Peter Cincotti

Peter Cincotti (urodzony 11 lipca 1983r) to amerykański piosenkarz i autor tekstów. Zaczął grać na pianinie w wieku trzech lat. Będąc w szkole średniej regularnie występował w klubach na całym Manhattanie. W 2003 roku debiutancki album Cincotti, wyprodukowany przez Phila Ramone, osiągnął pierwsze miejsce na liście jazzowej magazynu Billboard, czyniąc Cincottiego najmłodszym muzykiem, który tego dokonał.

 

 Zaowocowało to występami w Carnegie Hall, Lincoln Center, Radio City Music Hall, L'Olympia, Queen Elizabeth Hall i Montreux Jazz Festival, gdzie zdobył nagrodę w konkursie pianistycznym. Styl Cincottiego łączy w sobie pop, rock, blues i jazz. 

 

  Cincotti urodził się w Nowym Jorku. Jego ojciec jest pochodzenia włoskiego, pochodzi z Cervinary, małego miasteczka w prowincji Avellino, którego jest honorowym obywatelem.Cincotti zaczął grać na pianinie zabawkowym w wieku trzech lat. W szkole średniej regularnie występował w klubach na całym Manhattanie i występował w Białym Domu. Ukończył studia na Uniwersytecie Columbia w 2005 roku.Na Festiwalu Jazzowym w Montreux w 2000 roku zdobył nagrodę za wykonanie A Night in Tunisia Dizzy'ego Gillespiego. Jego debiutancki album zatytułowany jest kompilacją tradycyjnych utworów jazzowych, oryginałów i coverów klasycznych utworów, od Rainbow Connection po utwór  Blood, Sweat and Tears Spinning Wheel.  

 

Na jego drugim albumie, On the Moon, znalazło się także więcej własnych piosenek artysty oraz nowe aranżacje amerykańskich standardów. Łącząc elementy popu, jazzu, funku i rocka, jego trzeci album studyjny, East of Angel Town, zawiera wszystkie oryginalne utwory i został wydany w 2007 roku w Europie i w styczniu 2009 roku w Stanach Zjednoczonych. Projekt ten rozpoczął się, gdy Cincotti dołączył do producenta muzycznego Davida Fostera (który podpisał z nim kontrakt z 143 Records), producenta Humberto Gatica i producenta Jochema van der Saaga. 

 

Koncertował na całym świecie, promując album swoim singlem „Goodbye Philadelphia”, a później dołączył do Seala podczas trasy po USA. W 2008 roku współpracował z francuskim DJ-em Davidem Guettą i wystąpili w finale Star Academy, wykonując Love Is Gone. Łącząc pop, jazz, rock i taniec, Cincotti stworzył swój czwarty album studyjny, Metropolis, wyprodukowany przez Johna Fieldsa i wydany na całym świecie wiosną 2012 roku. 

 

W 2016 roku Cincotti wydał EP Exit 105, a następnie 2 października wydano Long Way from Home. w 2017r, piąty studyjny album Petera, który napisał, zaaranżował i wyprodukował. 

 

 W lipcu 2012 roku on i jego siostra Pia Cincotti napisali i wyprodukowali musical How Deep Is the Ocean? z muzyką i tekstami Petera Cincottiego oraz książką Pii Cincotti. Zadebiutował na New York Musical Theatre Festival. W 2013 roku wziął udział w Festiwalu w Sanremo, śpiewając piosenkę La Felicità (Szczęście) wraz z Simoną Molinari. Później w tym samym roku Cincotti został pierwszym męskim ambasadorem włoskiego projektanta luksusowych produktów Tods i współpracował z marką przy teledysku „Madeline”, który został zaprezentowany we włoskim wydaniu magazynu Vanity Fair.  

 

W 2014 roku Cincotti napisał, zaaranżował i wyprodukował ścieżkę dźwiękową do włoskiego filmu Le Leggi Del Desiderio (Prawa pożądania) w reżyserii Silvio Muccino. Cincotti pojawił się w małej roli w filmie Beyond the Sea z 2004 roku o Bobby'm Darinie i przyczynił się do powstania ścieżki dźwiękowej do filmu. Odegrał niewielką rolę jako pianista w Hayden Planetarium w Spider-Man 2. Jego piosenka Georgia Boys została wykorzystana w filmie December Boys z 2007 roku z Danielem Radcliffe'em w roli głównej. Pojawił się jako on sam w trzecim sezonie (2015) serialu House of Cards Netflixa , śpiewając w duecie z prezydentem Francisem Underwoodem (w tej roli Kevin Spacey). 

 

 W kwietniu 2015 roku wystąpił ze Stingiem i Annie Lennox na gali The Old Vic w hołdzie Spaceyowi. Jest członkiem teatru muzycznego Dramatists Guild of America i częścią Johnny Mercer Writing Colony w Goodspeed Musicals. W 2017 roku wydał teledysk do swojego singla „Made for Me”, który zadebiutował w magazynie People. Podczas pandemii Covid-19 Peter napisał i wyprodukował dla Nowego Jorku piosenkę „Heart Of The City”, która została opublikowana w biuletynie Katie Couric „Get Inspired” oraz w programach telewizyjnych, takich jak Good Day New York. 

 

 Na przełomie 2020 i 2021 roku Peter rozpoczął prace nad swoim bardzo oczekiwanym nadchodzącym albumem „88 Keys and Me”, który uhonoruje najbardziej wpływowych pianistów i pianistki wszechczasów i będzie zawierał utwory takich artystów, jak Scott Joplin po Lady Gaga. .

​

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Peter Cincotti	Peter Cincotti	03.2003	-	118[6]	Concord 2159	[produced by Phil Ramone]
On the Moon	Peter Cincotti	.2004	-	128	Concord 2221	[produced by Phil Ramone]

Circa Survive

 Circa Survive – amerykański zespół grający progresywnego rocka, pochodzący z Filadelfii, na przedmieściach Doylestown w Pensylwanii, utworzony w 2004 roku. Wokalistą zespołu jest Anthony Green, wchodzący kiedyś w skład grupy Saosin, oraz członek nieistniejącego już zespołu This Day Forward i Taken.


Zespół szybko zdobył rozgłos na scenie indie w przeciągu dwóch lat ze swoim pierwszym albumem, Juturna, wydanym 9 kwietnia 2005 roku i drugim, On Letting Go, wydanym 29 maja 2007r. Oba albumy wypuszczone zostały pod wydawnictwem Equal Vision Records. Ich trzeci album, Blue Sky Noise miał premierę 20 kwietnia 2010r, album wydało Atlantic Records. Po rozstaniu z wydawnictwem, czwarty album, Violent Waves został opublikowany niezależnie 28 sierpnia 2012r. Piąty album, Descensus, wydany został przez Sumerian Records 24 listopada 2014 roku.

Wokalista Anthony Green opuścił zespół Saosin w 2004r, wspominając później, że „był zbyt przestraszony; bał się być zaangażowany”. Green spotkał się z Colinem Frangicetto, przyjacielem, z którym grywał podczas jego pobytu i postanowili razem nagrywać i werbować członków. W ten sposób Circa Survive powstało.

Frangicetto i Green, z pełnym wsparciem od Equal Vision Records, przyjęli Brendana Ekstroma. Ekstrom był wcześniej w poprzednim zespole Frangicetto, This Day Forward, który wtedy niedawno się rozpadł. Gdy zespół jeszcze istniał, byli na trasie z zespołem Taken, z którego przekonali basistę, Nicka Beard’a, aby dołączył do Circa Survive. Zespół poznał Stephena Clifforda przez Vadima Tavera z zespołu Marigold (a także This Day Forward); „Steve grał z nami przez tydzień i od tamtego czasu już został”, mówił Frangicetto.

Pierwsze wydawnictwo Circa Survive, było EP-ką zatytułowaną The Inuit Sessions z 18 marca 2005r. Zawierało ono cztery utwory: „Act Appalled”, „Handshakes at Sunrise”, „The Great Golden Baby” i „Suspending Disbelief”.

Pierwszy album, Juturna został wydany 19 kwietnia 2005 roku w Stanach Zjednoczonych i 31 stycznia 2006 w Japonii za pośrednictwem Equal Vision Records. Początkowo został zapowiedziany przez stronę MySpace zespołu w kwietniu 2004 roku. Bez dodatkowych szczegółów, zespół zapewnił, że będą informować fanów na bieżąco przez ich stronę www, MySpace, PureVolume i YouTube. Na krótko przed oficjalną premierą, album został w całości udostępniony na MySpace. Juturna zadebiutował na #183 miejscu rankingu Billboard 200. Producentem był Brian McTernan w Salad Days Studios w Baltimore.

Zespół przy tworzeniu albumu inspirował się powieścią „Dom z Liści”. Podczas Q&A 20 kwietnia 2010, Brendan zaprzeczył twierdzeniom, jakoby Juturna był wzorowany na filmie „Zakochany bez pamięci”, mówiąc jednak, że istnienie podobieństwo w założeniach. Fani teoretyzują, że konceptem są ludzkie wspomnienia. „Oh, Hello” zdaje się podpierać teorię swoim tekstem. Decyzja by nazwać bonusowy utwór który następuje po ciszy w 8:56 utworu „Meet Me In Montanuk”, „House of Leaves” była wspólna dla fanów i zespołu, gdyż początkowo nie posiadał on swojej nazwy. Nazwa przyjęła się na stałe, po tym jak fani nazywali piosenkę właśnie w ten sposób. Różni członkowie przyznawali, że przeczytali choć część powieści z czasem po premierze albumu.

Wydźwięk albumu charakteryzował się widocznym wykorzystaniem melodii dwóch gitar modyfikowanymi wieloma efektami, przy polirytmicznej perkusji. Gitarzyści przy tworzeniu utworów czerpali inspiracje charakterystyczne dla jazzu i shoegaze. Album od wydania stał się ogromną inspiracją dla społeczności post-hardcore. Członkowie zespołu wskazywali na King Crimson, Björk Guðmundsdóttir, Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra, oraz Godspeed You! Black Emperor, jako inspiracje do brzmienia albumu.

On Letting Go jest drugim albumem studyjnym. Wydany 29 maja 2007 przez Equal Vision Records, zdobył #24 miejsce w amerykańskim Billboard 200, sprzedając około 24000 kopii w ciągu pierwszego tygodnia. Do 11 lipca 2007, sprzedano 51 357 kopii albumu w samym USA.

Tak jak w przypadku poprzednich wydawnictw, Esao Andrews zaprojektował okładkę, a Brian McTernan był producentem. Wydźwięk zespołu nie zmienił się drastycznie. Wciąż był dokładny i delikatny, z gitarami i perkusją bardziej zgraną ze sobą (przy czym nadal rozbiegającymi się od siebie, gdy zaszła potrzeba) oraz bardziej widoczną gitarą basową. Tekstowo, zespół „przywołuje czasy, gdy mglista liryka i brawurowa introspekcja były niezbędne dla autentyczności i ponadczasowości”.

Wiosną 2008 roku, Circa Survive wydali B-stronę zatytułowaną „1000 Witnesses” poprzez fundację Invisible Children, by wspomóc zbiórkę pieniędzy dla sprawy. W czerwcu 2008 roku, wypuścili również B-stronę „The Most Dangerous Commercials”, jako pomoc dla lokalnego sklepu muzycznego Siren Records w Doylestown w Pensylwanii.
Blue Sky Noise i Appendage (2008 – 2010)

Po odbyciu trasy jako support dla Thrice i Pelican, zespół powrócił do Filadelfii, żeby zająć się tworzeniem nowego, nienazwanego wtedy albumu. Pod koniec 2008 roku zagrali kilka koncertów we wschodnich Stanach i cztery w Południowej Kalifornii w lutym 2009 roku. Po nich, zespół nie dawał koncertów aż do czasu trasy związanej z nowym albumem. Anthony Green rozwijał się do tego czasu jako gitarzysta, co stanowiło główny wpływ na Blue Sky Noise, który zespół określił jako całkowicie nowy rozdział w ich działalności.

3 sierpnia poinformowali o rozpoczęciu nagrań do trzeciego albumu w Toronto i o wybraniu Davida Bottrilla jako producenta. A także o zmianie wydawnictwa na Atlantic Records. We wpisie na Twitterze napisali, że będą nagrywali 16 utworów, jednak nie wszystkie z nich pojawią się na albumie studyjnym. Nagrania w studio zakończyły się pod koniec października 2009 roku, a proces miksowania 1 lutego 2010r, przez producenta Rich Costeya.

16 lutego 2010r, zapowiedziano nazwę albumu, Blue Sky Noise oraz datę premiery na 20 kwietnia 2010. Album mógł być zamawiany wcześniej, a tym którzy to zrobili oferowano cyfrową kopię na tydzień przed premierą oraz singiel „Get Out” do pobrania po opłaceniu zamówienia. Album zajął #11 miejsce na rankingu Billboard 200, najwyżej spośród dotychczas wydanych.

18 października 2010 roku, MySpace Transmissions opublikowało live EP z pięcioma utworami z Blue Sky Noise, a także coverem Nirvany, „Scentless Apprentice”.

Druga EP-ka, Appendage, została wydana 30 listopada 2010 roku. Zawierała 5 utworów: „Sleep Underground” (Demo), „Stare Like You’ll Stay”, “Everyway”, “Backmask” oraz “Lazarus”.

16 kwietnia 2012 roku Circa Survive rozpoczęli nagrywać ich czwarty album. 25 czerwca 2012r otwarto stronę internetową z preorderem, na której podano datę premiery, 28 sierpnia 2012r i to, że będzie wydany niezależnie. Udostępniono wtedy nową piosenkę, „Suitcase”.

3 marca 2014 roku zapowiedziano za pośrednictwem Pitchfork, że Circa Survive będzie wydawać 7-calowy winylowy split z zespołem Sunny Day Real Estate dla Record Store Day 2014 (19 kwietnia). Split zawiera „Lipton Witch” Sunny Day Real Estate - nowy utwór zespołu od 14 lat - oraz „Bad Heart” od Circa Survive, B-side nagrany po premierze albumu Violent Waves.

W połowie kwietnia 2014 roku, Circa Survive po raz kolejny weszli do Studio 4 w Conshohocken, aby nagrać ich piąty album. Producentem tym razem był Will Yip. Podczas sesji nagraniowych powstało 11 utworów, a prace nad nimi zakończone zostały w końcówce maja 2014r. 19 maja 2014 roku, w wywiadzie z zespołem Saosin podczas Skate and Surf, Anthony Green zapowiedział, że nowy album pojawi się w okolicach jesieni.

15 sierpnia 2014, zespół ogłosił podpisanie kontraktu z Sumerian Records na wydanie piątego albumu oraz reedycji ich czwartego albumu, Violent Waves. W wywiadzie dla Alternative Press opublikowanym w sierpniu 2014, Green powiedział: „Kolejne wydawnictwo zespołu jest gotowe. Jesteśmy na ostatnich etapach miksowania w tej chwili.” „Ten album jest najbardziej agresywnym ze wszystkich jakie do tej pory stworzyliśmy. Także pierwszy, przy którego odsłuchiwaniu od początku do końca ani razu nie mieliśmy poczucia, że moglibyśmy jakieś partie nagrać lepiej. Każda piosenka ma takie momenty, w których myślę sobie, że przeszliśmy samych siebie.

Album zatytułowany Descensus został wydany 24 listopada 2014 roku. Okładka po raz kolejny została stworzona przez Esao Andrews. Wcześniej, bo 27 października, opublikowany został pierwszy singiel i teledysk zatytułowany „Schema”. Drugi singiel, „Only the Sun” ukazał się 5 listopada 2014. Na teledysku zostały przedstawione nagrania z trasy promującej album.

W styczniu 2017 zespół rozpoczął trasę koncertową z okazji 10-lecia albumu ‘On Letting Go’.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Juturna	Circa Survive	05.2005	-	183[1]	Equal Vision 103	[produced by Brian McTernan]
On Letting Go	Circa Survive	05.2007	-	24	Equal Vision 139	[produced by Brian McTernan]
Blue Sky Noise	Circa Survive	04.2010	-	11	Atlantic 523640	[produced by David Bottrill]
Violent Waves	Circa Survive	08.2012	-	15	Sumerian 521	[produced by Circa Survive]
Descensus	Circa Survive	11.2014	-	50	Sumerian 542	[produced by Will Yip]
The Amulet	Circa Survive	09.2017	-	26	Hopeless 2387	[produced by Will Yip]

Circus of Power

CIRCUS OF POWER, grupa amerykańska. Powstała w 1986r w Alphabet City, z początku działała w Nowym Jorku, ale w 1992r przeniosła się do Los Angeles. W pierwszym składzie występowali: Alex Mitchell - voc, Ricky Back Mahler - g, Gary Sunshine -g, b i Ryan Maher - dr. Niebawem dołączył Zowie Ackerman - b. W 1991r Ackermana zastąpił Marc Frappier - b. Rok później miejsce Mahera zajął Victor Indrizzo - dr z Redd Kross. Gdy w końcu 1992r Mahler uległ wypadkowi motocyklowemu i złamał obojczyk, zastępował go Daniel Rey - g. Działała do 1994r.

 

W 1988r, po dwóch latach występów w klubach nowojorskich, grupie udało się podpisać kontrakt z firmą RCA. Była kreowana na następczynię zespołu Guns N' Roses. Pierwsze płyty - studyjne albumy „Circus Of Power" z grudnia 1988 i „Yices" z kwietnia 1990 oraz zdominowany przez nagrania koncertowe minialbum „Still Alive" z lipca 1989r -zawierały muzykę wyrastającą z bluesa i boogie, ale graną z metalowym czy raczej hardrockowym uderzeniem, bliską dokonań Johnny'ego Wintera, AC/DC i The Cult, np. Cali Of The Wild, White Trash Mama, Motor, Fire In The Night. Przeszły bez echa. 

Za niepowodzenia muzycy obwiniali kierownictwo RCA, które pokierowało ich karierą nieumiejętnie i bez przekonania (za błąd uznali np. udział w trasach koncertowych zespołów Blue Óyster Cult i Black Sabbath, odmiennych stylistycznie i adresujących swoją muzykę do innej publiczności). W 1991r byli bliscy decyzji o rozwiązaniu grupy. Postanowili jednak podjąć jeszcze jedną próbę. Przenieśli się z Nowego Jorku do Los Angeles, zmienili firmę z RCA na Columbię i w odmłodzonym składzie nagrali następną płytę, „Magic And Madness", wydaną w 1993r i przyjętą z dużym zainteresowaniem. 

Repertuar potwierdzał dawne fascynacje, np. uwielbienie dla The Cult (do nagrania utworu Śhine zaproszono nawet wokalistę tego zespołu - Iana Astbury'ego). Był zarazem udaną próbą odświeżenia własnej muzyki (np. kompozycja Heaven And Hell, bliska stylu Alice In Chains, napisana
i nagrana razem z Jerrym Cantrellem, wokalistą tej formacji). Grupa nie odniosła wszakże sukcesu,  na jaki  liczyła, i w 1994r podjęła decyzję o zakończeniu działalności.
 

Mitchell  po  rozwiązaniu  Circus Of Power kierował zespołami Uncle Max i Second Ring O£ Power.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Circus of Power	Circus of Power	11.1988	-	185[2]	RCA 8464	[produced by Daniel Rey]

Chris Cornell

Christopher Cornell (ur. jako Christopher John Boyle, ur. 20 lipca 1964r) - amerykański muzyk, wokalista, multiinstrumentalista i autor tekstów. Największą popularność przyniosły mu występy w zespole Soundgarden (1984-1997r i od 2010r). W latach 2001-2007 był wokalistą w supergrupie rockowej, Audioslave którą stworzył wraz z byłymi członkami Rage Against the Machine. W 1990 roku, powołał do życia jednorazowy projekt Temple of the Dog. Nagrana płyta miała być "terapią" po śmierci przyjaciela Cornella, Andrew Wooda, ówczesnego wokalisty Mother Love Bone. Prowadził również karierę solową, w trakcie której nagrał 3 płyty: "Euphoria Morning", "Carry On" i "Scream". Znany z szerokiej skali głosu, która wynosi ponad 4 oktawy, oraz wysokich umiejętności technicznych. W 2006 roku wokalista został sklasyfikowany na 4. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów wg Hit Parader. W 2010 roku, muzyk zapowiedział na swoim twitterze reaktywacje swojego macierzystego zespołu, Soundgarden.

 

Cornell urodził się w Seattle, w stanie Washington. Jego rodzice to Ed Boyle i Karen Cornell. Ma dwóch starszych braci, Petera i Patricka, i trzy młodsze siostry, Katy, Suzy i Maggie. W wieku 9 lat, młody Cornell znalazł w piwnicy sąsiada zbiór starych kaset zespołu The Beatles. Zafascynowany dżwiękami płynącymi z głośników, zapragnął zostać profesjonalnym muzykiem. Pierwszym krokiem ku temu, był zakup perkusji. 

W wieku 16 lat porzucił szkołę i zaczął grać w małych, garażowych kapelach, w międzyczasie zaczął pracować w hurtowni owoców morza a także w restauracji zwanej Ray's Boathouse. Na początku lat 80-tych, trafił do zespołu The Shemps w którym basistą był Hiro Yamamoto, którego dość szybko zastąpił Kim Thayil. Po rozpadzie "The Shemps", Cornell, Thayil i Yamamoto pozostali ze sobą w kontakcie i rozpoczęli wspólne jammowanie.
Soundgarden został założony w 1984 roku. Pierwotnie Cornell oprócz gry na perkusji, również śpiewał. 

W 1986 roku, zespół postanowił zatrudnić na stanowisko perkusisty Scotta Sundquista, który został szybko zastąpiony przez Matta Camerona. W 1987 roku, Soundgarden za pośrednictwem wytwórni Sub Pop wydał pierwszą EP – Screaming Life, zaś rok póżniej Fopp. W tym samym roku, zespół podpisał kontrakt z wytwórnią SST Records i wydał debiutancką płytę, Ultramega OK za którą został nominowany do nagrody Grammy. W 1989 roku, podczas trasy promującej drugi album, Louder Than Love zespół opuścił Yamamoto, z powodu presji dostarczanej przez popularność zespołu. Soundgarden dokończyli trasę z Jasonem Evermanem, jednak niezadowoleni ze współpracy, zatrudnili Bena Shepherda. Wydany w 1991 roku Badmotorfinger, odniósł spory sukces komercyjny i wspólnie z Nevermind Nirvany i Ten Pearl Jam jest uznawany za album pozwalający wkroczyć nurtowi grunge do mainstreamu. Zespół supportował będący wówczas u szczytu sławy Guns N' Roses. Wydany w 1994 roku Superunknown odniósł jeszcze większy sukces niż poprzednik, zespół otrzymał w 1995 roku 2 nagrody Grammy za single Black Hole Sun i Spoonman. Superunknown do tej pory, pokrył sie ponad pięciokrotnie platyną. Zespół zakończył działalność w 1997 roku, po wydaniu albumu Down on the Upside z powodu wewnętrznych konfliktów między członkami.
 

Chris Cornell poszedł własną drogą i nagrał płytę solową, zatytułowaną Euphoria Morning. Muzyk znany z cięższych i odważniejszych brzmień w Soundgarden, pokazał sie tutaj zupełnie z innej strony, stawiając raczej na spokojne, wyważone i melancholijne utwory. Mimo dobrych recenzji, płyta nie sprzedawała sie tak jak albumy Soundgarden.
 

W 2001 roku, producent Rick Rubin zapoznał Cornella z trzema muzykami nieistniejącego już Rage Against the Machine - Tomem Morello, Timem Commerfordem i Bradem Wilkiem. Współpraca układała sie na tyle dobrze, że panowie postawowili założyć zespół. Debiutancka płyta, nazwana tak samo jak zespół została wydana w 2002 roku, poprzedzona singlem Cochise. W 2005 roku wyszła kolejna płyta, Out of Exile, zaś rok póżniej Revelations. Chris Cornell opuścił zespół w 2007 roku, z powodu konfliktów i nierozwiązywalnych sporów. Jeszcze przed tym wydarzeniem została ogłoszona reaktywacja Rage Against the Machine w oryginalnym składzie.
 

Chris Cornell skomponował i wykonał utwór do filmu Casino Royale, "You Know My Name", który trafił również na jego drugą solową płytę, Carry On. W 2008 roku, Cornell oglosił iż zamierza nagrać swój trzeci album solowy, z pomocą hip-hopowego producenta, Timbalanda. Wielu fanom muzyka, kojarzonego do tej pory z muzyką rockową, nie spodobał sie ten pomysł. Wydany w marcu 2009 roku, Scream został zmiażdżony przez krytykę. 25 czerwca 2009 roku artysta po raz pierwszy wystąpił w Polsce - na Szczecin Rock Festival.
 

1 stycznia 2010 roku, wokalista ogłosił reaktywację swojej macierzystej grupy - Soundgarden. 16 kwietnia zespół zagrał pierwszy koncert po reaktywacji, w klubie Showbox w Seattle. Następnie Soundgarden wystąpili 5 sierpnia w teatrze Vic w Chicago, zaś 3 dni póżniej na festiwalu Lollapalooza, również w Chicago.
W 1990 roku, Cornell założył wspólnie z byłymi członkami Mother Love Bone supergrupę Temple of the Dog. Materiał nagrany miał upamiętnić przyjaciela muzyków, wokaliste Andrew Wooda. Następnie, Cornell wystąpił w 1991 roku jako producent albumu Uncle Anathesia zespołu Screaming Trees. W 1992 roku, wystąpił gościnnie na płycie Sap zespołu Alice in Chains. Zaśpiewał w utworze Right Turn, wspólnie z Markiem Armem z Mudhoney. Kolaboracja ta została nazwana "Alice Mudgarden". W 2010 roku Cornell wystąpił gościnnie na płycie włoskiego zespołu nu-jazzowego Gabin. Muzyk zaśpiewał w utworze "Lies", który został wydany na albumie Third And Double, oraz użyczył swojego głosu w utworze "Promise" na solowym krążku Slasha. Pod koniec 2010 roku, Cornell zaśpiewa na solowym albumie Carlosa Santany utwór "Whole Lotta Love" z repertuaru Led Zeppelin.
 

Cornell w 1990 roku ożenił się z Susan Silver, menedżerką Soundgarden i Alice in Chains. Ma z nią córkę, Lillian Jean, która urodziła się w lipcu 2000 roku. W 2004 roku Cornell rozwiódł się z Silver i poślubił Vicky Karayiannis, z którą ma 2 dzieci - córkę Toni (ur. 2004) i syna Christophera Nicolasa (ur. 2005).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Can't Change Me/Proaching The end of the world	Chris Cornell	09.1999	62[3]	102[12]	A&M; 4971732	[written by Chris Cornell][produced by Chris Cornell,Natasha Shneider,Alain Johannes]
You Know My Name	Chris Cornell	12.2006	7[23]	79[2]	Interscope 1718880	[written by Chris Cornell, David Arnold][produced by Chris Cornell, David Arnold][piosenka z filmu "Casino Royal"]
Arms Around Your Love	Chris Cornell	06.2007	177[1]	-	Interscope 0602517348875 [UK]	[written by Chris Cornell][produced by Steve Lillywhite]
Scream	Chris Cornell featuring Timbaland	09.2008	-	110[1]	Interscope	[written by Chris Cornell, Timothy Mosley, Jerome Harmon, Jim Beanz][produced by Timbaland,J-Roc]
Billie Jean	Chris Cornell	11.2008	77[1]	-	Polydor MIUCT 3925	[written by Michael Jackson][produced by Steve Lillywhite]
Part of Me	Chris Cornell	03.2009	78[1]	-	Interscope CATCO 147917647	[written by Chris Cornell, Timothy Mosley, Jerome Harmon ,Johnkenun Spivery, The Clutch][produced by Timbaland, J-Roc]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Euphoria Morning	Chris Cornell	09.1999	31[5]	18[8]	A&M; 4904222	[produced by Chris Cornell, Natasha Shneider & Alain Johannes]
Carry On	Chris Cornell	05.2007	25[3]	17[6]	Interscope 1734884	[produced by Steve Lillywhite]
Scream	Chris Cornell	03.2009	70[1]	10[4]	Interscope/Mosley 1799687	[produced by Timbaland, Jerome "J-Roc" Harmon, Jim Beanz, Justin Timberlake, Ryan Tedder]
Songbook	Chris Cornell	11.2011	-	69[4]	Universal 06025 2787018	[produced by Chris Cornell]
Songbook (EP)	Chris Cornell	12.2011	-	143[1]	Universal 06025 2787018	[produced by Chris Cornell]
Higher Truth	Chris Cornell	10.2015	37[1]	19[6]	Polydor/UMC 4752404	[produced by Brendan O'Brien]
Chris Cornell	Chris Cornell	12.2018	-	67[1]	UMe 00602567714682	[produced by various, Brendan O'Brien]
No One Sings Like You Anymore, Vol. 1	Chris Cornell	04.2021	-	78[1]	Interscope 060243554509	[produced by Brendan O'Brien]