Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Oregon. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Oregon. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 13 kwietnia 2026

George Olsen

 George Olsen -[ur. 18.03.1893r-zm. 18.03.1971r],amerykański bandleader.

Urodził się w Portland w stanie Oregon;ukończył University of Michigan,gdzie sformował swój band-George Olsen and His Music.Występował na Broadway'u w musicalach Kid Boots, The Ziegfeld Follies of 1924, i Good News.George Olsen and his Music byli płodną orkiestrą w nagrania dokonywane dla wytwórni Victor,a ich płyty dzisiaj są najbardziej poszukiwanymi rarytasami wśród kolekcjonerów.
 

Lider i jego orkiestra występowali w przebojowym broadway'owskim hicie Eddie Cantora z 1928r,Whoopee! i w jego filmowej wersji z 1930r.Ożenił się z Ethel Shutta,która śpiewała i tańczyła we wspomnianym musicalu.Razem wystepowali w klubach nocnych i audycjach radiowych.Mieli ze sobą dwoje dzieci,a po rozwodzie Olsen otworzył restauracje w New Jersey.
 

W 1936r Został liderem zespołu Orville Knappa,po tym jak jego założyciel zginął w katastrofie lotniczej.Jego wyboru na lidera orkiestry dokonała wdowa po Knappie.Orkiestra po wielu problemach i odejściu czołowych muzyków w 1938r rozwiązała się.Olsen zmarł w Oaramus,New Jersey w 1971r.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
I'm knee deep in daisies [And head over heels in love]George Olsen and His Orchestra12.1925-7[3]Victor 19 761[vocal:Fran Frey & Bob Rice][written by Ash/Goodwin/Little/Shay]
Who?/SunnyGeorge Olsen and His Orchestra01.1926-1[6][12] side B:2[8]Victor 19 840[piosenki z musicalu na Broadway'u "Sunny"][written by Oscar Hammerstein II/Otto Harbach/Jerome Kern]
AlwaysGeorge Olsen and His Orchestra04.1926-1[3][10]Victor 19 995[vocal:Edward Joyce,Fran Frey & Bob Rice][written by Irving Berlin]
Drifting and dreaming [Sweet paradise]George Olsen and His Orchestra05.1926-3[6]Victor 19 969[written by Loyal Curtis/Haven Gillespie/Eriwn Schmidt/Egbert VanAlstyne]
HorsesGeorge Olsen and His Orchestra06.1926-2[6]Victor 19 997[vocal:Fran Frey with George Olsen speaken][written by Byron Gay/Richard Whiting][utwór oparty na temacie "Troika" P.Czajkowskiego]
The girl friendGeorge Olsen and His Orchestra08.1926-3[6]Victor 20 029[vocal:Larry Murphy,Bob Borger & Fran Frey][written by Lorenz Hart/Richard Rodgers][tytulowa piosenka z musicalu na Broadway'u]
KatinkaGeorge Olsen and His Orchestra10.1926-5[4]Victor 20 100[vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Lucky dayGeorge Olsen and His Orchestra11.1926-5[4]Victor 20 101[piosenka z musicalu na Broadway'u "George White's Scandals of 1926"][written by Lew Brown/Buddy DeSylva/Ray Henderson][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Do-do-doGeorge Olsen and His Orchestra02.1927-5[7]Victor 20 327[written by George Gershwin/Ira Gershwin][piosenka z musicalu na Broadway'u "Oh,Kay"][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Someone to watch over me George Olsen and His Orchestra03.1927-3[7]Victor 20 392[written by George Gershwin/Ira Gershwin][piosenka z musicalu na Broadway'u "Oh,Kay"][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Blue skies/Where's that rainbowGeorge Olsen and His Orchestra04.1927-2[10] side B:12[3]Victor 20 455[written by Irving Berlin][side B:written by Lorenz Hart/Richard Rodgers][piosenka z musicalu na Broadway'u "Betsy"][side B:piosenka z musicalu na Broadway'u "Peggy Ann"][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Ev'ry little whileGeorge Olsen and His Orchestra04.1927-10[4]Victor 20 409[vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
At sundown [When love is calling me home]George Olsen and His Orchestra05.1927-1[3][12]Victor 20 476[written by Walter Donaldson][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
The Best Things in Life Are Free/Lucky in loveGeorge Olsen and His Orchestra10.1927-3[9]Victor 20 872[written by Lew Brown/Buddy DeSylva/Ray Henderson]
The Varsity drag/Good newsGeorge Olsen and His Orchestra11.1927-4[7] side B:6[6]Victor 20 875[written by Lew Brown/De Sylva/Ray Henderson][piosenka z musicalu na Broadway'u "Good news"][vocals:Fran Frey]
My heart stood stillGeorge Olsen and His Orchestra01.1928-5[7]Victor 21 034[piosenka z musicalu na Broadway'u "A Connecticut Yankee"][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Old man sunshine,little boy bluebirdGeorge Olsen and His Orchestra09.1928-7[6]Victor 21 566[written by George Gershwin/Ira Gershwin][vocals:Fran Frey]
I'm on the crest of a waveGeorge Olsen and His Orchestra10.1928-15[2]Victor 21 500[piosenka z musicalu na Broadway'u "George White's Scandals of 1928"][vocals:Bob Borger]
Doin' the RaccoonGeorge Olsen and His Orchestra12.1928-5[5]Victor 21 701 [written by J. Fred Coots/Jon Klages][vocals:Fran Frey,Bob Borger, Bob Rice,Jack Gifford]
A Precious Little Thing Called LoveGeorge Olsen and His Orchestra02.1929-1[2][11]Victor 21 832[written by J. Fred Coots/Joe Davis][vocals:Ethel Shutta]
South Sea RoseGeorge Olsen and His Orchestra02.1930-14[2]Victor 22 213[vocals:Ethel Shutta]
The moon is lowGeorge Olsen and His Orchestra05.1930-7[5]Victor 22 392[vocals:Fran Frey][piosenka z filmu "Montana moon"]
I'm in the market for youGeorge Olsen and His Orchestra05.1930-9[5]Victor 22 391[piosenka z filmu "High Society Blues"][vocals:Bob Borger]
It happened In MontereyGeorge Olsen and His Orchestra05.1930-10[5]Victor 22 370 [piosenka z filmu "King Of Jazz"][vocals:Bob Borger]
The kiss waltzGeorge Olsen and His Orchestra09.1930-6[6]Victor 222 462[vocals:Bob Borger]
Beyond the Blue HorizonGeorge Olsen and His Orchestra11.1930-5[6]Victor 22 530[written by W. Frank Harling/Leo Robin/Richard Whiting][piosenka z filmu "Monte Carlo"][vocals:Bob Borger]
By the firesideGeorge Olsen and His Orchestra04.1932-10[4]Victor 22 947 [vocals:Bob Borger,Ethel Shutta]
There's nothing the matter with meGeorge Olsen and His Orchestra04.1932-18[1]Victor 22 968[piosenka z musicalu na Broadway'u "Hot-cha"][vocals:Ethel Shutta]
Lullaby of the LeavesGeorge Olsen and His Orchestra05.1932-1[2][10]Victor 22 998[written by Bernice Petkere/Joe Young]
It was so beautifulGeorge Olsen and His Orchestra08.1932-14[2]Victor 24 070[vocals:Paul Small][piosenka z filmu "The big broadcast of 1932"]
Say it isn't so/Love me tonightGeorge Olsen and His Orchestra09.1932-1[2][9] side B:14[3]Victor 24 124[vocals:Paul Small]
All American girlGeorge Olsen and His Orchestra09.1932-6[6]Victor 24 125[vocals:Fran Frey]
PleaseGeorge Olsen and His Orchestra10.1932-5[6]Victor 24 139[vocals:Bob Borger][piosenka z filmu "The big broadcast of 1932"]
Pink elephantsGeorge Olsen and His Orchestra10.1932-8[5]Victor 24 138-
Rock-a-bye moon/Play,Fiddle,playGeorge Olsen and His Orchestra11.1932-15[3] side B:16[2]Victor 24 165[vocals:Ethel Shutta][side B:vocals:Dave Marshall]
The girl in the little green hatGeorge Olsen and His Orchestra02.1933-13[2]Victor 24 220[vocals:Fran Frey]
Underneath the archesGeorge Olsen and His Orchestra03.1933-11[3]Victor 24 229[vocals:Ethel Shutta]
Louisiana lullabyGeorge Olsen and His Orchestra07.1933-6[4]Columbia 2790-
The Last Round-UpGeorge Olsen and His Orchestra07.1933-1[9][24]Columbia 2791[vocals:Joe Morrison][piosenka z rewii na Broadway'u "Ziegfeld Follies of 1934"]
Night owlGeorge Olsen and His Orchestra10.1933-14[3]Columbia 2820[vocals:Ethel Shutta]
Everything I have is yoursGeorge Olsen and His Orchestra12.1933-17[1]Columbia 2842[piosenka z filmu "Dancing Lady"]
Throw another log on the fireGeorge Olsen and His Orchestra01.1934-12[5]Columbia 2857-
Chickery chickGeorge Olsen and His Orchestra12.1945-12[2]Majestic 7155[vocals:Judith Blair & Ray Adams]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 23 stycznia 2025

Solid Rock Records

Solid Rock ,wytwórnia płytowa założona przez Larry Normana w 1975r.Do 1980r dystrybucją jej nagrań zajmowała się Word Records.
Larry Norman pochodził z San Francisco i od najmłodszych lat zajmował się pisaniem piosenek.Larry zaczął występy publiczne w 1956 roku. Dziesięć lat później był już doświadczonym artystą i wprawnym tekściarzem. Zaproponowano mu w końcu kontrakt o światowym zasięgu za pośrednictwem CAPITOL RECORDS. Ponieważ był jeszcze niepełnoletni, rodzice musieli podpisać go w jego imieniu.

 Ojcu nie bardzo podobało się wejście syna do show-biznesu, ale Larry'ego nie interesował zbytnio komercyjny sukces. Chciał raczej przemienić sposób, w jaki ludzie odbierają muzykę, która ma ewangeliczne przesłanie. Pragnął mieć wpływ na muzykę współczesnego Kościoła i na stosunek kultury młodzieżowej do religii. Był białym chłopcem, piszącym czarną muzykę gospel, z tą różnicą, że brzmiała jak rock&roll.;
 

Był członkiem grupy People,która w 1968r nagrała dla Capitol remake piosenki Zombies-"I Love You".
Kiedy go opuścił, postawił na autorskie piosenki odwołujące się do chrześcijańskiej wizji życia. Były wśród nich utwory zarówno typowo ewangelizacyjne, jak również nagrania opisujące ludzki upadek. Największym dziełem Normana okazała się trylogia o historii zbawienia - od upadku ("So Long Ago The Garden"), przez odkupienie ("Only Visiting This Planet"), po raj ("In Another Land").
 

Zawsze bardzo politycznie zaangażowany, Larry występował w obronie biednych, wypowiadał się na temat aborcji i poruszał w swojej twórczości również inne społeczne problemy lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Przebiegły komizm i uszczypliwe komentarze społeczne uczyniły z Larry'ego kontrowersyjną siłę w przemyśle muzycznym i głosem rozsądku we współczesnym świecie kościelnym. Czasami jego stanowcze dzielenie się własnymi poglądami wpływało negatywnie na jego karierę. Wszedł w konflikt z wydawnictwami CAPITOL RECORDS i MGM RECORDS z powodu swojego jednoznacznego przesłania.
 

Z tego samego powodu rozstał się również z innymi wydawnictwami, aby zamanifestować sposób, w jaki był traktowany zarówno on jak i inni artyści.Jego wytwórnia miała zajmować się głównie wydawaniem prac Normana,ale nagrywali dla niej także inni artyści jak:Randy Stonehill, Tom Howard, Mark Heard, Daniel Amos, Pantano & Salsbury (pierwotnie jako J.C. Power Outlet), i Salvation Air Force.
Norman współpracował z Davidem Edwardsem [ex J.C. Power Outlet].
 

W 1978 roku Larry wrócił z intensywnej trasy koncertowej po Europie, Libanie, Izraelu, Indiach, Hong Kongu i innych krajach. Po powrocie do Ameryki doznał uszkodzenia mózgu podczas wypadku na międzynarodowym lotnisku w Los Angeles. Incydent ten przeszkodził jego karierze na ponad dziesięć lat.W 1992r przeżył atak serca,a w 20008r zmarł. 

Katalog wytwórni:

1976 	Randy Stonehill  	Welcome to Paradise  	SRA-2002
1977 	Tom Howard 	View from the Bridge 	SRA2003 				
1979 	Mark Heard 	Appalachian Melody 	SRA2009 	
1980 	Daniel Amos 	Horrendous Disc 	SRA 2011 	
1988 	Larry Norman 	White Blossoms From Black Roots 	SRD030 
1992 	Larry Norman 	Only Visiting This Planet (20th Year Anniversary) 	5699CD 				
1993 	Zar 	From Welcome... To Goodbye 	DTM 70 200-CD 				
1993 	Larry Norman 	So Long Ago the Garden (20th Year Anniversary) 	SRD006 				
1993 	Larry Norman 	Something New Under the Son 	SRD-008 				
1993 	Zar 	From Welcome...to Goodbye 	SRP 2004 	
1994 	Larry Norman 	Omega Europa 	FUD001 				
1998 	Larry Norman 	Copper Wires 					
1998 	Larry Norman 	Streams of White Light Into Darkened Corners 	SRD-028 				
1998 	Larry Norman 	The Vineyard 	SRD865 	
1999 	Larry Norman 	In Another Land (25th Anniversary Edition) 	SRD007 				
1999 	Daniel Amos 	Horrendous Disc 	SRD211 
1999 	Larry Norman 	Rough Street Love Letter 	SRD866 				
2000 	Larry Norman 	Come As a Child 	SRD802 				
2000 	Larry Norman 	The Israel Tapes 	SRD-803 				
2002 	Larry Norman 	Upon This Rock [Collectors Edition] 					
2002 	Randy Stonehill 	Welcome to Paradise 	SRD002 				
2003 	Larry Norman 	Roll Away the Stone (And Listen to the Rock) 	PDX772 				
2003 	Larry Norman 	Christmas Time 	SRD203 		
2003 	Randy Stonehill 	Decade 	SRD880 				
2003 	Larry Norman 	American Roots 	SRD901
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 23 grudnia 2024

Dan Reed Network

Dan Reed Network to amerykański zespół funkowy założony w 1984 roku w Portland w stanie Oregon przez Dana Reeda. W latach 80-tych wydali kilka albumów, a w 1988 roku osiągnęli jeden przebój, który znalazł się w pierwszej czterdziestce listy przebojów Billboard Hot 100.

 Dan Reed Network był wielorasowym, rockowo-funkowym zespołem z Pacyfiku Północno-Zachodniego, który nigdy nie osiągnął poziomu sukcesu, jakiego wiele osób się po nim spodziewało. Korzenie zespołu sięgają spotkania Dana Reeda i perkusisty Dana Preda, gdy para była jeszcze uczniami liceum w Aberdeen, SD, w 1979 roku. Założyli zespół Nightwing, ale rozstali się w 1981 roku, gdy Reed przeprowadził się do Portland, dołączając do Nimble Darts jako klawiszowiec i gitarzysta. Rok później Pred przeprowadził się do Los Angeles. W 1984 roku Pred dołączył do Reeda w Portland, a po rozwiązaniu Nimble Darts, Dan Reed Network został utworzony z gitarzystą Brionem Jamesem, basistą Melvinem Brannenem i klawiszowcem Jeffem Sirim, uzupełniając wczesny skład. W 1985 roku Siri opuścił zespół i został zastąpiony przez byłego klawiszowca Quarterflash Ricka DiGiallonardo, a grupa wydała niezależną EP-kę Breathless.  

Do 1987 roku zespół stał się główną atrakcją w regionie i podpisali kontrakt płytowy z Polygram. Zastępując DiGiallonardo Blakiem Sakamoto, nagrali swój debiutancki album o tym samym tytule z producentem Brucem Fairbairnem. Ich pierwszy singiel „Ritual” stał się hitem Top 40 wiosną 1988 roku, a resztę roku spędzili na trasie koncertowej po USA i Europie. Do ich drugiego albumu zaangażowano producenta Nile'a Rodgersa, a powstały w rezultacie Slam został wydany pod koniec 1989 roku, ale nie udało mu się rozwinąć sukcesu grupy, pomimo zdobycia głównych miejsc supportujących na trasach koncertowych Bon Jovi i The Rolling Stones. 

 Ponowna praca z Fairbairnem zaowocowała albumem The Heat z 1991 roku, ale pomimo bardziej pozytywnych recenzji, również nie udało się na nowo rozpalić kariery zespołu. Kompilacja Mix It Up została wydana w 1993 r., w którym to momencie grupa straciła impet i, chociaż oficjalnie nie rozpadli się, poszczególni członkowie zaczęli realizować inne projekty muzyczne. Reed założył Adrenaline Sky, a Pred i Sakamoto zostali członkami Generator. Live at Last Dan Reed Network został wydany w 1997 r.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Ritual/Forgot To Make Her MineDan Reed Network03.1988-38[11]Mercury 870 183 [US][written by D. Reed][produced by Bruce Fairbairn]
Come Back Baby/Burnin' LoveDan Reed Network01.199051[3]-Mercury DRN 2[written by D. Reed][produced by Nile Rodgers, Dan Reed ]
Rainbow Child/You Can Leave Your Hat OnDan Reed Network03.1990-60[4]Mercury DRN 3[written by D. Reed][produced by Nile Rodgers, Dan Reed]
Stardate 1990/Rainbow ChildDan Reed Network07.1990-39[4]Mercury DRN 4[written by Dan Reed Network][produced by Dan Reed]
Lover/MoneyDan Reed Network09.1990-45[3]Mercury DRN 5[written by D. Reed][produced by Nile Rodgers, Dan Reed]
Mix It Up/The HeatDan Reed Network07.1991-49[2]Mercury MER 345[written by D. Reed, B. James][produced by Bruce Fairbairn]
Baby Now I/Thy Will Be DoneDan Reed Network09.1991-65[1]Mercury MER 352[written by D. Reed][produced by Bruce Fairbairn, Dan Reed]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Dan Reed Network Dan Reed Network 04.1988-95[19]Mercury 834 309[produced by Bruce Fairbairn]
SlamDan Reed Network 10.198966[2]160[6]Mercury 838 868[produced by Dan Reed, Nile Rodgers]
The Heat Dan Reed Network 07.199115[4]-Mercury 8488551 [UK][produced by Bruce Fairbairn,Dan Reed]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 27 października 2024

Thermals

 Thermals to amerykański zespół indie rockowy z siedzibą w Portland w stanie Oregon w Stanach Zjednoczonych. Grupa powstała w 2002 roku. Z wpływami mocno zakorzenionymi zarówno w lofi, jak i standardowym rocku, piosenki zespołu były również znane ze swojej politycznej i religijnej symboliki.

  W 2002 roku byli koledzy z zespołu Hutch Harris i Kathy Foster połączyli siły, aby założyć Thermals, wcześniej współpracując, zwłaszcza w folkowym duecie Hutch & Kathy. Ich pierwszy album, More Parts per Million, został wydany w 2003 roku przez Sub Pop Records. Album został nagrany i wykonany w całości przez Hutch Harris, który grał na każdym instrumencie. Pierwszym składem koncertowym był Harris z Kathy Foster na basie, Jordanem Hudsonem (również z M. Ward i The Operacycle) na perkusji i Benem Barnettem na gitarze.

   Ich kolejny album, Fuckin A z 2004 roku, został zmiksowany przez członka Death Cab For Cutie, Chrisa Wallę. W tym okresie Ben Barnett opuścił zespół, a rolę gitarzysty przejął Hutch Harris. Ich trzeci album The Body, The Blood, The Machine został wyprodukowany przez Brendana Canty'ego z Fugazi i przyniósł grupie wiele uznania i pochwał, pojawiając się na wielu listach najlepszych albumów w 2006 roku, takich jak NPR, The AV Club i Pitchfork. Utwór „A Pillar of Salt” został również zaprezentowany w radiu w grze Skate 3 firmy EA. Jordan Hudson odszedł z zespołu podczas nagrywania ich trzeciego albumu. Kathy Foster przejęła obowiązki perkusisty w studiu nagraniowym, w którym Lorin Coleman występował podczas trasy. 

 Czwarty album The Thermals Now We Can See został wydany w 2009 roku przez wytwórnię Kill Rock Stars i wyprodukowany przez Johna Congletona. Foster ponownie pracował jako perkusista na albumie. Westin Glass dołączył do zespołu jako perkusista po ukończeniu albumu. Piąty album Thermals, Personal Life, został wydany 7 września 2010 r. Wersja utworu „Little Boxes” w wykonaniu Thermals została wykorzystana jako piosenka otwierająca odcinek 8 8 sezonu Weeds, „Five Miles From Yetzer Hara”, który został wyemitowany 19 sierpnia 2012 r.; ich piosenka „Here's Your Future” z The Body, The Blood, The Machine została wcześniej wykorzystana w drugim odcinku trzeciego sezonu („A Pool and his Money” 20 sierpnia 2007 r.). 

 W październiku 2012 r. były gitarzysta Joel Burrows zmarł z powodu powikłań po wypadku samochodowym. 31 stycznia 2013 r. The Thermals podpisali kontrakt z Saddle Creek Records i planowali wydać swój nowy album Desperate Ground 16 kwietnia 2013 r. W marcu 2013 roku The Thermals zostali wymienieni przez Fuse TV jako jeden z 30 artystów, których koniecznie trzeba zobaczyć na SXSW. 6 stycznia 2016 roku The Thermals ogłosili wydanie swojego siódmego albumu studyjnego zatytułowanego We Disappear. Został on wydany 25 marca 2016 roku przez Saddle Creek Records. 9 kwietnia 2018 roku zespół ogłosił, że oficjalnie rozwiązuje się po 16 latach.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
A Pillar of SaltThermals06.2007--Sub Pop SP 749[written by H. Harris, K. Foster][34[1].Indie Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Now We Can See Thermals04.2009-191 Kill Rock Stars 504[produced by John Congleton]
Personal Life Thermals09.2010-180 Kill Rock Stars 519[produced by Chris Walla]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 23 kwietnia 2024

Kutless

 Kutless - amerykański zespół grający rocka chrześcijańskiego. Wszyscy członkowie zespołu pochodzą z Portland (Oregon), USA.


Zespół założony w 2000r i początkowo nazywał się "Call Box", jednak członkowie grupy zmienili nazwę na "Kutless" zanim jeszcze wyszła ich pierwsza płyta w 2002r. Nazwę Kutless stworzyli w oparciu o jeden z cytatu w Biblii. Ich pierwsza płyta nosi nazwę taką jak nazwa zespołu czyli Kutless, z której singel "Run" odniósł ogromny sukces zdobywając pierwsze miejsce w rankingu najczęściej granych piosenek od 5 lat na ChristianRock.net. W 2004 po nagraniu drugiego albumu Sea of Faces pojechali na pierwszą trasę koncertową w 2004r. W tym samym roku mieli wystąpić na Letnich igrzyskach olimpijskich w Grecji, ale nie dolecieli ponieważ linie lotnicze zawiesiły lot.

W 2005 powstał ich trzeci album Strong Tower. Tuż po nagraniu tej płyty zespół opuścili basista Kyle Zeigler i perkusista Kyle Mitchell. Ich miejsca zapełnili basista Dave Leutkenhoelter i perkusista Jeffrey Gilbert, obaj z zespołu Seven Places grającego również chrześcijańskiego rocka, który się rozpadł. W tym samym roku grupa wyruszyła w trasę koncertową z płytą Strong Tower.

Piosenka "Strong Tower" z albumu o tej samej nazwie dotarła do 1 miejsca na 20, The Countdown Magazine, ogólnoświatowego chrześcijańskiego pokazu muzyki. Amerykańska stacja MTV2 pokazywała teledyski: "Shut Me Out", "Somewhere In the Sky" i inne.

W kwietniu 2007r z zespołu odszedł gitarzysta Ryan Shrout (u jego córki stwierdzono rzadką chorobę oka), uprzednio składając propozycję gry w Kutless swojemu dobremu koledze Nickowi Departee, który dotychczas pracował w zespole jako techniczny od gitar.

Pod koniec 2005r grupa przystąpiła do nagrywania kolejnej czwartej płyty Hearts of the Innocent, która została wydana 21 marca 2006 niewiele później Kutless wyruszyło na trasę promować nowy album. Jesienią 2006 zarejestrowano koncert w rodzinnym Portland, z którego pochodzi płyta CD/DVD "Live from Portland".

Początek 2008 roku Kutless spędzili w studiu, przygotowując kolejny, piąty album To Know That You're Alive, który ujrzał światło dzienne 24 czerwca. Odrodzony zespół z nowym gitarzystą przystąpił do promowania swego najnowszego dzieła.

W 2009 zespół wydał It Is Well, najnowszy album, który muzycznie jest ukłonem w kierunku pop-rocka, w stylu płyty Strong Tower. 

W 2009 roku zespół wydał kolejny album  , It Is Well. Współproducentem był Dave Lubben. Singiel „What Faith Can Do” przez dwa miesiące zajmował pierwsze miejsce na liście piosenek chrześcijańskich magazynu Billboard . Odbyli trasę koncertową z Casting Crowns w ramach wiosennej części trasy Until The Whole World Hears, a następnie wraz z Chasenem i The Museum byli główną gwiazdą trasy It Is Well. Jesienią trasy koncertowali z Sidewalk Prophets i Above The Golden State. Następnie zespół odbył trasę koncertową Winter Jam 2011 wraz z Newsboys, David Crowder Band, RED, KJ-52 i innymi. 
 
 Kutless wydał swój siódmy album Believer 28 lutego 2012 r. Zadebiutował na 36. miejscu listy Billboard 200 i zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard Christian Albums w tygodniu rozpoczynającym się 17 marca 2012 r. Pierwszy singiel z albumu, „Carry Me to the Cross”, zajął 8. miejsce na liście przebojów Christian Songs magazynu Billboard. W 2012 roku perkusista Jeffrey Gilbert opuścił zespół i został zastąpiony przez Kyle’a Peeka, który był perkusistą zespołu Davida Cooka, zwycięzcy 7. sezonu American Idol.
 
  Kutless wyruszył w pierwszy etap trasy Believer Tour, współpracując z Compassion International pod koniec 2012 roku. Trasa objęła ponad 20 miast w całych Stanach Zjednoczonych i obejmowała Fireflight, Rhett Walker Band, Hyland i Justin McRoberts. W grudniu 2012 roku Kutless połączył siły z Nickiem Hallem, aby zagrać jako headliner podczas świątecznej trasy Pulse, The Reason. W maju 2013 roku Kutless zamieścił w mediach społecznościowych informację, że basista Dave Luetkenhoelter zdecydował się opuścić zespół. Ich były menadżer ds. towarów, Neal Cameron, został nowym basistą Kutless w kwietniu 2014 roku. Kutless wydał swój ósmy pełnometrażowy album Glory w lutym 2014 roku nakładem BEC Records. W lipcu 2014 roku na albumie ukazały się trzy single „You Alone”, „Always” i „Never Too Late”. W marcu–maju 2014 r. Kutless odbył trasę koncertową z Audio Adrenaline,   której był współzałożycielem. Bezpośrednio po tej trasie zespół ogłosił publicznie, że perkusista Kyle Peek opuści zespół, aby spędzić więcej czasu z rodziną i   w rodzinnym kościele zespołu w Portland. 
 
 Kilka miesięcy później wieloletni gitarzysta Nick DePartee również opuścił zespół, aby podążać w nowym kierunku w życiu rodzinnym, artystycznym i muzycznym. Zostali zastąpieni przez Vince DiCarlo i Drew Portera odpowiednio na gitarze i perkusji. Nowy singiel „Bring It On” miał zostać wysłany do chrześcijańskiego radia AC 6 października 2015 r. W 2015 roku Vince DiCarlo opuścił zespół i został zastąpiony przez Nathana Parrisha na gitarze. W 2018 roku Drew Porter  został zastąpiony przez Matta Christophersona na stanowisku nowego perkusisty. W lipcu 2022 roku, aby uczcić 20. rocznicę wydania debiutanckiego albumu, zespół wydał EPkę zatytułowaną TWENTY, zawierającą przetworzone utwory z albumu zatytułowanego. Następnie, 30 września 2022 roku, Kutless wydał singiel „Words of Fire”, który pokazał powrót do swoich hardrockowych korzeni. 2 grudnia 2022 roku zespół we współpracy z Disciple wydał drugi singiel „End of the World”.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
What Faith Can Do Kutless01.2010-119[8] BEC Recordings[written by Scott Davis ,Scott Krippayne][produced by Brown Bannister,Dave Lubben,Kutless,Tyson Paoletti ]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Sea of Faces Kutless03.2004-97[4] BEC Recordings 97789[produced by Aaron Sprinkle]
Strong Tower Kutless03.2005-87[7] BEC Recordings 75391[gold-US][produced by Aaron Sprinkle]
Hearts of the Innocent Kutless04.2006-45[7] BEC Recordings 73906[produced by Aaron Sprinkle]
To Know That You're Alive Kutless07.2008-64[6] BEC Recordings 07161[produced by Pete Kipley]
Believer Kutless03.2012-36[6] BEC Recordings 09854[produced by David Garcia,Dave Lubben,Christopher Stevens]
Glory Kutless03.2014-105[1] BEC Recordings 000008[produced by Ian Eskelin,Dave Lubben]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 20 października 2023

Chris Botti

Chris Botti, trumpet | Jacobs Music Center Od dziecka miał kontakt z muzyką, za sprawą swojej matki, która była nauczycielką gry na pianinie. Naukę gry na trąbce zaczął mając 10 lat.
 

Znany jest głównie jako muzyk sesyjny, współpracował z wieloma muzykami, wśród których są Aretha Franklin, Chaka Khan, Betty Midler, Bob Dylan i Paul Simon oraz The Brecker Brothers. Najbardziej znana jest chyba jednak jego współpraca ze Stingiem. Botti występował podczas jego trasy Brand New Day w 2000 i 2001, nagrali również kilka wspólnych utworów, które znalazły się na płytach trębacza.
 

Do tej pory Botti nagrał 8 solowych albumów oraz jedno DVD z zapisem koncertu promuj±cego płytę Night Sessions, w którym pojawił się również Sting. Jest również autorem muzyki do filmu Więzy (Caught, 1996).
 

Artysta był pięciokrotnie w Polsce. Zagrał jeden koncert w 2005 w Warszawie i dwa w 2006 - w Warszawie i Poznaniu. Dwukrotnie koncertował w 2008 r.: Bielsko-Biała, dwa razy Warszawa, Gdynia oraz Zabrze, Poznań, Sopot. Sopockie występy Chrisa uświetniła Anna Maria Jopek, wykonując z nim standard My Funny Valentine. W 2009 roku trasa koncertowa promująca płytę Chris Botti in Boston objęła pięć polskich miast: Łódż, Zabrze, Warszawę, Kraków i Poznań.
 

Botti wzoruje się na wczesnych nagraniach Milesa Davisa i czerpie inspiracje z muzyki Tomasza Stańki. Nie zawęża jednak swojego kręgu zainteresowań muzycznych tylko do jazzu, ale sięga również do muzyki klasycznej i muzyki rockowej. W styczniowym wywiadzie udzielonym magazynowi JazzContent z 2001 artysta wyznał, że jest fanem Marilyn Mansona.
 

Botti posiada kolekcję węży na swojej farmie w mieście Garland w stanie Teksas. W wywiadzie udzielonemu magazynowy JazzContent z 2003 roku Botti powiedział: "Kiedy byłem małym chłopcem odziedziczyłem po mamie paniczny strach przed wężami. Węże mnie przerażały a sama myśl o nich przyprawiała mnie o dreszcze. Opowiedziałem kiedyś o tym mojemu przyjacielowi z zespołu,Markowi Whitfieldowi, a on namówił mnie, abym poszedł na terapię. Posłuchałem go i po przyjeżdzie do Nowego Jorku udałem się na terapię dla ofidofobów. Opanowałem swój strach i pokochałem węże."

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
When I Fall in LoveChris Botti10.2004-37[32]Columbia 92 872[gold-US][produced by Bobby Colomby, Jeff Lorber, Brian Bromberg]
To Love Again (The Duets)Chris Botti11.2005-18[24]Columbia 94 823[gold-US][produced by Bobby Colomby]
ItaliaChris Botti09.2007-27[15] Columbia 88697[produced by Bobby Colomby]
Chris Botti: In BostonChris Botti03.2009-13[7]Columbia 88697[platinum-US][produced by Bobby Colomby]
ImpressionsChris Botti04.2012-32Columbia 88691[produced by Bobby Colomby, Walter Afanasieff, Mark Knopfler]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

wtorek, 6 grudnia 2022

Tom Grant

Tom Grant to amerykański pianista i wokalista łączący współczesny jazz/jazz fusion. Tom Grant urodził się w lutym 1946 roku w Portland w stanie Oregon w muzycznej rodzinie - jego ojciec był stepującym tancerzem, który był właścicielem sklepu z płytami w Portland, a jego brat był awangardowym pianistą jazzowym. W młodym wieku Grant nauczył się grać na pianinie i perkusji. Po ukończeniu University of Oregon wyjechał do Nowego Jorku w 1970 roku z indiańskim saksofonistą Jimem Pepperem.  

Doprowadziło to do tego, że Grant koncertował i nagrywał z wielkimi jazzmanami Woodym Shawem, Charlesem Lloydem i Tonym Williamsem. W 1976 roku Grant nagrał swoją pierwszą solową płytę dla Timeless, a w 1979 roku założył własny zespół. Od 1983 roku Tom Grant zaczął nagrywać serię popowych albumów z wpływami jazzu, które były różnie nazywane „New Adult Contemporary”, „Quiet Storm”, „Contemporary Jazz” i „Smooth Jazz”; każdy z nich był bestsellerem na rynku „lite jazz”. Grant był prezentowany w CNN i był gościem w The Tonight Show with Jay Leno. Ponadto Tom Grant komponował muzykę dla telewizji i radia

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Heaven Is WaitingTom Grant10.1981--WMOT 02 128[written by Gregg Tripp, Tom Grant][produced by Tom Grant]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 20 października 2022

Falling Up

 Falling Up to amerykański chrześcijański zespół rockowy. Nazwa pochodzi od pierwszej piosenki, którą Ribordy i Cox napisali razem. Swój styl muzyczny określają jako „pash rock”, połączenie rocka, rapu, R&B i metalu.

Jessy Ribordy i Tom Cox napisali swoją pierwszą piosenkę, gdy byli nowicjuszami w liceum. Spotkali się z przyjaciółmi, aby wspólnie bawić się dla zabawy. Jej taśma demo trafiła do właściciela Tooth & Nail, Brandona Ebla, za pośrednictwem jej przyjaciół z zespołu Kutless, również z Albany w stanie Oregon. Latem 2003 roku podpisano kontrakt płytowy z BEC Recordings, sub-wytwórnią Tooth & Nail. 24 lutego 2004 ukazał się pierwszy album, który nazywał się Crashings. Nagrany przez Aarona Sprinkle, Crashings sprzedał 3396 kopii w pierwszym tygodniu, nowy rekord BEC. Do końca 2004 roku sprzedano ponad 50 000 sztuk. Single „Broken Heart”, „Escalates” i „Bittersweet” osiągnęły pierwsze miejsce na Christian Rock Charts R&R. 

 Drugi album, Dawn Escapes, ukazał się 25 października 2005 roku. Producentem albumu był Michael „Elvis” Baskette. Tom Cox opuścił zespół wkrótce po wydaniu albumu. Exit Lights został wydany 12 września 2006 roku. Album z remiksami zawierał remiksy znanych utworów oraz nową piosenkę Islander. Z Falling Up pracowali: Tedd T (Mute Math), Jamie Moore, TobyMac, Randy Torres (Projekt 86), Joseph A. Kisselburgh (ex.Falling Up), Trevor McNevan (Thousand Foot Krutch) i Solomon Olds (Family Force 5). na albumie. Joeseph Kisselburgh opuścił zespół pod koniec 2006 roku i poświęcił się solowemu projektowi The Send. 2 grudnia 2006 zespół po raz pierwszy można było zobaczyć na żywo w Niemczech. Koncert odbył się w ramach Świątecznej Nocy Rocka. 

W 2007 roku Micah i Adam opuścili zespół. 2 października to data wydania kolejnego albumu: Captiva. Został ponownie wyprodukowany przez Aarona Sprinkle, który był już odpowiedzialny za Crashings. 20 stycznia 2010 roku Jessy Ribordy ogłosił, że zespół zrobi sobie „stałą przerwę”. W październiku ogłoszono za pośrednictwem MySpace i Twittera, że ​​planowany jest nowy album.  Podczas gdy wszystkie poprzednie albumy zostały wydane przez BEC Records, spółkę zależną Tooth & Nail Records, nowy album został wyprodukowany niezależnie przy użyciu platformy crowdfundingowej Kickstarter. W czerwcu 2011 roku album został wydany pod tytułem Your Sparkling Death Cometh i zebrał w większości dobre recenzje. 11 kwietnia 2012 Falling Up wydało album z remiksami zatytułowany Mnemos.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Dawn EscapesFalling Up11.2005-173[1]BEC 60 364[produced by Michael [Elvis] Baskette]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 9 lipca 2022

Doc Severinsen

Carl Hilding „Doc” Severinsen (ur. 7 lipca 1927r) to amerykański trębacz jazzowy, który prowadził orkiestrę NBC w programie The Tonight Show z udziałem Johnny'ego Carsona. Severinsen urodził się w Arlington w stanie Oregon jako syn Minnie Mae (1897–1998) i Carla Severinsena (1898–1972). Został nazwany Doc na cześć swojego ojca, jedynego dentysty w Arlington, który urodził się w Niemczech jako syn Duńczyka i Szwajcarki. Ojciec Severinsena grał na skrzypcach i chciał, żeby on też na nich grał, ale Severinsen chciał grać na puzonie  Ponieważ jego ramiona nie były wystarczająco długie dla puzonu  , a mały sklep muzyczny w Arlington nie miał żadnego dostępnego, zdecydował się na kornet. Jego matka groziła, że ​​da mu klapsa, jeśli nie będzie ćwiczył. Severinsen udowodnił, że ma smykałkę do gry na instrumencie i był w licealnym zespole, kiedy miał siedem lat. W wieku 9 lat wygrał stanowy konkurs trąbki, w wieku 13 lat dołączył do wielostanowego zespołu gwiazd, a w wieku 14 lat wziął udział w przesłuchaniu do Tommy'ego Dorseya, ale nie został zatrudniony.

 Założył kwartet o nazwie Blue Notes, który występował na lokalnych tańcach. Przed ukończeniem szkoły średniej został zatrudniony, aby wyruszyć w trasę z orkiestrą Teda Fio Rito. Po ukończeniu studiów wyruszył w trasę koncertową z Charliem Barnetem, Tommym Dorseyem i Bennym Goodmanem. Służył w armii podczas II wojny światowej. Severinsen był członkiem zespołu Sama Donahue w latach 1946-1951. W 1946 grał na trąbce w radiu KODL. W 1949 roku Severinsen dostał pracę jako muzyk studyjny dla NBC, gdzie akompaniował Steve'owi Allenowi, Eddiemu Fisherowi, Dinah Shore i Kate Smith oraz był członkiem oryginalnego zespołu Tonight Starring Steve Allen i był solistą grającym zamykający motyw. Opuścił show z Allenem w 1957 roku. Lider zespołu The Tonight Show Band, Skitch Henderson, poprosił go o powrót na stanowisko trębacza  w 1962 roku, który stał się The Tonight Show Starring Johnny Carson, a pięć lat później Severinsen kierował zespołem. Pod przewodnictwem Severinsena The Tonight Show Band, stylizowany na Orkiestrę NBC, stał się znanym big bandem w Ameryce. Severinsen stał się jednym z najpopularniejszych liderów zespołu, pojawiając się niemal co wieczór w telewizji. Prowadził zespół podczas reklam i podczas przedstawiania gości. Żartował z Johnnym Carsonem, gospodarzem programu, i rozwinął zabawny zwyczaj noszenia krzykliwych ubrań. Program wprowadził komiczny segment „Stump the Band”, w którym publiczność wywoływała tytuły niejasnych piosenek, aby sprawdzić, czy zespół może je zagrać. Severinsen często wykrzykiwał „key of E”, co było sygnałem dla zespołu do podjęcia zachodniego motywu, a potem entuzjastycznie śpiewał nonsensowną piosenkę o smaku muzyki country. 

Severinsen zastępował Eda McMahona, gdy Ed był nieobecny jako komentator i pomocnik Carsona. Zazwyczaj przyjmował tę rolę, gdy w programie występował gościnnie gospodarz, co stawało się coraz częstsze w późniejszych latach programu. Tommy Newsom był zwykle zastępcą dyrektora zespołu, gdy Severinsen był nieobecny na koncercie lub zastępował McMahona. Rola pomocnika została pominięta w programie, gdy gość Leno był gospodarzem (została całkowicie przerwana po tym, jak Leno zastąpił Carsona na pełny etat). Podczas gdy gość Leno był gospodarzem dla Carsona, Severinsen zazwyczaj przedstawiał   gościa i prowadził zespół podczas interakcji z Leno w sposób podobny do jego interakcji z Carsonem i McMahonem. Kontynuował jako lider zespołu aż do emerytury Carsona w 1992 roku. Pojawił się w Jimmy Fallon's Tonight Show w lutym 2015 roku, kiedy show wyjechał na tydzień do Los Angeles. Grał na wieczór z The Roots. Pojawienie się przyczyniło się do promocji jego ogólnokrajowej trasy koncertowej. 

Od lat 70. do 90-tych Severinsen występował między innymi w Laugh-In Rowan & Martin, Bonanza, The Bionic Woman, Cheers i The Larry Sanders Show. 

 Na początku lat 60-tych Severinsen zaczął nagrywać albumy big bandów, a pod koniec dekady przesunął się w kierunku instrumentalnej muzyki pop. W latach 70-tych nagrywał jazzowy funk, potem disco, znajdując przeboje w „Night Journey” i „I Wanna Be With You”. Wydał album z grupą jazz fusion Xebron w 1985 roku. W następnym roku nagrał The Tonight Show Band with Doc Severinsen, który zdobył nagrodę Grammy za najlepszy występ dużego zespołu jazzowego. Po przejściu Carsona na emeryturę w 1992 roku koncertował z niektórymi członkami zespołu, w tym Conte Candolim, Snooky Youngiem, Billy Perkinsem, Ernie Wattsem, Ross Tompkinsem i Edem Shaughnessy. 

Severinsen występował z licealnymi zespołami, w szczególności w latach 70-tych z Johny Hersey High School Bands Dona Canevy,nagrał cztery albumy.Wystąpił w „Star-Spangled Banner” na co najmniej trzech krajowych okazjach telewizyjnych; jednak pierwsze dwa przypadki wydawania wiązały się z problemami. Kiedy towarzyszył aktorowi Patowi O'Brienowi, gdy O'Brien recytował hymn narodowy podczas Super Bowl IV, system nagłaśniający na stadionie Tulane zgasł na minutę, chociaż widzowie nie byli tego świadomi. Piętnaście lat później, kiedy ponownie wykonał hymn przed walką Marvin Hagler vs. Thomas Hearns, gigantyczna amerykańska flaga na boku Wieży Fantasy w Caesar's Palace z widokiem na zewnętrzny pierścień nie została prawidłowo rozwinięta z powodu problemów z liną. Ponownie wykonał hymn, a także „O Canada” podczas meczu gwiazd Major League Baseball All-Star w Anaheim w Kalifornii. Gdy mecz był rozgrywany na rynku telewizyjnym i radiowym w Los Angeles, towarzyszył mu zespół Tonight Show. Od 2020 roku występ Severinsena i Orkiestry NBC pozostaje najnowszym niewokalnym wykonaniem hymnu narodowego podczas Midsummer Classic. 

Severinsen jest współautorem hitu „Stop and Smell the Roses” z Mac Davisem, chociaż obie strony zgadzają się, że Severinsen wymyślił tylko tytuł.  Severinsen był głównym dyrygentem muzyki pop dla kilku amerykańskich orkiestr podczas i po występie w The Tonight Show. Jego pierwszy był z Phoenix Symphony w 1983 roku. Zajmował podobne stanowiska w Buffalo Philharmonic Orchestra, Milwaukee Symphony Orchestra i Minnesota Orchestra. Odszedł z dyrygentury w 2007 roku i został mianowany Pops Conductor Emeritus w Milwaukee  i Pops Conductor Laureate w Minnesocie.

 W 2014 roku został wprowadzony do Skandynawsko-Amerykańskiej Galerii Sław. 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Fever!Doc Severinsen08.1966-147[2]Command 893-
Command PerformancesDoc Severinsen11.1966-133[6]Command 904-
Brass RootsDoc Severinsen10.1971-185[2]RCA Victor 4522[produced by Don Sebesky]
Brass on IvoryHenry Mancini & Doc Severinsen 04.1972-74[19]RCA Victor 4629[produced by Joe Reisman]
Brass, Ivory & StringsHenry Mancini & Doc Severinsen 06.1973-185[3]RCA Victor 0098[produced by Joe Reisman]
Night JourneyDoc Severinsen04.1976-189[4]Epic 34 078[produced by Doc Severinsen]
The Tonight Show Band with Doc Severinsen Doc Severinsen11.1986-65[26]Amherst 3311[produced by Jeff Tyzik, Allen Vizzutti]
Merry Christmas from Doc Severinsen and The Tonight Show OrchestraDoc Severinsen12.1991-171[4]Amherst 94 406[produced by Jeff Tyzik]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 29 marca 2021

Meredith Brooks

 Meredith BROOKS (1966, Portland, Oregon, Stany Zjednoczone) - voc, g; kompozytorka, autorka tekstów. W wieku dziesięciu lat nauczyła się grać na gitarze. Wkrótce potem zaczęła komponować piosenki. Debiutowała w końcu lat osiemdziesiątych w grupie The Graces,stworzonej przez Charlotte Caffey, znaną z zespołu The Go-Go's.

 

Z tą formacją nagrała płytę "Perfect View" (A&M;, 1989), z której pochodził mały przebój Lay Down Your Arms. Później na kilka lat zniknęła z pola widzenia (wyszła za mąż i otworzyła z mężem restaurację), i dopiero w maju 1997 przypomniała się wydanym przez Capitol autorskim albumem "Blurring The Edges" ze światowymi przebojami Bitch i I Need.
 

Powstał w kalifornijskich studiach Salt Mines w Hollywood i Alpha w Burbank, producentami byli David Ricketts, który zagrał też m.in. na instrumentach klawiszowych, i Geza X, a w sesji wzięli ponadto udział tacy muzycy, jak Paul Bushell - b i Josh Freese - dr. Na repertuar złożyły się pełne wdzięku, barwnie i nowocześnie opracowane piosenki o feministycznych treściach, porównywane do utworów Alanis Morissette, Sheryl Crow czy Liz Phair, oprócz niezapomnianej Bitch i I Need także m.in. Watched You Fall, Pollyanne, Shatter, My Little Town, It Don't Get Better, Birthday i Wash My Hands.
 

Bardziej eklektycznym i pretensjonalnym dziełem była płyta "Deconstruction" z października 1999, zawierająca m.in. przeróbkę piosenki Melanie Lay Down (Candles In The Rain), zaśpiewaną w duecie z Queen Latifah, a także własne utwory w rodzaju Shout, I Have Everything i Nobody's Home. 

W 2002 roku Brooks podpisała kontrakt z niezależną wytwórnią Gold Circle Records.  Pracowała nad swoim trzecim albumem, Bad Bad One. Wytwórnia upadła natychmiast po wydaniu albumu.

W 2002 roku wyprodukowała album Jennifer Love Hewitt BareNaked i pojawiła się w VH1 Divas Las Vegas jako solistka gościnnie gitarzysta z Celine Dion i Anastacią.

Brooks podpisała kontrakt płytowy z SLG Records i ponownie wydała Bad Bad One jako Shine w 2004 roku. Utwór „Shine” był używany jako motyw przewodni talk show Dr. Phil  od 2004 do 2008 roku. Remiks instrumentalny pojawia się jako ostatni utwór na album.

W 2007 roku Brooks ukończyła album dla dzieci zatytułowany If I Could Be ... Zaczęła także rozwijać Beccę, artystkę Sony Music Entertainment z obszaru Portland.
Brooks jest członkiem kanadyjskiej organizacji charytatywnej Artists Against Racism. 

W 2018 roku piosenka „I'm a Mess” stała się światowym przebojem dla Bebe Rexha. Choć jest to oryginalna piosenka, część swojej melodii zapożycza z wcześniejszego przeboju Brooks  „Bitch”. W rezultacie Meredith Brooks jest wymieniona jako współautorka piosenki. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Bitch /Down by the riverMeredith Brooks04.19976[14]2[30]Capitol 58 634[gold-US][silver-UK][written by Meredith Brooks,Shelly Peiken][produced by Geza X]
I needMeredith Brooks12.199728[10]-Capitol CDCL 794 [UK][written by Meredith Brooks,Shelly Peiken][produced by David Ricketts]
What would happen/Every time she walks awayMeredith Brooks02.199849[3]46[10]Capitol 58 681[written by Meredith Brooks][produced by Geza X,David Ricketts]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Blurring the edgesMeredith Brooks05.19975[26]22[47]Capitol 36 919[platinium-US][gold-UK][produced by Geza X,David Ricketts]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)