Z archiwum...rocka

niedziela, 21 stycznia 2024

Lauv

Lauv, właśc. Ari Staprans Leff (ur. 8 sierpnia 1994r w San Francisco) - amerykański wokalista, autor tekstów i producent muzyczny.

Jego pseudonim sceniczny wywodzi się od słowa „lauve”, co po łotewsku oznacza lew.

Lauv urodził się w San Francisco jako syn Silviji (z domu Staprāns), Łotyszki, i Stuarta Leffa, żydowskiego Amerykanina. Odwiedzał krewnych i spędzał wakacje w domku dziadka w nadmorskim mieście Jurmała. Ukończył New York University na kierunku technologia muzyczna w Steinhardt School.

3 października 2015 roku wydał swój debiutancki minialbum Lost in the Light, z którego wydano dwa single „The Other” oraz „Reforget”. Następnie skupił się nad pisaniem i produkcją piosenek dla innych artystów. Efektem jego współpracy z Cheat Codes jest singel „No Promises” nagrany z udziałem Demi Lovato.

19 maja 2017 roku ukazał się singel „I Like Me Better”, który stał się hitem na całym świecie osiągając w Stanach Zjednoczonych status trzykrotnej platynowej płyty za sprzedaż trzech milionów egzemplarzy. Utwór znalazł się na wydanym rok później albumie kompilacyjnym I Met You When I Was 18 (The Playlist). Jesienią 2017 roku Lauv wystąpił na kilku koncertach jako support podczas trasy koncertowej Divide Tour Eda Sheerana w Azji.

4 stycznia 2019 roku miał swoją premierę singel „I'm So Tired...” nagrany wspólnie z Troye Sivan. W lutym obaj artyści wykonali piosenkę na żywo w programie Jimmy Kimmel Live. Utwór osiągnął spory sukces plasując się między innymi na ósmym miejscu notowania UK Singles Chart. W kwietniu 2019 roku Lauv wydał singiel i teledysk do utworu „Drugs & the Internet”, który napisał, gdy zmagał się z uczuciem pustki i depresji. Utwór ukazał się jako drugi singel z jego debiutanckiego albumu How I'm Feeling, którego premiera odbyła się 6 marca 2020 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Like Me Better	Lauv	07.2017	58[13]	-	Lauv GBWWP 1702907	[5x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Lauv,Michael Matosic][produced by Lauv]
A Different Way	DJ Snake Featuring Lauv	10.2017	85[9]	123[1]	Geffen 17UM1IM 22018	[written by Lindy Robbins,Ilsey Juber,Ed Sheeran,Johnny McDaid,William Grigahcine,Ryan Tedder,Steve Mac][produced by DJ Snake]
I'm So Tired...	Lauv & Troye Sivan	02.2019	8[18]	81[6]	Lauv GBKPL 1933763	[platinum-US][platinum-UK][written by Lauv,Leland,Oscar Görres,Michael Pollack,Troye Sivan][produced by Lauv,Oscar Görres]
Make It Right	BTS featuring Lauv	04.2019	-	76[2]	BigHit Entertainment 194491485726	[written by Fred Gibson ,Ed Sheeran, Benjy Gibson, Jo Hill RM, Suga, J-Hope][produced by Fred Again]
Fuck, I'm Lonely	Lauv	08.2019	32[15]	108[1]	Lauv GBKPL 1959035	[gold-US][gold-UK][written by Ari Leff,Michael Matosic,Michael Pollack][produced by Lauv]
Mean It	Lauv & LANY	11.2019	83[1]	119[1]	Lauv GBKPL 1969288	[gold-US][written by Ari Leff,Paul Klein,Michael Matosic,Michael Pollack,John Hill,Jordan Palmer][produced by LANY,Mike Crossey,Lauv]
Modern Loneliness	Lauv	05.2020	-	114[1]	Kobalt / V2	[written by Ari Leff, Jonathan Simpson, Mike Elizondo, Michael Matosic, Michael Pollack][produced by Lauv,Johnny Simpson, Mike Elizondo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Met You When I Was 18 (The Playlist)	Lauv	06.2018	-	50[40]	Lauv LAUVLP 2	[gold-US][silver-UK][produced by Lauv, BloodPop, DallasK, Elof ,Loelv, FRND]
How I'm Feeling	Lauv	03.2020	9[10]	16[14]	Lauv LAUV 002CD	[gold-US][silver-UK][produced by Lauv ,Johnny Simpson, The Monsters and the Strangerz, DallasK, Jon Bellion, LANY, Mike Crossey, OzGo ,Johan Carlsson ,Halatrax, Mike Elizondo]
All 4 Nothing	Lauv	08.2022	-	82[1]	A5B 084281216411	[produced by John Cunningham,Digi,Simon Says,Lauv,DallasK,Yakob,Ryan OG,Cirkut,Blake Slatkin,Guy Lawrence]

Cannibal & the Headhunters

Cannibal & the Headhunters to amerykański zespół rockowy ze wschodniego Los Angeles w Kalifornii. Byli jedną z pierwszych meksykańsko-amerykańskich grup, które miały ogólnokrajowy hit „Land of a Thousand Dances” nagrany w wytwórni Rampart. Byli zespołem otwierającym drugą amerykańską trasę koncertową The Beatles, wspieraną przez zespół King Curtisa. Zagrali na historycznym koncercie na stadionie Shea od 15 do 30 sierpnia, podczas trasy koncertowej w 1965 roku, której główną gwiazdą był The Beatles.

Zostali odkryci przez właściciela i założyciela wytwórni Rampart Records, Eddiego Davisa. Należeli do meksykańsko-amerykańskich muzyków i piosenkarzy z lat 60-tych XX wieku, którzy byli pionierami „East Side Sound” w Los Angeles, muzycznego fenomenu, który przyciągnął międzynarodową uwagę. Francisco Mario (Frankie Cannibal) Garcia założył grupę w 1965 roku; pozostałymi członkami grupy byli Bobby i Joe „Yo Yo” Jaramillo i Richard Lopez, którzy byli w grupie przez 18 miesięcy.

W 1983 roku Frankie (Cannibal) Garcia wycofał się z branży muzycznej i przekazał Cannibal and the Headhunters Robertowi Zapata, który jest w grupie od 1969 roku i koncertuje do dziś. Ledwie ukończyli szkołę średnią, pochodzili z Ramona Gardens i Estrada Courts Housing Projects we wschodnim Los Angeles, zainspirowani afroamerykańskimi grupami doo-wop w swoich dzielnicach. Garcia uczęszczał do szkoły średniej Andrew Jacksona. Często śpiewał spontanicznie, spacerując po kampusie. Grupa ta koncertowała, nagrywała i występowała razem przez 18 miesięcy, kiedy Frankie „Cannibal” Garcia zatrudnił dwóch nowych wokalistów w tle, Eddiego Serrano i George'a Ochoa, jako nowych Headhunters.

Ich wersja „Land of a Thousand Dances” była remakiem oryginalnego utworu Chrisa Kennera, zaaranżowanego i wyprodukowanego przez Maxa Uballeza z Frankiem Garcią. Płyta osiągnęła 30. miejsce w rankingu Billboard Hot 100 i nr 42 w Kanadzie.Wilson Pickett nagrał tę piosenkę jako ogólnokrajowy hit w 1967 roku, również używając tekstu „na, na, na, na”. 7 maja 1965 roku Cannibal and the Headhunters wystąpili na koncercie dla WVOK z Rolling Stonesami, Beach Boys, Righteous Brothers i Marty Robbinsem w Birmingham w Alabamie w Legion Field.

Trzy miesiące później Paul McCartney poprosił Garcię i jego grupę o dołączenie do trasy koncertowej Beatlesów trwającej od 15 do 31 sierpnia 1965 roku na stadionach Shea w Nowym Jorku i w Hollywood Bowl w Kalifornii.

Frankie Garcia zmarł w 1996 roku w wieku 49 lat. Joe Jaramillo zmarł na marskość wątroby w 2000 roku, a Lopez zmarł na raka płuc 30 lipca 2010 roku w wieku 65 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Land Of 1000 Dances/I'll Show You How To Love Me	Cannibal & the Headhunters	02.1965	-	30[14]	Rampart 642	[written by Chris Kenner, Antoine Domino]
Nau Ninny Nau/Here Comes Love	Cannibal & the Headhunters	06.1965	-	133[2]	Rampart 644	[written by Uballez, Garcia, Davis][produced by Faro Productions]
Land Of 1000 Dances/I'll Show You How To Love Me	Cannibal & the Headhunters	09.1966	-	106[2]	Date 1525	[written by Chris Kenner, Antoine Domino]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Land Of 1000 Dances	Cannibal & the Headhunters	05.1965	-	141[4]	Rampart 3302	[produced by Eddie Davis]

Lana Cantrell

Lana Eleanor Cantrell (ur. 7 sierpnia 1943r) to australijsko-amerykańska piosenkarka i prawniczka zajmująca się rozrywką. Była nominowana do nagrody Grammy dla najlepszego nowego artysty w konkursie Grammy Awards w 1968 roku.

Cantrell nagrała sześć albumów dla RCA Victor w latach sześćdziesiątych. Jej ulubionym stylem muzycznym były standardy popowe, ale później uczyniła współczesny pop rock znaczącą częścią swoich występów. Cantrell skomentowała na profilu z 1994 roku: „Pomyśl o tym, jak niewiele osób może nadal zrobić karierę śpiewając standardy… Jest Tony Bennett i Barbra Streisand i nie znam nikogo innego”. Cantrell była częstym gościem w programach telewizyjnych, w tym The Ed Sullivan Show, The Tonight Show Starring Johnny Carson i The Mike Douglas Show. Jednak nigdy nie znalazła się w pierwszej czterdziestce na liście Billboard Hot 100, osiągając 63. miejsce w 1975 r. utworem „Like a Sunday Morning”.

Cantrell ostatecznie zdecydowała się na odejście od muzyki w latach 80-tych ze względu na spadek liczby miejsc, w których mogła śpiewać w preferowanym przez siebie stylu, wielkość widowni i warunki pracy. Chociaż kiedyś mogła koncertować w klubach wieczorowych, które zapewniały jej i jej dyrygentowi 20-osobową orkiestrę, w późniejszych latach koncertowała tylko z pięcioosobowym zespołem, za który musiała sama płacić.

Zdecydowała się na karierę prawniczą po części dlatego, że były menedżer wydał przez lata większość jej zarobków, a ona chciała chronić innych wykonawców przed podobnymi doświadczeniami. W 1986 roku Cantrell zapisała się do Marymount Manhattan College, gdzie specjalizowała się w historii. Po uzyskaniu tytułu licencjata uczęszczała do Szkoły Prawa Uniwersytetu Fordham. Po ukończeniu studiów rozpoczęła praktykę prawniczą w kancelarii Ballon Stoll Bader & Nadler w Nowym Jorku. W 2019 roku licencja Cantrella na wykonywanie zawodu prawnika w stanie Nowy Jork została zawieszona ze względu na nieujawniony stan zdrowia.

Przed zawieszeniem jej licencji prowadziła prywatną praktykę w Mattituck w stanie Nowy Jork.

W 1966 roku Cantrell zdobyła nagrodę Bursztynowego Słowika za śpiew na festiwalu w Sopocie. W 2003 roku Cantrell została członkiem Orderu Australii. Wyróżnienie przyznano za „zasługi dla przemysłu rozrywkowego i pomoc społeczności australijskiej w Nowym Jorku”.

W 1973 roku doniesiono, że Cantrell była zaręczona z australijską osobowością telewizyjną Grahamem Kennedym. Okazało się to oszustwem. Kennedy twierdził później, że jego romans z Cantrell był wyłącznie wymysłem „Sunday Observer”, chociaż sam Kennedy potwierdził wówczas publicznie, że związek ten był prawdziwy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Like A Sunday Morning/Good Times	Lana Cantrell	02.1975	-	63[5]	Polydor 14261	[written by Joel Diamond, A. Kenneth][produced by Joel Diamond ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lana!	Lana Cantrell	11.1968	-	166[2]	RCA Victor 4026	[produced by Danny Davis]

sobota, 20 stycznia 2024

Canyon

Canyon został założony przez byłego perkusistę Es-Shades Richarda Carmichaela, do którego dołączył inny były Es-Shade, Mark Lance (bas i wokal). Zespół uzupełniali Bill Frasier na gitarze i Randy Davidson na klawiszach. Zespół stale koncertował w rejonie Ohio Valley i Columbus i w krótkim czasie stał się wielką atrakcją. Zespołem zarządzał Andy Apperson z Hilltop/Prism Records i Music Explosion.

Andy utrzymywał kontakt z Kasenetzem i Katzem, a kiedy K&K zdecydował się założyć nową wytwórnię, Magna Glide, jedno doprowadziło do drugiego i ponownie K&K i inny zespół z Ohio Valley dążyli do list przebojów. Pierwsza 45-tka Canyon, „Top Of The World”, była chwytliwą, ale rockową piosenką napisaną dla zespołu przez kilku zewnętrznych autorów. Płyta trafiła na listy przebojów Billboardu latem 1975 roku, ale nie mogła przekroczyć 95. miejsca.

Kilka miesięcy później Magna Glide spróbowała ponownie z podobną piosenką zatytułowaną „Overloaded”. Wygląda na to, że nie wydano żadnych komercyjnych kopii tej płyty. Wszystkie sesje nagraniowe Canyon odbyły się w Nowym Jorku, gdzie zespół miał także kilka całkiem udanych koncertów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Top Of The World (Make My Reservation)/Boogie Down Broadway	Canyon	07.1975	-	98[1]	Magna Glide 323	[written by J. Lapallo, B. Haberman][produced by Kasenetz, Katz Productions]

Candela

Candela była grupą wokalną R&B z Harlemu w stanie Nowy Jork, w skład której wchodzili Michelle Pratt, Lisa Dean, Fernando Luis i Isidro Ross. Niewiele jest o nich informacji, ale podpisali kontrakt z Arista Records.

W 1982 roku wydali swój pierwszy singiel „Love You Madly”, który zajął 47. miejsce na liście Hot Soul Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 9 tygodni. Rok później Candela wydała swój drugi singiel „She Said”, którego producentem był John „Jellybean” Benitez. Nie wiadomo, w jaki sposób i czy singiel kiedykolwiek znalazł się na listach przebojów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love You Madly/Love You Madly Part II	Candela	06.1982	-	-	Arista 0682	[written by Earl Toon Jr.][produced by Amir Bayyan, Adil Bayyan][47[9].R&B Chart]

Cameo Records

Cameo jest siostrzaną wytwórnią-Parkway Records mającą swoją siedzibę w Filadelfii.Została założona w grudniu 1956r przez Bernie Lowe i Kala Manna,przywracając do życia nazwę istniejącej od 1920r wytwórni Cameo Records.Dyrektorem artystycznym został Dave Appell.

Pierwszym przebojem wytwórni była piosenka "Butterfly" w wykonaniu Charlie Gracie,która trafiła na szczyt amerykańskiej listy bestsellerów na początku 1957r.Sukcesy wytwórni kontynuowało nagranie "Silhouettes" [#3 Billboard Chart] rhythm'n'bluesowej grupy The Rays rok póżniej.W 1958r wielki hit "Dinner with Drac" wylansował John Zacherle i grupa Applejacks instrumentalnym utworem "Mexican Hat Rock",który trafił do Top 20.

Od 1959r i przeboju "We Got Love" ,chlubą Cameo był idol nastolatek Bobby Rydell.Największa gwiazda Cameo tych lat,Chubby Checker zaczął od średnio popularno popularnego hitu-"The Class",w którym uwidacznia się jego maniera naśladowania Fatsa Domino,Elvisa Presleya czy The Coasters.Dopiero nagranie covera piosenki Hanka Ballarda,"The twist" w 1960r przyniosło mu nieśmiertelną sławę i szczyt list przebojów na całym świecie.Po tym przyszły inne jego przeboje-"Pony Time" (jego drugi #1), "Let's Twist Again", "The Fly", "Slow Twistin'", "Limbo Rock", "Popeye", "Birdland".

W 1961r Cameo zwerbowało nowe obiecujące twarze.Pierwszą z nich była wokalna grupa Dovells,której liderem był Len Barry.Wylansowała #2 Billboard Chart-"Bristol Stomp",a także "You Can't Sit Down" na początku 1962r.Kolejny rhythm'n'bluesowy zespół Orlons nagrał około 30 hitów ,w tym najbardziej znany "The Wah-Watusi".

Dee Dee Sharp śpiewała jako wokalistka sesyjna zanim dostała szansę nagrywania solo.Jako 15-latka nagrała w duecie z Chubby Checkerem piosenkę "Slow Twistin'".Jej wielce energetyczny wokal ujawnił się w pełni w nagraniu "Mashed Potato Time".Ostatnim #1 konglomeratu Cameo-Parkway było nagranie Tymes "So Much in Love" wydane latem 1963r.

Kilka lat póżniej wraz z ofensywą brytyjskiej inwazji rocka,Cameo traci pozycję na rynku muzycznym.Artyści których lansowała-Jo Ann Campbell, Maynard Ferguson, Clark Terry i gwiazdy takie jak Clint Eastwood i Merv Griffin nie byli w stanie przeciwstawić się inwazji nowej muzyki.Ostatnim wielkim sukcesem wytwórni byli ? and the Mysterians z hitem "96 tears" i zespół nurtu bubble gum Ohio Express ,który wylansował "Beg, Borrow and Steal".

Cameo-Parkway wydało 449 singli i 158 albumów w okresie 1957-1966r,zawierające takie gatunki rocka jak:Doo woop,rockabilly,garage,czy soul.W końcu 1967r po kłopotach finansowych wytwórnię kupił Allen Klein i zmienił jej nazwę na ABKCO Records.Zpowodu pewnych unormowań prawnych i finansowych ABKCO miała prawo do wydawania katalogu Cameo po 1970r,z czego skwapliwie skorzystała.

Hity na singlowej liście przebojów Billboard Hot 100

I Really Love You Dee Dee Sharp Gamble 11.1965 #78 R&B; Chart
Jingle Bell Rock Chubby Checker 12.1961 #21
Sweet Georgia Brown Carroll Bros. 08.1962 #100
The Boy With The Beatle The Swans 1964 #85
The Eighty-One Candy And The Kisses 1965 #51
Night Time Pete Antell 12.1962 #100
Bunny Hop Applejacks 02.1959 #70
Mexican Hat Rock Applejacks 10.1958 #16
Rocka-Conga Applejacks 12.1958 #38
I'm The Girl From Wolverton Mountain Jo Ann Campbell 08.1962 #38
Mother, Please Jo Ann Campbell 04.1963 # 88
The Popeye Waddle Don Covay 12.1962 #75
Butterfly Charlie Gracie 02.1957 #1
Fabulous Charlie Gracie 05.1957 #16
I Love You So Much It Hurts Charlie Gracie 08.1957 #71
Tossing and Turning Ivy League 09.1965 #83
Sing Sing Sing-Intermission Riff Bernie Lowe 11.1958 #46
Beg, Borrow And Steal Ohio Express 10.1967 #29
Try It Ohio Express 02.1968 #83
Bon-Doo-Wah Orlons 12.1963 #55
Cross Fire Orlons 09.1963 #19
South Street Orlons 02.1963 #3
Shake A Hand Mike Pedicin Quintet 02.1958 #71
Over The Weekend Playboys 09.1958 #62
Can't Get Enough Of You, Baby Question Mark And The Mysterians 03.1967 #56
I Need Somebody Question Mark And The Mysterians 11.1966 #22
Respect Rationals 11.1966 #92
Timmie Oh Yeah -Back To School Again Rogers 10.1957 #36
A World Without Love Bobby Rydell 05.1964 #80
Butterfly Baby Bobby Rydell 02.1963 #23
Cherie - Good Time Baby Bobby Rydell 02.1961 #54
Ding-A-Ling - Swingin' School Bobby Rydell 05.1960 #18
Forget Him Bobby Rydell 11.1963 #4
Good Time Baby -Cherie Bobby Rydell 01.1961 #11
Groovy Tonight - Sway Bobby Rydell 12.1960 #70
I've Got Bonnie- Lose Her Bobby Rydell 02.1962 #18
I Dig Girls - We Got Love Bobby Rydell 10.1959 #46
I Wanna Thank You - The Door To Paradise Bobby Rydell 10.1961 #21
Jingle Bell Rock Bobby Rydell 12.1961 #21
Kissin' Time Bobby Rydell 06.1959 #11
Let's Make Love Tonight Bobby Rydell 09.1963 #98
Make Me Forget Bobby Rydell 03.1964 #43
Sway -Groovy Tonight Bobby Rydell 11.1960 #14
Swingin' School - Ding-A-Ling Bobby Rydell 05.1960 #5
That Old Black Magic Bobby Rydell 05.1961 #21
The Cha-Cha-Cha Bobby Rydell 10.1962 #10
The Fish Bobby Rydell 07.1961 #25
Volare Bobby Rydell 07.1960 #4
We Got Love - I Dig Girls Bobby Rydell 10.1959 #6
Wild One - Little Bitty Girl Bobby Rydell 02.1960 #2
You're The Greatest Billy Scott 01.1958 #73
Do The Bird Dee Dee Sharp 03.1963 #10
Mashed Potato Time Dee Dee Sharp 03.1962 #2
Ride Dee Dee Sharp 10.1962 #5
Rock Me In The Cradle Of Love Dee Dee Sharp 06.1963 #43
Wild Dee Dee Sharp 10.1963 #33
Bad Motorcycle Storey Sisters 03.1958 #45
Nine More Miles The 'Faster-Faster' Song Georgie Young And The Rockin' Bocs 09.1958 #58

Albumy na liście przebojów Billboard

C-1008 - Bobby's Biggest Hits, Volume 1 - Bobby Rydell (2-61; #12)
C-1011/SC-1011 - Rydell at the Copa - Bobby Rydell (10-61; #56)
C-1013 - Bobby Rydell & Chubby Checker - Bobby Rydell & Chubby Checker (12-61; #7)
C-1018 - It's Mashed Potato Time - Dee Dee Sharp (6-62; #42)
C-1019 - All the Hits by Bobby Rydell - Bobby Rydell (9-62; #88)
C-1020 - The Wah-Watusi - Orlons (9-62; #80)
C-1028 - Bobby's Biggest Hits, Vol. 2 - Bobby Rydell (12-62; #61)
C-1029/SC-1029 - Down to Earth - Chubby Checker & Dee Dee Sharp (11-62; #117)
C-1041/SC-1041 - South Street - Orlons (7-63; #123)
C-1070/SC-1070 - Top Hits of 1963 - Bobby Rydell (1-64; #67)
C-1080/SC-1080 - Forget Him - Bobby Rydell (3-64; #98)
C-2004/SC-2004 - 96 Tears - ? And the Mysterians (11-66; #66)

czwartek, 18 stycznia 2024

Jerry Ross

Jerry Ross (urodzony jako Jerold Rosenberg ;ur. 9 marca 1926r - zm. 11 listopada 1955r) był amerykańskim autorem tekstów i kompozytorem, którego prace z Richardem Adlerem dla teatru muzycznego obejmują The Pyjama Game i Damn Yankees , zdobywcy nagród Tony Awards odpowiednio w 1955 i 1956 roku zarówno w kategoriach „Najlepszy musical”, jak i „Najlepszy kompozytor i autor tekstów”.

Jerold Rosenberg urodził się w Bronksie w Nowym Jorku w rodzinie rosyjsko-żydowskiej w rodzinie imigrantów, Lenie i Jacobie Rosenbergach. Dorastając, był zawodowym piosenkarzem i aktorem teatru jidysz. Po ukończeniu szkoły średniej studiował na Uniwersytecie Nowojorskim pod kierunkiem Rudolpha Schramma. Dzięki poznaniu piosenkarza Eddiego Fishera i innych osób nawiązał kontakt z wydawcami muzycznymi w Brill Building, centrum działalności kompozytorskiej w Nowym Jorku. (Fisher miał później hit z piosenką Rossa „The Newspaper Song”).

Ross poznał Richarda Adlera w 1950 roku i jako duet stali się protegowanymi wielkiego kompozytora, autora tekstów i wydawcy Franka Loessera. Ich piosenka Rags to Riches została nagrana przez Tony'ego Bennetta i osiągnęła pierwsze miejsce na listach przebojów w 1953 roku. Mieli także nowatorski hit jazzowy dzięki nagraniu „No Soap, No Hope Blues” Anity O'Day. Adler i Ross rozpoczęli karierę w teatrze na Broadwayu występem w rewii „Almanac” Johna Murraya Andersona, do której dostarczyli większość piosenek (co zaowocowało nagraniami „Acorn in the Meadow” Harry'ego Belafonte i „Fini” Polly Bergen). Rewia została otwarta w 1953 roku i miała 229 przedstawień.

Drugie dzieło Adlera i Rossa, The Pajama Game, miało swoją premierę na Broadwayu w maju 1954 roku. Był to sukces zarówno popularny, jak i krytyczny, obejmujący 1063 przedstawienia. Spektakl zdobył w 1955 roku nagrodę Tony dla najlepszego musicalu, a także nagrodę Donaldsona i nagrodę Variety Drama Critics Award. Dwie piosenki z programu, „Hernando's Hideaway” (dla Archiego Bleyera) i „Hey There” (dla Rosemary Clooney), znalazły się na szczycie listy przebojów.

Inne godne uwagi utwory to „Steam Heat” (w choreografii na scenie Bob Fosse), „Small Talk” i „Seven and a Half Cents”. Ich kolejny musical, Damn Yankees, miał premierę na Broadwayu w 1955 roku, z udziałem Gwen Verdon. Musical miał 1019 przedstawień. Adler i Ross, jako kompozytor i autor tekstów, zdobyli w 1956 roku nagrodę Tony dla najlepszego musicalu. Popowe hity z serialu to „Heart” nagrany przez Eddiego Fishera i „Whatever Lola Wants” dla Sarah Vaughan.

Jerry Ross zmarł 11 listopada 1955 roku w wieku 29 lat z powodu powikłań związanych z rozstrzeniami oskrzeli wywołanymi chorobą płuc. W swoim krótkim życiu Ross był niezwykle produktywny; oprócz swojej pracy teatralnej napisał samodzielnie lub we współpracy ponad 250 piosenek. Ross został pośmiertnie wpisany do Songwriters Hall of Fame w 1982 r., a wdowa po nim Judy i córka Janie zaakceptowały to w jego imieniu.

Kompozycje Jerry Rossa na listach przebojów

 [with  Richard Adler] 
06/1951 The Strange Little Girl   Eddy Howard 28.US
 .1953 Rags to Riches   The Dominoes 2.R&B Chart
01/1953 Even Now   Eddie Fisher 7.US
09/1953 Rags to Riches   Tony Bennett 1.US
12/1953 Rags to Riches   David Whitfield with Stanley Black and His Orchestra 3.UK
05/1954 Hernando's Hideaway   Archie Bleyer 2.US
06/1954 Steam Heat    Patti Page 8.US
06/1954 Hernando's Hideaway   Johnnie Ray 14.US/11.UK
07/1954 Hernando's Hideaway  Guy Lombardo and His Royal Canadians 14.US
07/1954 Hey There   Rosemary Clooney 1.US/4.UK
08/1954 Hey There   Sammy Davis, Jr. 16.US/19.UK
04/1955 Whatever Lola Wants  Sarah Vaughan 6.US
05/1955 Heart  Eddie Fisher 6.US
06/1955 Whatever Lola Wants   Dinah Shore 12.US
06/1955 Two Lost Souls   Perry Como and Jaye P. Morgan 18.US
10/1955 Hernando's Hideaway   The Johnston Brothers 1.UK
10/1955 Hey There   Lita Roza 17.UK
10/1955 Hey There   Johnnie Ray 5.UK
03/1957 Whatever Lola Wants   Alma Cogan 26.UK
04/1957 Heart   Max Bygraves with Malcolm Lockyer and His Orchestra 14.UK
04/1957 Heart   The Johnston Brothers 23.UK
11/1963 Rags to Riches   Sunny & the Sunliners 45.US
12/1963 True Love Goes On and On   Burl Ives 66.US
03/1966 Rags to Riches   Lenny Welch 102.US
03/1971 Rags to Riches   Elvis Presley 33.US/9.UK
04/1974 Steam Heat   The Pointer Sisters 108.US

[with  Donald Hogan, Murray Wecht]    

06/1962 If I Should Lose You   The Dreamlovers 62.US


[with   Kenny Gamble]

08/1963 Everybody Monkey   Freddy Cannon 52.US 
01/1964 Who Do You Love   The Sapphires 25.US
11/1964  The 81  Candy and the Kisses 51.US
12/1966 Love Me   Bobby Hebb 84.US

[with Kenny Gamble, Billy Jackson , Joe Renzetti]

02/1964 The Boy with the Beatle Hair   Swans 85.US

[with  Peter Anders,Vini Poncia ]

07/1966 You Gave Me Somebody to Love   Manfred Mann 36.UK


[with Kenny Gamble,Jerry Williams]

11/1966 I'm Gonna Make You Love Me   Dee Dee Warwick 88.US
02/1968 I'm Gonna Make You Love Me   Madeline Bell 26.US
09/1968 I'm Gonna Make You Love Me   Aesops Fables 123.US
12/1968 I'm Gonna Make You Love Me by Diana Ross & the Supremes and the Temptations 2.US/3.UK



[with  Scott English & Vic Millrose]

05/1967 When Love Slips Away   Dee Dee Warwick 92.US

[with  Mort Shuman]

06/1967 Daylight Savin' Time   Keith 79.US

[with Larry Weiss]

10/1967 Mr. Dream Merchant  Jerry Butler 38.US
06/1975 Dream Merchant  New Birth 36.US

[with  Scott English, Mark Barkan]

08/1968 Help Yourself (To All My Lovin')   James & Bobby Purify 94.US

[with   Ray Bloodworth & Russell Brown]

11/1968 Eeny Meeny   The Show Stoppers 33.UK

[with    Mark Barkan, Ritchie Adams ]

11/1968 Goodnight My Love   The Duprees 113.US

[solo ]

04/1975 Bok to Bach   Father's Angels 53.UK

[with  Richard Adler, Debelah Morgan, Giloh Morgan]

07/2000  Dance with Me   Debelah Morgan 8.US/10.UK

Candy and the Kisses

Uzbrojona w chwytliwą nazwę i utalentowanych producentów i pisarzy, ta grupa z Port Richmond w stanie Nowy Jork wciąż nie przepadała za sobą. W skład grupy wchodziły siostry Candy i Suzanne Nelson oraz ich przyjaciółka Jeanette Johnson. Ojciec Nelson był pastorem i w jego kościele doskonaliły swoje umiejętności śpiewu. Przez jakiś czas były to Symphonettes, ale nigdy nie zostały nagrane jako takie; zmieniły nazwę na Candy and the Kisses wraz ze swoim pierwszym wydawnictwem „After I Cry” /„Let the Good Times Roll”, wydanym w 1963 roku przez R&L Records.

Ballada Hurin' sprzedawała się dobrze tam, gdzie była grana, ale nie była grana zbyt często i w wielu miejscach. Ich największą płytą była „The 81” /„Two Happy People” (Cameo Records, 1964); Kenny Gamble i Jerry Ross napisali shuffler o popularnym tańcu filadelfijskim. „The 81” nie znalazło się na liście Top 40 listy przebojów magazynu Billboard i zadomowiło się w Top 50 tej listy . Następnie pojawiło się w Cameo nagranie „Soldier Boy (of Mine)” Phila Spectora z „Shakin’ Time” (1965), ale polityka zabiła potencjalny dwustronny hit i umowę z Cameo.

Podpisali kontrakt z Scepter Records w 1965 roku i zostali przydzieleni do zespołu pisarskiego składającego się z Josephine (Joshie) Armstead, Valerie Simpson i Nicholasa Ashforda. Jednakże doskonałe materiały, takie jak „Keep on Searchin’”, „Sweet and Lovely”, „Out in the Street Again”, „I'll Settle for You”, „Mr. Creator” i „Are You Trying to Get Rid of Me Baby”, nie znalazły się na listach przebojów. Nawet remake hitów Shirelles z 1960 roku „Tonight's the Night” i „You Did the Best You Could” nie wypalił.

W 1968 roku w Decca Records ukazało się ostatnie nagranie Candy & the Kisses; kiedy „Chains of Love” z „Someone out There” nie zawiodło, Candy przeszła na emeryturę. Suzanne, Jeanette i nowa liderka Beryl Martin próbowały ponownie jako Sweet Soul w Mercury Records w 1969 roku. Ich jedyny singiel „Oh No, Oh No” b/w „If You Love Him” nie zajął miejsca na listach, a grupa rozwiązała się.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The 81/Two Happy People	Candy and the Kisses	11.1964	-	51[10]	Cameo 336	[written by Jerry Ross,Kenneth Gamble][produced by Jerry Ross][19[9].R&B Chart]

Capitols

The Capitols to soulowe trio z siedzibą w Detroit w stanie Michigan, szeroko znane w 1966 roku ze swojego przebojowego singla „Cool Jerk” na liście Billboard. Trio r&r powstało w 1962 roku jako „The Three Caps”, z Samuelem Georgem jako głównym wokalistą i perkusistą, Donem Storballem (nazwisko rodowe: Don Norman) na wokalu i gitarze w chórkach oraz Richardem Mitchellem (nazwisko rodowe: Richard McDougall) w chórkach wokal i klawisze.

Po zagraniu głównie małych koncertów, zostali odkryci przez byłego DJ-a radiowego Ann Arbor Ollie McLaughlina po występie na lokalnym koncercie, którego główną gwiazdą była Barbara Lewis. Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Karen, której właścicielem jest McLaughlin, grupa nagrała i wydała swój pierwszy singiel w 1963 roku, „Dog and Cat”. Na płycie widać było optymistyczną energię ich późniejszej twórczości, jednak młodzieńczy charakter i tekst utworu nie znalazły szerokiego grona odbiorców. W świetle rozczarowującego występu na swoim debiutanckim singlu grupa została rozwiązana i podjęła inne przedsięwzięcia.

W połowie lat sześćdziesiątych XX wieku było wiele tanecznych szaleństw; jednym z najpopularniejszych był taniec zwany „jerpem”. Polegało to na trzymaniu ramion w różnych pozycjach i wykonywaniu ruchów pchających biodrami. Choć w tamtym czasie kontrowersyjna ze względu na lubieżność, w klubach Detroit popularna stała się szczególnie seksualna wersja tańca, zwana „alfonsem”. Chcąc wykorzystać popularność tańca i ogólnie piosenek tanecznych, Storball napisał piosenkę o alfonsie, zmieniając jej nazwę na „Cool Jerk”, aby zapobiec ewentualnemu zakazowi ze strony stacji radiowych. Zdając sobie sprawę, że piosenka ma potencjał, grupa ponownie utworzyła się i skontaktowała się z McLaughlinem, aby zapewnić czas w studiu na nagranie piosenki. Piosenka została nagrana w Golden World Studios w Detroit 14 marca 1966 roku z zespołem The Funk Brothers z Motown. Chociaż piosenka miała zawierać akompaniament waltorni, zakontraktowani muzycy nie pojawili się na sesji nagraniowej, a ich partie zostały pominięte w utworze.

„Cool Jerk” został wydany pod koniec marca 1966 roku i stał się hitem, osiągając 7. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 2. miejsce na liście Billboard R&B.

Próbując wykorzystać sukces swojego przebojowego singla, The Capitols wydali w 1966 roku dwa albumy, Dance the Cool Jerk i We Got a Thing That's in The Groove, oba zawierające głównie covery popularnych piosenek Motown i soul. Oba albumy okazały się w pewnym stopniu komercyjną i krytyczną porażką, chociaż Dance the Cool Jerk spędził tydzień na liście Billboard 200 pod numerem 95 w lipcu 1966 roku. Grupa wydała osiem dodatkowych singli po „Cool Jerk”, z których tylko dwa trafiły na listę Billboard listach przebojów, osiągając nie więcej niż 65 miejsce, spychając grupę do statusu cudu jednego trafienia. Pod koniec 1969 roku grupa po raz ostatni się rozpadła.

Samuel George zmarł 17 marca 1982 r. po tym, jak został śmiertelnie pchnięty nożem podczas domowej kłótni. Richard McDougall zmarł 19 lutego 1984 roku z nieznanych przyczyn. Storball kontynuował karierę w policji w Highland Park w stanie Michigan, a od 1997 r. nadal mieszkał w Detroit

Choć grupa miała dość krótką karierę i ograniczony sukces komercyjny, ich hit „Cool Jerk” przetrwał próbę czasu. Został użyty w reklamach Cool Whip (tekst zmieniony z „cool Jerk” na „cool Whip”) oraz w wielu ścieżkach dźwiękowych do filmów, w tym w More American Graffiti (1979), Noc w wielkim mieście (1992), Kevin sam w domu 2: Zagubiony w Nowym Jorku (1992) i Dziewczyna z kalendarza (1993). Ponadto „Cool Jerk” znalazł się na wielu listach najlepszych przebojów, w tym „100 Greatest Rock Bass Performances” (nr 70) i „VH1's 100 Greatest Dance Songs” (nr 48). „Cool Jerk” zagrał także w kilku scenach w przebojowym filmie Madagaskar 3: Europe's Most Wanted.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cool Jerk/Hello Stranger	Capitols	04.1966	-	7[14]	Karen 1524	[written by Donald Storball][produced by Ollie McLaughlin][2[20].R&B Chart]
I Got To Handle It/Zig Zagging	Capitols	08.1966	-	74[4]	Karen 1525	[written by Duke Browner][produced by Ollie McLaughlin][49[3].R&B Chart]
We Got A Thing That's In The Groove/Tired Running From You	Capitols	11.1966	-	65[6]	Karen 1526	[written by Donald Storball][produced by Ollie McLaughlin][26[6].R&B Chart]
Soul Brother, Soul Sister/Ain't That Terrible	Capitols	01.1969	-	-	Karen 1543	[written by Donald Storball][produced by Don Norman, Ollie McLaughlin ][42[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dance the Cool Jerk	Capitols	07.1966	-	95[12]	Atco 190	[produced by Ollie McLaughlin]

Cursive

Dorastając od początków emo do znacznie bardziej wyrafinowanej i skomplikowanej bestii, twórczość Cursive rozszerzyła się przez ponad 20 lat ciągłego rozwoju. Założony w Omaha w Nebrasce w połowie lat 90-tych jako skromny projekt przyjaciół, zespół znacznie się rozrastał z każdym wydawnictwem, szczególnie w przypadku gitarzysty, wokalisty i autora tekstów Tima Kashera, stworzonych jako utwory koncepcyjne z przeplatającymi się tematami. Zaczęło się od Domestica z 2000 roku, fabularyzowanej sagi o bolesnych rozwodach, która czerpie inspiracje z życia Kashera.

Wydany w 2003 roku album The Ugly Organ był kolejnym wyróżniającym się albumem grupy, charakteryzującym się skomplikowaną kompozycją, rozbudowaną instrumentacją i jeszcze głębszą treścią liryczną. Grupa działała przez wiele lat, wydając sporadycznie nowe albumy w ramach pracy nad innymi projektami. Coraz bardziej złożone i gęste koncepcyjnie albumy, takie jak I Am Gemini z 2012 r. i Vitriola z 2018 r., pokazały, że Cursive wyrósł z kultowego ulubieńca w niezależną instytucję, a ich dorobek od połowy lat 90-tych wpływał na kolejne pokolenie poszukujących emocjonalnie artystów.

Już w 1995 roku pierwotni członkowie Cursive - Tim Kasher na gitarze i wokalu, Clint Schnase na perkusji, Matt Maginn na basie i Stephen Pederson na gitarze - rozpoczęli pracę nad nowo ochrzczonym projektem, eksperymentując z elementami indie rocka. i eklektyczny post-hardcore, aby stworzyć unikalne brzmienie. Czteroosobowy zespół z Omaha w Nebrasce powstał w wyniku istniejących przyjaźni i części wcześniejszej wspólnej pracy członków w Slowdown Virginia, dzięki czemu muzyczne partnerstwo od początku było logicznym pomysłem. Zadebiutowali 7-calowym albumem „Disruption” w lokalnej zaprzyjaźnionej wytwórni Saddle Creek i wydali drugi 7-calowy album „Sucker and Dry” w nowojorskiej wytwórni Zero Hour. Obydwa nagrania uwydatniły wyjątkowo mocny głos Kashera, a także niezmiennie grzmiącą sekcję rytmiczną grupy i postrzępione gitary.

Cursive poszło jeszcze dalej na swoim debiutanckim albumie Such Blinding Stars for Starving Eyes. Wydany w wersji Split przez Crank! A Record Company i nowojorski Interplanetary Truckers Union w 1997 roku, płyta LP spotkała się z dużym uznaniem i umieściła zespół na muzycznej mapie. W ciągu następnego roku Cursive wypuściło 10-calowy split z Austin's Silver Scooter (również w Crank!) i kolejny 7-calowy zatytułowany „Disruption”. To ostatnie wydarzenie zapoczątkowało rozległą współpracę zespołu z Saddle Creek, a w listopadzie 1998 roku wytwórnia wydała drugi album długogrający grupy, The Storms of Early Summer: Semantics of Song.

Płyta była pierwszą prawdziwą próbą zespołu na połączenie powiązanych ze sobą koncepcji lirycznych - teksty Kashera opowiadały historię całkowitego załamania się mężczyzny z powodu agresywnych struktur piosenek. Na nieszczęście dla rosnącej rzeszy fanów, płyta nie zaowocowała nawet trasą koncertową, a zamiast tego grupa rozpadła się, aby pracować nad innymi projektami, bez wzmianki o ponownym spotkaniu. Po tymczasowym podziale członkowie Cursive zbadali wiele różnych rynków zbytu (w tym Commander Venus i Bright Eyes). Jednak po jednym nieudanym małżeństwie i prawdziwej introspekcji grupa zdecydowała się dać sobie kolejną szansę, co było szczęśliwie zaowocowało wydaniem w 2000 roku albumu Domestica.

Pełny połamanych rytmów i lirycznych analiz rozpadającego się związku pary, album przedstawił historię, która w dziwny sposób przypominała rzeczywiste doświadczenia Kashera. Domestica przedstawiła także nowego członka Cursive, wokalistę, gitarzystę i autora tekstów Teda Stevensa, byłego członka Lullaby for the Working Class. (Pederson opuścił grupę, aby kontynuować naukę na Duke University; później założył White Octave.).

Debiut solowego projektu Kashera, The Good Life, ukazał się w 2001 roku. Godne uwagi było także wydanie kolejnej EP-ki Cursive, Burst and Bloom, na której skład zespołu dołączyła wiolonczelistka Gretta Cohn. W międzyczasie Cursive pojawiło się na pierwszych 7-calowych płytach całorocznej, 7-calowej serii wydawanej przez Makato Recordings, a kwintet powrócił w 2003 roku z The Ugly Organ. Ich najbardziej ambitny album w dotychczasowej historii, The Ugly Organ, został doceniony za wymagające pisanie piosenek, niejasny zakres konceptualny i poważne zwroty liryczne.

Gdy zespół przygotowywał się do wydania godnego kolejnego albumu, w sierpniu 2005 roku Saddle Creek wydał Difference Between Houses and Homes, łącząc wyczerpane 7-calowe płyty Cursive (w tym dwa niewydane utwory) w tymczasowej kompilacji. Happy Hollow ostatecznie ukazało się w 2006 roku, wyznaczając odejście Cohna i włączenie sekcji dętej, którą zespół wykorzystał do odkrywania sprzeczności religijnych w kontekście fikcyjnego miasta na Zachodzie. W następnym roku perkusista założyciel Clint Schnase opuścił Cursive w dobrych stosunkach i został zastąpiony przez perkusistę koncertującego Cornbread Compton i zespół kontynuował swój zmieniony skład, wydając w 2009 roku album Mama, I'm Swollen. W 2012 roku celowali w cięższe brzmienie, decydując się na współpracę z Mastodonem, świeżym perkusistą z Cully Symington i producentem Isis Matt Bayles na albumie koncepcyjnym „I Am Gemini”.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Art is Hard /Sinners serenade	Cursive	01.2003	153[1]	-	Saddle Creek LBJ 49	[ Producer - Mike Mogis , Tim Kasher]
The Recluse /Once/Adapt	Cursive	02.2004	131[2]	-	Saddle Creek LBJ 59	[ Producer - Mike Mogis , Tim Kasher]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Ugly Organ	Cursive	05.2003	-	19.Heatseekers	Saddle Creek LBJ 51	[producer by Tim Kasher and Mike Mogis]
The Difference Between Houses and Homes	Cursive	.2005	-	37.Top Independent Album	Saddle Creek LBJ 70
Happy Hollow	Cursive	.2006	-	-	Saddle Creek LBJ 94

środa, 17 stycznia 2024

Cupid's Inspiration

Zespół popowy znany pierwotnie jako The Ends, pochodzący ze Stamford w hrabstwie Lincolnshire. Dzięki klasie wokalisty T. (Terry) Rice-Miltona (ur. 5.06.1946 r.) podpisał kontrakt nagraniowy z wytwórnią NEMS.
Skład grupy uzupełniali: Wyndham George (ur. 20.02.1947 r.; gitara), Laughton James (ur. 21.12.1946 r.; bas) i Roger Gray (ur. 29.04.1949 r.).

W tym zestawieniu w 1968 r. zespół nagrał piosenkę "Yesterday Has Gone" oryginalnie wykonywaną przez formację Little Anthony And The Imperials. Wersja grupy Cupid's Inspiration doszła w Wielkiej Brytanii do miejsca 4. W tym czasie do zespołu doszedł pianista Garfield Tonkin (ur. 28.09.1946 r.).

Mimo sporego powodzenia ich następnego nagrania - "My World", grupa nie zdołała powtórzyć sukcesu chwytliwego debiutu. Pod koniec roku rozwiązała się, ale po kilku tygodniach Rice-Milton i Gray reaktywowali zespół wraz z Berniem Lee (gitara) i Gordonem Haskellem (bas).

Nowy, bardziej "progresywny" styl nie zdołał jednak odwrócić nieprzychylności fortuny i zespół ponownie rozpadł się. Wokalista rozpoczął w 1970 r. krótkotrwałą karierę solową przypomnieniem hitu Cilli Black "You're My World", a Haskell, eks-członek Fleur De Lys, zdobył później sławę w grupie King Crimson.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Yesterday has gone/Dream	Cupid' s Inspiration	06.1968	4[11]	-	Nems 3500	[written by T. Randazzo, V. Pike][produced by Jimmy Duncan ][original by Little Anthony & The Imperials]
My world/Everything i meant to be	Cupid' s Inspiration	10.1968	33[8]	-	Nems 3702	[written by R. Kerr, R. Felton][produced by Jimmy Duncan ]

Luis Cardenas

Luis Cardenas to latynoamerykański perkusista działający od początku lat 80-tych, zarówno solowo, jak i jako członek rockowego zespołu Renegade. Zespół Renegade został założony w Kalifornii na początku lat 80-tych przez Cardenasa oraz menadżera/producenta zespołu Kim Richardsa i wyróżniał się tym, że był etnicznym Latynosem grającym muzykę rockową. Powszechnie postrzegany jako idol nastolatków, zespół był główną gwiazdą sobotnich wieczorów festiwalu Los Angeles Street Scene Festival w 1985 i 1986 roku, gromadząc 150-tysięczną publiczność.

Wydali cztery albumy: Rock n' Roll Crazy, Renegade II – On the Run, Nuns on Wheels i Renegade Live, a ich największy sukces miał miejsce w Kalifornii, Meksyku i Japonii. Renegade grał na całym świecie i na festiwalach muzycznych z takimi zespołami jak 38 Special, Foreigner, Journey i Night Ranger, a pod koniec lat 80-tych.

Kenny Rogers poprosił go o wystąpienie na granicy Teksasu i Nowego Meksyku wraz z Lionelem Richiem i Lee Greenwoodem w celu wsparcia akcji Rogersa „Hands Across America”. W 1990 roku zespół wystąpił w 98-minutowym programie telewizyjnym emitowanym na całym świecie w MTV, zatytułowanym Renegade MTV Special. Renegade zreformował się w 2000 roku i został uhonorowany w sierpniu 2001 roku na imprezie zorganizowanej przez Davida Hasselhoffa w Conga Room w Los Angeles za rekordową sprzedaż przekraczającą 30 milionów egzemplarzy na całym świecie.

W 1986 roku Cardenas ustanowił rekord świata w posiadaniu największego zestawu perkusyjnego na świecie], co zademonstrował w programie telewizyjnym Guinness Hall of Fame Awards prowadzonym przez Davida Frosta. W tym samym roku Cardenas wydała solowy album zatytułowany Animal Instinct. Pierwszym singlem z albumu był cover piosenki Del Shannona „Runaway” i stał się hitem w USA, osiągając 83. miejsce na liście Billboard Hot 100. Teledysk do singla zawierał epizodyczne występy Shannon i Donny’ego Osmonda, a jego nakręcenie kosztowało 500 000 dolarów i było wówczas uważane za najdroższy teledysk, jaki kiedykolwiek powstał dla singla. Zdobył nominację w kategorii Najlepszy teledysk w formie krótkiej na 29. dorocznej ceremonii rozdania nagród Grammy.

Po „Runaway” Cardenas wypuściła napisany przez siebie utwór „Hungry for Your Love”, na którym w teledysku wystąpili Phyllis Diller i tygrys Bundi, ale singiel nie dorównał sukcesowi „Runaway”. Album Animal Instinct został wznowiony 6 marca 2012 roku i zawierał dodatkowe utwory i teledyski do singli. Ponowne wydanie Animal Instinct miało poprzedzić wydanie nowego podwójnego albumu Cardenas zatytułowanego Generations, na którym mieli znaleźć się dwaj synowie Cardenas, Nick i Zach Cardenas, a premiera planowana była na późniejszą część 2012 roku. Jednak w rozesłanym komunikacie prasowym przez Allied Artists 15 października 2012 roku ogłoszono, że album „nie będzie w tym czasie dystrybuowany i nie ustalono nowej daty”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Runaway/Still Waiting	Luis Cardenas	09.1986	-	83[5]	Allied Artists 72500	[written by Shannon, Crook][produced by Kim Richards]