romans i Air America, i zagrał scenę frontmana zespołu barowego w Thelma i Louise.

W 1992 roku, Sexton, wraz z Doyle Bramhallem II (synem Stevie Ray Vaughana ), Tommy Shannonem oraz Chrisem " Whipper " Laytonem (z Double Trouble) założyli Arc Angels. Blues / rockowy zespół nagrał i wydał album zatytułowany Arc Angels dla Geffen Records w tym samym roku.

Płyta została bardzo dobrze przyjęta przez fanów i krytyków, lecz z powodu wewnętrznych sporów, w tym braku komunikacji i narkomanii (Bramhall), zespół rozpadł się w czasie krótszym niż trzy lata. Następnym był Charlie Sexton Sekstet w 1995 roku.Album Under The Wishing Tree został wydany MCA Records. Chociaż sprzedaż była rozczarowująca, płyta spotkała się z uznaniem krytyków. W międzyczasie, Sexton nadal wystepował z innymi artystami, pojawiając się na takich znanych albumach jak Lucindy Williams Car Wheels on a Gravel Road i Shawna Colvina ,A Few Small Repairs,zwycięzcę Grammy.

W 1999 roku, Sexton został zatrudniony przez Boba Dylana, aby zastąpił Bucky Baxtera. Sexton wcześniej grał z Dylanem podczas jego koncertów w Austin w Teksasie, w 1996 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beat's So Lonely/Attractions	Charlie Sexton	12.1985	-	17[20]	MCA 52 715	[written by C. Sexton, K. Forsey][produced by Keith Forsey]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pictures for Pleasure	Charlie Sexton	11.1985	-	15[34]	MCA 5629	[produced by Keith Forsey]
Charlie Sexton	Charlie Sexton	02.1989	-	104[9]	MCA 6280	[produced by Bob Clearmountain, Tony Berg]

sobota, 23 stycznia 2016

Foster the People

Foster the People – amerykański zespół indie popowy powstały w 2009 roku w Los Angeles. Grupę tworzą: Mark Foster (wokal, keyboard, pianino, gitara oraz miksy), Mark Pontius (perkusja), Cubbie Fink (gitara basowa), Isom Innis (marakasy i drugi wokal), Sean Cimino (gitara elektryczna i drugi wokal) i Phil Danyew (gitara klasyczna i drugi wokal).

Grupa zaistniała na rynku muzycznym dzięki singlowi "Pumped Up Kicks", który zdobył 32 miejsce w australijskiej liście 100 najlepszych utworów w 2010 roku i który został wykorzystany w filmie "To Tylko Seks".

Lider zespołu, Mark Foster początkowo nadał im nazwę „Foster & the People” lecz tę słuchacze szybko przekręcili na „Foster the People”. Muzycy postanowili więc, że będą grać i wydawać pod tą nazwą.

23 maja 2011 roku muzycy wydali swój debiutancki album „Torches”, który promował dobrze przyjęty „Pumped Up Kicks”. Kolejne single to „Helena Beat”, "Don't Stop (Color on the Walls)", "Call It What You Want" oraz "Houdini".

W 2011 roku zespół był nominowany do nagrody MTV Video Music Awards w dwóch kategoriach: „Najlepszy debiut” oraz „Najlepszy teledysk rockowy” za klip do „Pumped Up Kicks”.

Muzycy otrzymali dwie nominacje do Grammy za rok 2011, w kategoriach "Najlepszy występ popowy w duecie/grupie" za „Pumped Up Kicks”, oraz Najlepszy album alternatywny wokalny za „Torches”.

Foster the People zaczął pisać materiał na swoją drugą płytę podczas trasy koncertowej, a przed wejściem do studia ułożyli utwory na przenośnej konfiguracji. Ich drugi album, wyprodukowany przez Paula Epwortha Supermodel , ukazał się w marcu 2014 roku. Album otrzymał średnie recenzje, ale wypadł lepiej niż jego poprzednik, osiągając trzecie miejsce na amerykańskiej liście albumów. Dwa single, „Coming of Age” i „Best Friend”, trafiły do pierwszej dziesiątki alternatywnej listy przebojów.

W następnym roku Fink opuścił zespół, a reszta Foster the People wydała w grudniu singiel „The Unforeseeable Fate of Mr. Jones”. W 2016 roku grupa zadebiutowała na koncercie materiałem z nadchodzącego trzeciego albumu, a ostatecznie wydała trzy z tych utworów na EP-ce w kwietniu 2017 roku. W lipcu 2017 roku wydali pełnometrażowy Sacred Hearts Club, w którym eksplorowali funkowy, elektroniczny , klimat R&B w stylu lat 80-tych.

Wyprodukowany przez Fostera i klawiszowca Isoma Innisa wraz z Joshem Abrahamem, Larsem Stalforsem i Oligee, album zawierał single „Loyal Like Sid & Nancy” i „Sit Next to Me”, z których ten ostatni został zremiksowany w 2018 roku za pośrednictwem Nagrodzony Grammy zespół producencki R&B/hip-hop/dance The Stereotypes.

W 2018 roku ukazał się także optymistyczny, jednorazowy singiel „Worst Nites”, a rok później kolejny samodzielny singiel „Style”. EP-ka „In the Darkest of Nights, Let the Birds Sing” ukazała się w grudniu 2020 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pumped Up Kicks	Foster the People	07.2011	18[70]	3[40]	Columbia USSM 11002931	[diamond-US][3x-platinum-UK][written by Mark Foster][produced by Mark Foster]
Helena Beat	Foster the People	07.2011	-	121[2]	Columbia	[written by Mark Foster][produced by Greg Kurstin]
Call It What You Want	Foster the People	12.2011	139[8]	-	Columbia	[written by Mark Foster][produced by Mark Foster,Paul Epworth]
Don't Stop (Color on the Walls)	Foster the People	01.2012	-	86[9]	Columbia	[gold-US][written by Mark Foster][produced by Rich Costey]
Coming of Age	Foster the People	01.2014	158[1]	103[5]	Columbia	[written by Mark Foster, Isom Innis, Jacob Fink ,Sean Cimino ,Paul Epworth][produced by Mark Foster,Paul Epworth]
Best Friend	Foster the People	03.2014	-	119[1]	Columbia	[written by Mark Foster,Isom Innis][produced by Mark Foster,Paul Epworth]
Sit Next to Me	Foster the People	03.2018	-	42[20]	Columbia 886446784915	[2x-platinum-US][written by Mark Foster,Josh Abraham,Lars Stalfors,Johnny Newman,Oliver Goldstein][produced by Josh Abraham,Oligee]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Torches	Foster the People	05.2011	12[57]	8[70]	Columbia 88697744572	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Paul Epworth/Greg Kurstin/Rich Costey/Mark Foster]
Supermodel	La Bouche	03.2014	26[5]	3[2]	Columbia 88883777582	[produced by Paul Epworth,Mark Foster]
Sacred Hearts Club	La Bouche	08.2017	-	47[6]	Columbia 88985453672	[produced by Mark Foster,Josh Abraham ,Austin Mensales, Oligee, Lars Stalfors ,Isom Innis ,John Hill, Rob Cohen, Frans Mernick]

High Tide

Brytyjska grupa High Tide została założona w roku 1969 przez gitarzystę Tony'ego Hilla, skrzypka Simona House, basistę Petera Pavli i perkusistę Rogera Haddena. Hill rozpoczął swą muzyczną karierę już we wczesnych latach sześćdziesiątych w beatowej formacji The Answers, z którą wydał dwa single. W 1966 dołączył do psychodelicznego amerykańskiego zespołu The Misunderstood. Po jego opuszczeniu utworzył High Tide i postarał się o umowę na nagrania z firmą Liberty, która właśnie do swojej stajni poszukiwała zepołów grających rock progresywny.
Wyróżnikiem High Tide stało się współbrzmienie elektrycznych skrzypiec i gitar, oraz przywodzący na myśl Jima Morrisona śpiew Tony'ego Hilla. Grupa zdobyła sobie pewną renomę na scenie undergroundowej, zwłaszcza na kontynencie, ale udało jej się nagrać jedynie dwa albumy: "Sea Shanties" i "High Tide". Oba są dziś bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów i osiągają wysokie ceny. High Tide wystąpili także trzykrotnie w audycji Johna Peela "Top Gear", wykonując utwory z płyt długogrających oraz nieopublikowaną do dnia dzisiejszego piosenkę "Dilemma".
Zespół akompaniował jeszcze Denny'emu Gerrardowi na jego płycie "Sinister Morning", po czym rozpadł się. Peter Pavli podjął pracę muzyka sesyjnego (grał między innymi na albumach Michaela Moorcocka, Annette Peacock czy Roberta Calverta), a w 1979 roku dołączył do Tony'ego Hilla w Ronnie Paisley Band i wziął udział w rejestracji longplaya "Smoking Mirrors".
Simon House został przyjęty do Third Ear Band i zagrał na płycie "Macbeth" tejże grupy (1972), by ostatecznie na całe niemal lata siedemdziesiąte wylądować w Hawkwind. W okresie późniejszym współpracował z Davidem Bowie (albumy "Stage" i "Lodger") i Japan (LP "The Drum"). Tony Hill w latach osiemdziesiątych próbował kontynuować działalność pod szyldem High Tide, a w 1991 roku wydał w Niemczech solową płytę "Playing For Time".

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sea shantes	High Tide	.1969	-	-	Liberty LST 7638	[produced by Denny Gerrard]
High Tide	High Tide	.1970	-	-	Liberty LBS 83 294	[produced by High Tide]
Interesting Times	High Tide	.1989	-	-	Cobra CR/LS 003	[produced by High Tide]

piątek, 22 stycznia 2016

Il Divo

Il Divo to międzynarodowa grupa wokalna, utworzona przez producenta muzycznego i jurora programów "American Idol", czy "Britain's Got Talent" Simona Cowella, w skład której wchodzi czterech śpiewaków: hiszpański baryton Carlos Marín (ur. 13 października 1968 roku w Rüsselsheim-Niemcy, dorastał w Madrycie), tenor Urs Toni Bühler (ur. 19 lipca 1971 roku w Willisau, w Szwajcarii), amerykański tenor David Miller (ur. 14 kwietnia 1973 roku w San Diego, wychowywany był w Littleton, w stanie Kolorado) i francuski tenor Sébastien Izambard (ur. 7 marca 1973 w Paryżu). Wykorzystując swój talent oraz klasyczne techniki, prezentują popularne, romantyczne piosenki w symfoniczno-operowych interpretacjach.
Zespół nagrywał m.in. z takimi wykonawacami jak Céline Dion (przebój I Believe In You (Je Crois En Toi)), Toni Braxton (hiszpańską wersję jej hitu Unbreak My Heart - Regresa A Mí) i Barbrą Streisand. Kwartet wykonał wspólnie z Toni Braxton hymn "The Time of Our Lives" na rozpoczęcie oraz zakończenie mistrzostw świata w piłce nożnej w 2006 roku. Do tego utworu powstał teledysk, sceny z udziałem Il Divo nakręcone zostały na stadionie w Cardiff, Braxton nagrywała swoje partie w Los Angeles.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Il Divo	Il Divo	11.2004	1[1][73]	4[74]	Syco 93 963 [US]	[5x-platinum-UK][platinum-US][produced by David Kreuger/Josef Larossi/Per Magnusson/Steve Mac]
Ancora	Il Divo	11.2005	1[1][52]	1[1][31]	Syco 82876731062	[3x-platinum-UK][gold-US][produced by David Kreuger/Per Magnusson/Steve Mac]
The Christmas Collection	Il Divo	11.2005	-	10[54]	Sony 97 715 [US]	[platinum-US][gold-UK][produced by Steve Mac]
Siempre	Il Divo	12.2006	2[53]	6[22]	Syco 88697015522	[2x-platinum-UK][platinum-US][produced by David Kreuger/Per Magnusson/Steve Mac]
The Complete Collection	Il Divo	03.2007	32[5]	-	Syco 88697069432	[produced by David Kreuger/Josef Larossi/Per Magnusson/Steve Mac]
The Promise	Il Divo	11.2008	1[1][21]	5[28]	Syco 88697399682	[platinum-UK][gold-US][produced by Steve Mac/Per Magnusson/David Kreuger]
Wicked Game	Il Divo	12.2011	6[12]	10[10]	Syco 88697964482	[gold-UK][produced by Per Magnusson/David Kreuger/Richard Stannard/Ash Howes/David Armstrong]
The Greatest Hits	Il Divo	12.2012	17[28]	-	Syco 88725476042	[produced by Ash Howes/Steve Mac/Per Magnusson/Alberto Quintero/Josef Larossi/David Kreuger/Richard Stannard]
A Musical Affair	Il Divo	12.2013	5[9]	19[5]	Syco 88883777452	[gold-UK][produced by Barbra Streisand/Jay Landers/Nick Patrick]
A Musical Affair-Live In Japan	Il Divo	12.2014	20[4]	-	Syco 88843089142	-
Amor & Pasión	Il Divo	12.2015	13[7]	135[1]	Syco 88875139062	[silver-UK][produced by Julio Reyes Copello]
Timeless	Il Divo	08.2018	13[3]	135[1]	Decca 6768039	[produced by Alberto Quintero]

La Bouche

„Alaska pojawia się na parkiecie!" Ten nagłówek pojawił się w prasie z powodu męskiej połowy
duetu La Bouche - D. Lane McCraya, Jra, który pochodzi z najzimniejszego miasta Anchorage na
Alasce. Podczas służby w Siłach Powietrznych USA został przeniesiony do Niemiec w 1991 r. Poza spełnianiem „zaszczytnego obowiązku" u Uncle Sama , ten muzyczny maniak występował
w kilku zespołach jako wokalista i tancerz.
Druga połowa La Bouche - Melanie Thornton - amerykańska dziewczyna z Południa (ur. w Charleston, Karolina Południowa) przybyła do Frankfurtu pod koniec lat 80-tych. Lekcji śpiewu udzielali jej rodzice.
Rozpoczęła je w wieku sześciu lat. Uczyła się również gry na klarnecie, fortepianie, dyrygowania,
aktorstwa i tańca. Melanie chciała uciec od anonimowości w USA. a jej siostra zaoferowała jej dach nad głową i trzy posiłki dziennie, więc Melanie zdecydowała się wyjechać do Niemiec. Rezultatem była mała trasa koncertowa w charakterze wokalistki z jazzowymi i bluesowyrm zespołami
w całych Niemczech, Szwajcarii i Hiszpanii. Dzięki temu spotkała frankfurcki zespół producencki
Ulli Brenner i Amira Sarafa.
Ulli pracował przez 16 lat jako DJ, w tym wiele lat w słynnym klubie „Dorian Grey"; był jednym z tych, którzy wpłynęli na „brzmienie z Frankfurtu". Obaj producenci mogą wskazać na swój udział w sukcesie takich grup, jak History, Le Click lub Club X.
Słynni producenci zainteresowali się utalentowaną Melanie. Zaprosili ją do FAR-Studios, należących do dobrze znanego twórcy przebojów Franka Fariana. który od tego momentu stał się doradcą La Bouche. Pierwsze próby upewniły wszystkich, że Melanie doskonale nadaje się na wokalistkę La Bouche (po francusku „usta"). Brakowało jednak głosu męskiego „Znałam tylko jedną osobę, która pasowałaby - Lane McCray, z którym pracowałam w tamtym czasie
w zespole Groovin' Affairs" - wspomina Melanie.

Melanie nie musiała przekonywać Ulliego i Amira o wokalnych umiejętnościach Lane'a, k'óry miał
już na koncie kilka sukcesów. W USA grał role w takich musicalach, jak „West Side Story" ,
„A Chorus Line" i „Guys and Dolls". Później, po zaciągnięciu się do armii USA, stał się obiecującym raperem. „Jestem dumny, że pojawiłem się obok tak znanych nazwisk, jak Bob Hopkins. Dolly Parton i Boyz II Men. Ale Melanie zasugerowała, że świetnie nadawałbym się do La Bouche.

Przez poprzednie osiem miesięcy pracowałem dla Sił Powietrznych, a weekendy spędzałem w studiu, wieczorami natomiast występowałem na licznych trasach. Potrzebowałem czasu, by zdecydować się na przystąpienie do La Bouche. Teraz już nic nas nie może powstrzymać" - mówi Lane.
Odpowiednia atmosfera, która jest niezbędna na początku istnienia każdej nowej grupy dance, najlepiej zilustrowana jest wielkim przebojem jakim był pierwszy singel „Sweet Dreams". Natychmiast dostał się na listy europejskie i szybko zdobył też wymagającą listę niemiecką, przynosząc grupie zasłużenie, pierwszą złotą płytę. Następnym singlem był „Be My Lover", który także dostał się wysoko na listy przebojów.
W 1996 r. La Bouche powrócili na listy przebojów singlem „Bolingo". który jednak nie znalazł się na drugim albumie grupy z remiksami ich największych przebojów wydanych
w grudniu 1996 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sweet Dreams (Ola Ola E)	La Bouche	09.1994	62[2]	13[32]	Bell 74321223912	[written by Robert Haynes, Mehmet Sönmez,Melanie Thornton][produced by Frank Farian,Uli Brenner,Gerd Amir Saraf]
Be My Lover	La Bouche	07.1995	27[10]	6[38]	Arista 74321265402	[gold-US][written by Melanie Thornton, Uli Brenner, Gerd Amir Saraf, Lane McCray][produced by Frank Farian,Uli Brenner,Gerd Amir Saraf]
Fallin' in Love	La Bouche	09.1995	43[5]	111[5]	Arista 74321305102	[written by Dan Hamilton, Ann Marie Hamilton][produced by D. C. Montez][3[14].Hot Disco/Dance;Logic 59 018 12"]
Be My Lover [remix]	La Bouche	03.1996	25[6]	-	Arista 74321339822	[written by Melanie Thornton, Uli Brenner, Gerd Amir Saraf, Lane McCray][produced by Frank Farian,Uli Brenner,Gerd Amir Saraf][1[2][13].Hot Disco/Dance;RCA 64 445 12"]
Sweet Dreams (Ola Ola E)	La Bouche	09.1996	44[4]	-	Arista 74321398542	[written by Robert Haynes, Mehmet Sönmez,Melanie Thornton][produced by Frank Farian,Uli Brenner,Gerd Amir Saraf][3[13].Hot Disco/Dance;RCA 64 504 12"]
Fallin' in Love	La Bouche	03.1997	-	114[3]	Logic 59 018 [US]	[written by Dan Hamilton, Ann Marie Hamilton][produced by D. C. Montez]
You Won't Forget Me	La Bouche	06.1998	-	48[20]	RCA 65428 [US]	[written by Franz Reuther,Peter Bischof-Fallenstein,Lane McCray][produced by Frank Farian][29[10].Hot Disco/Dance;RCA 65 427 12"]
In Your Life	La Bouche	02.2003	-	-	-	[written by Frank Farian,Melanie Thornton,Gerd Amir Saraf,Lane McCray][9[13].Hot Disco/Dance;Logic 98 814 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweet Dreams	La Bouche	02.1996	-	28[55]	RCA 66 759	[platinum-US][produced by FM Production]
S.O.S.	La Bouche	07.1998	-	194[1]	RCA 67 439