Frank Cordell

Frank Cordell (ur. 1 czerwca 1918r -zm. 6 lipca 1980r)  był brytyjskim kompozytorem,
aranżerem i dyrygentem, który aktywnie współpracował z Institute of Contemporary Arts. Komponował również muzykę pod pseudonimem Frank Meilleur lub Meillear (Meillear to nazwisko panieńskie jego matki). 

 

 Urodził się jako Frank Cordell w Kingston-upon-Thames. Jego ojciec był lekarzem, który służył w Korpusie Medycznym Królewskiej Armii podczas I wojny światowej. Frank miał dwie siostry. Jego brat, Sid Cordell, który był zawodowym muzykiem, komponował muzykę do niektórych horrorów wytwórni Hammer, kręconych w Pinewood Studios. Jako nastolatek Frank krótko pracował dla Homfray & Company w przędzalniach bawełny w Halifax i Midlands dla krewnego, po czym wrócił do Londynu. W wieku 14 lat był już utalentowanym pianistą. Cordell wziął udział w londyńskim konkursie muzycznym i w wieku 17 lat wygrał plebiscyt Melody Maker na najbardziej obiecującego pianistę jazzowego 1935 roku. To pozwoliło mu zdobyć pracę jako realizator dźwięku w jednym z prestiżowych londyńskich studiów filmowych Warner Bros. 

 

 Kiedy wybuchła II wojna światowa, Cordell zaciągnął się do Królewskich Sił Powietrznych (RAF) i przeszkolił się na operatora radionawigacji, latając na Vickersach Wellingtonach w Dowództwie Bombowców RAF. W przerwach między niebezpiecznymi operacjami lotniczymi, Cordell był stale wykorzystywany, zapewniając rozrywkę swojemu dywizjonowi popularną muzyką fortepianową w mesie. Po ukończeniu 33 operacji został przeniesiony do pilotowania bombowców stealth De Havilland Mosquito, które przemieszczały się między Wielką Brytanią a Bliskim Wschodem. Podczas służby w RAF Middle East został później przydzielony jako lider zespołu z własną grupą muzyków i małym konwojem ciężarówek, aby umilić czas brytyjskim żołnierzom w Kampanii Pustyni Zachodniej. Następnie został mianowany dyrektorem muzycznym Forces Broadcasting Service w Kairze, gdzie prowadził cotygodniowy program radiowy Music For Moderns. Wśród przyjaciół i lokalnych artystów z Kairu, z którymi współpracował, była piosenkarka Delores El Greco. Stamtąd przydzielono mu podwójną rolę -muzyczną rozrywkę i wywiadowczą pracę w Palestynie. 

 

To właśnie w Palestynie, zajmując się muzyką rozrywkową, poznał swoją pierwszą żonę Magdę, węgierską uchodźczynię pracującą dla Brytyjczyków przy tłumaczeniu przechwyconych sygnałów radiowych. Magda później została artystką „brutalistyczną” i wraz z Cordellem brała udział w wystawie „This Is Tomorrow”, a oboje byli członkami-założycielami Independent Group w Institute of Contemporary Arts w Londynie. Praca w BBC Cordell wrócił do Wielkiej Brytanii w 1947 roku, zamieszkał przy Higher Drive w Banstead i dołączył do BBC jako kompozytor, aranżer i dyrygent orkiestry. Wśród studiów nagraniowych, z których korzystał, były Abbey Road Studios w St John's Wood i Aeolian Sound Studio na Bond Street, współpracował również z George'em Martinem.  

 

Niektóre z jego wczesnych hitów muzycznych to „Sadie's Shawl” (1956, UK #29) i „The Black Bear” (1961, UK #44), dyrygowane przez jego własną orkiestrę, a także „Wheels Cha Cha” w wykonaniu Joe Lossa (1961, UK #21) i jego orkiestry . Cordell został pochwalony w 1951 roku za swoją ścieżkę dźwiękową do radiowego dramatu historycznego The Gay Galliard, w którym główną rolę Marii, królowej Szkotów grała Valerie Hobson. Współpracował z większością wykonawców i muzyków tamtych czasów, w tym z Noëlem Cowardem, Charliem Chaplinem, wokalistami takimi jak Alma Cogan i Ronnie Hilton oraz jazzowym trębaczem Humphreyem Lytteltonem.  

 

W 1952 roku Cordell zainteresował się kinem i zadebiutował w filmie muzycznym. Zaczął również komponować muzykę do wielu reklam filmowych i telewizyjnych.  W latach 1952/53 Frank i Magda Cordell założyli pracownię artystyczną przy Cleveland Square 52 w londyńskiej dzielnicy Paddington, którą dzielili i którą współpracowali artystycznie z brytyjskim artystą modernistycznym Johnem McHale. Pracownia McHale/Cordell zajmowała trzy piętra w dużej georgiańskiej kamienicy szeregowej przy Cleveland Square. Frank wykorzystywał najwyższe piętro, z fortepianem i dużymi oknami z widokiem na park, jako pracownię kompozytorską. John McHale zajmował duże, oświetlone światłem dziennym studio z tyłu pracowni na parterze. Magda korzystała z drugiej, dużej pracowni malarskiej na dole, która również służyła całej trójce artystów jako studio filmowe. McHale wykorzystywał pracownię filmową na dole do produkcji fotogramów do serii kolaży Telemath. Na parterze znajdował się również oddzielny warsztat i ciemnia fotograficzna. Salon na parterze służył do przyjmowania gości, takich jak Reyner Banham i inni członkowie grupy ICA, muzycy, pisarze, tacy jak Eric Newby, dramaturdzy, tacy jak Arnold Wesker, oraz goście zagraniczni, tacy jak Buckminster Fuller i syn Picassa. Cordell dokonał licznych nagrań Fullera na kasetach. 

 

 W 1955 roku Cordell opuścił BBC, aby objąć stanowisko dyrektora muzycznego zespołu His Master's Voice, znanego później jako EMI. Stanowisko to piastował do 1962 roku, kiedy to postanowił zostać pełnoetatowym kompozytorem filmowym i skomponował muzykę do filmu The Captain's Table (1959). Na początku lat 60-tych Cordell rozwiódł się z Magdą, która wyjechała z McHale'em do Ameryki. Cordell poślubił swoją drugą żonę, Anję, którą poznał na planie filmowym w Japonii, podczas komponowania muzyki do filmu Lot z Ashiya (1964). Napisał muzykę przewodnią do szpiegowskiego serialu przygodowego z Robertem Lansingiem w roli głównej, zatytułowanego The Man Who Never Was (1966–67), a także muzykę wprowadzającą do odcinka The White Mountain w odcinku science fiction Space: 1999 - „Mission of the Darians” w 1975.

 

 Frank Cordell skomponował ponad dwadzieścia ścieżek dźwiękowych, w tym The Voice of Merrill (1952), First on the Road (1959), The Rebel (1961) z udziałem Tony'ego Hancocka, The Bargee (1964), Never Put It in Writing (1964), Khartoum (1966), Mosquito Squadron (1969), Ring of Bright Water (1969), Hell Boats (1970), Cromwell (1970), Trial by Combat (1976) i God Told Me To (US: Demon, 1976). Poza ścieżkami dźwiękowymi do filmów, Cordell skomponował utwory koncertowe, w tym Koncert na wiolonczelę, Koncert na róg, kwartet dęty zatytułowany Interplay; a także utwory na kwartet saksofonowy Gestures and Patterns oraz miniatury nastrojowe, takie jak Production Drive. Kompozycję chóralną skomponował dla chóru King's College w Cambridge; a także aranżację na instrumenty smyczkowe angielskiej melodii „Oh Dear, What Can the Matter Be”.  

 

Był nominowany do Oscara i Złotego Globu za muzykę do filmu fabularnego „Cromwell” z 1970 roku. Cordell brał udział w realizacji kilku filmów eksperymentalnych i dokumentalnych. Wśród nich znalazł się surrealistyczny film nakręcony w Jugosławii w 1957 roku z McHale'em i jego trzema synami oraz Arnoldem Bittlemanem, artystą wykształconym na Yale. Cordell skomponował również muzykę do filmu dokumentalnego „Tiger Tiger” (1977). Wystąpił w filmie „Ojcowie popu” z wywiadem Reynera Banhama w telewizyjnym dokumencie z lat 70-tych na temat początków brytyjskiego pop-artu. Cordell napisał również dwie znaczące ścieżki dźwiękowe dla orkiestry dętej: „Spirals” (1977) i „Movements” (1981). 

 

 Późniejsze lata Cordell przeszedł na emeryturę wraz z żoną i synem, przenosząc się do swojej farmy owiec na angielskiej wsi, gdzie gościli wielu czołowych brytyjskich artystów i muzyków, w tym The Beatles. Cordell zmarł w Hastings w 1980 roku, a jego oryginalne rękopisy znajdują się obecnie w archiwach Trinity College of Music w Londynie

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sadie's Shawl (Santie Se Kopdoek)/Flamenco Love	Frank Cordell	08.1956	29[2]	-	HMV POP 229	[written by Nico Carstens & Sam Lorraine]
The Black Bear/Darling Charlie	Frank Cordell And His Orchestra	02.1961	44[2]	-	HMV POP 824	[written by traditional]