Z archiwum...rocka

poniedziałek, 14 marca 2016

Cuby & The Blizzards

26 września zmarł Harry „Cuby” Muskee, lider legendarnej grupy Cuby & The Blizzards. Nazywano go „Ojcem holenderskiego bluesa”.

Urodził się 10.06.1941 r. w holenderskim mieście Assen. Jako młody chłopak przejawiał raczej zainteresowania sportowe. Jego muzyczna kariera rozpoczęła się na początku lat 60., kiedy to zaczął występować w zespole jazzu tradycyjnego The Old Fashioned Group jako wokalista i kontrabasista.

Z bluesem zetknął się po raz pierwszy słuchając audycji zmarłego przed paru laty Willisa Conovera, nadawanej przez Głos Ameryki -rozgłośnię, której program skierowany był głównie... do krajów Europy Wschodniej.

W 1964 r. spotkał się z muzykami lokalnej grupy The Rocking Strings zafascynowanej brzmieniem The Shadows. Niedługo potem z gitarzystą grupy Eelco Gellingiem założyli swoją bluesową formację Cuby & The Blizzards. Grali zarówno kompozycje własne jak i standardy Johna Lee Hookera, Elmora Jamesa, Eddiego Boyda czy Lightnin’ Hopkinsa.

Silny i bardzo oryginalny głos Harrego Muskee, stylowa gra Eelco Gellinga, ciekawe aranżacje a przede wszystkim świetne wyczucie bluesa stały się główną wizytówką młodej formacji. Na efekty nie trzeba było długo czekać. W 1966 r. wydali pierwszy album „Desolation”, nagrodzony rok później nagrodą „Edisona„ – holenderską odpowiedniczką Grammy. Było to pierwsze uhonorowanie bluesa w historii tego wyróżnienia. Tego samego roku singiel z utworem Just For Fun opisującym sposób życia w małej holenderskiej osadzie Grollo (skąd zespół pochodził) trafił na holenderskie TOP 20 torując drogę kolejnym przebojom grupy. Potem były kolejne znakomite albumy „Groeten Uit Grollo” i „Trippin’ Thru’ A Midnight Blues”.

Harry „Cuby” Muskee i koledzy stają się najlepszą eksportową bluesową kapelą w Holandii. Występują prawie w całej Europie obok takich gwiazd jak John Mayall, Fleetwood Mac, Frank Zappa, Small Faces, the Nice, Jimi Hendrix czy Jethro Tull. Zagrali też w Polsce w ramach cyklicznej imprezy „Musicorama” (1969 r.). W 1967 r. zespół dokonał nagrań z legendarnym Eddiem Boydem (płyta „Praise The Blues”). Akompaniował też takim wykonawcom jak John Mayall, Van Morrison i Alexis Korner (wspólna płyta „Live at Dusseldorf”, wydana w 1973 r.).

Ich rodzinne miasto w Grollo szybko stało się kultowym miejscem dla holenderskiego i międzynarodowego bluesa. Na regularne jam sessions zjeżdżali się muzycy i fani z całej Holandii, a zdarzało się często, że uświetniali je swym udziałem Van Morrison, Alexis Korner, John Mayall czy Eddie Boyd.

Cuby & The Blizzards był jednym z najciekawszych, najbardziej wyrazistych zespołów w historii białego bluesa. Ich wersje standardów takich jak: Help Me, Black Snake, No Shoes czy King Of The World nie mają sobie równych. Także autorskie kompozycje: Somebody Will Know Someday, Window Of My Eyes, Too Blind To See czy Time Passed Me By, ze swoją urokliwą melodyką, do dzisiaj wywołują niepowtarzalny dreszczyk emocji. Na początku lat 70. zespół zakończył swą działalność.

Po trudnych dla bluesa latach 70. i 80. i początku lat 90. w których Cuby próbował w różny sposób przetrwać, jako solista i lider zespołów Muskee Gang i Muskee Band (w 1992 roku wystąpił na festiwalu Rawa Blues) w 1996 roku reaktywował skład Cuby & The Blizzard ku uciesze swoich wiernych fanów. Znowu zaczęli koncertować, nagrywać płyty. W 2003 roku wydali album „Boom Boom Bang” poświęcony pamięci Johna Lee Hookera. W 2010 roku ukazała się ostatnia, jak się okazało, płyta "Window of my Eyes".

Żródło: http://www.twojblues.com

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Holl	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Back Home/You Don't Know	Cuby & The Blizzards	09.1966	33[4]	-	Philips JF 333 586	[written by by E. Gelling, H. Muskee]
Another Day Another Road/Feeling Like A Suitcase	Cuby & The Blizzards	07.1967	20[7]	-	Philips JF 333 856	-
Distant Smile/Don't Know Which Way To Go	Cuby & The Blizzards	12.1967	20[6]	-	Philips JF 333 902	[written by by E. Gelling, H. Muskee][produced by Tony Vos]
Just For Fun/Things I Remember	Cuby & The Blizzards	03.1967	34[4]	-	Philips JF 333 684	[written by by E. Gelling, H. Muskee]
Nostalgic Toilet /116a Queensway	Cuby & The Blizzards	12.1968	37[2]	-	Philips JF 334 650	[written by by E. Gelling, H. Muskee][produced by Tony Vos]
Window Of My Eyes/Checkin' Up On My Baby	Cuby & The Blizzards	09.1968	10[10]	-	Philips JF 334 543	[written by by H. Muskee, E. Gelling, H. Brood][produced by Tony Vos]
Appleknockers Flophouse /Because Of Illness	Cuby & The Blizzards	12.1968	12[9]	-	Philips JF 336 071	[written by by E. Gelling, H. Muskee][produced by Anton Witkamp, Cuby + Blizzards]
Thursday Night/Wee Wee Baby	Cuby & The Blizzards	05.1970	34[2]	-	Philips 6012 015	[written by by H. Muskee, H. van der Vegt]
Backstreet/Easy To Leave, Hard To Forget	Cuby & The Blizzards	05.1971	34[2]	-	Philips 6012 100	[written by by E. Gelling, H. Muskee]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Holl	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cuby's Blues	Cuby & The Blizzards	09.1969	10[5]	-	Philips PPY 845040/041	-
Appleknockers Flophouse	Cuby & The Blizzards	12.1969	8[2]	-	Philips 849 016 PY	[produced by Anton Witkamp, Cuby + Blizzards]
Too Blind To See	Cuby & The Blizzards	08.1970	9[2]	-	Philips 6413 002	[produced by Cuby & The Blizzards]
Travelling With The Blues - Live!	Cuby & The Blizzards	04.1997	91[5]	-	Munich Records MRCD 184	[produced by Jan Schuurman]
Hotel Grolloo	Cuby & The Blizzards	05.2000	54[4]	-	Munich mrcd 205	[produced by Henk Aa,Jan Lagendijk,John Sonneveld]
Cats Lost	Cuby & The Blizzards	05.2009	12[16]	-	Greytown Recordings 97061	[produced by Daniël Lohues]
Collected	Cuby & The Blizzards	02.2010	18[14]	-	Universal Music 272 769-0	-
Groeten uit Grollo - Deluxe Edition	Cuby & The Blizzards	06.2011	34[15]	-	-	-

niedziela, 13 marca 2016

Pepper and Salt

Pepper and Salt rozpoczął karierę jako zespół soulowy Pepper and Soul kierowany przez Johnny "Pepper" Tholensa w późnych latach sześćdziesiątych w Amsterdamie.
Kiedy Lindén opuścił zespół nazwa została zmieniona na Pepper and Salt. Członkowie zespołu: Johnny Tholens (Johnny Pepper) – wokal, Ger Veldhuijsen – klawisze, Henny de Boer – gitara, Henk Jansen – bass, Ton v/d Meer – saksofon, Peter Salentijn – perkusja,gdy Johnny Pepper opuścił zespół został zastąpiony przez Kennedy Franklina .
We wczesnych latach siedemdziesiątych zmienił nazwę ponownie na "Post Scriptum". Ich styl muzyczny również została zmieniony na hard rockowy.Ich najbardziej znane nagrania: Johnny Pepper – Groen Groen / Ik moet jou bekennen – 1964, Johnny Pepper – Messin' with the Kid / Soul Train –1967, Pepper & Soul – My Love love my Soul /You can have my Love-1968, Pepper & Soul – Have my Love / Love my Soul – 1969,Pepper & Soul –It was Yesterday Today / Just wait and See – 1969 ,Pepper & Soul – See the girl all around me / Bye to the High– 1970 ,Post Scriptum –You’re making me down-1971.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Have My Love / Love My Soul

Pepper & Soul

04.1969

11[8]

Pink Elephant PE 22009

[written by John van Setten]

Luxuria

Luxuria, brytyjski duet. Howard Devoto (właśc. Howard Trafford; wg niektórych źródeł Howard Trotter) - voc, k z Manchesteru od 1975 do 1977 występował w słynnej grupie punkrockowej Buzzcocks, od 1977r do 1981r kierował ambitnym zespołem Magazine, a później działał jako solista (single Rainy Season i Cold Imagination ) oraz album ,,Jerky Visions Of The Dream" dla Virgin w 1983r). Noko -g, b, vla, k, voc z Liverpoolu w połowie lat osiemdziesiątych był członkiem formacji The Umbrella.

Poznali się w 1986r. Wkrótce potem zdecydowali się na współpracę pod nazwą Luxuria, Nagrali razem dwie płyty. Współproducentem pierwszej był wraz z nimi Gavin Mackillop, drugiej Dave Formula (pianista wywodzący się z Magazine). W studiu towarzyszyli im m.in. Fomula - k, James Gardner - k, acc. Mark Sanderson - b i Simon Hoare -dr .
Devoto napisał pretensjonalne, poetyckie teksty na temat egzystencjalnych doświadczeń współczesnego człowieka (np. Redneck) i zbiorowej podświadomości społeczeństwa Zachodu (np. The Beast Box Is Dreaming, Beast Box, Against The Past, Our Curious Leader,Animal In The Mirror). Razem zilustrowali je muzyką ubogą formalnie, ale pomysłowo opracowaną, bardzo urozmaiconą pod względem stylu i nastroju (od Our Curious Leader ballady przywołującej klimat twórczości Boba Dylana, po Animal In The Mirror utwór przesycony aurą twórczości Genesis z połowy lat siedemdziesiątych; od I've Been Expecting You, kompozycji nawiązującej do canto flamenco i przebojów The Shadows, po Beast Box, piosenkę wzorowaną na elektronicznym disco.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Redneck/She's Your Lover Now #1	Luxuria	01.1988	85[2]	-	Beggars Banquet BEG 204	[written by Devoto, Noko][produced by Gavin MacKillop, Luxuria]
Public Highway (Short Cut/Sickly Thug And I	Luxuria	05.1988	-	-	Beggars Banquet BEG 211	-
Jezebel/Smoking Mirror	Luxuria	.1990	-	-	Beggars Banquet BEG 242	[written by Wayne Shanklin][produced by Luxuria, Dave Formula]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Unanswerable Lust	Luxuria	.1988	-	-	Beggars Banquet BEGA 90	[produced by Gavin MacKillop, Luxuria]
Beast Box	Luxuria	.1988	-	-	Beggars Banquet BEGA 106	[produced by Dave Formula, Luxuria]

czwartek, 10 marca 2016

Hollies

Zespół założony w 1962 r. w Manchesterze przez Allana Clarke'a (ur. 15.04.1942 r. w Salford w hrabstwie Lancashire, Anglia; śpiew) i Grahama Nasha (ur. 2.02.1942 r. w Blackpool w hrabstwie Lancashire, Anglia; śpiew, gitara). Twórcy znający się od dzieciństwa, debiutowali w miejscowych klubach jako The Guytones, The Two Teens i Ricky And Dane. Z czasem do duetu dołączyli Eric Haydock (ur. 16.09.1944 r. w Burnley w hrabstwie Lancashire, Anglia; bas) i Don Rathbone (perkusja).
W czteroosobowym składzie występowali jako The Fourtones i The Deltas, a nazwę Hollies przyjęli po zwerbowaniu z zespołu The Dolphins lokalnego "króla gitary" Tony'ego Hicksa (ur. 16.12.1943 r. w Nelson w hrabstwie Lancashire, Anglia). Wkrótce potem podpisali kontrakt ze znaną dzięki nagraniom Beatlesów wytwórnią Parlophone. Dwa pierwsze single "(Ain't That) Just Like Me" i "Searching" zawierały tematy amerykańskiej grupy The Coasters. Oba trafiły na listy przebojów i Hollies zaproponowano nagranie płyty długogrającej. Równocześnie Rathbone przejął funkcję kierownika tras, a na jego miejsce przyjęto Bobby'ego Elliotta (ur. 8.12.1942 r.) eks-członka grupy Shane Fenton (Alvin Stardust) And The Fentones.
Przyjmowane entuzjastycznie koncerty Hollies zapowiadały jedną z najdłuższych zespołowych karier w dziejach brytyjskiego rocka. Dwa pierwsze albumy, oparte głównie na repertuarze koncertowym, gościły długo na listach bestsellerów. Towarzyszyły im liczne single, dzięki którym godnie rywalizowali z Beatlesami i Rolling Stonesami w latach 1963-1974. "Just One Look" (znane z wykonania Doris Troy), "Here I Go Again", nastrojowe "Yes, I Will" ugruntowały markę zespołu łączącego chwytliwe tematy z perfekcyjną, wspartą rzetelną pracą w studio wokaliza.
Współbrzmienie głosów Clarke'a, Hicksa i Nasha jest do dziś punktem odniesienia w muzyce rockowej. Sukcesom płyt towarzyszył rozwój kompozytorskich talentów trójki liderów. Clarke, Hicks i Nash byli autorami większości drugich stron singli zespołu, opatrywanych zbiorowym pseudonimem L.Ransford. Ich talenty ujaw- niły się w pełni na trzecim albumie, The Hollies w utworze "Too Many People", jednym z pierwszych poruszających problem przeludnienia naszego globu.
Latem 1965 r. singel "I'm Alive" wszedł na szczyt brytyjskiej Top 20. Powodzeniem cieszył się też następny, nagrany w miesiąc później, z prostą i optymistyczną kompozycją Grahama Gouldmana "Look Through Any Window". Tuż przed Bożym Narodzeniem 1965 r. Hollies doznali jednak pierwszej porażki, "If I Needed Someone", wersja utworu George'a Harrisona z albumu Beatlesów "Rubber Soul" zaledwie musnęła Top 20, zbierając mało pochlebne recenzje. Hollies i John Lennon odreagowywali potem długo frustracje, wzajemnie oskarżając się o zmarnowanie beatlesowskiego tematu.
Z początkiem 1966 r. zespół powrócił jednak na szczyt list przebojów. W Top 30 — tygodnika "New Musical Express" - singel "I Can't Let Go" znalazł się wspólnie z utworem "The Sun Ain't Gonna Shine Anymore" tria The Walker Brothers. Temat współautorstwa Chipa Taylora, wykonywany przez zespół jeszcze w 1965 roku, uchodzi do dziś za jedno z najciekawszych nagrań Hollies, dzięki połączeniu "szybującej" wokalizy z ostrym, przyziemnym brzmieniem gitar.
W kwietniu 1966 r. niezrównoważonego i sprawiającego kłopoty Haydocka zastąpił Bernie Calvert, były partner Tony Hicksa z The Dolphins. Zmiana nie przerwała sukcesów następnych singli: "Bus Stop" (kolejnej kompozycji Gouldmana), orientalnego "Stop! Stop! Stop!" (ze śmiałym, jak na owe czasy tekstem, opisującym doznania narratora podczas egzotycznego striptizu, wyrzucanego co tydzień z lokalu przez wykidajłę w scenie kulminacyjnej ) i trafiającego w gusty nastolatków "On A Carousel". Wszystkie znalazły się w pierwszej piątce brytyjskiej Top 20 i, co ważniejsze, utorowały wreszcie Hollies drogę na rynek amerykański. Zespół szybko podchwycił modę na ..flower power". Już ich album z 1966 r, For Certain Because wykazywał wpływy undergroundu.
Kolejny tego typu Evolution ukazał się w czasach, gdy egzotyczne kaftany i paciorki zdążyły się doszczętnie opatrzeć. Nagrany w 1967 r. album Butterfly zapowiadał kryzys w zespole. Z niezbyt jasnych przyczyn płyta nie spotkała się z uznaniem ani w Anglii, ani w USA. Muzyczne drogi zwartego dotąd teamu złożonego z Clarke'a, Nasha i Hicksa zaczynały się rozchodzić, co słychać w nagraniach. Łatwo odróżnić rękę Clarke'a w "Charley And Fred" od typowo Nashowskiej kompozycji tytułowej. Nasha interesowały ambitniejsze poszukiwania. Ich przejawem miał być nagrany pod koniec 1967 r. singlowy temat "King Midas In Reverse" (o człowieku zamieniającym, przeciwnie niż mitologiczny król, wszelkie złoto w proch ) z aranżacją wspomaganą blachą oraz smyczkami i poetyckim tekstem. Płyta dotarła tylko do 18. miejsca brytyjskiej Top 20, co, jak na Hollies, oznaczało klęskę.
W 1968 r., podczas negocjacji poprzedzających nagranie albumu Hollies Sing Dylan, Nash zapowiedział odejście z zespołu do grupy Crosby, Stills And Nash. Zastąpił go Terry Sylvester z The Escorts. Clarke, załamany odejściem starego przyjaciela, z którym współpracował przez ponad dwadzieścia lat, nagrał jeszcze z Hollies siedem przebojów (w tym "He Ain't Heavy He's My Brother"), po czym postanowił podjąć działalność solową. Zespół trwał nadal z pozyskanym, nie wiedzieć czemu ze Szwecji, wokalistą Mickaelem Rickforsem. W USA singel "Long Cool Woman (In A Black Dress)" rozszedł się w milionowym nakładzie i omal nie trafił na szczyt listy bestsellerów. Temat nagrano jeszcze z Clarkiem na dobrze przyjętym albumie Distant Lights .
Wokalista powrócił do zespołu po krótkotrwałych solowych próbach, których owocem były niezbyt udane albumy My Real Name Is 'Arold i Headroom oraz zapomniany, nagrany dla RCA singel "You're Loosing Me". Powrót uczczono światowym przebojem "The Air That I Breathe" autorstwa Alberta Hammonda.
Przez następne pięć lat Hollies gościli coraz rzadziej na listach przebojów, występując głównie w nocnych klubach i kabaretach. Płyty długogrające, mimo wysokiej klasy technicznej, były mało atrakcyjne i rozchodziły się kiepsko. W 1981 r. grupę opuścili Sylvester i Calvert. Wytwórnia EMI wyczuła, że zbliża się koniec i zaproponowała wydanie serii singli z kompilacją fragmentów ich najsłynniejszych nagrań. Pierwszy, "Holliedaze", stał się przebojem, a na promocję ściągnięto zza oceanu Grahama Nasha. Zjazd koleżeński zaowocował albumem What Goes Around. Pochodzący z niego dawny przebój The Supremes "Stop In The Name Of Love" zyskał wprawdzie uznanie wiernych fanów, ale krytyka niemiłosiernie schlastała album, który w USA rozszedł się tylko dzięki udziałowi Nasha w nagraniach.
Zniechęceni porażką Hollies wrócili na kabaretowe estrady. W 1988 r. temat "He Ain't Heavy, He's My Brother" wykorzystano w telewizyjnej reklamie piwa . Stary przebój powrócił na szczyt list przebojów jako pierwszy po blisko dwunastoletniej przerwie. Przyszłe pokolenia będą czerpać z obszernego katalogu nagrań Hollies, podobnie jak z tematów Beach Boys, Beatlesów i Kinks. Ich długowieczność gwarantuje warsztatowa perfekcja, a zwłaszcza strona wokalna stanowiąca ewenement w muzyce rozrywkowej połowy lat sześćdziesiątych.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Wytwórnia
[UK/US]

Komentarz

[Ain' t that] Just like me/Hey What's Wrong With Me

Hollies

05.1963

25[10]

Parlophone R 5030/-

[written by Earl Carroll,Billy Guy][produced by Ron Richards]

Searchin'/Whole World Over

Hollies

08.1963

12[14]

Parlophone R 5052/-

[written by Jerry Leiber,Mike Stoller][produced by Ron Richards][oryginalnie nagrany przez Coasters]

Stay/Now's The Time

Hollies

11.1963

8[16]

Parlophone R 5077/Liberty 55674

[Composers: Maurice Williams][produced by Ron Richards][61-US hit Maurice Williams]

Just one look/Keep Off That Friend Of Mine

Hollies

02.1964

2[13]

98[1]

Parlophone R 5104/Imperial 66 026

[written by Gregory Carroll and Doris Payne][produced by The Hollies][#10 in 63 US hit-Doris Troy]

Here i go again/Baby That's All side B:Lucille

Hollies

05.1964

4[12]

107[1]

Parlophone R 5137/Imperial 66 044

[Composers: Mort Shuman, Clive Westlake][produced by Ron Richards]

We' re through/Come On Back

Hollies

09.1964

7[11]

Parlophone R 5178/Imperial 66070

[Composers: L. Ransford][produced by Ron Richards]

Yes i will/Nobody

Hollies

01.1965

9[13]

Parlophone R 5232/Imperial 66099

[Composers: Gerry Goffin, Russ Titelman][produced by Ron Richards]

I' m alive/You Know He Did

Hollies

06.1965

1[3][14]

103[4]

Parlophone R 5287/Imperial 66 119

[Composers: Clint Ballard Jr.][produced by Ron Richards]

Look through any windows/So Lonely

Hollies

09.1965

4[11]

32[12]

Parlophone R 5322/Imperial 66 134

[Composers: Graham Gouldman, Charles Silverman][produced by Ron Richards]

If i needed someone/ I've Got A Way Of My Own

Hollies

12.1965

20[9]

Parlophone R 5392/-

[written by George Harrison][produced by George Martin]

I can' t let go/ Running Through The Night US side B:I've Got A Way Of My Own

Hollies

03.1966

2[10]

42[10]

Parlophone R 5409/Imperial 66 1586

[Composers: Chip Taylor, Al Gorgoni][produced by Ron Richards]

Bus stop/Don't Run And Hide

Hollies

06.1966

5[9]

5[14]

Parlophone R 5499/Imperial 66 186

[Composers: Graham Gouldman][produced by Ron Richards]

Stop stop stop/It's You

Hollies

10.1966

2[12]

7[10]

Parlophone R 5508/Imperial 66 214

[Composers: Graham Nash, Allan Clarke, Tony Hicks][produced by Ron Richards,Ron Richardson]

On a carousel/All The World Is Love

Hollies

02.1967

4[11]

11[13]

Parlophone R 5562/Imperial 66 231

[Composers: Graham Nash, Allan Clarke, Tony Hicks][produced by Ron Richards]

Pay you back with interest/Whatcha gonna do 'bout it

Hollies

06.1967

28[7]

-/Imperial 66 240

[Composers: Graham Nash, Allan Clarke, Tony Hicks][produced by Ron Richards]

Carrie -Anne/Signs That Will Never Change

Hollies

06.1967

3[11]

9[13]

Parlophone R 5602/Epic 10 180

[written by Allan Clarke, Graham Nash, and Tony Hicks][produced by Ron Richards]

Just one look/Running through the night [reissue]

Hollies

09.1967

44[7]

-/Imperial 66 258

[Composers: Doris Payne, Gregory Carrol]

King Midas in reverse/ Everything Is Sunshine US side B:Water on the brain

Hollies

10.1967

18[8]

51[5]

Parlophone R 5637/Epic 10 234

[Composers: Graham Nash, Allan Clarke, Tony Hicks][produced by Ron Richards]

Dear Eloise/When your lights turned on

Hollies

12.1967

50[8]

-/Epic 10 251

[Composers: Graham Nash, Allan Clarke, Tony Hicks][produced by Ron Richards],Hollies]

Jennifer eccles/Open Up Your Eyes US side B:Try it

Hollies

04.1968

7[11]

40[11]

Parlophone R 5680/Epic 10 298

[Composers: Graham Nash, Allan Clarke][produced by Ron Richards]

Do the best you can/Elevated observations

Hollies

09.1968

93[1]

-/Epic 10 361

[produced by Ron Richards]

Listen to me/Do The Best You Can side B:Everything is sunshine

Hollies

10.1968

11[11]

129[1]

Parlophone R 5733/Epic 10 400

[Composers: Tony Hazzard][produced by Ron Richards]

Sorry Suzanne/Not That Way At All

Hollies

03.1969

3[12]

56[8]

Parlophone R 5766/Epic 10 454

[Composers: Geoff Stephens, Tony Macaulay][produced by Ron Richards]

He ain' t heavy,he' s my brother/'Cos You Like To Love Me

Hollies

09.1969

3[15]

7[18]

Parlophone R 5806/Epic 10 532

[Composers: Bob Russell, Bobby Scott][produced by Ron Richards][oryginalnie nagrana przez Kelly Gordon]

I can' t tell the bottom from the top/Mad Professor Blyth

Hollies

04.1970

7[10]

82[4]

Parlophone R 5837/Epic 10 613

[Composers: Guy Fletcher, Doug Flett][produced by Ron Richards]

Gasoline alley bred/Dandelion Wine

Hollies

10.1970

14[7]

Parlophone R 5862/Epic 10677

[Composers: Roger Cook, Roger Greenaway, Tony Macaulay][produced by Ron Richards]

Hey Willy/ Row The Boat Together

Hollies

05.1971

22[7]

110[1]

Parlophone R 5905/Epic 10 754

[Composers: Roger Cook, Roger Greenaway, Allan Clarke][produced by Ron Richards]

Long cool woman in black dress/Cable Car US side B:Look what we've got

Hollies

09.1972

32[8]

2[15]

Parlophone R 5939/Epic 10 871

[platinum][Composers: Allan Clarke, Roger Cook, Roger Greenaway][produced by Ron Richards,Hollies]

The baby/Oh Granny

Hollies

02.1972

26[6]

Polydor 2058 199/Epic 10842

[Composers: Chip Taylor][produced by Ron Richards][oryginalnie nagrana przez Chipa Taylora]

Long dark road/Indian girl

Hollies

11.1972

26[11]

-/Epic 10 920

[oryginalnie nagrana przez Chipa Taylora][Composers: Tony Hicks, Kenny Lynch][produced by Hollies]

Magic Woman Touch / Indian Girl US side B:Blue in the morning

Hollies

11.1972

60[8]

Polydor 2058 289/Epic 10 951

[Composers: Waylon Jennings,Watt-Roy,Colin Horton-Jennings][produced by Hollies]

The day that curly billy shot crazy Sam McGee/Born A Man

Hollies

10.1973

24[6]

Polydor 2058 403/Epic 11051

[Composers: Allan Clarke][produced by Hollies]

The air that i breathe/No More Riders

Hollies

02.1974

2[13]

6[21]

Polydor 2058 435/Epic 11 100

[gold][Composers: Albert Hammond, Mike Hazelwood][produced by Ron Richards][oryginalnie nagrana przez Alberta Hammonda w 1972r]

Sandy (4th Of July, Asbury Park) / Second Hand Hang-Ups

Hollies

04.1975

85[2]

Polydor 2058 595/Epic 50 086

[written by Bruce Springsteen][produced by Mike Appel, Jim Cretecos]

Another night/Time Machine Jive

Hollies

06.1975

71[3]

-/Epic 50 110

[Composers: Allan Clarke, Terry Sylvester, Tony Hicks][produced by Ron Richards,Hollies]

I'm down/Look out Johnny

Hollies

10.1975

104[1]

-/Epic 50 144

[written by Allan Clarke, Terry Sylvester, Tony Hicks][produced by Ron Richards,Hollies]

[I will be your] Shadow in the street/The Passenger

Hollies

03.1978

41[10]

-/Atlantic 3459

Slipstream/Imagination's child

Allan Clarke

05.1980

70[4]

-/Elektra 46 617

Soldier' s song/Draggin' My Heels

Hollies

04.1980

58[3]

Polydor 2059 246/-

[written by Mike Batt][produced by Mike Batt]

Holliedaze/Holliepops

Hollies

08.1981

28[7]

EMI EMI 5229

[written by Graham Nash,Allan Clarke,Tony Hicks][produced by The Hollies]

Stop! In The Name Of Love / Musical Pictures

Hollies

06.1983

29[12]

WEA WEA U 9888/Atlantic 89 819

[written by Lamont Dozier,Brian Holland,Edward Holland]

He ain' t heavy,he' s my brother/Carrie

Hollies

09.1988

1[1][11]

EMI EM 74/-

The air that i breathe/We're Through / King Midas In Reverse / Just One Look 12"

Hollies

11.1988

60[5]

EMI EM 80/-

The woman i love/Purple Rain (Live)

Hollies

03.1993

42[2]

EMI EM 264/-

[written by Nik Kershaw][produced by Mike Moran,Tony Taverner]

EP's

The Hollies

Hollies

06.1964

6[8]

Parlophone GEP 8909/-

Just one look

Hollies

07.1964

10[8]

Parlophone GEP 8911/-

I'm alive

Hollies

09.1965

5[15]

Parlophone GEP 8942/-

I can't let go

Hollies

06.1966

9[2]

Parlophone GEP 8951/-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stay with The Hollies	Hollies	02.1964	2[25]	-	Parlophone PMC 1220	[produced by Ron Richards]
Hollies	Hollies	10.1965	8[14]	-	Parlophone PMC 1261	[produced by Ron Richards]
Hear! Here!	Hollies	02.1966	-	145[3]	Imperial 12 299 [US]
Would you believe	Hollies	07.1966	16[8]	-	Parlophone PCS 7008	[produced by Ron Richards]
Bus stop	Hollies	10.1966	-	75[11]	Imperial 12 330 [US]
For certain because	Hollies	12.1966	23[7]	-	Parlophone PCS 17 011	[produced by Ron Richards]
Stop! Stop! Stop!	Hollies	02.1967	-	91[8]	Imperial 12 339 [US]	[produced by Ron Richards]
Evolution	Hollies	06.1967	13[10]	43[14]	Parlophone PCS 7022	[produced by Ron Richards]
The Hollies' Greatest Hits	Hollies	06.1967	-	11[40]	Imperial 12 350 [US]
Hollies greatest	Hollies	08.1968	1[1][27]	-	Parlophone PCS 7057
Sing Dylan	Hollies	05.1969	3[7]	-	Parlophone PCS 7078	[produced by Ron Richards]
He ain' t heavy,he' s my brother	Hollies	04.1970	-	32[14]	Epic 26 538 [US]
Confessions of the mind	Hollies	11.1970	30[5]	-	Parlophone PCS 7116	[produced by John Burgess]
Moving finger	Hollies	02.1971	-	183[2]	Epic 30 255 [US]	[produced by John Burgess]
Distant light	Hollies	07.1972	-	21[21]	Epic 30 958 [US]	[produced by The Hollies]
Romany	Hollies	01.1973	-	84[12]	Epic 31 992 [US]
The Hollies' Greatest Hits	Hollies	10.1973	-	157[7]	Epic 32 061 [US]
The Hollies	Hollies	03.1974	38[3]	28[23]	Polydor 2383 262	[gold]
Another night	Hollies	03.1975	-	123[10]	Epic 33 387 [US]
Live hits	Hollies	03.1977	4[12]	-	Polydor 2383 428
20 golden greats	Hollies	07.1978	2[20]	-	EMI EMTV 11
What goes around	Hollies	07.1983	-	90[9]	WEA 25 0139 1
All the hits and more	Hollies	10.1988	51[5]	-	EMI EM 1301
The air that i breathe-The best of The Hollies	Hollies	04.1993	15[7]	-	EMI EMTV/CDEMTV 74
The Hollies Greatest Hits	Hollies	04.2003	21[10]	-	EMI UK 526 0912
Midas Touch: The Very Best of The Hollies	Hollies	02.2010	23[6]	-	EMI 6082272	-

Muzyka w Manchester

Dla Mancucunians dziedzictwo muzyki popularnej tego miasta będzie zawsze żródłem uzasadnionej dumy.Zróznicowanie etniczne mieszkańców miasta pozwoliło wykreować nowe trendy w muzyce powodując,że Manchester stał się jednym z ważniejszych miejsc na mapie muzycznego świata.
Mimo,że Manchester miał zespoły robiące duże wrażenie na muzycznej scenie przed 1976r [ The Hollies, The Bee Gees i 10cc],to kluczowym momentem w historii manchesterskiej sceny muzycznej stał się 4 czerwca 1976r ,gdy Sex Pistols na zaproszenie Howarda Devoto z Buzzcocks wystąpili w Lesser Free Trade Hall w Castlefield,dając legendarny koncert;legendarny ponieważ wśród publiczności było kilkadziesiąt osób,które w przyszłości miały odgrywać znaczące role:Tony Wilson,prezenter TV Granada,póżniejszy właściciel wytwórni Factory;Ian Curtis, Peter Hook, Bernard Sumner (z Joy Division i New Order), Morrissey - póżniej The Smiths , producent Martin Hannett, i Mick Hucknall z Simply Red.
Niedługo po tym Wilson zakłada Factory Records i podpisuje kontrakt z Joy Division.Zrywa z tradycyjnym obrazem miasta rewolucji przemysłowej,jako obrazu przemysłowej północy i świata glam rocka Andy Warhola.Podczas gdy podopieczni wytwórni A Certain Ratio i The Durutti Column wykuwają swoje brzmienie,członkowie Joy Division przykuwają uwagę jako typowi przedstawiciele klasy robotniczej The Fall,która stała się jedną z najbardziej inowacyjnych,oryginalnych i płodnych grup w następnych trzech dekadach.
New Order powstały na zgliszczach Joy Division łączył rock,pop i dance music ,szczycił się sprzedażą milionów płyt i uznaniem krytyki.Grupą ,którą można uznać za manchesterski zespół lat 80-tych to prowadzony przez Morrisey'a i Marra-The Smiths.Ich piosenki takie jak Rusholme Ruffians i Suffer Little Children stają się ikonami miasta podobnie jak obrazy L.S.Lowry'ego.
Koniec lat 80-tych to wybuch nowej energii,której paliwem były nowe cudowne tabletki-ecstazy.Nowa scena ogniskuje się wokół otwartego przez Factory klubu Hacienda, który szybko staje się legendą i Mekką dla ludzi pragnących doświadczyć nowych brzmień, które później przerodziły się w gatunek nazwany acid house'em,a zjawisko sceną Madchester,której przedstawicielami były takie grupy jak:Happy Mondays, The Inspiral Carpets,i The Stone Roses.

To dzięki imprezom, na których grali znakomici didżeje, jak Mike Pickering, Graeme Park, Jon da Silva, Tom Wainwright i Dave Haslam, ukształtowała się brytyjska kultura klubowa.. Mimo paru błędnych biznesowo decyzji, Wilson stara się utrzymać firmę na powierzchni. Do czasu, gdy rynkiem zaczynają rządzić dilerzy narkotyków i staje się to coraz mniej realne.Historię muzycznej sceny Manchesteru tego okresu przedstawia najpełniej film Michaela Winterbottoma z 2002r "24 Hour Party People".
Po tym szalonym okresie,muzyczna scena traci swoją energię,ale ciągle działa tam wiele interesujących kapel jak chociażby Take That, 808 State, M People, Oasis, James, Badly Drawn Boy, Michael McGoldrick, Gold Blade ,Elbow, Mr Scruff i kontynujący swoją karierę Doves,Morrissey i The Fall.Wyjątkową karierę na brytyjskim rynku zrobił zespół Oasis,których koncerty obejrzało ponad 5mln widzów.
Najpopularniejszą areną koncertową miasta jest Manchester Evening News Arena,mieszcząca 20 tysięcy widzów,będącą największym tego typu obiektem w Europie.Innym znanym obiektem jest Northern Quarter uważany za kulturalne i muzyczne serce miasta.
[mt]

Brzmienie Manchester

Miasto w pn.-zach. Anglii, ważny ośrodek muzyki popularnej, w którym na początku lat 60. działały zespoły The Hollies i Herman's Hermits, udanie konkurujące z zespołami tzw. brzmienia z Liverpoolu.
Począwszy od 1982, kiedy to debiutował inny, znany zespół z tego ośrodka The Smiths stanowił ważne centrum brytyjskiej muzyki rockowej. Na przełomie lat 80. i 90 zespoły z Manchesteru zdecydowanie zdominowały Wielką Brytanię, zalewając listy przebojów piosenkami, będącymi połączeniem melodyjnego popu z acidhousowymi rytmami tanecznymi. W środowisku muzyków i fanów rocka przyjęła się na określenie tej stylistyki muzycznej nazwa Madchester.
Dominowały wówczas dwa style w muzyce popularnej: jeden reprezentował gitarowo-popowy zespół The Stone Roses, który nawiązywał w warstwie melodycznej do piosenek z lat 60. i zadebiutował pod kierunkiem wokalisty Iana Browna w 1985, drugi charakteryzował się nowocześniejszymi aranżacjami, jego głównym przedstawicielem był zespół Happy Mondays. W ich muzyce było więcej nowinek technicznych, np. sample, czyli elektroniczne cytaty z piosenek The Beatles czy LaBelle.
Niezależnie od różnic stylistycznych, oba zespoły utożsamiane były z psychodeliczną sceną rave'ową z Manchesteru. W ślad za The Stone Roses i Happy Mondays podążyli inni wykonawcy, m.in. The Charlatans oraz Inspiral Carpets, a w połowie lat 90. do tej stylistyki nawiązały popularne zespoły brytyjskie, jak Oasis, Pulp i Blur, będące czołowymi przedstawicielami britpopu, kierunku który rozwinął się na Wyspach w opozycji do amerykańskiego grunge'u.

[Ryszard Gloger,Wojciech Skrzydlewski-Ilustrowany leksykon muzyki popularnej [Kurpisz 2002]

Raveonettes

Duński duet grający alternatywnego rocka. Występują w składzie – Sune Rose Wagner (wokal, gitara) i Sharin Foo (wokal, bas). Wśród swoich muzycznych fascynacji wymieniają między innymi The Jesus and Mary Chain, My Bloody Valentine, The Velvet Underground i Sonic Youth i Beach Boys.

Grupa powstała w 2001 roku w Kopenhadze, z inicjatywy Foo i Wagnera. Niedługo potem dołączyli do nich – gitarzysta Manoj Ramdas i perkusista jazzowy Jakob Hoyer. W tym składzie nagrali swoją debiutancką Ep-kę „Whip It On”, która ukazała się w sierpniu następnego roku. Niedługo potem wystąpili na festiwalu SPOT, drugim, co do wielkości w Danii. Był to punkt zwrotny w ich karierze. Nie tylko zostali zauważeni przez publiczność, lecz także zwrócił na nich uwagę prestiżowy magazyn Rolling Stone. W marcu 2003 roku został uhonorowany nagrodą duńskiego przemysłu muzycznego (odpowiednikiem Grammy) w kategorii Najlepszy Album Roku.

Pięć miesięcy później, wydali swój pierwszy longplay, "Chain Gang of Love”. Od strony producenckiej – obowiązkami dzielili się Wagner i Richard Gottehrer, odpowiedzialny choćby za debiutancki krążek Blondie. Niedługo potem ukazał się mini album „That Great Love Sound”.
Na początku maja 2005 roku swoją premierę miała ich druga płyta, „Pretty in Black”, z gościnnym udziałem między innymi Ronnie Spector (wokalistki The Ronettes), Maureen Tucker (perkusistki The Velvet Underground), czy Martina Rev (klawiszowca Suicide). W składzie pojawił się także dodatkowy muzyk - Anders Christiensen, grający na perkusji, klawiszach i basie (zamiast Foo). Wydawnictwo promował singiel „Love In A Trashcan”.
Po zakończeniu promocyjnej trasy koncertowej, z formacją pożegnał się Ramdas, zasłaniając się potrzebą skupienia się na swym nowym zespole, SPEKTR.
Ich trzeci album – „Lust Lust Lust” trafił najpierw na rynek europejski (połowa listopada 2007 roku), a dopiero w drugiej kolejności ukazał się za Oceanem (luty następnego roku). Firmowali go oficjalnie tylko – Foo i Wagner.
We wrześniu następnego roku w sklepach pojawiły się dwie EP-ki formacji – „Sometimes They Drop By” oraz „The Raveonettes Remixed”, w październiku ukazała się ich mini płyta „Beauty Dies”, a dwa miesiące później solowy, duńskojęzyczny album gitarzysty The Raveonettes, zatytułowany po prostu „Sune Rose Wagner”.
Ich najnowszy krążek, „In and Out of Control”, ukazał się na początku października 2009 roku. Promował go singiel „Last Dance”.
Znakiem rozpoznawczym The Raveonettes jest tak zwany dwugłos, inspirowany legendarnymi The Everly Brothers i ogólnie, brzmieniem lat 50. i 60., a Foo bywa porównywana do takich wokalistek, jak Courtney Love (Hole), Joan Jett i Liz Phair.
Duński duet, odnosząc się wyraźnie do muzyki lat 50. i 60., ubarwia ją współczesnymi środkami ekspresji, brzmieniem opartym o pulsującą elektronikę, mocne bity, przesterowane gitary i doskonałe harmonie wokalne. Obrazu dopełniają wyraziste, mroczne teksty i temperament sceniczny Sharin Foo, obwołanej przez krytykę jedną z najgorętszych kobiet w historii rock & rolla.

Do tej pory wydali 4 długogrające płyty, z których najlepiej sprzedającą okazała się Pretty in Black. Z tego albumu pochodzi największy hit The Raveonettes - Love in a Trashcan. Wyreżyserowany przez Pedera Pedersena teledysk do tego utworu nakręcony został w stylistyce lat 60-tych. Warto dodać, że ich debiutancki album Whip It On w Danii otrzymał nagrodę Grammy za rockowy album roku, a magazyny Rolling Stone i Q obwołały The Raveonettes jedną z największych nadziei światowej sceny. Singiel Dead Sound promujący album Lust, Lust, Lust szturmem zdobywa brytyjskie listy przebojów, a ostatni krążek grupy jest zatytułowany "Observator" i ukazał się we wrześniu 2012 roku

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Attack of the Ghost Riders	Raveonettes	12.2002	73[3]	-	Columbia 6733892	[written by Sharin Foo, Sune Rose Wagner][produced by Sune Rose Wagner]
Beat City	Raveonettes	05.2003	83[1]	-	Columbia RAVEON 002	[written by Sune Rose Wagner][produced by Sune Rose Wagner]
That Great Love Sound	Raveonettes	08.2003	34[5]	-	Columbia RAVEON 005	[written by Richard Gottehrer, Sune Rose Wagner][produced by Sune Rose Wagner,Richard Gottehrer]
Heartbreak Stroll	Raveonettes	12.2003	49[2]	-	Columbia RAVEON 008	[written by Sune Rose Wagner][produced by Richard Gottehrer,Sune Rose Wagner]
That Great Love Sound [remix]	Raveonettes	05.2004	52[2]	-	Columbia RAVEON 010	[written by Richard Gottehrer, Sune Rose Wagner][produced by Sune Rose Wagner,Richard Gottehrer]
Ode To L.A.	Raveonettes	05.2005	78[3]	-	Columbia RAVEON 013	[written by Sune Rose Wagner][produced by Richard Gottehrer,Sune Rose Wagner]
Love In A Trashcan	Raveonettes	07.2005	26[6]	-	Columbia RAVEON 017	[written by Sune Rose Wagner][produced by Richard Gottehrer,Sune Rose Wagner]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chain Gang of Love	Raveonettes	08.2003	43[3]	123[2]	Columbia 5123782	[produced by Richard Gottehrer, Sune Rose Wagner]
Pretty in Black	Raveonettes	04.2005	71[3]	152[2]	Columbia 5194269	[produced by Richard Gottehrer, Sune Rose Wagner]
Lust Lust Lust	Raveonettes	11.2007	-	108[3]	Fierce Panda NONG 053	[produced by Sune Rose Wagner]
In and Out of Control	Raveonettes	10.2009	-	126[2]	Fierce Panda NONG 64	[produced by Thomas Troelsen, Sune Rose Wagner]
Raven in the Grave	Raveonettes	04.2011	-	126[1]	Vice VCA 800241 [US]	[produced by The Raveonettes]
Observator	Raveonettes	09.2012	-	110[1]	Vice 80329-2 [US]	[produced by Richard Gottehrer, Sune Rose Wagner]
Pe'ahi	Raveonettes	07.2014	-	161[1]	Beat Dies RAV 00004-1 [US]	[produced by The Raveonettes, Justin Meldal-Johnsen]

Delphine Records

Delphine Records lub Delphine Productins jest francuską wytwórnią płytową, założoną w 1976r przez francuskiego kompozytora Paula de Senneville i jego partnera Oliviera Toussainta.
W 1976 roku Paul de Senneville założył własną wytwórnię płytową, Delphine Productions (nazwa pochodzi od imienia pierwszej córki Paula, Delphine), z Olivierem Toussaintem.
Delphine jest jednym z czołowych eksporterów muzyki francuskiej na rynkach światowych. Jest również jedyną firmą specjalizującą się w muzyce instrumentalnej.Obecnie grupę Delphine stanowi 15 firm zajmujących się różnymi działaniami,jak filmy reklamowe i produkcja klipów agencji reklamowych agencję castingową aktorów oraz dwie agencje modelek.
Paul de Senneville jest bardzo znanym francuskim kompozytorem i pracował z czołowymi artystami francuskimi, jak Mireille Mathieu, Michel Polnareff, Dalida, François Claude ... Skomponował pierwszy przebój Richarda Claydermana : "Ballade pour Adeline" (na cześć drugiej córki Paula, Adeline). Od tego czasu, grając muzykę Paula, Richard Clayderman stał się francuskim artystą o najwyższej sprzedaży płyt na świecie.

Katalog wytwórni:

        34 246 9  Richard Clayderman  Träumereien -
  Die Schönsten Klavier-Melodien Mit Richard Clayderman (LP)  1979
 64000  Anarchic System  Cherrie Sha La La (7")  1973
 64002  Pop Concerto Orchestra  Hey, Hey (7")  1973
 64003  Pop Concerto Orchestra  Lady Milady (7")  1974
 64.004  Anarchic System  Love, Oh My Love Amour (7", Single)  1974
 64 006  Pop Stars*  Starlight / Musique Suspense (7")  1974
 64.007  Anarchic System  Pussy Cat C'Est La Vie (7", Single)  1974
 64 008  Pop Concerto Orchestra  Only A Souvenir (7")  1974
 64009  Packy Musty And The Aera Code  The Secret Of My Love (7")  1974
 64010  Jean-Claude Borelly  Dolannes Melodie (7", Single)  1975
 64010  Paul de Senneville & Olivier Toussaint Dolannes Melodie (7") 1974
 64.010Y  Paul de Senneville & Olivier Toussaint Dolannes Melodie 1975
 64011  Pop Concerto Orchestra  She Wears A Rainbow (7")  1974
 64 012  Anarchic System  Nana Guili Guili Gouzy Gouzy (7")  1975
 64 016  Anarchic System  Generation / Wish To Know Why (7")  1975
 64 020  Anarchic System  Stop It / Journey In Tobago 1976
 64022  Pop Concerto Orchestra  Come On Come On / Eden Is A Magic 
 World (7", Single)  1976
 64023  Jean-Claude Borelly  Le Concerto De La Mer (7", Single)  1976
 64.024  Anarchic System  Daddy, Mammy, Juddy, Jimmy, Jully And 
 All The Family (7")  1976
 64 025  Jean-Claude Borelly  J'accuse / Gabrielle (7")  1976
 64 027  Jean-Claude Borelly  La Petite Musique De Nuit (Disco Version) /
  Le Lac Des Cygnes (7", Single)  1975
 64 028  Richard Clayderman  Ballade Pour Adeline (7", Single)  1977
 64 033  J. C. Borelly*  Love Sérénade (7")  1977
 64 035  Jean-Claude Borelly  Happy Melody (7", Single)  1975
 64 036  Black Paul  The King In Black Disco / Cosmic Waves (7")  1977
 64042  Rudy (21)  La Musique Dans Tes Yeux (7", Single)  1978
 64043  Claudia Polley  Tous Les Bateaux Tous Les Oiseaux (7")  1978
 64 048  Claudia Polley  Viens Ne Dis Rien (7")  1979
 64053  Claudia Polley  Time / Reprenez-Le (7")  1979
 64059  Skaooters, The  Summer Ska / Feeling Ska (7")  1980
 64079  Georges Schmitt Randall  La Musique De La Mer (7")  1983
 159 811-6  Marie Scherrer  Jalousie (12", Maxi)  1987
 4.23 872  Richard Clayderman  Träumereien  Die Schönsten 
  Klavier-Melodien Mit Richard Clayderman (Cass, Album)  1979
 6.23801 AS  Richard Clayderman  Träumereien - Die Schönsten  
 Klavier-Melodien Mit Richard Clayderman (LP)  1979
 6.23872 AP  Richard Clayderman  Träumereien - Die Schönsten 
  Klavier-Melodien Mit Richard Clayderman (LP, Gat)  1979
 6.24381  Richard Clayderman  Profile 1 (LP, Comp)  1980
 6.26803 AS  Richard Clayderman  Träumereien In Gold (LP)  1988
 700 001  Anarchic System  Cherie Sha La La (LP, Album)  1974
 700 002  Pop Concerto Orchestra  She Wears A Rainbow (LP)  1974
 700 003  Anarchic System  Pussy Cat C'est La Vie... (LP)  1974
 700 004  Jean-Claude Borelly / Anarchic System / Pop Concerto Orchestra 
  Dolannes Melodie (LP)  1975
 700 005  Anarchic System  Generation (LP)  1975
 700 008  Anarchic System  Anarchic System (2xLP, Album)  1976
 700.013  Jean-Claude Borelly  Grands Classiques Vol. 1 1977
 700 016  Richard Clayderman  Ballade Pour Adeline (LP)  1977
 700 019  Mc Lane Explosion  Space Music ? (2 versions)  1977
 700 019  Mc Lane Explosion  Space Music (LP)  1977
 700 019  Mc Lane Explosion  Space Music (LP)  1977
 700 025  Richard Clayderman  A Comme Amour - Les Fleurs Sauvages 1978
 700027  Mc Lane Explosion  Space Music (LP)  1978
 700 036  Richard Clayderman  Re^veries (LP, Album)  1979
 700 040  Richard Clayderman  Lettre A Ma Me`re (LP, Album)  1979
 700 045  Richard Clayderman  Les Musiques De L'Amour (LP, Album)  1980
 700 049  Richard Clayderman  Rondo Pour Un Tout Petit Enfant1981
 818 896-1  Laurent Wagner  Roissy 6H Du Matin (12", Maxi)  1984
 822 002-1  Pop Concerto Orchestra  Let's Go To Caribeans 1984
 8.23872  Richard Clayderman  Träumereien (CD)  1984
 8.26232  Richard Clayderman With Royal Philharmonic
  Orchestra, The  Rhapsodie 1985
 828 175-2  Richard Clayderman  The Love Songs Of Andrew Lloyd Webber 1989
 830 272-1  Richard Clayderman  Romantic (LP)  1986
 1599636  Challengers, The (7)  Bio Challenge (12", Maxi,)1988
 1599636  Challengers, The (7)  Bio Challenge (12", Maxi) 1988
 1740601  Richard Clayderman  Eléana (LP)  1987
 1741782  Georges Schmitt Randall  Mini Best (CD, MiniAlbum)   
 1741967  Challengers, The (7)  Bio Challenge (7")  1988
 174391.6  J.P. Audin / Diego Modena*  Song Of Ocarina (12")  1991
 2103 401  Richard Clayderman  Ballade Pour Adeline / Les Fleurs
 Sauvages 1980
 2/700056  Richard Clayderman  Lady "Di" (LP)  1982
 116 64.016 Y  Anarchic System  Generation / Wish To Know Why (7")   
 700027/28  Various  Disco Spatial (2xLP)  1978
 DEL 2710-7  Diego Modena / J.P. Audin*  Song Of Ocarina (7")  1991
 DEL 2714.1  Jean-Philippe Audin & Diego Modena  Bag Pipe Reggae 1992
 DEL 2718.1  Jean Baudlot & Fabrice Visserot  Flashback (CD, Single)  1993
 DEL 2720.1  Diego Modena & Jean-Philippe Audin  Ocarina II 1993
 DEL 2723.1  Richard Clayderman  Dimanche Et Fe^tes (CD, Single) 1994
 DEL 2725.1  Richard Clayderman  Adeline A Grandi (CD, Single)  1994
 DEL 2727.7  Jean-Philippe Audin & Diego Modena  Zamba (12", Promo)  1995
 DEL 1/64065  Nicolas De Angelis  Quelques Notes Pour Anna  1981
 DEL 1/64067  Pop Concerto Orchestra  Eden Is A Magic World1982
 DEL 1/64067  Pop Concerto Orchestra  Eden Is A Magic World   1982
 DEL 1/64067  Pop Concerto Orchestra  Eden Is A Magic World   1982
 DEL 1/64068  Richard Clayderman  Lady Di (7", Single, Promo)  1982
 DEL 1/64073  Pop Concerto Orchestra  Only A Souvenir / European Love Songn 1982
 DEL 27013.2  Richard Clayderman  Re^veries (CD, Album)  1984
 DEL 27027.2  Richard Clayderman  Coeur Fragile (CD)  1984
 DEL 27030.2  Diego Modena & Jean-Philippe Audin*  Ocarina   1991
 DEL 27030.4  Diego Modena & Jean-Philippe Audin  Ocarina   1991
 DEL 27050.2  Diego Modena & J-Ph. Audin*  Ocarina II   1993
 DEL 27080.2  Diego Modena & Jean-Philippe Audin*  Songs For Baby
  Jane (CD, Album)  1995
 DEL 27090.2  Diego Modena, Éric Couëffé, Fabrice Adams*  Amalia   1999
 DEL 700 070  Richard Clayderman  Le Premier Chagrin D'Elsa (Vinyl, Album) 1983
 DEL 2 700052  Nicolas De Angelis  Quelques Notes Pour Anna (LP, Album)  1981
 DEL 2/700056  Richard Clayderman  Re^veries N°2 (LP)  1982
 DEL 2/700059  Nicolas De Angelis  Amour Mon Amour (LP)  1982
 DEL 2/700060  Pop Concerto Orchestra  Eden Is A Magic World (LP, Album)  1982
 DEL 5 700054/055  Richard Clayderman  En Concert ? Coup De Coeur  1981
 GT 64501  Black Paul  The King In Black Disco (12", P/Mixed)  1977
 KSKC 5343  Richard Clayderman With Royal Philharmonic Orchestra, The
   The Classic Touch (Cass, Album)  1985
 SG 554  Anarchic System  Pop Corn (7")  1975
 SG 64014  Jean-Claude Borelly  Dolannes Mélodie (7")  1975
 SKL 5329  Richard Clayderman  Richard Clayderman (LP)  1982
 SKL 5343  Richard Clayderman With Royal Philharmonic Orchestra, The 
  The Classic Touch (LP)  1985

środa, 9 marca 2016

Ria Bartok

Jej prawdziwe nazwisko to Marie-Louise Pleiss. Ria Bartok urodziła się 26 stycznia 1943 w Einbeck w Niemczech, co tłumaczy jej dość sczególny akcent.Uczęszczała do college'u w kilku miastach europejskich stąd biegle porozumiewała w czterech językach. Po przyjeżdzie do Francji, studiowała w Alliance Française i została asystentką medyczną ,zakochując się jednak w rocku.
Córka śpiewaka operowego,marzyła aby konkurować na estradzie z Petulą Clark.W 1963r młoda blondynka wydaje swoją pierwszą EP-kę N’importe quoi dla wytwórni Ricordi,gdzie oprócz tytułowej piosenki umieściła swoją wersję utworu Dickey Lee I saw Linda yesterday,Parc’que j’ai revu François.Jej ujmujący akcent zwrócił uwagę ludzi z wytwórni RCA dla której nagrała kolejną płytkę Frankie.Przeniosła się do Columbii,gdy nie wypalił projekt z wspomnianą płytą i tam jej debiutem stała się Ep-ka Coeur.Tytułowy utwór był autorstwa Barry Manna i Cynthii Weil,który wcześniej odrzuciła włoska gwiazda estrady Rita Pavone.Płytka jest interesująca także ze względu na utwór Sans amour, cover hitu Cliffa Richarda-Lucky lips.
Kolejną płytę nagrywa z kompozycją Ce monde,która była wersją włoskiego przeboju Umberto Bindi Il mio mondo,także wielkiego przeboju Cilli Black pod tytułem You’re my world.Piosenka nie została przebojem we Francji w jej wykonaniu,gdyż jej wersję nagrał także Richard Anthony.Rok póżniej trafiła na listę przebojów z przeróbką hitu Herman’s Hermits’ I’m into something good,zatytułowaną Et quelque chose me dit.Ten sukces pomógł jej wydać wspomnianą płytkę w Hiszpanii jako Algo bueno me va a pasar.
W swoim ojczystym kraju,Niemczech wydała dwa single w 1964r ,Blue navy blue i Zu Schade dafür w duecie z Gilbertem Becaud.Na rynek brytyjski nagrała See if I care.
W 1965r ,nagrała dla francuskich słuchaczy trzy EP-ki ;Tu la revois (wersja Tokens He’s in town), Je ne peux pas le blâmer (Sandie Shaw hit You can’t blame him) i Un baiser (cover grupy Honeycombs That’s the way).Rok póżniej wyjeżdża do Kanady by powrócić do Paryża w końcu dekady.Zginęła tragicznie na początku lat 70-tych w pożarze swojego domu,zaprószywszy ogień od papierosa.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Wytwórnia
[Fra]

Composers

EP's

N’importe quoi (A whole lot of nothing) [+ Chills/Dans la nuit (The night)/Parc’que j’ai revu François (I saw Linda yesterday)]

Ria Bartok

.1963

96[3]

Ricordi 45 S 250

(T. Warnick -Claude Carrere - G. Bizet - Monjol))

Frankie [+ Je reviens/C’est trop tôt/Tu sais me plaire]

Ria Bartok

.1963

Ricordi 45 S 251

(B. Lauze)

Coeur [+Sans amour/Maman please/Diggedle boeing]

Ria Bartok

.1963

Columbia / Pathé-Marconi ESRF 1404

Seule parmi les autres "All I Want To Do"[+ C’est l’amour "The Story Of My Love"/Ce n’est plus la peine "Hurry Up And Tell Me"/Tout le monde sait tout "Everybody"

Ria Bartok

.1964

Columbia / Pathé-Marconi ESRF 1472

(G. Bourgeois - J. M. Rivičre - Russell -Spencer)

Ce monde "Il mio mondo" [+ Ne m’appelle plus jamais "Don’t Call Me Anymore"/Tu as perdu la tete "Somebody Else’s Baby"/Tu peux pas savoir "Go Back To Daddy"]

Ria Bartok

.1964

Columbia / Pathé-Marconi ESRF 1509

(G. Bérard- Paoli - Umberto Bindi)

Et quelque chose me dit (I’m into something good) [+ Plus de coeur brisé (One way love)/Tu me reviens (I’ve got a date)/Celle a qui tu mentais (I was only foolin’ myself)]

Ria Bartok

.1964

55[16]

Columbia / Pathé-Marconi ESRF 1575

(G. Bourgeois - J.M. Rivičre - R. Goffin - King)

Tu la revois "He’s In Town" [+ C’est bien fait "Yesterday"/Quand reviendra le garçon que j’attends "Big Town Boy"/Écoute mon coeur]

Ria Bartok

.1965

Columbia / Pathé-Marconi ESRF 1608

(Goffin - King -R. Bartok - C. Fontane)

Je ne peux pas le blâmer (You can’t blame me)[+ Tu te moques de moi (I don’t wanna leave you)/Je ne veux pas qu’il me quitte (Can’t you hear my heartbeat)/N’y touche pas (My boyfriend)]

Ria Bartok

.1965

Columbia / Pathé-Marconi ESRF 1640

(C. Andrews - Ria Bartok - C. Fontane)

Un baiser "That’s The Way"[+ Je chante la… la "The La La Song"/J’y pense tout bas/Action "Action"]

Ria Bartok

.1965

Columbia / Pathé-Marconi ESRF 1686

(Howard -Blakely - C. Fontane)

Lush

LUSH- grupa brytyjska. Powstała w 1988 w Londynie. Z początku tworzyły ją: Miki Berenyi (18.03.1967, Londyn) - g, Emma Andersen (10.06.1967, Londyn)-g, voc, Steve Rippon - b i Chris Acland (7.09.1966. Lancaster) - dr. W październiku 1991 odszedł Rippon. Zastąpił go Phil King (29.04.1960, Londyn) - b, były współpracownik m. in. Felt, wcześniej zatrudniony w archiwum fotograficznym redakcji tygodnika "New Musical Express". Pierwotnie miała nosić nazwę Baby Machine.
Berenyi i Andersen uczęszczały do tej samej szkoły w Willesden Green. Zaprzyjaźniły się, redagowały razem fanzin "Alphabet Soup" (twierdzą, że była to lubieżna wersja "Smash Hits"), a także tworzyły piosenki w stylu Abby, które nagrywały w duecie na ośmiościeżkowy magnetofon firmy Tascam. Przed utworzeniem Lush pierwsza z nich współpracowała z The I-Goat-Fuhrer Five i The Bugs, druga z The Rover Girls (jako basistka).
Grupa Lush zadebiutowała w marcu 1988 przed publicznością klubu Falcon w Londynie. Nieco później zarejestrowała na własny koszt dwie piosenki, Etheriel i Second Sight. Wysłała taśmę Ivo Wattsowi-Russellowi i podpisała kontrakt z jego firmą 4AD. W listopadzie 1989 legitymowała się już minialbumem , wyprodukowanym przez Johna Fryera. Zwróciła uwagę słuchaczy - płyta osiągnęła nakład piętnastu tysięcy egzemplarzy - piosenkami przesyconymi kobiecym wdziękiem, o pełnych uroku melodiach, ale zazwyczaj opracowanymi w sposób eksponujący hałaśliwe, dysonansowe kulminacje gitarowe, wzorowany na nagraniach The Jesus And Mary Chain i MY BLOODY VALENTINE, np. Scarlet, Thoughtforms, Bitter.
W końcu 1989 koncertowała z powodzeniem u boku The Darling Buds i LOOP. Wyrazem uznania dla niej było zaproszenie Johna Peela, popularnego prezentera radia BBC, do dokonania nagrań dla jego audycji. W lutym 1990 wydała czwórkę "Mad Love", zrealizowaną przy pomocy producenta, z którym chciała współpracować od początku — Robina Guthriego z Cocteau Twins. Zdaniem recenzentów zbliżyła się niebezpiecznie do stylu tego zespołu, np. w De-Luxe, Leaves Me Cold, Downer.
Wiosną znowu ruszyła w trasę u boku The PALE SAINTS. W tym czasie nagrała własną wersję piosenki Chirpy Chirpy Cheep Cheep zespołu Middle Of The Road ns składankową płytę "Alvin Lives In Leeds". Latem wystąpiła na prestiżowym ,Glastonbury Festival, została też zaproszona , udziału w londyńskim koncercie The Cure od hasłem Crystal Palace Garden Party.
W październiku dorobiła się następnej czwórki "Sweetness And Light", z trzema nagraniami wyprodukowanymi przez Tima Friese-go-Greene'a, współpracownika Talk Talk. Do końca roku koncertowała w Stanach Zjednoczonych i Japonii. Z myślą o tamtejszych rynkach przygotowała na Gwiazdkę 1990 LP. "Gala" _- wybór starszych nagrań, wzbogacony minn. przeróbką Hey Hey Helen, jednego z przebojów Abby. W kwietniu 1991 po raz drugi koncertowała w Stanach Zjednoczonych - u boku zespołu RIDE. Znowu przy pomocy Guthriego nagrała czwórkę "Black Spring", wydaną w październiku tego roku. Oprócz własnych utworów zaproponowała opracowanie piosenki Fallin' In Love Dennisa Wilsona z zespołu The Beach Boys.
W końcu 1991 koncertowała na terenie całej Wielkiej Brytanii. W styczniu 1992 wydała czwórkę "For Love", zawierającą m.in. przeróbkę kompozycji Outdoor Miner zespołu Wire. Wielkim sukcesem był album Spooky z tego samego okresu - kolejny owoc współpracy z Guthriem, najbardziej dojrzałe dzieło Lush, z piosenkami o subtelniejszych melodiach i bardziej wyrafinowanym, choć jak dawniej potężnym brzmieniu, podejmujący m.in. temat zakłamania kobiet w miłości, np. Nothing Natural, For Love, Stray, Untogether. W 1992 odbyła trasy po Japonii, Stanach Zjednoczonych , Australii, a latem tego roku uczestniczyła w amerykańskim objazdowym festiwalu Lollapalooza '92.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mad love EP.	Lush	02.1990	55[2]	-	4 AD BAD 003	[produced by Robin Guthrie]
Sweetness and light/Breeze	Lush	10.1990	47[2]	-	4 AD BAD 0013	[written by Emma Anderson][produced by Tim Friese-Greene]
Nothing natural/God' s gift	Lush	09.1991	43[2]	-	4 AD BAD 1016	[written by Emma Anderson][produced by Lush, Mike Hedges]
For love EP.	Lush	01.1992	35[2]	-	4 AD BAD 2001	[produced by Robin Guthrie]
Hypocrite/Love at first sight	Lush	05.1994	52[3]	-	4 AD AD 4008	[written by Miki Berenyi][produced by Robin Guthrie]
Desire lines/White wood	Lush	05.1994	60[2]	-	4 AD BAD 4010	[written by Emma Anderson][produced by Lush, Mike Hedges]
Single girl/Sweetie	Lush	01.1996	21[6]	-	4 AD AD 6001	[written by Emma Anderson][produced by Pete Bartlett, Lush]
Ladykillers/I wanna be your girlfriend	Lush	03.1996	22[6]	-	4 AD AD 6002	[written by M. Berenyi][produced by Pete Bartlett, Lush]
500 [Shake baby shake]/I have the moon	Lush	07.1996	21[6]	-	4 AD AD 6009	[written by Emma Anderson][produced by Pete Bartlett, Lush]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Scar [mini LP]	Lush	10.1989	3.Indie Chart	-	4 AD JAD 911	[produced by Lush,John Fryer]
Gala	Lush	12.1990	-	-	4 AD CAD 017	[produced by Tim Friese-Greene, Robin Guthrie, John Fryer]
Spooky	Lush	02.1992	7[3]	-	4 AD CAD 2002	[produced by Robin Guthrie]
Split	Lush	06.1994	19[3]	195[1]	4 AD CAD 4011	[produced by Mike Hedges and Lush]
Lovelife	Lush	03.1996	8[12]	189[1]	4 AD CAD 6004	[produced by Pete Bartlett and Lush]

Jimmy James & Vagabonds

Jimmy James (ur. we wrześniu 1940 r. na Jamajce) odniósł lokalny sukces dwoma singlami własnego autorstwa: "Bewildered And Blue" i "Come Softly To Me",jeszcze przed przybyciem do Anglii w 1964 r.
Dołączył tam do wieloetnicznego zespołu Vagabonds, w którego skład wchodzili: Wallace Wilson (gitara prowadząca), Carl Noel (organy), Matt Fredericks (saksofon tenorowy), Milton James (saksofon barytonowy), Phillip Chen (bas), Rupert Balgobin (perkusja) i Count Prince Miller (śpiew i konferansjerka).
Wraz z nowym liderem The Vagabonds zyskali dużą popularność w kręgach brytyjskich fanów muzyki soul lat sześćdziesiątych. Menedżerem i producentem nagrań grupy był Peter Meaden, opiekun The Who w ich wczesnym okresie działalności. Wprawdzie The Vagabonds nie udało się wprowadzić na listy przebojów żadnego singla, jednak ich pierwsze albumy zawierały chwytliwe wersje aktualnych amerykańskich przebojów The Impressions, The Miracles i Bobby'ego Blanda.
Z czasem brytyjscy odbiorcy mogli posłuchać pierwowzorów i misja grupy straciła na znaczeniu. Niewielki singlowy sukces tematu "Red Red Wine" nadszedł zbyt późno, a w 1968 r. brzmienie zespołu było już anachronizmem. Chen podjął z powodzeniem współpracę z Rodem Stewartem.
James z nowym składem Vagabonds w 1976 r. trafił dwukrotnie na listy przebojów utworami "I'll Go Where The Music Takes Me" i "Now Is The Time". Mimo że drugi dotarł aż na piąte miejsce w Wielkiej Brytanii, piosenkarz występował w późniejszym okresie wyłącznie na scenach kabaretowych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come to me softly/Hi-Diddly Dee Dum Dum [It's a good feelin']	Jimmy James & Vagabonds	03.1968	-	76[3]	Atco 6551	[written by Carl Davis][produced by Jimmy James, Peter Meaden][44[2].R&B Chart]
Red red wine/ No Good To Cry	Jimmy James & Vagabonds	09.1968	36[8]	127[2]	Atco 6608	[written by Neil Diamond][produced by John Schroeder]
I am somebody/Chains of love	Jimmy James & Vagabonds	02.1976	-	94[3]	Pye 71 057	[written by Biddu][produced by Biddu][62[8].R&B Chart]
I' ll go where the music takes me	Jimmy James & Vagabonds	04.1976	23[8]	-	Pye PYE 71 068	[written by Biddu][produced by Biddu]
Now is the time/ Want You So Much	Jimmy James & Vagabonds	07.1976	5[8]	-	Pye 7N 45 606 [UK]	[written by Biddu][produced by Biddu]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You don' t stand a chance if you can' t dance	Jimmy James & Vagabonds	11.1975	-	139[16]	Pye 12 111	[produced by Biddu]