Z archiwum...rocka

czwartek, 16 kwietnia 2026

Curb Records

Curb Records (znana również jako Asylum-Curb, a wcześniej MCG Curb) to amerykańska
wytwórnia płytowa założona przez Mike'a Curba, pierwotnie jako Sidewalk Records w 1963 roku. W latach 1969–1973 Curb połączył się z MGM Records, gdzie Curb pełnił funkcję prezesa MGM i Verve Records.

Na przestrzeni lat Curb Companies odniosło znaczące sukcesy z takimi artystami jak Stone Poneys (z udziałem Lindy Ronstadt), Eric Burdon i War, Sammy Davis Jr., Osmond Family (w tym Donny & Marie), Lou Rawls, Exile, Righteous Brothers, Solomon Burke, Gloria Gaynor, The Hondells, The Arrows (z udziałem Davie Allana), Lyle Lovett, Roy Orbison, Electric Flag (z udziałem Mike'a Bloomfielda i Buddy'ego Milesa), The Sylvers i Four Seasons. Album powrotny Four Seasons, „Who Loves You”, zawierał utwór „December 1963 (Oh, What a Night)”. Był to pierwszy singiel, który spędził ponad rok na liście Billboard Hot 100.

W przeszłości i obecnie Curb występował z takimi artystami jak Chet Atkins, Rodney Atkins, Kaci Battaglia, Bellamy Brothers, KMC Kru (hip-hop), Lee Brice, Sawyer Brown, Solomon Burke, Clark Family Experience, Sammy Davis Jr., Desert Rose Band, Exile, Family Force 5, Four Seasons, Gloria Gaynor, Lee Greenwood, Steve Holy, Wynonna Judd, The Judds, Hal Ketchum, Lyle Lovett, Ronnie McDowell, Tim McGraw, Jo Dee Messina, Roy Orbison, Lou Rawls, Righteous Brothers, LeAnn Rimes, Rio Grand, Neil Sedaka i T.G. Sheppard, Jim Stafford, Ray Stevens, Jonathan Thulin, Mel Tillis, Trick Pony (z udziałem Heidi Newfield), Hank Williams Jr. i Chris Young.

Pod koniec 2002 roku Curb Records nabyło również udziały w Word Records od ówczesnych właścicieli Time Warner. Warner Music Group sprzedał pozostałe udziały w wytwórni Curb w 2016 roku, dzięki czemu Word stała się w całości własnością wytwórni, a Warner Music nadal dystrybuuje jej produkcje. Natalie Grant, czterokrotna laureatka nagrody GMA Music Award i wokalistka roku, podpisała kontrakt z Curb Records, podobnie jak pięciokrotny zdobywca nagrody GMA Music Award, zespół Selah. Przez lata Curb odnosił sukcesy z innymi artystami gospel, takimi jak MercyMe, Second Chapter of Acts, Degarmo and Key, Patti Cabrera, Michael English, Debby Boone, Fisk Jubilee Singers, Barlowgirl, pureNRG, Worship Kids, Francesca Battistelli, Big Daddy Weave, Building 429, Fernando Ortega, Downhere, Nicole C. Mullen, Larry Norman, Jonathan Pierce, Plumb, Point of Grace, Group 1 Crew, Salvador, Jamie Slocum, Steller Kart, Jaci Velasquez i Mark Schultz.

W 2006 roku Curb założył siostrzaną wytwórnię rockową Bruc Records, której nazwa jest akronimem od słów „Blues, Rock, Urban, Country” (nazwa ta jest również zapisywana od tyłu jako „Curb”). „Straight to Hell” Hanka Williamsa III był pierwszym albumem wydanym pod nowym szyldem. W 2011 roku Curb wniósł pozew przeciwko piosenkarzowi Timowi McGrawowi, zarzucając mu złamanie umowy, a McGraw wniósł pozew wzajemny przeciwko Curbowi. Wczesne orzeczenia sądowe zapadły na korzyść McGrawa. W 2012 roku McGraw przestał nagrywać z Curbem, wytwórnią, która wydała wszystkie jego albumy i single od lat 90-tych, i przeszedł do Big Machine Records.

W 2015 roku Jim Ed Norman został mianowany prezesem Curb Group. Jednak Mike Curb pozostaje niezwykle zaangażowany jako założyciel i prezes zarządu. Fundacja Curb Curb Records wspiera programy charytatywne za pośrednictwem Fundacji Rodziny Mike'a Curba. Wśród wspieranych programów znajdują się: Centrum Powitalne Rodziny Mike'a Curba w Second Harvest, Młodzieżowa Orkiestra Symfoniczna Curb, Konkurs Młodych Muzyków Curb, Konkurs Koncertów Curb, Centrum Humanitarne Curb Family, Centrum Osiągnięć Juniorów Curb w Los Angeles i Nashville, Centrum Pediatryczne Curb Family, Centrum Konferencyjne Skautów w Nashville, Teatr Patriots w Fort Campbell, Centrum Edukacyjne Curb Family Oasis oraz Klasy Rozwoju Nauczycieli Stella Curb. Fundacja Curb aktywnie działa w obszarze edukacji, m.in. w Curb Center na Uniwersytecie Vanderbilt (gdzie uruchomiono program Curb Creative Campus), Curb College for Music Business na Uniwersytecie Belmont, Curb College of Arts, Media and Communication na Uniwersytecie Stanowym Kalifornii w Northridge, Curb Beaman Jubilee Singers Chair na Uniwersytecie Fisk, Curb College of Arts, Music and Sciences na Daytona State College, Business and Law Chair and Facility na Claremont McKenna College, Curb Learning Lab for Music and Entertainment na Uniwersytecie Baylor, Curb Keller Dormitories w Neve Yerushalayim na Uniwersytecie Jerozolimskim oraz Curb History Institute na Rhodes College. Projekty W ramach projektów edukacyjnych Curb, Curb zakupił i odrestaurował pierwszy dom Elvisa Presleya w Memphis w stanie Tennessee, Muzeum Johnny'ego Casha w Nashville w stanie Tennessee, historyczne studio RCA Studio B oraz zabytkowy Quonset Hut w Columbii (pierwsze studio nagraniowe na słynnej Music Row w Nashville). Te zabytkowe obiekty były wykorzystywane przez studentów różnych uczelni i uniwersytetów wspieranych przez Curb do studiowania historii muzyki. W październiku 2008 roku Curb Event Center, mieszczący 6000 osób,

Na Uniwersytecie Belmont w Nashville odbyła się debata prezydencka Town Hall pomiędzy senatorami Johnem McCainem i Barackiem Obamą.

W Wielkiej Brytanii artyści Curb (poza tymi, którzy posiadają sublicencje dla dużych wytwórni) mogą znaleźć się na brytyjskich listach przebojów „niezależnych”. W styczniu 2006 roku Curb znalazł się w pierwszej dziesiątce przeboju z albumem „Tribute to George Best” Briana Kennedy'ego i Petera Corry'ego, EP-ką zawierającą utwory „You Raise Me Up”. Wcześniej Curb miał duże przeboje w Europie z zespołami Four Seasons, The Osmonds, LeAnn Rimes oraz ścieżkami dźwiękowymi, takimi jak „Coyote Ugly”.

Bob Welch

Wokalista, autor tekstów i gitarzysta Bob Welch cieszył się krótką passą sukcesów
w mainstreamie pod koniec lat 70-tych po czteroletnim okresie w zespole Fleetwood Mac, poprzedzającym fenomen. W 1971 roku Welch zastąpił Jeremy'ego Spencera i pozostał w zespole na albumach „Future Games” (1971), „Bare Trees” (1972), „Penguin” (1973), „Mystery to Me” (1973) i „Heroes Are Hard to Find” (1974). Najlepszym momentem Welcha w zespole Fleetwood Mac był senny, jazzowy utwór „Hypnotized” z płyty „Mystery to Me”.

Welch został poproszony o pozostanie w zespole pomimo dołączenia Lindsey Buckingham i Stevie Nicks, ale odszedł i założył hardrockowe trio o nazwie Paris. Zespół - w którego skład wchodzili były basista Jethro Tull, Glenn Cornick, były perkusista Nazz, Thom Mooney, a następnie przyszły perkusista Tin Machine, Hunt Sales - wydał dwa chłodno przyjęte albumy w 1976 roku. Welch postanowił wówczas tworzyć jawnie komercyjną muzykę pop i udało mu się to osiągnąć dzięki wydanemu w 1977 roku albumowi „French Kiss”, który uzyskał status platynowej płyty i zawierał przeboje „Sentimental Lady” (ponowne nagranie utworu Bare Trees) oraz „Ebony Eyes”.

Wydany w 1979 roku album „Three Hearts” w dużej mierze powtórzył formułę, ale osiągnął jedynie status złotej płyty; singiel „Precious Love” trafił do Top 40. Na obu albumach gościnnie wystąpili członkowie Fleetwood Mac. Welch wydał jeszcze cztery albumy do 1983 roku, ale sprzedaż stale spadała. Do 1987 roku Welch przeprowadził się do Phoenix w Arizonie i założył zespół Avenue M. Pod koniec lat 90-tych kontynuował karierę kompozytorską w Nashville w stanie Tennessee. Welch publicznie popadł również w konflikt z byłymi członkami zespołu Fleetwood Mac. W 1994 roku wniósł pozew, twierdząc, że zaniżono mu tantiemy za jego kadencji. Sprawa została rozstrzygnięta poza sądem, ale Welch twierdzi, że Fleetwood Mac w odwecie doprowadził do wykluczenia go z wprowadzenia zespołu do Rock and Roll Hall of Fame w 1998 roku. Welch był jedynym wczesnym członkiem, który nie został uhonorowany.

Zmarł w wyniku samobójczego postrzału w swoim domu w Nashville 7 czerwca 2012 roku; Bob Welch miał 65 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sentimental Lady/Hot Love, Cold World	Bob Welch	10.1977	-	8[18]	Capitol 4479	[written by Bob Welch][produced by Lindsey Buckingham, Christine McVie]
Ebony Eyes/Outskirts	Bob Welch	01.1978	-	14[17]	Capitol 4543	[written by Bob Welch][produced by John Carter]
Hot Love, Cold World/Danchiva	Bob Welch	06.1978	-	31[10]	Capitol 4588	[written by B. Welch, J. Henning][produced by John Carter]
Precious Love/Something Strong	Bob Welch	02.1979	-	19[15]	Capitol 4685	[written by Bob Welch][produced by John Carter]
Church/Here Comes The Night	Bob Welch	05.1979	-	79[3]	Capitol 4719	[written by Bob Welch][produced by John Carter]
Two To Do/Imaginary Fool	Bob Welch	11.1981	-	107[2]	RCA 12356	[written by M. Clark][produced by Michael Verdick]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
French Kiss	Bob Welch	10.1977	-	12[46]	Capitol 11 663	[platinum-US][produced by John Carter,Lindsey Buckingham,Christine McVie]
Three Hearts	Bob Welch	03.1979	-	20[17]	Capitol 11 907	[gold-US][produced by John Carter, Richard Dashut]
The Other One	Bob Welch	12.1979	-	105[8]	Capitol 12 017	[produced by John Carter]
Man Overboard	Bob Welch	10.1980	-	162[5]	Capitol 12 107	[produced by John Carter]

Whispers

The Whispers to amerykańska grupa wokalna z Los Angeles w Kalifornii.
Od końca lat 60-tych XX wieku zespół tworzy przeboje, a najbardziej znany jest z dwóch singli R&B, „And the Beat Goes On” z 1979 roku i „Rock Steady” z 1987 roku, które zajęły pierwsze miejsce na listach przebojów. Zespół ma na swoim koncie 15 singli R&B w pierwszej dziesiątce oraz 8 albumów R&B w pierwszej dziesiątce, z czego dwa, „The Whispers” i „Love Is Where You Find It”, dotarły do pierwszego miejsca na listach przebojów. Zespół zdobył dwie platynowe i pięć złotych płyt według RIAA.

Zespół The Whispers powstał w 1963 roku w Watts w Kalifornii. W jego pierwotnym składzie znaleźli się bracia bliźniacy Wallace „Scotty” i Walter Scott, a także Gordy Harmon, Marcus Hutson i Nicholas Caldwell. Po zaproszeniu do obszaru Zatoki San Francisco w 1966 roku przez Sly'a Stone'a, grupa przeniosła się w tamte rejony, gdzie zaczęła budować reputację jako olśniewający zespół koncertowy. Walter Scott został powołany do służby w wojnie w Wietnamie w tym okresie na osiemnaście miesięcy, powracając do zespołu w 1969 roku po zwolnieniu ze służby. Po tym, jak Harmon uszkodził krtań w wypadku samochodowym w 1973 roku, zastąpił go były członek Friends of Distinction,Leaveil Degree.

Po serii singli w wytwórni Dore w Los Angeles, grupa podpisała kontrakt z małą wytwórnią Soul Clock w Los Angeles, prowadzoną przez producenta Rona Carsona, który był odpowiedzialny za ich przełomowy hit „Seems Like I Got to Do Wrong” w 1970 roku. Przenosząc się do większej nowojorskiej wytwórni Janus, Carson kontynuował produkcję, zanim sprzedał wszystkie swoje nagrania Janus, a grupa nagrywała wówczas głównie w Filadelfii w połowie lat 70-tych. W 1978 roku grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Dicka Griffeya SOLAR Records.

W latach 1979-80 utwory „And the Beat Goes On” / „Can You Do the Boogie” / „Out the Box” zajęły 1. miejsce na liście przebojów Hot Dance Club Play. W Wielkiej Brytanii „And the Beat Goes On” osiągnął 2. miejsce, a „It's a Love Thing” stał się ich drugim utworem w pierwszej dziesiątce w 1981 roku, osiągając 9. miejsce. W 1987 roku ich piosenka „Rock Steady” osiągnęła 7. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA, 10. miejsce na liście Cash Box Top 100 w USA i 1. miejsce na liście R&B. The Whispers założyli później własną firmę producencką Satin Tie Productions, dzięki której wydali w 2006 roku swój niezależny album For Your Ears Only.

Grupa otworzyła drugi mecz World Series w 1989 roku w Oakland–Alameda County Coliseum swoją interpretacją hymnu narodowego. Marcus Hutson opuścił zespół w 1992 roku z powodu raka prostaty. Według strony internetowej Whispers, kiedy Hutson zmarł 23 maja 2000 roku, przyrzekli, że nigdy go nie zastąpią i zaczęli występować jako kwartet. Jerry McNeil zrezygnował ze stanowiska klawiszowca pod koniec 1993 roku, aby spędzać więcej czasu z rodziną. W 2014 roku Whispers zostali wprowadzeni do Narodowej Galerii Sław Rhythm and Bluesa. Filadelfijski zespół kompozytorów soulowych, Allan Felder, Norman Harris, Bunny Sigler i Ronnie Baker, wykonał kilka utworów Whispers, w tym „A Mother for My Children” i „Bingo”. Nicholas Caldwell zmarł z powodu zastoinowej niewydolności serca w swoim domu w San Francisco 5 stycznia 2016 roku w wieku 71 lat. Założyciel Gordy Harmon zmarł w swoim domu w Los Angeles 5 stycznia 2023 roku w wieku 79 lat. Założyciel Walter Scott zmarł po krótkiej chorobie 26 czerwca 2025 roku w wieku 81 lat. Tym samym Wallace Scott został ostatnim żyjącym członkiem oryginalnego składu od 1963 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Time Will Come/Flying High	Whispers	08.1969	-	-	Soul Clock 107	[written by Gordy Horman][produced by Ron Carson][17[7].R&B Chart]
Seems Like I Gotta Do Wrong/Needle In A Haystack	Whispers	09.1970	-	50[9]	Soul Clock 1004	[written by Dee Ervin, Lynn Farr][produced by Ron Carson][6[11].R&B Chart]
There's A Love For Everyone/It Sure Ain't Pretty (Hard Core Unemployed)	Whispers	12.1970	-	116[1]	Janus 140	[written by Sugar Pie De Santo][produced by Ron Carson][31[6].R&B Chart]
Your Love Is So Doggone Good/Crackel Jack	Whispers	05.1971	-	93[2]	Janus 150	[written by Rudy Love, Dee Ervin][produced by Ron Carson][19[6].R&B Chart]
Can't Help But Love You/A Hopeless Situation	Whispers	02.1972	-	114[1]	Janus 174	[written by Michael Gately, Robert John][produced by Ron Carson][35[8].R&B Chart]
I Only Meant To Wet My Feet/You Fill My Life With Music	Whispers	07.1972	-	-	Janus 184	[written by D. Daniels, T. McFaddin][produced by Ron Carson][27[8].R&B Chart]
Somebody Loves You/Can We Love Forever	Whispers	01.1973	-	94[4]	Janus 200	[written by Terri McFadden, Warren Sams][produced by Ron Carson][45[3].R&B Chart]
A Mother For My Children/What More Can A Girl Ask For?	Whispers	02.1974	-	92[4]	Janus 231	[written by Ronnie Baker, Norman Harris, Bunny Sigler, Alan Felder][produced by Bunny Sigler, Baker, Harris, Young][32[13].R&B Chart]
Bingo/Once More With Feeling	Whispers	06.1974	-	-	Janus 238	[written by A. Felder, B. Sigler, N. Harris][produced by Baker, Harris, Young][40[9].R&B Chart]
What More Can A Girl Ask For?/Broken Home	Whispers	10.1974	-	-	Janus 244	[written by Alan Folder, Norman Harris][produced by Baker, Harris, Young][60[10].R&B Chart]
In Love Forever/Fairytales	Whispers	12.1975	-	-	Soul Train 10430	[written by J. Hernandez][produced by Don Cornelius, Dick Griffey, The Whispers][40[12].R&B Chart]
One For The Money (Part 1)/One For The Money (Part 2)	Whispers	08.1976	-	88[10]	Soul Train 10700	[written by V. Drayton, R. Turner][produced by "The Harris Machine" Norman Harris][10[15].R&B Chart]
Living Together (In Sin)/I've Got A Feeling	Whispers	10.1976	-	101[6]	Soul Train 10773	[written by V. McCoy, J. Cobb][produced by Norman Harris][21[15].R&B Chart]
You're Only As Good As You Think You Are/Sounds Like A Love Song	Whispers	02.1977	-	-	Soul Train 10878	[written by B. Gray, A. Felder][produced by Don Cornelius, Dick Griffey, "The Harris Machine" Norman Harris][91[4].R&B Chart]
Make It With You/You Are Number One	Whispers	08.1977	-	94[4]	Soul Train 10996	[written by D. Gates][produced by Don Cornelius, Dick Griffey][10[17].R&B Chart]
I'm Gonna Make You My Wife/You Never Miss Your Water ('Til Your Well Runs Dry)	Whispers	11.1977	-	-	Soul Train 11139	[written by W. Bell][produced by Don Cornelius, Dick Griffey, The Whispers][54[9].R&B Chart]
(Let's Go) All The Way/Chocolate Girl	Whispers	06.1978	-	101[11]	Solar 11246	[written by M. Ragin, R. Burke, A. Posey, J. Brown][produced by Dick Griffey, The Whispers][10[18].R&B Chart]
(Olivia) Lost And Turned Out/Try And Make It Better	Whispers	09.1978	-	-	Solar 11353	[written by M. Anthony][produced by Dick Griffey, The Whispers ][13[22].R&B Chart]
Can't Do Without Love/Headlights	Whispers	06.1979	-	-	Solar 11590	[written by K. Burke, C. Mayfield][produced by Dick Griffey, The Whispers][43[11].R&B Chart]
Homemade Lovin'/You'll Never Get Away	Whispers	08.1979	-	-	Solar 11685	[written by L. Sylvers][produced by Dick Griffey, The Whispers][66[6].R&B Chart]
A Song For Donny	Whispers	10.1979	-	-	Solar 11739	[written by D. Hathaway, Carrie Lucas][produced by Dick Griffey, The Whispers][21[15].R&B Chart]
And The Beat Goes On/Can You Do The Boogie	Whispers	02.1980	2[12]	19[15]	Solar 11894	[gold-US][written by Leon Sylvers, Stephen Shockley, William Shelby][produced by Dick Griffey, The Whispers][1[5][20].R&B Chart]
Lady/I Love You	Whispers	04.1980	55[3]	28[11]	Solar 11928	[written by Nicholas Caldwell][produced by Dick Griffey, The Whispers][3[19].R&B Chart]
My Girl/(Olivia) Lost And Turned Out	Whispers	07.1980	26[6]	-	Solar SO 8 [UK]	[written by W. Robinson, R. White][produced by Dick Griffey, The Whispers]
It's A Love Thing/Girl I Need You	Whispers	02.1981	9[11]	28[15]	Solar 12154	[written by W. Shelby, D. Meyers][produced by The Whispers, Dick Griffey, Leon Sylvers III][2[20].R&B Chart]
I Can Make It Better/Say You (Would Love For Me Too)	Whispers	05.1981	44[5]	105[3]	Solar 12232	[written by W. Shelby, S. Shockley, D. Meyers][produced by The Whispers, Dick Griffey][40[10].R&B Chart]
This Kind Of Lovin'/What Will I Do	Whispers	09.1981	-	-	Solar 12295	[written by W. Shelby, K. Spencer, N. Beard][produced by Leon Sylvers III][17[15].R&B Chart]
In The Raw/Small Talkin'	Whispers	02.1982	-	103[4]	Solar 47961	[written by Glen Barbee, Charmaine Sylvers, Donna Meyers][produced by Leon F. Sylvers III, Ricky Sylvers, The Whispers][8[15].R&B Chart]
Emergency/Only You	Whispers	05.1982	-	-	Solar 48008	[written by Kevin Spencer, Nidra Beard, William Shelby][produced by Leon F. Sylvers III, The Whispers][22[12].R&B Chart]
Tonight/Small Talkin'	Whispers	04.1983	-	84[4]	Solar 69842	[written by Jerry Knight][produced by Leon F. Sylvers III][4[16].R&B Chart]
Keep On Lovin' Me/Try It Again	Whispers	05.1983	-	-	Solar 69827	[written by Wardell Potts Jr., William Zimmerman, Kevin Spencer][produced by Leon F. Sylvers III, Ricky Sylvers][4[18].R&B Chart]
This Time/Love For Love	Whispers	10.1983	81[3]	110[1]	Solar 69809	[written by Grady Wilkins, Percy Scott][produced by Whispers][32[9].R&B Chart]
Contagious/Keep Your Love Around	Whispers	12.1984	56[3]	105[4]	Solar 69683	[written by Bopz Watson, Roggie Colloway, Melvin Gentry, Bobby Lovelace][produced by Reggie Calloway][10[15].R&B Chart]
Some Kinda Lover/Never Too Late	Whispers	03.1985	91[1]	106[4]	Solar 69658	[written by Boaz Watson, Kenny Edmonds][produced by Reggie Calloway][17[14].R&B Chart]
Don't Keep Me Waiting/Suddenly	Whispers	05.1985	-	-	Solar 69639	[written by Kenny Edmonds][produced by Reggie Calloway][60[7].R&B Chart]
Hello Stranger	Carrie Lucas feat. Whispers	07.1985	-	-	Constellation 52 602	[written by Barbara Lewis][20[14].R&B Chart]
And The Beat Goes On/Some Kinda Lover	Whispers	03.1987	45[4]	-	Solar MCA 1126	[written by L. Sylvers III, S. Shockley, W. Shelby][produced by Dick Giffey, Leon Sylvers III, The Whispers]
Rock Steady/Are You Going My Way	Whispers	06.1987	38[6]	7[23]	Solar 70006	[written by Babyface, L.A., D. Ladd, B. Watson][produced by L.A., Babyface][1[1][18].R&B Chart]
Just Gets Better With Time/Say Yes	Whispers	08.1987	-	-	Solar 70012	[written by Gary Taylor][produced by Gary Taylor][12[15].R&B Chart]
Special FX/Give It To Me	Whispers	08.1987	69[4]	-	Solar MCA 1178 [UK]	[written by L. Sylvers III, J. Sylvers][produced by Leon F. Sylvers III]
In The Mood	Whispers	11.1987	-	-	Solar 70017	[written by D. Simmons, Babyface][produced by L. A., Babyface][16[15].R&B Chart]
No Pain, No Gain	Whispers	04.1988	81[2]	-	Solar 70020	[written by L. Sylvers III, K. Grady, K. Aubrey][produced by Leon F. Sylvers III][74[6].R&B Chart]
Innocent	Whispers	06.1990	-	55[11]	Capitol 44 593	[written by Brookins, Jones, King][produced by Robert Brookins][3[15].R&B Chart]
My Heart Your Heart	Whispers	10.1990	-	-	Capitol 44 627	[written by Gary Taylor][produced by Gary Taylor][16[15].R&B Chart]
Is It Good to You	Whispers	02.1991	-	-	Capitol 44 626	[written by Tsuyoshi Takayanagi,Kevin Spencer][produced by Tsuyoshi Takayanagi,Kevin Spencer][7[14].R&B Chart]
I Want 2B the 1 4U	Whispers	06.1991	-	-	Capitol 44 722	[written by Skylark][produced by Skylark][58[4].R&B Chart]
I want to know your name	Walter & Scotty	04.1993	-	-	Capitol 44 930	[28[15].R&B Chart]
Sticks and stones	Walter & Scotty	07.1997	-	-	Capitol 44 964	[64[8].R&B Chart]
Make Sweet Love To Me/My Funny Valentine	Whispers	03.1995	-	-	Capitol 58 330	[written by Magic, Cornell Moss, Ray Dewey][41[18].R&B Chart]
Come On Home/Better Watch Your Heart	Whispers	07.1995	-	-	Capitol 58 422	[written by P. Stewart III, T. Harrell Jr., G. Stewart][60[10].R&B Chart]
Caravan of Love	Whispers with Russ Freeman & the Rippingtons	05.1996	-	-	GRP 3073	[written by Ernie Isley, Chris Jasper and Marvin Isley][89[5].R&B Chart]
My, My, My	Whispers	12.1997	-	-	Interscope	[written by Kenneth Edmonds,Daryl Simmons][73[1].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Whispers' Love Story	Whispers	05.1972	-	186[2]	Janus 3041	[produced by Ron Carson]
One for the Money	Whispers	08.1976	-	189[6]	Soul Train 1450	[produced by Norman Harris]
Open Up Your Love	Whispers	07.1977	-	65[10]	Soul Train 2270	[produced by Don Cornelius, Dick Griffey, the Whispers]
Headlights	Whispers	05.1978	-	77[28]	Solar 2774	[produced by Dick Griffey, the Whispers]
Whisper in Your Ear	Whispers	04.1979	-	146[9]	Solar 3105	[produced by Dick Griffey, the Whispers]
The Whispers	Whispers	01.1980	-	6[35]	Solar 3521	[platinum-US][produced by Dick Griffey, the Whispers]
Imagination	Whispers	01.1981	42[5]	23[27]	Solar 3578	[gold-US][produced by The Whispers, Dick Griffey, Leon Sylvers III]
This Kind of Lovin'	Whispers	10.1981	-	100[9]	Solar 3976	[produced by Leon Sylvers III, The Whispers]
Love Is Where You Find It	Whispers	01.1982	-	35[25]	Solar 27	[gold-US][produced by The Whispers,Leon Sylvers III,Ricky Sylvers,Wallace Scott,Walter Scott,Nicholas Caldwell]
The Best of the Whispers	Whispers	03.1982	-	180[5]	Solar 4242	-
Love for Love	Whispers	04.1983	-	37[29]	Solar 60 216	[produced by Leon Sylvers III, the Whispers, Nicholas Caldwell, Al Johnson, Ray Obiedo, Grady Wilkins]
So Good	Whispers	12.1984	-	88[26]	Solar 60 356	[produced by Leon Sylvers III, Reggie Calloway, Nicholas Caldwell, Wardell Potts, Wilmer Raglin, Grady Wilkins]
Just Gets Better with Time	Whispers	05.1987	63[4]	22[37]	Solar 72 554	[platinum-US][produced by L.A. Reid & Babyface, Leon Sylvers III, Nicholas Caldwell, Larry White, Gary Taylor, Grady Wilkins]
More of the Night	Whispers	08.1990	-	83[24]	Capitol 92 957	[gold-US][produced by Joel Davis, Gary Taylor, Gordon Jones, Robert Brookins, Sir Gant, Peabo Bryson, Tsuyoshi "Taka" Takayanagi, Kevin Spencer, Zac Harmon & Christopher Troy, Steve Russell, Greg Dalton, "The Riddler," Skylark, Jerry McNeil]
Toast to the Ladies	Whispers	04.1995	-	92[8]	Capitol 30 270	-
Thankful	Whispers	11.2009	-	172[1]	Kingdom 8888	-

środa, 15 kwietnia 2026

Eddie Heywood

Edward Heywood Jr. (ur. 4 grudnia 1915r - zm. 3 stycznia 1989r) był amerykańskim pianistą jazzowym i kompozytorem, szczególnie aktywnym w latach 40-tych i 50-tych XX wieku.

Heywood urodził się w Atlancie w stanie Georgia w Stanach Zjednoczonych.Jego ojciec, Eddie Heywood Sr., również był muzykiem jazzowym w latach 20-tych XX wieku i od 12. roku życia uczył go gry na akompaniatora w orkiestrze wodewilowej w Atlancie, okazjonalnie akompaniując śpiewakom takim jak Bessie Smith i Ethel Waters. Heywood przeprowadził się najpierw do Nowego Orleanu, a następnie do Kansas City, gdy wodewil zaczął być zastępowany przez obrazy dźwiękowe.Heywood grał z takimi muzykami jazzowymi jak Wayman Carver w 1932 roku, Clarence Love w latach 1934-1937 oraz Benny Carter, który słyszał go w Kansas City grającego z Clarence Love w latach 1939-1940, po przeprowadzce do Nowego Jorku w 1938 roku.

Po założeniu zespołu, Heywood okazjonalnie akompaniował Billie Holiday w 1941 roku. W 1943 roku Heywood wykonał kilka solówek na koncercie kwartetu Colemana Hawkinsa (w tym „The Man I Love”) i założył sekstet, w którego skład weszli Doc Cheatham (tpt), Vic Dickenson (tb), Lem Davis (as), Al Lucas (b) i Jack Parker (d). Po tym, jak ich wersja „Begin the Beguine” stała się hitem w 1944 roku, zespół odniósł trzy udane lata. Płyta „Begin the Beguine” sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i została nagrodzona złotą płytą przez RIAA.

W 1947 roku Heywood doznał częściowego paraliżu rąk i nie mógł występować. Powrócił jednak w 1951 roku. W latach 50-tych Heywood skomponował i nagrał utwory „Land of Dreams” i „Soft Summer Breeze” (1956) (który osiągnął 11. miejsce na liście Billboardu). Nagranie jego kompozycji „Canadian Sunset” z Hugo Winterhalterem i jego orkiestrą dla RCA Victor z 1956 roku osiągnęło 2. miejsce na liście przebojów.

Po drugim częściowym paraliżu w latach 1966–1969, Heywood ponownie powrócił na scenę i kontynuował karierę w latach 80-tych.Heywood zmarł w swoim domu w Miami Beach na Florydzie w wieku 73 lat. Choroba Parkinsona powikłana była chorobą Alzheimera i od pięciu lat zmagał się z problemami zdrowotnymi. Ma swoją „gwiazdę” przy ulicy Vine Street 1709 w Alei Gwiazd w Hollywood.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Canadian Sunset/This Is Real (We're In Love, We're In Love, We're In Love)	Hugo Winterhalter And His Orchestra with Eddie Heywood	06.1956	-	2[31]	RCA Victor 6537	[written by Eddie Heywood]
Soft Summer Breeze/Heywood's Bounce	Eddie Heywood	06.1956	-	11[25]	Mercury 70863	[written by Eddie Heywood]

wtorek, 14 kwietnia 2026

Johnny Cowell

Johnny Cowell (ur. 11 stycznia 1926r w Tillsonburg, Ontario - zm. 22 stycznia 2018r)
był kanadyjskim trębaczem, kompozytorem i aranżerem. Ojciec Cowella i trzej wujkowie byli członkami orkiestry miejskiej Tillsonburg, a Cowell zagrał swoje pierwsze solo na trąbce w tym zespole w wieku sześciu lat. Cowell dołączył do Toronto Symphony Band w 1941 roku w wieku 15 lat jako solista trębacz .[2] Cowell był w dużej mierze samoukiem, ale po dołączeniu do Toronto Symphony Band krótko uczył się u Edwarda Smeale'a w Toronto.

Podczas II wojny światowej służył jako solista w orkiestrze Royal Canadian Navy w Victorii w Kolumbii Brytyjskiej, a w latach 1943–1945 był pierwszym trębaczem w Victoria Symphony Orchestra. Później studiował kompozycję w Królewskim Konserwatorium Muzycznym (RCMT) u Oskara Morawetza i Johna Weinzweiga. W latach 1952–1991 grał z Orkiestrą Symfoniczną w Toronto. Cowell skomponował ponad 200 utworów, z czego prawie 150 zostało nagranych, a kilka z nich zyskało rozgłos. Wśród nich znalazły się „Walk Hand in Hand”, „His Girl” i „(These Are) the Young Years” z Floydem Cramerem.

Jego piosenka „Walk Hand in Hand” (1956) została nagrana ponad 90 razy , co czyni Cowella jednym z najbardziej utytułowanych kanadyjskich autorów piosenek . Skomponował instrumentalny utwór na trąbkę Our Winter Love , który Bill Pursell później zaaranżował na fortepian, a przebój ten zajął 9. miejsce na liście Billboard Hot 100, a także 4. miejsce na liście Easy Listening i 20. miejsce na liście Hot R&B Singles wiosną 1963 roku.

Cowell poślubił swoją żonę Joan 26 września 1953 roku. Poznali się sześć lat wcześniej, kiedy zaczął grać na trąbce w zespole tanecznym, w którym Joan była wokalistką. Cowell i jego żona mają córkę Marcie i troje wnucząt. Zmarł 22 stycznia 2018 roku.

Kompozycje Johnny'ego Cowella na listach przebojów

 

[solo] 
04/1956 Walk Hand in Hand Andy Williams 54.US
04/1956 Walk Hand in Hand Tony Martin 10.US/2.UK
05/1956 Walk Hand in Hand Denny Vaughn 70.US
07/1956 Walk Hand in Hand Ronnie Carroll 13.UK
08/1956  Walk Hand in Hand Jimmy Parkinson 26.UK
02/1963 Our Winter Love Bill Pursell 9.US
05/1963 (These Are) The Young Years Floyd Cramer 129.US
11/1965 Walk Hand in Hand Gerry & the Pacemakers 103.US/29.UK
02/1967 His Girl The Guess Who 45.UK


[with  Bob Tubert] 
01/1967 Our Winter Love The Lettermen 72.US

poniedziałek, 13 kwietnia 2026

George Olsen

George Olsen -[ur. 18.03.1893r-zm. 18.03.1971r],amerykański bandleader.

Urodził się w Portland w stanie Oregon;ukończył University of Michigan,gdzie sformował swój band-George Olsen and His Music.Występował na Broadway'u w musicalach Kid Boots, The Ziegfeld Follies of 1924, i Good News.George Olsen and his Music byli płodną orkiestrą w nagrania dokonywane dla wytwórni Victor,a ich płyty dzisiaj są najbardziej poszukiwanymi rarytasami wśród kolekcjonerów.

Lider i jego orkiestra występowali w przebojowym broadway'owskim hicie Eddie Cantora z 1928r,Whoopee! i w jego filmowej wersji z 1930r.Ożenił się z Ethel Shutta,która śpiewała i tańczyła we wspomnianym musicalu.Razem wystepowali w klubach nocnych i audycjach radiowych.Mieli ze sobą dwoje dzieci,a po rozwodzie Olsen otworzył restauracje w New Jersey.

W 1936r Został liderem zespołu Orville Knappa,po tym jak jego założyciel zginął w katastrofie lotniczej.Jego wyboru na lidera orkiestry dokonała wdowa po Knappie.Orkiestra po wielu problemach i odejściu czołowych muzyków w 1938r rozwiązała się.Olsen zmarł w Oaramus,New Jersey w 1971r.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm knee deep in daisies [And head over heels in love]	George Olsen and His Orchestra	12.1925	-	7[3]	Victor 19 761	[vocal:Fran Frey & Bob Rice][written by Ash/Goodwin/Little/Shay]
Who?/Sunny	George Olsen and His Orchestra	01.1926	-	1[6][12] side B:2[8]	Victor 19 840	[piosenki z musicalu na Broadway'u "Sunny"][written by Oscar Hammerstein II/Otto Harbach/Jerome Kern]
Always	George Olsen and His Orchestra	04.1926	-	1[3][10]	Victor 19 995	[vocal:Edward Joyce,Fran Frey & Bob Rice][written by Irving Berlin]
Drifting and dreaming [Sweet paradise]	George Olsen and His Orchestra	05.1926	-	3[6]	Victor 19 969	[written by Loyal Curtis/Haven Gillespie/Eriwn Schmidt/Egbert VanAlstyne]
Horses	George Olsen and His Orchestra	06.1926	-	2[6]	Victor 19 997	[vocal:Fran Frey with George Olsen speaken][written by Byron Gay/Richard Whiting][utwór oparty na temacie "Troika" P.Czajkowskiego]
The girl friend	George Olsen and His Orchestra	08.1926	-	3[6]	Victor 20 029	[vocal:Larry Murphy,Bob Borger & Fran Frey][written by Lorenz Hart/Richard Rodgers][tytulowa piosenka z musicalu na Broadway'u]
Katinka	George Olsen and His Orchestra	10.1926	-	5[4]	Victor 20 100	[vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Lucky day	George Olsen and His Orchestra	11.1926	-	5[4]	Victor 20 101	[piosenka z musicalu na Broadway'u "George White's Scandals of 1926"][written by Lew Brown/Buddy DeSylva/Ray Henderson][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Do-do-do	George Olsen and His Orchestra	02.1927	-	5[7]	Victor 20 327	[written by George Gershwin/Ira Gershwin][piosenka z musicalu na Broadway'u "Oh,Kay"][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Someone to watch over me	George Olsen and His Orchestra	03.1927	-	3[7]	Victor 20 392	[written by George Gershwin/Ira Gershwin][piosenka z musicalu na Broadway'u "Oh,Kay"][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Blue skies/Where's that rainbow	George Olsen and His Orchestra	04.1927	-	2[10] side B:12[3]	Victor 20 455	[written by Irving Berlin][side B:written by Lorenz Hart/Richard Rodgers][piosenka z musicalu na Broadway'u "Betsy"][side B:piosenka z musicalu na Broadway'u "Peggy Ann"][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Ev'ry little while	George Olsen and His Orchestra	04.1927	-	10[4]	Victor 20 409	[vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
At sundown [When love is calling me home]	George Olsen and His Orchestra	05.1927	-	1[3][12]	Victor 20 476	[written by Walter Donaldson][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
The Best Things in Life Are Free/Lucky in love	George Olsen and His Orchestra	10.1927	-	3[9]	Victor 20 872	[written by Lew Brown/Buddy DeSylva/Ray Henderson]
The Varsity drag/Good news	George Olsen and His Orchestra	11.1927	-	4[7] side B:6[6]	Victor 20 875	[written by Lew Brown/De Sylva/Ray Henderson][piosenka z musicalu na Broadway'u "Good news"][vocals:Fran Frey]
My heart stood still	George Olsen and His Orchestra	01.1928	-	5[7]	Victor 21 034	[piosenka z musicalu na Broadway'u "A Connecticut Yankee"][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Old man sunshine,little boy bluebird	George Olsen and His Orchestra	09.1928	-	7[6]	Victor 21 566	[written by George Gershwin/Ira Gershwin][vocals:Fran Frey]
I'm on the crest of a wave	George Olsen and His Orchestra	10.1928	-	15[2]	Victor 21 500	[piosenka z musicalu na Broadway'u "George White's Scandals of 1928"][vocals:Bob Borger]
Doin' the Raccoon	George Olsen and His Orchestra	12.1928	-	5[5]	Victor 21 701	[written by J. Fred Coots/Jon Klages][vocals:Fran Frey,Bob Borger, Bob Rice,Jack Gifford]
A Precious Little Thing Called Love	George Olsen and His Orchestra	02.1929	-	1[2][11]	Victor 21 832	[written by J. Fred Coots/Joe Davis][vocals:Ethel Shutta]
South Sea Rose	George Olsen and His Orchestra	02.1930	-	14[2]	Victor 22 213	[vocals:Ethel Shutta]
The moon is low	George Olsen and His Orchestra	05.1930	-	7[5]	Victor 22 392	[vocals:Fran Frey][piosenka z filmu "Montana moon"]
I'm in the market for you	George Olsen and His Orchestra	05.1930	-	9[5]	Victor 22 391	[piosenka z filmu "High Society Blues"][vocals:Bob Borger]
It happened In Monterey	George Olsen and His Orchestra	05.1930	-	10[5]	Victor 22 370	[piosenka z filmu "King Of Jazz"][vocals:Bob Borger]
The kiss waltz	George Olsen and His Orchestra	09.1930	-	6[6]	Victor 222 462	[vocals:Bob Borger]
Beyond the Blue Horizon	George Olsen and His Orchestra	11.1930	-	5[6]	Victor 22 530	[written by W. Frank Harling/Leo Robin/Richard Whiting][piosenka z filmu "Monte Carlo"][vocals:Bob Borger]
By the fireside	George Olsen and His Orchestra	04.1932	-	10[4]	Victor 22 947	[vocals:Bob Borger,Ethel Shutta]
There's nothing the matter with me	George Olsen and His Orchestra	04.1932	-	18[1]	Victor 22 968	[piosenka z musicalu na Broadway'u "Hot-cha"][vocals:Ethel Shutta]
Lullaby of the Leaves	George Olsen and His Orchestra	05.1932	-	1[2][10]	Victor 22 998	[written by Bernice Petkere/Joe Young]
It was so beautiful	George Olsen and His Orchestra	08.1932	-	14[2]	Victor 24 070	[vocals:Paul Small][piosenka z filmu "The big broadcast of 1932"]
Say it isn't so/Love me tonight	George Olsen and His Orchestra	09.1932	-	1[2][9] side B:14[3]	Victor 24 124	[vocals:Paul Small]
All American girl	George Olsen and His Orchestra	09.1932	-	6[6]	Victor 24 125	[vocals:Fran Frey]
Please	George Olsen and His Orchestra	10.1932	-	5[6]	Victor 24 139	[vocals:Bob Borger][piosenka z filmu "The big broadcast of 1932"]
Pink elephants	George Olsen and His Orchestra	10.1932	-	8[5]	Victor 24 138	-
Rock-a-bye moon/Play,Fiddle,play	George Olsen and His Orchestra	11.1932	-	15[3] side B:16[2]	Victor 24 165	[vocals:Ethel Shutta][side B:vocals:Dave Marshall]
The girl in the little green hat	George Olsen and His Orchestra	02.1933	-	13[2]	Victor 24 220	[vocals:Fran Frey]
Underneath the arches	George Olsen and His Orchestra	03.1933	-	11[3]	Victor 24 229	[vocals:Ethel Shutta]
Louisiana lullaby	George Olsen and His Orchestra	07.1933	-	6[4]	Columbia 2790	-
The Last Round-Up	George Olsen and His Orchestra	07.1933	-	1[9][24]	Columbia 2791	[vocals:Joe Morrison][piosenka z rewii na Broadway'u "Ziegfeld Follies of 1934"]
Night owl	George Olsen and His Orchestra	10.1933	-	14[3]	Columbia 2820	[vocals:Ethel Shutta]
Everything I have is yours	George Olsen and His Orchestra	12.1933	-	17[1]	Columbia 2842	[piosenka z filmu "Dancing Lady"]
Throw another log on the fire	George Olsen and His Orchestra	01.1934	-	12[5]	Columbia 2857	-
Chickery chick	George Olsen and His Orchestra	12.1945	-	12[2]	Majestic 7155	[vocals:Judith Blair & Ray Adams]

Helen O'Connell

Helen O'Connell -ur. 23.05.1920r Lima,Ohio-zm. 9.09.1993r San Diego,piosenkarka,aktorka i
tancerka.
Opuściła swoje rodzinne miasto Toledo zostając członkinią 9-osobowej grupy Jimmy Richardsa koncertując z nią przez 2.5 roku.Występowała regularnie w radiowych audycjach w St.Louis,do chwili angażu w orkiestrze Larry Funka.

W 1939r przystapiła do orkiestry Jimmy Dorsey'a i swój największy sukces płytowy zanotowała na początku lat 40-tych singlami "Green Eyes", "Amapola" ,"Yours" i "Tangerine".W każdym z tych przebojów widać wpływy muzyki latynoskiej.Aranżacja tych utworów opierała się na delikatnym śpiewie Boba Eberly i powtarzaniu podanej frazy przez O'Connell.Piosenkarka wygrała w 1940r plebiscyt pisma Metronome na najlepszą wokalistkę oraz w 1940 i 1941r podobny plebiscyt Down Beat.

O'Connell wycofała się ze sceny muzycznej po swoim pierwszym małżeństwie w 1943r i udziale w filmie I Dood It.Gdy jej małżeństwo rozpadło się w 1951r powróciła do śpiewania odnosząc sukcesy na listach przebojów i regularnie występując w telewizji.Została jedną z pierwszych kobiet występującą w słynnym The Today Show telewizji NBC.Dorobiła się też własnego programu w telewizji.Koncertowała jako część show Four Girls Four ,razem z Kay Starr, Rosemary Clooney i Rose Marie.

W sumie wychodziła cztery razy zamąż,mając czworo dzieci.Jej ostatnie małżeństwo to związek z dyrygentem i kompozytorem Frankiem De Vole.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Would I Love You (Love You, Love You)/Gypsy heart	Helen O'Connell	03.1951	-	16[10]	Capitol F 1368	[written by Bob Russell/Harold Spina][with Dave Cavanaugh Orch]
Slow Poke/I wanna play house with you	Helen O'Connell	12.1951	-	8[13]	Capitol F 1837	[written by Pee Wee King/Chilton Price/Redd Stewart][with Cliffie Stone Orch]
Be Anything (But Be Mine)/Right or wrong [My love belongs to you]	Helen O'Connell	05.1952	-	27[1]	Capitol F 2011	[written by Irving Gordon][with Harald Money Orch]
Water Can't Quench the Fire of Love	Helen O'Connell & Giselle MacKenzie	11.1952	-	21[3]	Capitol F 2266	[written by Charney, Marvin/O'Neale, Margie]
Lipstick-A-Powder-'N-Paint	Helen O'Connell & Giselle MacKenzie	04.1953	-	25[1]	Capitol F 2404	[written by J.Kay][with Dave Cavanaugh's Music]

Joan Osborne

Joan Osborne, potężna wokalistka, której repertuar zdradza doskonałe opanowanie rocka,
popu, soulu, bluesa, jazzu i wielu innych stylów, zyskała sławę w 1995 roku, wydając swój pierwszy album w dużej wytwórni, Relish. Utwór „One of Us” stał się wielkim przebojem, a kariera gwiazdy popu wydawała się być pewna. Jednak jej niespokojny, kreatywny duch doprowadził do konfliktów z wytwórnią płytową, a ona wolała podążać za swoją muzą, eksplorując różne muzyczne ścieżki wedle uznania-miksując covery klasycznych utworów soulowych i podobnych autorskich utworów na płycie „Breakfast in Bed” z 2007 roku, interpretując garść klasyków soulu i bluesa na płycie „Bring It on Home” z 2012 roku i oddając hołd jednemu ze swoich ulubionych autorów piosenek na albumie „Songs of Bob Dylan” z 2017 roku, który sam w sobie jest oczywistością.

Ostatecznie wydała swoją muzykę we własnej wytwórni, aby zyskać większą kontrolę. Zarówno śpiewając z zespołem Motown Funk Brothers, jak i koncertując jako wokalistka z Grateful Dead, Osborne z łatwością odnajduje się w muzyce house. Jej repertuar pokazuje imponującą wszechstronność i talent do pięknego głosu, wyczucie, jak go wykorzystać, oraz wiedzę, która mądrze wpływa na jej twórcze wybory. Na albumie „Trouble and Strife” z 2020 roku zaprezentowała muzykę łączącą różne gatunki muzyczne z muzyką zaangażowaną społecznie, a na soulowym albumie „Nobody Owns You” z 2023 roku zgłębiła tematy osobiste i polityczne.

Joan Osborne urodziła się 8 lipca 1962 roku w Anchorage w stanie Kentucky, ale dopiero po przeprowadzce do Nowego Jorku na początku lat 90. (aby studiować w szkole filmowej Uniwersytetu Nowojorskiego) zaczęła poważnie traktować karierę wokalną po wykonaniu klasycznego utworu Billie Holiday „God Bless the Child” podczas wieczoru z otwartym mikrofonem w lokalnym barze. Oprócz Holiday, Osborne szukała wzorców u takich legendarnych wokalistek jak Etta James i Ray Charles. Wschodząca gwiazda postanowiła nie ulegać wpływom wielkich wytwórni płytowych i założyła własną wytwórnię Womanly Hips, która zaowocowała takimi wydawnictwami jak koncertowy album Soul Show z 1992 roku i wieloma innymi.

Ostatecznie Osborne podpisała kontrakt z dużą wytwórnią Mercury, która z kolei wydała kolejny album piosenkarki, Relish, w marcu 1995 roku. Album okazał się być długowieczny, ponieważ prawie rok po premierze utwór „One of Us” stał się wielkim hitem MTV i radia, utrzymując się przez dwa tygodnie na pierwszym miejscu listy przebojów w USA, a Relish ostatecznie osiągnął sprzedaż w wysokości trzech milionów egzemplarzy. Kolejne utwory („Right Hand Man” i „St. Teresa”) nie dorównały sukcesowi pierwszego przeboju Osborne'a, ale piosenkarzowi udało się mimo to nawiązać kontakt z liczną i wdzięczną publicznością, zwłaszcza po trasie koncertowej Sarah McLachlan „Lilith Fair” z 1997 roku. Osborne otrzymał również liczne nominacje do nagrody Grammy w 1996 i 1997 roku.

Stworzenie godnego następcy „Relish” okazało się dla Osborne'a czasochłonnym wyzwaniem. Mercury próbował zyskać na czasie, wydając kompilację „Early Recordings” (która zawierała wcześniejsze wydawnictwa „Live at Delta '88” i „Blue Million Miles”). W międzyczasie Osborne skupiła się na wspieraniu kilku grup/spraw, które były jej bliskie, takich jak Rock the Vote i Planned Parenthood (ostatecznie została honorowym członkiem zarządu Planned Parenthood), a także zaśpiewała w duecie z Isaakiem Hayesem utwór „I'm Just a Bill” na charytatywnym albumie „Schoolhouse Rocks the Vote!” z 1998 roku. Uczyła się również krótko u nieżyjącego już mistrza qawwali, Nusrata Fateha Aliego Khana, i występowała u boku takich sław jak Stevie Wonder, Melissa Etheridge, Taj Mahal, Luciano Pavarotti, Spearhead, Bob Dylan i Chieftains.

We wrześniu 2000 roku ukazał się w końcu kolejny, zupełnie nowy album studyjny Osborne, zatytułowany „Righteous Love”, który nie dorównał sukcesowi komercyjnemu poprzednika i zniknął z anteny wkrótce po premierze. Wróciła na scenę w 2002 roku z albumem „How Sweet It Is”, zbiorem coverów mocno opartych na klasycznych utworach soul i R&B z lat 60-tych i 70-tych. W 2005 roku ukazał się album retrospektywny jej kariery zatytułowany „One of Us”. Wkrótce potem dołączył do niej Vanguard, a Osborne wydała w tej wytwórni w 2006 roku album długogrający z domieszką country zatytułowany „Pretty Little Stranger”. W 2007 roku ukazał się „Breakfast in Bed”, a w 2008 roku „Little Wild One”.

Po trzyletniej przerwie Osborne wróciła do studia nagraniowego ze swoim zespołem i współproducentem Jackiem Petruzzellim. Wyszli z surowym, wełnistym zbiorem klasycznych coverów bluesa i R&B zatytułowanym „Bring It on Home”; ukazał się on wiosną 2012 roku. Przejęła bardziej bezpośrednią kontrolę nad swoim kolejnym wydawnictwem, „Love & Hate”. Osborne i Petruzzelli ponownie połączyły siły, aby wspólnie produkować, ale tym razem to ona napisała lub współtworzyła wszystkie utwory. Album ukazał się wiosną 2014 roku. W tym samym roku Osborne pojawiła się na debiutanckim albumie Trigger Hippy, korzennego zespołu rockandrollowego z perkusistą Black Crowes, Stevem Gormanem; koncertowała również z zespołem, ale zrezygnowała, aby skupić się na karierze solowej. W ramach kolejnego projektu Osborne zwróciła się do fanów o finansowanie społecznościowe kolekcji utworów coverów Boba Dylana.

Album „Songs of Bob Dylan” ukazał się w 2017 roku. W 2020 roku wydała „Trouble and Strife”, album inspirowany politycznymi i społecznymi zawirowaniami epoki, na którym znalazła się gitara Nelsa Cline'a z Wilco. W lipcu 2023 roku Osborne wydała singiel „Great American Cities”, w którym celebrowała energię i różnorodność ośrodków miejskich w kraju. Był to pierwszy sampler z albumu „Nobody Owns You”, wydanego we wrześniu 2023 roku. Osborne skupiła się na sprawach osobistych i komentarzu społecznym, łącząc oba te elementy w tytułowym utworze, który został napisany jako przesłanie o sile jej córki.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One of Us	Joan Osborne	12.1995	6[16]	4[22]	Blue Gorilla JOACD 1	[gold-US][written by Eric Bazilian][produced by Rick Chertoff]
St. Teresa	Joan Osborne	06.1996	33[10]	-	Blue Gorilla JOACD 3	[written by Rob Hyman,Rick Chertoff,Eric Bazilian,Joan Osborne][produced by Rick Chertoff]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Relish	Joan Osborne	09.1995	5[23]	9[56]	Blue Gorilla 526 699	[3x-platinum-US][gold-US][produced by Rick Chertoff]
Righteous love	Joan Osborne	09.2000	-	90[4]	Interscope 490 737 [US]	[produced by Joan Osborne, Mitchell Froom, Rick "Soldier" Will, Aaron Comess]
Breakfast in bed	Joan Osborne	06.2007	-	160[21]	Interscope 069490737 [US]	[produced by Tor Hyams]
Little Wild One	Joan Osborne	09.2008	-	193[1]	Saguaro Road 19666 [US]	[produced by Rick Chertoff, Rob Hyman, Eric Bazilian]
Bring It On Home	Joan Osborne	04.2012	-	154[1]	Saguaro Road 26683 [US]	[produced by Jack Petruzzelli, Joan Osborne]

Kelly Osbourne

Kelly Lee Osbourne urodziła się w Anglii, 27 października 1984 roku. Jest córką słynnego małżeństwa Osbourne'ów - Ozzy'ego i Sharon. Kelly wraz z rodzeństwem już od wczesnego dzieciństwa podróżowała z rodzicami od hotelu do hotelu, podczas gdy Ozzy zaliczał kolejne trasy koncertowe. Kiedy miała 12 lat z całą rodziną na stałe przeprowadziła się do Los Angeles.
Kiedy pod koniec 2001 roku do rezydencji Osbourne'ów weszły kamery MTV i rozpoczął się reality show "The Osbournes", Kelly czuła, że zakłócono jej spokój i komfort wewnętrzny. Wkrótce jednak wróciła do normalnego zachowania, komentując wszystko, co chciała i mając głęboko to, jak wygląda.

Paradoksalnie jej urok przyciągnął przed telewizory miliony fanów "The Osbournes". Telewidzowie dyskutowali nad jej fryzurami i poglądami, aż wkrótce Internet, a potem inne media podchwyciły i zaczęły promować jej oryginalny wizerunek. Co więcej, wzmianka o niej trafiła do dodatku o najlepiej ubranych ludziach świata magazynu "People", a niebawem zdjęcia Kelly zdobiły okładki takich pism jak "Cosmo Girl", "Teen People", "Elle Girl" czy "Seventeen".

Kariera wokalna Kelly rozpoczęła się zupełnie przypadkiem - dzięki "The Osbournes".
Na początku 2002 roku Kelly, za namową starszej siostry Aimee, nagrała cover "Papa Don't Preach", słynnego hitu z repertuaru Madonny. Nowa wersja tak bardzo przypadła do gustu jej słynnym rodzicom i szefom wytwórni Epic Records, że utwór dołączony został do przygotowywanej właśnie składanki "The Osbourne's Family Album" - kolekcji ulubionych nagrań rodziny. Singiel "Papa Don't Preach" niemal natychmiast stał się hitem na całym świecie. W Wielkiej Brytanii trafił na 3. miejsce list przebojów.

Artystka wiedziała jednak, że - jak na razie - jej droga prowadzi donikąd. Dlatego skupiła się nad solową płytą. Po dwóch miesiącach wytężonej pracy powstał album "Shut Up!", który ukazał się w 2003 roku. Ostry kawałek "Disconnected" czy melodyjny młodzieżowy bunt w "Dig Me Out" pokazały dziewczynę jako nieokiełznaną nastolatkę, która zamierza nieźle namieszać na rockowej scenie. Swoim debiutanckim albumem i promującym go tytułowym singlem, Kelly dołączyła do coraz bardziej licznego grona kobiet grających prawdziwego rocka.

Najnowszy album młodej wokalistki "Sleeping in the Nothing", zrealizowany przy pomocy Lindy Perry (ex-4 Non Blondes) i promowany przebojowym singlem "One Word", ukazał się w lipcu 2005 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Papa don' t preach	Kelly Osbourne	08.2002	3[29]	74[2]	Epic 79 794	[written by Brian Elliot][produced by Valentine,Kawcir]
Shut up	Kelly Osbourne	02.2003	12[11]	-	Epic 6735552	[written by Kelly Osbourne ,Mike Beans Benigno, Chris Goercke, Tom Yezzi, Marc Russell][produced by PowerPack]
Changes	Ozzy & Kelly Osbourne	12.2003	1[1][23]	-	Secret GBFD B1900241	[gold-UK][written by Ozzy Osbourne ,Tony Iommi ,Geezer Butler, Bill Ward][produced by Mark Hudson][oryginalnie nagrana przez Black Sabbath w 1972r]
One word	Kelly Osbourne	05.2005	9[16]	121[1]	Sanctuary SANXD 349	[written by Linda Perry][produced by Linda Perry]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shut up	Kelly Osbourne	02.2003	31[4]	101[6]	Epic 5094782	[ Producer - Ric Wake, Marc Russell, Thomas R. Yezzi]
Sleeping in the nothing	Kelly Osbourne	06.2005	57[2]	117[1]	Sanctuary SANCD 338	[ Producer - Linda Perry]

Slim Whitman

Choć niegdyś znany był jako „Ulubiony pieśniarz ludowy Ameryki”,
Slim Whitman przez większość swojej kariery cieszył się większą popularnością w Europie niż w Stanach Zjednoczonych. Najbardziej znany z przebojów z początku lat 50-tych, takich jak „Love Song of the Waterfall”, „Indian Love Call” i „Singing Hills”, Whitman był znakomitym jodłującym śpiewakiem, znanym z łagodnych, romantycznych i czystych melodii.

Jako dziecko Slim Whitman (urodzony jako Ottis Dewey Whitman Jr.) zafascynował się muzyką i nauczył się jodłować, słuchając płyt Montany Slima i Jimmiego Rodgersa. W wieku 17 lat poślubił 15-letnią Geraldine Crist, córkę pastora. Nowożeńcy przeprowadzili się na 40-akrową farmę na południe od Jacksonville na Florydzie, gdzie Whitman pracował jako pakowacz mięsa. Pracując w zakładzie, uległ wypadkowi i stracił dwa palce lewej ręki. Po wypadku podjął pracę w stoczni w Tampie. Podczas II wojny światowej Whitman służył w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych, gdzie nauczył się grać na gitarze. Po wojnie wrócił do stoczni i dołączył do lokalnej drużyny baseballowej niższej ligi, Plant City Berries. Whitman pozostał w drużynie do 1948 roku, ale następnie rozpoczął karierę wokalną w kilku stacjach radiowych w Tampie, ostatecznie tworząc zespół rezerwowy Variety Rhythm Boys.

Slim Whitman miał swój pierwszy wielki przełom, gdy pułkownik Tom Parker - ówczesny menedżer Eddy'ego Arnolda - usłyszał go śpiewającego w stacji radiowej WFLA. Parker podpisał kontrakt z wytwórnią RCA dla Whitmana pod koniec 1948 roku. Po niechętnym spełnieniu prośby wytwórni o zmianę imienia na „Slim”, Whitman wydał swój pierwszy singiel „I'm Casting My Lasso Towards the Sky” - który ostatecznie stał się jego motywem przewodnim. Swój ogólnokrajowy debiut zaliczył w programie Smokey Mountain Hayride stacji Mutual Network latem 1949 roku, a w następnym roku dołączył do The Louisiana Hayride.

Pomimo ogólnokrajowej popularności, kariera Whitmana nie odniosła większego sukcesu i zmuszony był podjąć pracę jako listonosz na pół etatu. Na początku lat 50-tych wydał cover utworu Boba Nolana „Love Song of the Waterfall”, który stał się jego przełomowym przebojem, osiągając dziesiąte miejsce na listach przebojów country; kolejny singiel, „Indian Love Call”, uczynił go gwiazdą, osiągając drugie miejsce na listach przebojów country i trafiając do pierwszej dziesiątki listy przebojów pop. Obie strony jego kolejnego singla - „Keep It a Secret”/„My Heart Is Broken in Three” - również były wielkimi hitami, a on sam kontynuował serię przebojów w pierwszej dziesiątce do połowy lat 50-tych.

W 1955 roku jego tytułowa piosenka do filmu „Rose-Marie” stała się hitem po obu stronach Atlantyku; Po sukcesie Whitman dołączył do Grand Ole Opry, a następnie w 1956 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii jako pierwszy piosenkarz country, który wystąpił w London Palladium. Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych miał na koncie szereg brytyjskich hitów, w tym „Tumbling Tumbleweeds”, „Unchain My Heart” i „I'll Take You Home Again Kathleen”. Chociaż odnosił wielki sukces w Wielkiej Brytanii, kariera Whitmana w Stanach Zjednoczonych nie rozwijała się. Po wydaniu w 1954 roku albumu „Singing Hills” w ciągu dekady miał tylko dwa przeboje w Top 40.

W 1965 roku powrócił do pierwszej dziesiątki listy przebojów country utworem „More Than Yesterday”. Przez kolejne kilka lat miał na koncie serię mniejszych przebojów country, w tym „Rainbows Are Back in Style” (1968), „Happy Street” (1968) i „Tomorrow Never Comes” (1970). Przez wczesne lata 70-te Whitman kontynuował tworzenie mniejszych hitów, ale w 1974 roku wycofał się z aktywnego nagrywania. J

W 1979 roku Whitman nakręcił reklamę telewizyjną, aby wesprzeć wydawnictwo Suffolk Marketing, wydające zbiór jego największych hitów. Dzięki reklamom album All My Best sprzedał się w nakładzie czterech milionów płyt i stał się najlepiej sprzedającym się albumem w historii, którego sprzedaż była promowana w telewizji. Po sukcesie wytwórnia wydała w 1980 roku albumy Just for You i The Best w 1982 roku. W latach 1980–1984 Whitman miał na koncie kilka mniejszych hitów, z których najważniejszym był przebój z lat 80-tych, „When”, który dotarł do 15. miejsca na listach przebojów.

Pod koniec lat 80-tych powrócił do albumów promowanych w telewizji, wydając Slim Whitman: Best Loved Favorites w 1989 roku i 20 Precious Memories w 1991 roku. W latach 90-tych Whitman nagrywał rzadko, ale nadal z powodzeniem koncertował, szczególnie w Europie i Australii. Jego ostatni album, Twilight on the Trail, ukazał się w 2010 roku, a artysta zmarł trzy lata później z powodu niewydolności serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Song Of The Waterfall/My Love Is Growing Stale	Slim Whitman	05.1952	-	-	Imperial 8134	[written by Bob Nolan,Carl Winge,Bernard Barnes][produced by Nick DeCaro][10[1].Country Chart]
Indian Love Call/China Doll	Slim Whitman	07.1952	A:7[12];B:15[2]	9[14]	Imperial 8156	[gold-US][A:written by Otto Harbach,Oscar Hammerstein II,Rudolf Friml][B:written by Gerald Cannan,Jane Cannan][2[24].Country Chart][#3 hit for Paul Whiteman in 1925]
Keep It A Secret/My Heart Is Broken In Three	Slim Whitman	12.1952	-	-	Imperial 8169	[A:written by Jesse Mae Robinson][B:written by Ray Glaser][A:3[13].Country Chart][B:10[1].Country Chart]
North Wind/Darlin' Don't Cry	Slim Whitman	11.1953	-	-	Imperial 8208	[written by Rod Morris][8[5].Country Chart]
Secret Love/Why	Slim Whitman	01.1954	-	-	Imperial 8223	[gold-US][written by P. F. Webster, S. Fain][produced by Peter Drake][2[18].Country Chart][piosenka z filmu "Calamity Jane"]
Rose-Marie/We Stood At The Altar	Slim Whitman	05.1954	1[11][19]	-	Imperial 8236	[gold-US][written by Rudolf Friml, Herbert Stothart,Otto Harbach, Oscar Hammerstein II][produced by Peter Drake][4[23].Country Chart]
Singing Hills/I Hate To See You Cry	Slim Whitman	11.1954	-	-	Imperial 8267	[written by Mack David, Dick Sanford and Sammy Mysels][4[3].Country Chart]
Cattle Call/When I Grow Too Old To Dream	Slim Whitman	01.1955	-	-	Imperial 8281	[written by T. Owens][11[2].Country Chart]
Tumbling Tumbleweeds/Tell Me	Slim Whitman	03.1956	19[2]	-	London HLU 8230 [UK]	[written by Bob Nolan]
I'm A Fool/My Heart Is Broken In Three	Slim Whitman	04.1956	16[4]	-	London HLU 8252 [UK]	[written by Tommy Smith]
Serenade/I Talk To The Waves	Slim Whitman	06.1956	8[15]	-	London HLU 8287 [UK]	[written by Nicholas Brodszky,Sammy Cahn]
I'll Take You Home Again Kathleen/Lovesick Blues	Slim Whitman	09.1957	7[13]	93[3]	Imperial 8310	[written by Thomas P. Westendorf][#3 hit for Walter Van Brunt in 1916]
The Bells That Broke My Heart/Only You And You Alone	Slim Whitman	07.1961	-	-	Imperial 5746	[written by L. Brown, S. Clark][30[1].Country Chart]
More Than Yesterday/La Golondrina (The Swallow)	Slim Whitman	11.1965	-	-	Imperial 66130	[written by L. Dickens][produced by Herb Shucher][8[16].Country Chart]
The Twelfth Of Never/Straight From Heaven	Slim Whitman	03.1966	-	-	Imperial 66153	[written by J. Livingston, P. F. Webster][produced by Herb Shucher][17[10].Country Chart]
Rainbows Are Back In Style/How Could I Not Love You	Slim Whitman	04.1968	-	-	Imperial 66283	[written by Dave Burgess][produced by Scott Turner][17[10].Country Chart]
Happy Street/My Heart Is In The Roses	Slim Whitman	09.1968	-	-	Imperial 66311	[written by Ben Peters][produced by Scott Turner][22[7].Country Chart]
Tomorrow Never Comes/Come Take My Hand	Slim Whitman	05.1970	-	-	Imperial 66441	[written by J. Bond, Ernest Tubb][produced by Scott Turner][27[5].Country Chart]
Shutters And Boards/I Pretend	Slim Whitman	09.1970	-	-	Imperial 66130	[written by Audie Murphy, Scott Turner][produced by Biff Collie][26[7].Country Chart]
Guess Who/From Heaven To Heartache	Slim Whitman	12.1970	-	-	United Artists 50731	[written by J. Belvin, J. Belvin][produced by Biff Collie][7[12].Country Chart]
Something Beautiful (To Remember)/Jerry	Slim Whitman	05.1971	-	-	United Artists 50775	[written by Moneen Carpenter][produced by Biff Collie][6[11].Country Chart]
It's A Sin To Tell A Lie/That's Enough For Me	Slim Whitman	09.1971	-	-	United Artists 50806	[written by Billy Mayhew][produced by Biff Collie][21[7].Country Chart]
Happy Anniversary/What I Had With You	Slim Whitman	10.1974	14[10]	-	United Artists 530	[written by G. S. Paxton][produced by Kelso Herston]
When/Since You Went Away	Slim Whitman	08.1980	-	-	Epic 50912	[written by H. Bouwens][produced by Pete Drake][15[6].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happy Anniversary	Slim Whitman	12.1974	44[2]	-	United Artists UAS 29670	[silver-UK][produced by Kelso Herston]
The Very Best of Slim Whitman	Slim Whitman	01.1976	1[6][17]	-	United Artists UAS 29898	[gold-UK]
Red River Valley	Slim Whitman	01.1977	1[4][14]	-	United Artists UAS 29993	[gold-UK][produced by Alan Warner, Ken Barnes, Pete Drake]
Home on the Range	Slim Whitman	10.1977	2[13]	-	United Artists UATV 30102	[gold-UK][produced by Alan Warner, Scott Turner ]
Ghost Riders in the Sky	Slim Whitman	01.1979	27[6]	-	United Artists UATV 30202	[gold-UK][produced by Alan Warner, Scott Turner ]
Slim Whitman's 20 Greatest Love Songs	Slim Whitman	12.1979	18[7]	-	United Artists UAG 30270	[gold-UK]
Songs I Love to Sing	Slim Whitman	10.1980	-	175[3]	Cleveland International 36 768 [US]	[produced by Pete Drake]
Christmas with Slim Whitman	Slim Whitman	12.1980	-	184[4]	Cleveland International 36 847 [US]	-
The Very Best of Slim Whitman – 50th Anniv. Collection	Slim Whitman	09.1997	54[2]	-	EMI CDEMC 3772	-