Elaine Paige

Właśc. Elaine Bickerstaff; ur. 5.03.1951 w Barnet w hr. Hertfordshire (Anglia). Aktorka i piosenkarka określana często mianem pierwszej damy współczesnej brytyjskiej sceny muzycznej. Nauki pobierała w Aida Foster Stage School w Golders Green w północnym Londynie. Wcześniej występowała już na scenie w epizodycznych rolach w musicalach "The Roar Of The Greasepanit - The Smell Of The Crowd", "Hair" (pierwszy występ w West Endzie), "Maybe Thafs Your Problem", "Rock Carmen", "Jesus Christ Superstar", "Grease", "Billy". Przełomem był wybór do roli Evy Peron w sławnym musicalu Tima Rice'a i Andrew Lloyd Webbera. Wprawdzie temat "Don't Cry For Me Argentina" spopularyzowała w Anglii Julie Covington, interpretacja Paige była w pełni autorska. Pomimo rozczarowań związanych z niemożliwością występów na Broadwayu (sprzeciw amerykańskich związków branżowych), aktorka zdobyła dzięki Evicie sławę właściwie w ciągu tygodnia (nagroda Towarzystwa Teatrów West Endu, Osobowość Show Biznesu Roku). Sukces odniosła też rola Grizabelli w "Cats", a także w musicalach "Abbacadabra", "Chess" i w klasyce Cole'a Portera "Anything Goes".
Na czoło brytyjskich list przebojów weszła wykonywanym w duecie z Barbarą Dickson tematem z "Chess" "I Know Him So Well". Pierwszy solowy album z 1981 zawierał różnorodny materiał, głównie do tekstów Tima Rice'a. W nagraniu uczestniczyli m.in. Stuart Elliot (wcześniej Cockney Rebel), Ian Bairnson, David Paton z grupy Pilot i Mike Moran. Do szczególnie udanych pozycji należały "How The Heart Approaches What It Yearns" Paula Simona i rzadka instrumentalna kompozycja Paula McCartneya "Hot As Sun" ze słowami Tima Rice'a.
Variety Club of Great Britain uznał ją za "Nagrywającą Artystką Roku". W 1988 wydała dość zaskakujący longplay wypełniony w całości interpretacjami przebojów Queen. Następny rok spędziła głównie na planie, a efektem były dwa filmy dla BBC, w tym entuzjastycznie przyjęty "Unexplained laughter" z Dianą Rigg.. Występowała też w popularnych telewizyjnych programach "Crossroads", "Ladykiller","Ladybirds","A View Of Harry Clark", "Tales Of The Unespected" oraz we własnym spektaklu muzycznym "Elaine Paige on concert".
W 1990 przerwała długoletnią współpracę z Timem Rice'em i postanowiła działać w pełni indywidualnie. Występowała w Europie, na Bliskim Wschodzie i w USA wraz z 26-osobową orkiestrą symfoniczną. W 1993 wystąpiła w roli legendarnej Edith Piaf w musicalu "Piaf" autorstwa Pam Gem (premiera w londyńskim Piccadilly Theatre). W maju 1995 przejęła po Betty Buckley rolę Normy Desmond w musicalu "Sunset Bouleverd" ("Bulwar Zachodzącego Słońca", na motywach sławnego filmu) wystawianym w West Endzie. Amerykańska inscenizacja pozwoliła jej ostatecznie w 1996 wystąpić na Broadwayu.

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't walk away till I touch you	Elaine Paige	10.1978	46[5]	-	EMI EMI 2862	[written by Wade, Cliff, Smyth][produced by - Brian Wade, Alan Winstanley
Memory/The Overture	Elaine Paige	06.1981	6[12]	-	Polydor POSP 279	[piosenka z musicalu "Cats"][written by T.S. Eliot/Andrew Lloyd Webber/Trevor Nunn][produced by - Andrew Lloyd Webber]
Memory [reissue]	Elaine Paige	01.1982	67[3]	-	Polydor POSP 279	[piosenka z musicalu "Cats"][written by T.S. Eliot/Andrew Lloyd Webber/Trevor Nunn][produced by - Andrew Lloyd Webber]
Sometimes [Theme from "Champions"]	Elaine Paige	04.1984	72[1]	-	Island IS 174	[written by Carl Davis, Norman Newell[produced by - Tony Visconti]
I Know Him So Well	Elaine Paige & Barbara Dickson	01.1985	1[4][16]	-	RCA CHESS 3	[written by Andersson, Rice, Ulvæus][produced by - Benny Andersson, Tim Rice, Bjorn Ulvæus][piosenka z musicalu "Chess"]
The second time [Theme from "Bilitis"]	Elaine Paige	11.1987	69[1]	-	WEA YZ 163	[written by Francis Lai/Tim Rice][produced by - Tim Rice, Andrew Powell]
Hymne a l'amour [If you love me]	Elaine Paige	01.1995	68[1]	-	WEA YZ 899	[written by Marguerite Monnot/Geoff Parsons/Edith Piaf]
Memory [reissue]	Elaine Paige	10.1998	36[2]	-	WEA	[written by T.S. Eliot/Andrew Lloyd Webber/Trevor Nunn]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Elaine Paige	Elaine Paige	05.1982	56[6]	-	WEA K 58 385	[produced by Tim Rice, Andrew Powell]
Stages	Elaine Paige	11.1983	2[48]	-	K-Tel NE 1262	[produced by Tony Visconti]
Cinema	Elaine Paige	10.1984	12[25]	-	K-Tel 1282	[produced by Tony Visconti]
Love hurts	Elaine Paige	11.1985	8[20]	-	WEA WX 28	[produced by Tony Visconti]
Christmas	Elaine Paige	11.1986	27[6]	-	WEA WX 80	[produced by Tony Visconti]
Memories-The best of Elaine Paige	Elaine Paige	12.1987	14[15]	-	Telstar STAR 2313	-
The Queen Album	Elaine Paige	11.1988	51[8]	-	Siren SRNLP 22	[produced by Tony Visconti]
Love can do that	Elaine Paige	04.1991	36[4]	-	RCA PL 74 9321	[produced by Mike Moran]
The best of Elaine Paige and Barbara Dickson	Elaine Paige and Barbara Dickson	11.1992	22[9]	-	Telstar TCD 2632	-
Romance and the stage	Elaine Paige	04.1993	71[1]	-	RCA 74321136152	[produced by Peter Matz]
Piaf	Elaine Paige	11.1994	46[3]	-	WEA 4509946412	[produced by Mike Moran]
Encore	Elaine Paige	07.1995	20[6]	-	WEA 0630104762	[produced by Andrew Lloyd Webber,Nigel Wright,Anthony Pugh,Tony Visconti,Mike Moran]
On reflection-The very best of Elaine Paige	Elaine Paige	11.2004	35[4]	-	Telstar TV/WEA TTVCD 2999	-
Centre Stage: The Very Best of Elaine Paige	Elaine Paige	06.1994	46[3]	-	WSM WSMCD 171	-
Essential Musicals	Elaine Paige	11.2006	46[2]	-	UMTV/W14 1709789	[produced by Mike Moran]
Elaine Paige and Friends	Elaine Paige	11.2010	18[8]	-	Rhino 5249828742	-
The Ultimate Collection	Elaine Paige	05.2014	74[1]	-	Warner Bros 2564630686	-
Piaf	Elaine Paige	11.1994	46[3]	-	WEA 4509946412	-

Don Partridge

Ur. w 1945 r. w Bournemouth w hrabstwie Dorset, Anglia. Samozwańczy "król ulicznych piosenkarzy", odkryty został na londyńskiej Berwick Street przez Dona Paula, eks-członka grupy Viscounts, który został jego menedżerem. Skomponowana przez Partridge'a piosenka "Rosie" (koszty nagrania wyniosły podobno osiem funtów szterlingów) trafiła wiosną 1968 r. na piąte miejsce brytyjskiej Top 20. Niekonwencjonalny tryb życia i plebejska otwartość wykonawcy zaowocowały kolejnym przebojem. Piosenka "Blue Eyes" dotarła wbrew oczekiwaniom malkontentów do trzeciego miejsca listy, choć dziś pamiętana jest mniej niż jej sławna poprzedniczka.
Partridge sprawował artystyczny nadzór nad albumem The Buskers, prezentującym muzykę ulicznych grajków, a w 1969 r. udało mu się wylansować trzeci przebój, "Breakfast On Pluto", po czym powrócił do korzeni, koncertując na ulicach Londynu jeszcze na początku lat dziewięćdziesiątych.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rosie/Going Back To London	Don Partridge	02.1968	4[12]	-	Columbia DB 8330	[written by Don Partridge][produced by Don Paul]
Blue Eyes/I've Got Something For You	Don Partridge	06.1968	3[13]	-	Columbia DB 8416	[written by Richard Kerr,Joan Maitland][produced by Don Paul]
We Have Ways Of Making You Laugh/Top Man	Don Partridge	10.1968	-	-	Columbia DB 8484	[written by Don Partridge][produced by Don Paul]
Breakfast On Pluto/Stealin'	Don Partridge	01.1969	26[7]	-	Columbia DB 8538	[written by Don Partridge , Alan Young][produced by Don Paul]
Colour My World/Homeless Bones	Don Partridge	05.1969	-	-	Columbia DB 8583	[written by Peel,Kerr][produced by Don Paul]
Going To Germany/Ask Me Why	Don Partridge	09.1969	-	-	Columbia DB 8617	[Trad. Arr. Don Partridge][produced by Don Paul]
We're All Happy Together/Following Your Fancy	Don Partridge	10.1970	-	-	Columbia DB 8723	[written by Don Partridge][produced by Don Paul]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don Partridge	Don Partridge	.1968	-	-	Columbia SX 6280	-

Dawn Penn

Pochodzącą z Jamajki wokalistkę Dawn Penn można bez wątpienia nazwać Królową Reggae. Zaczęła nagrywać już pod koniec lat 60., jednak wówczas była znana tylko na Jamajce, gdzie współpracowała z najważniejszymi muzykami i producentami jamajskiego reggae. Światową popularność zdobyła w połowie lat 90-tych, kiedy wydała ponowienie swoją piosenkę "No No No (You Don't Love Me)" (1994). Utwór cieszył się wielką popularnością zarówno w USA jak i w Europie. Wtedy też wokalistka nagrała swoją pierwszą płytę długogrającą - "No, No, No". W roku 1996 ukazał się kolejny krążek artystki - "Come Again".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Don't Love Me (No, no, no)	Dawn Penn	02.1994	3[13]	58[12]	Big Beat A 8295	[written by Dawn Penn]
Night & Day (Baby I Love ...)	Dawn Penn	09.1994	90[1]	-	Big Beat A 8248	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No, No, No	Dawn Penn	07.1994	51[3]	-	Big Beat 7567-92365-2	-

Jem

Wielu nawet nie wie, że słyszało kiedyś piosenki Jem, a zdarzyło się to choćby każdemu fanowi seriali "Seks w wielkim mieście" czy "Chirurdzy". W recenzjach płyt prześladują Jem porównania do Dido. Jemma Griffiths to jednak jedna z ciekawszych postaci okolic trip-hopu, odznaczająca się świeżością i swobodnie łącząca hip-hop, rock i elektronikę z klimatami etno.

Pseudonim Jem jest skrótem od jej imienia, choć przez dłuższy czas wyspiarze doszukiwali się w nim inspiracji popularną animowaną serią telewizyjną "Jem and the Holograms". Jemma Griffiths urodziła się w 18 czerwca 1975 roku walijskim miasteczku Penarth i, jak sama twierdzi, własne utwory komponowała i nagrywała już w wieku lat 13, kiedy zaczęła marzyć o karierze piosenkarki. Co nieczęste w tym biznesie, stąpająca twardo po ziemi dziewczyna podjęła jednak postanowienie - najpierw szkoła, potem scena - rozpoczynając studia prawnicze na Sussex University. Mimo że koniec końców zdobyła dyplom, adwokatura widocznie nie była jej jednak pisana, bowiem jeszcze będąc na studiach większość czasu Jemma spędzała zajmując się menedżerowaniem didżejom i promocją klubowych imprez. - Chodziłam do szkoły tyle, ile musiałam, żeby mnie nie wyrzucili - cytuje ją "The Sun".

Jej kariera na zapleczu show-biznesu rozwijała się na tyle wartko, że jej przeznaczenie coraz mocniej ciążyło ku backstage'owi i muzycznej agenturze, a nie o tym przecież marzyła nastoletnia Jem. Zwrot przyszedł w 1999 roku, kiedy Griffiths zaskoczyła kolegów z wytwórni Marine Parade (gdzie wówczas pracowała) ogłaszając odejście, powrót do rodzinnej Walii oraz postanowienie o poświęceniu się pracy twórczej. Na miejscu, wykorzystując zdobyte wcześniej umiejętności produkcyjne udało jej się zorganizować mobilne studio, w którym nagrała 4 demówki i z coraz pokaźniejszym bagażem kompozycji wyruszyła na podbój Londynu,

Tam rozpoczęła współpracę z producentem nagrań m.in. Björk czy Alanis Morissette - Guy'em Sigsworthem, której kulminacyjnym punktem stał się stworzony dla Madonny utwór "Nothing Fails", jeden z singli z albumu "American Life". Jem wprawdzie nigdy osobiście nie spotkała królowej popu, jak jednak… - Powiedziano mi, że mogę napisać jakiś krótki liścik do niej i pomyślałam sobie "O mój boże, co ja mam napisać do Madonny?" - wspominała na łamach "The Sun". - Na szczęście dali mi na to tylko 5 sekund, więc jedyne co zdążyłam napisać to "hello!". Na kolejnym etapie jej kariery los zaprowadził Jemmę do Nowego Jorku, gdzie dane jej było połączyć siły z innymi znaczącymi postaciami muzycznej produkcji - raperem Ge-ology (współpracownikiem Mos Defa i Taliba Kweli) oraz Yoadem Nevo (współdziałał choćby z Goldfrapp, Mobym czy Morcheebą). To z nimi młoda Walijka stworzyła pierwsze poważne demo, na którym znalazł się także utwór "Finally Woken" - jedno z pięciu najczęstszych życzeń słuchaczy radia KCRW z Los Angeles.

Ów pierwszy sukces sprawił, że karierą Europejki zrazu zainteresowała się wytwórnia Dave'a Matthewsa - ATO, pod skrzydłami której artystka w 2003 roku wydała najpierw EP-kę "It All Starts Here", by w kilka miesięcy później, już w roku 2004, na rynek wypuścić swój debiutancki album zatytułowany "Finally Woken", określony przez internetową stronę E!Online: "dźwiękowym ekwiwalentem gorącej kąpieli z bąbelkami". W rozmowie z portalem UGO.com piosenkarka tłumaczyła wtedy genezę tytułu płyty ("W końcu przebudzona"): "To znaczy - obudzona z lenistwa. Tytułową piosenkę napisałam jeszcze w 1999 roku i była to jedna z tych piosenek, które powstają w 10 minut. Po prostu zawsze ją kochałam. Nie wiem, czy potrafię to wytłumaczyć inaczej, niż jako przebudzenie i ujrzenie świata takim, jaki w rzeczywistości jest". Okładka płyty, na której umieszczono zdjęcie z dzieciństwa samej śpiącej artystki, zaprojektowana została w różnych kolorach, zależnie od miejsca wydania (USA - żółta, Europa - niebieska, Australia - zielona), a krążek promował największy, jak do tej pory, przebój Walijki "They". Piosenka trafiła na ścieżki muzyczne seriali "Chirurdzy" ("Grey's Anatomy") i "Jordan" ("Crossing Jordan", stała się hymnem programu "The X Effect" w telewizji MTV oraz chińskiej reklamy telefonu Motorola (tu wykorzystano chiński cover utworu), a jako ciekawostkę warto też wspomnieć, że zawiera ona w sobie fragment "Das Wohltemperirte Clavier" J. S. Bacha. Debiutancka płyta, mimo porównań do Dido, ukazywała Jem jako artystkę dojrzałą i stylistycznie złożoną, co piosenkarka podkreślała także w rozmowach z dziennikarzami. - Jestem pod wpływem wielu stylów muzycznych - cytował ją dziennik "The Sun". - Lubię wszelką muzykę, która dotyka ludzi, jak choćby hip-hop, który podrywa ludzi i ciągnie ich do tańca.

Eklektyzm ten nie zanikł także na kolejnym, drugim już, wydawnictwie Walijki zatytułowanym "Down to Eart", który trafił do sklepów jesienią 2008 roku. - Ta płyta ma zadziorność hip-hopu, ale także inne wpływy - mówiła o nim w wywiadzie dla portalu FemaleFirst. - Poprzedni album był bardziej bliskowschodni, ten natomiast jest bardziej jak miks, bo mamy tu i brazylijskie bębny i odrobinę salsy i szczyptę bandżo i śpiewaka z Afryki. Ja po prostu lubię próbować wszystkiego, co dobre, więc pchnęliśmy ten album w kilku różnych kierunkach naraz. Na płycie znalazł się hołd ofiarom tragedii z 11 września (utwór "You Will Make It" napisał brat piosenkarki, pamięci dwójki przyjaciół, którzy zginęli w ataku na WTC) z gościnnym udziałem Vusi Mahlasela. Materiał wypełniły ponadto owoce współpracy z Jeffem Bassem (jednym z odkrywców Eminema), didżejem Cut Chemistem (Ozomatli, Jurassic 5) i przede wszystkim z producentem Lesterem Mendezem (pracował m.in. z Nelly Furtado, Shakirą czy Santaną). Kochająca eksperymenty artystka w piosence "Aciiid!" śpiewała nawet po japońsku, mimo to album nie odniósł tak dużego sukcesu, jak jego debiutancki poprzednik, choć pochodzące zeń utwory ponownie trafiały na ścieżki dźwiękowe telewizyjnych seriali - "Seks w wielkim mieście ("It's Amazing"), "90210" ("I Always Knew") oraz "Damages" ("Keep On Walking").

Na koncie Jem ma zresztą o wiele więcej tego typu tytułów, bowiem, prócz już wymienionych, wśród telewizyjnych produkcji, w których znalazły się jej utwory można wymienić również: "Gotowe na wszystko" ("Desperate Housewives"), "Życie na fali" ("The O.C."), "Medium", "Sześć stóp pod ziemią" ("Six Feet Under") czy "Plotkara" ("Gossip Girl"), a jej piosenki trafiały także na soundtracki takich kinowych filmów, jak "Eragon" czy "Bliżej" ("Closer"). Jak artystka sama twierdzi nie ma parcia na karierę i interesuje ją wyłącznie sama muzyka. Mimo że mieszka obecnie w stolicy światowego show-biznesu - Los Angeles - nijak nie wpisuje się też w szranki i konkury na popowym rynku i pragnie zachować swoją radość tworzenia oraz wewnętrzną stylistyczną różnorodność. - Tym, co lubię w muzyce jest to, że nie jestem wyszkolona w żadnym konkretnym stylu - oświadcza na swojej stronie internetowej. - Nie muszę więc przejmować się tym, co mogę robić, a co nie, tylko po prostu szukać dźwięków.

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
They	Jem	03.2005	6[17]	-	ATO 82876685182	[written by Jem, Gerard Young, JS Bach][produced by Jem, Yoad Nevo, Ge-ology]
Just a Ride	Jem	06.2005	16[9]	-	ATO 82876705862	[written by Jem, Mike Caren][produced by Jem, Yoad Nevo, Ge-ology]
Wish I	Jem	09.2005	24[4]	-	ATO 82876727722	[written by Jem][produced by Jem, Yoad Nevo, Ge-ology]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Finally Woken	Jem	03.2004	6[34]	197[1]	ATO 82876655682	[produced by Jem, Yoad Nevo, Ge-ology]
Down to Earth	Jem	09.2008	64[1]	43[3]	Dramatico DRAMCD 0047	[produced by Jem, Greg Kurstin, Lester Mendez, Jeff Bass, Mike Bradford]

Sammy Cahn

Biografia

---

Sammy Cahn (ur. 18.06.1913r w Nowym Jorku;zm.15.01.1993 Los Angeles).Librecista współpracujący z takimi kompozytorami jak Jule Styne w latach 40-tych i Jimmy Van Heusen w latach 50-tych ,a także ze znanymi twórcami musicali jak-Nicholas Brodszky; Alfred Newman; Victor Young i George Barrie . W okresie 33 lat osiągnął 26 nominacji do Oscara.
Rodzice Cahna byli emigrantami z Galicji w Polsce,a on sam dorastał w Nowym Jorku na East Side.Jego matka zachęcała go do nauki gry na skrzypcach i młody skrzypek grywał w lokalnych zespołach .Niedługo po tym zaczyna pracować przy aranżacji burlesek w teatrze.Mając 16 lat napisał swoją pierwszą piosenkę "Like Niagara Falls, I'm Falling For You" z muzyką swojego kolegi z orkiestry Saula Chaplina.Ci dwaj sformowali autorski duet ,którego owocem był minn. utwór "Shake Your Head From Side To Side".
W 1935r Cahn ma swój pierwszy większy hit- "Rhythm Is Our Business",napisany dla Jimmy Lunceford Band . Razem ze swym partnerem w 1937r założyli zespół,i w tym samym roku opracowują żydowski song "Bei Mir Bist Du Schon", który w wykonaniu Andrews Sisters przyniósł im sławę. Ten sukces zaprowadził ich do filmowego studia Warner Bros w Hollywood ,gdzie w 1940r napisali muzykę do filmu 'Ladies Must Live'.Póżniej pracują w Universal i Columbia Pictures.W 1942r Cahn zaczyna współpracę z kompozytorem ,Jule Styne.Ich najpopularniejsze piosenki z tego okresu to: "I've Heard That Song Before", "I'll Walk Alone," "I Should Care", "Saturday Night Is the Loneliest Night of the Week", "There Goes That Song Again", "Come Out, Come Out, Wherever You Are".Najpopularniejsze teksty Cahna w latach 50-tych i 60-tych-"Be My Love" z filmu 'Toast of New Orleans' w wykonaniu Mario Lanzy, "Because You're Mine","Three Coins in a Fountain","Teach Me Tonight".
W 1953r Jule Styne opuszcza Hollywood i Cahn rozpoczyna współpracę z Jimmy Van Heusenem.Ten nowy team zdobył trzy statuetki Oscara w ciągu 8 lat.Ich najbardziej znane piosenki to:[1955r]"Love and Marriage", "I'll Never Stop Loving You", "(Love is) The Tender Trap", [1956 ]"Written on the Wind", [1957 ]"All the Way"[Oscar], [1958] "To Love and Be Loved", hit for Nat 'King' Cole, [1959] "High Hopes" [Oscar], [1960] "The Second Time Around", [1961] "Pocket Full of Miracles", [1962] "Call Me Irresponsible" [Oscar], 1964 "My Kind of Town." hit Sinatry , "Where Has Love Gone". Jest członkiem Songwriter's Hall of Fame od 1972r.Zmarł w Nowym Jorku w 1995r. 

Filmografia

2002 Return to Neverland / 1990 Betsy's Wedding / 1990 GoodFellas / 1980 Heidi's Song [anim] / 1980 Falling in Love Again / 1978 The Stud / 1976 The Duchess and the Dirtwater Fox / 1976 I Will, I Will for Now / 1975 Whiffs Composer / 1975 Paper Tiger / 1974 Welcome to Arrow Beach / 1973 A Touch of Class / 1972 Night Watch / 1969 The Great Bank Robbery / 1968 Star! / 1968 A Flea in Her Ear / 1967 Thoroughly Modern Millie / 1966 The Oscar / 1965 Licensed to Kill / 1964 Where Love Has Gone / 1964 The Hanged Man [TV] / 1963 Come Blow Your Horn / 1963 Under the Yum-Yum Tree / 1963 Come Fly with Me / 1961 The Pleasure of His Company / 1961 Pocketful of Miracles / 1960 Wake Me When It's Over / 1960 Surprise Package / 1960 The World of Suzie Wong / 1960 Who Was That Lady? / 1959 Holiday for Lovers / 1959 They Came to Cordura / 1959 The Best of Everything / 1959 Journey to the Center of the Earth / 1959 A Hole in the Head / 1959 Career / 1958 Some Came Running / 1958 Home Before Dark / 1958 Party Girl / 1958 Rock-A-Bye Baby / 1957 Don't Go Near the Water / 1957 Paris Holiday / 1957 Until They Sail / 1956 Anything Goes / 1956 Quincannon, Frontier Scout / 1956 Pardners / 1956 Saturday Spectacular: High Button Shoes [TV] / 1956 The Opposite Sex / 1956 The Court Jester/ 1956 Written on the Wind / 1956 Somebody Up There Likes Me / 1956 Forever Darling / 1955 Pete Kelly's Blues / 1955 Ain't Misbehavin' / 1955 The Tender Trap / 1954 Three Coins in the Fountain / 1954 A Woman's World / 1954 Vera Cruz / 1953 Terminal Station/ 1953 Peter Pan [anim] / 1952 Because You're Mine / 1952 She's Working Her Way through College / 1952 April in Paris / 1951 Sugarfoot / 1951 Two Tickets to Broadway / 1951 Double Dynamite / 1949 Always Leave Them Laughing / 1947 Ladies' Man / 1946 Earl Carroll Sketchbook / 1946 The Kid from Brooklyn / 1945 Anchors Aweigh / 1945 Eadie Was a Lady / 1944 Janie / 1944 Knickerbocker Holiday / 1944 Carolina Blues / 1944 Jam Session / 1943 Youth on Parade / 1942 Two Yanks in Trinidad / 1942 Lucky Legs Composer / 1941 Rookies on Parade / 1941 Time out for Rhythm / 1941 Go West, Young Lady / 1941 Two Latins from Manhattan / 1941 Honolulu Lu / 1940 Argentine Nights /

Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Best Song (win) Three Coins in the Fountain 1954 Academy Best Song (win) The Joker Is Wild 1957 Academy Best Song (win) A Hole in the Head 1959 Academy Best Song (win) Papa's Delicate Condition 1963 Academy Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] Best Song (nom) Youth on Parade 1942 Best Song (nom) Follow the Boys 1944 Best Song (nom) Anchors Aweigh 1945 Best Song (nom) Tonight and Every Night 1945 Best Song (nom) Romance on the High Seas 1948 Best Song (nom) It's a Great Feeling 1949 Best Song (nom) The Toast of New Orleans 1950 Best Song (nom) Rich, Young and Pretty 1951 Best Song (nom) Because You're Mine 1952 Best Song (nom) The Tender Trap 1955 Best Song (nom) Love Me or Leave Me 1955 Best Song (nom) Written on the Wind 1956 Best Song (nom) Some Came Running 1958 Best Song (nom) The Best of Everything 1959 Best Song (nom) High Time 1960 Best Song (nom) Pocketful of Miracles 1961 Best Song (nom) Where Love Has Gone 1964 Best Song (nom) Robin and the Seven Hoods 1964 Best Song (nom) Thoroughly Modern Millie 1967 Best Song (nom) Star! 1968 Best Song (nom) A Touch of Class 1973 Best Song (nom) Whiffs 1975 Grammy

Piosenki na listach przebojów

Billboard Hot 100 All The Way Frank Sinatra 2 1957 Hey! Jealous Lover Frank Sinatra 3 1956 Love And Marriage Frank Sinatra 5 1965 (Love Is) The Tender Trap Frank Sinatra 7 1955 Three Coins In The Fountain Frank Sinatra 11 1954 Same Old Saturday Night Frank Sinatra 13 1955 How Are Ya` Fixed For Love Frank Sinatra 22 1958 High Hopes Frank Sinatra 30 1959 Pocketful Of Miracles Frank Sinatra 34 1962 UK Top 40 with Nicholas Brodszky Because You're Mine Nat 'King' Cole 20 Dec 1952 7 Because You're Mine Mario Lanza 15 Nov 1952 3 Hell Hath No Fury Frankie Laine 05 May 1956 28 I'll Never Stop Loving You Doris Day 22 Oct 1955 17 Serenade Mario Lanza 23 Apr 1955 15 Serenade Slim Whitman 23 Jun 1956 8 with Alfred Newman The Best Of Everything Johnny Mathis 28 Nov 1959 30 with Gene De Paul Teach Me Tonight De Castro Sisters 12 Feb 1955 20 with Jimmy Van Heusen High Hopes Frank Sinatra 29 Aug 1959 6 Love And Marriage Frank Sinatra 14 Jan 1956 3 Love Is The Tender Trap Frank Sinatra 21 Jan 1956 2 with Jimmy Van Heusen//Fred Fisher All The Way/Chicago Frank Sinatra 11 Jan 1958 3 with Jules Styne Three Coins In The Fountain Four Aces 31 Jul 1954 5 Three Coins In The Fountain Frank Sinatra 17 Jul 1954 1 with Nicholas Brodsky Gal With The Yaller Shoes Michael Holliday 16 Jun 1956 13 with Vasori Caraveli/Michael Jourdan/Paul Anka Let Me Try Again Tammy Jones 26 Apr 1975 5

Daniel Powter

Daniel Powter urodził się 25 lutego 1971 roku w Kanadzie.Z muzyką związany jest od najmłodszych lat a tą na dobre "zaraził" się od swojej mamy, która jest pianistką, a on sam od najmłodszych lat uczył się grać na skrzypcach. Później porzucił skrzypce na rzecz fortepianu, a następnie komponowania.Daniel jest także twórcą tekstów ,na swoim koncie ma takie hity jak "Bad Day","Lie To Me" czy "Free Loop". Zwrócił na siebie uwagę środowiska muzycznego, kiedy jego utwór został wykorzystany w spocie reklamowym. Wtedy Daniel postawił na dalszą karierę. W lutym 2005 roku wydał solowy album, zatytułowany "Daniel Powter" (w Polsce ukazał się w maju 2005). Płyta zawiera utwory, które można określić jako chwytliwy i momentami agresywny pop. Wyprodukowana została przez samego Daniela, współautora wielu jego piosenek Jeffa Dawsona i znanego producenta Mitchella Frooma (pracował między innymi z Elvisem Costello, Paulem McCartney'em czy grupą Crowded House).
Krążek promował singiel "Bad Day". Płytka nieznanego wcześniej wokalisty szturmem podbiła radiowe listy przebojów we Francji, Belgii i Szwajcarii. Również w Polsce piosenka spotkała się ze sporym uznaniem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bad Day	Daniel Powter	02.2006	2[52]	1[5][32][8]	Warner Bros W682CD2	[3x-platinum][gold-UK][written by Daniel Powter][produced by Mitchell Froom,Jeff Dawson]
Lie to Me	Daniel Powter	04.2006	92[4]	-	Warner Bros W714CD1	-
Next Plane Home	Daniel Powter	09.2008	70[3]	-	Warner Bros. W 811	[written by Daniel Powter,Rick Nowels][produced by Linda Perry]
Cupid	Daniel Powter	04.2012	152[2]	-	UEG/EMI	[written by Kevin Griffin, Daniel Powter]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Daniel Powter	Daniel Powter	08.2005	5[28]	9[15]	Warner Bros. 9362 493322	[gold-US][platinum-UK][produced by Jeff Dawson, Mitchell Froom]
Under the Radar	Daniel Powter	08.2008	43[2]	-	Warner Bros. 9362498211	[produced by Linda Perry]
Turn On the Lights	Daniel Powter	07.2012	109[1]	-	UEG/EMI	-

Curly Putman

Claude "Curly" Putman Jr (ur. 20 listopada 1930 w Princeton, Jackson County, Alabama) to amerykański kompozytor, mieszkający w Nashville. Jego największym sukcesem był utwór "Green, Green Grass of Home" (z 1964r, śpiewany przez Portera Wagonera), który nagrał minn. Elvis Presley, Johnny Darrell, Gram Parsons, Jerry Lee Lewis, Johnny Cash, Roberto Leal, Merle Haggard, Bobby Bare, Joe Tex, Nana Mouskouri i, oczywiście, Tom Jones. Hit Paula McCartney'a & Wings ,"Junior's Farm" został zainspirowany ich krótkim pobytem w gospodarstwie Putmana.
Putman był synem pracownika tartaku, i wychował się w Putman Mountain w stanie Alabama.Uczęszczał do liceum w pobliskim Princeton,gdzie nauczył się grać na gitarze steel i zaczął stałe występy z lokalnymi zespołami country. "Przekonałem się, że muzyka to bardziej przyjemny sposób zarabiania na życie niż piłowanie drewna z gardłem pełnym trocin," mówił. Wstąpił do marynarki wojennej i spędził cztery lata na lotniskowcu USS Valley Forge.Po odejściu z wojska, Curly zaczął grać z zespołem w Huntsville, i tam, podczas jednego z koncertów poznał swoją przyszłą żonę, Bernice. Pobrali się w 1956 roku i nastąpił długi okres zniechęcenia i frustracji co znalazło echo w jego piosence, "My Elusive Dreams".
Przeniósł się do Chicago, ale nie podobało mi się tam zbytnio, więc ruszył z żoną z powrotem do Alabamy. Pracował z ojcem w tartaku i chodził do szkoły handlowej w Decatur.W tym czasie jego utwory zostały nagrane przez Marion Worth i Charlie Walker. Jesienią 1963 Curly uczestniczył w Country DJ Convention w Nashville, próbując w jego nieśmiały sposób zbliżyć się do środowiska, wówczas poznał Buddy Killena, który założył Tree International, jedną z wielu firm edytorskich w Nashville .Mając dwóch synów i ciężką sytuację finansową postanowił przenieść się do Music City i zająć się pisaniem piosenek.
Napisał swój pierwszy wielki przebój "Green, Green Grass of Home", podczas pracy w Nashville.W ciągu najbliższych kilku lat "Green,Green Grass Of Home" stał się jedną z wizytówek Nashville sound. Wersja Toma Jonesa sprzedała się od dziesięciu do dwunastu milionów egzemplarzy na całym świecie. W końcu spełniły się jego marzenia o muzycznej karierze, tylko w przeciwieństwie do piosenki, to marzenie było prawdziwe. W 1993 roku został wpisany do Alabama Music Hall of Fame w 2009 r.. Również w 2009 r.na Cumberland University,przyznał mu doktorat honoris causa .Pozostaje nadal twórczy,nagrywając ostatnio dwa albumy, "Curly Putman and Friends" i "Write 'Em Sad and Sing' Em Lonesome" .Ponadto, w 2010 r. był autorem swojej pierwszej książki Faces in the Clouds (Cumberland University Press) przedstawiając wiersze, opowiadania i teksty niektórych z jego najbardziej znanych piosenek. Dochód z tych projektów przyczynił się do stworzenia funduszu stypendialnego w imieniu jego wnuka, Seana Putmana, który zmarł na raka w 2005 roku w wieku siedmiu lat.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Prison Song / Forsaken	Curly Putman	02.1960	-	23[1].Country Chart	Cherokee 504	[written by Henry Bellinger][produced by H.B. Barnum ]
My Elusive Dreams / Hurtin' Like a Heartache	Curly Putman	07.1967	-	134[3]	ABC 10934	[written by Billy Sherrill,Curly Putnam][41.Country Chart]
Set Me Free / Hummin' a Heartache	Curly Putman	10.1967	-	67.Country Chart	ABC ABC 10984	-

Charlie Parker

Charlie Parker, pseudonim Bird (ur. 29 sierpnia 1920 w Kansas City, zm. 12 marca 1955) – amerykański saksofonista jazzowy, który wywarł znaczący wpływ na jazz.
Wybitni innowatorzy nowoczesnego bopu od Lestera Younga po Buda Powella i Sonny Rollinsa byli w latach rodzenia się nowego trendu pod wpływem osobowości, sztuki i gry saksofonisty Charliego Parkera. Styl wypracowany przez „Birda” był abstrakcyjny, twardy, asentymentalny, oparty głównie na galopujących tempach, wrażliwy i nerwowy. Był to także twórczy bunt przeciw wszystkiemu, co było w muzyce jazzowej przed bebopem. Gdyby Parker - pisze krytyk L. Feather - miał zamiar odwołać się do praw ścigających plagiat, mógłby śmiało pozwać do sądu każdego, kto nagrywał płyty jazzowe. Nie ma bodaj muzyka, który mógłby pochwalić się jakimkolwiek sukcesem w dziedzinie jazzu, a który świadomie lub też nieświadomie nie uległby wpływom Charliego Parkera. Jego osiągnięcia muzyczne z punktu widzenia tonalnego, rytmicznego, melodycznego i harmonicznego stanowią nowy wzór nie tylko dla saksofonistów, lecz także dla wszystkich postępowych muzyków.
W historii jazzu postać Parkera to jeden z tragiczniejszych epizodów. Pochodził z nizin społecznych Kansas City i bardziej pociągała go tętniąca życiem ulica i knajpy niż dom i szkoła. Jako kilkunastolatek trafił do więzienia (gdzie nadano mu przydomek "Yardbird", później "Bird") oskarżony o narkomanię. Nie mając żadnego przygotowania muzycznego z uporem maniaka ćwiczył grę na szkolnym saksofonie altowym, by niebawem samodzielnie dojść do takiej perfekcji, że zaproponowano mu pracę w miejscowej orkiestrze. W okresie tym gra Parkera była przedmiotem ostrej krytyki. Najciekawiej wspominał okres gry w zespole George’a E. Lee oraz w licznych popularnych już wtedy grupach Kansas City (np. zespoły Jaya McShanna, Lawrence’ a Keysa). Muzycy, wspominając pierwsze zetknięcie z jego grą na saksofonie, mówią o czymś w rodzaju religijnej konwersji. Kansaskie środowisko jazzowe cechowała niezwykle ostra konkurencja wśród saksofonistów (Ben Webster i Herschel Evans także pochodzili z tego miasta). Zanim jeszcze zyskali pozycję amerykańskich znakomitości, zwykli wyzywać przybywające do miasta gwiazdy saksofonu na "turnieje" (blowing matches). Estetyka Charliego Parkera była artystycznym owocem tego współzawodnictwa. Muzyki w Kansas można było słychać "na żywo" od wieczora do rana, co wiązało się z dość niedbałym egzekwowaniem przepisów o prohibicji.
Początkowo, w czasie nauki w szkole Crispus Attucks High, Parker grał na saksofonie barytonowym, a w 1931 r. otrzymał w prezencie od matki saksofon altowy. Porzucił szkołę w wieku 14 lat i poświęcił się całkowicie grze na swym instrumencie. Przedwczesny publiczny występ w klubie High Hat - Parker zgubił się w połowie improwizacji na temat Body And Soul - sprawił, że na trzy miesiące porzucił instrument. Podobna porażka spotkała go ponownie 1937 r., kiedy weteran jazzu, bębniarz Jo Jones, rzucił mu pod nogi wielki talerz na znak, że ma zejść z estrady. Jazzowe ostrogi zaczął zdobywać w zespołach kierowanych przez Tommy’ego Douglasa (1936-37) i Bustera Smitha (1937-38). Wiele dała mu trasa z George’em E. Lee, jak też instruktaż z zakresu harmonii u pianisty Carriego Powella.
Ale prawdziwy zawodowy przełom nastąpił w 1938 r. dzięki pracy w big-bandzie Jaya McShanna, zespole, z którym Parker dokonał w 1941 r. swych pierwszych nagrań. Solówki Parkera na Sepian Bounce, The Jumpin’ Blues i Lonely Boy Blues sprawiły że publiczność coraz uważniej zaczęła słuchać gry (a zwłaszcza niekonwencjonalnej harmonii) młodego saksofonisty. W 1939 r. Parker pojawił się w Nowym Jorku, który mamił go nie tylko nowoczesnością, lecz także dał szansę pokazania się ze swoimi pomysłami w klubach Harlemu, Manhattanu i Greenwich Village. Przez rok grał w Clark Monroe’s Uptown House, gdzie miał okazję wspólnego tworzenia karkołomnej (jak na ówczesne, swingowe czasy) muzyki z artystami tej miary, co Dizzy Gillespie, Thelonious Monk, Charlie Christian, Kenny Clarke. Często wracał także do współpracy z pianistą Jayem McShannem.
Krótka współpraca z Earlem "Fatha" Hinesem (1942-43) i Billym Eckstine’em (1944) doprowadziły do współpracy z Dizzym Gillespiem, czarnym muzykiem wrzącym, podobnie jak Parker, od nowych pomysłów i podobnie niepokornym duchem. Parker przeniósł się do nowojorskiego Harlemu, zabierając ze sobą doświadczenia z pracy bigbandowej. W klubach przy 52 Ulicy zwłaszcza w spotkaniach w Minton’s Playhouse muzycy rozgrywali kansaskie cutting contests. Parker eksplorował tu nową muzykę razem z Dizzym, bębniarzami Kennym Clarkiem i Maxem Roachem, włączając harmoniczne pomysły Charliego Christiana i Theloniousa Monka. Zawikłane tematy wykonywane w unisonie w szaleńczym tempie zniechęcały mniej utalentowanych muzyków do wspólnego grania. Perkusiści (Clarke i Roach) zastąpili tradycyjne wybijanie rytmu na werblu i wielkim bębnie, pracą na wielkim talerzu (ride cymbal), używając bębna basowego i werbla do podbijania akcentów, co zagrzewało solistów do jeszcze większej inwencji. Parker budował swe linie melodyczne na górnych tonach harmonicznych rozbudowując dotychczasową formułę jazzu. Najprecyzyjniejsza relacja twórcza zachodziła między Gillespiem i Parkerem, którzy pracując nad stworzeniem podstaw harmonicznych i rytmicznych doprowadzają do wykształcenia się form jazzu nowoczesnego, enigmatycznie nazwanego później bebopem.
Parker jest także aktywny poza eksperymentami bebopu. Koncertuje z Noble’em Sissle’em i Earlem Hinesem, Cootiem Williamsem i Andym Kukiem. Odbywa trasę koncertową z orkiestrą Billa Eckstine’a (grającej dużo nowocześniej niż inne popularne big-bandy swingowe). Debiut nagraniowy Parkera odbył się we wrześniu 1944 r. z zespołem Tiny’ego Grimesa (album The Savoy Sessions z ciekawymi solowymi improwizacjami Parkera w Red Cross czy Tiny’s tempo). W 1945 r. wytwórnia Savoy Records jak i kilka innych mniej znanych, jak Guild, Manor Comet zaczęła wydawać na płytach 78-obrotowych muzykę określaną jako bebop. Muzyka dobywająca się z parkerowskiego altu - zwiewna i gwałtowana, smutna i radosna - przemieniła się w symbol wszystkiego nowoczesne i stylowe. Przełomowe okazało się nagranie In The Beginning dokonane przez duet Parker-Gillespie i swingową sekcję rytmiczną (Cozy Cole, Sid Catlett). Szczególnie ciekawe były nowoczesne interpretacje kompozycji Gillespiego: Dizzy Atmosphere, Groovin’ High, Salt Peanuts, Shaw Nuff. Już same tutuły utworów (jak KoKo, Shaw Nuff, Now’s the Time) oznajmiały nadejście nowej epoki.
Podróż "Birda" na Zachodnie Wybrzeże i koncerty w słynnym klubie Billy’ego Berga przyczyniły się do szalonej ekspansji nowoczesnego jazzu. Ale ujawniły też problemy: uzależnienie Parkera od heroiny. W styczniu 1946 r. organizowano Parkerowi promocyjny koncert harmonii w Los Angeles, w tym samym roku artysta dokonał serii słynnych nagrań dla wytwórni Dial, kierowanej przez Rossa Russela (autora beletryzowanej biografii Bird Lives). W nagraniach towarzyszyli mu m. in. Howard McGhee, Lucky Thompson, Wardell Gray i Dodo Marmarosa. Po słynnej sesji Loverman, która odbyła się w lipcu 1946 r., artysta podpalił swój pokój hotelowy. Zamknięto go na oddziale psychiatrycznym więzienia w Los Angeles. Wyrokiem sądu spędził sześć miesięcy w centrum rehabilitacyjnym dla narkomanów w szpitalu Camarillo (co uwiecznił w Relaxin’ in Camarillo z 1947 r.). Wracając na estradę dokonał (dla Dial Records) rewelacyjnych nagrań (w jednej z sesji wziął udział także Erroll Garner).
Popularność jazzu nowoczesnego oraz prekursorów nowego trendu pozwoliła Parkerowi i Gillespiemu na większą swobodę w lansowaniu pomysłów. Wokół Parkera skupiali się muzycy, podzielający fascynację bebopem: Miles Davis, Max Roach, Bud Powell, Thelonious Monk, Charlie Christian, John Lewis, Duke Jordan. Równocześnie Gillespie i Parker zaczęli pracować na własny rachunek: "Bird" pojechał jeszcze na wspólne koncerty i nagrania do Kalifornii, ale wrócił do Nowego Jorku już jako lider nowego kwintetu, z którym regularnie koncertował w klubie Three Deuces. Po powrocie do Nowego Jorku założył (z Milesem Davisem i Maxem Roachem) zespół dokonując z nim w listopadzie 1947 r. nagrania kilku klasycznych płyt w tym m.in. własnych kompozycji Scrapple From The Apple, Klact-Oveeseds-Tene). W 1949 r. Parker wyjechał po raz pierwszy za granicę, by wystąpić na festiwalu w Paryżu. W listopadzie 1950 r. odwiedził Skandynawię.
Żywił głębokie przekonanie, że jego muzykę zacznie traktować się bardziej poważnie po oprawieniu jej w klasyczną instrumentację. Dzisiaj seria albumów With Strings brzmi staromodnie, ale w tamtych latach okazała się komercyjnym sukcesem. Z kolei fani twierdzili, że gra Parkera, mimo wysokiego lotu, potrzebuje iskry zapalającej od strony improwizatora dorównującego mu formatem. Sugerowano mu nawet by zainteresował się np. muzyką Edgara Vare`se’a. Uznanie w środowisku i popularność wśród słuchaczy nie uchroniły Parkera przed poważnymi problemami osobistymi: alkohol i narkotyki, których używał od wielu lat stały się głównym motorem jego życiowej i twórczej egzystencji. Dużo nagrywał, wiele koncertował (także w Europie z warsztatową grupą Granza Jazz At The Philharmonic), komponował wielkie standardy bebopu (np. Relaxin’ At Camlrillo, Home Cooking, Bongo Bop, Bird Of Paradise, Embaraceable You, Quasimodo, How Deep Is The Ocean, Bird Feathers, My Old Flame, Confirmation, I Remember You, Swedish Schnapps, KC Blues), lecz coraz wyraźniej nie mógł poradzić sobie z samym sobą.
Ostatni publiczny występ Parkera odbył się w marcu 1955 r. w klubie Birdland: Parker i jego pianista Bud Powell wywołali na estradzie burdę, po czym Powell opuścił klub, a za nim także basista Charles Mingus. Rozczarowany, otyły, drążony chorobami, zmarł Parker osiem dni później w hotelowym apartamencie baronowej Pannoniki de Koenigswarter, bogatej artystokratki i zagorzałej fanki bebopu. Siłą swej osobowości - pisze krytyk A. Hodeir - zasobem i różnorodnością talentu Bird wybijał się w swoim środowisku. Wpływ Parkera jest większy aniżeli wywierali współcześni muzycy. Colemana Hawkinsa cechowało logiczne podejście do muzyki i duża siła wyrazu, Lestera Younga powściągliwość, Django Reinhardta muzyczna poezja. Ale tylko Charlie Parker łączył w sobie wszystkie talenty tamtych. 

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bird/The Savoy Recordings	Charlie Parker	.1976	-	31.Jazz Album	Savoy SJL 2201	[nagrany w 1948r]
The Verve Years (1948-50)	Charlie Parker	.1976	-	39.Jazz Album	Verve VE-2-2501	[nagrany w 1948-50r]
Summit Meeting At Bird Land	Charlie Parker	.1977	-	27.Jazz Album	TriStar Music 80914	[nagrany w 1953r]
The Very Best Of Bird	Charlie Parker	.1978	-	35.Jazz Album	Warner Bros. 2WB 3198	[nagrany w 1948r]
One Night in Washington - Charlie Parker with the Orchestra	Charlie Parker	.1982	-	28.Jazz Album	Elektra 60019	[nagrany w 1953r]
Bird: The Original Recordings of Charlie Parker	Charlie Parker	.1988	-	2.Jazz Album	Verve 837 176-2	[nagrany w 1962r]
Original Bird: The Best of Bird on Savoy	Charlie Parker	.1988	-	5.Jazz Album	Savoy ZDS 1208	-
Charlie Parker With Strings: The Master Takes	Charlie Parker	.1995	-	15.Jazz Album	Verve 314523448	-
Yardbird Suite: The Ultimate Collection	Charlie Parker	.1997	-	9.Jazz Album	Rhino R2 72260	-
Ken Burns Jazz	Charlie Parker	.2001	-	8.Jazz Album	Savoy ZDS 1208	-
Original Bird: The Best of Bird on Savoy	Charlie Parker	.1988	-	5.Jazz Album	Verve 549084	-

Ce Ce Peniston

Ce Ce Peniston urodziła się w 1969 roku w Dayton w stanie Ohio, ale jako dziecko przeniosła się z rodziną do Phoenix. W 1989 roku sięgnęła po tytuł Miss Black Arizona, a już na początku lat 90. podpisała kontakt z A&M. Jej debiutancki album "Finally" zyskał status złotej płyty, zawierał też największy przebój wokalistki, piosenkę "Finally", która znalazła się w pierwszej dziesiątce zestawienia Billboardu; a także popularny utwór "We Got a Love Thang".
W 1994 roku ukazał się drugi album Ce Ce -"Thought 'Ya Knew", a dwa lata później kolejny - "I'm Movin' On". Wokalistka wciąż jest aktywna i regularnie występuje w Las Vegas, Atlantic City San Francisco. Remiksy jej utworów cieszą się powodzeniem w klubach na całym świecie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Finally	Ce Ce Peniston	09.1991	29[7]	5[33]	A&M 1586	[gold-US][written by Rodney K. Jackson,Ce Ce Peniston,Felipe Delgado,E. L. Linnear][produced by Felipe Delgado][1[2][12].Hot Disco/Dance;A&M 2385 12"][26[16].R&B Chart]
I Like It	Overweight Pooch feat. Ce Ce Peniston	01.1992	58[2]	-	A&M AMCD 847 [UK]	[produced by Manny Lehman , Mark Mazzetti ][written by E. L. Linnear , F. Delgado][16[10].Hot Disco/Dance;A&M 2393 12"]
We Got A Love Thang	Ce Ce Peniston	02.1992	6[8]	20[20]	A&M 1594	[written by Miller, McAllister ,Savage][produced by Steve "Silk" Hurley,Joshua][backing vocal:Kym Sims][1[2][11].Hot Disco/Dance;A&M 2395 12"][38[11].R&B Chart]
Finally	Ce Ce Peniston	03.1992	2[8]	-	A&M AM 858 [UK]	[written by Rodney K. Jackson,Ce Ce Peniston,Felipe Delgado,E. L. Linnear][produced by Felipe Delgado]
Keep on Walkin'	Ce Ce Peniston	05.1992	10[6]	15[21]	A&M 1598	[produced by Steve "Silk" Hurley][written by Kym Sims , Marc Wiliams , Steve "Silk" Hurley ][1[1][11].Hot Disco/Dance;A&M 2399 12"][3[20].R&B Chart]
Crazy Love	Ce Ce Peniston	09.1992	44[3]	-	A&M 0460	[produced by Daniel Abraham ][written by George Lyter, Michael O'Hara, Denise Rich ][31[19].R&B Chart]
Inside That I Cried	Ce Ce Peniston	10.1992	42[2]	94[3]	A&M 0059	[produced by Steve Lindsey][written by Malik Byrd , Otto D'Agnolo , R.K. Jackson][10[20].R&B Chart]
I'm In The Mood	Ce Ce Peniston	01.1994	16[5]	32[20]	A&M 0460	[produced by Soulshock/Karlin][written by Steve Nikolas, Brendon Sibley, Soulshock, Karlin and Cutfather][1[1][12].Hot Disco/Dance;A&M 0461 12"][7[20].R&B Chart]
Keep Givin' Me Your Love	Ce Ce Peniston	04.1994	36[3]	101[4]	A&M 5805492 [UK]	[produced by David Morales][written by Steven Nikolas, Brendon Sibley, Soulshock, Karlin, Cutfather][utwór z filmu "Ready to wear"][4[12].Hot Disco/Dance;Columbia 77 794 12"]
I'm Not Over You	Ce Ce Peniston	06.1994	-	41[14]	A&M 0574	[produced by Steve "Silk" Hurley ][2[14].Hot Disco/Dance]
Hit By Love	Ce Ce Peniston	11.1994	33[3]	90[3]	A&M 0768	[produced by Soulshock & Karlin][written by Brendon Sibley , Cutfather , Soulshock, Karlin , Steven Nikolas][1[2][12].Hot Disco/Dance;A&M 0765 12"][47[13].R&B Chart]
Movin' On	Ce Ce Peniston featuring Suga T.	08.1996	-	83[7]	A&M 1656	[written by Dave Hall, CeCe Peniston, Gordon Chambers][produced by Dave "Jam" Hall][29[17].R&B Chart]
Finally [remix]	Ce Ce Peniston	09.1997	26[10]	-	AM:PM 582 343-1[UK]	[written by Rodney K. Jackson,Ce Ce Peniston,Felipe Delgado,E. L. Linnear][produced by Felipe Delgado]
Somebody Else's Guy	Ce Ce Peniston	02.1998	13[12]	-	AM:PM 588 500-1 [UK]	[written by Darren "Nitro" Clowers]
Before I Lay (You Drive Me Crazy)	Ce Ce Peniston featuring JoJo Hailey	11.1996	-	120[11]	A&M 2004	[written by Daryl Pearson, Joel Hailey][produced by JoJo Hailey][52[14].R&B Chart]
He Loves Me 2	Ce Ce Peniston	10.1999	-	-	Silk 9903	[produced by Steve "Silk" Hurley ][written by Ce Ce Peniston , Steve "Silk" Hurley ][24[15].Hot Disco/Dance;Silk 9903]
Lifetime To Love	Ce Ce Peniston	12.2000	-	-	4 Play 2029	[produced by Brendon Sibley , Steven Nikolas][2[15].Hot Disco/Dance;4 Play 2029 12"]
Reminiscin	Saison feat Ce Ce Peniston	06.2001	-	-	Real Deal 70 634	[written by by CeCe Peniston, Ella Mae Saison][produced by Matthias Heilbronn ][30[8].Hot Disco/Dance;Real Deal 70 634 12"]
Finally / We GOt A LOve Thang	Ce Ce Peniston	04.2002	141[10]	-	Simply Vinyl (S12) S12DJ-056	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Finally	Ce Ce Peniston	02.1992	10[19]	70[36]	A&M 5381	[produced by Felipe Delgado, Steve Hurley, Daniel Abraham, Rodney K. Jackson, Steve Lindsey, Brian Malouf, David Morales, DeVante Swing][gold-US][silver-UK]
Thought 'Ya Knew	Ce Ce Peniston	02.1994	31[2]	96[19]	A&M 540 138	[produced by Steve "Silk" Hurley, Soulshock & Karlin, Sir Jinx, Marc Dubuclet & Tim Miner, Andres Levin & Camus Maré Celli, David Morales, Brian McKnight, Richard Wolf]

Bud Powell

Bud Powell -(fortepian, kompozycja; ur. 27 września 1924 r. w Nowym Jorku; zm. 31 lipca 1966 także w Nowym Jorku) jest jedną z największych osobistości w historii fortepianu jazzowego.Jako dziecko opanował klasyczną grę na fortepianie zaczął wykorzystywać swój talent w okolicach nowojorskiej Coney Island, gdzie w 1940 r. występował w zespole wokalistki Valaidy Snow. W ciągu następnych kilku lat Earl "Bud" Powell był stałym gościem w Minton's Playhouse, gdzie uczestniczył w pierwszym eksperymentach bebopowych. Początkowo pozostawał pod wpływem osobowości i stylistyki Theloniousa Monka (zwłaszcza jego harmonicznych innowacji), wkrótce jednak wypracował własny, charakterystyczny styl. Pomimo skłonności Powella do modern jazzu, zaangażował go do swego swingowego bandu Cootie Williams.
W Filadelfii, w czasie trwania tego właśnie kontraktu, Powell został aresztowany i ciężko pobity przez policję. Zdarzenie to uważa się na ogół za praprzyczynę jego problemów psychicznych, prześladujących go potem do końca życia. Nie zerwał jednak swych kontaktów z 52 Ulicą, gdzie wkrótce zyskał pozycję jednego z najlepszych pianistów bebopowych. W 1945 r. problemy psychiczne Powella nasiliły się do tego stopnia, że został hospitalizowany, co zapoczątkowało cały ciąg pobytów w klinikach psychiatrycznych. Przez całe lata 50. pracował regularnie, występując z czołowymi muzykami bebopu, w tym z Charliem Parkerem, Dizzym Gillespiem i Maxem Roachem. W całym tym okresie pogłębiały się jego problemy psychiczne, do czego dołożyła się jeszcze w 1956 r. gwałtowna śmierć brata, Richiego Powella. Co gorsze, zdrowie psychiczne i fizyczne Powella pogarszało się, postępowało bowiem uzależnienie od narkotyków i alkoholu.
Pod koniec dekady Powell wyjechał z Nowego Jorku do Paryża: wraz z Kennym Clarkiem i Pierre'em Michelotem prezentowali bebopowe trio zdziwionej nowoczesnym jazzem europejskiej publiczności. Przez trzy lata (1959-62) pianista (i jego zespół) cieszył się popularnością, mimo że prześladowały go kłopoty psychiczne i nałogi. W 1964 r. powrócił do Nowego Jorku, publicznie grał jednak coraz rzadziej. U szczytu swych możliwości był Powell błyskotliwym technikiem, dysponującym wspaniałymi pomysłami realizowanymi z absolutną maestrią wykonawczą, często w niesamowitych tempach. Pod koniec lat 50. problemy osobiste Powella rzutowały na technikę wykonawczą tak dalece, że rzadko już tylko można było mówić o formie pianisty, chociaż nadal dysponował dobrymi pomysłami. Powell był jedną z głównych postaci "rewolucji" bebopu.



Wybrane albumy:

 The Lonely One (LP, Album)     Verve Records  1955
 The Amazing Bud Powell, Vol. 3 - Bud! (LP, Mono)  Blue Note  1957
 The Scene Changes - Vol 5 (LP, Mono)     Blue Note  1959
 The Amazing Bud Powell (LP, Album, RP)     Blue Note  1977
 Inner Fires - The Genius Of Bud Powell (LP, RM) Elektra Musician 1982
 The Amazing Bud Powell, Vol. 3 - Bud! (LP)     Blue Note  1984
 Master Takes / The Savoy Recordings (LP, Comp, RE)     Savoy Jazz  1985
 The Amazing Bud Powell, Volume 2 (LP)     Blue Note  1985
 The Scene Changes (CD, Album)     Blue Note, Manhattan Records  1987
 The Best Of Bud Powell (CD)     Blue Note  1989
 The Amazing Bud Powell, Volume 1 (CD)     Blue Note  1995
 A Portrait Of Thelonious (CD)     Columbia  1997
 The Amazing Bud Powell, Volume 2 (10", Mono, RE)     Blue Note 1999
 Time Waits: The Amazing Bud Powell (CD, Album, RM, RVG) Blue Note  1999
 The Quintessence : New York 1944-1949 (2xCD, Comp)  2000
 Jazz Giant (CD, Album)     Verve Records  2001
 Just One Of Those Things (CD, Comp + Box)     TIM AG  2001
 The Amazing Bud Powell, Volume One (CD, Album, RM, RVG) Blue Note  2001
 The Amazing Bud Powell, Volume Two (CD, Album, RM, RVG)  Blue Note  2001
 The Amazing Bud Powell, Volume Three - Bud! (CD, Album) Blue Note  2002
 The Scene Changes (CD, Album, RM, RVG)     Blue Note  2003

Brad Paisley

Brad Paisley (ur. 28 października 1972 w Glen Dale, West Wirginia) - amerykański muzyk country. Brad Paisley otrzymał od dziadka swoją pierwszą gitarę, kiedy miał 8 lat. W wieku lat 13 Paisley napisał swoją pierwszą piosenkę, "Born on Christmas Day". Dyrektor szkoły, do której uczęszczał wówczas Paisley, poprosił chłopca, aby zaśpiewał tę piosenkę na spotkaniu w Klubie Rotariańskim. Tamtego dnia w klubie Brada usłyszał Tom Miller, dyrektor programu radiowego stacji WWVA. Miller był pod tak wielkim wrażeniem występu chłopca, że zaprosił Paisleya na gościnny występ w programie Jamboree USA, słynnym programie muzycznym tej stacji. Występ udał się znakomicie i wkrótce Paisly występował w Jamboree regularnie. Udział w programie pozwolił Paisley'mu występować także w corocznym festiwalu Jamboree in The Hills, gdzie regularnie występowały wielkie gwiazdy muzyki country, a widownia liczyła 60 000 ludzi lub więcej.
Paisley ukończył John Marshall High School w Glen Dale, West Virginia, potem krótko studiował w stanowym Collegu West Liberty, kiedy otrzymał stypendium ASCAP na Uniwersytecie Belmont w Nashville w Tennessee (od 1993 do 1995). W Belmont Brad poznał Franka Rogersa, także studenta, który potem został jego producentem. Spotkał też wówczas Kelley Lovelace, z którą później wspólnie komponował piosenki.
Po ukończeniu studiów w Belmont, Paisley podpisał kontrakt jako autor piosenek z EMI Music Publishing. Napisał m.in. hit Davida Kersha "Another You", a także utwory nagrane przez Davida Balla i Tracy Byrda. Jego debiut jako piosenkarza w wytwórni Arista Nashville miał miejsce 22 lutego 1999 roku piosenką "Who needs Pictures". Wkrótce Brad Paisley miał już na swoim koncie pierwszy hit numer 1 na liście przebojów country Billboardu, "He Didn't Have To Be".
W roku 2000 Paisley zdobył prestiżową nagrodę Horizon Award amerykańskiego stowarzyszenia muzyki country: Country Music Association's (CMA); oraz nagrodę dla najlepszego nowego wokalisty od Academy of Country Music. Rok później otrzymał swoją pierwszą nominację Grammy. 17 lutego 2001 roku po 40 występach w prestiżowym, najstarszym w Ameryce muzycznym programie radiowym country Grand Ole Opry został członkiem Opry Hall of Fame, znajdując się tym samym w ścisłej elicie muzyków country.
W 2002, zdobył nagrodę CMA za Video Roku piosenką "I'm Gonna Miss Her (The Fishin' Song)".
Po debiutanckim albumie Who Needs Pictures oraz drugiej płycie Part II, Paisley wydał swoją trzecią płytę, Mud on the Tires, w 2003 roku. Na płycie znalazł się m.in. hit "Celebrity", video nakręcone do tej piosenki parodiuje programy reality show takie jak Fear Factor czy American Idol. W video tym, gościnnie wystapiły gwiadzy takie jak Jason Alexander, Jim Belushi, Little Jimmy Dickens, Trista Rehn i William Shatner. Tytułowa piosenka z albumu, "Mud on the Tires," osiągnęła pierwszą pozycję na liście Billboardu w roku 2004. W 2005 roku Paisley koncertował z Rebą McEntire i Terri Clark na tournee "Two Hats and a Redhead Tour," oraz wydał kolejną płytę "Time Well Wasted", zawierającą m.in. utwory "Alcohol", "When I Get Where I'm Going" (duet z Dolly Parton), "Out in the Parking Lot" (z Alanem Jacksonem), oraz utwór dodatkowy, "Cornography". W roku 2006, album "Time Well Wasted" wygrał nagrodę CMA na najlepszy album country.
Paisley gra na gitarach Crook Telecaster i używa wzmacniaczy Dr. Z uzyskujac swoje własne, oryginalne brzmienie. Paisley nagrał 2 piosenki do filmu Disneya "Auta".
W roku 2007 ukazała się jego najnowsza płyta "5th Gear" z której debiutancki singiel "Ticks" szybko wylądował na pierwszym miejscu listy przebojów country Billboardu.
W roku 2003 Paisley ożenił się z aktorką Kimberly Williams, którą był zafascynowany od czasu kiedy obejrzał film z jej udziałem, Ojciec Panny Młodej. Państwo Paisley mieszkają w miejscowości Franklin w stanie Tennessee, mają także dom w Malibu w Californii. W lutym w roku 2007 małżeństwu urodził się syn William Huckleberry Paisley.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Who needs pictures/It never woulda worked out anyway	Brad Paisley	06.1999	-	65[13]	Arista 13 156	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Frank Rogers][produced by Frank Rogers][12[20].Country Chart]
He Didn't Have To Be/I've been better	Brad Paisley	10.1999	-	30[20]	Arista 13 176	[written by Brad Paisley,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][1[1][28].Country Chart]
Me Neither/Don't breathe	Brad Paisley	05.2000	-	85[4]	Arista 13 172	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Frank Rogers][produced by Frank Rogers][18[16].Country Chart]
We Danced	Brad Paisley	10.2000	-	29[20]	Arista 69 009	[written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Frank Rogers][1[2][27].Country Chart]
Two People Fell In Love/Me neither	Brad Paisley	04.2001	-	51[18]	Arista 69 051	[written by Brad Paisley,Kelley Lovelace, Tim Owens][produced by Frank Rogers][4[20].Country Chart]
Wrapped Around/All you really need is love	Brad Paisley	11.2001	-	35[20]	Arista 69 103	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][2[30].Country Chart]
I'm Gonna Miss Her (The Fishin Song) /I wish you'd say	Brad Paisley	05.2002	-	29[20]	Arista 69 152	[gold-US][written by Brad Paisley,Frank Rogers][produced by Frank Rogers][1[2][22].Country Chart]
I Wish Youd Stay	Brad Paisley	01.2003	-	7[10]	Arista	[written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Frank Rogers][7[28].Country Chart]
Celebrity	Brad Paisley	06.2003	-	31[20]	Arista	[written by Brad Paisley][produced by Frank Rogers][3[26].Country Chart]
Little Moments	Brad Paisley	12.2003	-	35[20]	Arista Nashville 82876-55949-2	[written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Frank Rogers][2[29].Country Chart]
Whiskey Lullaby	Brad Paisley Feat. Alison Krauss	06.2004	-	41[18]	Arista Nashville 82876-60134-2	[2x-platinum-US][written by Bill Anderson,Jon Randall][produced by Frank Rogers][3[22].Country Chart]
Mud On The Tires	Brad Paisley	12.2004	-	30[20]	Arista	[platinum-US][written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Frank Rogers][1[1][28].Country Chart]
Alcohol	Brad Paisley	07.2005	-	28[18]	Arista	[gold][written by Brad Paisley][produced by Frank Rogers][4[20].Country Chart]
When I Get Where I'm Going	Brad Paisley Feat. Dolly Parton	12.2005	-	39[20]	Arista Nashville 82876-74465-2	[platinum-US][written by George Teren,Rivers Rutherford][produced by Frank Rogers][5[16].Country Chart]
The World	Brad Paisley	05.2006	-	45[20]	Arista	[written by Brad Paisley,Kelley Lovelace,Lee Thomas Miller][produced by Frank Rogers][1[3][25].Country Chart]
She's Everything	Brad Paisley	10.2006	-	35[20]	Arista	[2x-platinum-US][written by Wil Nance, Brad Paisley][produced by Frank Rogers][1[3][25].Country Chart]
Ticks	Brad Paisley	04.2007	-	40[20]	Arista	[platinum-US][written by Brad Paisley,Kelley Lovelace,Tim Owens][produced by Frank Rogers][1[1][20].Country Chart]
Online	Brad Paisley	07.2007	-	39[20]	Arista Nashville 88697-12380-2	[gold-US][written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][1[1][20].Country Chart]
Letter to Me	Brad Paisley	10.2007	-	40[20]	Arista Nashville	[gold-US][written by Brad Paisley][produced by Frank Rogers][1[4][20].Country Chart]
I'm Still a Guy	Brad Paisley	03.2008	-	33[20]	Arista Nashville 88697-27755-2	[platinum-US][written by Brad Paisley,Lee Thomas Miller,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][1[3][20].Country Chart]
Waitin' on a Woman	Brad Paisley	06.2008	-	44[20]	Arista Nashville 88697-32639-2	[gold-US][written by Don Sampson,Wynn Varble][produced by Frank Rogers][1[1][20].Country Chart]
Start a Band	Brad Paisley with Keith Urban	09.2008	-	55[16]	Arista Nashville	[written by Dallas Davidson,Ashley Gorley,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][1[1][20].Country Chart]
Then	Brad Paisley	03.2009	-	28[20]	Arista Nashville 88697-56485-2	[2x-platinum-US][written by Brad Paisley,Chris DuBois,Ashley Gorley][produced by Frank Rogers][1[3][17].Country Chart]
Welcome to the Future	Brad Paisley	07.2009	-	42[16]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Frank Rogers][2[20].Country Chart]
American Saturday Night	Brad Paisley	11.2009	-	67[15]	Arista Nashville	[gold-US][written by Brad Paisley,Ashley Gorley,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][2[19].Country Chart]
Water	Brad Paisley	03.2010	-	42[18]	Arista Nashville	[gold-US][written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][1[2][28].Country Chart]
Anything Like Me	Brad Paisley	08.2010	-	48[19]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Dave Turnbull][produced by Frank Rogers][1[1][18].Country Chart]
This Is Country Music	Brad Paisley	12.2010	-	58[15]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Frank Rogers][2[18].Country Chart]
Old Alabama	Brad Paisley with Alabama	03.2011	-	38[18]	Arista Nashville	[gold][written by Brad Paisley, Chris DuBois, Dave Turnbull, Randy Owen][produced by Frank Rogers][1[2][15].Country Chart]
Remind Me	Brad Paisley with Carrie Underwood	05.2011	-	18[9]	Arista Nashville	[2x-platinum-US]][written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][1[1][18].Country Chart]
Camouflage	Brad Paisley	10.2011	-	87[3]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][15[20].Country Chart]
Southern Comfort Zone	Brad Paisley	09.2012	-	54[6]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][10[22].Country Chart]
Beat This Summer	Brad Paisley	03.2013	-	46[1]	Arista Nashville	[gold-US]][written by Brad Paisley,Chris DuBois,Luke Laird][produced by Brad Paisley][9[21].Country Chart]
Accidental Racist	Brad Paisley Featuring LL Cool J	04.2013	-	77[1]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley, LL Cool J, Lee Thomas Miller][produced by Brad Paisley][23[2].Country Chart]
I Can't Change the World	Brad Paisley	08.2013	-	122	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Brad Paisley][33[12].Country Chart]
The Mona Lisa	Brad Paisley	12.2013	100[1]	105	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Brad Paisley][24[14].Country Chart]
River Bank	Brad Paisley	04.2014	-	54[18]	Arista Nashville	[gold-US]][written by Brad Paisley,Kelley Lovelace][produced by Brad Paisley, Luke Wooten][12[23].Country Chart]
Perfect Storm	Brad Paisley	09.2014	-	52[17]	Arista Nashville	[gold-US]][written by Brad Paisley,Lee Thomas Miller][produced by Brad Paisley, Luke Wooten][4[26].Country Chart]
Crushin' It	Brad Paisley	01.2015	-	66[14]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Lee Thomas Miller,Kelley Lovelace][produced by Brad Paisley, Luke Wooten ][15[26].Country Chart]
Country Nation	Brad Paisley	09.2015	-	94[2]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Brad Paisley, Luke Wooten ][18[24].Country Chart]
Without a Fight	Brad Paisley featuring Demi Lovato	05.2016	-	105	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Lee Thomas Miller,Kelley Lovelace][produced by Brad Paisley, Luke Wooten][23[18].Country Chart]
Today	Brad Paisley	10.2016	-	67[11]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Ashley Gorley][produced by Brad Paisley, Luke Wooten][7[26].Country Chart]
Last Time for Everything	Brad Paisley	08.2017	-	120[2]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Smith Ahnquist,Brent Anderson,Chris DuBois,Mike Ryan][produced by Brad Paisley, Luke Wooten][26[24].Country Chart]
Freedom Was a Highway	Jimmie Allen and Brad Paisley	10.2021	-	45[20]	Arista Nashville	[gold-US]][written by Ash Bowers,Jimmie Allen,Matt Rogers][produced by Ash Bowers,Jimmie Allen][5[36].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Who needs pictures	Brad Paisley	10.1999	-	102[34]	Arista 18 871	[platinum-US][produced by Frank Rogers][13[103].Country Chart]
Part II	Brad Paisley	06.2001	-	31[9]	Arista 67 008	[platinum-US][produced by Frank Rogers][3[104].Country Chart]
Mud on the tires	Brad Paisley	08.2003	-	8[104]	Arista 50 605	[2x-platinum-US][produced by Frank Rogers][1[104].Country Chart]
Time well wasted	Brad Paisley	09.2005	-	2[35]	Arista 69 642	[2x-platinum-US][produced by Frank Rogers][1[104].Country Chart]
5th Gear	Brad Paisley	06.2007	-	3[61]	Arista 88697-30490-2	[platinum-US][produced by Frank Rogers][1[78].Country Chart]
Play	Brad Paisley	11.2008	-	9[8]	BMG Music 88697-26908-2	[produced by Frank Rogers][1[48].Country Chart]
American Saturday Night	Brad Paisley	06.2009	-	2[35]	Arista Nashville 88697-47352-2	[gold-US][produced by Frank Rogers][1[78].Country Chart]
Hits Alive	Brad Paisley	11.2010	-	9[25]	Arista Nashville 88697-75878-2	[gold-US][produced by Frank Rogers][4.Country Chart]
This Is Country Music	Brad Paisley	05.2011	86[1]	2[16]	Arista Nashville 88697-83274-2	[gold-US][produced by Frank Rogers][1.Country Chart]
Wheelhouse	Brad Paisley	04.2013	69[1]	2[12]	Arista Nashville 88725-45539-2	[produced by Brad Paisley][1.Country Chart]
Moonshine in the Trunk	Brad Paisley	08.2014	34[1]	2[17]	Sony Music 88843055282	[produced by Brad Paisley, Luke Wooten][1.Country Chart]
Love and War	Brad Paisley	05.2017	33[1]	13[5]	Arista Nashville	[produced by John Carter Cash,Brad Paisley,Timbaland,Luke Wooten]

Bobby Parker

Amerykański piosenkarz rhythm'n'bluesowy, znany głównie z żywiołowego przeboju "Watch Your Step" z 1961 r. Temat ten, autorstwa Parkera, trafił zaledwie na 51. miejsce listy amerykańskiej, a sygnowana przez wytwórnię London edycja brytyjska również nie cieszyła się uznaniem nabywców płyt. Dopiero popularne wersje Tony'ego Jacksona i The Spencer Davis Group zasugerowały wytwórni Sue powtórne wydanie singla w oryginalnym wykonaniu. Na stronie drugiej znalazła się balladowa kompozycja Parkera "Steal Your Heart Away" (wzorowana na "I Believe To My Soul" Raya Charlesa), która doczekała się wersji The Moody Blues i zespołu Cliff Bennett And The Rebel Rousers.
W 1969r. Parker nagrał singel z tematami "It's Hard But It's Fair" i "I Couldn't Quit My Baby" dla specjalizującej się w muzyce bluesowej brytyjskiej wytwórni Blue Horizon. Przeznaczone głównie dla koneserów nagrania nie pomogły w reanimacji kariery piosenkarza uważanego dziś za autora jedynego — choć mile wspominanego - przeboju.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Watch Your Step / Steal Your Heart Away	Bobby Parker	06.1961	-	51[6]	V-Tone 223	[written by B. Parker]