piątek, 7 czerwca 2024

Steven Price

 Steven Price (ur. 22 kwietnia 1977r) to brytyjski kompozytor filmowy, najbardziej znany z muzyki do filmu Gravity, za którą otrzymał Oscara za najlepszą muzykę oryginalną. Przed debiutem jako kompozytor w Attack the Block pracował w dziale muzycznym przy różnych znaczących filmach, takich jak Władca Pierścieni: Dwie Wieże, Władca Pierścieni: Powrót Króla, Batman Początek, i Scott Pilgrim vs. the World.  

 Pasja Price'a do muzyki zaczęła się wcz
eśnie: jako gitarzysta w wieku pięciu lat uzyskał dyplom pierwszej klasy w dziedzinie muzyki w Emmanuel College w Cambridge. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w londyńskim studiu gitarzysty i producenta Gang of Four Andy'ego Gilla, dla którego programował, komponował aranżacje smyczkowe i grał na albumach u boku takich artystów jak Michael Hutchence i Bono. Price kontynuował współpracę jako programista, aranżer i wykonawca z kompozytorem muzyki filmowej Trevorem Jonesem. Dostarczył dodatkową muzykę do takich projektów, jak Trzynaście dni Rogera Donaldsona; Liga niezwykłych dżentelmenów Stephena Norringtona; „W 80 dni dookoła świata” Franka Coraciego; serial telewizyjny Dinotopia; oraz „Crossroads” Tamry Davis, w którym był także głównym solistą gitarowym London Symphony Orchestra.  

Rekomendacja Abbey Road Studios zwróciła na niego uwagę Howarda Shore'a, co zaowocowało współpracą Price'a z kompozytorem jako redaktorem muzycznym przy trylogii filmowej Petera Jacksona Władca Pierścieni. Do jego kolejnych filmów w roli montażysty muzycznego zaliczał się Batman - Początek Christophera Nolana, za który wraz z innymi redaktorami muzycznymi otrzymał nominację do nagrody Golden Reel; oraz w swoim pierwszym projekcie z reżyserem Koniec świata Edgarem Wrightem Scott Pilgrim vs. the World, przy którym współpracował także z kompozytorem filmu Nigelem Godrichem. 

 Wśród innych kompozytorów, z którymi współpracował i od których się uczył, są Hans Zimmer, James Newton Howard, Harry i Rupert Gregson-Williams, George Fenton, Dario Marianelli i Anne Dudley. Skomponował muzykę do kampanii reklamowych w Wielkiej Brytanii i USA. Po nagraniu dodatkowej muzyki dla Pirate Radio Richarda Curtisa skomponował oryginalną ścieżkę dźwiękową do uśpionego sukcesu Joe Cornisha Attack the Block, zdobywając nagrody zarówno od Stowarzyszenia Krytyków Filmowych w Austin, jak i Sitges. 

W 2013 roku Price skomponował muzykę do filmu Gravity Alfonso Cuaróna, za którą otrzymał Oscara za najlepszą muzykę oryginalną.

 

 

                                                                                 Filmografia
Distant 2023/ Heart of Stone 2023 / Mój policjant My Policeman 2022/ Bestia Beast 2022/ Pływaczki The Swimmers 2022/ Ostatniej nocy w Soho Last Night in Soho 2021/ Sweet Girl 2021/ Archiwum Archive 2020/ David Attenborough: Życie na naszej planecie David Attenborough: A Life On Our Planet 2020/ Wyprawa na Księżyc Over the Moon 2020/ Kraina cudów Wonder Park 2019/ Nasza planeta Our Planet 2019/ Nasza planeta - za kulisami Our Planet: Behind the Scenes 2019/ The Aeronauts 2019 / Ofelia Ophelia 2018/ Rafa delfinów Dolphin Reef 2018 / Baby Driver 2017 / American Assassin 2017 / Legion samobójców Suicide Squad 2016 / Łowcy The Hunt 2015


                                                    Rozmiar: 1223 bajtówAwards
Oscar [Muzyka filmowa]
Najlepsza muzyka oryginalna Grawitacja (2013)
Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa]

Golden Globe

Grammy
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

India.Arie

  India Arie Simpson ur. 03.10.1975r Denver (Kolorado, USA) Jedna z największych gwiazd muzyki soul XXI w. Wszechstronnie utalentowana wokalistka, gitarzystka i flecistka, jest kontynuatorką tradycji klasycznego, akustycznego soulu. Często porównuje się ją do   Lauryn Hill, widząc w Indii następczynię wokalistki. Arie pochodzi z dobrze sytuowanej rodziny - jej ojcem jest były koszykarz ligi NBA - Ralph Simpson, a matką (Joyce) wokalistka, która miała w latach 70-tych podpisaną umowę z labelem MOTOWN i otwierała koncerty takich gwiazd, jak   Stevie Wonder czy  Al Green. 

Po rozwodzie rodziców India została z ojcem w Denver, ucząc się wówczas gry na wiciu instrumentach i szkoląc swój głos. Gdy nadszedł czas wyboru liceum, przyszła gwiazda zrozumiała, że Kolorado nie jest idealnym miejscem do rozpoczęcia muzycznej kariery i zdecydowała się przeprowadzić do matki, mieszkającej w stanie Georgia, gdzie podjęła naukę w COLLEGE OF ART & DESIGN w Savannah. Tam szkoliła grę na gitarze i flecie, pisząc zarazem swoje pierwsze teksty. W 1999 r. coraz popularniejsza na lokalnej scenie India, została odkryta przez Reena Nalli - poszukiwacza talentów pracującego w klasycznej dla soulu wytwórni MOTOWN, co zaowocowało spotkaniem z szefem labelu - Kedarem Massenburgiem. Ten błyskawicznie dostrzegł w wokalistce niebanalny talent i wielki potencjał, wcielając ją w szeregi MOTOWN.

Arie udało się wywalczyć całkowitą niezależność artystyczna i stuprocentową kontrolę nad nagrywanym materiałem.
W marcu 2001 r., po niemal dwóch latach ciężkiej pracy, artystka wydała swój debiutancki krążek AcousticSoul. Pozbawiona wielkiej i nachalnej promocji płyta w niedługim czasie osiągnęła podwójnie platynowy nakład, będąc jedną z największych sensacji roku. Utrzymany w ba rdzo spokojnym, melodyjnym klimacie materiał imponował zarówno wspaniałą muzyką (dzieło m.in.  Boba Powera, Marka Batsona i Blue Millera) - czerpiącą garściami z folku, bluesa, soulu i hip-hopu, jak również fantastycznymi tekstami artystki. W swoich nagraniach India. Arie jawi się jako silna, świadoma swojej  wartości Afroamerykanka. Nie unika poruszania trudnych tematów takich, jak rasizm, ale stara się koncentrować przede wszystkim na szerzeniu pozytywnych wartości. W jej tekstach zawsze duże znaczenie odgrywa przywiązanie do rodzinnej tradycji i afirmacja miłości oraz przyjaźni. 

Acoustic Soul zupełnie niespodziewanie przyniosło debiutantce aż siedem nominacji do GRAMMY za 2001 r. (najwięcej spośród wszystkich artystów), niestety - ku rozczarowaniu jej licznych tanów, nagrody przeszły jej obole nosa, Statuetki (dwie) otrzymała rok później, za wydany we wrześniu 2002 r. krążek Voyage to India. Płyta była utrzymana w bardzo zbliżonym do debiutu klimacie, przynosząc przebój „Tittle Things". Drugie wydawnictwo w dorobku artystki osiągnęło Status platyny, umacniając tym samym India.Arie w ścisłej czołówce najbardziej lubianych i popularnych artystów soulowych XXI w.
 

Po wydaniu „Voyage to India" India postanowiła zrobić sobie długa przerwę w nagrywaniu, powraca jąc dopiero w wakacje 2006 r. albumem Testimony: Vol. 1, Life & Relationship. Płyta promowana przebojowym singlem „I Am Not My Hair" (z udziałem   Akona) poruszającym temat rasizmu przez pryzmat fryzury, zadebiutowała na 1. miejscu listy BILLBOARDU i był to pierwszy taki wyczyn w karierze artystki. Niestety ogólna sprzedaż krążka w Stanach nie przekroczyła miliona sztuk, a album zrecenzowano trochę gorzej niż poprzednie w dorobku Indii. Jakkolwiek doceniono stojącą jak zwykle na bardzo wysokim poziomie u Arie warstwę tekstową, tak sporo było zarzutów względem muzyki, odchodzącej od klasycznego soulu w stronę country, hip-hopu czy folku. Nie przeszkodziło to jednak artystce w otrzymaniu kolejnych nominacji do nagrody GRAMMY - trzech. 

Niestety tym razdm żadna z nagród nie przypadła jej w udziale. Czwarty solowy krążek artystki ma być bezpośrednią kontynuacją wydawnictwa numer trzy, stąd też jego tytuł - Testimony: Vol. 2, Love & Politics. Album ma się ukazać późną jesienią 2008 r. W lipcu tego samego roku artystka zaanonsowała materiał, wykonując podczas koncertu w Paryżu premierową kompozycję „Yellow". Jeszcze wcześniej ukazał się piękny singiel „Beautiful Flower", który doczekał się nawet w 2008 r. nominacji do GRAMMY. Wiosną 2008 r. artystka powołała do życia własną oficynę wydawniczą SONGBIRD MUSIC. Jej zamierzeniem jest promocja i wydawanie płyt młodych
utalentowanych twórców, bez szufladek gatunko wych i nachalnych działań marketingowych. 

India.Arie dostąpiła zaszczytu wzięcia udziału w nagraniach płyt tak uznanych twórców, jak Sergio Mendes, John Mellencamp, Speech i Cassandra Wilson. Jest niezwykle popularną i lubiana osobą w środowisku muzycznym. Jej pozytywne nastawienie do życia, dystans do własnej osoby i poczucie humoru, zjednały artystce wielu przyjaciół w branży muzycznej. Wypowiadają się o stale mieszkającej w Atlancie artystce w samych superlatywach.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
VideoIndia.Arie06.200132[5]47[31]Motown TMGCD 1505[written by India.Arie, Carlos "6 July" Broady, Shannon Sanders][produced by Carlos "6 July" Broady][14[25].R&B Chart]
Brown SkinIndia.Arie10.200129[2]109[7]Motown TMGCD 1507[written by India.Arie, Mark Batson ,Shannon Sanders][produced by Mark Batson, Carlos "6 July" Broady][39[20].R&B Chart]
Strength, Courage & WisdomIndia.Arie11.2001--Motown[written by India.Arie][produced by Mark Batson,India.Arie][76[18].R&B Chart]
Little ThingsIndia.Arie04.200362[1]47[31]Motown TMGCD 1509[written by India Arie ,Shannon Sanders, Hawk Wolinski, Andre Fischer, Anthony Robertson][produced by Shannon Sanders, India Arie][sample z "Hollywood" by Rufus feat. Chaka Khan][33[22].R&B Chart]
Purify MeIndia.Arie05.2005--Rowdy[piosenka z filmu Diary Of Mad Black Woman"][53[20].R&B Chart]
I Am Not My HairIndia.Arie06.200665[4]97[1]Motown TMGCD 1514[written by India Arie Simpson, Shannon Sanders, Drew Ramsey, Aliaune Thiam][produced by Drew and Shannon][47[21].R&B Chart]
There's HopeIndia.Arie07.2006-105 Island 1707919[33[30].R&B Chart]
Beautiful FlowerIndia.Arie06.2007-56--
The Heart of the MatterIndia.Arie06.200879[1]-Island MIUCT 5450[written by Mike Campbell, Don Henley, J. D. Souther][produced by India.Arie, Frank "Blame" Macek]
WordsAnthony David feat. India.Arie06.200879[1]-Soulbird[written by India Arie Simpson,Musiq Soulchild,Andrew Castro][produced by Dru Castro][53[21].R&B Chart]
Chocolate HighIndia.Arie featuring Musiq Soulchild12.2008-114Universal Republic[written by India Arie Simpson,Musiq Soulchild,Andrew Castro][produced by India.Arie, Frank "Blame" Macek][19[28].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Acoustic SoulIndia.Arie04.200155[14]10[75]Motown 137702[2x-platinum-US][gold-UK][produced by India Arie ,Mark Batson, Carlos "6 July" Broady, Blue Miller, Bob Power]
Voyage to IndiaIndia.Arie10.200282[3]6[32]Motown 0661022[platinum-US][silver-UK][produced by India Arie, Blue Miller, Paul Morton Jr. ,Andrew Ramsey ,Shannon Sanders]
Testimony: Vol. 1, Life & RelationshipIndia.Arie07.2006103[4]1[1][20]Motown 137702[gold-US][produced by India Arie, Mark Batson, Branden Burch, Dru Castro, Doctah B Sirius AKA Courtney Branch, Jimmy "J-Rok" English, Jared Gosselin, Tony Harrington, John Howard III ,Richard Johnson Jr., Frank "Blame" Macek, Drew Ramsey ,Shannon Sanders ,Phillip White]
Testimony: Vol. 2, Love & Politics India.Arie02.2009-3[21]Republic 1796805[gold-US][produced by India.Arie, Dru Castro, Robin Roberts, Nick Trevisick ,Jared Gosselin]
SongversationIndia.Arie07.2013-7[9]otown 06025 3742777 -
Christmas with FriendsIndia.Arie with Joe Sample12.2015-107[4]Motown 002147502[produced by India.Arie,John Burke,Dave Koz]
WorthyIndia.Arie 03.2019-152[1]BMG Rights 538469602[produced by Aaron W. Lindsey, India.Arie]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 6 czerwca 2024

Mastodon

 Mastodon - amerykańska grupa muzyczna wykonująca szeroko pojęty heavy metal. Styl grupy jest trudny do jednoznacznego zaklasyfikowania - w początkowym okresie twórczości szczególnie słyszalne były wpływy sludge metalu. Później zespół coraz bardziej nawiązywał do metalu progresywnego tworząc albumy koncepcyjne oraz zwiększając złożoność utworów. Cechami wyróżniającymi zespół są charakterystyczny, jazzowy styl gry perkusisty Branna Dailora, liczne harmonie wokalne, w których uczestniczą wszyscy członkowie grupy, a także styl gry na gitarze Brenta Hindsa, przypominający nieco grę na banjo.

Zespół powstał w 1999 roku, kiedy perkusista Brann Dailor i gitarzysta Bill Kelliher przeprowadzili się do Atlanty ze swojego rodzinnego miasta Rochester. 3 tygodnie po przybyciu poznali basistę Troya Sandersa i gitarzystę Brenta Hindsa na koncercie High on Fire, który Hinds zorganizował w swojej piwnicy. Muzycy przypadli sobie do gustu i rozpoczęli pracę nad tworzeniem materiału. Kelliher i Dailor mieli już prawie dziesięcioletnie doświadczenie w graniu i koncertowaniu. Sender i Hinds jedynie sześcioletnie.

Zespół nagrał pierwsze demo w lipcu 2000 roku i z tym materiałem wyruszył na trasę po wschodnim wybrzeżu USA. Grali m.in. z Queens of the Stone Age, Morbid Angel i Cannibal Corpse. Ich występy wzbudziły ogromne zainteresowanie, co doprowadziło wkrótce do podpisania kontraktu z wytwórnią płytową Relapse.

Wiosną 2001 roku Mastodon wyruszył w kolejną trasę. We wrześniu 2001 wyszedł ich debiutancki EP Lifesblood. Koncerty cieszyły się ogromną, jak na debiutantów, popularnością. W październiku grupa weszła do studia, by nagrać pierwszy pełny album Remission, wydano go w maju następnego roku. Wkrótce po premierze w maju 2002 roku, zespół spędził w trasach koncertowych (USA i Japonia). W roku 2003 wyruszyli na swoje pierwsze koncerty po Europie oraz na pierwszą trasę po Stanach jako główny zespół, a nie jako support jak dotychczas.

Jesienią 2003 roku utwór March of the Fire Ants ukazał się na dwupłytowej kompilacji sygnowanej przez jeden z programów stacji MTV2: Headbangers Ball. Znaleźli się tam w towarzystwie: Slayer, Deftones, Hatebreed, Killswitch Engage i wielu innych. Płyta sprzedała się w ilości 150,000 egzemplarzy i dała zespołowi nowych fanów.

W listopadzie 2003r March of the Fire Ants doczekał się teledysku nagranego w Atlancie i reżyserowanego przez Chada Rullmana. Ten krok był kolejnym sukcesem. Krąg fanów poszerzał się i wkrótce o grupie pisała większość fachowej prasy określając ją jako jeden z najlepszych debiutów. Zespół dostał się do czołówki ciężkiej muzyki.

Początek roku 2004 Mastodon spędził na krótkich trasach koncertowych (m.in. z Clutch) i wkrótce wszedł do studia w Seattle, by nagrać kolejny album, który ukazał się w sierpniu. Leviathan okazał się sukcesem (płyta roku w magazynach Revolver, Kerrang! and Terrorizer) i grupa wyruszyła na europejską trasę ze Slayerem i Slipknot.

W 2005 roku zespół odbył trasę po Wielkiej Brytanii i innych krajach Europy jako headliner. Podobna trasa odbyła się po powrocie do Stanów.

W połowie 2006 roku zespół wyruszył we wspólną trasę koncertową wraz z zespołami Slayer, Children of Bodom, Lamb of God oraz Thine Eyes Bleed. We wrześniu grupa wydała album zatytułowany Blood Mountain. Pod koniec roku wspierała zespół Tool w trakcie ich europejskiej trasy koncertowej.

We wrześniu 2010 roku, zespół ruszył wraz z grupami Alice in Chains oraz Deftones w trasę koncertową „Blackdiamondskye”, która odbyła się w 19 miastach w północnej Ameryce. Nazwa trasy wzięła się od połączenia nazw trzech albumów zespołów: „Black Gives Way to Blue” (Alice in Chains), „Diamond Eyes” (Deftones) oraz „Crack the Skye” grupy Mastodon. Trasa zakończyła się 16 października 2010 roku.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Capilliarian CrestMastodon09.2006102[2]-Reprise W 734[written by Mastodon][produced by Mastodon, Matt Bayles]
The Wolf Is LooseMastodon12.2006122[1]-Reprise W 749[written by Mastodon][produced by Mastodon, Matt Bayles]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
LeviathanMastodon09.2004110[1]139[1]Relapse 6622[produced by Mastodon, Matt Bayles]
Blood MountainMastodon09.200646[2]32[4]Reprise 9362443642[silver-UK][produced by Mastodon, Matt Bayles]
Crack the SkyeMastodon04.200934[2]11[10]Warner Bros 9362498722[silver-UK][produced by Brendan O'Brien]
Live at the AragonMastodon03.2011141[1]71[1] Reprise 524864-2-
The HunterMastodon10.201119[4]10[6]Roadrunner RR 76752[produced by Mike Elizondo]
Once More 'Round the SunMastodon07.201410[4]6[5]Reprise 9362493765[produced by Nick Raskulinecz]
Emperor of SandMastodon04.201711[2]7[3]Reprise 0093624914044[produced by Brendan O'Brien]
Cold Dark Place (EP) Mastodon10.2017-42[1]Reprise [produced by Nick Raskulinecz and Brendan O'Brien]
Hushed and GrimMastodon11.202114[1]20[1]Reprise 0093624879794[produced by David Bottrill]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 5 czerwca 2024

Material Issue

Material Issue to amerykańskie trio power pop z Chicago w stanie Illinois. Znakiem rozpoznawczym zespołu są popowe piosenki z motywami miłości i złamanego serca. Wiele tytułów ich piosenek zawierało imiona kobiet. 

  Material Issue powstało w 1985 roku pod przewodnictwem frontmana Jima Ellisona, który grał na gitarze, śpiewał   główny wokal i napisał większość piosenek zespołu. Ellison poznał basistę Teda Ansaniego, gdy obaj studiowali w Columbia College w Chicago w 1986 roku. Perkusistę Mike'a Zelenko można było znaleźć dzięki ogłoszeniu w Illinois Entertainer pod koniec tego samego roku. W 1987r Material Issue wydało tytułową EP-kę we własnej wytwórni Big Block. Wytwórnia działała w sypialni Ellisona w domu jego rodziców w Addison w stanie Illinois, a jej nazwa wzięła się od dużych silników blokowych samochodów typu muscle car z lat 70-tych, które Ellison uwielbiał.

 W 1988 roku ich piosenka „Sixteen Tambourines” pojawiła się na kompilacji CMJ New Music Report, a ich muzyka została opisana przez CMJ jako „zakręcony gatunek psycho-popu o dużej mocy”. W 1989 roku Material Issue wydało singiel „Renee Remains The Same”, który był szeroko emitowany w całym Chicago. Przez następne dwa lata zespół intensywnie koncertował na Środkowym Zachodzie i nagrał album, który stał się ich debiutanckim albumem International Pop Overthrow. Album był kompilacją różnych demówek nagranych mniej więcej między 1988 a 1991 rokiem i wyprodukowanych przez Jeffa Murphy'ego z power popowego zespołu Shoes z Chicago i nagranych w ich studiu Short Order Recorder w Zion w stanie Illinois. 

 Album został wydany w całym kraju na początku 1991 roku i sprzedał się w ponad 300 000 egzemplarzy dla Mercury Records. Ich debiutancki teledysk do singla „Diane” pojawił się w programie 120 Minutes MTV pod koniec grudnia 1990 roku. International Pop Overthrow zyskał szeroką rozgłos w całym kraju dzięki „Valerie Loves Me” i „Diane”. Kolejny album zespołu, Destination Universe z 1992 roku, również został wyprodukowany przez Jeffa Murphy'ego z Short Order Recorder i zawierał singiel „What Girls Want” oraz ballady takie jak „Next Big Thing” i „Everything”. 

Material Issue nadal intensywnie koncertował po całym kraju, promując oba albumy. Nowy album nie został tak dobrze przyjęty przez krytyków, ani nie sprzedał się tak dobrze jak ich pierwszy album. Ścieżka dźwiękowa Freak City z 1994 roku zawierała singiel „Kim The Waitress”, cover singla The Green Pyjamas z lat 80-tych, napisany przez Jeffa Kelly'ego. Freak City Soundtrack sprzedało się w mniej niż 50 000 egzemplarzy, a Material Issue, czując się opuszczony przez swoją wytwórnię, rozstał się z Mercury na początku 1995 roku.

 Material Issue kontynuował trasę koncertową, wyprzedając bilety na całym środkowym zachodzie. Latem 1995 roku zespół był główną gwiazdą pierwszego festiwalu Edgefest w Somerset w stanie Wisconsin. W 1995 roku grupa wraz z Liz Phair nagrała cover „The Tra La La Song” na hołdowy album „Saturday Morning: Cartoons' Greatest Hits”, wyprodukowany przez Ralpha Salla dla MCA Records. Przez pozostałą część 1995 i do 1996r Material Issue nagrało zestaw nowych piosenek z zamiarem kupienia ich nowej wytwórni. Jednak Ellison zmarł w wyniku samobójstwa 20 czerwca 1996 r. w wyniku zatrucia tlenkiem węgla w swoim garażu. Policja znalazła notatkę, której treść nie została upubliczniona. Nagrania z 1995 i 1996 roku zostały wydane pośmiertnie w Telecommando Americano w 1997 roku przez Rykodisc jako ostatnie wydawnictwo Material Issue, wraz z debiutancką EPką zespołu zawierającą sześć utworów z 1987 roku jako bonus.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
International Pop Overthrow Material Issue03.1991-86[11]Mercury 848 155[produced by Jeff Murphy]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Muir Mathieson

Muir Mathieson (urodzony 24 stycznia 1911 w Stirling w Szkocji, Wielka Brytania; zm. 2 sierpnia 1975 w Oksfordzie w Anglii, tamże) był płodnym brytyjskim dyrektorem muzycznym i dyrygentem, który miał kilka przygód w dziedzinie komponowania filmów.
 
  Mathieson otrzymał wykształcenie artystyczne w londyńskim Royal College of Music na początku lat trzydziestych XX wieku, a karierę filmową rozpoczął natychmiast po ukończeniu studiów w 1933 roku. Tutaj zatrudnił go najważniejszy wówczas producent filmowy w kraju, Alexander Korda. W filmie Życie prywatne Henryka VIII Mathieson początkowo pracował jako asystent dyrektora muzycznego, Niemca Kurta Schrodera, który przebywał tylko tymczasowo w Anglii. W następnym roku był odpowiedzialny za kierownictwo muzyczne trzech kolejnych wielkoformatowych produkcji Kordy: monumentalnego filmu historycznego Katarzyna Wielka, romansu Prywatne życie Don Juana i dramatu przygodowego Szkarłatny kwiat, którego akcja rozgrywa się w rewolucyjnej Francji.
 
 Od tego momentu Muir Mathieson przez następne cztery dekady był najbardziej zapracowanym muzykiem filmowym w swoim kraju - w tym służył brytyjskiemu Ministerstwu Informacji podczas drugiej wojny światowej - mimo że rzadko zamawiano mu komponowanie własnego filmu. Zamiast tego Mathieson był odpowiedzialny za ponad 500 filmów jako dyrektor muzyczny lub dyrygent. Jego własne kompozycje filmowe są konsekwentnie pozbawione sensu.  
 
Zakończył karierę filmową w wieku 60 lat i od tego czasu występuje artystycznie, przede wszystkim jako dyrygent Oxfordshire County Youth Orchestra. Muir Mathieson, odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego w 1957 r., był żonaty z tancerką baletową Hermioną Darnborough (1915-2010).

 

                                                                                 Filmografia
Wyjątkowo upalny czerwiec Hot Enough for June 1964/ Call Me Bwana 1963 / Kanciarze - spółka akcyjna Crooks Anonymous 1962/ What a Carve Up! 1961 / Circus of Horrors 1960 / Holenderska przygoda Hunted in Holland 1960/ The Secret Place 1957/ Prelude to Fame 1950 / Ta szczęśliwa rasa This Happy Breed 1944/ Teeth of Steel 1942 / Moskwa bez maski Moscow Nights 1935
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Gone With The WindMuir Mathieson05.1961-50[21]Warner 1322-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Verve Forecast

Verve Forecast to wytwórnia płytowa utworzona jako oddział Verve Records, skupiająca się na muzyce pop, rock i folk.  Jerry Schoenbaum z Verve i Moe Asch z Folkways stworzyli Verve Folkways w 1964 roku, aby wykorzystać popularność muzyki ludowej. Aby poszerzyć atrakcyjność wytwórni, w 1967 roku zmieniono jej nazwę z Verve Folkways na Verve Forecast. Schoenbaum był prezesem wytwórni.
 
  Schoenbaum odszedł w 1969 r., a firma Verve Forecast została zamknięta przez swoją spółkę-matkę, MGM, w 1970 r. Po zakupie MGM przez firmę PolyGram katalog Verve Forecast został włączony do firmy Polydor. Wytwórnia została reaktywowana w latach 90-tych XX wieku, wydając smooth jazzowe wydawnictwa Chrisa Bottiego, Jeffa Lorbera i Willa Downinga. Kiedy PolyGram połączył się z Universalem, wydawnictwo zostało dezaktywowane, a jego skład został przeniesiony do GRP.  
 
W 2004 roku Verve Forecast została ponownie wznowiona, aby zastąpić Blue Thumb i zająć się występami poza jazzem. Verve Forecast podpisała kontrakt z muzykami popowymi, rockowymi, folkowymi i bluesowymi, takimi jak The Blues Project, Caravan, James Cotton, Friend & Lover, Tim Hardin, Richie Havens, The Hombres, John Lee Hooker, Lightnin' Hopkins, Janis Ian, Jim i Jean , Lead Belly, Bob Lind, The New Lost City Ramblers, Laura Nyro, Odetta, Street i Dave Van Ronk. Po 2004 roku w skład wytwórni wchodzili Blues Traveler, Jamie Cullum, Dion, Jesse Harris, Katharine McPhee, Mandy Moore, Susan Tedeschi, Teddy Thompson i Lizz Wright.
 

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Sunshine Anderson

Sunshine Anderson-ur. 08.10.1974r w Winston-Salem (Karolina Północna, USA). Lubiana i szanowana wokalistka oraz autorka tekstów. Andersen urodziła się w mieście Winston-Salem, ale jeszcze jako młoda dziewczynka wraz z rodzicami osiadła w Charlotte. Przez wiele lat przyszła gwiazda nie myślała w ogóle o karierze na scenie, skupiając się w pełni na edukacji. Nigdy nie miała żadnych problemów z nauką, kończąc UNIWERSYTET NORTH CAROUNA CENTRAL z dyplomem wydziału kryminalistyki sądowej.

 Właśnie podczas studiów Anderson uzyskała kontrakt płytowy. Stało się tak po tym, jak śpiewającą w akademickiej kafejce Sunshine zauważył Wallace Sellars - przyjaciel producenta i promotora muzycznego   Mikea City. Sellars doprowadził niebawem do spotkania City i Anderson, po którym podpisała ona umowę z oficyną SOULIFE RECORDS. Na młodą wokalistkę uwagę zwróciła też   Macy Gray, która po wysłuchaniu demo Sunshine, postanowiła otoczyć ją opieką menedżerską. 

Dzięki pomocy Macy i Mikea City, artystka podpisała umowę wydawniczą z ATLANTIC KECORDS, gdzie w 2001 r. ukazał się jej debiutancki krążek Your Woman. Wydany 17 kwietnia krążek promował hit „Heard It All Before", który znacznie pomógł w sprzedaży albumu. Your Woman doszło do 6- lokaty BILLBOARDU, sprzedając się w ponad 750 tysiącach sztuk. Materiał zyskał bardzo przyzwoite recenzje. Anderson doskonale spisała się w roli tekściarki, pisząc pełne ciepła, emocji i uczuć teksty, dalekie jednak od błahego podejścia charakteryzującego setki innych gwiazd r&b. Dobrała też świetne produkcje autorstwa m.in. Mike'a City, Jimane Nelsona i Marka Sparksa.
 

Niestety w 2003 r. Sunshine Anderson zmuszona   do odejścia z ATLANTIC, po tym jak włodarze firmy bezskutecznie próbowali ją namówić na nagranie bardziej popowego, skierowanego do młodszej, mniej wrażliwej i dojrzałej publiczności, albumu. Przez dwa lata artystka pozostawała bez kontraktu. Dopiero w końcówce 2005 r. dołączyła do prowadzonego przez Mathew Knowlesa labelu
MUSIC WORLD ENTERTAINMENT,
Aż sześć lat dzieliło debiut artystki od jej drugiego albumu - Sunshine at Midnight, który ukazał się w styczniu 2007 r. Pomimo bardzo ciekawego zestawu producentów (m.in. Mike City,   Dr, Dre, Nottz,  Raphael Saadiq) i trzech singli promujących wydawnictwo, przeszło ono bez szerszego echa, sprzedając się w niespełna stu tysiącach sztuk. Okres dzielący oba materiały sprawił, że wielu dziennikarzy i słuchaczy zapomniało o Anderson, ignorując jej drugi, skądinąd, bardzo ciekawy pod względem artystycznym krążek,
 Sunshine Anderson od lipca 2007 r. jest szczęśliwą mężatką. 14 listopada tego samego roku została matką.

We wrześniu 2010 roku Anderson ogłosiła na swoim Twitterze, że w radiu ukazał się jej nowy singiel „Lie to Kick It”. Jej trzeci album studyjny, The Sun Shines Again, został wydany 2 listopada 2010 roku nakładem Verve Forecast Records.
 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Heard It All BeforeSunshine Anderson03.20019[7]18[20]Soulife 95 524[written by Michael Flowers, Sunshine Anderson, Rayshawn Sherrer, Chris Dawley][produced by Mike City][3[30].R&B Chart][11[11].Hot Disco/Dance;Soulife 95 524 12"]
Lunch or DinnerSunshine Anderson08.200157[2]-Atlantic AT 0109CD [UK][written by Mike City][produced by Mike City][54[10].R&B Chart]
Something I Wanna Give YouSunshine Anderson12.2006-- Music World Music 0042[written by Candice Nelson, Walter Millsap III][produced by Candice Nelson, Walter Millsap III][80[9].R&B Chart]
Force of NatureSunshine Anderson05.2007-- Music World Music 26[written by Sunshine Anderson, Taura Jackson][produced by Alonzo Jackson][75[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Your WomanSunshine Anderson05.200139[9]5[17]Soulife 93 011[gold-US][produced by Mike City, Mark Sparks]
Sunshine at MidnightSunshine Anderson01.2007-86 Music World Music 102[produced by Big Bert, Junius Bervine, Mike City, Flintstone ,Alonzo Jackson, D. Lamb, Mattmatix, Walter Milsap III ,Candice Nelson, Nottz, Raphael Saadiq ,Clay Sears]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

9th Wonder

9TH WONDER, właśc. Pat Douthit ur.15.01.1975r  Winston-Salem (Karolina Północna, USA).Amerykański producent hiphopowy, dostarczający bujające brzmienia oparte na samplach także wielu uznanym gwiazdom świata r&b.

 

Patrick Douthit urodził się w miejscowości Winston-Salem, a dorastał w Raleigh. Karierę muzyczną
rozpoczął w Durham, gdzie podjął studia na NORTH CAROLINA CENTRAL UNIYERSITY. Jego pierwsze produkcje, tworzone w pokoju akademika za pomocą amatorskiego programu komputerowego FRUITY LOOPS (obecnie FL STUDIO), trafiały do zaprzyjaźnionych raperów z uczelni: Big Pooha i Phonte. W trójkę założyli grupę Little Brother, która dzięki wspaniałemu debiutowi z 2002 r. (The Listening) zdobyła wielki szacunek i sympatię podziemnego środowiska hiphopowego. 

W postaci 9th Wonder, specjalizującego się w tworzeniu bitów opartych na pętlach z klasycznego soulu i rhythm & bluesa, wielu słuchaczy upatrywało następcę takich legendarnych hiphopowych producentów, z zamiłowaniem korzystających z sampli, jak   DJ Premier, Pete Rock czy RZA. Inni fani czarnych brzmień natomiast bardzo sceptycznie podchodzili do twórczości Douthita, zarzucając mu małą odkrywczość, zbytnią prostotę i widząc w nim bardziej rzemieślnika, aniżeli wizjonera brzmień na miarę wymienionej trójki. Aspirujący do szerokiego uznania beatmaker zdawał się nie przyjmować krytyki do serca i stale tworzył produkcje w sprawdzonym, klimatycznym stylu, korzystając z prymitywnych narzędzi pracy. 

W 2003 r. zremiksował wcałości album Nas  Gods Son i opublikował niezależnie własną interpretację krążka pod tytułem God's Stepson. Prekursorskie posunięcie wywołało następnie modę na remiksowanie pełnych płyt znanych raperów, która osiągnęła apogeum po opublikowaniu przez Jay-Z wszystkich kawałków a cappella z rzekomo pożegnalnego wydawnictwa Black Album. Na pochodzącym z 2003 r. materiale znalazł się autorski bit 9th Wondcra „Threat", stworzony błyskawicznie na samplu z „A Womans Threat"   R. Kelly ego. Zaproszenie do studia przez takiego giganta, jak Jay-Z, było wielkim wyróżnieniem podziemnego producenta i stanowiło katapultę do kariery w produkcji podkładów dla uznanych artystów świata rapu i r&b.
 

Organiczne produkcje 9 Wonder, z zamiłowaniem czerpiącego z zakurzonego, rzadkiego dziedzictwa klasyki czarnych brzmień, pojawiły się od tamtego czasu na albumach takich twórców, jak   Mary J. Blige („Good Woman Down" z The Breakthrough),  Destiny s Child („Girl",„Is She the Reason", „Game Over" z Destiny Fulfilled) i   Erykah Badu (singlowy „Honey" z New Amerykah Part One (4th World War). Artysta cały czas współpracuje z raperami, czy to dostarczając pojedyncze . podkłady (np. grupom Boot Camp Clik, M.O.P., Dc La Soul, Strange Fruit Project lub takim emce, jak Masta Ace, Memphis Bleek czy Sean Price), czy też dbając o produkcje pełnych albumów (Buckshot, Jean Grae, Murs, Little Brother, Każe, Skyzoo). Ma na koncie także firmowane tylko własnym nazwiskiem składanki producenckie. 

Patrick Douthit stale mieszka w Północnej Karolinie. Władze uniwersytetu NCCU doceniły jego zasługi dla współczesnych czarnych brzmień i zaoferowały mu pracę na wydziale muzyki. Producent, który na przestrzeni ostatnich lat zdobył dobrą reputację, uczy studentów m.in. historii muzyki hip-hop
i mechanizmów funkcjonowania przemysłu muzycznego.


Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
God's Stepson9th Wonder & Nas.2004--HipHopsite.com Recordings 0005LP[produced by 9th Wonder]
Chemistry9th Wonder & Buckshot.2005--Duck Down DDM LP 2012[produced by 9th Wonder]
The Dream Merchant Vol. 29th Wonder .2007-70.R&B; Chart6 Hole Records, Inc 6HO-020-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 4 czerwca 2024

Amon Duul II

Zespół założony w 1968 r. w Monachium. Tuż po powstaniu rozpadł się na dwie niezależnie działające formacje: Amon Duul i Amon Duul II. Pierwsza z nich prezentowała głównie zabarwionego polityką prymitywnego rocka, podczas gdy druga, podpisawszy kontrakt z wytwórnią Liberty/UA, oscylowała w kierunku undergroundowo-psychodelicznej muzyki. Amon Duul II zadebiutował w 1969 r. albumem Phallus Dei, z tekstami w jeżyku staroniemieckim. W nagraniu płyty udział wzięli: Chris Karrer (skrzypce, gitara, saksofon), Dieter Serfas (perkusja, cymbały), Peter Leopold (perkusja, instr. perkusyjne, fortepian), Shrat (właśc. Christian Thiele, bongosy, skrzypce, śpiew), Renatę Knaup (śpiew, tamburyn), John Wienzierl (gitary, saksofony,śpiew), Falk Rogner (organy, syntezator) i Dave Anderson (bas) oraz gościnnie Holger Triilzsch (instr. perkusyjne) i Christian Borchard (wibrafon).
 

Rok później bez Serfasa, za to z Ulrichem Leopoldem (bas) i Rainerem Bauerem (gitara, śpiew) zarejestrowali anglojęzyczny Yeti. W zmieniającym się składzie grupy znaleźli się się na przestrzeni lat również: Lothar Meid (bas, śpiew), Karl-Heinz Hausmann (instr. klawiszowe), Danny Secundus Fischelscher (perkusja), Renate Krotenschwanz (śpiew), Robby Heibl (bas), Klaus Ebart (bas), Stefan Zauner (instr. klawiszowe), Joerg Evers (bas, gitara) i inni. 

Pod koniec lat 70- tych muzycy zwrócili się w kierunku tradycyjnego rocka, uzupełniając swoje brzmienie nawet o elementy muzyki disco. W 1975 r. przestali koncertować, koncentrując się wyłącznie na działalności studyjnej. Poszczególni członkowie - ze zmiennym szczęściem -zaczęli realizować projekty solowe. Pod koniec 1992 r. powrócili na scenę koncertową w składzie: Karrer, Weinzierl, Rogner, Knaup, Leopold i Meid.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Phallus DeiAmon Duul II.1969-- Liberty LBS 83279[produced by Olaf Kübler]
YetiAmon Duul II04.1970-- Liberty LSP 101[produced by Olaf Kübler, Amon Düül II]
Tanz der LemmingeAmon Duul II03.1971-- United Artists UAS 9954[produced by Olaf Kübler,Amon Duul II]
Carnival in BabylonAmon Duul II.1972-- United Artists UAG 29327[produced by Amon Düül II, Olaf Kübler]
Wolf CityAmon Duul II.1972-- United Artists TCK 0983[produced by Olaf Kübler, Amon Düül II]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Warren Zevon

Ur. 24.01.1947 r. w Chicago. W połowie lat 60-tych przeniósł się na zachodnie wybrzeże, poszukując pracy jako twórca piosenek. Tam nawiązał współpracę z The Turtles oraz duetem Nino Tempo i April Stevens. Sam pod szyldem Lyme And Cybelle nagrał kilka piosenek dla należącej do The Turtles wytwórni White Whale; znalazła się wśród nich m.in. wersja „If You Gotta Go" Boba Dylana. Pod koniec lat 60-tych podpisał kontrakt z wytwórnią Imperial i zarejestrował nieciekawy debiutancki album Zevon: Wanted Dead Or Alive, którego producentem był Kim Fowley. Jeden z pochodzących z tego wydawnictwa utworów został włączony do ścieżki dźwiękowej filmu „Nocny kowboj".

 Kiedy stało się jasne, że płyta zrobiła klapę, Zevon wyruszył w trasę z The Everly Brothers jako ich kierownik muzyczny. Jego udział w powstaniu albumu Stories We Could Tell nie został odnotowany, jednak później pojawił się na trzech solowych longplayach Phila Everly'ego.

 Na początku lat 70. podpisał kontrakt z Davidem Geffenem jako twórca piosenek i wreszcie w 1976 r. wydał swój drugi album Warren Zevon. Okazał się on dziełem niezwykle ambitnym i bardzo udanym, w pełni odzwierciedlając wielki talent jego autora. Wyprodukowany przez Jacksona Browne'a album powstał przy udziale śmietanki muzyków sesyjnych z Los Angeles, a gościnnie w studiu pojawili się Lindsey Buckingham, Stevie Nicks i Bonnie Raitt. Zamieszczone na nim utwory były bardzo zróżnicowane: od śpiewanego przy, akompaniamencie fortepianu „Frank And Jesse James" przez autoironiczną „zaśpiewajkę" „Poor Poor Pitiful Me", gorzko-słodką piosenkę „Carmelita" po pełną majestatu i rozmachu kompozycję „Desperados Under The Eaves" z rewelacyjnymi harmoniami autorstwa Carla Wilsona. 

Szersza publiczność poznała twórczość Zevona także dzięki Lindzie Ronstadt, która nagrała jego „Hasten Down The Wind". Dwa lata później na rynku pojawił się album Excitable Boy, który stanowił kolejny zaskakujący zwrot w muzycznej karierze Zevona. Produkcja była bardzo ambitna, a zaprezentowany materiał okazał się jeszcze bardziej fascynujący. W utworach „Roland The Thompson Gunner" i „Veracruz" Zevon podjął tematy związane z amerykańską polityką i historią, napisał jedną z najpiękniejszych i najbardziej poruszających piosenek o miłości „Accidentally Like A Martyr", a ostrze swojej satyry uruchomił w ,,Excitable Boy" i „Werewolves Of London". 

Doskonałą trylogię albumów Zevona zamknął longplay Bad Luck Streak In Dancing School, który zaznaczył się pełnym inwencji wykorzystaniem brzmienia orkiestry. I znów największe wrażenie wywierało zróżnicowanie materiału i ogólny nastrój płyty. Klasyczne podteksty utworu tytułowego, „Interlude No. 2" i „Wild Age", uzupełniały ostrzejsze teksty, w których tworzeniu nie dorównywał mu teraz żaden amerykański artysta może z wyjątkiem Randy'ego Newmana. „Gorilla You're A Desperado" był pełnym humoru atakiem na konsumpcyjne podejście do życia mieszkańców Los Angeles, a „Play It All Night Long" był antyromantycznym portretem życia na wsi, kontrastującym z idyllicznym obrazem przezentowanym przez country rock. 

Wizje Zevona przepełniały obrazy kazirodztwa i choroby: „Daddy's doing sister Sally/Grandma's dying of cancer now/The cattle all have brucellosis/We'll get through. somehow" („Tatuś obraca siostrzyczkę Sally/Babcia na raka umiera/Bydło pada jak muchy/Nam jednak to nie doskwiera"). Zdolność Zevona do wzbudzania zainteresowania i szacunku współczesnych mu twórców piosenek podkreśliła raz jeszcze obecność Bruce'a Spnngsteena, z którym Warren napisał „Jeannie Needs A Shooter". Mimo że wszystko wskazywało na to, że Zevon stanie się jednym z najwybitniejszych wykonawców i twórców lat 80-tych, rozwój jego dalszej kariery zakłóciły problemy osobiste. Po obiecującym albumie koncertowym w 1982 r. na rynku pojawił się słaby longplay The Envoy. Ten album koncepcyjny sprzedawał się bardzo słabo i był ostatnią płytą nagraną przez artystę przed pięcioletnią przerwą. W jej trakcie Zevon zdążył wpaść w alkoholizm i poddać się terapii. 

Powrócił w 1987 r. albumem Sentimental Hygeine, na którym znów zaprezentował doskonałą formę. W nagraniu tej płyty wzięli gościnny udział Neil Young, Michael Stipe i Peter Buck z R.E.M., Bob Dylan, Don Henlcy z The Eagles, Jennifer Warnes i Brian Setzer (eks-Stray Cats). Zevon założył też wraz z Pelerem Buckiem, Mike'em Millsem i Billem Berrym (wszyscy z R.E.M.) zespół o nazwie Hindu Love Gods, który w 1990 r. nagrał album Hindu Love Gods. Talent Zevona nie zginął w poświacie towarzyszących mu gwiazd i lśnił pełnym blaskiem w doskonałych utworach, z których kilka brutalnie szczerze opowiadało o jego walce z alkoholizmem. Nie uciekając się nigdy do użalania się nad samym sobą Zevon potrafił spojrzeć z dystansem na swoją sytuację i utworze „Detox Mansion" śpiewał: „Well it's tough to be somebody/And it's hard to fali apart/Up here on Rehab Mountain/We gonna learn these things by heart" („Niełatwo jcsl zostać kimś/trudnu odejść w wielkie nic/Tu na górze ozdrowieńców/Chcą nam to do głowy wbić" ). Zevon promował płytę w czasie licznych koncertów, a ostateczny powrót do dawnej formy potwierdził dwoma bardzo udanymi albumami: Transverse City i ciepło przyjętym Mr Bad Example.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Werewolves Of London/Roland The Headless Thompson GunnerWarren Zevon03.197887[2]21[12]Asylum 45472[silver-UK][written by LeRoy P. Marinell, Waddy Wachtel, Warren Zevon][produced by Jackson Browne, Waddy Wachtel]
A Certain Girl/Empty-Handed HeartWarren Zevon03.1980-57[7]Asylum 46610[written by Naomi Neville][produced by Warren Zevon, Greg Ladanyi]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Warren ZevonWarren Zevon08.1976-189[2]Asylum 1060[produced by Jackson Browne]
Excitable BoyWarren Zevon02.1978-8[28]Asylum 118[platinum-US][produced by Jackson Browne, Waddy Wachtel]
Bad Luck Streak in Dancing SchoolWarren Zevon03.1980-20[16]Asylum 509[produced by Greg Ladanyi,Warren Zevon]
Stand in the FireWarren Zevon01.1981-80[10]Asylum 519[produced by Greg Ladanyi,Warren Zevon]
The EnvoyWarren Zevon08.1982-93[13]Asylum 60 159[produced by Warren Zevon, Greg Ladanyi, Waddy Wachtel]
Sentimental HygieneWarren Zevon06.1987-63[18]Virgin 90 603[produced by Warren Zevon, Niko Bolas, Andrew Slater]
Learning to FlinchWarren Zevon05.1993-198[1]Giant 24 493[produced by Warren Zevon, Duncan Aldrich]
Life'll Kill YaWarren Zevon02.2000146171[1]Artemis 75 1003[produced by Paul Q. Kolderie, Sean Slade]
The WindWarren Zevon09.200357[1]12[18]Artemis 51 156[produced by Jorge Calderón, Noah Scot Snyder, Warren Zevon]
Genius: The Best of Warren ZevonWarren Zevon09.2003-168[1]Elektra 73 771[produced by Gary Peterson,Warren Zevon]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Lena Zavaroni

Ur. 4.11.1963 r. w Rothesay w Szkocji. Już w 1973 r. ta młodziutka wokalistka przybyła z Isle of Bute u wybrzeży Szkocji, by wyśpiewać sobie zwycięstwo w programie ITV „Opportunity Knocks". Jego konsekwencją było podpisanie kontraktu z menedżerką Dorothy Solomon, która w latach 60-tych była partnerem słynnego impresaria Phila Solomona. Przy jej pomocy Zavaroni podpisała umowę nagraniową i niemal natychmiast trafiła do Top 10 brytyjskiej listy przebojów ze swoją wersją utworu z repertuaru Johnny'ego Otisa „Ma He's Making Eyes At Me". Kompozycja ta znalazła się również na wydanym w 1974 r. bestsellerowym albumie Ma. 

W tym samym roku nieco mniejszy sukces odniosła nowa wersja utworu Lloyda Price'a „Personality". Dzięki tym osiągnięciom Lena stała się prawdziwą atrakcją, a możliwości młodziutkiej artystki wykorzystywano dzięki światowej trasie, licznym występom telewizyjnym, koncertom w londyńskim Palladium i własnemu programowi w telewizji BBC 1. 

Jednak w połowie lat 80. kariera wokalistki załamała się, głównie z powodu choroby, na jaką zapadła Lena. Od tej pory trudna walka nieszczęśliwej dziewczyny z anorexia nervosa (patologiczny jadłowstręt) stała się ulubionym tematem prasy brukowej.
 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Ma! (He's Making Eyes At Me)/Rock-A-Bye Your Baby With A Dixie MelodyLena Zavaroni02.197410[11]91[4]Philips 6006 367[written Con Conrad, Sidney Clare][produced by Tommy Scott]
(You've Got) Personality/Schools OutLena Zavaroni06.197433[3]-Philips 6006 391 [written Logan, Price][produced by Tommy Scott]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Ma! (He's Making Eyes at Me)Lena Zavaroni03.19748[5]-Phillips 6308201[produced by Tommy Scott]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Lefty Frizzell

Lefty Frizzell [właśc. William Orville "Lefty" Frizzell]-[ur.31.03.1928r Corsicana, Texas],amerykański gitarzysta,wokalista i kompozytor muzyki country.
Krótko po jego urodzeniu rodzina przeniosła się do El Dorado,w stanie Arkansas,gdzie Frizzell jako młody chłopiec grał na gitarze.Pod koniec lat 30-tych występuje w dziecięcym programie radiowym rozgłośni KELD.Jako nastolatek pracuje na bazarach,salach tanecznych i klubach w północnym Teksasie.

 

Jego rodzina w tym czasie wraca do Teksasu,a kariera Lefty'ego rozwija się gdy w Dallas wygrywa konkurs młodych talentów.Ciągle jeszcze jako nastolatek występuje na okolicznych targowiskach i innych miejscach,zwracając na siebie uwagę unikalnym,pełnym ekspresji głosem.Jego popularność rośnie dzięki regularnym występom w nocnym klubie "Honky-Tonk".Mając 19-cie lat miał swój show w niewielkiej rozgłośni radiowej,a w 1950r podpisuje kontrakt płytowy z wytwórnią Columbia i dostaje zaproszenie na koncerty w Grand Ole Opry.
 

W następnym roku wystepuje w Louisiana Hayride i odbywa turnee z gwiazdą country Hankiem Williamsem.Jego cztery utwory w tym samym czasie trafiają do Top10 listy country.W 1953r przenosi się do Los Angeles,gdzie regularnie bierze udział w radiowej i telewizyjnej audycji Town Hall Party ,która przedstawiała najlepszych artystów country tamtego okresu.W całej swojej karierze miał trzynaście hitów na liście country w tym trzy jako #1.Jego najbardziej popularnymi utworami były:"If You’ve Got the Money, I’ve Got the Time," "I Love You in a Thousand Ways," "Always Late," i "I Want to be with You Always".

Mimo nadchodzącej ery rock'n'rolla pod koniec lat 50-tych,jego nagranie "Long Black Veil" cieszyło się dużą popularnością wśród fanów muzyki.Kilka lat póżniej,w 1964r,Frizzel nagrywa "Saginaw, Michigan",który trafił na szczyt listy bestsellerów country i Hot 100 Billboard.
 

W 1972r Lefty Frizzell zostaje nominowany do Nashville Songwriters Hall of Fame,ajego piosenka "If You’ve Got the Money, I’ve Got the Time" do Grammy Hall of Fame Award.Skutkiem ubocznym jego popularności był alkoholizm,który był przyczyną jego śmierci 9 lipca 1975r w wieku zaledwie 47 lat. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
If You've Got the Money (Honey, I've Got the Time)/I Love You a Thousand Ways Lefty Frizzell 10.1950-1[3][22].Country Chart side B:1[3][32]Columbia 4-20 739[written by Jimmy Beck/Lefty Frizzell]
Look What Thoughts Will Do/ Shine, Shave and ShowerLefty Frizzell 03.1951-4[12].Country Chart side B:7[2]Columbia 4-20 772[written by Jimmy Beck/Dub Dickerson/Lefty Frizzell]
I Want to Be with You Always / My Baby's Just Like MoneyLefty Frizzell 04.1951-1[11][27].Country Chart Columbia 4-20 799[written by Jimmy Beck/Lefty Frizzell]
Always Late (With Your Kisses) / Mom and Dad's WaltzLefty Frizzell 08.1951-1[12][28].Country Chart side B:2[29]Columbia 4-20 837[written by Blackie Crawford/Lefty Frizzell]
Travelin' Blues/ My Baby's Just Like MoneyLefty Frizzell 10.1951-6[9].Country Chart Columbia 4-20 842[written by Shelly Lee Alley/Jimmie Rodgers]
Give Me More,More,More [Of your kisses]/ How Long Will It Take [To stop loving you]Lefty Frizzell 12.1951-1[3][21].Country Chart side B:7[5]Columbia 4-20 885[written by Jimmy Beck/Lefty Frizzell/Ray Price]
Don't Stay Away Too Long / Sad Singin' Low Ridin'Lefty Frizzell 04.1952-2[12].Country Chart Columbia 4-20 911[written by Lefty Frizzell/Loys Sutherland]
Forever and Always / I Know You're Lonesome While Waiting for MeLefty Frizzell 09.1952-6[5].Country Chart Columbia 4-20 997[written by Lefty Frizzell/Leslie Lyle]
I'm an Old, Old Man [Tryin' to live while I can]/ My Baby's Just Like MoneyLefty Frizzell 12.1952-3[9].Country Chart Columbia 4-21 034[written by Lefty Frizzell]
[Honey,baby,hurry!]Bring Your Sweet Self Back to Me / Time Changes ThingsLefty Frizzell 05.1953-8[1].Country Chart Columbia 4-21 084[written by Lefty Frizzell]
Run 'Em Off / Darkest MomentLefty Frizzell 02.1954-8[2].Country Chart Columbia 4-21 194[written by Tony Lee/Onie Wheeler]
I Love You Mostly / MamaLefty Frizzell 01.1955-11[4].Country Chart Columbia 4-21 328[written by Lefty Frizzell/B. Adams]
Cigarettes and Coffee Blues/You're Humbuggin' MeLefty Frizzell 11.1958-13[11].Country Chart Columbia 41 268[written by Marty Robbins]
The Long Black Veil / Knock Again True LoveLefty Frizzell 06.1959-6[15].Country Chart Columbia 41 384[written by Danny Dill/Marijohn Wilkin]
Forbidden loversLefty Frizzell 04.1963-23[2].Country Chart Columbia 42 676[written by Irene Stanton/Wayne Walker]
Don't let her see me cryLefty Frizzell 11.1963-30[1].Country Chart Columbia 42 839[written by Lefty Frizzell]
Saginaw Michigan / When It Rains the BluesLefty Frizzell 01.1964- 85[5]Columbia 42 924[written by Bill Anderson/Don Wayne][1[4][23].Country Chart
The NesterLefty Frizzell 09.1964-28[6].Country Chart Columbia 43 051-
She's gone gone goneLefty Frizzell 05.1965-12[13].Country Chart Columbia 43 256[written by Harlan Howard/Wayne Walker]
A little unfairLefty Frizzell 10.1965-36[2].Country Chart Columbia 43 364[written by Hank Cochran/Chuck Howard]
I never go around mirrorsLefty Frizzell 03.1974-25[5].Country Chart ABC 11 416[written by Lefty Frizzell/Darlene Shafer]
Lucky armsLefty Frizzell 11.1974-21[6].Country Chart ABC 12 023[written by Lefty Frizzell/Darlene Shafer]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Saginaw, MichiganLefty Frizzell.1964-2.Country ChartColumbia CL 2169-
Lefty Frizzell Sings The Songs Of Jimmie RodgersLefty Frizzell.1973-27.Country ChartColumbia CL 1952[płyta nagrana oryginalnie w 1952r]
The Legendary Lefty FrizzellLefty Frizzell.1974-37.Country ChartABC ABCX-799 -
Remembering...The Greatest Hits Of Lefty FrizzellLefty Frizzell.1976-43.Country ChartColumbia PC 33882-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Fynn McCool

Ostatnie hasło w tej książce miało należeć do formacji omówionej na poprzedniej stronie... Tak więc myślałem sobie, że na początku będę miał Aardvark, zaś na sam koniec Fuzzy Duck. Czy można by sobie wyobrazić lepszą klamrę spinającą pierwszy tom? Z drugiej strony -proszę mi wierzyć - przez cale dwa lata starałem się dotrzeć do znanego mi tylko z katalogów albumu grupy Fynn McCool - bezskutecznie. Wreszcie, dokładnie na tydzień przed oddaniem książki do druku - płyta wreszcie dotarła z Walii! Co prawda z pogniecioną (i posiadającą wyraźny ślad po stikerze) okładką, a także z nieoczekiwanie sporą ilością rys, ale w tym momencie to nie było ważne! Istotny był fakt, że mam dodatkowe i jakże istotne (finalne) hasło, no a poza tym bytem bardzo ciekaw, czy zostanę przyjemnie zaskoczony...

 

Niestety, zrealizowany w 1970 roku nakładem RCA LP Fynn McCool raczej mocno mnie rozczarował. Prawdę mówiąc, po cichu liczyłem na przyzwoitą dawkę progresywnego rocka - może z jakimiś rockowymi naleciałościami? W zamian otrzymałem typowy 'groch z kapustą' - przypominający dokonania którejś z bezimiennych, amerykańskich formacji wzorujących się na nagraniach z wczesnych albumów The Band (m.in. oparty na grze pianina i organów, bardzo nudny Hey Ho; balladowy i countrujący, choć ozdobiony brzmieniem melotronu - The Road To Wisdom; czy wreszcie niemal czysty country-rock w postaci Diamond Lii - brzmiącego niczym późni The Byrds).
 

Na płycie znalazło się też szybkie boogie - z dominującą partią pianina, a także niemal latynoski numer bazujący na brzmieniu organów i perkusyjnych przeszkadzajek (Shattered Part U). Na szczęście bardzo złe wrażenie zostało w pewnym stopniu złagodzone dzięki kilku nagraniom utrzymanym w (oczekiwanym) niemal progresywnym nastroju, jak naprawdę ładny, akustyczny i jednocześnie wzbogacony tłem Hammondów - Shattered Part 1; będący swoistym połączeniem stylistyki Uriah Heep (w zły dzień) z rozwodnionym brzmieniem grupy Procol Harum - Coming On Stronger; oparty na szybkim, miarowym rytmie, gitarowo-organowy Great Change Coming On i wreszcie z pewnością najlepszy ze wszystkich - Faith Of Clay - ponury, majestatyczny i wreszcie progresywny kawałek ozdobiony niemal kościelną partią organów -a przywodzący mi na myśl nagrania grupy Indian Summer. Nawet barwa głosu się zgadzała...
 

Żródło:[Brytyjski rock w latach 1961-1979-J.Leśniewski]

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Thumbstyle/Diamond LilFynn McCool08.1970--RCA RCA 1956[written by Chris Stone][produced by Ian Grant]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Fynn McCoolFynn McCool08.1970--RCA SF 8112-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:
Subskrybuj: Komentarze (Atom)