Dixie Nightingales

 Dixie Nightingales, znani również jako Ollie & the Nightingales i The Nightingales,
byli afroamerykańskim męskim zespołem wokalnym, którego repertuar obejmował muzykę gospel, a później rhythm and bluesa i soul. 

 Zespół, z siedzibą w Memphis w stanie Tennessee, powstał jako The Gospel Writer Juniors, a później zmienił nazwę na The Dixie Nightingales. Wśród członków założycieli znaleźli się Ollie Hoskins (ur. 1936r w Batesville w stanie Missisipi w Stanach Zjednoczonych, zm. 26 października 1997r w Memphis w stanie Tennessee),Willie Neal, Nelson Lesure, Bill Davis i Rochester Neal. Z Hoskinsem jako wokalistą, The Dixie Nightingales stali się jednym z najwybitniejszych i najbardziej utytułowanych zespołów gospel z południa USA lat 50. i 60-tych XX wieku, a swoje pierwsze płyty nagrali dla wytwórni Pepper Records w 1958 roku. 

Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych jednym z ich członków był nastoletni David Ruffin, który później zdobył sławę jako wokalista zespołu The Temptations. W 1962 roku The Dixie Nightingales przenieśli się do Nashboro Records. Trzy lata później Randle Catron przeniósł zespół do Stax Records, gdzie nowy dyrektor Al Bell założył filię gospel, Chalice Records. The Dixie Nightingales nagrali trzy single dla Chalice, w tym „The Assassination”, opowiadający o zabójstwie prezydenta USA Johna F. Kennedy'ego.Po pewnych namowach ze strony Ala Bella, w 1968 roku grupa zdecydowała się zwrócić ku świeckiemu soulowi. Tym razem Willie Neal odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął Quincy Billops Jr., były członek The Mad Lads z wytwórni Stax. 

Zmieniając nazwę na Ollie & the Nightingales, grupa przeniosła się do głównej wytwórni Stax, gdzie wydała kilka singli. Największym sukcesem okazał się singiel „I Know I've Got a Sure Thing” z 1968 roku, kompozycja Williama Bella i Bookera T. Jonesa, która zajęła 16. miejsce na liście Billboard Black Singles. Kolejne single, takie jak „I've Got a Feeling” i „You're Leaving Me”, nie odniosły już takiego sukcesu. Ollie & the Nightingales zaśpiewali również chórki dla Eddiego Floyda w jego hicie z 1968 roku „I've Never Met a Girl (To Love Me Like You Do)” . W 1969 roku grupa wydała album długogrający „Ollie & the Nightingales”; utwór „I Got a Sure Thing” nie znalazł się na nim, ponieważ Atlantic Records zachowało prawa do tego singla i wszystkich innych materiałów Stax sprzed 1968 roku, po tym jak Stax zerwał umowę dystrybucyjną z Atlantic Records. 

  W 1970 roku Hoskins odszedł, aby rozpocząć karierę solową jako „Ollie Nightingale”.  Nagrał kilka singli R&B, które trafiły na listy przebojów, zanim przeniósł się do Memphis, gdzie grał bluesa.  Sir Mack Rice ze Stax zatrudnił Tommy'ego Tate'a  na miejsce Hoskinsa, a grupa nagrała trzy single dla Stax na początku lat 70-tych, zanim się rozpadła.. Bill Davis, Quincy Billops Jr. i Rochester Neal opuścili Stax i dołączyli do The Ovations. Ollie Nightingale zagrał w filmie „Firma” z 1993 roku z Tomem Cruisem w roli głównej, a następnie nagrał cztery albumy dla Ecko Records. 

 Zmarł w Memphis 26 października 1997 roku na zawał serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Got A Sure Thing/Girl, You Have My Heart Singing	Ollie And The Nightingales	04.1968	-	73[9]	Stax 245	[written by Booker T. Jones, William Bell, Ollie Hoskins][produced by Booker T. Jones][16[7].R&B Chart]
You're Leaving Me/Showered With Love	Ollie And The Nightingales	12.1968	-	-	Stax 0014	[written by Floyd, Jones, Isbell][produced by Ron Capone, Al Bell][47[5].R&B Chart]
I've Got A Feeling/You'll Never Do Wrong	Ollie And The Nightingales	08.1969	-	-	Stax 0045	[written by L. Watson, J. Frierson][produced by I. Hayes, D. Porter][45[2].R&B Chart]
It's A Sad Thing/Standing On Your Promise	Ollie Nightingale	05.1971	-	121[3]	Memphis 104	[written by Ollie Nightingale][produced by Gene "Bowlegs" Miller][23[9].R&B Chart]
May The Best Man Win/ How Far Am I From New York City	Ollie Nightingale	09.1972	-	-	Pride 1002	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancey][produced by Gene "Bowlegs" Miller][39[11].R&B Chart]

Chad Mitchell Trio

 Chad Mitchell Trio, później znane jako The Mitchell Trio, było amerykańskim zespołem
wokalnym, którego szczytowe lata przypadły na lata 60-te XX wieku. Wykonywali tradycyjne pieśni ludowe oraz niektóre z wczesnych kompozycji Johna Denvera. Szczególnie znani byli z wykonywania utworów satyrycznych, krytykujących bieżące wydarzenia z czasów zimnej wojny, ruchu na rzecz praw obywatelskich i wojny w Wietnamie. 

 Pierwotny zespół został założony w 1958 roku przez Williama Chadbourne'a „Chada” Mitchella (z Portland w stanie Oregon, urodzonego 5 grudnia 1936 r.), Mike'a Kobluka (z Trail w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie, urodzonego 10 grudnia 1937 r.) i Mike'a Pugha (z Pasco w stanie Waszyngton), gdy byli studentami i członkami chóru na Uniwersytecie Gonzaga w Spokane w stanie Waszyngton w Stanach Zjednoczonych. Zachęcił ich do tego ksiądz katolicki ze Spokane, Reinard W. Beaver, który zaprosił całą trójkę do podróży z nim do Nowego Jorku latem 1959 roku i spróbowania swoich sił na rozwijającej się scenie muzyki folkowej. Kluczowymi osobami, które pomogły triu, byli aranżer muzyczny Milton Okun oraz gwiazdor muzyki i wokalista Harry Belafonte. Okun zapewnił im profesjonalny szlif, co pomogło im zdobyć zarówno kluczową rolę w nowojorskim klubie Blue Angel, jak i występy radiowe z Arthurem Godfreyem oraz telewizyjne z Patem Boone'em. Belafonte zaprezentował zespół na swoim koncercie w Carnegie Hall w maju 1960 roku i podpisał z nim kontrakt z firmą zarządzającą Belafonte Enterprises. 

Latem 1960 roku Pugh opuścił zespół, aby wrócić na studia. Po przesłuchaniach ponad 150 wokalistów, grupa wybrała Joe Fraziera (urodzonego w Lebanon w Pensylwanii 14 stycznia 1937 roku) na następcę Pugha. Po nagraniu głównie konwencjonalnych piosenek folkowych, trio wydało wówczas śmiałą satyrę na John Birch Society, która udowodniła ich zdolność do wykonywania bardziej kontrowersyjnego materiału. Odejście z Belafonte Enterprises w 1962 roku, a następnie przeniesienie się do Mercury Records w 1963 roku, dało im większą swobodę w dodawaniu agresywnych utworów politycznych do swojego dorobku folkowego, miłosnego i world music. Występowali w wielu amerykańskich programach telewizyjnych, w tym w „The Bell Telephone Hour” i „Hootenanny”. 

 Mitchell opuścił trio w 1965 roku, aby rozpocząć solową karierę wokalną. W kolejnym procesie przesłuchań zastąpił go młody (i nieznany) piosenkarz i autor tekstów John Denver. Grupa zachowała nazwę „Mitchell Trio”, a Denver napisał niektóre utwory grupy. Odejście Fraziera z tria w 1966 roku spowodowało nadejście Davida Boise'a. Po ostatnim albumie koncertowym Kobluk odszedł; Denvera i Boise zastąpili Kobluk z  Michaelem Johnsonem (który później nagrał „Bluer Than Blue” jako artysta solowy), a ze względu na wymogi kontraktowe, które zabraniały używania nazwy „Mitchell” po odejściu ostatniego oryginalnego członka, nazwa została zmieniona na „Denver, Boise and Johnson”. Wkrótce potem, w 1969 roku, grupa się rozpadła.

  Mike Kobluk, Joe Frazier i David Boise opuścili później branżę muzyczną; Chad Mitchell wydał kilka solowych albumów, zanim przeszedł na emeryturę; czas spędzony z Denverem w trio stał się trampoliną do jego udanej kariery solowej. Michael Johnson nagrał ponad 15 albumów jako artysta solowy; Zmarł w swoim domu w Minneapolis 25 lipca 2017 roku. Frazier został księdzem Kościoła Episkopalnego.Trio Mitchell/Kobluk/Frazier i John Denver połączyli siły w 1987 roku na kilka koncertów, niektóre transmitowane przez stację PBS. Są to jedyne nagrania całej czwórki śpiewającej razem. Trio Mitchell/Kobluk/Frazier zjednoczyło się ponownie w 2005 roku na krótki program, w ramach koncertu w Minneapolis w stanie Minnesota, w którym wystąpili również Tom Paxton i obecny skład The Kingston Trio. Mitchell/Kobluk/Frazier spotkali się ponownie na jednodniowy występ 6 października 2007 roku w Spokane, siedzibie ich macierzystej uczelni, gdzie Mitchell i Kobluk mieszkają około dwóch przecznic od siebie. 

Przez kilka lat kontynuowali trasę koncertową z takimi artystami jak Tom Paxton i wystąpili dla prezydenta Obamy podczas obchodów 40. rocznicy w Waszyngtonie, na cześć kongresmena Dave'a Obeya, który jest fanem zespołu. Koncerty w 2009 roku były częścią trasy z okazji 50. rocznicy, której kulminacją był koncert charytatywny w Big Bear Lake w Kalifornii w grudniu. Joe Frazier zmarł we śnie 28 marca 2014 roku w wieku 77 lat. Chad Mitchell, Mike Kobluk i basista zespołu Ron Greenstein zagrali swój pożegnalny koncert 15 listopada 2014 roku w Bethesda Blues & Jazz w Bethesdzie w stanie Maryland.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lizzie Borden/Super Skier	Chad Mitchell Trio	01.1962	-	44[8]	Kapp 439	[written by Michael Brown]
The John Birch Society/Golden Vanity	Chad Mitchell Trio	05.1962	-	99[1]	Kapp 457	[written by Michael Brown]
The Marvelous Toy/The Bonny Streets Of Fyve-Io	Chad Mitchell Trio	11.1963	-	43[9]	Mercury 72197	[written by Tom Paxton]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mighty Day on Campus	Chad Mitchell Trio	03.1962	-	39[21]	Kapp 3262	[produced by Bob Bollard]
The Chad Mitchell Trio At The Bitter End	Chad Mitchell Trio	09.1962	-	81[9]	Kapp 3281	[produced by Bob Bollard]
Blowin' In The Wind	Chad Mitchell Trio	04.1963	-	87[30]	Kapp 3313	[produced by Bob Bollard]
The Best Of	Chad Mitchell Trio	09.1963	-	63[28]	Kapp 3334	[produced by Bob Bollard]
Singin' Our Mind	Chad Mitchell Trio	11.1963	-	39[22]	Mercury 60 838	[produced by Frank Fried]
Reflecting	Chad Mitchell Trio	03.1964	-	29[30]	Mercury 60 891	[produced by Franklin Fried]
The Slightly Irreverent Mitchell Trio	The Mitchell Trio	11.1964	-	128[11]	Mercury 60 944	-
Typical American Boys	The Mitchell Trio	05.1965	-	130[3]	Mercury 60 992	-

Le Roux

Zespół, nazwany na cześć sosu kreolskiego, powstał jako wewnętrzna sekcja rytmiczna
w Studio in the County, głównym centrum nagrań w Bogalusie w Luizjanie. Producent Leon Medica przejął rolę basisty, Rod Roddy wziął na siebie klawisze, Bobby Campo grał na flecie i waltorni, David Peters na perkusji, a Jeff Pollard wystąpił z gitarą. Ekipa pracowała stabilnie, grając z lokalnymi legendami, takimi jak Clifton Chenier i Clarence „Gatemouth” Brown. Wkrótce kwintet koncertował jako Jeff Pollard Band.  

Podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol w 1977 roku, grupa zmieniła nazwę na Louisiana's Le Roux, a gitarzysta Tony Haselden dołączył do zespołu, aby wydać album o tym samym tytule na początku 1978 roku. „New Orleans Ladies” zyskało rozgłos i doprowadziło do wydania Keep the Fire Burnin' (tytuł przejęty przez REO?) oraz wyprodukowanego przez Jai Windinga albumu UP (inspirowanego Russem Meyerem?). Chłopcy regularnie koncertowali i można ich było usłyszeć na płycie Charliego Danielsa "Wax Volunteer Jam VI".  

Louisiana's Le Roux zabłysnął również w "Midnight Special" i "Rock Concert" Dona Kirshnera. W 1981 roku Le Roux skrócił nazwę i podpisał kontrakt z wytwórnią RCA. Debiutancki album "Last Safe Place" zawierał dopracowany rock i walczył o ograniczony czas antenowy. "Addicted" był pokazywany w MTV, a zespół wystąpił na płycie "Solid Gold". Następnie Pollard i Campo przenieśli się (Pollard rozpoczął działalność chrześcijańską), ustępując miejsca młodemu, pochodzącemu z Baton Rouge, Jimowi Odomowi, grającemu na gitarze prowadzącej. Odom studiował w Berklee dzięki stypendium Down Beat, a następnie założył grupę Asia (nie supergrupę, która konsultowała się z Odomem przed rozkwitem nazwy), zanim dołączył do Le Roux. Gwiazda rocka Dennis „Fergie” Frederiksen opuścił chicagowski zespół Trillion, by zaśpiewać główną rolę w utworze „So Fired Up” (drobny przebój „Carrie's Gone” opowiada o romansie Frederiksena z córką Carol Burnett).  

Unikając korzeni R&B i uznawany za klasyk przez wielu elitarnych fanów AOR, „So Fired Up” nie powstrzymało RCA przed porzuceniem Le Roux. Frederiksen natychmiast przeszedł do Toto. Medica i Haselden zajęli się następnie pisaniem piosenek. Różni członkowie Le Roux reaktywowali się w latach 90-tych, wydając przyzwoity album „Bayou Degradable”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New Orleans Ladies/Love Abductor	Louisiana's Le Roux	06.1978	-	59[14]	Capitol 4586	[written by H. Garrick, L. Medica][produced by Leon S. Medica]
Take A Ride On A Riverboat/Backslider	Louisiana's Le Roux	12.1978	-	109[3]	Capitol 4651	[written by Jeff Pollard][produced by Leon S. Medica]
Let Me Be Your Fantasy/I Know Trouble When I See It	Le Roux	09.1980	-	105[1]	Capitol 4928	[written by Jeff Pollard][produced by Jai Winding ]
Nobody Said It Was Easy (Lookin' For The Lights)/Can't You See It In My Eyes	Le Roux	02.1982	-	18[13]	RCA 13059	[written by Tony Haselden][produced by Leon S. Medica]
The Last Safe Place On Earth/Make Believe	Le Roux	02.1982	-	77[5]	RCA 13224	[written by Jeff Pollard][produced by Leon S. Medica]
Carrie's Gone/Look Out	Le Roux	03.1983	-	81[4]	RCA 13456	[written by Fergie Frederiksen, Jim Odom, Rod Roddy][produced by Leon S. Medica]
Take A Ride On A Riverboat/Backslider	Louisiana's Le Roux	12.1978	-	109[3]	Capitol 4651	[written by Jeff Pollard][produced by Leon S. Medica]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Louisiana's Le Roux	Louisiana's Le Roux	07.1978	-	135[15]	Capitol 11 734	[produced by Leon S. Medica]
Keep the Fire Burnin'	Louisiana's Le Roux	06.1979	-	162[4]	Capitol 11 926	[produced by Leon S. Medica]
Up	Le Roux	08.1980	-	145[6]	Capitol 12 092	[produced by Jai Winding]
Last Safe Place	Le Roux	02.1982	-	64[21]	RCA Victor 4195	[produced by Leon S. Medica]

Untamed

Urodzony w 1945 roku w zachodniolondyńskiej dzielnicy Hammersmith,
Lindsay Muir wraz z rodziną przeprowadził się w połowie lat 50-tych do nadmorskiego miasteczka Worthing w West Sussex, gdzie Lindsay (wokal/gitara) zagrał swój pierwszy koncert w 1956 roku, mając jedenaście lat. Wkrótce dołączył do niego Duncan Pratt grający na gitarze rytmicznej, a Nick Hallam na perkusji. Przez szeregi zespołu przewinęło się wielu perkusistów, aż do momentu, gdy mieszkaniec Storrington, Roger Dunbar, dołączył do składu po otrzymaniu ogłoszenia w lokalnej gazecie. Graham Smith, występujący pod pseudonimem Graham Stewart, został zrekrutowany do gry na gitarze rytmicznej, a Duncan zdecydował, że zespół powinien nazywać się The Untamed Four. 

 

Lindsay ukończył szkołę w wieku czternastu lat i rozpoczął pracę w firmie budowlanej swojego ojca, jednocześnie grając muzykę półprofesjonalnie wieczorami. Ian Muir, brat Lindsay, pełnił funkcję roadie, kierowcy i menedżera zespołu, a także rezerwował wszystkie ich koncerty, a w ciągu dnia pracował w firmie budowlanej ojca Muira. The Untamed Four grali siedem wieczorów w tygodniu, grając w wiejskich salach i na lokalnych potańcówkach, takich jak The Top Hat w Littlehampton, The Mexican Hat w Worthing oraz w piątkowy wieczór w Lancing. W lutym 1964 roku zespół wygrał konkurs beatowy South Coast w Pier Pavilion w Worthing, a lokalni rywale, The Tremors, zajęli drugie miejsce. 

 

 Kilka tygodni później The Untamed Four wrócili do Pier Pavilion, aby wziąć udział w „Top Four Beat Night” u boku The Beat Merchants, The Tremors i The Stentones. W tym samym tygodniu grupa wystąpiła na „Festival of Beat” obok innych lokalnych artystów, dzieląc scenę z Craigiem Douglasem, Mikiem Sarne oraz Peterem Jayem i The Jaywalkers. W tym momencie lokalny przedsiębiorca Ken Chaplin (menedżer Nat Gonella) zaoferował się jako menedżer zespołu po tym, jak został jurorem w konkursie, zwalniając z tego obowiązku Iana Muira, choć Ian nadal współpracował z zespołem. Wiosną 1964 roku grupa postanowiła przejść na zawodowstwo, ale Graham Smith zrezygnował, nie chcąc grać na pełen etat, a zastąpił go gitarzysta Tony Everett z The Saxons. Ken Chaplin zapewnił prestiżowe występy zespołowi The Untamed (nie The Untamed Four), a grupa stała się stałym gościem w programie Beat Room stacji BBC 2, wyprodukowanym przez Barry'ego Langforda. Chaplin doprowadził również do podpisania kontraktu z agencją Don Arden Agency oraz nagrania w IBC Studios w Portland Place pierwszego singla „So Long” z utworem „Just Wait”, wydanego przez wytwórnię Decca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Uk]	Komentarz
So Long/Just Wait	Untamed	12.1964	-	-	Decca F 12045	[written by Lindsay Muir][produced by Mark Wildey]
Once Upon A Time/I'm Asking You	Untamed	03.1965	-	-	Parlophone R 5258	[written by Lindsay Muir][produced by Shel Talmy]
I'll Go Crazy/My Baby Is Gone	Untamed	06.1965	-	-	Stateside SS 431	[written by James Brown][produced by Shel Talmy]
It's Not True/Gimme, Gimme Some Shade	Untamed	12.1965	-	-	Planet PLF 103	[written by Pete Townshend][produced by Shel Talmy]
Daddy Long Legs/Trust Yourself A Little Bit	Lindsay Muir's Untamed	06.1966	-	-	Planet PLF 113	[written by Langley, Stewart ]

Le Pamplemousse

 Zespół Le Pamplemousse był pomysłem Michaela Lewisa i Laurina Rindera.
Podobnie jak Phil Spector dekadę wcześniej, ci producenci tworzyli przestrzenie dla swojego muzycznego geniuszu. Te przestrzenie, czyli grupy studyjne, często składały się z tych samych muzyków i wokalistów. Wymienne elementy w planie głównym. Twarze mogły się zmieniać, ale imię i brzmienie pozostawały niezmienne. 

Laurin Rinder urodził się w Los Angeles w Kalifornii 3 kwietnia 1943 roku. Już w wieku sześciu lat wiedział, że chce zostać muzykiem. W wieku siedmiu lat grał na trąbce. Jego ojciec, który w latach 30. i 40-tych był dublerem Binga Crosby'ego, zachęcił Laurina do gry, a później zbudował mu zestaw perkusyjny z koszy na śmieci i tektury falistej. Wkrótce trąbka ustąpiła miejsca saksofonowi, a następnie perkusji w jego szkolnym zespole. Swój pierwszy album jako perkusista sesyjny nagrał w 1953 roku, mając zaledwie dziesięć lat. W drugiej klasie liceum postanowił rzucić szkołę średnią, aby poświęcić się muzyce na pełen etat, grając z lokalnymi zespołami w Los Angeles. Pierwszym zespołem, w którym grał, był Dick D’Augustine And The Swingers, który miał lokalny hit z piosenką „Nancy Lynn”. 

W wieku 19 lat Laurin zapisał się na kurs korespondencyjny w Berkeley School of Jazz i poświęcił się muzyce. Wielcy artyści jazzowi tamtych czasów, tacy jak Davis, Monk i Mingus, byli dla niego inspiracją. Laurin był jednym z pierwszych w niewielkiej grupie młodych muzyków, którzy grali rock and rolla w Hollywood w połowie i pod koniec lat 50-tych. Brakowało perkusistów, ponieważ niewielu, jeśli w ogóle, starszych muzyków chciało grać ten nowy styl muzyczny. Rock and roll w początkach swojej kariery był w zasadzie połączeniem bluesa, R&B i country & western. W okresie od 1956 do około 1963 roku Laurin twierdzi, że zagrał na mniej więcej połowie muzyki wydanej w tym czasie. Na początku lat 60-tych Laurin przeprowadził się do Detroit i wraz z przyjacielem Bernardem Purdym stał się częścią wczesnej historii Motown. Podczas pobytu w Detroit kontynuował podróże i nagrania w Filadelfii, Miami i słynnych studiach Muscle Shoals w Alabamie, gdzie grał na sesjach Arthura Prysocka, Anity O’Day i Billy’ego Ecksteina, między innymi.

  W latach 60-tych intensywnie podróżował autobusem z Jamesem Brownem, Muddym Watersem, Jimmym Reedem i Johnem Hookerem po Południu, gdzie zazwyczaj był jedynym białym muzykiem w czarnej grupie. Las Vegas również znalazło się w jego podróżach, gdzie w latach 1966-67 występował nawet jako komik w zespole „Rinder, Ryder And The Swinging Brass”. Zapytany, dlaczego ma na koncie tak wiele różnych osiągnięć, odpowiada jedynie: „Jestem oportunistą. Szukam drzwi i przez nie przechodzę”. „Na początku lat 70-tych, kiedy graliśmy hard rocka, trochę się pogubiliśmy i właśnie wtedy pojawił się Michael (Lewis).” 

 Około 1968 roku Laurin mieszkał w Laguna Beach w Kalifornii, kiedy zadzwonił do swojego przyjaciela Dicka Dodda, lidera i wokalisty zespołu The Standells, aby umówić się na przesłuchanie. The Standells zdobyli 11. miejsce na listach przebojów w 1966 roku utworem „Dirty Water”. Michael, pochodzący z Alabamy, był ich klawiszowcem i właśnie dołączył do innego zespołu, We Five, który miał w 1966 roku przebój „You Were On My Mind”. Michael wystąpił również w utworze „When A Man Loves A Woman” innego mieszkańca Alabamy, Percy'ego Sledge'a. Poznali się i później założyli zespół rockowy o nazwie Joshua. Sześcioosobowy zespół składał się z byłych członków The Righteous Brothers i Bonnie And Delaney. Po kilku nieudanych latach grupa się rozpadła. 

Menadżer zespołu, Seymour Heller, prezes „The Conference of the Personal Managers of the World” i opiekun takich gwiazd jak Liberace i Debbie Reynolds, miał inne plany wobec Rindera i Lewisa. Heller był właścicielem „Producer’s Workshop” i partnerem Raya Harrisa w wytwórni płytowej „American Variety International” (AVI). Około 1975 roku Harris zapytał ich, czy wiedzą coś o „nowej muzyce zwanej disco”. Następnie zapytano ich, czy chcieliby wejść do studia i spróbować czegoś nowego. Laurin wspomina: „Poszliśmy i zrobiliśmy to wszystko i byliśmy pierwszymi, którzy to zrobili. I dodawałem te sz, sz, sz hi-haty do piosenek R&B, które przerodziły się w piosenki disco. Potem powiedziałem, dlaczego nie zaczniemy używać dzwonków i gwizdków i zrobiłem kilka dziwnych dźwięków, takich jak ew-ee, ew-ee... dodamy do tego przerwy i zagramy trochę bębna basowego... bum-bum i kogo to obchodzi…”, na co wszyscy się zgodzili. Bardzo popularna gejowska dyskoteka o nazwie Studio One znajdowała się niedaleko domu Laurin, więc pewnego wieczoru Laurin i Michael postanowili tam wpaść i zobaczyć, o co chodzi w tej nowej muzyce disco. Oboje byli oszołomieni. Nie mogli nie zauważyć, że tłum to chłonie i pomyśleli, że możemy to zrobić bez problemu. 

Tak rozpoczęły się ich nagrania dla El Coco w 1976 roku. Ray Harris, który był w kontakcie z DJ-em, producentem i remikserem Rickiem Gianatosem za pośrednictwem chicagowskiego Dogs Of War Record Pool, dał Rinderowi i Lewisowi kolejny hit.  Rick opowiedział Rayowi o tańcu, który widział każdej nocy w klubie. Tancerze tańczyli coś zwanego „The Spank” do „Do Ya Wanna Get Funky With Me” Petera Browna i „It’s Ecstasy When You Lay Down Next To Me” Barry’ego White’a. Rick kontynuuje historię: „Ray Harris uznał nagranie płyty o The Spank za fantastyczny pomysł i wraz z Michaelem Lewisem przylecieli w następnym tygodniu do Chicago, żeby trochę posiedzieć i poobserwować tancerzy tańczących te piosenki. Zadbałem o to, żeby podczas ich obecności w klubie puszczać muzykę pasującą do tańca, w tym utwory obu ulubieńców, Petera Browna i Barry'ego White'a. Ray nie był zachwycony Peterem Brownem, ale rytm Barry'ego White'a go podekscytował. (Peter Brown był z pewnością bardziej ekstrawaganckim i mniej przewidywalnym utworem). Powiedział Michaelowi, że wrócą do Los Angeles, a Michael i Lauren powinni napisać coś nowego w stylu Barry'ego White'a. 

Kilka dni później Ray zadzwonił do mnie i powiedział, że ochrzcił koncept „Le Spank”, aby kontynuować swój „europejski import” w formacie AVI”. A reszta, jak to mówią, jest historią. Laurin wziął utwór i zmienił tekst, tworząc „Le Spank”, który stał się pierwszym hitem wytwórni Rinder/Lewis pod nazwą Le Pamplemousse. Duet wydał wcześniej dwa single 12" jako Le Pamplemousse, które odniosły umiarkowany sukces: „Gimme What You Got" z 1976 roku i „Get Your Boom Boom (Around The Room Room)" z 1977 roku, zanim „Le Spank" osiągnął pierwsze miejsce w 1977 roku. „Monkey See, Monkey Do" i „Sweet Magic" pojawiły się w 1978 roku, a ostatni singiel 12" „Do You Have Any, Do You Know Where I Can Get Some" w 1979 roku. 

„Grupa" wydała trzy albumy w latach 1977-1979: „Le Pamplemousse" (1977), „Sweet Magic" (1978) i „Planet Of Love" (1979). Muzycy wymienieni w napisach końcowych albumów Le Pamplemousse są fikcyjni. Laurin mówi: „Żaden z nich nie istniał, Mike i grałem na wszystkich instrumentach… na każdym albumie. Na każdym albumie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Your Boom, Boom (Around The Room, Room)/Gitcha Down	Le Pamplemousse	03.1977	-	-	AVI 135	[written by Gil Karson][produced by Laurin Rinder, Michael Lewis][18[8].Hot Disco/Dance;AVI 136 12"]
Le Spank/Monkey See, Monkey Do	Le Pamplemousse	11.1977	-	58[15]	AVI 153	[written by W. M. Lewis, L. Rinder, G. Karson, D. Williams][produced by Laurin Rinder, Michael Lewis][5[14].Hot Disco/Dance;AVI 154 12"][A:13[19].R&B Chart][B:76[9].R&B Chart]
You Can Get Off On The Music / Planet Of Love	Le Pamplemousse	03.1980	-	-	AVI 316	[45[15].Hot Disco/Dance;AVI 6080 12"]

Tommy Leonetti

 Tommy Leonetti (ur. jako Nicola Tomaso Lionetti; ur. 10 września 1929r - zm. 15 września 1979r)
był amerykańskim piosenkarzem popowym, autorem tekstów i aktorem lat 50., 60. i 70-tych. W Australii jego najsłynniejszą piosenką była „My City of Sydney” (napisana przez Leonettiego i Bobby'ego Troupa), która była wykorzystywana przez australijską stację telewizyjną ATN7 w Sydney do jej identyfikacji aż do lat 80-tych XX wieku oraz w ostatnim dniu nadawania telewizji analogowej w Australii, 3 grudnia 2013 roku. W Ameryce odniósł większy sukces jako autor tekstów piosenek do filmów i sztuk na Broadwayu. 

 Tommy Leonetti urodził się jako Nicola Tomaso Lionetti w hrabstwie Bergen w stanie New Jersey w 1929 roku. Jego rodzice byli imigrantami z Toritto. W 1958 roku ożenił się z Patricią Quinn (późniejszą „Alice” w filmie „Alice's Restaurant” z 1968 roku), z którą rozwiódł się w 1964 roku (nie miał dzieci). 27 listopada 1965 roku w Beverly Hills w Kalifornii poślubił amerykańską aktorkę Cindy Robbins. Aktor Leonetti grał drugoplanowe role w amerykańskich serialach telewizyjnych: „Gomer Pyle, U.S.M.C.” (1964–1965 jako kapral Nick Cuccinelli), „I Spy” (1966), „Hawaii Five-O” (1977), „The Waltons” (1978) i „The Eddie Capra Mysteries” (1978). Zagrał również w filmie science fiction „The Human Duplicators” (1965), opowiadającym o inwazji obcych. 

 „Free”, singiel Leonettiego z 1956 roku, został uznany za jeden z największych przebojów w USA, osiągając 23. miejsce na liście przebojów magazynu Billboard. Miał również mniejszy przebój w swojej wersji „I Cried”, która w 1954 roku osiągnęła 30. miejsce. Leonetti wystąpił w programach Your Hit Parade (1957–1958), The Steve Allen Show (1958–1959) i The Tonight Show Starring Johnny Carson (1971–1973). On również osiągnął sukces w USA z jedyną notowaną na listach przebojów wersją pieśni religijnej „Kum Ba Yah” na początku 1969 roku, która osiągnęła 54. miejsce na liście Billboard Hot 100, a jednocześnie znalazła się na szczycie listy Adult Contemporary na 4. miejscu (Billboard Hot 100 1 stycznia 1969 r. i Adult Contemporary Chart 18 grudnia 1968 r.  Tommy również trafił na listy Adult Contemporary 16 grudnia 1967 r. ze swoim singlem z Columbii „You Knew About Her All the Time” i ponownie 27 lipca 1968 r. z „All the Brave Young Faces of the Night”. 4 stycznia 1964 r. nagranie Tommy'ego „Soul Dance” (RCA) trafiło na listę Bubbling Under the Hot 100 na 105. miejsce, gdzie utrzymywało się przez 5 tygodni.  

Podczas pobytu w Australii Leonetti prowadził własny talk-show w latach 1968–1970 dla stacji ATN-7 i stał się inspiracją dla postaci parodiującej Normana Gunstona (według twórcy, Garry'ego McDonalda). Jego ostatnim utworem na amerykańskiej liście przebojów był „When I Needed You Most Of All”, który w 1974 roku osiągnął 120. miejsce na świecie w ciągu 6 tygodni. W 1968 roku w Melbourne  osiągnął 4. miejsce na liście przebojów dzięki utworowi „Let’s Take a Walk” (w wywiadzie jego pasierbica Kimberly Beck twierdziła, że ​​napisała „Let’s Take a Walk” w wieku 9 lat i nagrała go z ojczymem Tommym w wieku 11 lat, mieszkając w Sydney w Australii. Wykonanie utworu „My City of Sydney” w wykonaniu Leonettiego (napisanego przez Leonettiego i Bobby'ego Troupa, było wykorzystywane przez stację ATN7 do wieczornego pożegnania). 

 Punkowcy z Sydney, XL Capris  (z wokalistką Johanną Pigott), zaprezentowali swoją wersję w 1979 roku. Ta reklama zawiera niebieskawe fragmenty z telewizyjnego zakończenia Leonettiego. Inne wersje zostały wykonane przez jodłowaczkę Mary Schneider, punkrockowców z lat 90-tych, Frenzala Rhomba, oraz Jamesa Valentine'a w jego audycji radiowej w lutym 2008 roku. Po „My City of Sydney” zazwyczaj wyświetlano kreskówkę przedstawiającą kangura układającego swoje młode do snu na łóżku zrobionym z napisów „ATN Channel 7”: 191 i była ona używana aż do 1984 roku, kiedy to została zastąpiona kreskówką animatorki Debbie Glasser o Sydney. W australijskiej kulturze popularnej Według Garry'ego McDonalda, postać Normana Gunstona i jego program telewizyjny zostały pierwotnie wymyślone jako parodia nocnego programu telewizyjnego Leonettiego w Sydney.  

Amerykańskie Stowarzyszenie Kompozytorów, Autorów i Wydawców (ASCAP) wymienia 49 utworów przypisywanych „Tommy'emu Leonettiemu”. Muzyka do filmów obejmowała: „Squeeze a Flower” (1970), „Masacre at Central High” (1976, z udziałem pasierbicy Beck) i „She Came to the Valley” (1979). Był także współautorem (z Jill Williams) i zaśpiewał „Cross Roads” do „Masacre at Central High”. Muzyka telewizyjna obejmowała: odcinki specjalne programu ABC Weekend Special: 1.2 „The Ransom of Red Chief”, 1.9 „Soup and Me”, 2.5 „Little Lulu” i 2.6 „Soup for President”. 

Śmierć Leonetti zmarł w 1979 roku w Houston w Teksasie po długiej walce z rakiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heartless/ Sometime	Tommy Leonetti	12.1955	-	99[1]	Capitol 3274	[written by Ernesto Lecuona]
Free/It's Wild	Tommy Leonetti	06.1956	-	23[10]	Capitol 3442	[written by Larry Connolly, Johnny Marks ]
Soul Dance/Somebody Loves You	Tommy Leonetti	01.1964	-	101[8]	RCA Victor 8251	[written by Gene Lynd][produced by Chet Atkins]
Kum Ba Yah/Cheatin' On Me	Tommy Leonetti	01.1969	-	54[9]	Decca 32421	[produced by O. Zucker, T. Leonetti, Bill Justiss]

Rosetta Howard

Rosetta Howard (ur. 30 sierpnia 1913r - zm. 8 października 1974r) była amerykańską piosenkarką
bluesową, która nagrywała w latach 30. i 40-tych XX wieku. O jej życiu wiadomo niewiele. Urodziła się w hrabstwie Woodruff w stanie Arkansas, a później przeprowadziła się do Chicago w stanie Illinois, gdzie rozpoczęła karierę, grając z jukeboxami w klubie, w którym pracowała.Około 1932 roku rozpoczęła karierę zawodową z Jimmiem Noone i innymi liderami zespołów, w tym Sonnym Thompsonem. Od 1937 roku dokonała szeregu nagrań z Harlem Hamfats, w tym peanu na cześć marihuany „If You're a Viper” i sprośnego „Let Your Linen Hang Low”. Ten ostatni utwór został odnotowany przez jednego z dziennikarzy muzycznych jako „Howard wciągająca Joe McCoya z Kansas w seksowne żarty”. 

Nagrywała również z Herbem Morandem i Odellem Randem, którzy byli członkami zespołu. W 1939 roku nagrywała z Harlem Blues Serenaders, w którego skład wchodzili Charlie Shavers, Buster Bailey, Lil Armstrong, Henry „Red” Allen i Barney Bigard. Kontynuowała występy w Chicago w latach 40-tych XX wieku, a w 1947 roku brała udział w nagraniach z Wielką Trójką, w tym z Williem Dixonem i Big Billem Broonzym.Nagrania okazały się nieudane i artystka nie nagrywała już więcej. W latach 50-tych XX wieku śpiewała z Thomasem A. Dorseyem w Pilgrim Baptist Church w Chicago.

  Howard zmarła w Chicago w 1974 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ebony Rhapsody / When I Been Drinking	Rosetta Howard with The Big Three Trio	08.1948	-	23[1]	Columbia 37573	[written by Arthur Johnston, Arthur Johnston][8[4].R&B Chart]

G-Wiz

 G-Wiz to grupa hip-hopowa/rapowa z Los Angeles w Kalifornii,
w skład której wchodzili Jamahl „Jamiz” Harris, Craig „Rascal” Cummins, Ron „Farve” Martin i Kevin „Trick’e” Williams. W 1993 roku wydali swój jedyny album studyjny „Naughty Bits” w wytwórni Scotti Bros. Records, który najwyraźniej nie znalazł się na listach przebojów. 

Główny singiel z albumu, „Teddy Bear”, osiągnął 73. miejsce na liście Billboard Hot 100, 29. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 71. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na niej przez 11 tygodni. Kolejne single z albumu: „Come And Play With Me” i „Y-U-Doggin’ Me” nie odniosły żadnego sukcesu na listach przebojów. W 1994 roku G-Wiz wydał singiel „Dirty Luv” w Interscope Records, który nie odniósł sukcesu na listach przebojów. Po tym wydarzeniu zespół popadł w zapomnienie. Obecnie nie wiadomo, co robią członkowie zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teddy Bear	G-Wiz	07.1993	-	73[11]	Scotti Bros. 75360	[written by Jamahl Harris, Ron 'Farve' Martin][produced by Jamahl Harris][71[11].R&B Chart]

Enemys

 Cory Wells & The Enemys są najlepiej pamiętani jako zespół, którego liderem
był Cory Wells, zanim połączył siły z Dannym Huttonem i Chuckiem Negronem, tworząc Three Dog Night. 

 The Enemys zaczyna się w Buffalo w stanie Nowy Jork w połowie lat 60-tych, kiedy wokalista Cory Wells dołączył do zespołu The Vibratos po odejściu z Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Za namową menedżera zespołu, Gene'a Jacobsa, Wells wraz z gitarzystą Vibratos, Mikiem Lustanem, i perkusistą Dave'em Treigerem, udali się do Los Angeles. Trio zrekrutowało basistę Cala Titusa i zmieniło nazwę na Cory Wells & The Enemys. Scena muzyczna, na którą The Enemys weszli w Los Angeles w latach 1965/66, kwitła, a wschodzące zespoły, takie jak The Byrds, Buffalo Springfield, The Doors, Love, The Rising Sons, The Leaves, The Music Machine i Spirit, wypełniały liczne kluby, które powstały wzdłuż Sunset Strip i w okolicach Hollywood. 

The Enemys zagrali swój pierwszy koncert w The Rag Doll na Coldwater Canyon i Victory Blvd, a następnie grali we wszystkich dużych klubach Hollywood, w tym w Ciro's, The Crescendo, The Palomino Club, The London Fog, The Red Velvet, Gazzarri's na Strip, The Action na Melrose, Cinnamon Cinder na Ventura Blvd. i Danita's in the Valley. Ostatecznie The Enemys zostali zespołem domowym w Whisky a Go Go na długi okres. 

 The Enemys wydali swój pierwszy singiel „Sinner Man” z utworem „Say Goodbye To Donna” w wytwórni Valiant Records w 1965 roku. Przeszli do MGM Records, aby wydać kolejny singiel „Glitter And Gold / Too Much Monkey Business”, wyprodukowany przez legendarnego Toma Wilsona. Przy trzecim wydawnictwie The Enemys połączyli siły z producentem Dannym Huttonem, aby nagrać wersję utworu, który stał się podstawą repertuaru niemal każdego zespołu na Stripie w 1966 roku - folkowego klasyka Billy'ego Robertsa „Hey Joe” z utworem „My Dues Have Been Paid”. Ostatnim albumem Enemys był rockowy utwór R&B „Mo-Jo Woman”, który grupa wykonała również w odcinku serialu „The Beverly Hillbillies”, wraz z utworem „Oh, Pretty Woman” i utworem instrumentalnym. 

 Zespół zagrał również partię instrumentalną w odcinku serialu telewizyjnego „Burke’s Law” oraz wystąpił w młodzieżowym filmie akcji „Riot on Sunset Strip”, wykonując piosenkę „Jolene”. W 1967 roku zespół The Enemys rozpadł się, a Wells przeprowadził się do Arizony. Rok później wrócił do Los Angeles, gdzie ponownie spotkał się z Dannym Huttonem i założył zespół Three Dog Night.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Glitter And Gold/Too Much Monkey Business	Enemys	03.1966	-	-	MGM 13 485	[written by Barry Mann,Cynthia Weil][produced by Tom Wilson]
Hey Joe!/My Dues Have Been Paid	Enemys	06.1966	-	-	MGM 13 525	[written by adap. C. Wells, M. Lustan][produced by Danny Hutton]
Mo-Jo Woman/My Dues Have Been Paid	Enemys	09.1966	-	-	MGM 13 575	[written by Buford][produced by Tom Wilson]

Dearly Beloved

 Dearly Beloved to amerykański zespół grający rock garażowy z Tucson w Arizonie,
pierwotnie znany jako Intruders. Zaczynał jako instrumentalny zespół surfrockowy, ale ostatecznie, po wybuchu brytyjskiej inwazji, włączył wokale do swojego brzmienia. Po nagraniu pierwszego singla jako Intruders, zmienili nazwę na Quinstrels, nagrywając pod tym pseudonimem jeden singiel, ale później zdecydowali się na nazwę, pod którą są najbardziej znani - Dearly Beloved. Wraz z zespołem Grodes stali się jednym z czołowych zespołów w regionie Tucson, zdobywając tam pierwsze miejsce na listach przebojów i byli o krok od zdobycia szerszej publiczności w całym kraju, nagrywając nawet krótko dla Columbia Records i pojawiając się w rozgłośniach radiowych w innych częściach kraju, ale nie udało im się utrzymać dynamiki wystarczająco długo, aby osiągnąć szerszy sukces. Ich twórczość jest jednak wysoko ceniona wśród entuzjastów rocka garażowego i psychodelii.  

 Zespół Dearly Beloved powstał w 1963 roku jako Intruders w Tucson w Arizonie, które oprócz bazy sił powietrznych było również miastem uniwersyteckim i szczyciło się bogatą sceną muzyczną oraz życiem nocnym. Ich pierwotny skład składał się z Terry'ego Lee i Toma Walkera na gitarach, Shepa Cooke'a na basie oraz Pete'a Schuylera na perkusji. Zaczynali od grania instrumentalnych numerów surfowych inspirowanych Ventures, ale po przybyciu Beatlesów i brytyjskiej inwazji postanowili zatrudnić wokalistę i zatrudnili Larry'ego Coxa.Po wygraniu konkursu „Battle of the Bands” w Tucson, Intruders otrzymali kontrakt płytowy z małą wytwórnią Gallantry Records, której studio nagraniowe mieściło się w salonie właścicieli.

  Ich debiutancki singiel „Every Time It's You” z utworem Let me Stay ukazał się w wytwórni Gallantry w 1964 roku. W tym czasie Intruders, obok Grodes, stali się jednym z dwóch najpopularniejszych lokalnych zespołów w Tucson. Innymi popularnymi zespołami byli Lewallen Brothers i Five of Us. W 1965 roku wydali dwa single w wytwórni Moxie należącej do menedżera Dana Petersa: „Then I'd Know” ze stroną B „My Name”, a później przepełniony fuzzami „Why Me” wraz z „Now She's Gone” na drugiej stronie, zanim perspektywa pozwu ze strony innego zespołu z Detroit, również o nazwie Intruders, skłoniła ich do zmiany nazwy na Quinstrels. Grupa wydała swój kolejny singiel Moxie pod nazwą Quinstrels w 1966 roku, „I've Got a Girl”/ „Tell Her”, który został nagrany w studiu Audio Sound Recorders w Phoenix, a następnie, na prośbę lokalnego didżeja Dana Gatesa z KTKT, zmienili nazwę na Dearly Beloved.

Gates przekonał również zespół do nagrania własnej piosenki „Peep Peep Pop Pop”, którą napisał kilka lat wcześniej i którą zespół nagrał w Audio Sound. Według Gatesa: Nienawidzili tej piosenki i być może nadal jej nienawidzą, ale udało mi się ich przekonać, że choć może nie będzie to wielki hit, będzie to doskonała okazja do zaprezentowania możliwości zespołu. Po ustaleniu tego, wszyscy zgodziliśmy się, że potrzebujemy lepszej nazwy dla zespołu. Nie pamiętam, ile nazw zaproponowano, ale żadna nie wydawała się pasować. Zaczęliśmy przeglądać czasopisma i książki. Po chwili, patrząc na rząd książek w twardej oprawie na półce, zauważyłem książkę zatytułowaną „Dearly Beloved”. Zespół również nie był zachwycony tą nazwą, ale ostatecznie uległ.

  Piosenka została wydana wraz z drugą stroną „Is it Better” przez nowomeksykańską wytwórnię Boyd w lipcu 1966 roku. Wytwórnia przypadkowo wydrukowała na niej „the Beloved Ones”, ale piosenka odniosła sukces, zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów radiowych w Tucson przez całe lato 1966 roku, stając się najlepiej sprzedającą się piosenką w Tucson w tym roku, utrzymując się na pierwszym miejscu przez kilka tygodni na lokalnych listach przebojów.Właściciel wytwórni, Bobby Boyd, zwrócił się do Columbia Records, która w ramach umowy wykupu podpisała z nimi kontrakt z prestiżową wytwórnią i ponownie wydała „Peep Peep Pop Pop” we wrześniu, a piosenka otrzymała pewną popularność w całym kraju, osiągając wynik tuż pod Billobard Hot 100. Nawet rok później, w segmencie „Rate a Record” Dicka Clarka w American Bandstand, została wybrana zamiast „Psychotic Reaction” Count Five.

  Jednym z czynników ograniczających jej sukces był fakt, że Columbia nie wydrukowała wystarczającej liczby egzemplarzy.Zespół Dearly Beloved zagrał liczne koncerty w Tucson i Los Angeles, pojawiając się w lokalach na Sunset Strip, takich jak Gazzari's i Hullaballoo.Columbia zorganizowała dla zespołu nagranie albumu, więc zespół udał się do Los Angeles, aby go nagrać, nagrywając dwadzieścia utworów w ciągu trzech dni. Columbia, rozczarowana rezultatem, odłożyła projekt na półkę.Oficjalnie wydano jedynie singiel „Wait 'Till Mornin'”, napisany przez Toma Walkera, we wrześniu 1966 roku.Czując, że Columbia nie jest zainteresowana promocją zespołu, zespół pozwał wytwórnię, domagając się rozwiązania kontraktu, i ostatecznie został zwolniony.

  W przypływie frustracji perkusista zespołu, Pete Schuyler, wkrótce zrezygnował, a jego następcą został Rick Mellinger z The Grodes.

  W 1967 roku zespół wrócił do Los Angeles, aby wystąpić przed zespołem Leaves. Podczas podróży skontaktowali się z nim przedstawiciele White Whale Records, co zaowocowało ofertą kontraktu. Ślub wokalisty Larry'ego Coxa miał się odbyć następnego ranka w Tucson. O godzinie 3:00 nad ranem, bezpośrednio po koncercie, zespół wyruszył w drogę powrotną do domu, zmieniając się za kierownicą. Podczas podróży wyznaczony kierowca zasnął, a samochód rozbił się w Yumie w Arizonie, zabijając Coxa na miejscu 3 lipca 1967 roku. Jego śmierć unieważniła kontrakt z White Whale, ponieważ warunki umowy zabraniały składu bez zmian. Na krótko przed incydentem Cox napisał „Merry Go Round”, który przypadkowo był piosenką o śmierci.

 Zespołowi udało się podpisać kontrakt z wytwórnią Split Sound Records. W 1967 roku zespół wydał niespodziewanie proroczy utwór „Merry Go Round” z Jimem Perrym zasiadającym za wokalem zmarłego Coxa, który wykonał ostatni i fatalny obrót, jako stronę B ich kolejnego singla, który zawierał psychodelicznie zabarwiony „Flight 13” na stronie A śpiewany przez Terry'ego Lee. „Flight 13” stał się regionalnym hitem. Basista Shep Cooke odszedł wkrótce potem, aby dołączyć do zespołu Lindy Ronstadt, Stone Poneys. Po odejściu Cooke'a zespół zaczął się rozpadać i ostatecznie się rozpadł.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Peep Peep Pop Pop/It Is Better	Dearly Beloved	07.1966	-	-	Boyd 157	[written by Shorter, Harris, Kinder][produced by Bobby Boyd]
Peep Peep Pop Pop/It Is Better	Dearly Beloved	09.1966	-	-	Columbia 43 797	[written by Shorter, Harris, Kinder][produced by Bobby Boyd]
Wait Till The Morning/You Ain't Gonna Do What You Did To Him To Me	Dearly Beloved	12.1966	-	-	Columbia 43 959	[written by T. Walker][produced by Bobby Boyd]
Merry Go Round/Flight Thirteen	Dearly Beloved	12.1967	-	-	Splitsound 5	[written by Larry Cox][produced by Dan Gates]

Dennisons

Dennisons byli angielskim zespołem grającym muzykę Merseybeat, który pojawił się na scenie
liverpoolskiej na początku lat 60-tych XX wieku.  Pomimo swojego pochodzenia i kilku mniejszych przebojów, nie udało im się zdobyć większej liczby fanów niż lokalna publiczność i nie byli w stanie odnaleźć się w brytyjskiej inwazji. Jednak w 1963 roku Bob Wooler stwierdził, że „Dennisons wywarli największy wpływ na Liverpool od czasów Beatlesów”. Perkusista zespołu, Clive Hornby, później stał się aktorem najbardziej znanym z roli Jacka Sugdena w brytyjskiej operze mydlanej „Emmerdale”. 

Zespół   powstał w lipcu 1961 roku  w Liverpool Collegiate i wziął swoją nazwę od ulicy w Liverpoolu . Inspiracją dla zespołu był inny wczesny zespół grający muzykę Merseybeat, The Ravens, który później przekształcił się w Faron's Flamingos. Dennisons przeszli drogę od nauki akordów Ravens do budowania lokalnej reputacji w klubie BICC w Melling w Liverpoolu. W 1963 roku podpisali kontrakt z Kennedy Street Enterprises, co zapewniło im występy w The Cavern Club, gdzie dzielili rachunki z innymi aspirującymi artystami, takimi jak The Beatles.

 Ich pierwotny basista, Alan Willis, został zastąpiony w grudniu 1962 roku przez Terry'ego Carsona (1946–1991). Ich debiutanckim singlem był „Be My Girl” (1963), napisany przez członków zespołu Steve'a McLarena i Eddiego Parry'ego. „Be My Girl”, wydany przez Decca Records, osiągnął 46. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w sierpniu 1963 roku. Zaproponowano im nagranie utworu Lennona-McCartneya „All My Loving”, ale odrzucili propozycję i stracili szansę na większy wpływ na rozwijającą się scenę Merseybeat. Ich kolejnym wydawnictwem był cover utworu Rufusa Thomasa „Walking the Dog” ze stroną B utworu „You Don't Know What Love Is”, napisany przez Bena E. Kinga. Utwór ukazał się w maju 1964 roku i osiągnął 36. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.  

Ostatnim singlem Dennisonów był „Nobody Like Me Baby” wydany w listopadzie 1964 roku. Inne utwory, które nagrali, to „Little Latin Lupe Lu”, „Devoted to You”, „You Better Move On”, „Lucy (You Sure Did It This Time)”, „My Girl” i „Tutti Frutti”. Ich wokalista, Eddie Parry (1946–1995), opuścił grupę w marcu 1965 roku. Kontynuowali działalność w czteroosobowym składzie, aż do rozpadu w 1967 roku.

 W 1991 roku zespół ponownie się zjednoczył, aby wystąpić na koncercie upamiętniającym Terry'ego Carsona. Były perkusista Clive Hornby nagrał solowy album „This Is Your Life” w 1997 roku, na którym znalazły się muzyczne wstawki innych byłych członków Dennisons, Steve'a McLarena (1946–2007) i Raya Scragga (urodzonego jako Raymond Arthur Scragg, 4 sierpnia 1946 w Walton, Liverpool, Lancashire, zmarłego 7 lutego 2001 roku). Śmierć Scragga na raka płuc w lutym 2001 roku położyła kres wszelkim próbom powrotu do dawnych dni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Be My Girl/Little Latin Lupe Lu	Dennisons	08.1963	46[6]	-	Decca F 11691	[written by Steve McLaren, Eddie Parry][produced by Peter Sullivan]
Walking The Dog/You Don't Know What Love Is	Dennisons	05.1964	36[7]	-	Decca F 11880	[written by Rufus Thomas]

Laban

Laban był duńskim duetem popowym działającym w latach 80-tych XX wieku.
W jego skład wchodzili Lecia Jönsson i Ivan Pedersen. 

 W 1982 roku Laban wydał swój pierwszy singiel „Hvor Ska’ Vi Sove I Nat?”, duńską wersję przeboju „Sarà Perché Ti Amo” zespołu Ricchi e Poveri. Następnie ukazał się album zatytułowany po prostu „Laban” wydany przez EMI. Do 1987 roku niemal co roku wydawali nowy album, z duńskimi tekstami i zawsze zawierającymi nazwę zespołu oraz numer kolejny w tytule. W 1986 roku ukazała się anglojęzyczna wersja albumu „Laban 4” zatytułowana „Caught by Surprise”, a singiel „Love in Siberia” stał się międzynarodowym hitem. Album „Laban 5” zawiera cover utworu „Dein ist mein ganzes Herz” Heinza-Rudolfa Kunzego („Fange I Natten”, zatytułowany „Prisoner of the Night” w wersji angielskiej). Duet rozpadł się w 1988 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love In Siberia/It's A Fantasy	Laban	11.1986	-	88[4]	Critique 725	[written by Ivan Pedersen][produced by Cai Leitner]