Datsuns

The Datsuns to zespół grający garage rock z domieszką klasycznego rocka. Powstał w roku 2000 w Nowej Zelandii, lecz pierwsze nagrania sięgają już 1997. Wszyscy członkowie formacji The Datsuns pochodzą z Nowej Zelandii, z niewielkiego miasteczka Cambridge w regionie Waikato, które opisują jako "malowniczą dziurę". - Jedenaście tysięcy ludzi, pięć domów spokojnej starości i dużo stadnin końskich - wspomina jeden z członków grupy. - Tak więc jeśli chcesz zająć się hodowlą koni lub umieraniem, będziesz się dobrze bawić.
Dorastając nie mieli wielu możliwości zapoznania się ze współczesną muzyką hardrockową. W latach 80-tych i wczesnych 90-tych, które przypadły na okres ich młodości, popularne zespoły wcale lub prawie wcale nie uwzględniały odległej Nowej Zelandii w programach tras koncertowych. Jeśli chciało się zobaczyć na żywo prawdziwy koncert, trzeba było lecieć trzy godziny do sąsiedniej Australii, a na to młodych ludzi zwyczajnie nie było stać. Sytuacja poprawiła się około roku 1994, kiedy zaczęto organizować festiwale z udziałem m. in. Soundgarden i The Smashing Pumpkis. Należały one jednak do rzadkości: jeden festiwal trafiał się mniej więcej raz w roku. Prasa rzadko pisała wyczerpująco o współczesnych wykonawcach, a boom internetowy miał nadejść dopiero około roku 1998. Jedyną inspiracją dla ludzi pragnących założyć własny zespół pozostawały więc płyty. Z tych, które mogli znaleźć w okolicy, większość stanowiły stare albumy Led Zeppelin, Deep Purple, The Who, T-Rex itd.
W 1995 roku trzech uczniów szkoły średniej założyło zespół o nazwie Trinket. W jego skład weszli Dolf de Borst (wokal, gitara basowa), Phil Buscke (gitara) i Matt Osment (perkusja). Grać nauczyli się sami, w trakcie dziesięciu lat prób i błędów. Chodzili wprawdzie do kilku instruktorów, ale żaden nie był w stanie nauczyć ich grania piosenek ulubionych zespołów, toteż szybko rezygnowali z lekcji.
W 1996 roku Trinket wystąpili jako pierwsi w Battle of the Bands, konkursie dla młodych artystów organizowanym w Hamilton. Rywalizowali wtedy m.in. z grupą… Trinket. Przekonali drugi zespół do zrzeczenia się tej nazwy i w następnym roku, wraz z nowym członkiem składu, Christianem Livingstonem (druga gitara), zdobyli pierwszą nagrodę. Sukces udało im się powtórzyć dwa lata później. W roku 2000 zespół przemianował się na The Datsuns (zwracając dawnym konkurentom prawa do miana Trinket). Nazwa ta pochodzi od starego samochodu marki Datsun, na którego zdjęcie natknął się Phil Buscke, przeglądając numery "National Geographic" z lat 70. Jednocześnie de Borst i Livingstone zaczęli używać pseudonimów odpowiednio Dolf D. Datsun (obecnie już mu się znudził) i Christian Datsun.
Repertuar na pierwszą płytę był juz gotowy, lecz żadna z nowozelandzkich wytwórni, zamkniętych na nowatorstwo w dziedzinie rocka, nie była zainteresowane jej wydaniem. Nie chcąc pójść na komercyjny kompromis polegający na pisaniu piosenek pasujących do radiowych list przebojów, grupa podjęła decyzję o wydawaniu płyt własnymi siłami. De Borst akurat ukończył college (jako jedyny z całej czwórki), a pozostali rzucili dotychczasowe prace, by w pełni poświęcić się tej inicjatywie. W celu zdobycia koniecznych funduszy zgodzili się nakręcić reklamę dla KFC (próżno dziś szukać jej na YouTube); przyznają, że jest to jedyna rzecz, z której nie są dumni, ale zmusiła ich do tego sytuacja finansowa.
Pierwszym owocem ich pracy był singel "Super Gyration", wydany w sierpniu 2000 roku na siedmiocalowym krążku winylowym, którego okładkę zdobiło zdjęcie dziewczyny rozpartej na siedzeniu samochodu Datsun Fairlady 2000. Wydali jeszcze cztery podobne single oraz kilka EP-ek dla innych zespołów. Nazwa wytwórni brzmiała The Hell Squad.
Na własną płytę długogrającą przyszło im czekać jeszcze dwa lata. Bardzo pomocne okazały się występy w kilku audycjach Johna Peela dla BBC Radio 1, znanego od lat z promowania obiecujących debiutantów. Brytyjska prasa okrzyknęła The Datsuns, grających zarazem surowo i nowatorsko, "przyszłością rocka", a w sierpniu 2003 roku grupa podpisała kontrakt z brytyjską V2 Records. Album, zatytułowany po prostu "The Datsuns" spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności i krytyki w Wielkiej Brytanii, Nowej Zelandii i Australii, zdobywając dla zespołu liczne nagrody, w tym wyróżnienie dla najlepszego zespołu koncertowego magazynu "New Musical Express" oraz kilka New Zealand Music Awards. Popularność grupy ugruntował udział w koncertach w ramach OzzFestu w 2003 roku (choć zdaniem frontmana zaprezentowali się najgorzej spośród wszystkich; otrzymywali ponoć sugestie sprzedawania koszulek z napisami "Najbardziej Znienawidzona Kapela na OzzFest" z przodu i "The Datsuns" z tyłu), a także australijska trasa wspólnie z Metallicą (2004). Występy u boku legendarnej kapeli musiały wypaść lepiej, bowiem perkusista, Lars Urlich, wyraził swoje uznanie dla Nowozelandczyków w telewizyjnym programie muzycznym "Headbangers Bell".
Drugi album zespołu, "Outta Sight, Outta Mind" (2004), wyprodukowany przez Johna Paula Jonesa (Led Zeppelin) potwierdził reputację kapeli i zebrał pozytywne recenzje, choć prasa nie poświęciła mu tyle uwagi, co poprzednikowi. Podobnie rzecz się miała z wydanym w 2005 roku "Sunde & Mirrors". W tym samym roku z zespołu odszedł perkusista Matt Osment, którego miejsce zajął Ben Cole.
Przez ten czas utarła się o The Datsuns opinia "zespołu heavymetalowego dla ludzi, którym nie wydaje się, że jeszcze lubią heavy metal" oraz dla tych, którzy "nie są pewni, czy tak naprawdę kiedykolwiek heavy metal lubili".
- Lubię zespoły, które nie trzymają się tylko jednego - mówi de Borst w jednym z wywiadów, - Jeśli chodzi o nas, staramy się grać piosenki popowe w ciężkim stylu albo ciężkie piosenki w popowym stylu. Podobnie jak Thin Lizzy, nie jest to całkiem heavy metal i nie jest to całkiem glam. Lubię piosenki, które są ciężkie i zarazem chwytliwe.
Czwarty album "Head Stunts" (anagram słów the datsun), ukazał się w październiku 2008 roku. Obecnie członkowie grupy mają w planach dalsze koncerty na całym świecie. Mieszkają w Londynie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In Love/Supergyration!	Datsuns	10.2002	25[2]	-	V2 VVR 5020953	[written by Phil Buscke][produced by Liam Watson,The Datsuns]
Harmonic Generator	Datsuns	02.2003	33[2]	-	V2 VVR 5021227	[written by Phil Buscke][produced by Liam Watson,The Datsuns]
Motherfucker From Hell	Datsuns	09.2003	55[4]	-	V2 VVR 5021758	[written by Phil Buscke][produced by Liam Watson,The Datsuns]
Blacken My Thumb	Datsuns	06.2004	48[2]	-	V2 VVR 5026953	[written by Datsuns][produced by John Paul Jones]
Girl's Best Friend	Datsuns	10.2004	71[2]	-	V2 VVR 5028893	[produced by John Paul Jones]
Systems Overload/Killer Bees	Datsuns	10.2006	145[1]	-	V2 VVR 5042747	[written by The Datsuns][produced by The Datsuns]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Datsuns	Datsuns	10.2002	17[12]	-	V2 VVR 1020962	[produced by Liam Watson,Nick Abbot,Sonic Newth,The Datsuns]
Outta Sight / Outta Mind	Datsuns	06.2004	58[2]	-	V2 VVR 1026941	[produced by John Paul Jones]
Smoke & Mirrors	Datsuns	10.2006	189[1]	-	V2 VVR 1041842	[produced by The Datsuns]

Jack Savoretti

Jack Savoretti urodził się 10 października 1984 r. Jest solowym akustycznym piosenkarzem o korzeniach włosko-angielskich. Magazyn "Burn" porównał ostatnio jego teksty do Simon&Garfunkel, "London"s Daily Telegraph" opisuje jego grę na gitarze jako mającą "pierwotną magię", a wielu insiderów z branży muzycznej już mówi o nim jako o nowym Bobie Dylanie.
Jack jako dziecko często się przeprowadzał, by w końcu osiąść w Szwajcarii, czemu jak twierdzi zawdzięcza swój "transatlantycki" akcent (amerykański dla Europejczyka, europejski dla Amerykanina).
Gdy był nastolatkiem jedyną rzeczą, jaka go interesowała, była poezja. "Ciągle pisałem, lubiłem siedzieć pod drzewem z notesem, a w myślach iść zupełnie gdzie indziej. Byłem w chmurach" - mówi. Kiedy miał 16 lat matka dała mu gitarę i zasugerowała by spróbował ułożyć muzykę do swoich tekstów. Był zaskoczony tym, "o ile bardziej ludzie słuchają kiedy śpiewasz niż kiedy czytasz poemat. Po tym nie mogłem przestać, ciągle pisałem, każdego dnia, stało się to dla mnie prawie formą rozmowy, sposobem komunikacji ze światem".
Jack współpracuje z wytwórnią De Angelis Records, która została założona przez Anne Barrett – byłą menedżerkę Natalie Imbruglia. Poznali się dzięki wspólnemu fryzjerowi. Jack został zaproszony do siedziby wytwórni De Angelis, gdzie udał się z gitarą i bez wielkich oczekiwań. Od razu podpisał kontrakt. Anne powiedziała: "po kilku minutach od momentu spotkania z Natalie Imbruglia wiedziałam, że ma w sobie coś specjalnego. To samo pomyślałam o Jacku, ma charyzmę i duszę i jest jednym z bardziej ekscytujących rzadkich talentów, które poznałam w tym biznesie".
Jack wydał pierwszy singiel pt. "Without" 9 października 2006 r. Osiągął on 90 pozycję w brytyjskim zestawieniu "the UK Singles Charts", podczas gdy drugi singiel "Dreamers" – 123. Został dostrzeżony przez Corinne Bailey Rae, która zaprosiła go do występowania w czasie jej europejskiej trasy.
5 marca 2007 r. ukazał się debiutancki album Jack'a - "Between The Minds", a 7 maja singiel o tym samym tytule, natomiast 23 lipca kolejny - "Dr Frankenstein". Z tą ostatnią piosenką zadebiutował w telewizji - w GMTV 6 września.
W lutym i marcu 2008 Jack wyruszył w solową minitrasę po brytyjskich barach. Następnie 31 marca 2008 r. ponownie wydał debiutancki album "Between The Minds – Deluxe Edition" wraz z dodatkową płytą zawierającą akustyczne wersje kilku piosenek, 3 nowe utwory oraz koncertowy zapis "Ring Of Fire" - piosenki Johnny'ego Cash'a.
4 kwietnia 2008 r. zagrał "Gypsy Love" w telewizyjnym programie "This Morning". Trzy z jego piosenek pojawiły się także w serialu telewizyjnym "One Tree Hill" (Pogoda na miłość). W listopadzie 2008 r. Jack występował jako support Gavina DeGraw na 13 koncertach w czasie jego europejskiej trasy. Zbiegło się w czasie z pojawieniem się albumu "Between The Minds" we wszystkich europejskich sklepach iTunes.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Without	Jack Savoretti	10.2006	90[2]	-	De Angelis DAR1CDX	[written by Jack Savoretti][produced by Rick Barraclough]
Dreamers/Mourning After, One, Sacred Land	Jack Savoretti	02.2007	123[2]	-	De Angelis	[written by Jack Savoretti][produced by Rick Barraclough]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Between The Minds	Jack Savoretti	03.2007	70[6]	-	De Angelis DAR2CD	[produced by Rick Barraclough]
Before the Storm	Jack Savoretti	06.2012	109[1]	-	Fullfill FCCD 140	[produced by The Suppliers]
Written in Scars	Jack Savoretti	02.2015	12[26]	-	BMG Rights 538014002	[produced by Sebastian Sternberg, Pedro Vito, Samuel Dixon, Matty Benbrook, Emre Ramazanoglu]

Falco

Falco, właśc. Johann (Hans) Hölzel (ur. 19 lutego 1957r w Wiedniu, zm. 6 lutego 1998 w Puerto Plata) – austriacki wokalista i muzyk. Znany jako wykonawca utworów takich, jak "Der Kommissar", "Rock Me Amadeus", "Jeanny" czy "Out Of The Dark".
Hans Hölzel urodził się 19 lutego 1957 w Wiedniu w dzielnicy Margareten jako jedyny z trojaczków, który przeżył. Jego matka Maria była wówczas pracownicą pralni, zaś ojciec Alois – niewykwalifikowanym robotnikiem. Rodzice bardzo wcześnie zauważyli muzyczny talent syna. Na czwarte urodziny kupili mu pianino i wysłali go na naukę gry do dr Bodem, która szybko potwierdziła spostrzeżenia rodziców. Niedługo potem profesor wiedeńskiej Akademii Muzycznej nazwał Hansa „małym Mozartem".
 W 1963 roku rozpoczął naukę w katolickiej szkole podstawowej, gdzie w grudniu tego samego roku podczas świątecznej uroczystości pierwszy raz wystąpił publicznie grając walca „Nad pięknym modrym Dunajem", a na bis „Wiedeńską krew" (te słowa wiele lat później umieścił w tytule jednej ze swoich piosenek i zilustrował bardzo „krwawym" wideoklipem). W 1967 kontynuował naukę w Rainergymnasium.
 W 1968 Alois Hölzel odszedł od rodziny. Od tamtego czasu Hansa wychowywały trzy kobiety – matka, babcia i sąsiadka, którą nazywał "Schlintzi". W wieku 16 lat opuścił szkołę. Przez jakiś czas chwytał się różnych zajęć, kupił też swoją pierwszą gitarę basową i jako basista zaczął występować z grupą Umspannwerk. Poza tym przez trzy semestry uczęszczał do Wiedeńskiego Konserwatorium Jazzowego. Hans Hölzel staje się Falco .
 W 1977 roku Hans Hölzel wyjechał do Berlina Zachodniego, w ślad za swoim idolem, Davidem Bowie. Spędził tam ponad rok, grając w różnych rockowych kapelach. Po powrocie do Wiednia rozpoczął występy w grupie Hallucination Company, tzw. teatrze rockowym. W tym czasie też, podczas jednej z tras koncertowych, nazwał się „Falco" na cześć NRD-owskiego skoczka narciarskiego, Falko Weisspfloga. Niedługo potem Stefan Weber, lider kultowego w Austrii anarchistycznego teatru rockowego Drahdiwaberl, zaprosił do współpracy kilku muzyków z Hallucination Company, w tym Falco.
 Pierwszym krokiem Hansa Hölzela do sukcesu był jego autorski utwór "Ganz Wien", satyra na zjawisko narkomanii, napisana w 1979r. Używana z początku jako przerywnik na koncertach Drahdiwaberl, z czasem stała się przebojem wiedeńskiej sceny nowej fali. Falco zwrócił na siebie uwagę Markusa Spiegla, ówczesnego szefa wytwórni płytowej GIG Records, który podpisał kontrakt z nim jako artystą solowym oraz przedstawił go kompozytorowi Robertowi Pongerowi.
Współpraca Falco z Pongerem zaowocowała najpierw singlem "Der Kommissar", który stał się sztandarowym utworem Neue Deutsche Welle i obiegł świat w ilości 7 mln egzemplarzy. Następnie – album Einzelhaft, również wielki sukces, który z 25-letniego artysty uczynił międzynarodową gwiazdę i milionera.
 Dla Falco ten nagły awans oznaczał przede wszystkim stres, że nie uda mu się ponownie przeskoczyć wysoko ustawionej poprzeczki i szybko odejdzie w zapomnienie. Wówczas zaczęły się jego pierwsze problemy alkoholowe. Następna płyta - Junge Roemer - w porównaniu z poprzednią okazała się niewypałem, chociaż obecnie jest uważana za wręcz kultową. Wydarzeniem bez precedensu było pierwsze w historii niemieckojęzycznego popu sfilmowanie płyty w pełnometrażowym show dla telewizji pt. Helden von heute.
 W 1985 roku Hans opuścił Roberta Pongera i rozpoczął współpracę z braćmi Bolland.  Ówczesna popularność filmu Miloša Formana pt. Amadeusz zainspirowała Falco do napisania piosenki ukazującej postać Mozarta od zupełnie nowej strony. Muzykę skomponowali Rob i Ferdi Bolland. "Rock me Amadeus" natychmiast opanował austriackie i niemieckie listy przebojów, w jakiś czas później stał się też numerem 1 w Wielkiej Brytanii, zaś w marcu 1986 jako pierwszy w dziejach artysta niemieckojęzyczny Falco zajął z tym utworem pierwsze miejsce w USA.
 Następny singel z albumu Falco 3 - "Vienna calling" wspiął się tam na miejsce 18., zaś sam album na amerykańskiej liście LP – na miejsce 3. Kolejnym wielkim sukcesem, chociaż już nie na skalę światową, okazał się utwór "Jeanny" – wówczas bojkotowany przez stacje radiowe i telewizyjne za propagowanie przemocy stał się największym skandalem 1986r w Niemczech, a także największym przebojem tego roku. Latem 1985, w czasie, gdy "Rock me Amadeus" święcił wczesne triumfy, Hans Hölzel poznał w Grazu swoją późniejszą żonę, Isabellę Vitkovič, która jeszcze wówczas była zamężna z kim innym. Mimo to zostali parą i niemal natychmiast Isabella oświadczyła, że jest w ciąży.
 13 marca 1986 roku na świat przyszła Katharina Bianca. Falco miał nadzieję, że w jego życie dziecko wniesie spokój i stabilizację. Zadedykował Katharinie swój czwarty, bardzo ciepły w tonacji, album Emotional, z drugą częścią "Jeanny" pt. "Coming Home – Jeanny po roku".
 Pod koniec 1987 Falco nagrał w duecie z Brigitte Nielsen  singel "Body next to body". To przedsięwzięcie nie zakończyło się artystycznym sukcesem, a jedynie krótkotrwałym romansem. Także kolejna płyta, Wiener Blut stworzona przy współpracy częściowo z duetem producentów Mende/de Rouge i częściowo z Bollandami cieszyła się bardzo niewielkim zainteresowaniem odbiorców. Po zaledwie jednym koncercie anulowano zaplanowaną na 1988 rok trasę koncertową Falco.
17 lipca 1988 Isabella Vitkovič i Falco wzięli w Los Angeles cichy ślub, o którym nie wiedziała nawet matka Hansa. Falco twierdził, iż zrobił to dla dobra dziecka, ale już po 309 dniach małżeństwa wzięli rozwód. W 1990 roku Falco, znowu wraz z Robertem Pongerem, producentem pierwszych dwóch płyt, nagrał nowatorską płytę Data de groove, która jednak przeszła bez echa. Dopiero w 1992 album Nachtflug został doceniony.
 Ten sukces nie mógł się równać z poprzednimi, był to jednak udany powrót. Falco wyruszył w pierwszą od sześciu lat trasę koncertową i 27 lipca 1993 wystąpił w Wiedniu na Donauinselfest (święto obchodzone na wyspie na Dunaju) przed 100.000 widzów, dając najlepszy koncert w swojej karierze. W tym samym roku też dowiedział się, że nie jest biologicznym ojcem Kathariny Bianki.

 W 1995 roku pod pseudonimem T>>MA ponownie powrócił na top z singlem "Mutter, der Mann mit dem Koks ist da" utrzymanym w stylu techno. W tym samym roku prowadził też warsztaty w Wiedeńskiej Szkole Poezji (Schule für Dichtung). Ostatnim wydanym za jego życia singlem był "Naked" z 1997, wyprodukowany przez Torstena Boergera.
 Wiosną 1996 Falco przeniósł się do Dominikany, gdzie zamieszkał w willi w Hazienda Resort w miasteczku Puerto Plata. Przez blisko dwa lata pracował nad nowym albumem, który pierwotnie miał nosić tytuł Egoisten. Ciągle był niezadowolony z ostatecznego brzmienia nagrań, ulepszał je i zmieniał. Nie do końca wiadomo, czy płyta Out of the dark (into the light), jak ją ostatecznie nazwano, była zgodna z jego zamierzeniami, gdyż 6 lutego 1998 Falco zginął w wypadku.
Około godziny 16.40 wjechał samochodem Mitsubishi Montero w rozpędzony autobus na szosie w Puerto Plata. Podczas obdukcji we krwi stwierdzono 1,5‰ alkoholu, tetrahydrokannabinol oraz wyjątkowo dużą ilość kokainy. Był jedyną ofiarą tego wypadku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rock Me Amadeus (The American Edit)/Urban Tropical	Falco	03.1986	1[1][15]	1[3][17]	A&M AM 278	[written by R. Bolland, F. Bolland, Falco][produced by Rob Bolland, Ferdi Bolland]
Vienna Calling /America	Falco	05.1986	10[9]	18[14]	A&M AM 318	[written by R. Bolland, F. Bolland, Falco][produced by Rob Bolland, Ferdi Bolland]
Jeanny	Falco	07.1986	68[4]	-	A&M AM 333	[written by R. Bolland, F. Bolland, Falco][produced by Rob Bolland, Ferdi Bolland]
The Sound Of Musik	Falco	09.1986	61[3]	-	WEA U 8591	[written by R. Bolland, F. Bolland, Falco][produced by Rob Bolland, Ferdi Bolland, F.F.R.]
Emotional	Falco	05.1987	85[3]	-	No-Label MIUCT 0589	[written by R. Bolland, F. Bolland, Falco][produced by Rob Bolland, Ferdi Bolland]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Einzelhaft	Falco	05.1983	-	64[13]	A&M 4951	[produced by Robert Ponger, Falco]
Falco 3	Falco	04.1986	32[15]	3[27]	A&M 5105	[gold-US][produced by Bolland & Bolland]

Ladytron

Pochodząca z Liverpoolu grupa Ladytron to kwartet z czterema zupełnie różnymi osobowościami. Łączy ich jednak jedno - miłość do brzmienia analogowego syntezatora. Daniel Hunt i Reuben Wu są odpowiedzialni za muzykę, wokale tworzą pochodząca z Bułgarii Mira Aroyo oraz Szkotka Helen Marnie. Początkowo stanowili grupę przyjaciół, bywali na tych samych imprezach i w tych samych pubach. Daniel i Reuben znali się od dawna i pracowali nad własną muzyką. W 1999 roku razem z wokalistkami utworzyli Ladytron. Ich pierwszy singiel, nagrany kosztem 50 funtów "He Took Her to a Movie" ukazał się pod koniec 1999 roku. Został uznany za singiel tygodnia według British National Radio. Wiedzieli, że ich muzyka jest dobra, ale to było dla nich zaskoczeniem. Pojawił się też duży odzew ze strony wytwórni muzycznych. Ostatecznie grupa związała się z Emperor Norton.
Pisali kolejne popowe piosenki (bo tak trzeba mówić o tym co nagrywają), które przekroczyły ramy tego gatunku. Szybko zostali zauważeni przez magazyny muzyczne oraz dj'ów. Rok 2001 spędzili na występach na festiwalach i dj'owaniu w klubach. Chociaż występują jako dj'e to zdecydowanie bardziej pasuje im występy live jako grupa pop, zwłaszcza, że cała czwórka potrafi grać na różnych instrumentach, nie tylko elektronicznych. Nowe doświadczenia zostały wykorzystane w pracy w studio. Ich album "604", napisany jeszcze w większości wyłącznie przez Daniela okazał się strzałem w dziesiątkę. Pojawił się wtedy, gdy na całym świecie zapanowała moda na muzykę electro. Ciepłe brzmienie syntezatorów, delikatne wokale i różnorodne bity Ladytron podbiły słuchaczy. Kawałki "Play A Girl" czy "He Took Her to a Movie" stały się znanymi hiciorami. Remiksy do "Play A Girl" wykonywali Felix Da Housecat, Zombie Nation, Josh Wink i inni.
Wiosną 2002 roku przeprowadzili się z deszczowej Anglii do słonecznej Kalifornii. Powoli szykowali materiał na nową płytę. Ich drugi album - "Light and Magic" znalazł się na listach najlepszych płyt roku 2002. Co prawda nie jest tak rozmaity i bardziej osadzony w czystym electro ale równie dobry co "604". Znowu dominują dźwięki syntezatorów, są bardziej dopracowane i oczywiście wzbogacone wokalami. W tym popowym electro dają się wyłapać wstawki oldschoolowej muzyki dance ale w nowej oprawie nie brzmią jak tylko powtórka tego co już było. Dla kogoś, kto potrafi skojarzyć słowo pop z czymś pozytywnym lubi Miss Kittin, label Gigolo to ta płyta i inne produkcje Ladytron mogą okazać się interesującym odkryciem.
Być może ich dyskografia i historia jeszcze nie są zbyt bogate ale są na tyle ciekawym zjawiskiem, że warto im poświęcić chwilę uwagi. Jeśli nie znikną ze sceny muzycznej to na pewno w tym materiale znajdą się kolejne informacje o Ladytron.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Way That I Found You / Holiday 601	Ladytron	02.2001	88[1]	-	Invicta Hi-Fi LIQ 012CD	[written by Ladytron ][produced by Ladytron, Lance Thomas]
Playgirl	Ladytron	11.2001	89[2]	-	Invicta Hi-Fi LIQ777CD1	[written by Ladytron ][produced by Ladytron, Lance Thomas]
Seventeen	Ladytron	11.2002	68[2]	-	Telstar/Invicta Hi-Fi CDSTAS3284	[written by Ladytron ][produced by Ladytron]
Blue Jeans / Seventeen	Ladytron	03.2003	43[2]	-	Telstar/Invicta Hi-Fi CDSTAS3311	[written by Ladytron ][produced by Ladytron]
Evil / Oops	Ladytron	06.2003	44[2]	-	Telstar CD STAS 3331	[written by Ladytron ][produced by Ladytron]
Sugar/Fighting In Built Up Areas	Ladytron	07.2005	45[5]	-	Island IS 896	[written by Ladytron ][produced by Ladytron, Jim Abbiss]
Destroy Everything You Touch	Ladytron	10.2005	42[5]	-	Island CIDX905	[written by Ladytron ][produced by Ladytron, Jim Abbiss]
Ghosts	Ladytron	05.2008	109[1]	-	Nettwerk 3 64402	[written by Ladytron ][produced by Ladytron]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Witching hour	Ladytron	10.2005	81[2]	-	Island CID 8163	[ Producer - Jim Abbiss , Ladytron ]
Velocifero	Ladytron	06.2008	75[1]	131[1]	Nettwerk 307902	[ Producer - Alessandro Cortini, Vicarious Bliss , Ladytron ]
Gravity the Seducer	Ladytron	09.2011	72[1]	112[1]	Nettwerk 00309242	[ Producer - Ladytron, Daniel Hunt, Barny Barnicot, Alessandro Cortini]
Time's Arrow	Ladytron	02.2023	67[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 826	[ Producer - Ladytron, Daniel Hunt, Helen Marnie]

Dio

DIO, grupa amerykańsko-brytyjska. Powstała jesienią 1982 w Londynie z inicjatywy Ronniego Jamesa Dio (właśc. Ronald James Padavona; 10.07.1948, Portsmouth, New Hampshire) - voc, świetnego amerykańskiego wokalisty znanego z zespołów Elf, Rainbow i Black Sabbath. W pierwszym składzie znaleźli się też Vivian Campbell (25.08.1962, Belfast, Irlandia Północna) - g ze Sweet Savage, Jimmy Bain - b z Rainbow i Vinnie Appice (właśc. Vincent Appice; 1958, Staten Island, Nowy Jork) - dr z Black Sabbath.
W 1983 dołączył Claude Schnell - k. W 1986 Campbella, który kontynuował karierę w Whitesnake i Def Leppard, zastąpił Craig Goldie - g z zespołu Guiffra. W końcu lat osiemdziesiątych ustalił się skład, w którym oprócz lidera znaleźli się młodziutki debiutant Rowan Robertson (1971, Cambridge) - g, Jens Johansson - k z formacji Yngwiego Malmsteena, Teddy Cook - b z Powerhouse i Simon Wright (19.06.1963, Manchester) - dr z AC/DC. W 1991 grupa zawiesiła działalność, lider odnowił bowiem współpracę z Black Sabbath (Wright związał się wówczas z zespołem Rhinobucket, wykonującym utwory z repertuaru AC/DC).
Odrodziła się dwa lata później jako kwartet: Dio, Appice, Tracy G - g z World War III i Jeff Pilson - b z Dokken. A niebawem współpracę z nią nawiązał Scott Warren -k.W 1999r ukształtował się skład, w którym oprócz Dio, Goldiego, Warrena i Wrighta znaleźli się David "Rock" Feinstein - g, kuzyn i dawny partner lidera z Elf, oraz Larry Dennison - b. W tym samym roku na miejsce Dennisona wrócił Bain.
Po ukazaniu się w czerwcu 1983 pierwszego albumu, "Holy Diver", grupie zarzucono przywiązanie do hard-rockowych stereotypów, w szczególności zaś do stylów Rainbow i Deep Purple (Holy Diver, Don't Talk To Strangers, Invisible). Ronnie James nie krył jednak, że ma zamiar czerpać z pomysłów, które przyniosły sławę wymienionym zespołom, potrafił się zresztą zdobyć na żart - wplótł nazwę Rainbow w tytuł i tekst jednego z przedstawionych utworów (Rainbow In Tbe Dark). Tak czy inaczej, nawet recenzenci nastawieni krytycznie do Dio chwalili grupę za wyborną inwencję melodyczną oraz świetne rzemiosło, zwłaszcza za umiejętności lidera. A nie brakowało głosów zaliczających "Holy Diver" do hardrockowych arcydzieł. Płyta zyskała zresztą znaczną popularność - rozeszła się w liczbie ponad pół miliona egzemplarzy. A i towarzyszące jej single były niewielkimi przebojami: Holy Diver/Evil Eyes z sierpnia 1983 i Rainbow In The Dark/Stand Up And Shout (wersja koncertowa) z października tego roku.
Sukces grupy ugruntował album "The Last In Line" z lipca 1984, promowany singlami We Rock/Holy Diver (wersja koncertowa) z tego samego miesiąca i Mystery/Eat Your Heart Out (wersja koncertowa) z września. Większość kompozycji potwierdzała ambicję kontynuowania poszukiwań stylistycznych Rainbow (The Last In Line, One Night In The City). Zwracały uwagę utwory nieco ostrzejsze, bardziej dynamiczne i szybsze niż poprzednio (We Rock, Evil Eyes, I Speed At Night). Mogła się też podobać urozmaicona formalnie, wzbogacona np. orientalnym wstępem ballada hardrockowa Egypt - The Chains Are On, z tekstem na temat morderczej pracy niewolników w starożytnym Egipcie (to ona zainspirowała ilustrację okładkową oraz wystrój sceny podczas koncertów w tym czasie, z dziesięciometrowymi piramidami jako głównym elementem scenografii). Wyrazem uznania dla grupy było zaproszenie jej latem 1984 do udziału w kilku renomowanych europejskich festiwalach, np. w objazdowym Monsters Of Rock, w którym uczestniczyli też tacy wykonawcy, jak Ozzy Osboume, Gary Moore, AC/DC i Van Halen.
Nie zmienił wizerunku grupy album "Sacred Heart" z sierpnia 1985, mimo,że w wielu nagraniach uzyskała potężniejsze brzmienie niż dawniej, śmielej tez posłużyła się instrumentami klawiszowymi (np. Sacred Heart z baśniowym tekstem na temat przemijania, marzeń, tajemnic przeszłości - jego dotyczyła ilustracja na kopercie oraz zabudowa sceny w tym czasie, zdominowana przez niezwykłą, jakby średniowieczną budowlę, także Fallen Angels, Another Lie, Like The Beat Of A Heart). Miał nie mniejsze powodzenia niż poprzednie, czego nie można powiedzieć o towarzyszących mu singlach: Rock'n'Roll Children/Sacred Heart z sierpnia 1985 i Hungry For Heaven/King Of Rock And Roll z października tego roku, oraz czwórce: "The Dio EP" z maja 1986. Podczas jednego z koncertów tournee zorganizowanego w związku z promocją "Sacred Heart", w San Diego Sports Arena w Stanach Zjednoczonych, nagrano minialbum "Intermission", wydany w czerwcu 1986r. Zawierał on m.in. kompozycję Rock'n'Roll Children, wzbogaconą wiązanką dwóch utworów z repertuaru Rainbow - Long Live Rock i Man On The Silver Mountain. Ciekawostką było w jego programie jedno premierowe nagranie studyjne - niezbyt udane Time To Burn.
Następnym krokiem w karierze Dio była płyta "Dream Evil" z sierpnia 1987, mimo zmiany gitarzysty zbliżona stylistycznie do poprzednich (np. Night People, Overlove, Dream Evil, Sunset Superman), przez wielu fanów stawiana na równi z "Holy Diver" i "The Last In Line". Zdecydowanie wyróżniała się na niej rozbudowana formalnie kompozycja All The Fools Sailed Away, wzbogacona m.in. partią chóru chłopięcego i krótkim solem syntezatora, podobały się też utwory Overlove, When A Woman Cries oraz wybrane na singel I Could Have Been A Dreamer i Night People. Latem 1987 grupa była jedną z gwiazd festiwalu Monsters Of Rock w Castle Donington w Wielkiej Brytanii obok m.in. Metalliki, Anthrax i Bon Jovi.
Nagrany w odmłodzonym składzie, wydany w maju 1990 album "Lock Up The Wolves" był nie w pełni przekonującą próbą odświeżenia własnej konwencji stylistycznej. Ważnym źródłem inspiracji stał się dla Dio w tym czasie dorobek Black Sabbath - w repertuarze grupy dominowały utwory o cięższym brzmieniu, wolniejszych tempach i bardziej demonicznej atmosferze (np. Lock Up The Wolves, Evil On Queen Street). Także w tekstach pojawił się nowy motyw - spojrzenia za siebie, autorefleksji, samooceny (My Eyes, Night Music, Twisted), chociaż większość podejmowała wątki znane z poprzednich płyt (np. wypowiedź przeciwko siewcom zła i podżegaczom wojennym w Lock Up The Wolves, próba otrzeźwienia młodych ludzi skłaniających się ku myślom o samobójstwie w Hey Angel, studium szaleństwa w Why Are They Watching Me?, opowieść o domu nawiedzanym przez ducha w Evil On Queen Street). Całość robiła w każdym razie wrażenie dość wymęczonej i spotkała się z niezbyt przychylnym przyjęciem ze strony fanów. Albumowi towarzyszył singel Hey Angel/Walk On Water z czerwca 1990.
Jeszcze większym rozczarowaniem była nagrana po drugiej już przerwie w działalności płyta "Strange Highways" z października 1993, wyprodukowana przez Marka Fraziera, a nie jak zwykle przez samego Dio, i niestety rażąca dość archaicznym brzmieniem (np. Firehead, Hollywood Black, Bring Down The Rain). Przepadła na rynku; nikt nie docenił, że formacja bardziej niż kiedykolwiek urozmaiciła repertuar, znalazło się w nim miejsce nawet na utwór taki jak Jesus Mary And The Holy Ghost - heavymetalową groteskę stworzoną pod wrażeniem słynnej kompozycji 21st Century Schizoid Man zespołu King Crimson.
Świadectwem odzyskania przez grupę dawnej formy był natomiast wyprodukowany znowu przez lidera album "Angry Machines" z października 1986, pełen muzyki ostrzejszej, bardziej agresywnej i gniewnej, a także nowocześniej brzmiącej niż kiedykolwiek w przeszłości (np. Institutional Man, Black, Hunter Of The Heart, Big Sister, Double Monday, Golden Rules). Intrygowały też teksty, mocno osadzone w teraźniejszości, odarte z charakterystycznej dla dawnej twórczości Dio fantastycznej aury (np. Dying In America, Institutional Man, Don't Tell The Kids, Big Sister). Trasę, podczas której formacja promowała "Angry Machines", udokumentowano w marcu 1998 świetnym albumem "Dio's Inferno - The Last In Live", zawierającym utwory z wszystkich etapów kariery Ronniego Jamesa Dio, także wybrane z dorobku Rainbow (Man On The Silver Mountain) i Black Sabbath (Heaven And Heli, Mob Rules). Ponieważ jednak wielu fanów nie zaakceptowało nowoczesnej odmiany metalu z "Angry Machines", formacja zdecydowała się wrócić na płycie "Magica", zrealizowanej w końcu 1999 i wydanej w pierwszych tygodniach następnego roku, do muzyki, jaką grała w początkach kariery (np. Lord Of The Last Day, Fever Dreams, Losing My Insanity, Magica Vox).
Muzycy grupy Dio byli twórcami piosenki Stars, nagranej przy pomocy wielu gwiazd metalu, m.in. członków Iron Maiden, Judas Priest, Mótley Crue, Blue Óyster Cult, W.A.S.P., Dokken, Quiet Riot, Journey, Night Ranger i Queensryche, sygnowanej Hear'n'Aid, wydanej na płytach w ramach zapoczątkowanej przez Boba Geldofa akcji pomocy ofiarom głodu w Afryce (na singlu i na albumie "Hear'n'Aid", Mercury, 1986).
Craig Goldie zadebiutował jako solista albumem "Hidden In Plight Sight" (Grand Slamm, 1991).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Holy Diver/Evil Eyes	Dio	08.1983	72[2]	-	Vertigo DIO 112	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio][72.Mainstream Rock Tracks]
Rainbow in the Dark/Stand Up and Shout (live)	Dio	10.1983	46[3]	-	Vertigo DIO 212	[written by Ronnie James Dio, Vinny Appice, Jimmy Bain, Vivian Campbell][produced by Ronnie James Dio][14.Mainstream Rock Tracks]
We Rock/Holy Diver (live)	Dio	08.1984	42[3]	-	Vertigo DIO 312	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio]
Mystery/Eat Your Heart Out (Live)	Dio	09.1984	34[4]	-	Vertigo DIO 4	[produced by Ronnie James Dio][20.Mainstream Rock Tracks]
Rock 'N' Roll Children/We Rock (live)	Dio	07.1985	26[6]	-	Vertigo DIO 5	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio][26.Mainstream Rock Tracks]
Hungry for Heaven/King of Rock and Roll	Dio	10.1985	72[1]	-	Vertigo DIO 6	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio,Jimmy Bain][30.Mainstream Rock Tracks]
Hungry for Heaven/King of Rock and Roll	Dio	05.1986	56[2]	-	Vertigo DIO 6	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio,Jimmy Bain]
I Could Have Been a Dreamer/Night People	Dio	10.1987	69[1]	-	Vertigo	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio,Craig Goldy][33.Mainstream Rock Tracks]
Hey Angel/Why Are They Watching Me	Dio	09.1990	94	-	Vertigo DIO 912	[written by Ronnie James Dio,Rowan Robertson][produced by Ronnie James Dio][72.Mainstream Rock Tracks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Holy Diver	Dio	05.1983	13[15]	56[38]	Warner 23 836	[platinum][silver-UK][produced by Ronnie James Dio]
The Last in Line	Dio	07.1984	4[14]	23[35]	Warner 25 100	[platinum][silver-UK][produced by Ronnie James Dio]
Sacred Heart	Dio	08.1985	4[6]	29[29]	Warner 25 292	[gold][produced by Ronnie James Dio]
Intermission	Dio	06.1986	22[5]	70[16]	Warner 25 443	[produced by Ronnie James Dio]
Dream Evil	Dio	07.1987	8[5]	43[11]	Warner 25 612	[produced by Ronnie James Dio]
Lock up the Wolves	Dio	05.1990	28[3]	61[13]	Reprise 26 212	[produced by Ronnie James Dio,Tony Platt]
Strange Highways	Dio	02.1994	-	142[2]	Reprise 45 527	[produced by Ronnie James Dio]
The Very Beast of Dio	Dio	10.2000	-	-	Warner Bros./Rhino 79983	[gold][produced by Ronnie James Dio]
Killing the Dragon	Dio	05.2002	194[1]	199[1]	Spitfire 15 199	[produced by Ronnie James Dio]
Master of the Moon	Dio	09.2004	159[1]	-	Sanctuary (085-69912	[produced by Ronnie James Dio]
Holy Diver - Live	Dio	04.2006	174[1]	-	Eagle ER 20088-2	[produced by Ronnie James Dio]

Dio

DIO, grupa amerykańsko-brytyjska. Powstała jesienią 1982 w Londynie z inicjatywy Ronniego Jamesa Dio (właśc. Ronald James Padavona; 10.07.1948, Portsmouth, New Hampshire) - voc, świetnego amerykańskiego wokalisty znanego z zespołów Elf, Rainbow i Black Sabbath. W pierwszym składzie znaleźli się też Vivian Campbell (25.08.1962, Belfast, Irlandia Północna) - g ze Sweet Savage, Jimmy Bain - b z Rainbow i Vinnie Appice (właśc. Vincent Appice; 1958, Staten Island, Nowy Jork) - dr z Black Sabbath.
W 1983 dołączył Claude Schnell - k. W 1986 Campbella, który kontynuował karierę w Whitesnake i Def Leppard, zastąpił Craig Goldie - g z zespołu Guiffra. W końcu lat osiemdziesiątych ustalił się skład, w którym oprócz lidera znaleźli się młodziutki debiutant Rowan Robertson (1971, Cambridge) - g, Jens Johansson - k z formacji Yngwiego Malmsteena, Teddy Cook - b z Powerhouse i Simon Wright (19.06.1963, Manchester) - dr z AC/DC. W 1991 grupa zawiesiła działalność, lider odnowił bowiem współpracę z Black Sabbath (Wright związał się wówczas z zespołem Rhinobucket, wykonującym utwory z repertuaru AC/DC).
Odrodziła się dwa lata później jako kwartet: Dio, Appice, Tracy G - g z World War III i Jeff Pilson - b z Dokken. A niebawem współpracę z nią nawiązał Scott Warren -k.W 1999r ukształtował się skład, w którym oprócz Dio, Goldiego, Warrena i Wrighta znaleźli się David "Rock" Feinstein - g, kuzyn i dawny partner lidera z Elf, oraz Larry Dennison - b. W tym samym roku na miejsce Dennisona wrócił Bain.
Po ukazaniu się w czerwcu 1983 pierwszego albumu, "Holy Diver", grupie zarzucono przywiązanie do hard-rockowych stereotypów, w szczególności zaś do stylów Rainbow i Deep Purple (Holy Diver, Don't Talk To Strangers, Invisible). Ronnie James nie krył jednak, że ma zamiar czerpać z pomysłów, które przyniosły sławę wymienionym zespołom, potrafił się zresztą zdobyć na żart - wplótł nazwę Rainbow w tytuł i tekst jednego z przedstawionych utworów (Rainbow In Tbe Dark). Tak czy inaczej, nawet recenzenci nastawieni krytycznie do Dio chwalili grupę za wyborną inwencję melodyczną oraz świetne rzemiosło, zwłaszcza za umiejętności lidera. A nie brakowało głosów zaliczających "Holy Diver" do hardrockowych arcydzieł. Płyta zyskała zresztą znaczną popularność - rozeszła się w liczbie ponad pół miliona egzemplarzy. A i towarzyszące jej single były niewielkimi przebojami: Holy Diver/Evil Eyes z sierpnia 1983 i Rainbow In The Dark/Stand Up And Shout (wersja koncertowa) z października tego roku.
Sukces grupy ugruntował album "The Last In Line" z lipca 1984, promowany singlami We Rock/Holy Diver (wersja koncertowa) z tego samego miesiąca i Mystery/Eat Your Heart Out (wersja koncertowa) z września. Większość kompozycji potwierdzała ambicję kontynuowania poszukiwań stylistycznych Rainbow (The Last In Line, One Night In The City). Zwracały uwagę utwory nieco ostrzejsze, bardziej dynamiczne i szybsze niż poprzednio (We Rock, Evil Eyes, I Speed At Night). Mogła się też podobać urozmaicona formalnie, wzbogacona np. orientalnym wstępem ballada hardrockowa Egypt - The Chains Are On, z tekstem na temat morderczej pracy niewolników w starożytnym Egipcie (to ona zainspirowała ilustrację okładkową oraz wystrój sceny podczas koncertów w tym czasie, z dziesięciometrowymi piramidami jako głównym elementem scenografii). Wyrazem uznania dla grupy było zaproszenie jej latem 1984 do udziału w kilku renomowanych europejskich festiwalach, np. w objazdowym Monsters Of Rock, w którym uczestniczyli też tacy wykonawcy, jak Ozzy Osboume, Gary Moore, AC/DC i Van Halen.
Nie zmienił wizerunku grupy album "Sacred Heart" z sierpnia 1985, mimo,że w wielu nagraniach uzyskała potężniejsze brzmienie niż dawniej, śmielej tez posłużyła się instrumentami klawiszowymi (np. Sacred Heart z baśniowym tekstem na temat przemijania, marzeń, tajemnic przeszłości - jego dotyczyła ilustracja na kopercie oraz zabudowa sceny w tym czasie, zdominowana przez niezwykłą, jakby średniowieczną budowlę, także Fallen Angels, Another Lie, Like The Beat Of A Heart). Miał nie mniejsze powodzenia niż poprzednie, czego nie można powiedzieć o towarzyszących mu singlach: Rock'n'Roll Children/Sacred Heart z sierpnia 1985 i Hungry For Heaven/King Of Rock And Roll z października tego roku, oraz czwórce: "The Dio EP" z maja 1986. Podczas jednego z koncertów tournee zorganizowanego w związku z promocją "Sacred Heart", w San Diego Sports Arena w Stanach Zjednoczonych, nagrano minialbum "Intermission", wydany w czerwcu 1986r. Zawierał on m.in. kompozycję Rock'n'Roll Children, wzbogaconą wiązanką dwóch utworów z repertuaru Rainbow - Long Live Rock i Man On The Silver Mountain. Ciekawostką było w jego programie jedno premierowe nagranie studyjne - niezbyt udane Time To Burn.
Następnym krokiem w karierze Dio była płyta "Dream Evil" z sierpnia 1987, mimo zmiany gitarzysty zbliżona stylistycznie do poprzednich (np. Night People, Overlove, Dream Evil, Sunset Superman), przez wielu fanów stawiana na równi z "Holy Diver" i "The Last In Line". Zdecydowanie wyróżniała się na niej rozbudowana formalnie kompozycja All The Fools Sailed Away, wzbogacona m.in. partią chóru chłopięcego i krótkim solem syntezatora, podobały się też utwory Overlove, When A Woman Cries oraz wybrane na singel I Could Have Been A Dreamer i Night People. Latem 1987 grupa była jedną z gwiazd festiwalu Monsters Of Rock w Castle Donington w Wielkiej Brytanii obok m.in. Metalliki, Anthrax i Bon Jovi.
Nagrany w odmłodzonym składzie, wydany w maju 1990 album "Lock Up The Wolves" był nie w pełni przekonującą próbą odświeżenia własnej konwencji stylistycznej. Ważnym źródłem inspiracji stał się dla Dio w tym czasie dorobek Black Sabbath - w repertuarze grupy dominowały utwory o cięższym brzmieniu, wolniejszych tempach i bardziej demonicznej atmosferze (np. Lock Up The Wolves, Evil On Queen Street). Także w tekstach pojawił się nowy motyw - spojrzenia za siebie, autorefleksji, samooceny (My Eyes, Night Music, Twisted), chociaż większość podejmowała wątki znane z poprzednich płyt (np. wypowiedź przeciwko siewcom zła i podżegaczom wojennym w Lock Up The Wolves, próba otrzeźwienia młodych ludzi skłaniających się ku myślom o samobójstwie w Hey Angel, studium szaleństwa w Why Are They Watching Me?, opowieść o domu nawiedzanym przez ducha w Evil On Queen Street). Całość robiła w każdym razie wrażenie dość wymęczonej i spotkała się z niezbyt przychylnym przyjęciem ze strony fanów. Albumowi towarzyszył singel Hey Angel/Walk On Water z czerwca 1990.
Jeszcze większym rozczarowaniem była nagrana po drugiej już przerwie w działalności płyta "Strange Highways" z października 1993, wyprodukowana przez Marka Fraziera, a nie jak zwykle przez samego Dio, i niestety rażąca dość archaicznym brzmieniem (np. Firehead, Hollywood Black, Bring Down The Rain). Przepadła na rynku; nikt nie docenił, że formacja bardziej niż kiedykolwiek urozmaiciła repertuar, znalazło się w nim miejsce nawet na utwór taki jak Jesus Mary And The Holy Ghost - heavymetalową groteskę stworzoną pod wrażeniem słynnej kompozycji 21st Century Schizoid Man zespołu King Crimson.
Świadectwem odzyskania przez grupę dawnej formy był natomiast wyprodukowany znowu przez lidera album "Angry Machines" z października 1986, pełen muzyki ostrzejszej, bardziej agresywnej i gniewnej, a także nowocześniej brzmiącej niż kiedykolwiek w przeszłości (np. Institutional Man, Black, Hunter Of The Heart, Big Sister, Double Monday, Golden Rules). Intrygowały też teksty, mocno osadzone w teraźniejszości, odarte z charakterystycznej dla dawnej twórczości Dio fantastycznej aury (np. Dying In America, Institutional Man, Don't Tell The Kids, Big Sister). Trasę, podczas której formacja promowała "Angry Machines", udokumentowano w marcu 1998 świetnym albumem "Dio's Inferno - The Last In Live", zawierającym utwory z wszystkich etapów kariery Ronniego Jamesa Dio, także wybrane z dorobku Rainbow (Man On The Silver Mountain) i Black Sabbath (Heaven And Heli, Mob Rules). Ponieważ jednak wielu fanów nie zaakceptowało nowoczesnej odmiany metalu z "Angry Machines", formacja zdecydowała się wrócić na płycie "Magica", zrealizowanej w końcu 1999 i wydanej w pierwszych tygodniach następnego roku, do muzyki, jaką grała w początkach kariery (np. Lord Of The Last Day, Fever Dreams, Losing My Insanity, Magica Vox).
Muzycy grupy Dio byli twórcami piosenki Stars, nagranej przy pomocy wielu gwiazd metalu, m.in. członków Iron Maiden, Judas Priest, Mótley Crue, Blue Óyster Cult, W.A.S.P., Dokken, Quiet Riot, Journey, Night Ranger i Queensryche, sygnowanej Hear'n'Aid, wydanej na płytach w ramach zapoczątkowanej przez Boba Geldofa akcji pomocy ofiarom głodu w Afryce (na singlu i na albumie "Hear'n'Aid", Mercury, 1986).
Craig Goldie zadebiutował jako solista albumem "Hidden In Plight Sight" (Grand Slamm, 1991).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Holy Diver/Evil Eyes	Dio	08.1983	72[2]	-	Vertigo DIO 112	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio][72.Mainstream Rock Tracks]
Rainbow in the Dark/Stand Up and Shout (live)	Dio	10.1983	46[3]	-	Vertigo DIO 212	[written by Ronnie James Dio, Vinny Appice, Jimmy Bain, Vivian Campbell][produced by Ronnie James Dio][14.Mainstream Rock Tracks]
We Rock/Holy Diver (live)	Dio	08.1984	42[3]	-	Vertigo DIO 312	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio]
Mystery/Eat Your Heart Out (Live)	Dio	09.1984	34[4]	-	Vertigo DIO 4	[produced by Ronnie James Dio][20.Mainstream Rock Tracks]
Rock 'N' Roll Children/We Rock (live)	Dio	07.1985	26[6]	-	Vertigo DIO 5	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio][26.Mainstream Rock Tracks]
Hungry for Heaven/King of Rock and Roll	Dio	10.1985	72[1]	-	Vertigo DIO 6	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio,Jimmy Bain][30.Mainstream Rock Tracks]
Hungry for Heaven/King of Rock and Roll	Dio	05.1986	56[2]	-	Vertigo DIO 6	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio,Jimmy Bain]
I Could Have Been a Dreamer/Night People	Dio	10.1987	69[1]	-	Vertigo	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio,Craig Goldy][33.Mainstream Rock Tracks]
Hey Angel/Why Are They Watching Me	Dio	09.1990	94	-	Vertigo DIO 912	[written by Ronnie James Dio,Rowan Robertson][produced by Ronnie James Dio][72.Mainstream Rock Tracks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Holy Diver	Dio	05.1983	13[15]	56[38]	Warner 23 836	[platinum][silver-UK][produced by Ronnie James Dio]
The Last in Line	Dio	07.1984	4[14]	23[35]	Warner 25 100	[platinum][silver-UK][produced by Ronnie James Dio]
Sacred Heart	Dio	08.1985	4[6]	29[29]	Warner 25 292	[gold][produced by Ronnie James Dio]
Intermission	Dio	06.1986	22[5]	70[16]	Warner 25 443	[produced by Ronnie James Dio]
Dream Evil	Dio	07.1987	8[5]	43[11]	Warner 25 612	[produced by Ronnie James Dio]
Lock up the Wolves	Dio	05.1990	28[3]	61[13]	Reprise 26 212	[produced by Ronnie James Dio,Tony Platt]
Strange Highways	Dio	02.1994	-	142[2]	Reprise 45 527	[produced by Ronnie James Dio]
The Very Beast of Dio	Dio	10.2000	-	-	Warner Bros./Rhino 79983	[gold][produced by Ronnie James Dio]
Killing the Dragon	Dio	05.2002	194[1]	199[1]	Spitfire 15 199	[produced by Ronnie James Dio]
Master of the Moon	Dio	09.2004	159[1]	-	Sanctuary (085-69912	[produced by Ronnie James Dio]
Holy Diver - Live	Dio	04.2006	174[1]	-	Eagle ER 20088-2	[produced by Ronnie James Dio]

O.V. Wright

 Overton Vertis Wright (ur. 9 października 1939r- zm. 16 listopada 1980r) był amerykańskim piosenkarzem, który jest powszechnie uważany za artystę bluesowego przez fanów Afroamerykanów z Głębokiego Południa; jest również uważany za jednego z najbardziej autorytatywnych i indywidualnych artystów soulu południowego. Jego najbardziej znane piosenki to „That's How Strong My Love Is” (1964), „You're Gonna Make Me Cry” (1965), „Nucleus of Soul” (1968), „A Nickel and a Nail” (1971), „I Can't Take It” (1971) i „Ace of Spades” (1971). 

Urodzony w Lenow w stanie Tennessee, Wright zaczął śpiewać w kościele jako nastolatek. W 1956 roku, będąc jeszcze w szkole średniej, dołączył do The Sunset Travelers jako jeden z głównych wokalistów grupy gospel. Później był liderem zespołu gospel, Harmony Echoes. W tym czasie został odkryty (wraz z Jamesem Carrem) przez Roosevelta Jamisona, autora tekstów i menedżera. Ich pierwszym popowym nagraniem w 1964 roku była „That's How Strong My Love Is”, ballada, którą później coverowali Otis Redding i Rolling Stones. Została wydana przez Goldwax, wytwórnię, z którą Wright podpisał kontrakt po zakończeniu kariery gospel. Później ustalono, że Don Robey nadal miał z nim kontrakt płytowy, ponieważ jego zespół gospel nagrywał dla Peacock.  

Po przeniesieniu jego kontraktu do wytwórni Back Beat Dona Robeya, pojawiły się kolejne hity R&B. Współpracując z producentem muzycznym Willie Mitchellem, sukcesy trwały przy takich utworach jak „Ace of Spades” i „A Nickel and a Nail”. Hity Wrighta były znacznie bardziej popularne na głębokim Południu. Jego największe hity to „You're Gonna Make Me Cry” (R&B #6, 1965), „Eight Men, Four Women” (R&B #4, 1967), „Ace of Spades” (R&B #11, 1970), „A Nickel and a Nail” (R&B #19, 1971).Pozostałe 17 jego hitów nie osiągnęły wyższej pozycji niż #20 na liście R&B. 

 W połowie lat 70-tych Wright został uwięziony za przestępstwa narkotykowe i pomimo nowego kontraktu płytowego z Hi Records, który doprowadził do serii wydań nowych albumów, sukces komercyjny nie nastąpił po jego wyjściu z więzienia. Wright nadal walczył z uzależnieniem od narkotyków w ostatnich latach swojego życia, a w 1980 roku zmarł na atak serca w Mobile w Alabamie w wieku 41 lat. W 2008 roku „OV Wright Memorial Fund” zakupił i zainstalował nagrobek na jego wcześniej nieoznakowanym grobie. 

 Wright jest jednym z najbardziej zapamiętanych głosów muzyki soul, być może głównie dlatego, że często samplowano go w muzyce hip-hopowej. W 1996 roku jego piosenka „Motherless Child” została samplowana na albumie Ghostface Killah Ironman i na ścieżce dźwiękowej filmu Sunset Park w utworze również zatytułowanym „Motherless Child”. To i inne nagranie Wrighta, „Let's Straighten It Out”, zostały opublikowane w Shaolin Soul, kompilacji utworów samplowanych przez Wu-Tang Clan i jego członków. „Let's Straighten It Out” zostało samplowane w piosence Wu-Tang Clan zatytułowanej „America” z charytatywnej kompilacji America Is Dying Slowly. „Ace of Spades” zostało samplowane przez Slim Thuga i Boss Hogg Outlawz w utworze zatytułowanym „Recognize A Playa”. Wright wywarł duży wpływ na wielu wokalistów soulowych i bluesowych, w tym Roberta Craya, Otisa Claya, Taj Mahala, a także młodego wokalistę soulowego Reggie Searsa i wielu innych. 

 Johnny Rawls dołączył do zespołu wspierającego Wrighta w połowie lat 70-tych i grał z nim aż do jego śmierci w 1980 roku. Następnie zespół kontynuował działalność jako O.V. Wright Band przez kolejne 13 lat i w tym czasie koncertował i występował z innymi muzykami. Należeli do nich B.B. King, Little Milton, Bobby Bland, Little Johnny Taylor i Blues Boy Willie. Jest członkiem Blues Hall of Fame Blues Foundation z 2024 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's How Strong My Love Is / There Goes My Used To Be	O.V. Wright With The Keys	08.1964	-	109[8]	Goldwax 106	[#74 hit for Otis Redding in 1965][written by Roosevelt Jamison][produced by Claunch, Russell]
Can't Find True Love / Don't Want To Sit Down	O.V. Wright	03.1965	-	-	Backbeat 544	[written by L. Blair]
You're Gonna Make Me Cry / Monkey Dog	O.V. Wright	08.1965	-	86[5]	Backbeat 548	[written by Deadric Malone][6[14].R&B Chart]
I'm In Your Corner / Poor Boy	O.V. Wright	10.1965	-	-	Backbeat 551	[written by Malone, Jamison]
Gone For Good / How Long Baby	O.V. Wright	02.1966	-	-	Backbeat 558	[written by Deadric Malone]
Eight Me, Four Women / Fed Up With The Blues	O.V. Wright	05.1967	-	80[3]	Backbeat 580	[written by Deadric Malone][4[12].R&B Chart]
Heartaches, Heartaches / Treasured Moments	O.V. Wright	08.1967	-	-	Backbeat 583	[written by D. Bryant][produced by Willie Mitchell][25[5].R&B Chart]
What About You / What Did You Tell This Girl Of Mine	O.V. Wright	11.1967	-	-	Backbeat 586	[written by D. Bryant][46[4].R&B Chart]
Oh Baby Mine / Working Your Game	O.V. Wright	04.1968	-	-	Backbeat 591	[written by O. V. Wright][produced by Willie Mitchell][36[8].R&B Chart]
I Want Everyone To Know / I'm Gonna Forget About You	O.V. Wright	07.1968	-	-	Backbeat 597	[written by Deadric Malone][produced by Willie Mitchell]
Missing You / This Hurt Is Real	O.V. Wright	03.1969	-	-	Backbeat 604	[written by Luther Ingram, John McFarland][produced by Willie Mitchell]
I'll Take Care Of You / Why Not Give Me A Chance	O.V. Wright	10.1969	-	-	Backbeat 607	[written by Brook Benton][produced by Willie Mitchell][43[3].R&B Chart]
Love The Way You Love / Blowin' In The Wind	O.V. Wright	04.1970	-	-	Backbeat 611	[written by Don Bryant][produced by Willie Mitchell][48[2].R&B Chart]
Ace Of Spades / Afflicted	O.V. Wright	11.1970	-	54[8]	Backbeat 615	[written by Deadric Malone][produced by Willie Mitchell][11[13].R&B Chart]
When You Took Your Love From Me/ I Was Born All Over	O.V. Wright	03.1971	-	118[4]	Backbeat 620	[written by Deadric Malone][produced by Willie Mitchell][21[9].R&B Chart]
A Nickel And A Nail / Pledging My Love	O.V. Wright	09.1971	-	103[3]	Backbeat 622	[written by V. Morrison, D. Malone][produced by Willie Mitchell][19[11].R&B Chart]
Drowning On Dry Land / I'm Gonna Forget About You	O.V. Wright	.1972	-	-	Backbeat 626	[written by Mickey Gregory/Alan Jones][produced by Willie Mitchell]
Don't Let My Baby Ride / He Made Women For Man	O.V. Wright	04.1972	-	-	Backbeat 625	[written by D. Malone, O. V. Wright][produced by Willie Mitchell]
I'd Rather Be (Blind, Crippled & Crazy)/Please Forgive Me	O.V. Wright	12.1973	-	-	Backbeat 628	[written by C. Hodges, D. Malone, D. Carter][produced by Willie Mitchell][33[16].R&B Chart]
I've Been Searching/I'm Going Home	O.V. Wright	06.1974	-	-	Backbeat 631	[written by Earl Randle][produced by Willie Mitchell][62[7].R&B Chart]
What More Can I Do / Hen Pecked Man	O.V. Wright	08.1975	-	-	ABC 12119	[written by Willie Mitchell/Yvonne Mitchell/Edward Randle/Lawrence Seymour][produced by Willie Mitchell][82[7].R&B Chart]
Rhymes / Without You	O.V. Wright	.1976	-	-	Hi 2315	[written by Al Green/Mabon "Teenie" Hodges][produced by Willie Mitchell][87[6].R&B Chart]
Into Something (Can't Shake Loose) / Time We Have	O.V. Wright	07.1977	-	-	Hi 77501	[written by Earl Randle/James Shaw][produced by Willie Mitchell][43[12].R&B Chart]
Precious, Precious / You Gotta Have Love	O.V. Wright	01.1978	-	-	Hi 77506	[written by Dave Crawford/Jackie Moore][produced by Willie Mitchell][50[10].R&B Chart]
I Don't Do Windows / I Feel Love Growin'	O.V. Wright	07.1978	-	-	Hi 78514	[written by George Jackson/Raymond Moore][produced by Willie Mitchell][91[2].R&B Chart]

Ron Goodwin

Ron Goodwin [ur.17.02.1925r Plymouth/W.Brytania-zm.8.01.2003r]. Utalentowany dyrygent,twórca muzyki filmowej i telewizyjnej w latach 50 i 60-tych.
Podobno nauczył się gry na fortepianie mając pięć lat.Zaczynał profesjonalną karierę jako trębacz,będąc także poszukiwanym aranżerem i kompozytorem.Nauczył się rzemiosła grając w brytyjskich big bandach na początku lat 50-tych w szczególności u Stanley'a Blacka,Teda Heatha i Geraldo przed sformowaniem swojego własnego ansamblu.
Jego orkiestra często występowała w radio BBC i telewizji.Jego singlowe nagrania nawiązują do rodzinnych prac,mimo ,że nie były zbyt popularnym materiałem na przeboje,to odniosły sukces w latach 50-tych.
W 1953r jego nagranie "Lilelight" pochodzące z filmu Charlie Chaplina trafiło na trzecią pozycję listy przebojów.Większośc z długiej listy singli nagranych przez orkiestrę Goodwina to jego własne kompozycje.Był jednym z najpłodniejszych kompozytorów piszących muzykę dla widowisk i seriali telewizyjnych.
Jego orkiestra towarzyszyła też wielu wykonawcom minn.Peterowi Sellersowi i Petuli Clark,dla której napisał jeden z jej hitów "My Friend The Sea". Współpracował z George Martinem w Parlophone jako aranżer dla tej wytwórni.Głównym jednak polem jego działalności było tworzenie i nagrywanie muzyki filmowej .
W 1961r ,w dwa lata po sukcesie filmu z jego muzyką -"Whirlpool",podpisał lukratywny kontrakt z brytyjskim MGM,gdzie wkrótce napisał minn. ścieżkę muzyczną do filmu Alfreda Hitchocka "Frenzy".Cierpał przez wiele lat na astmę i zmarł ostatecznie w styczniu 2003r mając 77 lat.

Filmografia

1992 Valhalla / 1987 The Little Mermaid [anim] / 1986 Valhalla [anim] / 1979 The Unidentified Flying Oddball/ 1978 Force 10 from Navarone / 1977 Candleshoe / 1976 Beauty and the Beast [TV] / 1976 Escape From the Dark / 1975 One of Our Dinosaurs Is Missing / 1975 Born to Run [TV] / 1975 La Mosca Hispanica/ 1974 Happy Prince [anim] / 1974 Deadly Strangers / 1973 Gawain and the Green Knight / 1973 Diamonds on Wheels / 1972 Frenzy Composer / 1972 The Selfish Giant [anim] / 1970 The Executioner / 1969 Those Daring Young Men in Their Jaunty Jalopies / 1969 Battle of Britain / 1969 Submarine X-1 / 1968 Where Eagles Dare / 1968 Decline and Fall... of a Bird Watcher/ 1968 Mrs. Brown, You've Got a Lovely Daughter / 1968 That Riviera Touch / 1967 Mister Ten Percent / 1967 Those Fantastic Flying Fools/ 1967 The Magnificent Two / 1966 The Trap/ 1965 Home of Your Own / 1965 The Alphabet Murders/ 1965 Operation Crossbow/ 1965 Those Magnificent Men in Their Flying Machines / 1965 The Early Bird / 1964 Ladies Who Do / 1964 Go Kart Go / 1964 Murder Most Foul / 1964 Murder Ahoy / 1964 Of Human Bondage / 1964 Squadron 633/ 1963 Murder at the Gallop / 1963 Children of the Damned / 1963 The Day of the Triffids / 1963 The Cracksman / 1963 Follow the Boys / 1963 Sword of Lancelot/ 1962 Postman's Knock / 1962 Village of Daughters / 1962 I Thank a Fool / 1962 Kill Or Cure / 1962 Murder She Said/ 1961 Johnny Nobody / 1961 The Clue of the New Pin / 1961 Invasion Quartet / 1961 Partners in Crime / 1961 Man at the Carlton Tower / 1960 The Trials of Oscar Wilde/ 1960 Village of the Damned / 1960 In the Nick / 1959 Whirlpool / 1959 The Witness / 1959 I'm All Right Jack/ 1955 The Night My Number Came Up /

Piosenki na listach przebojów

Ron Goodwin na liście przebojów UK Top 40 Singles Parlophone MSP6035 1953 Limelight/ Moulin Rouge #3 Kompozycje Rona Goodwina na UK Top 40 with Jack Fishman My Friend The Sea Petula Clark 18 Nov 1961 #7

 Awards

Nominacje do Golden Globe [Muzyka filmowa] Frenzy 1972

Ivyrise

Ivyrise jest brytyjskim zespołem rockowym z Portsmouth w Anglii, składający się z wokalisty, autora tekstów i pianisty Bena Falińskiego, gitarzysty Dana Tannera, perkusisty Josha Thaxtona-Key'a i basisty Marka Nagle.
 Ivyrise został założony w 2007 roku przez Bena Falińskiego i rozpoczął tournee po Anglii z Kula Shaker przed współpracą z producentem Paulem Simmem, aby nagrać "Tips" oraz pierwszą wersję studyjną "Disguise". Od tego czasu, Ivyrise pracował z producentem rocka alternatywnego Alanem Moulderem, znanym ze swojej pracy z The Killers, Nine Inch Nails i Billy Corganem z The Smashing Pumpkins, jak i francuskimi producentami Yvesem Jagetem i Mickaelem Laguierri.
 W dniu 28 kwietnia 2008 roku, ukazał się pierwszy singiel Ivyrise, "Tips", który wszedł na listę Independent Chart , BBC Radio 1 jako # 5 w Wielkiej Brytanii. W maju 2008 roku, Ivyrise koncertował w Wielkiej Brytanii promując pierwszy singiel i wygrał konkurs prowadzony przez thelondonpaper na support Bon Jovi w Lost Highway Tour, otwierając koncert Bon Jovi w dniu 28 czerwca 2008 roku w Twickenham Stadium.
 Drugie nagranie Ivyrise ,"Disguise", weszło na niezależną listę BBC Radio 1 w Wielkiej Brytanii jako # 2 w dniu 6 października 2008 roku. Singiel został zremiksowany przez Jasona Nevinsa. Ivyrise podpisał kontrakt we Francji z My Major Company/Warner w 2010 roku i wszedł do studia Sonic Ranch w Teksasie z Jasonem Perry w lutym 2011 roku, aby nagrać swoją pierwszą płytę długogrającą.
 Ivyrise koncertował jako główne wsparcie dla brytyjskiego zespołu McFly w marcu / kwietniu 2012 roku.Turnee o nazwie The Keep Calm And Play Louder Tour odbyło się w 30 miejscach w całej Wielkiej Brytanii i było dla zespołu największą trasą koncertową do tej pory.
 W październiku 2012 roku, Ivyrise nagrał hit Jeana-Jacquesa Goldmana "Je te donne" z Benem Falińskim występującym w duecie z Leslie Bourgoin. Dwujęzyczna piosenka francusko / angielska znalazła się na albumie Génération Goldman, który ukazał się we Francji w dniu 19 listopada 2012 roku i natychmiast stał się # 1 zdobywając certyfikat diamentowej płyty o sprzedaży przekraczającej 500.000 w ciągu pierwszego miesiąca od wydania. Album sprzedał się w ilości 900.000 egzemplarzy na całym świecie w sierpniu 2013 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tips/Worldwide	Ivyrise	.2008	5.Independent Chart	-	Stage STAGE 0001	[written by Ben Falinski, Liam Malson, Oliver Patterson, Paul Cronin][produced by Paul Simm]
Disguise	Ivyrise	.2008	2.Independent Chart	-	Stage STAGE 0005	[written by Ben Falinski, Liam Malson, Paul Cronin][produced by Paul Simm]

Avco Embassy Records

Avco Embassy Records założył producent filmowy Joseph E. Levine ,który był szefem Avco Embassy Pictures.Znaczącą częścią wytwórni na jej początku byli wybitni producenci Hugo Peretti i Luigi Creatore. Była związana z założoną w połowie lat 60-tych wytwórnią filmową Avco Embassy Pictures używając zresztą tego samego logo.Zmiana nazwy wytwórni na Avco Embassy nastąpiła w okresie 1969-1970,ale w pażdzierniku 1971r znikł człon Embassy z labela tłoczonych płyt.W 1975r Peretti i Creatore wykupili udziały od Levine i stworzyli nową wytwórnię H&L Records,jednakże design został taki sam.W każdym bądż razie Avco Embassy, Avco, i H&L stanowiły pewną całość i kontynując działalność wykorzystywały tych samych artystów,prowadząc jednak oddzielną administrację.
Avco była bardzo eklektyczną wytwórnią wydając 22 albumy,trzy soundtracki i jeden album "specjalny".Ich przekrój sięgał róznych gatunków jak soul/funk music, psychedelic, light folksy pop, instrumentals, heavy rock.Oprócz dochodowych singli trafiajacych na listy przebojów jak,"Hold Me" grupy Baskerville Hounds [#88] czy "I (Who Have Nothing)" Liquid Smoke,wydawano wiele niekomercyjnych singli takich artystów jak np. Saxophone Circus, the Ox Bow Incident, Mitchell St. Nicholas, Jimmy Angel, People Tree, the Train, Dave McCoy, Electric Duck, the Eefrom Zeefrom Mixture, Plum Run, Geoffrey Stevens, Hot Ice, the Yak, Della Reese, Eric Mercury, Marty Gold, Royce Jones, Heavy Jelly, Allan Nichols, the Easy Riders, Still Hill, Henri Mancini, Toy Factory, Disciple, Windsor Tunnel, the Changing Scene, Bead Game.
Wytwórnia próbowała także działać na polu country ,ale bez powodzenia.Latem Avco osiągnęła jeden ze swych najwększych sukcesów singlem Glass Bottle "Ain't Got Time Anymore".W 1970r wytwórnia odkryła grupę Stylistics,która stała się przez następne 8 lat podporą firmy.
Po zmianie w pażdzierniku 1971r nazwy z Avco/Embassy na Avco skierowano głównie swoją uwagę na płyty soulowe.W 1974r po serii sukcesów singlowych wytwórni podpisano kontrakty z dwojgiem nowych wykonawców- Chambers Brothers i Little Anthony & The Imperials.W tym samym roku Avco ponownie próbuje swych sił na rynku country wydając serię szesnastu singli i jeden album z umiarkowanym powodzeniem.Pięć z nich trafiło na listę country.W połowie 1974r do wytwórni trafia jej gwiazda #2-Van McCoy-producent,wokalista i kompozytor,jedna z czołowych postaci ery disco.

Wybrani artyści

* Della Reese * Liquid Smoke * The Glass Bottle * Hugo and Luigi * The Stylistics * Maxine Brown * Donnie Elbert * Jive Five * Limmie and Family Cookin' * Softones * Little Anthony and The Imperials * Chambers Brothers * Van Mc Coy

Hity na liście przebojów Billboard

AVCO Embassy 4572 The Stylistics Stop Look Listen 39[16] 1971 AVCO Embassy 4581 The Stylistics Country Living You Are Everything 9[16][gold] 1971 AVCO Embassy 4591 The Stylistics Betcha By Golly Wow 3[16][gold] 1972 AVCO Embassy 4595 The Stylistics People Make The World Go Round 25[11] 1972 AVCO Embassy 4603 The Stylistics I'm Stone In Love With You 10[13][gold] 1972 AVCO Embassy 4611 The Stylistics Break Up To Make Up 5[14][gold] 1973 AVCO Embassy 4618 The Stylistics You'll Never Get To Heaven (If You Break My Heart) 23[10] 1973 AVCO Embassy 4625 The Stylistics Rockin' Roll Baby 14[18] 1973 AVCO Embassy 4634 The Stylistics You Make Me Feel Brand New 2[25][gold] 19 AVCO Embassy 4635 Little Anthony and The Imperials I'm Falling In Love With You 86[4] 1974 AVCO Embassy 4632 The Chambers Brothers Let's Go, Let's Go, Let's Go 106[7] 1974 AVCO Embassy 4602 Limmie and Family Cookin' You Can Do Magic 84[10] 1972 AVCO Embassy 4504 The Baskerville Hounds Hold Me 88[2] 1969 AVCO Embassy 4522 Liquid Smoke I Who Have Nothing 82[3] 1970 AVCO Embassy 4587 Donnie Elbert I Can't Help Myself 22[9] 1972

Albumy na liście przebojów Billboard

AV-33023 - The Stylistics - Stylistics [1971] #23 AV-11006-598 - Round 2: The Stylistics - Stylistics [1972] #32 AV-11010-598 - Rockin' Roll Baby - Stylistics [1973] #66 AV-69001-698 - Let's Put It All Together - Stylistics [1974] #14 AV-69004-698 - Heavy - Stylistics [1974] #43 AV-69005-698 - The Best of the Sylistics - Stylistics [1975] #41 AV-69006-698 - Disco Baby - Van McCoy & the Soul City Symphony [1975] #12 AV-69008-698 - Thank You Baby - Stylistics [1975] #72 AV-69009-698 - The Disco Kid - Van McCoy [1975] #80 AV-69010-698 - You Are Beautiful - Stylistics [1975] #99