Cult

 Zespół znany wcześniej jako Southern Death Cult i Death Cult, założony w 1983 r. w Bradford (Anglia) przez wokalistę Iana Astbury'ego (właśc. Ian Lindsay, ur. 14.05.1962 r. w Heswell, Merseyside, w Anglii). W skład grupy w 1983 roku weszli także Jamie Stewart (ur. 31.01.1964 r. w Londynie, bas), Billy Duffy (ur. 12.05.1959 r. w Manchesterze w Anglii), były gitarzysta Theatre Of Hate i perkusista Ray Mondo, którego szybko zastąpił Nigel Preston.

 

Zespół wywodził się z ruchu new wave/punk i początkowo stworzył gotycki image. Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Beggars Banquet i skróceniu nazwy do The Cult, zadebiutował w 1984 r. albumem Dreamtime. Płyta była stonowana i nastrojowa, niemal surrealistyczna. Członkowie zespołu wykorzystywali styl lat 70., ubierali się wyłącznie na czarno, stosowali blady makijaż i nosili koraliki. Przełom w karierze grupy nastąpił w 1985 r. po ukazaniu się albumu Love, na którym znalazły się utwory o bardziej hardrockowym charakterze, zdominowane przez zmysłową gitarę Duffy'ego. Producentem longplaya był Steve Brown, a na perkusji gościnnie zagrał Mark Brzezicki (wówczas w Big Country), bowiem Preston wcześniej rozstał się z grupą.
Dwa single z tej płyty, "She Sells Sanctuary" i "Rain", dostały się do pierwszej dwudziestki angielskiej listy przebojów. W tym czasie nowym perkusistą został Les Warner (ur. 13.02.1961 r. w Londynie). Nagrany już z jego udziałem album Electric to typowa płyta heavyrockowa, zainspirowana twórczością Led Zeppelin, AC/DC i Bad Company. Jej producentem był Rick Rubin. Longplay stał się śmiałym manifestem, promieniującym z każdej nuty energią i najczystszym rock'n'rollem. Odniósł sukces po obu stronach Atlantyku, osiągając 4. miejsce na liście najlepiej sprzedawanych płyt w Wielkiej Brytanii i 38. w USA. Dwa lata później ukazał się album Sonic Temple, który przypieczętował sukces zespołu, osiągając 10. miejsce na liście przebojów "Billboardu" i 3. miejsce w Wielkiej Brytanii. Jego producentem był Bob Rock (Bon Jovi, Aerosmith).
 

Po odejściu w marcu 1988 r. Warnera, skład grupy skurczył się do trzech muzyków, toteż przy nagraniu tego albumu zatrudniono perkusistę Mickey'ego Curry'ego. Longplay łączył w sobie nastrojowość i namiętność Love, z nieokiełznaną energią Electric. W czasie tournee promującego płytę, w składzie The Cult pojawił się kolejny perkusista Matt Sorum, który później został członkiem Guns N'Roses. W 1990 r. odszedł basista Stewart i z podstawowego składu pozostał jedynie duet Astbury i Duffy, który przeniósł się w tym czasie na stałe do Los Angeles.
 

W 1991 r. wydano album Ceremony, zarejestrowany z pomocą Curry'ego i Charlesa Draytona (bas). Zawierał on nieco wtórny zbiór utworów, nawiązujący bardziej do Love, niż do późniejszych płyt. The Cult zdobył sobie jednak na tyle ogromną rzeszę fanów, że sukces płyty był praktycznie zagwarantowany. W ramach swojej konwencji muzycznej grupa pozostaje jednym z najbardziej cenionych zespołów, koncertującym u boku takich gwiazd jak Aerosmith, Guns N'Roses i Metallica. 

W 1999 roku The Cult ponownie się połączył. W 2000 roku zespół nagrał piosenkę Painted on My Heart napisaną przez Diane Warren do filmu Only 60 Seconds, który został wydany jako singiel. Wykorzystano go także w samym filmie, w scenie kradzieży samochodu. Album Beyond Good and Evil został wydany w 2001 roku. Od 2002 r. nastąpił kolejny długi okres bezczynności.  

W 2006 roku zespół powrócił i koncertował w Ameryce Północnej i Europie. Pierwszy koncert odbył się 1 marca 2006 w Fillmore West w San Francisco. Europejskie tournee odbyło się latem 2006 roku, a jesienią 2006 roku kontynuowano je w Wielkiej Brytanii. Zespół pojawił się także jako support podczas występów The Who w Niemczech w 2007 roku. Album Born in This został następnie wydany we wrześniu 2007 roku. W 2008 roku zespół ponownie wyruszył w trasę promującą album Born to This; Jedyny koncert w Niemczech odbył się 6 marca 2008 roku w Live Music Hall w Kolonii. W październiku 2009 roku zespół dał także dwa koncerty w Niemczech w ramach trasy Love Live Tour, w Duisburgu i Berlinie. Podczas tej trasy, z okazji 25. rocznicy wydania, odtworzono cały album Love, po którym nastąpiła część „najlepsza część”. W tym samym roku ukazała się zremasterowana reedycja albumu Love. W zestawie pudełkowym znajduje się także płyta CD z demami oraz płyta CD z koncertem z 1985 roku. 

 W 2010 roku zespół ponownie wyruszył w trasę koncertową, a w lipcu 2010 roku w Jüchen odbył się jedyny niemiecki koncert w ramach tej trasy. Singiel Everyman and Woman Is a Star został wydany do pobrania 1 sierpnia 2010 roku. W maju 2012 roku zespół wydał swój dziewiąty album Choice of Weapon, wyprodukowany przez Chrisa Gossa i Boba Rocka. Piosenka Lucifer została wcześniej udostępniona bezpłatnie na stronie internetowej zespołu. The Cult wyda swój dziesiąty album studyjny Hidden City w lutym 2016 roku. Jedenasty album Under the Midnight Sun ukazał się w 2022 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Spiritwalker / A Flower in the Dessert	Cult	05.1984	77[3]	-	Situation 2 SIT 32	[written by Duffy , Astbury][produced by John Brand]
Go West / Sea and Sky	Cult	09.1984	90[3]	-	Beggars Banquet BEG 115	[written by Duffy , Astbury][produced by John Brand]
Resurrection Joe	Cult	12.1984	74[4]	-	Beggars Banquet BEG 122	[written by Duffy , Astbury][produced by Chris Kimsey ]
She Sells Sanctuary/No. 13	Cult	05.1985	15[23]	-	Beggars Banquet BEG 135	[platinum-UK][written by Duffy , Astbury][produced by Steve Brown ]
Rain / Little Face	Cult	09.1985	17[9]	-	Beggars Banquet BEG 147	[written by Duffy , Astbury][produced by Steve Brown ]
Revolution / All Souls Avenue	Cult	11.1985	30[8]	-	Beggars Banquet BEG 152	[written by Duffy , Astbury][produced by Steve Brown]
Love Removal Machine /Wolf child's blues	Cult	02.1987	18[11]	-	Beggars Banquet BEG 182	[written by Duffy , Astbury][produced by Rick Rubin ]
Lil' Devil / Zap City	Cult	04.1987	11[7]	-	Beggars Banquet BEG 188	[written by Duffy , Astbury][produced by Rick Rubin]
Wild Flower / Love Trooper	Cult	08.1987	24[8]	-	Beggars Banquet BEG 195	[written by Duffy , Astbury][produced by Rick Rubin]
Fire Woman / Automatic Blues	Cult	03.1989	15[4]	46[11]	Beggars Banquet BEG 228	[written by Duffy , Astbury][produced by Bob Rock ]
Edie (Ciao Baby)/Bleeding heart graffiti US side B:Love removal machine	Cult	06.1989	32[5]	93[4]	Beggars Banquet BEG 230	[written by Duffy , Astbury][produced by Bob Rock ]
Sun King/Edie (Ciao Baby)	Cult	11.1989	39[2]	-	Beggars Banquet BEG 235	[written by Duffy , Astbury][produced by Bob Rock]
Sweet Soul Sister/The river	Cult	02.1990	42[4]	-	Beggars Banquet BEG 241	[written by Duffy , Astbury][produced by Bob Rock]
Wild Hearted Son / Indian	Cult	09.1991	40[2]	-	Beggars Banquet BEG 255	[written by Duffy , Astbury][produced by Richie Zito ]
Heart of Soul/Earth Mofo	Cult	02.1992	51[1]	-	Beggars Banquet BEG 260	[written by Duffy , Astbury][produced by Richie Zito]
Sanctuary MCMXCIII [remix]	Cult	01.1993	15[4]	-	Beggars Banquet BEG 263T	[written by Duffy , Astbury][produced by Steve Brown]
Coming Down	Cult	09.1994	50[2]	-	Beggars Banquet BBQ 40	[written by Duffy , Astbury][produced by Bob Rock ]
Star/Breathing out	Cult	12.1994	65[4]	-	Beggars Banquet BBQ 45	[written by Duffy , Astbury][produced by Bob Rock]
Rise	Cult	06.2001	86[2]	125[1]	Atlantic AT 0110CD	[written by Duffy , Astbury][produced by Bob Rock]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Southern Death Cult	Southern Death Cult	06.1983	43[3]	-	Beggars Banquet BEGA 46	[produced by Jeremy Green]
Dreamtime	Cult	08.1984	21[8]	-	Beggars Banquet BEG 57	[silver-UK][produced by John Brand,Joe Julian]
Love	Cult	10.1985	4[22]	87[34]	Sire 25 359	[gold-US][gold-UK][produced by Steve Brown]
Electric	Cult	04.1987	4[27]	38[32]	Beggars Banquet BEGA 80	[platinum-US][gold-UK][produced by Rick Rubin]
Sonic Temple	Cult	04.1989	3[11]	10[33]	Beggars Banquet BEGA 98	[platinum-US][platinum-UK][produced by Bob Rock]
Ceremony	Cult	10.1991	9[4]	25[12]	Beggars Banquet BEGA 122	[gold-UK][produced by Richie Zito]
Pure Cult	Cult	02.1993	1[1][17]	-	Beggars Banquet BEGA 130	[gold-UK]
The Cult	Cult	10.1994	21[3]	69[4]	Beggars Banquet BBQ 164	[produced by Bob Rock]
Beyond Good and Evil	Cult	06.2001	69[4]	37[8]	Atlantic 7567 83440	[produced by Bob Rock]
Born into This	Cult	10.2007	72[1]	70[2]	Roadrunner RR 79712	[produced by Youth]
Choice of Weapon	Cult	06.2012	20[2]	36[2]	Cooking Vinyl COOKCD 548	[produced by Chris Goss, Bob Rock]
Hidden City	Cult	02.2016	19[2]	153[1]	Cooking Vinyl COOKCD 621	[produced by Bob Rock]
Under the Midnight Sun	Cult	10.2022	15[1]	-	Black Hill BHR 011CD	[produced by Tom Dalgety]

Philles Records

 Philles Records była amerykańską wytwórnią płytową założoną w 1961 roku przez Phila Spectora i Lestera Sill, a nazwa wytwórni wzięła się od hybrydy ich imion. Początkowo wytwórnia była dystrybuowana przez Jamie/Guyden w Filadelfii.W 1962 roku Spector kupił akcje Silla i w wieku 21 lat stał się jedynym właścicielem i został wówczas najmłodszym szefem wytwórni w Ameryce.
 

 W ciągu swojego istnienia wytwórnia wydała 12 albumów, ale z wyjątkiem A Christmas Gift for You, uwaga zawsze skupiała się na singlach. Jednakże Philles X-125 jest reedycją Philles 119, a X-125 istnieje z dwoma różnymi utworami na stronie B, ponieważ „Winter Wonderland” (1964) i „Winter Blues” (1965) zastąpiły oryginalną drugą stronę.  „Harry and Milt” i wiele innych odwrotnych stron było celowo niewyróżniającymi się utworami instrumentalnymi, które miały skupić uwagę na stronach A. Te strony B zostały pierwotnie przypisane artystom ze strony A, ale późniejsze utwory zostały przypisane Phil Spector Group. 

 Ponadto większość dyskografii, w tym ta w książeczce Back to Mono, wymienia dwie pozycje o numerze katalogowym Philles 123. „Stumble And Fall” Darlene Love został wydany, a następnie wycofany (istnieją zarówno zapasy, jak i promocje) w sierpniu 1964 roku . Jego numer został zastąpiony utworem „Walking in the Rain” zespołu The Ronettes, który ukazał się w październiku. Philles 111 ma także dwie strony B: „My Heart Beat a Little Bit Faster” i „Playing for Keeps”. Kilka ostatnich singli (134, 135 i 136) było emitowanych znacznie rzadziej niż ich poprzednicy. Chociaż single 134 i 135 zostały „umieszczone na listach przebojów” Billboardu, singiel 136 nie - chociaż istnieją zarówno egzemplarze promocyjne, jak i zwykłe. 

Tylko promocyjny singiel „(Let's Dance) The Screw” zespołu The Crystals znany jest jedynie w kilku egzemplarzach promocyjnych i jednym egzemplarzu magazynowym. Po niepowodzeniach kilku ostatnich singli na listach przebojów Phil Spector zaprzestał produkcji i wydawania nowych płyt w Philles. Latem 1966 roku podpisał kontrakt z Bobem Crewe i Jeffem Barrym, aby wyprodukować The Ronettes oraz Ike i Tina Turner.  

Wytwórnia faktycznie zaprzestała działalności w 1967 roku, a Spector nie wrócił do pracy produkcyjnej przez kolejne dwa lata. Była jeszcze jedna płyta Philles, The Phil Spector Spectacular. Ukazał się jedynie rozgłośniom radiowym w 1972 roku wraz z listem od Phila. Katalog Philles jest obecnie zarządzany przez Sony Music Publishing, które nabyło katalog w momencie zakupu EMI Music Publishing, a wydawnictwo Sony Music's Legacy Recordings zajmuje się prawami do dystrybucji katalogu Philles na mocy nowej umowy licencyjnej sfinalizowanej we wrześniu 2009 roku. Przed zawarciem tej umowy reedycjami Phillesa zajmowała się ABKCO Records.

         Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

1963 Puddin N' Tain (Ask Me Again, I'll Tell You the Same) Alley Cats No. 43
1963 Not Too Young To Get Married Bob B. Soxx & the Blue Jeans No. 63
1963 Why Do Lovers Break Each Other's Heart? Bob B. Soxx & the Blue Jeans No. 38
1962 He's A Rebel Crystals No. 1
1962 There's No Other (Like My Baby) Crystals No. 20
1962 Uptown Crystals No. 13
1963 Da Doo Ron Ron (When He Walked Me Home) Crystals No. 3
1963 He's Sure The Boy I Love Crystals No. 11
1963 Then He Kissed Me Crystals No. 6
1964 All Grown Up Crystals No. 98
1964 Little Boy Crystals No. 92
1963 (Today I Met) The Boy I'm Gonna Marry Darlene Love No. 39
1963 A Fine Fine Boy Darlene Love No. 53
1963 Wait Til' My Bobby Gets Home Darlene Love No. 26
1993 All Alone On Christmas (From "Home Alone 2") Darlene Love No. 83
1960 I Idolize You Ike & Tina Turner No. 82
1966 River Deep-Mountain High Ike & Tina Turner No. 88
1966 Ebb Tide Righteous Brothers No. 5
1965 Just Once In My Life Righteous Brothers No. 9
1965 Unchained Melody Righteous Brothers No. 4
1965 You've Lost That Lovin' Feelin' Righteous Brothers No. 1
1963 Be My Baby Ronettes No. 2
1964 (The Best Part Of) Breakin' Up Ronettes No. 39
1964 Baby, I Love You Ronettes No. 24
1964 Do I Love You? Ronettes No. 34
1964 Walking In The Rain Ronettes No. 23
1965 Born To Be Together Ronettes No. 52
1965 Is This What I Get For Loving You? Ronettes No. 75

          Albumy na liście przebojów "Billboard" 

PHLP-4001 - He's A Rebel - Crystals [1963] (3-63, #131)
PHLPST-4006 - Presenting The Fabulous Ronettes Featuring Veronica - Ronettes (12-64, #96)
PHLPST-4007 - You've Lost That Lovin' Feelin' - Righteous Brothers [1965] (1-65, #4)
PHLPST-4008 - Just Once In My Life - Righteous Brothers [1965] (5-65, #9)
PHLPST-4009 Back To Back - Righteous Brothers [1965] (12-65, #16)

Crystals

 Ta ważna, amerykańska, żeńska grupa wokalna była produktem Phila Spectora, który stworzył ją dla swej pionierskiej wytwórni Philles. Wspólne występy rozpoczęła po spotkaniu w legendarnym Brill Building, gdzie przygotowała nagrania demo dla sławnego wydawnictwa Hill And Range należącego do Aberbacha.

 

W składzie kwintetu znalazły się: Dee Dee Kennibrew (właśc. Dolores Henry, ur. w 1945 r. na Brooklynie, dzielnicy Nowego Jorku, USA), La La Brooks (właśc. Dolores Brooks, ur. w 1946 r. na Brooklynie), Pat Wright (ur. w 1945 r. na Brooklynie), Mary Thomas (ur. w 1946 r. na Brooklynie) i Barbara Alston, która była siostrzenicą ich menedżera.
 

Piosenkarki zrobiły na Spectorze wielkie wrażenie, co skłoniło go w 1961 r. do produkcji ich debiutanckiego singla "There's No Other (Like My Baby)". Spector rozwijał w tym samym czasie swoje unikatowe brzmienie polegające na zmiksowaniu w jednym kanale partii wokalnych i instrumentalnych. Efekt jego pracy dał się słyszeć w kolejnych przebojach The Crystals - "Uptown" i napisanym przez Gene Pitneya "He's A Rebel". Wokal prowadzący w tym ostatnim nagraniu należał do Darlene Love (właśc. Darlene Wright) zaproszonej do zespołu The Blossoms.
 

Będąc właścicielem praw do nazwy The Crystals, Spector mógł do udziału w nagraniach zapraszać praktycznie kogo chciał. Piosenka stała się numerem l w USA, a w Wielkiej Brytanii osiągnęła 19. miejsce. W dwóch kolejnych utworach do roli wokalistki prowadzącej powróciła La La Brooks. Piosenki "Da Doo Ron Ron (When He Walked Me Home)" i "Then He Kissed Me" osiągnęły znaczny sukces w 1963 r., by stać się potem ponadczasowymi klasykami.
 

W 1967 r. produkcji w stylu Spectora spróbował zespół The Beach Boys, nagrywając własną wersję "Then I Kissed Her". Spector zaczął jednak wkrótce poświęcać więcej czasu grupie The Ronettes, a The Crystals zeszły na drugi plan. Ich kariera zaczęła się chwiać. Jeszcze w 1962 r. koleżanki opuściła Mary Thomas, a rok później miejsce Pat Wright zajęła Frances Collins. Zmiany nie zapobiegły spadkowi popularności, kolejne nagrania odniosły umiarkowany sukces i w lutym 1966 r. zespół praktycznie przestał istnieć. Reaktywował się na krótko w 1971 roku, jednak bez powodzenia.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There' s no other [Like my baby]/Oh Yeah, Maybe Baby	Crystals	11.1961	-	20[11]	Philles 100	[written by L. Bates, P. Spector][produced by Phil Spector][5[10].R&B Chart]
Uptown/What A Nice Way To Turn Seventeen	Crystals	03.1962	-	13[13]	Philles 102	[written by B. Mann, C. Weil][produced by Phil Spector][18[3].R&B Chart]
He' s a rebel	Crystals	09.1962	19[8]	1[2][18]	Philles 106	[written by Gene Pitney][original recorded by Vikki Carr][2[10].R&B Chart]
He' s sure the boy i love/Walkin' Along (La La La)	Crystals	12.1962	-	11[12]	Philles 109	[written by B. Mann, C. Weil][produced by Phil Spector][18[6].R&B Chart]
Da doo ron ron/Git' It	Crystals	04.1963	5[16]re-issue:15[8][10.74]	3[13]	Philles 112	[written by P. Spector, E. Greenwich, J. Barry][produced by Phil Spector][5[10].R&B Chart]
Then he kissed me/Brother Julius	Crystals	08.1963	2[14]	6[12]	Philles 115	[written by P. Spector, E. Greenwich, J. Barry][produced by Phil Spector][8[9].R&B Chart]
Little boy/Harry (From W. Va.) And Milt	Crystals	02.1964	-	92[3]	Philles 119	[written by P. Spector, E. Greenwich, J. Barry][produced by Phil Spector][32[6].R&B Chart]
I wonder/Little Boy	Crystals	03.1964	36[3]	-	London HLU 9652 [UK]	[written by P. Spector, E. Greenwich, J. Barry]
All grown up/Irving (Jaggered Sixteenths)	Crystals	08.1964	-	98[1]	Philles 122	[written by P. Spector, E. Greenwich, J. Barry][produced by Phil Spector][27[5].R&B Chart]
EP's
Da doo ron ron	Crystals	02.1964	18[1]	-	London RE-U 1381

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
He' s a rebel	Crystals	03.1963	-	131[2]	Philles PHLP 4001	[produced by Phil Spector]

Bob Carlisle

Robert Mason „Bob” Carlisle (urodzony 29 września 1956r) to współczesny amerykański piosenkarz i autor tekstów chrześcijańskich. Występował z kilkoma zespołami, w szczególności z Allies i Billy Thermal, zanim rozpoczął karierę solową, za którą otrzymał nagrodę Grammy i cztery nagrody Dove.
 

 

 Carlisle jest najbardziej znany ze swojego przeboju „Butterfly Kisses”, który pojawił się na jego trzecim solowym albumie. Album ten, pierwotnie zatytułowany Shades of Grace, został później ponownie wydany jako Butterfly Kisses (Shades of Grace) ze względu na sukces singla. Napisał tę piosenkę wspólnie ze swoim partnerem w pisaniu piosenek z Allies, Randym Thomasem, i za tę piosenkę w 1997 roku zdobyli nagrodę Grammy w kategorii Najlepsza Piosenka Country oraz trzy nagrody Dove, w tym Song of the Year. 

 

Ta piosenka znalazła się także na listach przebojów country w tym samym roku dla Jeffa Carsona i Raybon Brothers. Po „Butterfly Kisses” Carlisle kontynuował nagrywanie ścieżek dźwiękowych do filmów i z innymi artystami, ale nie mógł dorównać sukcesowi swojego niespodziewanego hitu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Butterfly Kisses	Bob Carlisle	05.1997	56[2]	10[15].Airplay Chart	Diadem 1221	[written by Bob Carlisle,Randy Thomas][produced by Larry Day]

[produced by Bob Carlisle]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Butterfly Kisses (Shades of Grace)	Bob Carlisle	05.1997	-	1[2][39]	Jive 41 613	[2x-platinum-US][produced by Bob Carlisle]
Stories from the Heart	Bob Carlisle	10.1998	-	191[2]	Benson 2312

Carlton

Carlton McCarthy, znany pod pseudonimem Carlton, to piosenkarz i autor tekstów z Bristolu w Anglii. Znany jest ze śpiewania w debiutanckim singlu Massive Attack „Any Love” (1987), będącym także pierwszą produkcją Smith & Mighty. Został on później uznany przez Fact za jedną z najlepszych produkcji Smith & Mighty. W 1991 roku wydał swój własny album, wyprodukowany przez Smith & Mighty, The Call Is Strong, który później został wpisany przez Fact na listę najlepszych albumów lat 90-tych  i uważany za jeden z najlepszych albumów undergroundowej sceny w Bristolu.

 Trzy single dotarły na brytyjską listę singli; „Do You Dream” pod numerem 81, „Cool with Nature” pod numerem 90 w sierpniu i „Love and Pain” pod numerem 56. W 1995 roku Bomb the Bass współpracował z Carltonem przy ich singlu „1 to 1 Religion”, w marcu 1995 r. osiągnął 53. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli.Wydał singiel „Lovetime” 4 listopada 1996r. W 1999 roku współpracował z zespołem speed garażowym Serious Danger przy utworze „Do U Dream”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Do You Dream	Carlton	05.1990	81[3]	-	FFRR SNMX 1	[written by C. McCarthy, R. Mighty, R. Smith][produced by Smith & Mighty]
Cool With Nature	Carlton	08.1990	90[1]	-	FFRR 869 133 1	[written by C. McCarthy, R. Mighty, R. Smith][produced by Smith & Mighty]
Love And Pain	Carlton	02.1991	56[4]	-	Smith & Mighty SNM 4	[written by C. McCarthy, R. Mighty, R. Smith][produced by Smith & Mighty]
1 To 1 Religion	Bomb The Bass Featuring Carlton	04.1995	53[2]	-	4th & Broadway BRCD 313	[written by C. McCarthy, Tim Simenon,Dave Clayton][produced by Tim Simenon]

Renato Carosone

 Renato Carosone (ur. 3 stycznia 1920r w Neapolu, zm. 20 maja 2001r w Rzymie) - włoski piosenkarz i kompozytor, pianista, jeden z najbardziej znanych autorów i interpretatorów pieśni neapolitańskiej.


Był jednym z dwóch piosenkarzy włoskich (obok Domenica Modugna), który sprzedawali płyty w Stanach Zjednoczonych niezawierające piosenek w wersjach anglojęzycznych.

Gdy miał siedem lat, ojciec, impresario Teatro Mercadante, zapisał go do szkoły muzycznej w klasie fortepianu. W wieku 15 lat młody Carosone otrzymał angaż jako pianista w teatrzyku Opera dei pupi Ciro Perny, a dwa lata później skończył Conservatorio di San Pietro a Majella w Neapolu. Wyjechał na występy z orkiestrą do Afryki Wschodniej, występując w Massaua. Pozostał przez pewien czas w Afryce występując w takich miastach jak Asmara i Addis Abeba, grając na fortepianie w pewnym angielskim zespole.

Po powrocie do Włoch zaczął występować w lokalnych zespołach, dopóki nie został zaproszony do tria jazzowego, które oprócz niego tworzyli perkusista Gegè Di Giacomo i gitarzysta Peter Van Wood. W 1952 Van Wood wyjechał do Nowego Jorku, a pozostali członkowie zaprosili do współpracy dwóch innych muzyków i kontynuowali występy jako kwartet. W 1954 roku wystąpili w programie telewizyjnym L’orchestra delle 15. Pierwszym sukcesem Carosone stała się piosenka „Maruzzella”.

W 1955 roku sukces odniosła kolejna jego piosenka, „Giuvanne cu' 'a chitarra”, będąca neapolitańską wersją piosenki „Johnny Guitar” z filmu pod tym samym tytułem w reżyserii Nicholasa Raya. Sukces albumu Carosello Carosone nº 3, zmobilizował kwartet do nagrania czwartego albumu, który zawierał cover „Rock Around the Clock”, przebój Billa Haleya, który wylansował na całym świecie rock and roll. W 1956 roku w Mediolanie, Carosone spotkał tekściarza Nicola Salerno (pseudonim Nisa), który napisał kilka tekstów do jego muzyki, w tym do „Tu vuo’ fa l'americano”, piosenki będącej połączeniem piosenki neapolitańskiej z muzyką swingową i jazzową, utrzymaną w klimacie boogie-woogie. Piosenka stała się światowym hitem i najbardziej znanym utworem Carosone. 

W 1957 roku nagrał kolejny przebój, „Torero”, który wszedł na czołowe miejsca list przebojów w Stanach Zjednoczonych i został nagrany w 32 wersjach w 12 językach. Na czołowe miejsca list przebojów weszły także „Tu vuo’ fa l’americano” i „Mambo”. W styczniu 1958 zespół Carosone wystąpił w nowojorskiej Carnegie Hall, zarezerwowanej dotąd dla wykonawców muzyki klasycznej. Wykonywał w tym czasie piosenki innych wykonawców, napisał też kilka piosenek razem z Nisą: „Pigliate 'na pastiglia”, „'O sarracino” i „Caravan petrol”.

W maju 1960 roku artysta został ponownie zaproszony do Carnegie Hall w Nowym Jorku, do programu The Ed Sullivan Show, najważniejszego muzycznego show telewizji amerykańskiej. Był trzecim Włochem, po Nilli Pizzi i Domenico Modugno, który wystąpił w telewizji amerykańskiej. Odbył tournée po Stanach Zjednoczonych. Po powrocie do Włoch wycofał się nagle ze sceny muzycznej. Powrócił na nią po 15 latach występując w programie Bussola, nagranym i wyemitowanym przez RAI. We wrześniu 1982 roku powrócił do Stanów Zjednoczonych, by dać koncert w Madison Square Garden, po którym udał się do Kanady, a następnie do Ameryki Południowej. W 1989 roku wziął udział w Festiwalu San Remo z piosenką „'Na canzuncella doce doce”.

W trakcie swojej kariery wystąpił z takimi artystami jak Louis Armstrong, Lionel Hampton i Marlene Dietrich.

W rodzinnym Neapolu wystąpił po raz ostatni w Nowy Rok 1998. Później, po wycofaniu się ze sceny, poświęcił się malarstwu. W ostatnich latach życia napisał autobiografię Un Americano a Napoli, wydaną tuż przed swoją śmiercią.

Zmarł w Rzymie 20 maja 2001 roku, pochowany na Cmentarzu Flamińskim w Rzymie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Ita	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Torero - Cha Cha Cha/Il Piccolo Montanaro (Le Petit Montagnard)	Renato Carosone And His Sextet	07.1958	25[1]	18[13]	-	Parlophone UK R 4433	[written by Carosone, Nisa]
Nenè e Pepè /Giacca rossa ('e russetto)	Renato Carosone And His Sextet	.1958	-	-	29	Stereo CS 0.003/H [Ita]	[written by Renato Carosone \ Gigi Pisano]
I Pescatori di perle	Renato Carosone And His Sextet	.1960	-	-	56	-	[written by Georges Bizet]
'O pellirossa/Baby rock	Renato Carosone And His Sextet	.1959	-	-	A:18;B:46	Stereo, CS 0.008/H [Ita]	[written by Renato Carosone, Nisa]
Cow-boy/Buon dì	Renato Carosone And His Sextet	.1959	-	-	37	Stereo, CS 10.007 [Ita]	[written by Colonnello,G \ Nisa]
Na Canzuncella doce doce	Renato Carosone	.1989	-	-	52	Fonit Cetra SP 1877 [Ita]	[written by Claudio Mattone]
Tu vuo' fa' l'americano	Renato Carosone	.2010	-	-	35	Pathé MG 387 [Ita]	[written by Nisa,Renato Carosone]